muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5676, Karar No: 2016/3975, Tarih: 28.03.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/5676 E.  ,  2016/3975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 05/08/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalılardan ...'ın temyiz itirazları yönünden;

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, başhekimlik görevi sırasında sorumlusu olduğu hastahanede meydana gelen yangının ardından, davalılarca yerel bir gazete olan .. ard arda yazılan köşe yazılarında kendisi hakkında kişilik haklarına saldırı içeren ağır ithamlarda bulunulduğunu iddia ederek, uğranılan zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar, söz konusu yazıların kamuoyunu aydınlatma amacıyla kaleme alınıldığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davaya konu yazılarda basın özgürlüğü sınırlarının aşılmış olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

5187 sayılı Basın Kanunu’nun 13. maddesinde, basın yolu ile işlenen fiillerden dolayı hukuki sorumluluk düzenlenmiş olup, basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevî zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, süresiz yayınlarda ise eser sahibi ile yayımcı, yayımcının belli olmaması halinde ise basımcı müştereken ve müteselsilen sorumludur. Davalılardan ... sorumlu yazı işleri müdürü olup 5187 sayılı Yasa'nın 13. maddesi kapsamında hukuki sorumluluğu bulunmadığından hakkındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddi gerekirken hükmedilen manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Davalılardan ...'ın temyiz itirazlarına gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

b)Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince:

2-Davalılardan ...'ın temyiz itirazlarına gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

b)Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hakim manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hal ve şartların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde objektif olarak göstermelidir. Çünkü kanunun takdir hakkı verdiği hususlarda hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hüküm vereceği Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; yazının bir bölümünde basın özgürlüğünün sınırları aşılarak davacının Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmuş ise de olay tarihi, olayın gelişim şekli ve yazının diğer bölümlerinin eleştiri sınırları içerisinde kalması ile yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında, hükmedilen manevi tazminat fazladır, daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda ilk bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yararına, (2/b) sayılı bentte gösterilen sebeplerle davalı ... yararına BOZULMASINA, davalı ...'ın diğer temyiz itirazlarının (2/a) sayılı bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18493, Karar No: 2013/21814, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/18493 E.  ,  2013/21814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle kesilen maaşının tekrar bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacı ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının aldığı ölüm aylığını, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca iptal eden kurum işleminin iptali ile kesilen aylıkların kesilme tarihinden itibaren yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, eski eşinden 08/11/1999 tarihli ilam ile boşandığı, kesinleşmiş boşanma ilamı ile davanın dayanağını oluşturan davalı kurum kontrol memuru raporunun dosya içerisinde bulunmadığı tespit edilmiştir. Yargılama sırasında nüfus müdürlüğünden istenen adres hareketlerine ilişkin verilere göre, davacı ve eski eşinin 1999 yılında boşanmalarına rağmen, 17/12/2006-14/07/2010 tarihleri arasında aynı yerleşim yerinde kayıtlı oldukları tespit edilmiş; seçim müdürlüğünden alınan seçmen kayıtlarının ise davacı ve eski eşinin yerleşim yerlerini karşılaştırmaya imkan verecek nitelikte olmadığı görülmüş, mahkemece davacı ve eski eşinin fiilen birlikte yaşayıp yaşamadığı hususunda kolluk marifetiyle araştırma yaptırılmadığı anlaşılmıştır. Mahkeme huzurunda dinlenen davacı tanıklarının, davacı ve eski eşinin boşandıktan sonra fiilen birlikte yaşamadıklarını beyan ettikleri; davacı ve eski eşinin yerleşim yerleri itibari ile köy muhtarı ve azalarının kamu tanığı olarak beyanlarına başvurulmadığı tespit edilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun, sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi Öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, kesinleşmiş boşanma ilamı, davalı kurum müfettişleri tarafından düzenlenen kontrol memuru raporu ve ekleri ile davacının ölen babasına ait şahsi sicil dosyası da dosya içerisine alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihi itibari ile, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden davacı ve boşandığı eşinin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler, adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan, kabule göre de; davanın kabulüne karar verildiği ve davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiği halde; davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi de isabetsiz olmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan, kabule göre de; davanın kabulüne karar verildiği ve davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiği halde; davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi de isabetsiz olmuştur.

O halde, davacı vekili ve davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, 25/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4060, Karar No: 2020/5116, Tarih: 19.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/4060 E.  ,  2020/5116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin okuldan çıkış saati ve eylemin gerçekleşme anı itibarıyla sanığın olay yerinde olmadığına dair tanık beyanları, teşhis tutanağının fotoğraf üzerinden tek bir şahıs gösterilmek suretiyle usule aykırı tanzim edilmesi, mağdure ...'ya ait külot üzerinde yapılan inceleme sonucunda tespit edilen vücut sıvılarının genel itibarıyla mağdureye ve pijamasının üstündeki bir adet lekenin ise sanık dışında başka bir erkeğe ait olduğununun 13.10.2016 tarihli Jandarma Kriminal Daire Başkanlığı uzmanlık raporunda belirtilmesi, sanıktan temin edilen ayakkabı ile olay yerinde tespit edilen izlerin ait olduğu ayakkabının yörede yaşayanlarının çoğunluğunun giydiği ayakkabılardan olup, karakteristik özelliğinin bulunmaması, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü bulunmadığı takdirde derhal salıverilmesinin temini hususunda en seri vasıtayla mahalline bilgi verilmesi için ilgili yerlere yazı yazılmasına, 19.11.2020 tarihinde üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mağdurenin istikrarlı beyanı, olayın intikal şekli ve hemen olay akabinde intikal etmiş olması, mağdurenin 2 gün önce sanığın evine gidip kuzularını sevmesi, olaydan bir gün öncede başka çocuklarla kavga eden mağdureyi sanığın bu çocukların elinden kurtarması olay günüde mağdure ile karşılaşan sanığın çocuklarla tekrar kavga etmesi halinde kaçıp saklanacağı yer göstereceğini beyan ederek mağdureyi olayın gerçekleştiği harabe binaya götürmesi ve olay yerinden alınan ayakkabı izleri ile sanıktan alınan ve sanığın giydiği ayakkabı izlerinin aynı olması, mağdurenin iftira atmasını gerektirecek husumetinde bulunmaması nazara alındığında ilk derece mahkeme kararının onanması gerektiğinden sayın çoğunluğun beraatine karar verilmesi yönündeki düşüncesine iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/36057, Karar No: 2017/33815, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36057 E.  ,  2017/33815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1461, Karar No: 2016/5203, Tarih: 23.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1461 E.  ,  2016/5203 K.**

**"İçtihat Metni"**

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik, iftira

HÜKÜM : a-Nitelikli dolandırıcılık suçundan; her iki sanık hakkında beraat

b-Resmi belgede sahtecilik suçundan; TCK'nın 204/1, 62, 53. maddeler gereğince mahkumiyet (ayrı ayrı)

c-İftira suçundan; TCK'nın 267/1, 62. maddeler gereğince mahkumiyet

d-İftira suçundan; sanık................. beraatine

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler ve resmi belgede sahtecilik suçu ile iftira suçundan verilen mahkumiyet hükümleri ile iftira suçundan verilen beraat hükmü katılan vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ................. yetkilisi olduğu, diğer sanığın da, sanık ................. kardeşi olduğu, sanıkların, suça konu çeki başkasına imzalatıp keşide ederek katılan şirkete vermelerine rağmen, daha sonra imza inkarında bulunmak ve katılan şirket hakkında suç duyurusunda bulunmak suretiyle iftira, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1-Sanık .............hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmü ile resmi belgede sahtecilik ve iftira suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/03/1998 tarih ve 6/ 8-69 E. K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde, zarar veya borç kandırıcı nitelikte davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı, bu nedenle nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmünün usul ve yasaya uygun olduğu, sanığın, katılana verdiği çekteki imzayı başkasına attırmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği ve katılanın suçlu olmadığını bilmesine rağmen, sanığın, katılan hakkında şikayetçi olmak suretiyle hakkında soruşturma açılmasını sağlayarak iftira suçunu işlediği anlaşılmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanığın, iftiradan dönmediği ve söz konusu iddiasını devam ettirdiği dikkate alınarak, etkin pişmanlık koşullarının oluşmamasına rağmen, sanık hakkında TCK'nın 269/2. maddesi gereğince indirim yapılmış ise de, aleyhe temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ................hakkında nitelikli dolandırıcılık ve iftira suçlarından verilen beraat hükümleri ile resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ................hakkında nitelikli dolandırıcılık ve iftira suçlarından verilen beraat hükümleri ile resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığın hüküm tarihinden sonra 14/07/2013 tarihinde vefat ettiğinin UYAP'tan temin edilen 20/05/2016 tarihli nüfus kaydından anlaşılması karşısında; hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, ....................... tarihinde oybirliğiyle karar verildi.