muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3846, Karar No: 2018/5054, Tarih: 13.12.2018

belediye tarafından yürütüleceğini bildirdiğini, protokolün mutabakat sağlanmadan tek taraflı tasfiye edildiğini belirterek yaptıkları harcamalar için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında talebini ıslah ederek 10.550.433,85 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı savunmasında, davacının protokolle Belediyeye devrettiği 12 mt ve üstü yollara cepheli parsellerin 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 23. maddesine göre stabilize teknik altyapı bedelinin tahsilatı yetkisinin davacıya verildiğini, belediyenin tahsilat yetkisini başkasına devredemeyeceğine ilişkin emsal yargı kararları sebebiyle 12.03.2013 tarihinde protokolün iptâl edildiğini, davacının kendisine üye olmayan kooperatiflerden bölgede yaptığı çalışma maliyetini inşaat alanına göre belirlediğini, oysa belediyenin hesapladığı bedellerin meclis kararı ile belirlenen birim fiyatlara göre tahakkuk ettirildiğini, dolayısıyla davacıya herhangi bir iade yapılmasının olanaklı olmadığını beyanla, davanın reddini savunmuş, Mahkemece bilirkişi raporu dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre taraflar arasında düzenlendiği anlaşılan 12.03.2013 tarihli protokolün idari yargı kararı ile iptal edildiği anlaşılmakta olup davada talep edilen güncellemenin yasal ve sözleşmesel dayanağı kalmamıştır. Ayrıca davacı 11.09.2012 gün 268-269 sayılı yazılarda toplam 45 parselle ilgili talepte bulunmuştur. Bu halde mahkemece hükme esas raporu veren bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp taleple bağlı kalınarak söz konusu yazılarda belirtilen toplam 45 parsel yönünden ve işin yapıldığı tarihlerde araştırılıp yapıldığı tarihteki piyasa fiyatları üzerinden davacı alacağının hesaplattırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz taleplerinin reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 13.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/1465, Karar No: 2020/10779, Tarih: 03.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/1465 E.  ,  2020/10779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yangın çıkarma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, katılana ait evin yakılması eylemini gerçekleştirdiğini gören şikayetçi ve tanık bulunmadığı, sadece suç tarihinde olay yerine yakın olmasının atılı suçtan mahkumiyeti için yeterli olamayacağı anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan vekilinin, suçun sabit olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.03.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/415, Karar No: 2019/8151, Tarih: 21.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/415 E.  ,  2019/8151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Genel Müdürlüğü ile davalı ... aralarındaki itirazın iptali davasına dair Çatalca 2. Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesinden verilen 20/06/2014 tarihli ve 2013/274 E. - 2014/475 K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 01/11/2018 tarihli ve 2018/6499 E. - 2018/10949 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Karar düzeltme dilekçesinin davacı tarafa tebliğine dair belgeye rastlanılamamıştır. Tebliğ belgesinin eklenmesi, yok ise kayıtlara dayanılarak tebliğ gününün saptanması, tebliğ tarihi saptanamıyorsa gerekli tebligat yapıldıktan ve karar düzeltme süresi beklendikten sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4511, Karar No: 2025/535, Tarih: 21.01.2025

**2. Hukuk Dairesi         2023/4511 E.  ,  2025/535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3179 E., 2023/731 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/742 E., 2022/625 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili tarafından tamamı yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 14.01.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde tebligata rağmen taraflardan gelen olmadı. Davacı vekilinin mazeret bildirmiş olduğu görüldü. Belgelendirilmeyen usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. İşin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacı erkek 13.01.2025 havale tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiğini açıkça, kayıtsız ve şartsız olarak bildirmiştir.

7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 29 uncu maddesiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunnun 310 uncu maddesine eklenen üçüncü fıkrasına göre feragatin, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılması hâlinde, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.

Buna göre temyiz incelemesi aşamasında ortaya çıkan feragat hususunda Mahkemece ek karar verilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE,21.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5599, Karar No: 2019/2971, Tarih: 11.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/5599 E.  ,  2019/2971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin ... Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesinden örgün eğitim görerek 1984 yılında mezun olduğunu ve davalıya bağlı 1.Hava İkmal ....(...) işyerinde 01/09/1986 tarihinden itibaren teknik muhasip olarak çalışmaya başladığını,o tarihte yürürlükte olan işçi sınıfları arasında "birinci sınıftan usta lise mezunu" olarak işe başlatıldığını ve 17.01.1989 tarihinde kesin kabulünün yapıldığını, işe alındığı tarihten itibaren sürekli hatalı intibaklara maruz kaldığını, her Toplu İş Sözleşmesi döneminde gerek şahsen gerekse üyesi olduğu sendika tarafından işe alım sınıfının yanlış olduğu,işe alımının ve intibakının yüksek uzman olarak yapılması gerektiği yolunda taleplerde bulunulmasına rağmen 15.02.1996 tarihinde ve Toplu İş Sözleşmesi gereğince yüksek uzman sınıfına geçirildiğini, ancak bu sınıf karşılığı ücret derecesine intibakının yapılmadığını, müvekkilinin mağduriyetinin işe girişte 4 yıllık üniversite mezunu olmasına rağmen 2 yıllık meslek yüksek okulu mezunu işçiler ile emsalen işe başlatılmasından ve ücret derecesi farklılığının bu güne kadar devam etmesinden kaynaklandığını, işe girişte yürürlükte olan 10. dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 39.mad. gereğince usta sınıfından işe başlatıldığını oysa 41.madde gereğince yüksek uzman olarak işe başlatılması gerektiğini, bu uygulama sonrasında davacının 9 derece ücret kaybı olduğunu, ayrıca 1996 yılında yüksek uzmanlığa intibakı yapılırken 15.dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 41.maddesi gereğince 10 yıllık çalışması karşılığı ek ücret derece intibakının da yapılmadığını belirterek işe alındığı tarihten itibaren ücret derecesinin tespiti ile düşük ücret derecesinden ödenen ücret, ikramiye, ilave tediye ve izin ücreti ile diğer işçilik alacaklarının eksik ödenen kısmına mahsuben 300,00 TL. İkramiye, 300,00 TL. ilave tediye, 400,00 TL. ücret ve ücret niteliğindeki diğer alacaklar ile izin ücreti olmak üzere toplam 1.000,00 TL.'nin belirtilen faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduktan sonra esasa ilişkin olarak özetle, davacının İş ve İşçi Bulma Kurumu tarafından teknik muhasip-muhasebeci olarak gönderildiğini,ayrıca davacı ile imzalanan hizmet akdinde teknik muhasip ve mesleğini içeren diğer işlerde çalışacağı,1.sınıf 7. dereceden işe başlayacağının belirlendiğini,davacının işe girişinde bu durumu bilerek ve kabul ederek işbaşı yaptığını, kaldı ki bu durumu kavrayamamış olsa dahi kesin kabulü yapılana kadarki deneme süresi içinde iş akdini feshedip işten ayrılma imkanı varken çalışmaya devam etmesinin belirlenen koşullarda çalışmayı kabul ettiğini gösterdiğini, davacının işe girdiği tarihte yürürlükte olan 10. dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 41.maddesine göre yüksek uzman sınıfından kimlerin işe alınabileceğinin tek tek sayıldığını, bunlar arasında davacının mezun olduğu işletme bölümünün bulunmadığını, bu nedenle davacının 1988 yılında Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine göre 1.sınıf 7.dereceden işe başlatıldığını, davacının daha sonra 15.dönem Toplu İş Sözleşmesi''nin geçici 5.maddesi gereğince 15.02.1996 tarihinde yüksek uzman sınıfına geçirildiğini ve herhangi bir kaybının bulunmadığını,yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında, davacı işçinin işe başladığı tarihte yüksek uzman kadrosunda çalışmasının mümkün olup olmadığı, davacının intibakının doğru yapılıp yapılmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının işe girdiği tarihte yürürlükte olan 10.dönem toplu iş sözleşmesinin 41. maddesi; Üst düzeyde nazari ve ameli bilgi ve ihtisası gerektiren işlerde bilfiil kendi ihtisas dalında çalışan işçi sınıfıdır.

a- Bu sınıfta yanlızca, ..., Metalürji, Endüstri İşletme Mühendis ve Yüksek Mühendisler ile Kimyager, ..., Mimar ve Yüksek Mimarlar alınır.

b- Yüksek uzman sınıfına işçi, işveren vekillerinin teklifi ve ... Komutanları ve Bakanlığa bağlı işyerleri için Bakanlık onayı ile alınır. Yüksek Uzman sınıfının kadrolarda gösterilmiş olması gerekir. “düzenlemelerine haizdir.

a- Bu sınıfta yanlızca, ..., Metalürji, Endüstri İşletme Mühendis ve Yüksek Mühendisler ile Kimyager, ..., Mimar ve Yüksek Mimarlar alınır.

b- Yüksek uzman sınıfına işçi, işveren vekillerinin teklifi ve ... Komutanları ve Bakanlığa bağlı işyerleri için Bakanlık onayı ile alınır. Yüksek Uzman sınıfının kadrolarda gösterilmiş olması gerekir. “düzenlemelerine haizdir.

Davacı ise, davalı kurumun teknik muhasip kadrosunda açtığı sınavı kazanarak sözleşme imzalamış ve bu sözleşmeye göre işe başlamıştır. Yerel mahkeme hükme esas aldığı bilirkişi raporunda yer alan 4 yıllık diğer fakültelerin yüksek uzman kadrosunda sayılmış olması ve davacının mezun olduğu iktisat fakültesinin de 1996 yılında bu fakülteler arasına alınması nedeni ile davacının en başından beri yüksek uzman sınıfında çalışan işçi olduğunun kabulü ile talep ettiği alacakları hüküm altına alması hatalı olmuştur. Zira, davacının işe girdiği 1986 yılında yürürlükte olan tis gereği, davacının mezun olduğu iktisat fakültesi mezunlarının yüksek uzman olarak işe girmesi, iktisat mezunlarının yüksek uzman kadrosunda çalışabilecek fakülteler arasına sayılmaması nedeni ile mümkün değildir. Ayrıca, davacı işe girerken imzalamış olduğu sözleşmede birinci sınıftan usta kadrosunda işe girmeyi kabul etmiştir. Bu nedenle davacının işe ilk giriş tarihinden itibaren yüksek uzman kadrosunda olduğunun kabulü yerinde değildir.

Mahkemece yapılacak iş, davacının yüksek uzman sınıfına geçirildiği 15.02.1996 tarihinde, intibakının doğru ve yerinde yapılıp yapılmadığı, davacının bekleme süresi de dikkate alınarak yüksek uzman kadrosuna geçtiği dönemde alması gereken saat ücreti ile fiilen aldığı saat ücreti arasında fark olup olmadığı tespit edilmeli ve davacının intibakının yapıldığı 15.02.1996 tarihinde alması gereken saat ücreti ile fiilen almış olduğu saat ücreti arasında fark var ise, bu fark kadar ki alacağı hüküm altına alınmalıdır. Yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 11/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/788, Karar No: 2025/4197, Tarih: 10.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2025/788 E.  ,  2025/4197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/3215 E., 2024/1970 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

4. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

5. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına, 5237 sayılı TCK'nın 188/4-a maddesinin uygulanmasına, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi kararında sanık müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22696, Karar No: 2011/1403, Tarih: 09.02.2011

**4. Ceza Dairesi         2010/22696 E.  ,  2011/1403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...'nın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1 (2. cümlesi), 62/1, 52. maddeleri gereğince 500 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen adlî para cezasının aynı Kanun'un 52/4. maddesi gereğince birer ay ara ile 2 eşit taksitte alınmasına, hakaret suçundan sanık ...'nın 5237 sayılı Kanun'un 125/1-4, 62/1. maddeleri gereğince 87 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca günlüğü 20 yeril Türk lirasından 25 günün çarpımı ile sonuç olarak 500 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/4. maddesi gereğince sanığa verilen adlî para cezasının birer ay ara ile 2 eşit taksitte alınmasına, tehdit suçundan sanıklar ... ve ...'in 5237 sayılı Kanun'un 106/1 (1.cümlesi), 43/1-2. maddeleri gereğince ayrı ayrı 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 29/2. maddesi uyarınca cezalarından 3/4 oranında indirim yapılarak ayrı ayrı 1 ay 24 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 62/1, 52. maddelerinin tatbiki suretiyle sonuç olarak ayrı ayrı 900 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, sanıklara verilen adlî para cezalarının aynı Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca birer ay ara ile 3 eşit taksitte alınmasına dair Seferihisar Sulh Ceza Mahkemesinin 08/10/2007 tarihli ve 2007/38-140 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 29.07.2010 gün ve 2010/49457 sayılı yazısı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.08.2010 gün ve 2010/191492 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “l) Sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125/1-4, 62/1. maddeleri gereğince hükmedilen 87 gün adlî para cezasının, aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca günlüğü 20 yeni Türk lirasından paraya çevrilmesi sonucu 1.740 yeni Türk lirası adlî para cezasına hükmolunması gerekirken, 500 yeni Türk lirasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayininde,

2) Sanıklar ... ve ... haklarında 5237 sayılı Kanun'un 106/1 (1. cümlesi), 43/1-2. maddeleri gereğince hükmedilen 7 ay 15 gün hapis cezasından, aynı Kanun'un 29/2. maddesi uyarınca 3/4 oranında indirim yapılması sonucunda 1 ay 26 gün yerine 1 ay 24 gün hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayin edilmesinde,

3) 5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca taksit miktarının dörtten az olamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

1- Sanık ... hakkında 5327 sayılı Yasanın 125/4, 62/1. Maddeleri uyarınca hükmedilen 87 gün adli para cezasının, aynı yasanın 52. Maddesi gereği günlüğü 20 YTL üzerinden paraya çevrilmesi sonucunda 1740 YTL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, hesap yanılgısı nedeniyle 500 YTL olarak eksik ceza belirlenmiş olması,

Gereği görüşüldü;

1- Sanık ... hakkında 5327 sayılı Yasanın 125/4, 62/1. Maddeleri uyarınca hükmedilen 87 gün adli para cezasının, aynı yasanın 52. Maddesi gereği günlüğü 20 YTL üzerinden paraya çevrilmesi sonucunda 1740 YTL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, hesap yanılgısı nedeniyle 500 YTL olarak eksik ceza belirlenmiş olması,

2- Sanıklar ... ve ... haklarında 5237 sayılı TCY’nın 106. Maddesinin 1. Fıkrasının 1. cümlesi ve 43/2. maddesi gereği hükmedilen 7 ay 15 gün hapis cezasından aynı yasanın 29/2. Maddesi gereği ¾ oranında indirim yapılırken maddi yanılgı sonucunda 1 ay 26 gün yerine 1 ay 24 gün hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza verilmesi,

3- Tüm sanıklar yönünden 5237 sayılı Yasanın 52/4. Maddesi uyarınca taksitlendirmeye karar verilirken, taksit miktarının yasa hükmü gereğince dörtten az olamayacağının gözetilmemesi, yasaya aykırı görüldüğünden; 5271 sayılı CYY’nın 309/4-d maddesi uyarınca; Seferihisar Sulh Ceza Mahkemesinin 8.10.2007 tarihli ve 38/140 sayılı kararının sanıklar aleyhine sonuç doğurmamak üzere YASA YARARINA BOZULMASINA, sanıklar ..., ..., Elçim Seven ve ... haklarında hükmedilen adli para cezalarının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasının ise, “5237 sayılı TCY’nın 52/4. maddesi uyarınca birer aylık 4 eşit taksitle ödemelerine” biçiminde düzeltilmesine, bozma kararında yer alan ve bozma konusu yapılmayan öbür hususların olduğu gibi bırakılmasına, 09.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6468, Karar No: 2018/9567, Tarih: 30.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/6468 E.  ,  2018/9567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ... Belediye Başkanlığında halen çalıştığını, mesai saatlerinin çalışmasının yanında, hafta tatillerini de çalışarak geçirdiği, genel tatillerde ise dini bayramlarda da çalıştığını ancak fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, her bir alacak kalemi için ne kadar miktarda talepte bulunduğunu belirtmeksizin toplam 2.000,00-TL fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

23/03/2015 tarihli ıslah dilekçesinde ise, dava dilekçesindeki taleplerini tasrih ettiklerini beyan ederek, akdi ve yasal hafta tatilleri ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının talep ettiği alacak kalemlerinin işyeri kayıtları esas alınarak hesaplanmasını talep ettiklerini, davacının 2012 yılı hafta sonu fazla çalışmaları ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapmış olduğu çalışmalara ilişkin 674,54-TL ve 2013 yılında hafta sonu fazla çalışmalar ile ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki yapmış olduğu çalışmalara ilişkin 4.539,52-TL alacağının bulunduğu ve bu tutarların Belediye Mali Hizmetler Müdürlüğü emanet hesabında işçi alacağı olarak tutulduğunu beyan ederek, 2008 yılından dava açılan tarihe kadar olan taleplerin müvekkili belediye kayıtlarına göre belirlenmesini ve mahkemeye sunmuş oldukları tutarlar yönünden kabulünü istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ıslah dilekçesindeki talepler dikkate alınarak dava kabul edilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe: