muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8797, Karar No: 2021/7332, Tarih: 01.06.2021

4857 sayılı İş Kanununun mülga 77. ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4. ve 5. maddeleri işverenin yükümlülüklerini, 19. madde de çalışanların yükümlülüklerini çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4. ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümlerini işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirmek gerekmektedir. Bu sebeple mevzuatta yer alan tenik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanununun 417/2. maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının açıklanmasında fayda vardır.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ...'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ...'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ....'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga B.K.’nun 47. ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili ... ilçesinde bulunan Eynez yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ... maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Ayrıca 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun hükmün bozulması başlıklı 8. maddesi „Bir hükmün bozulmasını mütaakıp verilecek hükümlerden yeni bir hüküm gibi karar ve ilam harcı alınır ve bozulan hükümden evvelce alınmış olan karar ve ilam harcı, mütaakıp hükme ait harçdan mahsup olunur.“ hükmünü içermektedir.

Ayrıca 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun hükmün bozulması başlıklı 8. maddesi „Bir hükmün bozulmasını mütaakıp verilecek hükümlerden yeni bir hüküm gibi karar ve ilam harcı alınır ve bozulan hükümden evvelce alınmış olan karar ve ilam harcı, mütaakıp hükme ait harçdan mahsup olunur.“ hükmünü içermektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, ölenin olayda kusurunun bulunmadığının anlaşılıp kaza olayının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre kararda sair yönlerden bir yanlışlık yok ise de, Bölge Adliye Mahkemesince 2020 yılında karar verilmesine rağmen 2019 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’ndeki oranlar dikkate alınarak vekalet ücretlerinin belirlenmesi, karar ve ilam harcı hesaplanırken davalı ...’nün aşamalarda yatırdığı bakiye karar harcının 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 8. maddesi hükmüne aykırı olacak şekilde dikkate alınmaması ve mahsubun infaz aşamasına bırakılması doğru olmamıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi‘nce bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 01/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu‘nun 370. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nce verilen 12/03/2020 tarihli hükümün,

A.Karar ve ilam harcına ilişkin B-I-2 numaralı ve B-II-2 numaralı bentlerinin tamamen silinerek

B-I-2 numaralı bent yerine geçmek üzere „2-Dava açılması sırasında harç alınmaması nedeniyle 27,70-TL başvuru harcı ile hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanan ve alınması gerekli 19.499,15 TL karar ve ilam harcı olmak üzere toplam 19.526,85 TL harçtan, davalı ... tarafından 06/03/2019 tarihinde yatırılan 53.871,59 TL ve 03/04/2019 tarihinde yatırılan 53.871,59 TL bakiye karar harçlarının mahsubu ile yeniden harç alınmasına yer olmadığına,“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

B-II-2 numaralı bent yerine geçmek üzere „2-Dava açılması sırasında harç alınmaması nedeniyle 27,70-TL başvuru harcı ile hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanan ve alınması gerekli 34.372,43-TL karar ve ilam harcı olmak üzere toplam 34.400,13 TL harçtan, davalı ... tarafından 06/03/2019 tarihinde yatırılan 53.871,59 TL ve 03/04/2019 tarihinde yatırılan 53.871,59 TL bakiye karar harçlarının mahsubu ile yeniden harç alınmasına yer olmadığına, asıl dava dosyası ve birleşen dava dosyasında yapılan mahsuplar birlikte değerlendirildiğinde fazla yatan 53.816,20 TL harcın talep halinde davalı Türkiye Kömür İşletmleri Kurumu Genel Müdürlüğü’ne iadesine“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

B.Vekalet ücretlerine ilişkin B-I-4,5,6 numaralı bentler ile B-II-4,5,6 numaralı bentlerin tamamen silinerek

B.Vekalet ücretlerine ilişkin B-I-4,5,6 numaralı bentler ile B-II-4,5,6 numaralı bentlerin tamamen silinerek

B-I-4 numaralı bent yerine geçmek üzere „4-Davacı ... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden AAÜT gereğince 3.817,65 TL (maddi tazminat talebi için) nispi vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...'e verilmesine,“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

B-I-5 numaralı bent yerine geçmek üzere „5-Davacılar kendilerini vekil ile temsil ettirdiğinden AAÜT gereğince 26.650,00-TL (manevi tazminat talebi için) nispi vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine,“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

B-I-6 numaralı bent yerine geçmek üzere „6-A.A.Ü.T 10/1.maddesi gereğince hesap edilen 25.250,00-TL (manevi tazminatın reddedilen kısmı için) vekalet ücretinin asıl dava dosyasının davacılarından alınarak bu tutarın 20.350,00 TL’sinin davalıların tamamına, kalan 4.900,00 TL’sinin ise davalı ...’ne verilmesine,“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

B-II-4 numaralı bent yerine geçmek üzere „4-Davacılar kendilerini vekil ile temsil ettirdiğinden AAÜT gereğince 24.072,81-TL (maddi tazminat talebi için) nispi vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine,“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

B-II-5 numaralı bent yerine geçmek üzere „5-Davacılar kendilerini vekil ile temsil ettirdiğinden AAÜT gereğince 28.050,00-TL (manevi tazminat talebi için) nispi vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine,“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

B-II-6 numaralı bent yerine geçmek üzere „6-A.A.Ü.T 10/1.maddesi gereğince hesap edilen 20.100,00-TL (manevi tazminatın reddedilen kısmı için) vekalet ücretinin birleşen dava dosyasının davacılarından alınarak bu tutarın 16.150,00 TL’sinin davalıların tamamına, kalan 3.950,00 TL’sinin ise davalı ...’ne verilmesine,“ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...‘ne iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 01.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/3317, Karar No: 2023/2830, Tarih: 01.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/3317 E.  ,  2023/2830 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/29 D.İ.

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki çocuğun ... oluncaya kadar devlet koruması altında olduğunun tespiti davasından dolayı bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; babasının ölümü ve annesinin maddî durumunu kötü olması nedeni ile ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 27.08.1987 tarih 1987/758Esas ve 1987/767 Karar sayılı kararı ile devletin bakım ve koruması altına alındığını, ... olmasına 1 yıl kala 27.08.1991 tarihli ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 1991/480Esas, 1991/454 Karar sayılı kararı ile usule aykırı şekilde korunma kararının kaldırıldığını, kaldırma kararından ne kendisinin nede annesinin haberinin olmadığını, okula devamsızlığı nedeni ile kaldığını, meslek edinmek için akrabası olan erkek kuaföründe eğitim almaya başladığını, bu durumun kurum tarafından da bilindiğini, her ne kadar annesinin talebinin olduğu belirtilmişse de bu talebin kurumun baskısı ve çocuğun kötü alışkanlıklar edineceği korkusu ile verildiğini belirterek korunma kararının kaldırılmasına ilişkin kararın hukuka aykırılığının, davacının ... olduğu tarihe kadar devletin koruması altında olduğunun ve devlet memuru olabilme hakkını kullanabilmesi için gerekli belgeyi alma hakkının bulunduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kurum vekili beyan dilekçesinde özetle; korunma kararının haklı nedenle ve davacı ... olmadan kaldırıldığını bu nedenle talebin haksız olduğunu, 2828 sayılı kanunun 24 üncü maddesi gereği davacının 3413 sayılı yasada düzenlenen haklardan faydalanamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

... Aile Mahkemesi 09.12.2014 tarih 2014/427 Esas ve 2014/905 Karar sayılı kararı ile çocuğun 16 yaşında akrabası yanında çalışmaya başladığı bu hususun kurum tarafından da bilindiği, kontrole gidildiği, davacının okuldan ayrılarak berber dükkanına meslek edinmek için yerleştirildiği, davacının 18 yaşını doldurana kadar kurum korumasında kaldığı tanık anlatımları ile de sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemiz 04.05.2015 tarih 2015/3742 Esas ve 2015/9139 Karar sayılı kararı ile özetle; kararın 2828 sayılı Sosyal hizmetler Kanunu'nun(2828 sayılı Kanun) 22 nci maddesinde düzenlenen tedbir kararlarında da çocuk mahkemelerinin görevli olduğu, ...'da çocuk mahkemesinin kurulduğu, tespit kararının çocuk mahkemesince verilmesi gerektiği gerekçesi ile mahkemenin görevsizlik kararı vermesi gerekirken işin esası hakkında karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Aile Mahkemesince görevsizlik kararı verilmiş ... ise 07.10.2016 tarih 2015/376 Esas ve 2016/448 Karar sayılı kararı ile aynı gerekçe ile davanın kabulüne davacının 18 yaşını doldurana kadar fiilen devlet koruması altında olduğunun tespitine karar verilmiştir. Davalı kurum vekilinin istinaf talebi üzerine dosya istinaf incelemesi yapılmak üzere ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesi'ne, buradan da görevli olunmadığı gerekçesi ile 16. Ceza Dairesine, buradan 11. Hukuk Dairesine, 11. HD tarafından da görevsizlikle dosya Başkanlar Kuruluna gönderilmiş İst. BAM Başkanlar Kurulu 28.09.2018 tarihli kararı ile 16. Ceza DAiresinin görevli olduğuna kesin olarak karar vermiştir. İst. 16.CD 05.03.2019 tarihli kararı ile dosyada Çocuk Mahkemesinin görevli olmadığı davanın hukuk davası olduğu gerekçesi ile Çocuk Mahkemesi kararının kaldırılarak görevsizlik kararı verilmesi üzerine kararın mahkemesine gönderilmesine karar vermiş, bunun üzerine ... ise 26.06.2019 tarihinde görevsizlik kararı vermiş, dosyayı yeniden ele alan ... 2.Aile Mahkemesi bu kez 23.10.2019 tarih 2019/118 Esas ve 2019/105 Karar sayılı kararı ile; önceki kabul kararlarının gerekçesi gibi davanın kabulüne karar vermiş, karar davalı kurum vekilince temyiz edilmiştir.

2.Dairemiz 06.10.2020 tarih 2020/3920 Esas ve 2020/4448Karar sayılı kararı ile; 5235 sayılı Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun gereğince dosya Yargıtay denetiminden geçmiş olduğu ve Dairemizin 04/05/2015 gün ve 2015/3742 esas - 9139 karar sayılı ilamı ile Çocuk Mahkemesi'nin görevli bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmesi nedeniyle artık bu dosyada verilen kararlarda kanun yolu temyiz olduğu halde ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin işin esasına dair karar vermeden dosyayı Yargıtay ilgili dairesine göndermesi gerekirken yetkisini aşarak işin esasına dair karar vermesi doğru olmadığı ve yok hükmünde olduğu, Çocuk Koruma Kanunu'nun 26 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında mahkemeler ve çocuk hakiminin bu kanun ve diğer kanunlarda yer alan tedbir kararlarını almakla görevli olduğu düzenlendiğinden, 2828 sayılı Kanunun 22 nci madddesinde düzenlenen tedbir kararlarında da çocuk mahkemeleri görevli bulunduğu, ...'da çocuk mahkemesinin kurulduğu anlaşılmakla tespit kararının çocuk mahkemesinde verilmesi gerektiğinden, (Hukuk Genel Kurulu'nun 16.01.2013 tarih ve 2012-563 Esas-2013/69 Karar sayılı kararı) mahkemece dairemizin bozma ilamı doğrultusunda çocuk mahkemesi görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasıyla ilgili yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru olmadığı gerekçesi ile bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Aile Mahkemesi tarafından görevsizlik kararı verilerek gelen dosyanın yapılan yargılaması sonucunda; Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davacının annesinin koruma kararının kaldırılmasına ilişkin talebinin bulunmadığı, davacının iş edinmesine muvafakat verdiği, çalıştığı dönemde de yurdun bu durumdan haberdar olduğu, takibinin yapıldığı, korunma kararının usulsüz kaldırıldığı kanaatine varıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne davacının 18 yaşını doldurana kadar fiilen devlet koruması altında olduğunun tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının maddî bir vakıanın tespitini talep ettiğini bunun tek başına davanın konusu olamayacağı, davacı defalarca yurttan kaçmış durum annesine bildirilmesine rağmen kuruma gelinmemiş, en son çocuğun ailesi yanında mutlu olduğu sosyal inceleme raporu ile tespit edilerek anneninde bu konuda açık beyanı alınmak sureti ile koruma kararı kaldırılmıştır. Devlet memuru olma hakkından faydalanılabilmesi şartları kanun ve yönetmelikte düzenlenmiş olup belirtilen prk çok şartın aynı anda sağlanması halinde faydalanılabileceği belirtilmiştir. Davacının belirtilen şartları taşımadığı anlaşılmakla usul ve yasaya aykırı kararın bozulması talebi ile temyiz isteminde bulunulmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 2828 Sayılı Kanun gereğince koruma altına alınmış küçüğün 18 yaşını doldurana kadar korunma kararı altında olup olmadığının tespiti noktasında toplanmaktadır

2. İlgili Hukuk

2828 sayılı Kanun'un 22 nci ve 24 üncü maddeleri; 4721 sayılı Kanun'un 366 ncı, 369, 370 ve 371 inci maddeleri; 1988 yılında 2828 sayılı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Kanununa ek bir madde eklenmesini sağlayan 3413 sayılı Kanun; Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzük. ( Bakanlar Kurulu Kararının Tarihi : 10/2/1995 No : 95/654)

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

01.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.