muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16347, Karar No: 2017/3197, Tarih: 18.04.2017

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Ölenin yakınlarından maksat davacılar ile ölen arasında eylemli gerçek bir bağlılık ve ilişki bulunan kişilerdir.

Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370).... ili .... ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ... maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında,ölenlerin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyizlerin kapsam ve nedenlerine göre, kararda sair yönlerden bir isabetsizlik yok ise de, davacı yeğenler...ve .... ile müteveffa sigortalı ... arasında eylemli ve gerçek bir bağ bulunduğunun kanıtlanamaması dikkate alındığında davacılar...ve ....'nın manevi tazminat istemlerinin reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalılar yararına takdir edilen 1.480.00TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine,

18/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1018, Karar No: 2015/3053, Tarih: 03.06.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1018 E.  ,  2015/3053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul/Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :18.09.2013

Numarası :2009/91-2013/416

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat Fevzi Erdi Demiröz ile davalı vekilleri Avukat Mehmet Koçyiğit ve Avukat Gürhan Engin geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedeli ve nakdi teminat kesintisi alacaklarının tahsili için yapılan ilamsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davalı iş sahibinin İstanbul İli Üsküdar İlçesi... pafta ... ada .. parselde kayıtlı arsa üzerine yapacağı A.... konut projesi inşaatına ait ....-... blokun daire içi mekanik tesisat ile doğalgaz mekanik tesisat işlerinin doğalgaz tesisatı için gerekli malzemeler dahil yüklenici tarafından yapılması konusunda 12.06.2006 tarihli sözleşme imzalanmıştır. Davacı yüklenicinin işi tamamlayıp teslim ettiği, 24.10.2008 tarihinde geçici kabulün yapıldığı, yüklenici tarafından iş sahibi aleyhine Kadıköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/333 Esas, 2011/309 Karar sayılı dosyasında açtığı 31.921,66 TL'lik alacakla ilgili itirazın iptâli davası yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporunda davalı iş sahibinin defter ve kayıtlarına göre teminat kesintisi de dahil olmak üzere davacının davalıdan 156.903,40 TL alacaklı görülmesine rağmen takip 31.921,66 TL üzerinden yapıldığından davanın kabulüne karar verildiği, verilen kararın derecattan geçerek 26.09.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Davacı eldeki davada kendi defter kayıtlarına göre olan nakdi teminat kesintisi dahil ödenmeyen toplam 127.739,17 TL alacağın tahsili için yaptığı ilâmsız icra takibine itirazın iptâlini talep ve dava etmektedir.

Davalı aşamalardaki savunmalarında teminat kesintileriyle ilgili olarak sözleşmenin 21. maddesinde öngörülen geçici kabulden itibaren 60 aylık garanti ve teminat süresi dava tarihi itibariyle geçmediği, yüklenici sözleşmenin 17. maddesindeki vergi ve sigorta yükümlülükleri yerine getirmediğinden alacağının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini ileri sürmüştür.

Davalı aşamalardaki savunmalarında teminat kesintileriyle ilgili olarak sözleşmenin 21. maddesinde öngörülen geçici kabulden itibaren 60 aylık garanti ve teminat süresi dava tarihi itibariyle geçmediği, yüklenici sözleşmenin 17. maddesindeki vergi ve sigorta yükümlülükleri yerine getirmediğinden alacağının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini ileri sürmüştür.

Yanlar arasında imzalanan sözleşmenin 15. maddesinin 1. fıkrasında işveren tarafından yükleniciye düzenlenecek hakediş üzerinden %10 nakit teminat kesintisi yapılacağı, aynı maddenin III. fıkrasında yüklenicinin sözleşme şartlarına uymaması ve yükümlülüklerini yerine getirmemesi durumunda herhangi bir ihbar ve ihtara hacet kalmadan teminatların işveren tarafından paraya çevrilerek irat kaydedilebileceği, IV. fıkrasında alınan teminatın yüklenici tarafından tüm yükümlülüklerin yerine getirmesi ve tüm onayların alınmasından sonra yükleniciye iade edileceği ve son fıkrasında ancak iş bu sözleşme kapsamında yüklenicinin yükümlülüklerine dayalı açılmış davalar mevcut ise bu davalar sonuçlanana kadar yükleniciye iade edilmeyeceği kabul edilmiştir. 12. ve 18. maddelerinde işçi ücretleri vergi ve sigorta yükümlülükleri, resim ve harçlarla ilgili düzenlemeler yapılmıştır. Teminat süresi başlıklı 21. maddenin 2. fıkrasında, yüklenicinin garanti ve teminat süre sonunun geçici kabul tarihinden itibaren 60 ay olduğunu kabul ve taahhüt ettiği, bu 60 aylık garanti ve teminat süresi içinde işverence tespit edilen hata ve kusurların yükleniciye bildirileceği ve yüklenicinin bu tebligatı almasını müteakip malzeme ve işçilik hata ve kusurlarını işveren tarafından verecek makul bir sürede telafi edeceği, bu esnada diğer işlere verilebilecek hasarı ise yüklenicinin kendi hesabına ve işverene hiçbir masraf yüklemeksizin gidereceği kabul edilmiş olup, son fıkrasında açık ve gizli ayıplarla ilgili yapılacak işlemler düzenlenmiştir. Bu maddede 60 aylık garanti ve teminat süresi içinde teminat mektubu ya da nakdi teminat kesintisinin elde tutulacağına dair bir hüküm ve sözleşmenin diğer kısımlarında da buna dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Kadıköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/333 Esas sayılı davanın açıldığı tarihten sonra davacı yüklenicinin gerçekleştirdiğini ileri sürdüğü herhangi bir imalât bulunmamaktadır. Sözkonusu mahkeme kararının gerekçesinde sözleşmenin 17. maddesi uyarınca yüklenicinin edimini yerine getirdiğine dair evrak ve belgelerin davalı iş sahibine teslim edildiği de kabul edilmiş ve bu karar kesinleştiğinden sözleşme konusu işle ilgili 17. maddeyle yükleniciye ait olan vergi, SGK borçları ve işçilik ücreti ve diğer alacakların ödendiği olgusu kesinleşmiştir. Davalı iş sahibince 24.12.2009 tarih .... nolu 15.381,30 TL ve 09.05.2009 tarih 669528 nolu ve 45.794,00 TL bedelli, açıklama kısmında tutanak kesintisi olduğu belirtilen iade faturaları gönderilmiş ise de; sözkonusu iade faturaları davacı yüklenici tarafından süresi içinde kargo yolu ve ihtarname ile iade edilmiş olmakla içeriği kesinleşmemiş olmasına rağmen mahkemece tutanak kesintilerinin nelerden ibaret olduğu iş sahibine açıklattırılmamış ve tutanak kesintilerinin yerinde olup olmadığı usulüne uygun olarak incelenmemiş, ancak davacı alacağından mahsup edilmiştir.

Bu durumda mahkemece davalı iş sahibinin nakdi teminat kesintilerini iade etmekten kaçınmasının dayanağı bulunmadığı, sözleşmenin 21. maddesi iş sahibine nakdi teminatı garanti süresi içinde elde tutma hakkı vermediği, yüklenici aleyhine yükümlülüklerine dayalı açılmış davalar bulunmadığı ve kesinleşen Kadıköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/333 Esas, 2011/309 Karar sayılı dosya kapsamı ve ilamına göre iş tamamlanarak teslim edildiği ve davacı yüklenici sözleşmenin 17. maddesindeki yükümlülüklerini yerine getirdiğinden nakdi teminat kesintisini talep etmekte haklı olduğu anlaşıldığından nakdi teminat kesintisi ile ilgili talebin kabulü yerine yanlış değerlendirme ile nakdi teminata kesintisi iadesi koşularının oluşmadığı gerekçesiyle reddedilmesi doğru olmamıştır.

Bakiye hakediş bedeliyle ilgili olarak mahkeme yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu cari hesap ilişkisinde davacının talep ettiği miktardan fazla 53.570,27 TL alacağı olduğu tespit edilmiş olduğu ve davalının keşide ettiği iade faturalarının davacı yüklenici tarafından iade edilmesi ve itiraz edilmesi sebebiyle içeriği kesinleşmediğinden, doğrudan doğruya yüklenicinin saptanan alacağından bu fatura bedellerinin düşülmesi mümkün olmayıp, mahkemece iade faturalarının dayanağı olan tutanaklar davalıya ibraz ettirilip, bu tutanaklara göre davalı iş sahibinin kesinti yapmak ve iş bedelinin kalan kısmını ödemekten kaçınmakta haklı olup olmadığı ve miktarı konusunda gerekirse bilirkişi incelemesi de yaptırılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken iade faturaları kesinleşmiş kabul edilerek yüklenicinin hakediş alacağından düşülmek suretiyle bu kalem alacakla ilgili istemin reddine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 03.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24953, Karar No: 2011/25145, Tarih: 29.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/24953 E.  ,  2011/25145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 20.06.2011 tarih, 11953/12646 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Her ne kadar bozma kararında İİK.nun 172.maddesi uyarınca 5 günlük sürede icra dairesine gelineceği belirtilmiş ise de, bu husus maddi hataya müstenit olup takibin şekline göre İİK.nun 155.maddesine göre 7 gün içinde icra dairesine itiraza gelineceğinin tabii bulunmasına, düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK.nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 190,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 38,20 TL. karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 29/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7019, Karar No: 2019/488, Tarih: 30.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/7019 E.  ,  2019/488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 04.11.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelir ve tedavi masraflarından oluşan kurum zararının rücuan tazminini talep etmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21 ve 76. maddeleridir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır…” düzenlemesi getirilmiştir.

Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır.

Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki; her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki; her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; iş yerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde iş yerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Eldeki davada, mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda,kazalının bacada taban temizliği yaptığı sırada, baca ortalarında bazı kamaları da kırarak su ve toz karışımı şılam yığının kazalının üzerine düşüp vefatına sebebiyet vermesinde % 70 oranda kaçınılmazlık bulunduğunun belirtilmesi hatalıdır. Zira, alınması gereken tüm tedbirlerin davalı işveren tarafından alındığı söylenemez. Kaçınılmazlık olgusunun var olabilmesi için öncelikle tüm tedbirler alınmalı, buna rağmen beklenmedik olaylar nedeniyle kaza meydana gelmelidir. Bu nedenle olayın gerçekleştiği iş kolunda, iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden yeniden oluşa uygun bir kusur raporu alınmalı; varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları dikkate almaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12573, Karar No: 2024/6629, Tarih: 02.07.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/12573 E.  ,  2024/6629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/374 E., 2015/569 K.

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, kararında mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/1,1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 10 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın üst hadde cezalandırılması gerektiğine, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın atılı suçu işlediğine dair mağdurenin soyut beyanları dışında somut ve kesin delil bulunmadığına, tanıkların olayı görmediğine ve anlatımlarının gerçeğe uygun olmadığına, kabul anlamına gelmemekle birlikte eylemin sarkıntılık düzeyinde kaldığına, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, bozulmasına ve sair hususa ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, kararında o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönününden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1797, Karar No: 2024/2230, Tarih: 26.04.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/1797 E.  ,  2024/2230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1423 E., 2023/1643 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/205 E., 2022/77 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliği ve temyizin kapsamının, mülkiyet hakkına dayalı tespit, muarazanın giderilmesi olmaz ise tescil istemine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 18.01.2024 tarihli ve 2024/1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay (1). Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY (1). HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

26.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.