muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16427, Karar No: 2012/9252, Tarih: 08.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16427 E.  ,  2012/9252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/03/2011

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli sebep olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, elektirik teknisyeni ihtiyacı kalmadığından davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek bu sebeple davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacının iş sözleşmesi feshine zorunlu olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda feshin son çare olması ilkesinin uygulandığı yönünde varılan sonucun somut verilere dayanması gerekir. Davacı fesihten kısa bir süre sonra davalının 6 adet hizmet alım sözleşmesi imzaladığnı belirtmiştir. Davalı işverenin iddia edildiği gibi yeni hizmet alım sözleşmesi imzalayıp imzalamadığı, hizmet alım sözleşmelerinin imza tarihi ve konusu araştırılmalı, feshin son çare olması ilkesi kapsamında davacının varsa yapılan hizmet alım sözleşmeleri çerçevesinde istihdam imkanının olup olmadığı hususu belirlendikten sonra sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29172, Karar No: 2016/9951, Tarih: 19.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/29172 E.  ,  2016/9951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurun aşamalarda suça sürüklenen çocuk ile şakalaştıkları sırada, suça sürüklenen çocuğun elinde tuttuğu bıçağın üzerine yürüdüğünü, suça sürüklenen çocuğun kendisini istemeden yaraladığını belirtmesi, suça sürüklenen çocuğun da yaralama kastı olmadığını, şakalaşırken bıçağın mağdura saplandığını savunması karşısında, olayın tek görgü tanığı Adil Baybarz'ın olayla ilgili bilgi ve görgüsünün tespitinden sonra suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5121, Karar No: 2024/7392, Tarih: 03.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5121 E.  ,  2024/7392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/326 E., 2019/780 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2019 tarihli ve 2015/326 Esas, 2019/780 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 4 yıl 4 ay 15 gün hapis ve 5 yıl 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verilmesi suretiyle kesinleştikleri anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.07.2023 tarihli ve 2022/20286 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90120 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90120 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya aslının, sanık hakkında Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2019 tarihli kararı ile 2010 ve 2011 takvim yıllarına ilişkin olarak 213 sayılı Kanun'a muhalefet suçu bakımından davanın reddine hükmedilmesini müteakip, katılan vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, anılan kararın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesi'nin 07/10/2020 tarihli ve 2020/2102 esas, 2020/62 karar sayılı ilamı ile bozulması sonrası, Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/33 esasına kayden derdest olduğu anlaşılmakla, onaylı dosya sureti üzerinden yapılan incelemede;

1-)Dosya kapsamına göre, 213 sayılı Vergi Usûl Kanunu'nun 367. maddesi gereğince, sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında gerçekleştiği ileri sürülen "sahte fatura düzenlemek" eylemiyle ilgili mütalaa ve vergi suçu raporu düzenlendiği halde, dava şartı olan anılan mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; iddianameye konu olan 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçu nedeniyle mütalaa verilip verilmeyeceği ilgili vergi dairesinden sorulduktan sonra, sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, mütalaa bulunmayan 2008 ve 2009 takvim yıllarına ilişkin sahte fatura kullanmak suçundan yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

2-)Kabule göre de;

2-)Kabule göre de;

Sanık hakkında 2008 takvim yılına ilişkin sahte fatura kullanmak suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/b ve 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddeleri uyarınca hükmedilen 4 yıl 15 ay hapis cezasından, 5237 sayılı Kanun’un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında, gün, ay ve yıl hesabına göre 3 yıl 16 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, fazla infaza neden olacak şekilde 4 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 213 sayılı Kanun'un 367 nci maddesine göre dava şartı olan mütalaa ile 19.12.2014 tarihli ve 2014-A-1195/24 sayılı vergi suçu raporunun sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin olduğu, Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2015 tarihli ve 2015/963 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak sanık hakkında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suça yönelik yargılama koşulu olan mütalaanın bulunmadığı dikkate alınarak, sahte fatura kullanma suçu yönünden mütalaanın verilip verilmeyeceğinin ilgili vergi dairesi başkanlığından sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerekirken, mütalaa bulunmayan sahte fatura kullanma suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulması ile 2008 takvim yılına ilişkin sonuç cezanın 3 yıl 16 ay 15 gün yerine, 4 yıl 4 ay 15 gün olarak tayini Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, sanığın 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından mahkûmiyetine ilişkin 28.11.2019 tarihli ve 2015/326 Esas, 2019/780 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1888, Karar No: 2016/2622, Tarih: 10.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1888 E.  ,  2016/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ...1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair ...6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2015 tarihli ve 2015/72 esas, 2015/144 sayılı kararını müteakip, ...2. Çocuk Mahkemesinin 02/09/2015 tarihli ve 2015/726 esas, 2015/496 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ...6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 10/09/2015 tarihli ve 2015/1141 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.", yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ...2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/12/2015 gün ve 94660652-105-34-13665-2015-E.26923/85498 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 10/09/2015 tarihli ve 2015/1141 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 10/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15799, Karar No: 2014/3967, Tarih: 03.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15799 E.  ,  2014/3967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 09.05.2013 tarih ve 2012/461-2013/453 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ...'ın müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatı ile imzaladığı 14.11.2005 tarihli genel ticari kredi sözleşmesine dayanılarak 40.000,00 TL'lik kredi kullandırıldığını, kredi sözleşmesinde dava dış asıl borçlu ve ise müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatı ile imzasının mevcut olduğunu, davalı ... ve kredi sözleşmesinde imzaları bulunan diğer borçlular de borcunu ödememesi üzerine müvekkili bankaca tüm borçlulara muacceliyet ihbarnamesi tebliğ edildiğini, ancak borcun ödenmediğini ileri sürerek, davanın kabulü ile fazlaya ve faize ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 7.500,00 TL alacaklarının kredi tarihlerinden itibaren cari ticari kredi temerrüt faizi oranları üzerinden işleyecek faizi ve sair ferileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, söz konusu davada müşterek borçlu göründüğünü, kendisinin olayla ilgisinin olmadığını, şahıslar tarafından dolandırıldığını, 14.11.2005 tarihinde kendisinin dava dışı şirketten nakit ve peşin olarak minibüs satın aldığını, parasını da elden verdiğini, yanında abisinin bulunduğunu, ancak kendisini özgür iradesi dışında bankaya götürerek bazı kendisi ile ilgisi olmayan bazı evraklar imzalattıklarını, zaten diye birisini de tanımadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, sözleşmedeki kişinin Davut Yılmaz olduğu, ...'a karşı dava açıldığı, yapılan imza incelemesinde de ... adına atılan imzaların ...'ın eli ürünü olmadığının tespit edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

.../...

-2-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan dolayı, harç alınmasına mahal olmadığına, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12603, Karar No: 2011/6222, Tarih: 23.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12603 E.  ,  2011/6222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.07.2009 tarih ve 2008/201 - 2009/161 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin“Tufan Demir Çelik San. ve Tic. A.Ş.” ticaret unvanının 12/01/1983 tarihinden itibaren ticaret sicilinde kayıtlı olduğunu, davalı adına tescilli “Tufan Metal+şekil” ibareli marka ve davalı “Tufan Metal Tekstil Oto Yedek Parça Aksesuar San. ve Tic.Ltd.Şti.”ticaret unvanının iltibasa yol açtığını ileri sürerek, davalı markasının 06. sınıf mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğünü, sicilden terkinini, davalının ticaret unvanının ticaret sicilden terkinini ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin iştigal alanının farklı olduğunu, davacının marka tescilinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 12/01/1983 tarihinden itibaren ticaret siciline kayıtlı ticaret unvanı ile demir saç profil, çelik lama, inşaat demiri, köşebent kutu profil, demir mamulleri, siyah ve galvanizli borularla ilgili işinde unvanını marka olarak kullandığı, davalının 21/01/2004 tarihinden itibaren tescilli “Tufan Metal” markasının 6, 12, 26 sınıftaki emtiaları kapsadığı, davacının ticaret unvanı ile davalı markası karşılaştırıldığında ayırt edici kısmın "Tufan" ibaresi olduğu, 06. sınıf bazı emtialar yönünden ortalama tüketici kriterine göre aralarında idari veya ekonomik iş birliğinin bulunduğu kanaati hasıl olacağından iltibasa yol açabileceği, davalının ticaret unvanını 04/03/2003 tarihinde tescil ettirdiği, tarafların iştigal konularının farklı olduğundan ticaret unvanı bakımından iltibas tehlikesinin bulunmadığı, tescil tarihinden dava tarihine kadar geçen 5 yıl 7 ay 16 gün süre zarfında davacının sessiz kaldığı gerekçesiyle ticaret unvanının terkini isteminin reddine, davalı markasının 06. sınıf bazı emtialar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8060, Karar No: 2010/20946, Tarih: 13.12.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/8060 E.  ,  2010/20946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fethiye 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :23.3.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih ve numarası gösterilen hüküm davalı N.tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de; duruşma giderlerinin yatırılmadığı dosya içerisinde bulunan 30.4.2010 tarihli tutanaktan anlaşılmakla, duruşma isteminin reddine (HUMK.md.438/1) karar verilip, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava 05.5.1987 doğumlu H.nin soybağının reddi istemine ilişkin olup 03.5.2001 tarihinde açılmıştır.

Koca, davayı, doğumu ve baba olmadığını veya ananın gebe kaldığı sırada başka bir erkek ile cinsel ilişkide bulunduğunu öğrendiği tarihten başlayarak bir yıl içinde açmak zorundadır (TMK.md.289/1).

Gecikme haklı bir nedene dayanıyorsa soybağının reddi ile ilgili bir yıllık süre bu sebebin ortadan kalktığı tarihten başlar. (TMK.md.289/son) Taraflardan gecikmenin haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı konusundaki delilleri sorulup, gösterdikleri takdirde toplanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Taraflar delil listesinde tanık deliline de dayanmışlardır. Bu tanıkların dinlenilmelerinden açıkça vazgeçilmemiştir. Tarafların gösterdikleri tanıkların usulüne uygun olarak çağrılıp dinlenilmeleri gerekirken, bu yön gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz olunan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.13.12.2010(Pzt)