muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6794, Karar No: 2022/9281, Tarih: 16.06.2022

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi-özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge-bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü-Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle-köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Eldeki dosyada, dava konusu edilen aylıklar ve sağlık gideri yönünden davacı ile boşandığı eşinin fiilen birlikte yaşadığı hususunda tüm ihtilaf dönemi için Mahkemece verilen karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Davacının boşandığı eşi ... ‘ın beyan ettiği adreslerde yeterli inceleme ve araştırma yapılmadığı görülmektedir.

Eldeki dosyada, dava konusu edilen aylıklar ve sağlık gideri yönünden davacı ile boşandığı eşinin fiilen birlikte yaşadığı hususunda tüm ihtilaf dönemi için Mahkemece verilen karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Davacının boşandığı eşi ... ‘ın beyan ettiği adreslerde yeterli inceleme ve araştırma yapılmadığı görülmektedir.

Mahkemece davacının boşandığı eşinin, boşandıkları 21.3.2014 tarihinden sonra hangi adreslerde yaşadığı, beraber yaşayıp yaşamadıkları resmi kayıtlardan ve zabıta marifetiyle tespit edilerek bu adreslerden komşu, apartman yöneticisi, kapıcı, veya adres yakınlarında ve durumu görgüleri ile bilebilecek işyeri vs. dükkan işletenlerden veya beraber yaşayıp yaşamadıklarına tanıklık edebilecek mümkünse kamu tanıklarının tespiti ile dinlenmesi ve toplanan tüm deliller kapsamında ihtilaflı sürede tamamen mi kısmen mi beraber yaşandığı hususu netleştirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve İstnabul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : İstnabul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, kararın bir örneğinin Bam'a, dosyanın kararı veren İlk derece Mahkemesine gönderilmesine,16.6.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/866, Karar No: 2018/6926, Tarih: 20.06.2018

**13. Hukuk Dairesi         2018/866 E.  ,  2018/6926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı eczacı, şeklen sahih, içerik itibariyle sahte reçeteleri kabul ettiğinden bahisle sözleşmesinin 3 yıl süre ile feshedildiğini, her üç reçetenin de sahte olmadığını, ilgili doktor tarafından düzenlenip imzalandığını, devlete fatura edilen ilaç kupürlerinin orijinal olduğunun tespit edildiğini, her üç reçetede de ilacı alan şahsın adı soyadı ve imzasının mevcut olduğunu ileri sürerek; protokolün feshine ilişkin işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, kurum tarafından uygulanan cezai işlemin iptaline karar verilmesi istemiyle ile eldeki davayı açmış, davalı ise uygulanan cezai işlemin hukuka uygun olduğunu savunmuştur. Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir. Borçlar Kanununun 53.maddesi (6098 sayılı BK.nun 74.maddesi) uyarınca hukuk mahkemesi ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değilse de, ceza mahkemesince verilecek mahkumiyet kararı ve ceza mahkemesinde kabul edilen maddi vakıalar hukuk mahkemesini bağlar. Bu nedenle açılmış bir ceza davası var ise ceza davasının sonucunun beklenmesi gerekir. Somut olayda davacı hakkında cezai işleme dayanak reçetelerle ilgili olarak ...1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2017/213 Esas sayılı dosyasında resmi belgede sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçundan yapılan yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacı, kuruma fatura edilen reçetelerle ilgili olarak sahte olduğu gerekçesiyle uygulanan cezai işlemin iptali istemiyle eldeki davayı açtığına göre yargılama konusu reçetelerin sahte olup olmadığının sabit olması gerekmektedir. Davalı kurum tarafından uygulanan cezai işleme dayanak sahte olduğu iddia edilen reçetelerle ilgili olarak davacı hakkında açılan ceza davasının yargılamasının devam ettiği anlaşılmaktadır. O halde, mahkemece, BK.nun 53. (6098 sayılı BK.nun 74) maddesi uyarınca bu ceza davası sonucunun HMK.nın 165. maddesi de gözetilerek bekletici mesele yapılarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına bozulmasına, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1379, Karar No: 2018/7102, Tarih: 11.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1379 E.  ,  2018/7102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ... Programlama Pazarlama Danışmanlık ve Bilgisayar San. Tic. Ltd. Şti.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12562, Karar No: 2025/4489, Tarih: 15.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/12562 E.  ,  2025/4489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4501 E., 2018/4847 K.

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

SUÇ TARİHLERİ : 2011, 2016

HÜKÜMLER : Esastan ret, düzeltilerek esastan ret, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞLERİ : Temyiz isteminin reddi, bozma

Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme ve sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükümlerin kesin nitelikte bulunduğu belirlenmiştir.

Sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden, sanık hakkında kurulan hükmün yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2018 tarihli ve 2016/630 Esas, 2018/431 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3'er yıl 9'ar ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi ve 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine; 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmünün kaldırılarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca sanığın beraatine; sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanık ...'in 2011 takvim yılında sahte fatura kullandığı ve sanık ...'ın defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunu işledikleri dosya kapsamına göre sabit olduğu halde beraat kararları verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanık ...'in 2011 takvim yılında sahte fatura kullandığı ve sanık ...'ın defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunu işledikleri dosya kapsamına göre sabit olduğu halde beraat kararları verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

Sanık ... müdafinin temyiz istemi, sanığın üzerine atılı 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan beraati yerine mahkumiyetine hükmolunmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

A) Sanık ... Hakkında Defter, Kayıt ve Belgeleri Gizleme Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde yer verilen “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B) Sanık ... Hakkında 2010 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

C) Sanık ... Hakkında 2011 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

Sanığın yargılama konusu 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendinde öngörülen cezasının türü ve üst haddine göre; aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddesi gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A) Sanık ... Hakkında Defter, Kayıt ve Belgeleri Gizleme ve Sanık ... Hakkında 2010 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçundan Kurulan Hükümlere İlişkin Temyiz İstemlerinin İncelenmesinde

Gerekçe bölümünde (A,B) bentlerinde açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararlarına yönelik katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Gerekçe bölümünde (A,B) bentlerinde açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararlarına yönelik katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B) Sanık ... Hakkında 2011 Takvim Yılında Sahte Fatura Kullanma Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, tarih ve numarası belirtilen kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8966, Karar No: 2013/3017, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8966 E.  ,  2013/3017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine dair Giresun Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.12.2008 gün ve 2008/147 Esas, 2008/287 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Nüfus kaydına göre 07.12.1991 doğumlu olup, 09.06.2007 şikâyet tarihinde 15 yaş, 6 ay 2 günlük bulunan mağdurenin aşamalardaki gerek suç tarihlerine ve gerekse olayların işleniş biçimine ilişkin çelişkili ve samimiyeti kuşkulu anlatımlarına itibar edilemeyeceği gibi bu anlatımları destekleyecek nitelikte kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı, sanığın savunmalarına ve özellikle detaylı olarak alınan Cumhuriyet Savcısı ve Sulh Ceza Hakimi huzurundaki aksi kanıtlanmayan anlatımları ile tüm dosya içeriğine göre, aralarında önceki yıllarda duygusal arkadaşlık başlayan sanık ve mağdurenin 2006 yılının Aralık ayının son haftasında sanığın evinde cinsel ilişkiye varmayacak derecede rızaen seviştikleri, bu tarih itibarıyla mağdurenin 15 yaş, 20 günlük olduğu anlaşıldığından, mağdurenin 15 yaşını bitirmesinden sonra, rızaen sanığın evinde sanıkla mağdurenin cinsel birleşme dışında sevişmelerinin suç oluşturmayacağı gözetilerek, sanığın her iki suçtan beraati gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy

Mağdure, 07.12.1991 doğumlu olup 15 yaşını 07.12.2006 yılında ikmal etmektedir. Sanık ise 24 yaşında Büfecilik yapmaktadır. Mahkemenin uygulamasına göre, sanık mağdurenin de rızası ile mağdure üzerinde cinsel ilişki düzeyine varmayan cinsel tatmin amaçlı davranışlarda bulunmuştur. Yerel mahkeme suçun mağdure 15 yaşından küçük iken sanığın evinde doğum günü yapıldığını kabul ile TCK. 103/1 ve 109/1. maddeleri uyarınca ceza tayini cihetine gitmiştir. Dairemiz ise suçun mağdurenin 15 yaşını ikmal ettiği 07.12.2006 tarihinde sonra 2006 yılı aralık ayı son haftasında gerçekleştirildiğini kabul ederek, yerel mahkemenin mahkümiyet kararını bozma yönüne gitmiştir. Dairemizin suçun niteliğini etkileyen suç zamanı konusundaki sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. Şöyle ki ;

Sanık, mağdure ile cinsel ilişkiye varmayan sevişmelerinin kızın 15 yaşını doldurduğu 07.12.2006 tarihinden sonra ayın son haftası olduğunu beyan etmesine karşılık, Mağdure cinsel ilişkilerinin 2006 yılı okullar açılmadan önce Ağustos ayında olduğunu, akabindede 2006 yılı okullar açıldıktan sonra da birkaç kez devam ettiğini beyan etmiştir. Mağdurenin ailesinin konudan haberdar olmasından sonra, mağdurenin annesi ve mağdurenin akrabalarından tanık Sertaç sanık ile konuşmuşlar, sanığın mağdureyi ailesinden istemesi düşünülmüş, bunun için sanığın annesi ve yengesi mağdurenin ailesin yanına gitmişler ancak bunda mutabık kalamamamışlardır. Bundan sonra mağdure kızın bir süre Konya’daki akrabalarının yanına gönderildiği, sanığın da İstanbul iline uzaklaştırılmasının sağlanmasından sonra kızın Giresun’a geri getirildiği, sanığın da tekrar geri gelmesi ile olayın resmiyete intikal etmesine sebeb olan sanığın evindeki basit yaralama olayının meydana geldiği görülmektedir. Mağdure kızın ifadesine ilave olarak, annesi ve tanık Sertaç‘ın ifade içerikleri de incelendiğinde bu olayların ve gelişen süreçlerin 2006 yılı Ağustos ayından sonra başladığı, 2006 yılı ekim ve kasım aylarında meydana geldiği, mağdurenin bu tarihlerde 15 yaşından küçük olduğu anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemenin, mağdurenin 15 yaşından küçük iken cinsel eylem ve kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçlarına maruz kaldığı kabulünün, dosya içeriğine uygun olduğu, bu nedenle sanığın TCK. 103/1 ve 109/1. maddelerinden cezalandırılmasının isabetli olduğundan kararın onanması gerektiği, eğer bu kanaate ulaşılamıyor ise en azından suç zamanının açıklığa kavuşturulması amacıyla sanığın annesi ve yengesinin kız isteme zamanın, mağdurenin okula gitmediği Konya’ya gitme, sanığında İstanbul’a gitme zamanlarının araştırılarak suç tarihinin 15 yaşının ikmal edildiği 07.12.2006 tarihinden önce mi yoksa sonra mı olduğunun şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti için eksik araştırma nedeniyle dosyanın bozulması gerektiği düşüncesi ile aksi yöndeki sayın çoğunluk görüşlerine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2024/15093, Karar No: 2025/29, Tarih: 13.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/15093 E.  ,  2025/29 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2017/1794 E., 2017/1790 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 10.09.2024 tarihli ve 2017/1794 Esas, 2017/1790 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 10.09.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.