muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4350, Karar No: 2016/1317, Tarih: 08.02.2016

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davalı sigorta şirketi, kazaya neden olan aracın hem zorunlu trafik sigorta poliçesini hem de ihtiyari mali sorumluluk sigorta poliçesini tanzim eden şirkettir. Davalı tarafça tanzim edilen birleşik zorunlu trafik sigortası poliçesinde, kişi başı teminat limiti 57.500,00 TL'dir. Bu poliçe içerisinde ayrıca ihtiyari 10.000,00 TL kişi başı bedeni teminat limiti de mevcuttur. Ayrı tanzim edilen ihtiyari mali mesuliyet sigorta poliçesinde ise kişi başı teminat limiti 50.000,00 TL'dir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı ..... toplam teminat limitinin ZMSS poliçesinde 57.500,00 TL, İMSS poliçesinde 50.000,00 TL olmak üzere toplam 107.500 TL olduğu belirtilmiş ve davalı sigorta şirketinin yapmış olduğu ödemeler tenzil edildiğinde bakiye 8.108,00 TL sorumluluğunun kaldığı belirtilmiştir. Raporda, ZMSS poliçesi içerisinde yer alan ihtiyari teminat limitinin (kişi başı 10.000,00 TL) hesaplamada dikkate alınmamış olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 08/02/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/461, Karar No: 2014/19892, Tarih: 24.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/461 E.  ,  2014/19892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: beraat

Sanık ... hakkında: 2005 yılındaki eyleminden dolayı kamu davasının reddi, 2004 yılındaki eylemleri nedeniyle mahkumiyet

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanık ... hakkında verilen beraat ve sanık ... hakkında 2005 takvim yılından kurulan red hükümleriyle sınırlı olduğu cihetle tebliğnamedeki 2 numaralı düşünceye iştirak edilmemiştir.

I) Sanık ... hakkında “2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından beraatine, sanık ... hakkında ise 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan red kararlarına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin sanık ...'in hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı, sanık ... yönünden ise; aynı hususta mükerrer açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nun 223/7. maddesi uyarınca reddi gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan beraatine ilişkin verilen karara karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus

yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/634, Karar No: 2016/1836, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/634 E.  ,  2016/1836 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yaralama, cinsel taciz ve şantaj suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2014/471 esas, 2015/111 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 23/06/2015 tarihli ve 2015/691 esas, 2015/487 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 10/07/2015 tarihli ve 2015/795 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 28/10/2015 gün ve 94660652-105-34-12557-2015-22232/70239 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 10/07/2015 tarihli ve 2015/795 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5047, Karar No: 2021/7643, Tarih: 06.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/5047 E.  ,  2021/7643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Nüfus kaydına göre olay tarihinde 12 yaşından küçük mağdurların, velayet yetkisi olmayan babaları tarafından okuldan alındıktan sonra geri getirilmeyip alıkonulmaları şeklinde gerçekleşen olayda eylemin çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğu anlaşılmakla;

Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7/1. maddesinde de aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320

sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6206, Karar No: 2024/7815, Tarih: 06.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6206 E.  ,  2024/7815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1284 Esas- 2023/438Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/357 E., 2020/226 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirket aleyhine Mersin 2. İcra Müdürlüğü'nün 219/3177 Esas sayılı dosyası ile başlatılan takibe borçlu tarafından borcun tamamına itiraz edilerek takibin durduğunu, ancak itirazın haksız ve mesnetsiz olduğunu, davalı ve Portekiz'de bulunan üçüncü kişinin aralarında anlaşarak sigara cinsi ürünü Portekiz'deki Tansitex-Transintos De Exremadura S.A şirketine sattıklarını, ancak yükün boşaltma ve gümrük sahasına getirilmesi aşamasında sorunlar yaşandığını, yükün Mersin ilinde bulunan davalı şirket fabrikasına geri getirildiğini ve malın eksiksiz olarak teslim edildiğini, müvekkili şirketçe yapılan taşımaya ilişkin borçlu firmaya fatura düzenlendiğini, faturaların Mersin 2. İcra Müdürlüğü'nün anılan dosyasında takibe konulduğunu ve itiraz neticesinde takibin durdurulduğunu ileri sürerek davalının borca olan itirazının iptali ile takibin devamına, davalı borçlu aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taraflar arasında sözleşme bulunmadığını, davacının muhatabının müvekkili olmadığını, söz konusu edilen faturalara Mersin 3. Noterliği'nin 28.02.2019 tarih ve 06198 yevmiye ihtarname ile "faturaya itiraz ve fatura asılları iade" ihtarnamesi gönderildiğini, faturaların iade edildiğini, bu nedenlerle hukuki dayanağı bulunmayan davanın usul ve esastan reddini, asıl alacak miktarının %20'den aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacı tarafından takibe konu 2 adet navlun faturasına konu ihracatın, davalı tarafından Portekiz ülkesinde bulunan firmaya, FCA belirlenen yerde taşımacıya teslim şeklinde gerçekleştirildiği, belirlenen yerde taşımacıya teslim olarak gerçekleşen ihracatta navlun bedelinde davalı tarafın herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığının bilirkişi raporu ile belirlenmesi ve sorumlu olduğunu gösterir taraflar arasında yapılmış başkaca bir sözleşme bulunmaması nedeniyle davacı tarafından takibe konu 2 adet faturadan dolayı herhangi bir borcunun bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, somut olayda, taşıma şeklinin FCA olduğu, dosya kapsamındaki Gümrük Beyannameleri, faturalar, çeki listesi ve CMR belgelerindeki kayıtlar ile sabit olduğu ve bu hususun tarafların da kabulünde olduğu, FCA satış kaydı ile yapılan sözleşmelerde, tüm ücretler ve navlun bedelinden taşıyana karşı alıcının sorumlu olduğu, (Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 06.02.2020 tarih ve 2019/3792 E., 2020/1045 K. sayılı kararı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 07.10.2013 tarih ve 2012/18929 E., 2013/17713 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.) alacağa konu taşımalar FCA kaydıyla yapılmış olduğundan kural olarak navlun ve taşımaya ilişkin diğer masraflardan alıcının sorumlu olduğu, aksi yani taşıma sözleşmesinin davalı ile yapıldığı veya davalının talimatı ile hareket edildiği davacı tarafça ispat edilemediğinden ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir durum görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, taşıma ilişkisinden kaynaklı alacağın tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 67 nci maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 06.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14892, Karar No: 2014/14079, Tarih: 09.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/14892 E.  ,  2014/14079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2014

NUMARASI : 2013/702-2014/572

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.05.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve yıkım istenmesi; davalı- davacı vekili tarafından 13.09.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davanın kabulü ile elatmanın önlenmesi ve yıkıma, karşı davada ise tazminat isteminin kısmen kabulüne dair 30.05.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi asıl davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, elatmanın önlenmesi ve kal, karşı dava ise TMK'nın 729. maddesine dayalı temliken tescil olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, davalının müvekkiline ait ..ada .. parsel sayılı taşınmazına ağaç dikmek ve kısmen telle çevirerek yol olarak kullanmak suretiyle müdahalede bulunduğunu belirterek elatmanın önlenmesi ile ağaç ve telin kaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı-karşı davacı, dikilen ağaçların zeminden daha değerli olduğunu ve sökülmesi halinde fahiş zarara neden olunacağından zemin bedelinin tarafından ödenmesi karşılığında arzın kendi adına tapuya tescilini, olmadığı takdirde dikilen ağaç bedelinin davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın kabulü ile elatmanın önlenmesi ve dikilen ağaçlar ile tel örgünün kaline, karşı davanın ise taşınmaz ve ağaç bedeli nazara alınarak tescil talebinin reddine, tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı-karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

Bilindiği üzere başkasının taşınmazına temelli ve kalıcı nitelikte yapı inşa edilmesi durumunda, TMK'nın 684. ve 718. maddelerinin hükümleri gereğince yapı üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline geleceğinden ana taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Bu konumdaki taşınmazın maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişki TMK'nın 722, 723 ve 724. maddelerinde düzenlenmiştir.

Temliken tescil talebi reddedildiğinde yapı yıkılamadığı takdirde taşınmaz malikinin malvarlığında sebepsiz bir zenginleşme meydana geleceğinden, taşınmaz malikinin malzeme sahibine muhik (haklı) bir tazminat vermesi gerekir. Ancak malzeme sahibi iyiniyetli değilse tazminat miktarı levazımın en az kıymetini geçemez.

Temliken tescil talebi reddedildiğinde yapı yıkılamadığı takdirde taşınmaz malikinin malvarlığında sebepsiz bir zenginleşme meydana geleceğinden, taşınmaz malikinin malzeme sahibine muhik (haklı) bir tazminat vermesi gerekir. Ancak malzeme sahibi iyiniyetli değilse tazminat miktarı levazımın en az kıymetini geçemez.

Diğer taraftan, aynı kurallar TMK'nın 729. maddesi gereğince açılan temliken tescil davaları yönünden de geçerli olup bu tür davalarda da tapuya kayıtlı özel mülkiyete konu bir taşınmaz üzerine menkul niteliği taşımayan bitki dikilmiş olmalıdır. Bitkiyi dikenin (taşınmazı bağ ya da bahçe haline getirenin) iyiniyetli olması, diğer bir anlatımla zeminin kendisine ait olduğu ya da 05.07.1944 tarihli ve 12/26 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği gibi mülkiyetin ileride kendisine geçirileceği inancıyla hareket etmesi gereklidir.

Somut olaya gelince; mahkemece davalı-karşı davacının tescil istemi reddedilmiş ancak tazminat isteği kabul edilerek ağaçların bedeline hükmedilmiştir. Davacı vekili ise müvekkilinin asgari levazım bedelinden sorumlu olduğu gerekçesiyle hükmü temyiz etmiştir. Dava konusu taşınmaza dikilen ağaçların ziraatçı bilirkişi raporuna göre en fazla yedi yaşında olduğu ve bu durumda taşınmaz çapa bağlandıktan sonra dikildikleri sabittir. Bu nedenle fidanları diken davalı-karşı davacının iyiniyetli olduğundan bahsedilemeyeceği için hükmedilmesi gereken tazminat fidanların odun bedelinden ibaret iken kötüniyetli karşı davacı lehine yazılı şekilde muhik tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, karşı dava dilekçesinde dava değeri 4.000,00 TL gösterilerek temliken tescil ve tazminat isteğinde bulunulmuş ve mahkemece karşı davanın kısmen kabulü ile 450,00 TL tazminata hükmedilmiştir. Davacı-karşı davalı yararına reddedilen kısım üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu hususun gözardı edilmesi, ayrıca A.A.Ü.T 12/2 maddesi nazara alınmadan davalı-karşı davacı yararına hükmedilen tazminattan daha fazla vekalet ücretine hükmedilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 09.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/442, Karar No: 2018/11265, Tarih: 11.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/442 E.  ,  2018/11265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'a Ek kararın usulüne uygun tebligat yapılması yönüyle dosyanın mahkemesine iade edilmesi üzerine sanık ...'ın Ek karara ilişkin temyiz dilekçesi verdiği ve dilekçesinin de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 15.02.2015 tarihli tebliğnameden sonra dosyasına geldiğinin anlaşılması karşısında, sanık ...'ın temyiz dilekçesine ilişkin olarak ek tebliğname düzenlendikten sonra, incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 11.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.