muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1507, Karar No: 2023/10399, Tarih: 21.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/1507 E.  ,  2023/10399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2402 E., 2022/2784 K.

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık hakkında kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kızılcahamam Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.04.2017 tarihli iddianamesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 297 nci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kızılcahamam Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin ikinci fıkrası (b) bendinde belirtilen infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarihli kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; aramada ele geçirilen suça konu eşyaların kendisine ait olmadığına, sadece boncuk, el işi yaptığından rahat çalışabilmek için kullandığı, ahşap ucuna geçirilmiş tığın kendisine ait olduğuna, koğuştan kendisini attırmak isteyen diğer hükümlülerin kasıtlı olarak aleyhine tanıklık yaptıklarına, arama sırasında kendisinin koğuş içerisinde hazır ettirilmediğine, yine arama sırasında kamera kayıtlarının bulunmadığına, suça konu eşyalar üzerinden parmak izinin alınmadığına, hakkında beraat karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, Kızılcahamam Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda yapılan kısmî arama sonucunda sanığa ait şahsî yatak, dolap ve eşyaların içerisinde metal cımbız parçalanmak suretiyle çakmağa takılarak yapılmış şiş ile 10 cm uzunluğunda yağmur oluk borusunun vidası sökülerek boruya takılmak suretiyle yapılmış tahta sapın ele geçirildiği ve bu suretle sanığın infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın üzerine atılı suçun 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin ikinci fıkrası (b) bendinde düzenlenen suçu oluşturduğu kanaatiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince Yargıtay yerleşik içtihatları da dikkate alınarak ele geçen plastik sapın uç kısmına cımbız parçası yerleştirilmesiyle elde edilen aletin savunma ve saldırıya elverişli, delici nitelikte, temin edilmesi veya bulundurulması ayrı bir suç oluşturmayan ve 5237 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinin 3 ncü alt bendi kapsamındaki silahlardan olduğunun anlaşılması karşısında, fiilin 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında kaldığı, bununla birlikte suça konu aletin 6136 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı gerekçesiyle, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan mahkûmiyet kararı kaldırılarak sanık hakkında 5237 Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın savunmaları, cezaevi görevlilerince tutulan tutanaklar, disiplin kurulu kararı, Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün uzmanlık raporu, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığından, sanığın suça konu eşyaların kendisine ait olmadığına, tanık beyanlarının gerçeği yansıtmadığına, mahkûmiyete yeterli delil olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kızılcahamam Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14463, Karar No: 2023/334, Tarih: 16.01.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/14463 E.  ,  2023/334 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/515 E., 2022/1475 K.

DAVA TARİHİ : 06.11.2020

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/84 E., 2021/3 K.

Taraflar arasındaki Bağ-Kur sigortalılığının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalcı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı müvekkilinin 1993 yılında şoför olarak çalışma karnesi aldığını, 28.05.1996 tarihinde vergi girişi yapıldığını, 04.10.2000 tarihinde Bağ-Kur başlangıcı yapıldığını, müvekkilinin SGK'ya vergi kaydı başlangıç tarihi olan 28.05.1996 tarihi itibari ile zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur kapsamında değerlendirilmesi için zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti ile tesciline karar verilmesi talepli olarak dilekçe verdiğini, SGK tarafından dilekçelerine bir cevap verilmediğini, dilekçelerine 60 gün içinde cevap verilmediği için taleplerinin zımmen reddedilmiş sayıldığını belirterek, davacının vergi başlangıç tarihi olan 28.05.1996 tarihi itibari ile zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur kapsamında değerlendirilmesini, zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini ve müvekkilinin 28.05.1996 - 04.10.2000 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olarak tespit ve tescilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum kayıtlarının incelenmesinde davacı ...'ın 28.05.1996 tarihinde vergi kaydının başladığını, Alpu Vergi Dairesince onaylı giriş bildirgesini 11.08.2003 Kurum kayıtlarına intikal ettirdiğini, bu nedenle 04.10.2000 tarihi itibari ile sigortalılığının tescili yapıldığını, davacının 619 sayılı KHK'nın geçici 1 inci maddesine istinaden vergi borçlanmasına başvurduğunu ancak süresi içerisinde ödeme yapılmadığından borçlanmanın geçerli olmadığının tespit edildiğini, bu nedenle 28.05.1996 yılında başlayan vergi kaydına istinaden 04.10.2000 tarihi itibari ile tescilinin yapıldığını, hak düşürücü sürenin geçtiğini, talebinde haksız olduğunu, yasal süresi içerisinde ödeme yapılmadığını beyanla, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, Davacının, 1479 sayılı Kanun'un geçici 18 inci maddesinin yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar aynı kanun kapsamında tescilinin, tescil için başvurusunun, işe giriş bildirgesinin veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemesinin bulunmaması, 1479 sayılı Kanun'un geçici 18 inci madde kapsamında belirlenen altı aylık sürenin sonu olan 05.02.2004 tarihine kadar dava konusu vergide kayıtlı olduğu tarihler arasındaki dönemin prim borçlarını ödemek için Kuruma yazılı olarak 26.08.2003 tarihinde başvurusu olsa da bir yıl içerisinde talep edilen döneme ilişkin bir prim ödemesinin bulunmaması (ödenen primlerin tescil tarihi olan 04.10.2000 tarihinden sonraki sigortalılık süresine ilişkin olması) nedenlerinden dolayı, dava konusu dönemde davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olarak kabul edilmesi mümkün bulunmadığından;

"Davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davacının 28.05.1996 tarihinde vergi girişi yapıldığını, Bağ-Kur sigortalılığının başladığını, vergi kaydının sigortalılık için yeterli olduğunu, davanın kabulü gerektiğini, kararın usul ve yasa hükümlerine aykırı olduğunu belirterek kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 28.05.1996 - 04.10.2000 tarihleri arası vergi kaydı bulunmakta ise de mülga 1479 sayılı Kanun'un geçiçi 18 inci maddesinin yürürlüge girdiği 02.08.2003 tarihinden önce davacı adına yapılmış tescil veya prim ödemesi bulunmadığından, geriye yönelik 4/b sigortalısı olarak tescili mümkün değildir. Dolayısıyla davanın reddine yönelik mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçeleriyle;

"Davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin bir numaralı alt bendi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla; davacının 28.05.1996'dan itibaren vergi mükellefi olduğu, yasa gereği 6 aylık süre içerisinde kuruma barşvurulduğu gerekçeleriyle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vergi mükellefi olan davacının 28.05.1996 - 03.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun'a tabi zorunlu sigortalı sayılıp sayılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla; davacının 28.05.1996'dan itibaren vergi mükellefi olduğu, yasa gereği 6 aylık süre içerisinde kuruma barşvurulduğu gerekçeleriyle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vergi mükellefi olan davacının 28.05.1996 - 03.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun'a tabi zorunlu sigortalı sayılıp sayılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, mülga 1479 sayılı Kanun'un 24 üncü ve Geçici 18 ile 5510 sayılı Kanun'un 4, 8 inci maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgilisine yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/13587, Karar No: 2022/6459, Tarih: 06.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/13587 E.  ,  2022/6459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/712 E. - 2018/948 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Canbaz Mahallesi, 659 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Dava konusu taşınmazla ilgili olarak acele el koyma dosyasında sulama yapılmadığı, yeterli yer altı ve yer üstü su kaynağının bulunmadığı belirtilerek, kuru tarım arazisi olarak değerlendirildiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise dava konusu taşınmazın nasıl sulandığı ve sulama kaynağı belirtilmeden, çevresinde sulu tarım yapıldığı gerkçesi ile sulu arazi sayılarak değer tespit edildiği gözetildiğinde bu çelişkinin giderilmesi için yeniden keşif yapılarak, öncelikle dava konusu taşınmazın sulanıp sulanmadığı, sulanıyorsa fiilen nereden ve ne şekilde sulandığı, yapılan sulamanın taşınmazın tamamını sulamaya yeterli olup olmadığı, mahkemece ve bilirkişi kurulunca bizzat gözlemlenip, yeniden alınacak raporla çelişki giderildikten sonra karar verilmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme sonucunda yazılı şekilde bedel tespiti,

Doğru olmadığı gibi;

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesi’nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Davacı idare vekili temyiz itirazları yerinde olduğundan Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/712 E. - 2018/948 K. sayılı kararının açıklanan nedenlerle HMK’nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5978, Karar No: 2014/767, Tarih: 23.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5978 E.  ,  2014/767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Havran Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.04.2010 gün ve 2008/117 Esas, 2010/40 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanık ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

31.07.2005 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 21.03.2008 olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle sanık ... hakkındaki hükmün ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Suça sürüklenen çocuğun Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden hükümden sonra 03.07.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince suça sürüklenen çocuğun gerçekten ölüp ölmediği saptandıktan sonra bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17664, Karar No: 2017/8968, Tarih: 01.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17664 E.  ,  2017/8968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile müvekkilinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini, bunun dışında TRT payı dışında diğer alacak kalemlerinin de haksız olarak tahsil edildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 35.657,81 TL’nin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 15.03.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini ana para olarak 51.850,20 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; davacının talebinin ve iddialarının haksız ve hukuki sebeplerden yoksun olduğunu, görevli yargı yerinin idari yargı olduğunu ayrıca husumete yönelik itirazlarının olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 51.850,20 TL alacağın 11/06/2015 tarihinden itibaren işleyecek olan ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

./..