muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30431, Karar No: 2018/1455, Tarih: 08.02.2018

Davalılar, davacının ayıp ihbar yükümlülüğünü yerine getirmediğini, ayrıca herhangi bir ayıp ya da eksik işin de bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalardan satın aldığı bağımsız bölüm ve ortak alanlarda eksik ve ayıplı imalatlar bulunduğunu ileri sürerek öncelikle bunların giderilmesini, olmadığı takdirde eksik ve ayıplı işler dolayısıyla meydana gelen değer kaybının tespiti ile davalılardan tahsilini istemiştir. Davalılar, süresinde ayıp ihbarı yapılmadığı gibi ayıplı teslimin de söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini dilemişler; Mahkemece, davacının dava dilekçesinde bildirdiği hususların açık ayıp niteliğinde olduğu ve davalı tarafında malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içerisinde davalılara ayıp ihbarında bulunulmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi (6098 Sayılı TBK.’nun 223. maddesi) uygulanacaktır. Anılan maddeye göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya derhal (uygun süre içinde) ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesinde (6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi) öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 16.09.2005 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 23.11.2007 tarihinde teslim edildiği ve davacının eldeki davayı 09.10.2012 tarihinde açtığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, dava konusu taşınmazda yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporunda; bina bodrum ve otopark katlarının çevre izolasyonu ve drenaj zafiyetinden, bina eteklerine tabii zemine oturan bölümlerde gerekli yalıtım uygulaması yapılmamasından su sızıntısına maruz kaldığı, su deponun zamanla paslandığı, site içi yollara döşenen kilitli taşların zamanla çöktüğü, havuz çevresindeki seramik kaplamalarda çökme ve seviye farklılıkları oluşması ve ahşap kaplama yüzeyinde su birikintileri oluştuğu, anlatılan durumun taşınmazın teslim alındığı tarihte anlaşılamayıp, zaman içerisinde kullanımla meydana gelen gizli ayıp olduğu tespit edilmiştir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi (6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. O halde mahkemece, ek rapor alınarak ya da konusunda uzman kişilerden oluşturulacak yeni bilirkişi heyeti aracılığı ile ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi de dikkate alınarak tarafların delillerinin değerlendirilmesi, ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı konusunda hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8202, Karar No: 2014/10018, Tarih: 02.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/8202 E.  ,  2014/10018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki ipotek davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davanın Tüketici Mahkemesi sıfatı ile açılıp davanın sonuçlandırıldığı halde genel mahkeme sıfatı ile karar başlığının gösterilmesi maddi hataya müstenit olup, mahallinde düzeltilmesi mümkün olmasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 25,20 TL peşin harcın temyiz edene iadesine, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16844, Karar No: 2017/18058, Tarih: 21.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/16844 E.  ,  2017/18058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, 06/2011-07/2012 fatura dönemleri arasında düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp-kaçak bedeli adı altında yersiz ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı 13.109,65 TL kayıp kaçak bedelinin işleyecek banka reeskont faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; tarifelerin uygulanmasının lisans sahibi şirketler tarafından yasal zorunluluk olduğu, şirketlerin tarifeyi değiştiremeyeceği ve düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli tahsil etmeme durumunun bulunmadığı tarifelere uyma yükümlülüklerinin bulunduğu ve bu nedenle kayıp kaçak bedelinin perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, söz konusu kayıp kaçak bedelini ... belirlediği, bu konuda alınan kurul kararının tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş olup; kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2015/5323 Esas - 2016/5094 Karar sayılı kararı ile "... Somut olayda, taraflar arasındaki abonelik sözleşmesinin, tacir olan davacı şirketin ticari faaliyetleri için elektrik tedarik etmek üzere aktedildiği anlaşıldığından, davacı tüketici tanımına uymadığı gibi olayda 4077 sayılı kanun hükümlerinin de uygulanması mümkün değildir. Bu duruma göre, uyuşmazlığın çözümü ticaret mahkemelerinin görevi içerisindedir.

Hal böyle olunca, yargılamanın genel hükümlere göre Ticaret Mahkemesi sıfatı ile yapılması gerekirken, Tüketici Mahkemesi sıfatıyla işin esası hakkında yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmediği..."belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın reddine karar verilmiş olup; hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

2- Dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının "Davanın Reddine" ifadelerinin çıkartılarak yerine "Sonradan çıkan yasa değişikliği nedeniyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına" ifadelerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2915, Karar No: 2017/7733, Tarih: 29.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/2915 E.  ,  2017/7733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... tarafından, davalı ... Müdürlüğüne izafeten ... Orman İşletme Müdürlüğü aleyhine 25/07/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare temsilcisi ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiilden kaynaklanan maddi tazminat talebine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar; ... İli ... İlçesi ... Köyü, köy civarı mevkii, 503 parsel sayılı taşınmazda bulunan meyve bahçesini 1982 yılından beri kullandıklarını, bu taşınmazda bulunan meyve ağaçlarının haksız ve mesnetsiz olarak davalı kurumun elemanlarınca kesildiğini, geçimlerini bu ağaçlardan sağladıklarını belirterek oluşan maddi zararlarının tazminini talep etmişlerdir.

Davalı idare; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; her ne kadar dava konusu ağaçların orman arazisi içinde kaldığı görülmüş ise de, davacı tanıklarının beyanları ile bu ağaçların davacı tarafından yetiştirildiğinin ve dikildiğinin tartışmasız olduğu, bu taşınmazın evvelinden beri davacının kullanımında olduğu, bu nedenle ağaçlara kurum tarafından verilen zarar karşılığında makul bir tazminat talep etme hakkı bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava dilekçesinde belirtilen ... İli ... İlçesi ... Köyü, köy civarı mevkii, 503 nolu parsel, 2/B arazisi olup davacılar adına tapuya kayıtlıdır. Davalı idarenin görevlileri tarafından kesildiği iddia edilen ağaçların dip kütükleri ise ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/3 D.İş sayılı delil tespiti dosyasında alınan fen bilirkişi raporuna göre dava dilekçesinde belirtilen 503 nolu parsel içinde kalmayıp, 399 nolu tahditli devlet ormanı içerisinde kalmaktadır. Bu durumda davacının eylemi 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 93. maddesi gereğince işgal ve faydalanma niteliğindir ve yine aynı Kanunun 17/2 maddesi uyarınca buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 29/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15332, Karar No: 2018/3911, Tarih: 04.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15332 E.  ,  2018/3911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Borçlu şirkete ödeme emri tebliğ edilmediği ve takip kesinleşmeden 09.09.2015 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, şikayetçi vekili ile sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11356, Karar No: 2012/23545, Tarih: 27.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/11356 E.  ,  2012/23545 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... İnşaat Müteahhitliği Tic. Ltd.Şti. adına Av. ... 2-Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... arasındaki dava hakkında Polatlı İş (Müstemir Yetkili) Mahkemesinden verilen 01.02.2012 günlü ve 193/14 sayılı hükmün, davacı ile davalılar SGK Başkanlığı ve ... İnşaat Müteahhitliği Tic.Ltd.Şti avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalılardan ... İnşaat Müteahhitliği Tic.Ltd.Şti vekili olarak celselere katılan, mazeret dilekçesi, süre tutum ve temyiz dilekçeleri sunan ve gerekçeli kararın tebliğ edildiği Av. ...’ın adı geçen davalı vekili olduğunu, yine davalılardan SGK Başkanlığı vekili olarak celselere katılan, mazeret ve süre tutum dilekçeleri sunan Av. ...’in adı geçen davalı Kurum vekili olduğunu gösterir vekaletnameler veya yetki belgelerinin aslı ya da onaylı örneğinin dosyada olmadığı anlaşılmakla;

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 77. maddesi gereğince, anılan vekillere vekaletname ibrazı, aksi takdirde adı geçen davalı asillere yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile bildirmesi için kesin süre içerir muhtıra tebliğ edilip, ibrazı halinde dosyanın aynen, aksi halinde hükmün, ... İnşaat Müteahhitliği Tic. Ltd. Şti ve SGK Başkanlığı’na yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde (6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesinde ki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalılardan SGK Başkanlığı ve davacı vekillerinin temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19019, Karar No: 2019/9722, Tarih: 31.10.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/19019 E.  ,  2019/9722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, haczedilen malların kamu kaynağı kullanılmak sureti ile İl Özel İdaresi ile idareleri arasında imzalanan protokol gereğince kapalı spor salonunun bakım onarımı amacı ile alındığını, yapılan işlemlerin kamu hizmetinin ifasına yönelik olarak gerçekleştirildiğini, 21/10/2008 tarihli protokol gereğince alınan malların derneğin mülkiyetine bırakılmasının hukuken ve fiilen söz konusu olmadığını, haczedilen malların spor salonunun mütemmim cüzü niteliğinde bulunduğunu, sonuç olarak bu malların borçlu Aliağa Gençlik ve Spor Klubü Derneğine değil, davacı üçüncü kişi Belediyelerine ait olduğunu belirterek davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını, davacı Belediyeye İl Özel İdaresi tarafından para aktarıldığını, bu durumda bu malların Özel İdareye ait olacağının akla geldiğini, davacı Belediyenin borçlu spor klubüne verdiği nakit paranın bağış hükmünde olacağını, faturaların da borçlu adına olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının dayandığı protokolde, ihtar ve ihtara cevapta mal alımına dair genel düzenlemenin yer aldığı, ancak hangi malları kapsadığının belirlenemediği, 08/07/2009 tarihli faturada istihkak konusu malların belirtildiği ve alıcısının borçlu Aliağa Gençlik Spor Kulübü olduğunun görüldüğü, davacının sunduğu diğer belgelerde ve tanık delilinde eşyaların Belediyeye ait olduğuna dair, somut bilgi ve belgeye rastlanılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Davacı üçüncü kişi Belediye vekili tarafından dosyaya sunulan 2003 ve 2006 tarihli protokollerde mülkiyeti Hazineye ait olan ve Aliağa Spor Tesisleri Vakfı tarafından yaptırılan kapalı spor salonu belediyenin kullanımına bırakılmıştır. Davacı ... ile İl Özel İdaresi arasında imzalanan 21.10.2008 tarihli protokol gereğince, Belediyenin kullanımına bırakılan kapalı spor salonunun bakım ve onarımı için İl Özel İdaresince Belediyeye 150.000,00 TL nakit aktarımında bulunulacağı kararlaştırılmıştır. 17.07.2009 tarihli İl Özel İdaresince davacı ... ile borçlu Spor Klubü Derneği muhatap gösterilerek, 21.10.2008 tarihli protokol hükümlerine göre bakım, onarım ve jeneratör alım işlerine ait harcama belgeleri ile yapılan işlerin teslimini somut biçimde ispatlayan raporun idarelerine sunulması gönderilen ihtarname ile istenmiş, borçlu Spor Klubü Derneği ihtarnameye cevaben, 21.10.2008 tarihinde düzenlenen protokol uyarınca kendilerince kullanılmakta olan spor salonunun bakım ve onarımı için Belediyeye 150.000 TL kaynak aktarımında bulunulduğu, söz konusu kaynağın ekte sundukları faturalardan da anlaşılacağı üzere spor salonunun yenilenmesi, bakım ve onarımı ile ilgili işlerde kullanıldığı, protokol uyarınca derneğin edimini ifa ettiği cevabı verilmiştir. Az yukarıda açıklanan 28.07.2009 tarihli ihtara cevaptan, mahcuzların İl Özel İdaresi tarafından gönderilen para ile alındığı borçlu spor klubünün de kabulündedir. Bu durumda alımı gösteren faturaların borçlu klüp adına kesilmesi mahcuzların borçluya ait olduğunu göstermez. Borçlunun İl Özel İdaresi tarafından gönderilen 17.07.2009 tarihli ihtara cevabının içeriğinden, İl Özel İdaresince gönderilen paranın bağış olarak nitelendirilemeyeceği, bu paranın bağışlandığına yönelik herhangi bir belgeye de rastlanmadığından davanın kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddi doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 31/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10771, Karar No: 2020/1566, Tarih: 11.02.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/10771 E.  ,  2020/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın, müştekiye ait ikametin balkonunda müşteki tarafından görüldüğü anlaşıldığından ve bir ikametin balkonu eklenti niteliği arz ettiğinden bu haliyle müştekiye yönelik konut dokunulmazlığının ihlali eylemin tamamlandığı gözetilmeden TCK’nın 35. maddesi gereği teşebbüs hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığı için bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; sanık ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 11.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.