muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11153, Karar No: 2024/13387, Tarih: 16.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/11153 E.  ,  2024/13387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1903 E., 2021/624 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttiği sebeplerle sınırlı olarak yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kamu davasına katılma üzerine, mahkûmiyete ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine Tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücreti sanığa yükletilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine vekâlet ücreti ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi gereği hüküm fıkrasına; “Katılan kurumun ilk derece mahkemesinde kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesine ilişkin 2.725,00 TL vekalet ücretine ilaveten, istinaf aşamasında katılan kurum kendisini vekil ile birden fazla duruşmada temsil ettirdiğinden 4.080,00 TL vekalet ücreti olmak üzere toplam 6.805,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Silifke 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

16.12.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Olay tarihinde sanık ile mağdurun resmi olarak evli oldukları, sanık hakkında 6284 sayılı Kanun kapsamında tedbir kararı bulunmasına rağmen mağdurun ikamet adresine geldiği, mağdurun sanığı ikamet içerisine almadığı, bunun üzerine sanığın olay yerini terk ettiği, sanığın ertesi gün tekrar kıyafetlerini değiştirme amacıyla mağdurun ikametine geldiği, müştekinin aşamalarda tel örgülü balkon kapısı önüne sanığın elinde bıçakla geldiğini ve kendisine hitaben "Hepinizi öldüreceğim, bu evi başınıza yıkacağım" dediğini beyan ettiği, sanık ve mağdurun müşterek çocuğu olan tanık ...'ın kovuşturma aşamasında tanıklıktan çekinme hakkını kullandığı, sanığın ise soruşturma aşamasındaki beyanında içeri alınmamanın verdiği üzüntü ile kendisine zarar verme düşüncesiyle eline bıçak aldığını, bıçağı eşine ve kızına göstermediğini, bıçağı yere atmış olabileceğini, kovuşturma aşamasındaki beyanlarında ise mağduru bıçakla tehdit etmediğini beyan ettiği anlaşılmakla; sanığın savunmasının bölünemeyeceği, bir bütün halinde bıçağı kendisine zarar vermek amacıyla eline aldığı kabul edilerek aynı savunmada belirttiği kendine zarar verme düşüncesinin kabul edilmemesinin mümkün olamayacağı, binaenaleyh olay tarihinde tarafların boşanma aşamasında olmaları dikkate alındığında müştekinin soyut beyanlarına itibar edilmesinin de mümkün olmadığı; bu sebeplerle sanığın mağduru silahla tehdit ettiğine dair müştekinin soruşturma beyanı dışında her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin bir delilin bulunmadığı, bu nedenle sanığın müsnet suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun temyiz talebinin reddi yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/887, Karar No: 2018/4956, Tarih: 24.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/887 E.  ,  2018/4956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Biga Ticaret Sicil Müdürlüğünden gelen cevabi yazıda sanığın yetkisinin 22.12.2014 tarihinde bittiğinin belirtildiği dolayısıyla şikayet tarihi olan 02/06/2015 tarihi itibariyle sanığın şirketin yetkilisi olmadığının anlaşılması karşısında yasal unsurları yönünden oluşmayan ticareti terk etmek suçundan sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, şikayetçi vekili ile sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3134, Karar No: 2017/2865, Tarih: 22.06.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/3134 E.  ,  2017/2865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/04/2015 tarihli ve 2014/434 esas, 2015/276 sayılı kararını müteakip, ... 1. Çocuk Mahkemesinin 15/05/2015 tarihli ve 2015/370 esas, 2015/263 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin ... 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 04/06/2015 tarihli ve 2015/669 değişik iş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 15/05/2017 gün ve 94660652-105-34-3701-2017-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarihli ve 2015/669 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20315, Karar No: 2018/1963, Tarih: 12.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/20315 E.  ,  2018/1963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacı hakkında düzenlenen idari para cezasının iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacı şirket ile dava dışı ... arasında imzalanan 3 yıllık antrönörlük sözleşmesinin ... Valiliği Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü tarafından Kuruma bildirilmesi üzerine, 29.12.2010 tarihinde başlayan sözleşmeye dayalı olarak,Kurum tarafından, davacı şirketten 29.12.2010 tarihinde ,dava dışı ... işe giriş ve işten ayrılış bildirgesinin verilmesinin istenildiği,süresinde verilmemesi üzerine davacı şirkete tebliğ edilen 3.193,65 TL bedelli idari para cezasının iptali istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 102. maddesinde "...İdarî para cezaları ilgiliye tebliğ ile tahakkuk eder. Tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kuruma ya da Kurumun ilgili hesaplarına yatırılır veya aynı süre içinde Kuruma itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde, idari para cezası kesinleşir." hükmüne yer verilmiştir.

Bu yasal çerçeve gereğince, idari para cezasının iptali için idare mahkemesine başvurulması gerekmekte olup, bu konuda iş mahkemesinin görevli olmadığı gözetilerek, idari para cezası ve ferilerinin iptali istemine ilişkin olarak eldeki davada, yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle HMK’nun 114’üncü maddesi gereğince davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması; usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenleridir.

O hâlde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5786, Karar No: 2010/12172, Tarih: 29.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/5786 E.  ,  2010/12172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.12.2008 tarih ve 2005/361 - 2008/314 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin mobilya sektöründe YAĞMUR+şekil ibareli markasını Yurt içinde ve yurt dışında tescil ettirdiğini, davalının tescilli IKEA+ Şekil ibareli markalarına dayanarak müvekkilinin markasının hükümsüzlüğünü talep ettiğini, ancak davalının tescilli markasını, tescilden itibaren 5 yıl aralıksız kullanmadığını ileri sürerek, davalı adına tescilli 109398, 105942, 179903, 206329, 198674, 180218, 209570 nolu...ve IKEA+şekil ibareli markalarının hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini, hüküm özetinin ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin markasının tanınmış marka olduğunu ve bu markaların ticaret hayatında kesintisiz olarak 5 yıldır kullanıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının bayisi veya ticari ilişki içinde olduğu Mapa Mobilya ve Aksesuar Paz.A.Ş.’ne...Franchise-Project Marketing Ltd. isimli firma tarafından Hong Kong'dan gönderilen ürünlere ilişkin beyannamelerde ürün listelerindeki isimlerin başında...markasının kullanılmadığı (pek azında kullanıldığı), ancak gönderici unvanın başında...markasının mevcut olduğu, İnter İkea System B.V. ile Mapa Mobilya Aksesuar Pazarlama A.Ş. arasında imzalanmış olan sözleşmenin 10.3 maddesinde imtiyaz sahibi olarak markaların ürünlerde kullanılacağını taahhüt edildiği ve fiilen de markaların kullanıldığı,...Trading Und Design AG ile firmalar arasında yapılan tüm sözleşmelerde model Right yazısının altına...ibaresinin yazıldığı, Mapa tarafından kesilen faturalarda sağ üst tarafına...ibaresinin, diğerleri tarafından kesilmiş faturalarda ise firma ismi ile faturanın sol üst tarafına...ibaresinin konulduğu,...markasının tescil kapsamındaki ürünlerde ciddi şekilde kullanıldığı, markanın kullanılmış sayılması için ürünün üzerine bizzat konulması zorunluluğu bulunmayıp, marka altında satışının önemli olduğu ve imtiyaz sözleşmelerinde de markanın kullanılması zorunluluğu öngörüldüğü, bu ürünlerin farklı bir marka altındasatışa sunulduğunun da kanıtlanamadığı, unvan üzerine ilaveten...kelimesinin mükerrer yazılmasının da markasal kullanım olduğu gerekçesiyle yenilenmeyen 179903 nolu marka yönünden konusuz kalan davanın reddine, diğer markaların kullanımı kanıtlandığından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5307, Karar No: 2022/4441, Tarih: 06.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5307 E.  ,  2022/4441 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten basit yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 31/3, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.360,00 Türk lirası adli para cezası ile; silahla kasten basit yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...'in ise 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 31/3, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... 3. Çocuk Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli ve 2015/388 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 10.03.2022 tarihli ve 2021/5634 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.04.2022 tarihli ve 2022/39265 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) Dosya kapsamına göre,

Suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine konu 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e maddeleri kapsamında kalan “kasten yaralama” suçunun, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı, suça sürüklenen çocuk ...’in üzerine atılı, 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi kapsamında kalan “kasten yaralama” suçunun ise baştan beri uzlaşma kapsamında olduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuklar ile müşteki arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerekmesinin gözetilmemesinde,

2) Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 saylı Kanun'un 86/1 ve 31/3. maddeleri gereğince hükmolunan 80 gün adli para cezasından, anılan Kanun’un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılmak suretiyle 66 gün adli para cezası yerine, 68 gün adli para cezasına karar verilmesi sonrasında, anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından üzerinden sonuç olarak 1.320,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 1.360,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararların bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Suça sürüklenen çocuk ...’in üzerine atılı, 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e maddeleri kapsamında kalan “Kasten yaralama” suçunun, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı, suça sürüklenen çocuk ...’in üzerine atılı, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında kalan “Kasten yaralama” suçunun ise baştan beri uzlaşma kapsamında olduğu anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuklar ile müşteki arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerekmektedir.

Bununla birlikte, suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/2 ve 31/3. maddeleri gereğince hükmolunan 80 gün adli para cezasından, TCK’nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılırken 66 gün adli para cezası yerine, hesaplama hatası yapılarak 68 gün adli para cezasına, TCK’nin 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından üzerinden sonuç olarak 1.320,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 1.360,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayininde de isabet görülmemiştir.

Bu nedenlerle; Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünceler yerinde görüldüğünden; ... 3. Çocuk Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli ve 2015/388 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.