muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/2353, Karar No: 2009/3571, Tarih: 23.03.2009

Bilindiği üzere, TMK’nun 719. maddesi uyarınca sözü edilen taksim davası sonucunda oluşan taksim planı, ilamın dayanağı olduğundan tarafları bağlar. Taraflara ait 13 ve 14 parsellere ilişkin çapların da bu plana uygun olarak oluşturulması mahkemece de uygulamaya esas alınması zorunludur.

Hal böyle olunca, sözü edilen taksim ilamının dayanağı olan 23.04.2004 tarihli krokinin kadastral yöntemlere uygun biçimde uzman bilirkişi veya bilirkişiler eliyle uygulanması, bu esnada tapu sicilindeki parsel kaydına esas olan 13 ve 14 parsel sayılı çaplar yönünden de uygulama yapılması ve sözü edilen taksim krokisine uygun oluşturulup oluşturulmadığının denetlenmesi, ayrıca, taşkın olduğunun anlaşılması durumunda çekişmeli bölümün ifrazının mümkün olup olmadığının merciinden sorulması, hasıl olacak sonuca göre elatmanın önlenmesi, yıkım ve çekişmeli bölüm ile binanın taşkın bölümüne ilişkin bedel konusunda bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir.

Tarafların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  23.03.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14626, Karar No: 2020/138, Tarih: 13.01.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/14626 E.  ,  2020/138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacı, ... parsel sayılı taşınmazın ... Belediye Meclisinin 15.02.1993 tarih ve 10 nolu kararı ile taşınmaz üzerine Kur’an Kursu yapılması ve 2 yıl içerisinde inşaata başlanması şartıyla sembolik bir bedel ile davalı vakfa devredildiğini, aradan geçen zaman içerisinde taşınmaz üzerinde herhangi bir inşaata başlanmadığını, meclis kararında belirtilen koşulun davalı tarafından gerçekleştirilmediğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile Belediye adına tescilini istemiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, taşınmazın bedeli karşılığında satış suretiyle davalı vakfa devredildiğini, temlikin bağış olmadığını, satış işlemi yapılırken herhangi bir şerh de düşülmediğini, son yıllarda taşınmazın değerinin oldukça yükselmesi sebebiyle davacının kötüniyetli olarak eldeki davayı açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyuşmazlık bağıştan rücu olarak nitelendirilmiş ve bağıştan rücu şartlarının oluşmadığı, davanın hak düşürücü süre içinde açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyaya getirtilen tapu kaydı ve resmi senetten, çekişmeli taşınmazın bağış değil satış suretiyle davalıya temlik edildiği, tapu kaydında herhangi bir şartın da bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davanın bağıştan rücu olarak nitelendirilmesi mümkün olmayıp, dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde temlikin iradi olduğu sonucuna varılmakla, davanın reddedilmiş olması bu gerekçe ve sonucu itibariyle doğrudur. Davacının temyiz itirazları yerinde görülmediğinden Reddine.

Davalı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazına gelince;

Bilindiği üzere, taşınmazın aynına ilişkin davalarda, harcı tamamlanan dava değeri üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. hükümleri uyarınca nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinde kuşku yoktur.

Öte yandan, harç kamu düzeni ile ilgili olduğundan temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın re’sen gözetilmesi gereken hususlardandır.

Somut olayda, dava 10.000,00 TL değer gösterilmek suretiyle açılmış, yapılan keşif sonucu taşınmazın dava tarihindeki değeri 76.874,00 TL olarak saptanmış ve harç ikmali yapılmıştır. Bu durumda harcı tamamlanan değer üzerinden davalı lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile maktu vekalet ücreti tayini doğru olmadığı gibi, dava reddedildiğine göre fazla yatan harcın da davacıya iadesine karar verilmesi gerekirken, hükümde bu hususun gözetilmemesi de isabetsizdir.

Ne var ki; anılan hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan “Peşin yatırılan 170,80 TL harçtan alınması gerekli 29,20 TL maktu karar harcının mahsubu ile bakiye 141,60 TL' nin karar kesinleştiğinde davacıya iadesine,” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “ Harçlar Kanununun 22.maddesine göre alınması gereken 29,20 TL harcın, 170,80 TL peşin harç ve 1.142,00 TL tamamlama harcından mahsubu ile fazla yatan 1.283,60 TL harcın istek halinde davacıya iadesine” ibaresinin yazılmasına, yine vekalet ücretine ilişkin hükmün 4. bendinde yer alan “1800 TL” ibaresinin hüküm yerinden çıkarılarak yerine “8.806,14-TL'” ibaresinin yazılmasına, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16847, Karar No: 2023/23646, Tarih: 06.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/16847 E.  ,  2023/23646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/180 E., 2016/56 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mengen Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği, sanığın kendisine "lan" diyerek hakaret suçunu işlediğine, cezalandırılması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın nöbetçi eczaneden ilaç almak üzere sanığın işletmekte olduğu eczaneye gittiği, eczanenin kapısında "kahvedeyim" yazısı görmesi üzerine yolun karşısında bulunan kahvehaneye gittiği ve "Eczacı kim" diye bağırdığı, sanığın "Benim" demesi üzerine beraber dışarı çıktıkları, burada sanığın katılana "Baban yaşındaki adama neden bağırıyorsun, terbiyesizlik etme." dediği akabinde "Sen benim kim olduğumu biliyor musun lan." demek suretiyle hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece sanığın kast veya taksirinin bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak sanığın söylediği sözlerin hakaret suçunun unsurlarını oluşturmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden aynı fıkranın (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında (1) numaralı maddesi çıkarılarak yerine "Her ne kadar sanık ... hakkında hakaret suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; sanığa yüklenen eylemin kanunda suç olarak tanımlanmaması nedeniyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince sanığın atılı suçtan BERAATİNE," ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2648, Karar No: 2018/2853, Tarih: 29.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2648 E.  ,  2018/2853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, 2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2., 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 5237 sayılı TCK'nın 66/1 ve 67/4., maddelerinde öngörülen zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

II - Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, dosya içinde faturaların bulunmadığı görülmekle, suça konu takvim yıllarına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip, zorunlu unsurları taşıyıp taşımadığı tespit edilerek dosya arasında bulundurulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılının ayrı ve her takvim yılı için birden fazla sahte fatura düzenlenmesi halinde ise, TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerekeceğinin gözetilmemesi,

III - Sanık hakkında defter ve belge ibraz etmeme suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz itirazlarının incelenmesi bakımından;

b) Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılının ayrı ve her takvim yılı için birden fazla sahte fatura düzenlenmesi halinde ise, TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerekeceğinin gözetilmemesi,

III - Sanık hakkında defter ve belge ibraz etmeme suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz itirazlarının incelenmesi bakımından;

05.10.2007 gün, 2007-1614 sayılı Vergi Suçu Raporuna atıfta bulunularak verilen dava şartı olan “mütalaa”nın sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin olduğu; iddianame ile mütalaa konusu yapılmayan “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan kamu davası açıldığı cihetle; yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığından durma kararı verilip ilgili vergi dairesinden 213 Sayılı VUK'nın 367. maddesi uyarınca “defter ve belge ibraz etmeme" suçundan mütalaa verilip verilmeyeceğinin sorulup, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

IV- Her iki suç bakımından, kabule göre;

a) Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümleri değerlendirilmeden, infazda tereddüte yol açacak şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ihtarda bulunulması,

c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4918, Karar No: 2012/8303, Tarih: 08.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/4918 E.  ,  2012/8303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :582-134

Dava, vergiye kayıtlı olunan 15.06.1993 – 04.10.2000 tarihleri arası (= 2629 gün) için yapılan borçlanmadan, ödeme miktarı oranlanarak hesaplanacak kısmi borçlanmanın geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtilen gerekçe ile, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 sayılı Yasa hükümlerine göre 04.10.2000 tarihinden itibaren zorunlu sigortalı olarak tescili bulunan davacının, vergiye kayıtlı olduğu 15.06.1993 – 04.10.2000 (tescil) dönemlerine ilişkin (=2629 gün) olarak, anılan Yasanın geçici 18. maddesine dayalı yaptığı borçlanma, borçlanma bedelinin, ödeme tarihinde bulunduğu gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarına göre eksik ödendiği gerekçesi ile iptal edilmiştir. Davacı, kısmi borçlanmanın geçerli olduğunun tespitini istemiş; Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Yasada belirtilen şartların varlığı durumunda, vergiye kayıtlı olunan sürenin kısmi olarak da borçlanılabilmesi mümkün bulunmaktadır. Ne ki; anılan geçici maddede; "… sigortalıların,… belgelenen sürelere ilişkin olarak 49 ve ek 15. maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemeleri kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği" hükmüne yer verilmiştir.

Davacının, borçlanmak istediği 15.06.1993 – 04.10.2000 tarihleri arası sürenin tamamı 2629 gün olup; Mahkemece hükme esas alınan raporda, sağlık sigortası için ödenmesi gereken primler dışlanarak, sadece uzun vadeli sigorta kolları için ödenmesi gereken primlere göre yapılan hesaplama sonucunda, davacının yaptığı ödemenin 5268 günlük borçlanmaya karşılık geldiği belirtilerek, fazla borçlanma bedeli çıkarılması hatalı olduğu gibi; Mahkemenin, sağlık sigorta primleri gözetilmeksizin yapılan hatalı hesaplamaya göre, davacının vergiye kayıtlı olduğu sürenin tamamını borçlandığının tespitine karar verilmiş olması da, isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacının, ödeme tarihinde bulunduğu gelir basamağının yürürlükte olan günlük prim tutarı; Yine, davacının, vergi borçlanması nedeniyle süresinde yaptığı ödeme miktarı Kurum’dan sorularak belirlenmeli; süresinde ödenen miktar ile günlük prim oranı oranlanarak, vergi kaydının başladığı tarihten itibaren, ödenen borçlanma bedelinin karşıladığı süre (=gün) kadar sigortalı olduğunun tespitine karar verilmelidir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının, ödeme tarihinde bulunduğu gelir basamağının yürürlükte olan günlük prim tutarı; Yine, davacının, vergi borçlanması nedeniyle süresinde yaptığı ödeme miktarı Kurum’dan sorularak belirlenmeli; süresinde ödenen miktar ile günlük prim oranı oranlanarak, vergi kaydının başladığı tarihten itibaren, ödenen borçlanma bedelinin karşıladığı süre (=gün) kadar sigortalı olduğunun tespitine karar verilmelidir.

Mahkemenin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/964, Karar No: 2018/1767, Tarih: 27.02.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/964 E.  ,  2018/1767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak ve diğer bedeller adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; 49.721,29 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 14.11.2016 günlü ve 2016/4198E.-2016/12737K sayılı ilamı ile karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli, Perakende Satış Hizmet Bedeli, Sayaç Okuma Bedeli, İletim ve Dağıtım Bedeli ile ilgili olarak halen devam eden davalarda da uygulanması gereken hükümler içeren 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur.

Mahkemece, yukarıda anılan bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına ve davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ... gereğince 5.819,34 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş olup, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, davalıdan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin tahsilinin talep edildiği davada, “konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

O halde; mahkemece, dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra davacı yararına maktu vekalet ücreti takdirine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde nispi vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün 6. maddesindeki “5.819,34 TL” rakamının hükümden çıkarılarak yerine “1.980,00 TL” rakamının yazılmasına, hükmün davalı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17929, Karar No: 2013/6299, Tarih: 26.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/17929 E.  ,  2013/6299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ile yıllık için ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, hafta tatili, ubgt ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir,

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta ve genel tatil çalışıp çalışmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını, genel tatil ve hafta tatilinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın, genel tatil ve hafta tatili çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışma,genel tatil ve hafta tatili çalışmasının bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.