muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/33305, Karar No: 2013/1325, Tarih: 16.01.2013

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın kastının bulunmadığı, sanığın sözleşme dışına çıkmak suretiyle kazı yapmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın, ihalede aldığı işin sorumluluğunu yerine getirmediğine, suça konu Yivli Minare'nin onarımında mezarların ortaya çıkması ile konuyu Müze Müdürlüğü'ne intikal ettirmeyerek mezarların tahribine neden olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6664, Karar No: 2021/9986, Tarih: 07.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/6664 E.  ,  2021/9986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

MAKTUL : ...

KATILANLAR : Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, ..., ...

SUÇ : Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak kişiyi öldürme, nitelikli cinsel saldırı.

HÜKÜM : 1)Sanık hakkında İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22/02/2018 tarih, 2016/40 Esas, 2018/19 Karar sayılı ilamı ile sanığın cezalandırılmasına karar verildiği,

2) Kararın istinafı üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.07.2018 tarih, 2018/1381 Esas ve 2018/1682 sayılı kararı ile ceza verildiği,

3) Bu kararın temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 19.03.2019 tarih, 2019/385 Esas ve 2019/1672 sayılı kararı ile kararın Bozularak ilgili BAM Dairesine gönderildiği,

4)Yargıtay bozma kararı üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesi'nin 09/11/2020 gün ve 2019/1293 Esas, 2020/1883 Karar sayılı ilamı ile yapılan duruşmalı inceleme sonucunda; TCK'nın 82/1-e,h 53 maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis; TCK'nın 102/2, 102/3-a, 35/2, 53 maddeleri uyarınca 13 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili.

2019/1293 Esas 2020/1883 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik nitelikli kasten öldürme ve cinsel saldırı suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin, sanık müdafii ve katılan tarafından 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde belirtilen süre içerisinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi

Gereği görüşülüp düşünüldü.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nce bozma üzerine verilen kararın, tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin suç vasfına, suçun olası kast ile işlendiğine, sanığın faili olduğu suç tarihinde cezai ehliyetinin bulunmadığına, delillerin hatalı değerlendirildiğine, takdiri indirim nedenlerine; katılan kurum vekilinin cinsel saldırı suçu yönünden suçun tamamlandığına, ceza miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddi ile 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7952, Karar No: 2011/1035, Tarih: 01.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/7952 E.  ,  2011/1035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.12.2008 tarih ve 2007/342-2008/159 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1998 yılından beri mobilya sektöründe faaliyet gösterdiğini, “Zebrano” markası ile Türkiye'de ve yurt dışında tanındığını, “Zebranohome” ibaresinin marka olarak tescili için yaptığı başvurunun 556 Sayılı KHK'nun 7/1-c-f bentleri gerekçe gösterilerek 20. sınıftaki bazı emtialar açısından kısmen reddedildiğini, TPE YİDK'na yaptığı itirazın da reddedildiğini, her ne kadar ret gerekçesi olarak zebrano ibaresinin bir ağaç adı olduğu, bu nedenle ayırt edici olmadığı ve vasıf bildirdiği gösterilmiş ise de, belirtilen ibarenin Türkçe ve yabancı dillerde bir anlamının bulunmadığını, zebrano isimli bir ağacın olmadığını, sadece iki ülkede yetişen zingana ve zebrawood adıyla bilinen ağaç türlerinin olduğunu, bu ibarelerin müvekkilinin başvurusu ile benzerliğinin bulunmadığını, böyle bir ağaç türünün olduğu kabul edilse dahi müvekkilinin kullanım sonucu ayırt edicilik kazandırdığı ibarenin tescili için yaptığı başvurunun reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek TPE YİDK'nun 06.09.2007 tarih ve 2007-M-5028 sayılı kararının iptaline, müvekkilinin başvurusunun 20. sınıftaki emtialar için tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum tarafından verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum tarafından verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, “Zebranohome” sözcüğünün tescilinin istendiği mobilya üzerinde görüldüğünde, özellikle söz konusu emtianın alıcısı olan orta düzeydeki tüketiciler açısından ilk bakışta hiçbir özel zihni çaba harcanmadan emtianın bir vasfını, niteliğini, kalitesini veya karakteristik özelliğini hatırlatıcı ve dolayısıyla tasviri nitelikte olduğu kanaatinin oluşmadığı, her ne kadar bilirkişi raporunda “Zebrano” sözcüğünün bir ağaç ismi olduğu belirtilmiş ise de, bilirkişilerin dahi bir takım araştırmalar sonucu bu sözcüğün bazı Afrika ülkelerinde yetişen bir ağaç türü olduğunu ve bunu ancak ağaç sektörü ile uğraşanların bilebileceğini beyan ettikleri, marka hukukunun temel ilkelerinden biri olan ülkesellik ilkesinden hareket edildiğinde, markanın tescil edildiği ülkedeki halkın tescili istenen yabancı dildeki markanın anlamını bilme ve ilk bakışta tescil edildiği emtia ile aralarında bir bağlantı kurma olasılıklarının dikkate alınmasının gerektiği, bu nedenle anılan ibarenin tescilinin istendiği sınıf yönünden cins ve nitelik bildirmediği, ahşaptan yapılmayan ürünler yönünden halkı yanıltmasının olanaklı olmadığı, ayrıca belirtilen markanın davacı tarafından kullanılmakla ayırt edici nitelik kazandığı, markanın tescil koşullarının henüz oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK'nun 06.09.2007 tarih ve 2007-M-5028 sayılı kararının iptaline, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6120, Karar No: 2020/3196, Tarih: 04.06.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/6120 E.  ,  2020/3196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; dava dışı ... adına kayıtlı ve davalı ... şirketine sigortalı 43 KS 116 plakalı aracın 01/02/2014 tarihinde dava dışı sürücü ...'ün sevk ve idaresinde iken direksiyon hakimiyetini kaybetmesi neticesinde kaza yaptığını, meydana gelen tek taraflı maddi hasarlı ve ölümlü kazada araç sürücüsü olan müvekkillerinin murisi ...'ün vefat ettiğini, davalı ... şirketine sürücü ve işletenin bulunduğu aracın sigortacısı sıfatıyla dava açıldığını, müvekkili ...'ün %99 oranında sakat olup ömrü boyunca ölen babası ...'ün desteğine muhtaç olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik murisin oğlu ... için 3.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının (davalı ... şirketi azami poliçe limiti ile sorumlu olmak kaydıyla) olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı ... şirketinden tahsiline, karar verilmesini talep etmiş, 06/10/2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talep miktarını arttırmıştır.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, açılan davanın kabulüne, 37.830,31 TL destekten yoksun kalma tazminatının, 3.000,00 TL'lik kısmına dava tarihinden itibaren, kalan kısmına ıslah

tarihi olan 06/10/2015 tarihinden itibaren yürütülecek yasal faizle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil faili olan sürücünün eylemi sonucu oluşan zararla ilgili, araç işleteninin sorumluluğunu teminat altına alan trafik sigortacısının, 2918 sayılı KTK'nun 99/1. maddesi ile ZMSS Genel Şartları'nın B.2. maddesi uyarınca, rizikonun ihbar edildiği tarihten itibaren 8 iş günü içinde tazminatı ödeme yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu sürenin sonunda ödememe halinde temerrüdün gerçekleştiği ve davalı sigortacının temerrüt faizinden sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Davacı tarafın, davadan önce başvurusunun bulunmadığı durumda ise, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda, hükmedilen tüm alacak için dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken dava dilekçesi ile talep edilen kısma dava tarihinden itibaren, ıslahla arttırılan kısma ıslah tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmiş olması doğru değil bozma sebebi ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 1 nolu bendindeki tazminatının ibaresinden sonra gelen "3.000,00 TL'lik kısmına dava tarihinden itibaren, kalan kısmına ıslah tarihi olan 06/10/2015" ibareleri çıkartılarak yerine "dava" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 04/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3478, Karar No: 2015/7463, Tarih: 20.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/3478 E.  ,  2015/7463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Mahal mahkemesince dava dosyası temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiş ise de, davalı vekilinin 02.11.2015 tarihli dilekçesi üzerine, işbu dava dosyasıyla tarafları aynı olan Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/54 E., 2014/ 584 K. sayılı dosyasının Yargıtay Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu tarafından verilen 09.07.2015 tarihli karar ile dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Yüksek 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevlendirildiği, anılan görevlendirme kararı uyarınca işbu davanın konusu ve davalısı aynı olduğundan, temyiz incelemesinin Yüksek 14. Hukuk Dairesi'ne ait olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda, 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda değişiklik yapılması hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 20.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9165, Karar No: 2015/9416, Tarih: 27.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/9165 E.  ,  2015/9416 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Muhtıra tarihinin 25.01.2010 yerine 25.05.2010 olarak yazılmasının maddi hata ya müstenit bulunduğunun anlaşılmasına, tarafların temyiz itirazlarının reddiyle Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun Mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 27,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, taraflarca HUMK'nun 388/4 (HMK 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme talebinde bulunulabileceğine, 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22256, Karar No: 2016/7148, Tarih: 19.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/22256 E.  ,  2016/7148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Alacaklı vekili, takip konusu ilamın kamulaştırmasız el atma tazminatına ilişkin olduğunu, nispi olması gereken icra vekalet ücretinin maktu hesaplandığını belirterek ilama aykırı muhtıranın iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 7. fıkrası gereği, 1983 sonrasındaki kamulaştırmasız el atmalarla ilgili açılan her türlü davada, maktu vekalet ücreti ve maktu harç uygulanacağı gerekçesi şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasayla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi'nin 13/11/2014 tarihli ve 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır.

Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 04.09.2012 Karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmamakta olup el atma eyleminin 1983 sonrası olduğunun kabulü gerekir. Olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu konuya ilişkin istemin reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. madde gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2268, Karar No: 2025/3431, Tarih: 29.04.2025

**12. Hukuk Dairesi         2025/2268 E.  ,  2025/3431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nın ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder." hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;