muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/255, Karar No: 2010/347, Tarih: 23.06.2010

Öncelikle taraflar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği, temerrüt olgusu ve faiz kavramları ile bunların birbirleriyle olan ilişkilerinin açıklanmasında yarar vardır.

Satım sözleşmesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (B.K.) 182 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir.

B.K. 182/1.maddesinde düzenlenen satım sözleşmesiyle; alıcı satış bedeli olarak bir miktar para vermeyi borçlanır, satıcı ise satıma konu malı alıcıya teslim ederek mülkiyeti ona geçirme borcu altındadır. Satıcının belirtilen bu borçları yanında, ayıba karşı tekeffül ve zapta karşı tekeffül borçları da bulunmaktadır.

Ayıba karşı tekeffül borcu, satıcının mülkiyeti geçirme borcunun tamamlayıcısıdır. Çünkü satımda alıcının amacı, istediği maksat için kullanabileceği, yararlı bir malın mülkiyetine sahip olmaktır. Satıcı, malın değerini veya yararını azaltan eksikliklerin bulunmadığını ayrıca garanti etmese bile; bu borç kanunen mevcuttur. Bu nedenle satıcının bu borcunu kanuni bir borç olarak nitelendirmek mümkündür (Tandoğan, H.:Borçlar Hukuku (Özel Borç İlişkileri), 4.Bası, Cilt I/1, Ankara 1985, s.163; Yavuz, C.: Türk Borçlar Hukuku Özel Hükümler, İstanbul 1996, s.91).

Ayıba karşı tekeffül borcunun, B.K.'nun 194 ila 201 maddeleri arasında belirtilen koşullarının gerçekleşmesiyle, alıcı B.K.'nun 202 vd. maddeleri kapsamında kendisine tanınan seçimlik haklarını satıcıya karşı kullanabilecektir

Gerçekten Borçlar Kanununun "Bey'in feshi yahut semenin tenzili" başlığını taşıyan 202.maddesinde:

"Bayiin tekeffülü altındaki mebiin ayıbı anlaşıldığı zaman müşteri muhayyerdir. Dilerse mebii redde hazır olduğunu beyanla bey'in fesh edilmesini, dilerse mebii alıkoyup kıymetinin noksanı mukabilinde semenin tenzil olunmasını dava eder.

Hakim, müşterinin mebii ret davası üzerine hal icabı bey'in feshini muhik göstermiyorsa semenin tenzili ile iktifa edebilir.

Kıymetinin noksanı mebiin semenine müsavi ise müşteri ancak bey'in feshini talep edebilir."

hükmü yer almaktadır.

Buna göre, satıma konu mal satıcıyı sorumlu kılacak şekilde ayıplı ise, alıcı satım sözleşmesini feshedebileceği gibi satım bedelinin indirilmesini de isteyebilecektir.

Diğer taraftan, B.K.'nun.203.maddesine göre de, misli mal satımında, alıcıya, yukarıda sayılan haklara ek olarak, satılanın ayıpsız bir benzeriyle değiştirilmesini talep hakkı da tanınmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 202.maddesinde satımın feshinden bahsedilmekle birlikte buradaki fesihi, "dönme" olarak anlamak gerekir.

Satım sözleşmesinden dönme beyanı, bozucu yenilik doğuran bir hak niteliğinde olup, bir irade açıklaması olarak, satıcıya vardığı anda hükümlerini doğurur ve sözleşmeyi geçmişe etkili olarak ortadan kaldırır.

Dönme üzerine sözleşmenin geçmişe etkili olarak ortadan kalkmasının doğal bir sonucu olarak, tarafların edimlerinin karşılıklı olarak aynı anda ifası gerekir.

Gerçekten, yerel mahkeme satım sözleşmesinin feshinin haklı olduğunu saptamakla birlikte, tarafların edimlerinin aynı anda ifasına da, karar vermiştir.

Dönme üzerine sözleşmenin geçmişe etkili olarak ortadan kalkmasının doğal bir sonucu olarak, tarafların edimlerinin karşılıklı olarak aynı anda ifası gerekir.

Gerçekten, yerel mahkeme satım sözleşmesinin feshinin haklı olduğunu saptamakla birlikte, tarafların edimlerinin aynı anda ifasına da, karar vermiştir.

Dolayısıyla davacı/alıcı elindeki aracı, davalı/satıcıya fiilen teslim ve tescil şartı ile satım bedelini alabilecektir.

Durum bu olunca, davalı/satıcının borçlu temerrüdünün gerçekleşip gerçekleşmediği de, irdelenmelidir:

Borçlar Kanununda borçlu temerrüdü tanımlanmamış olmakla birlikte, B.K. 101 vd. maddelerinde sadece şartları ve sonuçları düzenlenmiştir.

Borçlunun temerrüdü, ifası mümkün bir borcun borçlu tarafından yasal bir engel bulunmamasına rağmen zamanında ifa edilmemesidir.

Borçlu temerrüdünün gerçekleşebilmesi için, ifanın mümkün olması, borcun muaccel hale gelmesi ve uygun bir ihtar ile birlikte, alacaklının temerütte bulunmaması ve borçlunun, kendisine ifadan kaçınma yetkisi veren bir def'i ileri sürmemiş olması gerekir.

Diğer taraftan, tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde borçlunun temerrüdü bakımından B.K.106/I'e göre, alacaklının borçluya ifa için ek bir süre vermesi de, gerekir.

Yukarıda da belirtildiği üzere, alıcı kendi edimini yerine getirmeden karşı tarafın edimini yerine getirmesini isteyemez. Aksi takdirde, karşı tarafın (satıcının) ödemezlik def'i ile karşılaşma riski doğar.

Yeri gelmişken, temerrüt faizi hakkında kısa ve genel bir açıklama yapılmasında yarar vardır.

Uygulama ve öğretide baskın görüş olarak, temerrüt (gecikme) faizinin hukuki niteliği, borçlunun para borcunu zamanında ödememesi ve temerrüde düşmesi üzerine kanun gereği kendiliğinden işlemeye başlayan ve temerrüdün devamı müddetinde varlığını sürdüren, alacaklının zararın varlığını ve miktarını ve borçlunun kusurunu ispat zorunda kalmaksızın borçlunun ödediği ve miktarı yasalarla belirlenmiş asgari, maktu bir tazminat olduğu kabul edilmektedir. Bu tanımın aynı zamanda gecikme zammını da içerdiği bir gerçektir (Dr. Becker:İsviçre Medeni Kanunu Şerhi, Borçlar Kanunu, Fasikül IV, s.5 Dr. S. Özkök Çevirisi; A.Von Tuhr: Cilt 1-2, s.617, C. Edeğe Çevirisi; Nami Barlas:Para Borçlarının İfasında Borçlunun Temerrüdü ve Temerrüt Açısından Düzenlenen Genel Sonuçlar, Kazancı Hukuk Yayınları, İstanbul 1992, s.127 vd.; Oğuzman, K./Öz, T.: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul 1995, s.373 vd.; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 11.6.1997 gün ve 1997/11 E.-278-529 K.; 31.03.2004 gün ve 2004/12-163 E.-184 K.; 18.11.2009 gün ve 2009/21-435 E. - 544 K. sayılı ilamları).

Belirtilmelidir ki, asıl edimin muaccel hale gelmemesi nedeniyle borçlu temerrüdünün gerçekleşmediği durumda, doğal olarak temerrüt faizine de, hükmedilemez.

Belirtilmelidir ki, asıl edimin muaccel hale gelmemesi nedeniyle borçlu temerrüdünün gerçekleşmediği durumda, doğal olarak temerrüt faizine de, hükmedilemez.

Öyleyse, tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde, karşılıklı edimlerin aynı anda ifasına karar verilmesi halinde, asıl edim niteliğindeki borçlunun para borcunun ifası muaccel hale gelmeden faiz de doğmayacak; dolayısıyla borçlu temerrüdü gerçekleşmeden, daha önceki bir tarihten başlayacak şekilde temerrüt faizine de, karar verilemeyecektir.

O halde, alıcı edimini yerine getirmesine rağmen (satıma konu aracı iade etmesi-somut olayda tescil ve fiili teslimle-), borçlunun (satıcının) para borcunu iade etmemesi durumunda, satıcının para borcunu iadesinde temerrüdü gerçekleşeceğinden temerrüt faizine de, malın iade tarihinden itibaren hükmedilmesi gerekir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Mahkemece, ayıp nedeniyle davacı/alıcının elindeki satıma konu aracın, davalı/satıcı adına tescilinin sağlanıp fiilen teslim şartı ile 152.446,00 YTL (TL) satım bedeline temerrüt tarihi olan 27.02.2007 tarihinden itibaren değişen oranda avans faizi ile davalıdan alınıp, davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Davacı/alıcı satıma konu aracı davalı/satıcı adına tescilini sağlayıp, fiilen teslim borcu altındadır. Alıcının ediminin ifası karşılığında ise, davalı/satıcı satım bedelini ödemekle yükümlüdür.

Bu arada, direnmeye konu ilk karar tarihi itibariyle satıma konu araç halen davacı/alıcının elinde bulunmaktadır.

Görüldüğü üzere, hakim kararıyla tarafların edimlerinin aynı anda ifası söz konusu olduğuna göre, asıl edim (borçlunun yükümlülüğü bakımından satım bedeline ilişkin para borcu) muaccel hale gelmeden, bu tarihten önce borçluyu temerrüde düşürmeye yönelik gönderilen ihtar, hukuki bir sonuç doğurmaya yeterli ve elverişli sayılamaz.

Dolayısıyla, bu ihtar esas alınarak asıl edimin muaccel hale gelmediği bir dönemden başlamak üzere, temerrüt faizine de, hükmedilemez.

Hukuk Genel Kurulu'ndaki görüşmelerde bu konu tartışılmış, azınlıkta kalan görüş sahipleri;

"Davacı/alıcının, davalı/satıcıya gönderdiği ihtarnamenin tebliğ edildiği 19.02.2007 tarihinde taraflar arasındaki satım sözleşmesinin feshedildiği, davacı/alıcı, ayıplı aracı teslime hazır olduğunu belirtip, sözleşmenin feshi ile satım parasının iade edilmesini istemesine karşın, ihtarnamenin tebliği tarihinden itibaren tanınan yedi (7) günlük sürenin sonuna denk düşen 27.02.2007 tarihinde davalı/satıcının edimini yerine getirme yönünde bir davranışı olmaması ve olumsuz tutumu nedeniyle temerrüt olgusunun 27.02.2007 tarihinde gerçekleştiği ve bu tarihten itibaren satım parasına temerrüt faizinin yürütülmesi gerektiği," belirterek, aynı gerekçeye dayalı yerel mahkeme kararının yerinde olduğunu bildirmişlerse de çoğunluk bu görüşe katılmamıştır.

O halde, Hukuk Genel Kurulu'nca da, benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, Hukuk Genel Kurulu'nca da, benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda (I) nolu bentte gösterilen nedenden dolayı ihbar olunan vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 16.06.2010 tarihinde oybirliği ile,

2) Yukarıda (II) nolu bentte belirtilen nedenlerden dolayı davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.06.2010 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6507, Karar No: 2015/30778, Tarih: 04.11.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/6507 E.  ,  2015/30778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/163425

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Doğubayazıt 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2013/39 (E) ve 2013/231 (K)

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk ......... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231.maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı Kanun'un 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuran suça sürüklenen çocuklar müdafiinin haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ..............hakkında kamu malına zarar verme, hırsızlık, suça sürüklenen çocuk ............... hakkında kamu malına zarar verme, hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocuklar..........ve ............... ................ İlköğretim Okulunun pencere camını zorlayarak açıp içeriye girdikleri, içeride müdür odasının kapısının kilidini kırdıkları, bazı odaların dolaplarını karıştırıp zarar verdikleri, yine odalarda gördükleri üç adet laptop bilgisayarı alıp çıktıkları olayda, kamu malına zarar verme, hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş, sanık ............ hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken 15-18 yaş aralığında bulunan sanık hakkında TCK'nın 31/3 yerine TCK'nın 31/2 maddesinin uygulanması ve her bilgisayar sahibi şikayetçi sayısınca hüküm kurulmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1525, Karar No: 2011/4135, Tarih: 21.03.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/1525 E.  ,  2011/4135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde traflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, babası olan davalıya 275 gr 22 ayar bilezik ile 3700 YTL ödünç para verdiğini, geri verilmediğini ileri sürerek, bileziklerin iadesine, mümkün olmazsa 12.700 YTl.nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunnmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1-Davacı davalıya ödünç verdiği bilezikler ve paranın iade edilmediğini belirterek, işbu alacak davasını açmıştır. Yargılamada dinlenen tanıklar, davacının babası olan davalıya dava dilekçesinde belirtilen bilezikleri verdiğini belirtmişlerdir. Mahkemece bu kalem isteğin kabulü ile sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Her ne kadar davacı davalıya borç para verdiğini ispatlayamamış ise de, dava dilekçesinde "ve diğer deliller" demek suretiyle yemin deliline de dayandığından davacıya bu konuda karşı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılmalı ve bu kalem istek yönünden, sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı şekilde davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 18.40 TL. temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine ve yine peşin alınan 15.60 TL temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3632, Karar No: 2011/4210, Tarih: 24.05.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/3632 E.  ,  2011/4210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan sanık ...’un yapılan yargılanması sonunda; ırza geçme suçundan beraetine, reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.06.2008 gün ve 2004/136 Esas, 2008/165 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan ... vekili ile mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoymak suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup temyiz edilemez bulunduğundan CMK.nun 264. maddesi hükmü gözetilerek katılan kurum vekilinin bu suçla ilgili temyiz isteğinin itiraz dilekçesi niteliğinde kabulü ile incelenmeyen bu konuda mahallince karar verilmesinin olanaklı bulunduğu gözetilerek, mahkemece müdahale talebinin kabulüne karar verilmiş ise de; Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk ... Kurumu Genel Müdürlüğü’nün 03.12.2010 tarihli yazısına göre mağdurenin ... Çocuk ve Gençlik Merkezinden çok kısa bir süre yararlandığı ve kuruluş kayıtlarına göre koruma kararı alınmasına fırsat kalmadan kuruluştan kaçtığı ve ilgili yönetmelik gereğince kuruluş ile ilişiğinin kesildiği bildirildiğinden verilen katılma kararı hukuki değerden yoksun olup temyiz hakkı da vermeyeceğinden kurum vekilinin, 5271 sayılı CMK.nun 237 ve müteakip maddeleri uyarınca davaya usulen katılıp müdahil sıfatını almaması nedeniyle de mağdure vekilinin temyiz istemlerinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 24.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7588, Karar No: 2019/6030, Tarih: 11.06.2019

**5. Ceza Dairesi         2016/7588 E.  ,  2019/6030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dairemizi...... Karar sayılı ilamı ile bozularak ortadan kaldırılan ve aleyhe temyiz bulunmayan 03/11/2011 tarihli ilk hükümde sanık hakkında verilen adli para cezasının 10 eşit taksitle ödenmesine karar verildiği, uyulan bozma kararı doğrultusunda yeni bir hüküm kurulduktan sonra CMUK'nın 326. maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan taksit sayısının belirtilmesi ile yetinilmesi yerine aleyhe sonuç doğuracak şekilde hükmolunan adli para cezasıyla ilgili taksit konusunda karar verilmemesi,

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20/09/2011 tarihli ve 2011/5-104 Esas, 2011/183 sayılı Kararında belirtildiği üzere, TCK'nın 53/5. maddesinin uygulanmamasının kazanılmış hak niteliğinde olduğu ve 03/11/2011 tarihli sanık aleyhine temyiz bulunmayan hükmün Dairemizin 08/02/2016 tarihli ve 2013/16669 Esas, 2016/1249 Karar sayılı ilamıyla kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Sanık hakkında sonuç olarak adli para cezası verilmesine rağmen uygulama imkanı olmayan TCK'nın 53/1. maddesinin tatbikine de karar verilmesi,

Sanık hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Sanık hakkında sonuç olarak adli para cezası verilmesine rağmen uygulama imkanı olmayan TCK'nın 53/1. maddesinin tatbikine de karar verilmesi,

Sanık hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın düzeltilmesi mümkün bulunduğundan aynı Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanarak hüküm fıkrasının 1 no'lu bendinin 5. paragrafının “Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının, sanığın sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecindeki tutum ve davranışları ile suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince 75 tam gün adli para cezasına çevrilmesine, gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı takdir edilen 20,00 TL'den paraya çevrilmesi sonucu sanığın 1.500 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA” şeklinde değiştirilmesi, hüküm fıkrasının 1 no'lu bendine “1412 sayılı CMUK'nın 326. maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek TCK'nın 52/4. maddesi gereğince adli para cezasının 10 eşit taksitte her ay ve birbirini takip eden aylarda sanıktan tahsiline," şeklinde ibarenin eklenmesi ile hüküm fıkrasından TCK'nın 53/1 ve 53/5. maddelerinin uygulanmasına ilişkin kısımların çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 11/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16548, Karar No: 2012/21239, Tarih: 01.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/16548 E.  ,  2012/21239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan, mülkiyeti Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan binaların ve ağaçların aidiyetinin ve bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan, mülkiyeti Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan binaların ve ağaçların aidiyetinin ve bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davalı, yargılama sırasında, dava konusu taşınmazın zemininde 3/16 oranında pay sahibi olmuş ise de; zemin için davacı idarece açılmış bir dava bulunmadığı gibi idarenin dava açmaması halinde, taşınmaz malikinin herzaman dava açma hakkı vardır.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Dava konusu binanın ve ağaçların zilyedinin davalıya ait olduğunun tespitinde ve resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı vekilinin tüm, davacı idare vekilinin ise aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Davacı idarenin talebi sadece taşınmaz üzerinde bulunan binanın ve ağaçların zilyedinin tespitine ilişkin olmasına karşın, talep aşılmak suretiyle taşınmaz zemini zilyedinin davalı olduğunun tespitine ve zemin bedeli ödenmediği halde yol olarak terkinine karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 ve 3.nolu bendlerinin çıkartılmasına; yerine, (Bedeline hükmedilen binanın ve ağaçların zilyedinin davalı olduğunun tespiti ile bedeli ödendiğinden davacı idareye aidiyetine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.