muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16677, Karar No: 2023/2302, Tarih: 12.04.2023

4. Zincirleme suç hükümlerinin de hangi hallerde uygulanacağının da değerlendirilmesi: Kural olarak; kaç suç varsa o kadar ceza vardır. Her neticede ayrı bir suç oluşturur. Failin, meydana gelen netice sayısı kadar suç işlediği kabul edilerek netice meydana getiren her bir fiilinden dolayı ayrı ayrı cezalandırılması kuraldır. Zincirleme suç ise bu kuralın bir istisnasıdır. İstisnanın alanı genişletilmemelidir. Zincirleme suçun konusunu; tek mağdur, birden çok hukuka aykırı fiil ve birden fazla netice oluşturur. Failin, kanunda tanımlanan suç tipini meydana getiren hukuka aykırı fiilini aynı kişiye karşı birden fazla gerçekleştirmesi halinde suç işleme konusundaki karar birliği gözetilerek birden fazla fiil ile gerçekleştirilen birden fazla netice meydana gelmesine rağmen burada tek bir zincirleme suç söz konusu olur. Birden fazla suçun, suç işleme konusunda karar birliği içinde aynı kişiye karşı işlenmesi gerekir. Zincirleme suç, aynı suç işleme kararı kapsamında işlenmelidir. Farklı kişilere karşı işlenirse fail hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanmaz.

5. Yukarıda belirtildiği üzere sanığın eyleminin iki ayrı mağdura karşı farklı hareketlerin tekliğinden söz edilemeyeceği için 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmasının mümkün olmadığı, buna göre her iki mağdur açısından ayrı ayrı eylemlerin gerçekleştirilmiş, iki ayrı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğu sabit görülmüştür.

6. Sanığın mağdur çocuklara kendi cinsel organını elletme şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesinde düzenlenen on iki yaşından küçük çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu anlaşıldığından sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereği mahkumiyeti ile, suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, suçun işlendiği zaman ve yer, sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi gereği takdiren ve teşdiden mağdur sayısınca iki kere cezalandırılmasına karar verildiği belirtilmiştir.

7. Sanığın on iki yaşından küçük çocukları ailelerinin haberi olmadan ve sakız alacağından bahisle hile ile kandırarak arabasına bindirip gezdirmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu anlaşıldığından sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü mdadesinin beşinci fıkrası gereği mahkumiyeti ile, suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, suçun işlendiği zaman ve yer, sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği takdiren ve teşdiden mağdur sayısınca iki kere cezalandırılmasına, sanığın suçu çocuk olan mağdurlara karşı işlemiş olduğu anlaşılmakla aynı Kanun'un 109 uncu maddesini üçüncü fıkrasının (f) bendi gereği cezalarında takdiren bir katı oranda arttırım yapılmasına, sanığın suçu cinsel amaçla işlediği anlaşılmakla aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası gereğince cezasında takdiren yarı oranda arttırım yapılması gerekmiştir.

8. Her iki suç bakımından takdiri indirim sebeplerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi; 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinde iki fıkra halinde düzenlenen takdiri indirim sebeplerine ilişkin gerekçe yazılması gerekmemektedir. Bu gerekçeler ışığında belirtmek gerekirse takdiri indirim nedenlerinin bulunmaması ve takbik edilmemesi ile ilgili ayrıca gerekçe yazılmasına gerek bulunmamaktadır. Bunun yanında Anayasanın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre kararların gerekçeli olması zorunluluğu uyarınca gerekçe yazılması gerekmekte ise de yukarıda belirtildiği üzere 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesine göre takdiri indirim sebebinin uygulanmaması halinde ayrıca gerekçe yazılması gerekmemektedir. Nitekim ''Yok'' kabul edilen sebebin delili ve dolayısıyla ve gerekçesi olamaz. Takdiri indirim sebebinin belirlenemediğine ilişkin gerekçe yeterli bir gerekçedir. Takdiri indirim sebebinin uygulanması halinde bunun gerekçesinin gösterilmesi zorunludur. Ceza Genel Kurulu'nun 1980/1-335 Esas, 1980/428 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere takdiri indirim sebebinin gösterilen sebeplerin makul ve makbul hukuk kaderini zedelemeyecek kanunların maksadına aykırı düşmeyecek, vicdanları rahatsız etmeyecek mahiyet taşıması hak ve nesafet kurallarına uygun olarak kullanılması gerekmektedir. Özellikle bu konuda yargı uygulamalarının tümüyle sanık lehine değerlendirilip, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkrasına aykırı olarak takdiri indirim sebeplerinin kanunun lafzına aykırı olarak yorumlanıp kazanılmış hak olarak benimsenip uygulanması toplumsal rahatsızlıklara sebep olmuş ve bunun neticesi olarak tıpkı yukarıda belirtilen tarihi süreçteki uygulama kaynaklı adalet duygusunu zedeleyici takdiri indirim kararlarının düzeltilmesi gayesiyle kanun koyucu tarafından bu konuda düzenleme yapılmasına ihtiyaç duyulmuştur. Bu kapsamda 12.05.2022 tarihli 7406 sayılı Kanun'a takdiri indirim nedenleri olumlu ve olumsuz olarak sınırlandırılmış ve madde yeniden düzenlenmiştir. Sonuç itibari ile Mahkemece sanığın yargılama öncesi ve sonrasındaki davranışları bütün olarak değerlendirilmiş ve hakkında herhangi bir takdiri indirim sebebi bulunmadığı kanaatiyle sanığa verilen cezalar yönünden takdiri indirim nedenleri uygulanmayarak oluşan vicdani kanaate göre karar verildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Mahkemenin direnme kararı; 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinde düzenlenen takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararların da gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda kanun maddesinde yer alan bazı tabirlerin tekrarlanması şeklindeki açıklamanın kanun koyucunun aradığı anlamda kanuni ve yeterli gerekçe niteliği taşımadığı, mahkemece bu hususta denetime elverişli gerekçe içerecek şekilde hükümler kurması gerekirken yetersiz gerekçelerle söz konusu maddenin tatbikine yer olmadığına dair kararlar verilmesi ve mağdurların aşamalardaki ifadeleri, savunma, tanık beyanı ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın, olay günü aracıyla yanlarına geldiği yaşı küçük mağdurları hile ile aracına bindirmesinin ardından götürdüğü yerde istismarda bulunması eyleminde alıkoyma fiilinin tek hareketle birden fazla mağdura karşı gerçekleştirildiği gözetilerek zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyeti yerine mağdur sayısınca hükümlülüğüne karar verilmesi nedeniyle yerine görülmemiştir.

2. Yukarıda açıklanan nedenle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2021/16266 Esas, 2022/3060 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/682, Karar No: 2014/13333, Tarih: 13.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/682 E.  ,  2014/13333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Iğdır 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2013

NUMARASI : 2010/709-2013/567

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazın emlak rayiç değerlerinin karşılaştırılmasında, dava konusu taşınmazın emlak rayiç değeri 1.05 TL m2, somut emsal taşınmazın ise 11,50 TL m2 olduğu halde, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 9-10 kat daha değerli olduğu kabul edilen ve vergi değerleri ile uyuşmayacak şekilde inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19337, Karar No: 2013/13870, Tarih: 08.05.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/19337 E.  ,  2013/13870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

CMK'nın 217/2. maddesi gereğince sanığa yüklenen suçun, hukuka uygun olarak elde edilmiş her türlü delille ispatının mümkün olduğu ceza yargılamasında, bir delilin reddedilmesi için CMK'nın 206/2. maddesinde sayılan durumların dışında delilin, akla, mantığa, bilimsel verilere, fizik kurallarına, herkesçe bilinen somut duruma, hayatın olağan akışı içinde gündelik yaşamdan edinilen karine niteliğindeki bilgilere aykırı olması ya da tanığın yalan söylediğinin ortaya çıkması gibi reddi için haklı, makul ve kabul edilebilir hukuki gerekçelerin gösterilmesinin zorunlu olduğu, tanıkların; müştekinin ya da sanığın akrabası, işçisi, eşi, çocuğu, arkadaşı olmasının, anlatımlarının reddedilmesinin tek haklı ve yasal gerekçesi olamayacağı gözetilmeden, müştekinin, sanığın kendisine hakaret ve tehditte bulunduğu iddiasının tarafların amcası olan tanık ...'ın beyanlarıyla da doğrulanması karşısında, müştekinin tanığın yeğeni olduğundan ve beyanlarının inandırıcı olmadığından söz edilerek yerinde görülmeyen gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4377, Karar No: 2019/12343, Tarih: 26.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/4377 E.  ,  2019/12343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 50/1-a, 52, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde saat 07.00 sıralarında meskun mahalde, alacakaranlıkta, aydınlatma bulunan bölünmüş yolda, yağmurlu havada, ıslak zeminde sanık idaresindeki otomobil ile seyir halinde iken çarpma noktasından 50 metre önce sarı fasılalı uyarı ışığı, okul geçidi ve 30 km hız sınırı levhası yaya geçidine 17 metre kala ön ilerisinde aynı yönde seyreden bisiklet sürücüsüne aracının sağ ön kısmı ile çarpması sonucu bisiklet sürücüsünün öldüğü olayda; mahkemece yapılan keşif ve bilirkişi incelemesinde 0,5 metre genişliğinde emniyet şeridi olduğu, bu şeritte akan yağmur suyu sebebiyle ölen bisiklet sürücüsünün sağ şeridin sağ kenar çizgisine yakın kısmında seyrettiği, sanığın telefonundan 112 ambulansın aranma saati, meteorolojiden alınan güneşin doğma saati bilgisine göre olayın alacakaranlıkta meydana geldiği, ölende kask ve fosforlu yelek bulunmadığı tespit edilmiş olduğundan, tebliğnamede bu hususlar nedeniyle eksik inceleme yönünden bozma isteyen 1 no’lu görüşe ve mahkemece tayin edilen ceza miktarı ile paraya çevirme gerekçesi isabetli görüldüğünden 2 ve 3 no’lu görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin ve sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında belirlenen 4 yıl 6 ay temel hapis cezasından, TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırak verilen 3 yıl 9 ay hapis cezası adli para cezasına çevrilirken, 40.950 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken hesap hatası sonucu 40.500 TL'ye hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 3. paragrafında yer alan "40.500'' ibaresinin çıkarılarak yerine "40.950" yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 26.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14799, Karar No: 2020/10594, Tarih: 30.06.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/14799 E.  ,  2020/10594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tarihinde .... Kargo firmasına ait .... plaka sayılı araç içerisinde yapılan aramada, göndericisi ... alıcısı .... olan kargo kolisinde 600 kutu makaronun ele geçirilmesi şeklinde gelişen olayda, sanık ...’ın .... kargo Diyarbakır şubesinde kurye olduğu, sanıkların suçlamaları kabul etmediği, kargo ile ilgili düzenlenmiş bir kargo teslim fişi, irsaliye bulunup bulunmadığı sorulup, bulunması halinde eşyayı teslim eden kişiye atfen atılmış bir imza var ise bunun eşyanın göndericisi konumundaki sanık ...’a ait olup olmadığının belirlenmesi, kargo işlemlerini yapan ve kargo gönderileri ile ilgili kabul belgelerini düzenleyen kargo görevlilerinin ayrı ayrı tespit edilerek dinlenilmesi, söz konusu kargo paketlerini kimin yolladığı sorulup, varsa olay tarihine ilişkin kamera kayıtları da getirtilip anılan kargoyu teslim edenin ve gönderenin sanık ... olup olmadığının teşhis ettirilmesi, sanıkların kullanımlarında bulunan GSM hatlarının suç tarihi ve öncesindeki HTS kayıtları getirtilip incelendikten sonra görüşme yapıp yapmadıklarının belirlenmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12412, Karar No: 2024/16138, Tarih: 16.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12412 E.  ,  2024/16138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Taraf vekilleri

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 2. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 28.05.2021 tarihli kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 17.02.2023 tarihli kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (4) üncü alt bendi gereğince ortadan kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Ortadan kaldırma kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesinin 03.01.2024 tarihli ilâmı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıdan ihale alan alt işverenler nezdinde numune alma hazırlama olarak çalıştığını, çalışılan işin Kurumun asli ve sürekli işi olduğunu, alt işverenlerin asıl işi idari ve teknik açıdan yürütebilecek organizasyona ve yeterliliğe sahip olmadığını, aksine alt işveren işçilerinin Kurum yetkililerinden emir ve talimat alarak çalıştıklarını, davalı ile alt işverenler arasındaki ilişkinin işçi temininden ibaret olduğu dikkate alındığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığını ileri sürerek davacının baştan beri davalının çalışanı olduğunun tespiti ile ilave tediye, fark ücret, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin ücret farkı, vardiya zammı, iş riski primi, ikramiye, yemek yardımı, ek ödeme denge sosyal yardım, giyim yardımı ile kira alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, İdarenin ana faaliyet alanının bor ve türevi cevherlerin çıkarılıp üretilerek satışa hazır hâle getirilmesi olduğunu, bu kapsamda üretim faaliyetine ait olmayan ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 4 üncü maddesinde sayılan işlerin ihale ile dışarıdan satın alındığını, böylece asıl işin üretim faaliyetlerini oluşturan kimyasal ve metalurjik süreçler kapsamında olmayan ve doğrudan üretimle ilişkisi bulunmayan yardımcı işlerin 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 2 nci maddesi gereğince asıl işveren alt işveren ilişkisine konu edildiğini, davacının Temizlik ve Hammadde Hazırlama İşçiliği Hizmet Alımına İlişkin Sözleşme kapsamında ihaleyi üstlenen değişik şirketler bünyesinde görev yaptığını, ihale konusu işin dışında bir işte çalıştırılmadığını, muvazaa bakımından emsal olduğu ileri sürülen mahkeme kararlarının ait oldukları döneme ilişkin hizmet alım sözleşmeleri bakımından bağlayıcı olabileceğini, davacının davalı Kurumun işçisi olarak kabul edilmeyeceğini, alt işveren işçisi olarak davacının 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun İkinci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun (6772 sayılı Kanun) gereğince ilave tediye alacağına hak kazanamayacağı gibi asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden de yararlanamayacağını, bu sebeple gerek ilave tediye ücreti gerekse toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacak taleplerinin reddi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; toplanan deliller, yapılan keşif, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının ... İşletme Müdürlüğü bünyesinde ihbar olunan alt işveren Şirketlerin işçisi olarak numune alma hazırlama işlerinde çalıştığı, alt işverence üstlenilen asıl işin bir bölümünün uzmanlık gerektirecek nitelikte bir iş olmadığı, davacının emir ve talimatları asıl işveren yetkililerinden aldığı, alt işverenin asıl işverenden bağımsız ayrı bir organizasyona sahip olmadığı, bu çerçevede davalı ile ihbar olunan alt işverenler arasındaki sözleşmenin tamamen işçi teminine dayalı muvazaalı bir sözleşme olduğu, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanmasına göre davacı işçinin baştan itibaren asıl işveren işçisi olarak kabul edilmesi gerektiği, davacının sendika üyeliğinin asıl işverene bildirildiği tarihten itibaren toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklara hak kazandığı, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmadığı bu nedenle ikinci kez ıslah yapılamayacağı, dava kısmi dava olarak görülüp ilk ıslah dilekçesinde yıllık izin alacağı yönünden talepte bulunmadığı bu nedenle ikinci dilekçesinin ıslah dilekçesi mahiyetinde olmadığı ancak kısa kararda 10,00 TL üzerinden hüküm kurulması nedeniyle kısa karara aykırı gerekçe yazılamayacağından bu hususa hükümde değinilmekle yetinildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri