muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/23087, Karar No: 2018/5721, Tarih: 20.03.2018

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle;belirsiz alacak davası olarak açılan davanın hukuki yararsızlık sebebiyle reddinin gerektiğini,davacı vekilin ücret,ikramiye,sosyal yardım farkı,TİS, jübile ikramiyesi,bayram parası,kumanya parası,mesai ücreti,yemek ücreti gibi işçilik alacakları gibi belirlenebilir alacaklar hakkında davasının belirsiz alacak davası olarak açıldığını belirttiğini,ancak HMK’nın 107. maddesi hükmünün amir olduğunu,taleplerin hüküm kapsamında olmadığını ve Yargıtay 22. H.D. 2014/3798 Esas 2014/10165 K. sayılı 28/04/2014 tarihli kararının buna örnek oluşturduğunu ve buna dayanarak davanın reddinin gerektiğini,... ile ...’nin iki ayrı kurum olduğunu,...’nin kadro sıkıntısı nedeniyle bir kısım şoför ve bakımcının 01/04/2001 ve 20/04/2001 tarihli sözleşmelere istinaden ... bünyesinde ...’ye hizmet vermeye başladığını,...’m bu hizmeti 26/05/2005 tarihine kadar ... ile imzaladığı protokollerle sunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde özetle; talep konusu alacağın zamanaşımına uğramış olduğunu ve dava konusu talebin haklılığı kabul edilse bile geçen süreye rağmen bu güne kadar talep edilmeyip şimdi dava konusu edilmesinin hakkın kötüye kullanılması olduğunu,davalılar arasında muvazaalı işlem yapılmadığını,davacının en başından beri ... işçisi sayılıp ...’nin TİS’nden yararlanması yönünde ki talebin ... 11. İş Mahkemesinde açılan aynı nitelikteki 2008/70 Esas ve 2013/684 K. sayılı 08/11/2013 tarihli red kararının Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından 10/06/2015 tarihinde onandığını,davacının ... çalışanı değil diğer davalı ... çalışanı olduğunu,...’ta emekli olduğu tarihe kadar hizmet işçisi olarak çalıştığını, ... ile ... arasında kurulan alt-asıl işverenlik ilişkisinin yasal mevzuat doğrultusunda olduğunu,geçmişe yönelik ikinci bir TİS’nden yararlanma talebinin dürüstlük kuralıyla da bağdaşmayacağını,sözleşme sırasında ileri süreceği hakları pazarlık sırasında ileri sürmesi gerekli iken seneler sonra bu dava ile talep etmesinin haksızlık olduğunu,5538 sayılı kanunun 18/a maddesiyle İş Kanunun 2. maddesine eklenen hükmün arz edilen beyanlarım teyit ettiğini,... ile ... çalışanlarının aylık ve yıllık ücretlerinin aynı olduğunu sadece bordrolarının ve ücret skalalarının farklı olduğunu dolayısıyla ücret farkı alacağının olmadığını davacının almış olduğu ikramiyenin ... çalışanlarının aldığı ikramiyeden fazla olduğunu dolayısıyla ikramiye farkı alacağının olmadığını,mesai ücreti farkı alacağının olmadığını jübile ücreti farkı olmadığını,sosyal yardım farklarının olmadığını,yemek ücreti fark alacağının olmadığını,kıdem tazminatı fark alacağının olmadığını,...’nin eşit davranma ilkelerine aykırı herhangi bir işleminin olmadığım,vardiya zammı ve kalemi açısından da her iki TİS’te herhangi bir farklılığın bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; ... kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde; dava dilekçesi, cevap dilekçesi, şahit beyanları, bilirkişi raporları ve tüm dosya içeriği bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, ikramiye farkı , sosyal yardım farkı, yemek bedeli farkı, kıdem zammı , jubile ikramiyesi alacağı taleplerinde bulunmuş ise de , davacının bu iddialarını ispatlar yeterli kesin ve inandırıcı nedenler bulunmadığından yukarıda belirtilen taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiştir. Davacı vardiya zammı farkı ve ilave tediye ücreti, talebinde bulunmuş ise de davalı tarafından davacıya emsal kadrolu işçiden daha fazla ödeme yapıldığı ve bu ödemenin ikramiye açıklaması adı altında olduğu ve davacıya emsal kadrolu işçiden daha fazla ödeme yapıldığının anlaşıldığı, davacıya ödenen ikramiye ile kadrolu işçiye ödenen ikramiye arasındaki farkın yani davacıya kadrolu işçilerden daha fazla ödenen fark miktarın 19171,95 TL olduğu, ilave tediye ücretinin 1334,26 TL olduğu, bu miktarın davacıya fazla ödenen 19171,95 TL den düşülünce geriye 5837,69 TL kaldığı, bundan da vardiya zammı farkı olarak davacıya ödenen 3623,95 TL düşülünce , davacının alacağının kalmadığı ve davalının davacıya fazla ödeme yaptığının gözüktüğü, böylece davacının vardiya zammı farkı ve ilave tediye ücreti alacağının bulunmadığı ve davacıya alacaklarının fazlası ile ödendiği, anlaşılmakla davacının bu yöndeki taleplerinin ayrı ayrı reddine, karar verilmiştir. Davacı eşit davranmama tazminatı talebinde bulunmuş ise de dosya içeriği göz önüne alındığında, koşulları oluşmadığından ve davacının bu iddiasını ispatlar yeterli kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığından davacının eşit davranmama tazminatı talebinin de reddine karar verilmiş ve davacının davasındaki taleplerinin tamamı hakkında ayrı ayrı red kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki ilişkinin geçerli bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı ... işçisi sayılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinde, “…Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez…” denilerek alt işverenlik ilişkisinde muvazaaya bağlanan hukuki sonuç açıklanmıştır.

Aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasında ise, “Bu Kanunun 2. maddesinin 6.fıkrasına göre iş alan alt işveren; kendi işyerinin tescili için asıl işverenden aldığı yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte, birinci fıkra hükmüne göre bildirim yapmakla yükümlüdür. Bölge müdürlüğünce tescili yapılan bu işyerine ait belgeler gerektiğinde iş müfettişlerince incelenir. İnceleme sonucunda muvazaalı işlemin tespiti halinde, bu tespite ilişkin gerekçeli müfettiş raporu işverenlere tebliğ edilir. Bu rapora karşı tebliğ tarihinden itibaren altı işgünü içinde işverenlerce yetkili iş mahkemesine itiraz edilebilir. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. Rapora altı iş günü içinde itiraz edilmemiş veya mahkeme muvazaalı işlemin tespitini onamış ise tescil işlemi iptal edilir ve alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.” düzenlemesi yer almıştır.

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun 26. maddesinde ise, “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre sermaye şirketleri kurabilir. Genel sekreter ile belediye ve bağlı kuruluşlarında yöneticilik sıfatını haiz personel bu şirketlerin yönetim ve denetim kurullarında görev alabilirler. Büyükşehir belediyesi, mülkiyeti veya tasarrufundaki hafriyat sahalarını, toplu ulaşım hizmetlerini, sosyal tesisler, büfe, otopark ve çay bahçelerini işletebilir, ya da bu yerlerin belediye veya bağlı kuruluşlarının % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50'sinden fazlasına ortak olduğu şirketlere, 08.09.1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine tabi olmaksızın belediye meclisince belirlenecek süre ve bedelle işletilmesini devredebilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Yine Büyükşehir Belediye Kanunu’nun 28. maddesinde, “Belediye Kanunu ve diğer ilgili Kanunların bu kanuna aykırı olmayan hükümleri ilgisine göre büyükşehir, büyükşehir ilçe ve ilk kademe belediyeleri hakkında da uygulanır.” hükmü getirilerek söz konusu kanunda kural bulunmayan hallerde uygulanacak kanunlara ilişkin atıf kuralına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 67. maddesinde, Belediyede belediye meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile toplu ulaşım ve taşıma hizmetlerinin süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebileceği hüküm altına alınmıştır.

Diğer taraftan 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 67. maddesinde, Belediyede belediye meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile toplu ulaşım ve taşıma hizmetlerinin süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebileceği hüküm altına alınmıştır.

..., ... Büyükşehir Belediyesi’ne bağlı genel müdürlük şeklinde örgütlenen bir kamu tüzelkişisi olup 3645 sayılı ... Elektrik, Tramvay Ve Tünel İdareleri Teşkilat Ve Tesisatının ... Belediyesine Devrine Dair Kanun ile kurulmuştur. Yine aynı Kanun ile söz konusu idarelerin görevleri ...’ye devredilmiştir. ... İst. Konut İmar Planı Ulaşım Turizm San. ve Tic. A.Ş. ise Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 26. maddesine göre kurulmuş olan ... Büyükşehir Belediyesi iştiraki olup sermayesinin %99 ... Büyükşehir Belediyesi’ne kalan %1’i ise ... Büyükşehir Belediyesinin diğer iştiraklerine aittir.

Davalıların yapıları ortaya konulduktan sonra davalılar arasındaki şoför ve bakım personeli hizmet alımı sözleşmeleriyle hukuken geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kurulup kurulmadığının, kurulmuş ise söz konusu ilişkinin muvazaalı olup olmadığının tespit edilmesi gereklidir.

Dosya kapsamına göre, davalı ...’nin merkezi yönetimin sınırlı kadro uygulaması sebebiyle şoför ve yardımcı personel ihtiyacını önce ... Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan ... Ulaşım A.Ş.’den sonra yine Büyükşehir Belediyesi iştiraki olan ... İst. Konut İmar Planı Ulaşım Turizm San. ve Tic. A.Ş.’den hizmet alım yoluyla sağladığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. ... Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde toplu taşıma işini yapmakta olup şoför ve bakım işçisi ihtiyacını ... İst. Konut İmar Planı Ulaşım Turizm San. ve Tic. A.Ş. ile aralarındaki hizmet alım sözleşmeleri uyarınca bu şirket üzerinden gidermektedir. Öte yandan işçilerin işe alınmalarında, işin yapılmasında ve işin yönetiminde ... söz sahibi olup işveren yetkileri ... tarafından kullanılmaktadır. Ayrıca ... işçileri ile ... İst. Konut İmar Planı Ulaşım Turizm San. ve Tic. A.Ş. işçilerinin aynı organizasyon kapsamında aynı işi, ... tarafından sağlanan malzeme ve araçlarla yaptıkları anlaşılmaktadır.

Alt işveren, bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkda, davalılar arasında işçi temine yönelik bir ilişki söz konusu olup geçerli bir alt işverenlik ilişkisi mevcut değildir. Diğer taraftan Belediye Kanunu’nun 67. maddesi anlamında toplu taşıma işinin alt işverene verilmesi de söz konusu değildir. Çünkü alt işverenin de işveren sıfatını taşıması ve kendi organizasyonunun bulunması gereklidir. Oysa işin yapılması için gerekli bütün donanım ve organizasyon diğer davalı ...’ye aittir. Yine 4857 sayılı İş Kanunu’na 5538 sayılı Kanunla eklenen fıkralar muvazaayı dışlayıp geçersiz bir alt işverenlik ilişkisini geçerli kabul etmeyi sağlayacak içeriğe de sahip değildir. Bu düzenlemelerde hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisinin kamu kurumları açısından bazı sonuçları özel olarak düzenlenmiştir.

Ayrıca davalılar arasında hukuka uygun bir alt işverenlik ilişkisi olmadığına dair iki adet iş müfettişi raporu mevcut olup, bu raporlara karşı yapılan itirazlar mahkemeler tarafından kesin olarak reddedilmiştir (... 1. İş Mahkemesi, 2010/1115 esas, 2012/695 karar ve ... 9. İş Mahkemesi, 2010/1086 esas, 2011/425 karar sayılı kararlar). Bu şekilde iş müfettişi raporundaki belirlemeler ile söz konusu dava dosyaları kuvvetli delil niteliği taşımaktadır.

Sonuç olarak, davalılar arasında geçerli bir alt işverenlik ilişkisi bulunmaması kayden ve ... işçisi olarak gözüken davacının, başından itibaren ... işçisi olması karşısında muvazaanın olmadığına dair yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Dairemizin 25.02.2014 tarih ve 2012/38150 Esas 2014/5814 Karar sayılı bozma, 09.11.2015 tarih ve 2015/29133 Esas 2015/31688 Karar sayılı onama ilamları ile davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğu hüküm altına alınmıştır.

Mahkemece davacının başından beri ...'nin işçisi olduğu kabul edilerek, davacının davalı ...’nin taraf olduğu toplu iş sözleşmelerinden yararlanması için gerekli diğer şartların mevcut olup olmadığı ile talep ettiği alacaklara hak kazanıp kazanmadığı ayrıca değerlendirildikten sonra sonucuna göre davacının talepleri hakkında karar verilmesi gerekirken mahkemece resen alacakların birbirinden mahsubu ile karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.03.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2523, Karar No: 2016/8052, Tarih: 05.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/2523 E.  ,  2016/8052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sahte belge düzenleme suçlarında suç tarihi düzenlenen en son belge tarihi olacağından, vergi suçu raporu ve tüm dosya kapsamı incelendiğinde, 2005 takvim yılında düzenlendiği iddia edilen faturalardan somut olarak bahsedilmemesi ve fatura asılları ya da onaylı örneklerinin dosya arasında olmaması karşısında, sanık lehine olarak 2005 yılında düzenlenen faturaların 01.06.2005 tarihinden önce düzenlendiğinin kabulü ile yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2003 takvim yılı için suçun işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve yüklenen 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçları yönünden ise, suçların yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1 yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında 2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılmış olan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı Yasanın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8273, Karar No: 2010/9000, Tarih: 23.09.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/8273 E.  ,  2010/9000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 1.1.1971-24.11.1977 tarihleri arası geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava davacının davalı işyerinde geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir

Mahkemece üç ay içinde yenilenmeyen davanın HMUK 409 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir

Uyuşmazlık, 19.11.2009 tarihli oturumda, davanın işlemden kaldırılıp kaldırılamayacağı noktasında toplanmaktadır. Uyuşmazlığın yasal dayanağını oluşturan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 409/1. maddesi hükmüne göre, “usulüne uygun biçimde çağrıldıkları halde” davanın taraflarından hiçbiri gelmediği veya gelip de takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.

Somut olayda, davacı vekili 30.07.2009 tarihli oturuma mazeret faksı göndererek katılmamış,duruşma gününü kalemden öğreneceğini bildirmiştir,mahkemece davacı vekilinin mazereti kabul edilerek masraf bıraktığı taktirde duruşma gününün tebliğine duruşmanın 19.11.2009 tarihine bırakılmasına karar verilmiş ancak masraf bırakılmadığı için duruşma günü tebliğ edilmemiştir.19.11.2009 tarihli oturuma da davacı veya vekili katılmadığı için de dosya işlemden kaldırılmış ve 3 ay içinde yenilenmediği için davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı vekilinin 30.07.2009 tarihli mazereti kabul edildiğine göre taraflara ileri bir tarihe bırakılan oturum gününün mutlaka yöntemine uygun şekilde (oturum gününden önce) bildirilmesi gerekir. Hal böyle olunca, oturum günü 30.07.2009 tarihi olarak belirlendiği halde davacı vekili son oturuma usulüne uygun çağrılmadığından anılan oturumda davayı takipsiz bırakmış sayılamaz.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13120, Karar No: 2018/16919, Tarih: 08.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/13120 E.  ,  2018/16919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davalılardan ... yönünden davanın usulden reddine, davalı ... yönünden davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili; dava konusu 155 ada 15 parsel 23250m2 taşınmazın 16.250 m2 sinin davacı tarafından tarla h......ne getirildiğini ektiğini, bu nedenle öncelikle bu 16250 m2 nin yarısının davacıya verilmesini bu mümkün olmadığı takdirde davacı tarafından ekilen ve yetiştirilen muhdesatın tespit edilip paylaştırmada göz önüne alınarak davacıya ödenmesini talep etmiştir.

Davalı ...; davalı tarafından davacı aleyhine ......... 3. Sulh Hukuk mahkemesi’nin 2012/1428 esas sayılı dosyası ile ortaklığın giderilmesi davası açıldığını, davacının davalının kullanımına engel olduğunu, ihya edildiğini iddia ederek hak talep etmesinin haksız olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...; beyanda bulunmamıştır. Davalı ... ölü olup dava açıldıktan sonra mirasçılarının tamamı tarafından davacı ...... Kaplan’a paylarını devretmişlerdir.

Mahkemece; davalılardan ... hakkındaki davanın HMK'nin 114/1-d ve 115 /2 maddesi gereğince dava şartı yokluğundan usulden reddine, davalı ... hakkında açılan davanın kısmen kabul kısmen reddine, ......çi bilirkişinin 20.05.2014 tarihli ek raporunda belirlenen 250 adet 25-30 yaşlarında verim çağındaki meyve veren ......... ağaçları ile 150 adet 5-15 yaşlarındaki verim vermeyen ( çöğür) aşılanmamış genç ......... fidanlarının davacı taarfındanyetiştirildiğinin tespitine fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir. Hüküm davalı ... vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava; temliken tescil, olmadığı takdirde muhdesatın tespiti ve alacak istemine ilişkindir.

Dava; temliken tescil, olmadığı takdirde muhdesatın tespiti ve alacak istemine ilişkindir.

Dosya kapsamında mahkemece kadastro tutanakları getirilmiş olup keşfe gidilmek suretiyle bilirkişi raporu aldırılmıştır. Buna göre Kadastro tutanakları incelendiğinde; 155 ada 15 sayılı parsel taşınmazın ...... vasfı ile senetsizden vergi kaydı bulunmamakla birlikte ...... oğlu ...... Kaplan adına 07.09.1993 tarihinde tespit edilmiş olup, 28.04.1994 tarihinde kesinleştirildiği ve beyanlar hanesinde ise ...... oğlu ...... Kaplan’ın ölü olduğu şerhi konulduğu , ...... Oğlu ...... Kaplan’ın ise 07.12.1973 tarihinde vefat ettiği , dava konusu 155 ada 15 parsele ait tapunun ise son h......yle 05.04.2013 tarihinde satış ve pay temliki suretiyle elbirliği h......nde davalı ... ve davacı ...... Kaplan adlarına kayıtlı olduğu tespit edilmiştir. Davacılar vekili tarafından 29.11.2013 havale tarihli dilekçede 250 adet meyve veren 130 adet ise meyve vermeyen toplam 380 adet ......... ağacının davacı tarafından ekildiği beyan edilmiştir. 14.04.2014 tarihinde gidilen keşifte ise fen ve ...... bilirkişisi keşfe katılmış olup tanıklar dinlenilmiştir. Tanıklar beyanlarında; dava konusu taşınmazın davacı tarafından kullanıldığını güney taraftaki ağaçların davacıya ait olduğunu, kuzey taraftakilerin ise tarafların babalarından kaldığını, ağaçların bir kısmının 25-30 yaşlarında olduğunu ancak davacının diktiği ağaçların sayısını bilmediklerini beyan etmişlerdir. ...... bilirkişisi 06.05.2014 tarihinde vermiş olduğu raporunda ; taşınmaz üzerinde davacı vekilinin iddia ettiği 250 adet meyve veren 130 adet ise genç yaşta ......... olduğu ,verim çağında olan 250 adet fıstığın kaplayacağı alanın 12500m2 olduğunu ve bu .........ların bedeli ile 5-15 yaş aralığında verim çağında olmayan .........ların ise emek bedelinin tespit edildiği görülmüştür. Davalı vekili tarafından murisin diktiği ağaçların belirlenmediği belirtilerek rapora itiraz etmesi üzerine ek rapor alınmış olup bu defa ...... bilirkişisinin 20.05.2014 tarihli dilekçesinde davacının diktiğini iddia ettiği 250 adet 25-30 yaşlarında verim çağında meyve veren 150 adet 5-15 yaş aralığında genç ......... fidanlarının olduğu belirtilmiştir. Mahkemece bu son raporda belirtilen ağaç miktarları doğrultusunda karar verilmiştir.