muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14645, Karar No: 2023/3357, Tarih: 22.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/14645 E.  ,  2023/3357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1106 E., 2022/1880 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz

dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tanzim edilen 17.04.2019 tarihli ve 2019/9775 Esas sayılı iddianame ile sanık hakkında mağdureler ..., ..., ... ile ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan ve 28.05.2019 tarihli ve 2019/12969 Esas sayılı iddianamesi ile de mağdureler ..., ..., ..., ..., ... ..., ..., ... ..., ... ..., ... ..., ...' e yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davaları açılmıştır.

2. Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.12.2019 tarihli ve 2019/341 Esas, 2019/577 Karar sayılı kararı ile sanığın mağdurelere yönelik ayrı ayrı sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci ve üçüncü cümlesi, üçüncü fıkrasının (d) bendi ve 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 yıl 9 ay 22 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiştir

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 06.06.2022 tarihli ve 2022/1106 Esas, 2022/1880 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafii, katılan mağdureler ..., ... ..., ..., ... ..., ... vekili, katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığa isnat edilen suçun işlendiği yerin cinsel suçun işlenmesine imkansız olduğuna, sanığın cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığına, ilişkindir.

B. Katılan Mağdureler ..., ... ..., ..., ... ..., ... Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın en üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine, takdiri indirim uygulamasının yerinde olmadığına, eylemin sarkıntılık sınırını geçtiğine, ilişkindir.

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Üst sınırdan ceza verilip takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemece "Sanık ... \*\*\*\*'in ... ... Sanat Merkezinde mozaik eğitmeni olarak görev yaptığı, on iki yaşından küçük oldukları anlaşılan mağdurların sanığın öğrencisi oldukları, okullarının düzenlediği etkinlik kapsamında haftanın belirli günleri eğitim amacıyla sanat merkezinde ders aldıkları, sanık ... \*\*\*\* in yapıştırıcı yapıştırma bahanesi ile katılan mağdur çocukların yanına yaklaştığı ve bu esnada bir eli masanın üzerinde diğer eli de baş parmağı masanın üzerinde diğer parmakları masanın altında olacak vaziyette mağdur çocukların bacaklarına elbise üzerinden okşama biçiminde dokunmak suretiyle birden fazla kez istismarda bulunduğu anlaşılmıştır. Her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamayı reddetmişse de mağdurlar farklı okullardan ve farklı sınıflardan olduğu gibi farklı günlerde sanığın sınıfında eğitim görmüş olmaları, mağdur çocukların hepsinin benzer şekilde sanığın kendilerine birden fazla kez istismar eyleminde bulunduğunu belirtmeleri, mağdurların soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan beyanlarının uyumlu olması, tanık ... \*\*\*\*'in sanığın bu eylemini gördüğünü beyan etmesi, ayrıca bir kısım mağdur çocukların diğer mağdur çocuklara yapılan eylemi gördüklerini beyan etmeleri, ayrı ayrı veya hep birlikte velileri ile birlikte iffetlerini ortaya koyup sanığa iftira atmaları için hiçbir şüphe ve husumet bulunmaması, mağdurların yaş ve gelişim itibariyle böylesi nitelikte eylemleri kendiliğinden kurgulayıp ve anlamlandırıp öğretmenlerine anlatmalarının mümkün olmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın savunmalarının suçtan kurutulmaya yönelik olduğu kanaatine varılarak itibar edilmemiş, mahkememizce sanığın mağdurların anlattığı biçimde yani devamlılık arzetmeyen, ani ve kesik hareketlerle cinsel amaçla mağdurlara dokunduğu kabul edilmiştir. Mahkememizce sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyinde kalıp kalmadığı hususunun tartışılması gerekmektedir. Yargıtay 14. C.D.'nin 2014/5219 esas ve 2014/11731 karar sayılı ilamında sarkıntılık eylemi; "belirli bir kimseye karşı cinsel arzuları tatmin amacıyla işlenen, vücut dokunulmazlığını ihlal eden, ani ve kesiklik gösteren devamlılık arzetmeyen hareket ya da hareketler" olarak tanımlanmaktadır. Bu suçun maddenin birinci fıkrasında düzenlenen basit hali, çocuğa karşı gerçekleştirilen cinsel davranışın organ ya da sair bir cisim sokulmaksızın vücut dokunulmazlığının ihlali şeklinde işlenmesi ve failde oluşan kastın da cinsel arzuları tatmin amacına yönelmesi bakımından ikinci fıkrada hüküm altına alınan nitelikli halinden ayrılır. Somut olayda sanığın mağdurlara farklı zamanlarda birden fazla kez mağdurlara cinsel amaçla dokunduğu, sanığın bu eylemlerinin devamlılık içermediği, çok kısa bir süre içerisinde gerçekleştiği, ani ve kesiklik gösterdiği göz önünde bulundurulduğunda sanığın eylemlerinin bir bütün halinde değerlendirildiğinde sarkıntılık düzeyinde kaldığı anlaşılmıştır.

Mahkememizce sanığın eylemlerinin on iki yaşını tamamlamamış olan katılan mağdur çocuklara karşı sarkıntılık düzeyinde kalacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçu kapsamında kaldığı kanaatine varılarak eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 103/1. Maddesinin 2 ve 3. cümleleri gereğince her bir katılan mağdur çocuk bakımından ayrı ayrı cezalandırılmasına, sanığın çocuğun cinsel istismarı suçunu katılan mağdur çocuğun eğiticisi olarak işlemesi nedeniyle sanık hakkında hükmedilen cezaların 5237 sayılı TCK'nın 103/3-d maddesi gereğince yarı oranında arıtılmasına, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılan mağdur çocuklara karşı aynı suçu birden fazla kez işlediği anlaşıldığından cezasından 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince sanığın eylemlerinin sayısı göz önünde bulundurularak her bir suç yönünden ayrı ayrı takdiren 1/4 oranında arttırım yapılmasına ve yargılama sırasında sanığın olumsuz bir davranışına rastlanmaması ve cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası olumsuz etkileri sanık lehine takdiri indirim sebebi sayılarak sanık hakkında hükmedilen cezalardan 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi gereğince takdiren ayrı ayrı 1/6 oranında indirim yapılmasına karar verilmiştir. Tüm bu gerekçelerle sanık hakkında aşağıda belirtilen şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçeyle kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Yargıtayın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaatin, suç oluşturduğu sabit görülen fiilin ve bunun nitelendirmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsîleştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan hüküm kurulması, 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 06.06.2022 tarihli ve 2022/1106 Esas, 2022/1880 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34618, Karar No: 2017/6904, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/34618 E.  ,  2017/6904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29233, Karar No: 2013/2678, Tarih: 23.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/29233 E.  ,  2013/2678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun suça konu bıçak ile ilgisinin olmadığını, kendisinde ele geçmediğini beyan etmesi karşısında; bıçağı kavga sırasında suça sürüklenen çocuğun elinden komşularla birlikte aldığını, yanında kardeşi Ümit'in de bulunduğunu söyleyen tanık ... ...'ın ifadesinde belirttiği, komşularının kim- likleri belirlenerek bu kişiler ve kardeşi Ümit de dinlenildikten sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayini gerekirken eksik araştırmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 23.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11541, Karar No: 2011/4010, Tarih: 07.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11541 E.  ,  2011/4010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Denizli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.04.2009 tarih ve 2006/316-2009/142 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin maliki olduğu binanın davalılardan ...'a kiralandığını, ...'ın konfeksiyon atölyesi olarak kullandığını, bina ve içerisindeki emtia, demirbaşın davalı ... tarafından diğer davalı Finans Sigorta A.Ş.'ne işyeri sigorta poliçesi ile sigortalandığını, işyerinde 08.11.2005 günü bilinmeyen bir nedenle yangın çıktığını, emtia hariç binada meydana gelen zararın 16.782,12 TL olduğunu, davalı ... tarafından diğer davalı ...'ın yangın nedeniyle uğradığı zararın karşılandığını, fakat davacı zararının karşılanmadığını ileri sürerek 16.782,12 TL'nın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Finans Sigorta AŞ vekili, davacının maliki olduğu davalı ...'a ait işyerini yangın risklerine karşı sigortaladıklarını, ancak poliçenin zorunlu mali mesuliyet sigortası niteliğinde olmadığını, sözleşmeye taraf olmayan ve police lehtarı sıfatını taşımayan davacının davalı ... şirketinden talepte bulunmasının mümkün olmadığını, poliçe önyüzünde yer alan bina teminatının sadece deprem riskine karşı verildiğini savunarak davanın reddini istemiş, diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, yangının meydana geldiği saatte tekstil atölyesi olarak çalıştırılan işyerinin kapalı olduğu binanın elektrik tesisat bağlantılarının zamanla gevşemesi ve kullanım ile birlikte aşınıp yıpranması, elektriğin kesilip tekrar gelmesi sonucunda ısınan tellerin kablo izalasyonunu yakması sonucunda yangının meydana geldiği binanın elektrik tesisatında meydana gelen bu yangında davalı ...'ın kusurunun olmadığı, bu nedenle davacının davalı ...'dan tazminat talebinin haklı olmadığı, davalı ... ile davalı ... arasındaki sigorta poliçesinde davacının lehtar olmadığı, poliçenin tarafı olmadığı ve sigorta ettiren ...'ın sorumluluğunu gerektiren bir durum bulunmadığı anlaşılmakla davacının sigorta şirketinden de tazminat talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/692, Karar No: 2023/939, Tarih: 23.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/692 E.  ,  2023/939 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/920 E., 2020/944 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

SUÇ TARİHLERİ : 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yılları

HÜKÜMLER : Zamanaşımı nedeniyle düşme, mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2013 tarihli ve 2012/120 Esas, 2013/150 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin b fıkrasının (1) numaralı bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2013 tarihli ve 2012/120 Esas, 2013/150 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 04.07.2018 tarihli ve 2016/5922 Esas, 2018/6178 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma ve inceleme nedeniyle, bozulmasına karar verilmiştir.

3. Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2020 Tarihli ve 2018/920 Esas, 2020/944 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında

a) 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı zamanaşımı nedeniyle düşme,

b) 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin b fıkrasının (1) numaralı bendi, 5237 sayılı Kanun'un 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca ayrı ayrı 6 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesi gereğince neticeten 6 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği düşme hükümlerine yönelik olup eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğine, zamanaşımının gerçekleşmediğine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği düşme hükümlerine yönelik olup eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğine, zamanaşımının gerçekleşmediğine,

2. Sanık müdafiinin temyiz isteği mahkûmiyet hükümlerine yönelik olup eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğine, hükme esas alınan bilirkişi raporunun usul ve yasaya aykırı olduğuna, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında 2006 ve 2007 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçlarından Kurulan Düşme Hükümleri Yönünden

1. Suça konu faturaların en son 2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin gelir vergisi beyannamelerinde kullanıldıkları, bu nedenle suç tarihlerinin 16.03.2007 ve 26.03.2008 olduğu belirlenmiştir.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 4369 sayılı Kanun'la değişik 359 uncu maddesinin b fıkrasının (1) numaralı bendi ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276 ncı maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin b fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği öngörülen 12 yılık olağanüstü zamanaşımı süresinin suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında 2008 ve 2009 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümleri Yönünden

1. Suça konu faturaların en son, 2008 takvim yılı için gelir vergisi beyannamesinde, 2009 takvim yılı için Nisan dönemi KDV beyannamesinde kullanıldıkları, bu nedenle suç tarihlerinin 26.03.2009 ve 25.05.2009 olduğu belirlenmiştir.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun'la değişik 359 uncu maddesinin b bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği öngörülen 12 yılık olağanüstü zamanaşımı süresinin suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında 2006 ve 2007 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçlarından Kurulan Düşme Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünde A bendinde açıklanan nedenle Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2020 tarihli ve 2018/920 Esas, 2020/944 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında 2008 ve 2009 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümleri Yönünden

B. Sanık Hakkında 2008 ve 2009 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Kullanma Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünde B bendinde açıklanan nedenle Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2020 tarihli ve 2018/920 Esas, 2020/944 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3142, Karar No: 2020/1167, Tarih: 10.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3142 E.  ,  2020/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak davanın reddine dair verilen 29/05/2019 tarih ve 2019/922 E. - 2019/889 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup,incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 12.10.2004 tarihli mahkeme kararıyla davacının hesabına ihtiyati tedbir konulduğunu, o tarihte davacının vadesiz hesabında 945,00 TL, menkul hesabında ise hazine bonosu olarak 40.030,00 TL'nın bulunduğunu, mahkemenin 28.08.2012 tarihli yazısı ile tedbirin kaldırıldığını, davacının bankaya telefonla hazine bonusu alınması hususunda talimat verdiğini, davalı bankanın vadesi dolan hazine bonosundaki parayı en azından üçer aylık vadeli hesaba aktarması gerekirken vadesiz hesaba aktardığını, 2004 - 2012 yılları arasında paranın vadesiz hesapta tutulması nedeniyle davacının zarara uğradığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere faiz alacağının tespiti ile şimdilik 1.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiş ve ıslah dilekçesiyle talebini 76.108,74 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, şubeye husumet yöneltilemeyeceğinden şube yönünden açılan davanın usulden reddi gerektiğini, davanın belirsiz veya kısmi alacak davası şeklinde açılamayacağını, ihtiyati tedbir kararında hesapların nemalandırılmasına ilişkin bir talimat bulunmadığını, davacının da bu hususta herhangi bir talebinin, başvurusunun veya talimatının sözkonusu olmadığını, davacının vadesiz hesabından hazine bonosu alındığını, hazine bonosu alınmasıyla hesabın vadeli hesaba dönüşmeyeceğini, davacının tedbir kararının konulduğu 13.10.2004 tarihinden 06.09.2012 tarihine kadar mevduatını hiçbir şekilde kontrol etmediği için iyiniyet iddiasında da bulunamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, bankanın davacının herhangi bir talimatı olmamasına rağmen parasını vadesiz hesaba aktardığı, 16.12.2004 tarihinden 06.09.2012 tarihine kadar herhangi bir yatırım işlemi yapmadığı, mevduatın vadesiz hesapta kalması nedeniyle davacının faiz kaybı oluştuğu, davalı bankanın hizmet kusuru bulunduğu, zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 76.108,74 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.