muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12446, Karar No: 2018/8708, Tarih: 01.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/12446 E.  ,  2018/8708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa mahalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık hakkında "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne karşı sanığın temyiz itirazlarının incelenmesi:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere ve Mahkemenin oluşan inanç ve takdirine göre sanığın diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesinin 6. fıkrasının (c) bendinde yer olunan zarar kavramının, kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, defter ve belge ibraz etmeme suçunda anlamda somut bir zarardan söz edilemeyeceği gözetilmeden, engel adli sicil kaydı bulunmayan ve cezası ertelenen sanık hakkında, zararın giderilmediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

B) Sanık hakkında "2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine karşı sanığın temyiz itirazlarının incelenmesi:

Sanık hakkında " 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından açılan kamu davasında; sanığın, sahte fatura düzenlemediğini savunması nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b)Sanık faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

d)Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa)Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin olup olmadığının araştırılması,

bb)Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre de;

a)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nin 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Suç tarihinde yürürlükte olan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Kanunla değişik 359/b-1. maddesine göre, temel hapis cezasının alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden, sonradan 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesi uyarınca temel hapis cezasının 18 ay yerine 3 yıl olarak belirlenmesi,

c)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 01.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23736, Karar No: 2014/25861, Tarih: 29.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/23736 E.  ,  2014/25861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2014

NUMARASI : 2014/162-2014/521

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden T.. Grup Ltd. Şti.'ne yükletilmesine, 29.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14847, Karar No: 2019/7175, Tarih: 20.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/14847 E.  ,  2019/7175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın ağacı odun yapmak amacıyla kestirdikten sonra bahçeden götürüp götürmediğinin dosya kapsamına göre anlaşılamaması karşısında; sanık ve katılanlardan bu durumun sorularak açıklığa kavuşturulduktan sonra, eğer sanık tarafından ağaçların bahçeden götürüldüğünün tespit edilmesi durumunda eylemin, TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlı hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm tesisi,

Eyleminin hırsızlık suçunu oluşturması halinde ise,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi ve sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesi kapsamındaki hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmasına göre uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın kayınvalidesine ait olduğunu düşündüğü bahçeden ağaç kesmek şeklinde gerçekleştirdiği eylemde, sanığın bahçenin katılanlara ait olduğunu bilmediği savunmasının aksine ağaçları kasten kestiğine dair hertürlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanığın beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın ağacı odun yapmak amacıyla kestirdikten sonra bahçeden götürüp götürmediğinin dosya kapsamına göre anlaşılamaması karşısında; sanık ve katılanlardan bu durumun sorularak açıklığa kavuşturulduktan sonra, eğer sanık tarafından ağaçların bahçeden götürüldüğünün tespit edilmesi durumunda eylemin, TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlı hırsızlık suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3288, Karar No: 2010/1037, Tarih: 01.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/3288 E.  ,  2010/1037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 203 ada 4 parsel sayılı 8.364,21 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydına dayanılarak ... adına tespit edilmiştir. Davacı .... dava konusu taşınmazın mera olduğunu öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, davaya konu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı taraf Gökçeada Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.11.1998 gün ve 1996/22-1998/273 E.K. sayılı kesin hükmüne dayalı olarak oluşan tapu kaydına dayanmıştır. Dava konusu taşınmazın davacı hazinenin de taraf olduğu tescil yolu ile oluşan tapu kaydı ve haritası kapsamında kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Kural olarak kesin hüküm kamu düzenine ilişkin, istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözetilmesi gerekli olumsuz dava koşullarındandır. Kesin hükmün varlığı halinde sonraki günlü uyuşmazlıkların önceki günlü kesin hükme göre çözümlenmesi zorunludur. Gerçekten bu hukuksal olgu sağlıklı sonuca varmanın temel koşullarındandır.

Mahkemece bu hukuksal olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan ilam harcı alınmasına yer olmadığına, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10734, Karar No: 2022/7228, Tarih: 18.04.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10734 E.  ,  2022/7228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 2019/İHK-11622 sayılı kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı (başvuran) vekili; davacının 28/12/2018 günü geçirdiği maddi hasarlı trafik kazasında aracında hasar meydana geldiğini, aracın davalı ... şirketine genişletilmiş kasko sigorta poliçesi ile sigortalandığını, usulüne uygun başvuruya rağmen sigorta şirketinin alkollü araç kullandığı iddiasıyla ödeme yapmadığını belirterek 51.300,00 TL tazminatın davalıdan tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, sigorta şirketine usulüne uygun olarak başvuru yapılmadığını belirterek başvurunun usulden ve esasyan reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre davacının kaza anında 0,55 promil alkollü olduğu gerekçesiyle başvurunun reddine karar verilmiş, davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince, itirazın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kasko sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan araçta meydana gelen hasar bedelinin sigorta şirketinden tahsili talepli alacak davasıdır.

2918 Sayılı KTK madde 48 – (Değişik : 24/5/2013 - 6487/19 md.)'de; uyuşturucu veya uyarıcı maddeleri almış olan sürücüler ile alkollü olan sürücülerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu belirtilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1 maddesinde; alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde; alkollü içki almış olarak araç kullanığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0,50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Kasko Sigortası Genel Şartlarının B.5.5 maddesinde; ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5. maddesinde, taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların, kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Öte yandan, Kasko Sigortası Genel Şartlarının B.5.5 maddesinde; ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5. maddesinde, taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların, kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte, Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5 maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0,50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabülü de mümkün değildir. O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK hükümleri gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine aksi halinde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; davacının alkol ölçümü hemen kaza anında değil hastane ortamında yapılmış ve 0,41 promil olarak tespit edilmiştir. Sigorta Tahkim Komisyonunca doktor bilirkişiden alınan raporda ise terditli bir hesaplama ile kaza anındaki alkol oranının 0,51 ya da 0,60 promil olabileceği yönünde görüş belirtilmiş, ancak bu orandaki alkol alımının davacının araç kullanma ehliyetine olan etkisi değerlendirilmemiştir. Sigorta tahkim komisyonunca kazanın münhasıran alkol etkisi ile oluşup oluşmadığına ilişkin uzman bilirkişi heyetinden rapor alınarak, yeterli araştırma yapılmadan eksik inceleme yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Açıklanan nedenlerle, kazanın meydana gelmesinde başka etken hususun olup olmadığı münhasıran alkol etkisi ile gerçekleşip gerçekleşmediği konularında Adli Tıp Kurumu, ihtisas kurulundan içinde nörolog bulunan bilirkişi kurulundan dosya kapsamı, kaza tespit tutanağı ve önceki bilirkişi raporları da incelenerek kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelip gelmediği, alkol dışındaki başka etkenlerin de rol oynayıp oynamadığı hususlarında tereddüte yer vermeyecek, ayrıntılı, gerekçeli ve denetlenebilir nitelikte rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, itiraz hakem heyeti kararının bozulması gerekmiştir.

Mahkeme karar başlığında tarafların açıkça yazılması gerekirken, talep edenin “Sigorta Tahkim Komisyonu”, karşı tarafın “hasımsız” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 18/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6853, Karar No: 2018/6704, Tarih: 13.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/6853 E.  ,  2018/6704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez), kişiyi

hürriyetinden yoksun kılma (iki kez)

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan (ikişer kez) mahkumiyetine dair Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.09.2017 gün ve 2017/103 Esas, 2017/285 Karar sayılı

hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme ilişkin sanık müdafiin temyiz isteminin reddi

Hizmetler Bakanlığı vekili

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm ile temyiz isteminin reddine dair Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen ikinci-üçüncü-dördüncü celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliğinin usulüne göre tamamlanmasının ardından Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmü sanık müdafiin yanı sıra katılan Bakanlık vekilinin de 22.01.2018 tarihli dilekçe ile temyiz etmesine karşılık 05.07.2018 günlü tebliğnamede Bakanlık vekilinin temyizine ilişkin herhangi bir görüş belirtilmediği anlaşıldığından, bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12316, Karar No: 2017/25796, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12316 E.  ,  2017/25796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8180, Karar No: 2012/22124, Tarih: 20.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8180 E.  ,  2012/22124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01.03.2012 gün ve 2011/3534/13062 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.03.2012 gün ve KYB.2012/71653 sayılı ihbarnamesiyle;

Ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...'nun, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Gölhisar İcra Ceza Mahkemesinin 26/11/2010 tarihli ve 2010/196 esas, 2010/261 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile sanığın beraatine ilişkin Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 24/02/2011 tarihli ve 2011/272 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

1-Dosya kapsamına göre, müşteki vekilinin 26/11/2010 tarihli dilekçesinde, mazeretinin kabulü ile yokluğunda karar verilmesini talep ettiği ve mahkemesince de 26/11/2010 tarihli oturumda müşteki vekilinin mazeret dilekçesi okunarak dosya arasına konulmasına karşın, mazeretin kabulü veya reddi yönünde bir karar verilmeden, müşteki vekilinin yokluğunda sanığın cezalandırılmasına karar verildiği anlaşıldığından, itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-Mercii Burdur Ağır Ceza Mahkemesince, 13/03/2010 tarihli taahhüt kabul muhtırasının borçlu sanığa tebliğ edilmediği gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilerek, sanığın beraatine karar verilmiş ise de, Gölhisar İcra Müdürlüğünün 2010/40 esas sayılı takip dosyası içerisinde bulunan tebligat parçasına göre, taahhüt kabul muhtırasının 17/03/2010 tarihinde sanığa tebliğ edildiği ve 10/03/2010 tarihli haciz tutanağında toplam borç miktarının tüm fer'ileri ile birlikte belirlenip açıkça gösterildiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabul kararı verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istemiyle dairemize göndirilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 26/12/2011 tarihli ve 2011/2120 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sair işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.