muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/864, Karar No: 2018/359, Tarih: 18.09.2018

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında yakarak mala zarar verme suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin keşinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında yakarak mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hüküm ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; yerel mahkemece TCK'nın 151/1. maddesi gereğince temel ceza belirlendikten sonra cezanın “iki katına kadar” artırılmasını öngören aynı Kanun'un 152/2-a maddesine dayanılarak bir kat artırılmasından sonra 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesi ile atılı suça ilişkin artırım oranının üst sınırının, belirlenen cezanın bir katına indirilmesi nedeniyle sanık hakkında yeniden bir değerlendirme yapılmasının gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, aralarında husumet bulunan katılan ...'e ait aracın lastiklerini yakması nedeniyle yakarak mala zarar verme suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, yerel mahkemece TCK'nın 151/1. maddesi gereğince temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak 1 yıl hapis olarak saptanıp müteakiben eylemin yakarak işlenmesi nedeniyle TCK'nın 152/2-a maddesi gereğince cezasının bir kat oranında arttırılmasına karar verilmek suretiyle 2 yıl hapis cezası olarak sonuç cezanın belirlendiği anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nın “Mala zarar verme” başlıklı 151. maddesinin birinci fıkrasında;

“Başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkan, tahrip eden, yok eden, bozan, kullanılamaz hâle getiren veya kirleten kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır” şeklinde mala zarar verme suçunun basit hâli düzenlenmiş,

Suç ve karar tarihi itibarıyla suçun nitelikli hâlleri ise aynı Kanun'un 152. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında;

"(1) Mala zarar verme suçunun;

a) Kamu kurum ve kuruluşlarına ait, kamu hizmetine tahsis edilmiş veya kamunun yararlanmasına ayrılmış yer, bina, tesis veya diğer eşya hakkında,

b) Yangına, sel ve taşkına, kazaya ve diğer felaketlere karşı korunmaya tahsis edilmiş her türlü eşya veya tesis hakkında,

c) Devlet ormanı statüsündeki yerler hariç, nerede olursa olsun, her türlü dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu hakkında,

d) Sulamaya, içme sularının sağlanmasına veya afetlerden korumaya yarayan tesisler hakkında,

e) Grev veya lokavt hâllerinde işverenlerin veya işçilerin veya işveren veya işçi sendika veya konfederasyonlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

f) Siyasi partilerin, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının ve üst kuruluşlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

g) Sona ermiş olsa bile, görevinden ötürü öç almak amacıyla bir kamu görevlisinin zararına olarak,

e) Grev veya lokavt hâllerinde işverenlerin veya işçilerin veya işveren veya işçi sendika veya konfederasyonlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

f) Siyasi partilerin, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının ve üst kuruluşlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

g) Sona ermiş olsa bile, görevinden ötürü öç almak amacıyla bir kamu görevlisinin zararına olarak,

İşlenmesi hâlinde, fail hakkında bir yıldan altı yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(2) Mala zarar verme suçunun;

a) Yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanarak,

b) Toprak kaymasına, çığ düşmesine, sel veya taşkına neden olmak suretiyle,

c) Radyasyona maruz bırakarak, nükleer, biyolojik veya kimyasal silah kullanarak,

İşlenmesi hâlinde, verilecek ceza iki katına kadar artırılır..." şeklinde iken, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152. maddesinin birinci fıkrasındaki “bir yıldan altı yıla kadar hapis” şeklindeki yaptırım “bir yıldan dört yıla kadar hapis” olarak, ikinci fıkrasındaki “iki katına kadar” şeklindeki artırım oranı ise “bir katına kadar” olarak değiştirilmiştir.

Görüldüğü gibi 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı TCK'nın 152. maddesinin birinci fıkrasındaki mala zarar verme suçunun nitelikli hâli bakımından ceza süresinin alt sınırı korunmuş, üst sınırı ise dört yıla indirilerek bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası öngörülmüş, uyuşmazlık konusuyla ilgili olarak aynı Kanun'un 152. maddesinin ikinci fıkrasında tanımlanan nitelikli hâllerin varlığı halinde faile TCK'nın 151. maddesine veya 152. maddesinin birinci fıkrasına göre verilecek olan ceza iki katına kadar artırılacak iken 6545 sayılı Kanun ile bu oranının bir katına kadar arıtılabileceği hükme bağlanmıştır.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.10.2010 tarihli 185-210 sayılı kararında belirtildiği üzere, hâkim, TCK'nın 61. maddesinde gösterilen hususları göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirleyecek ve TCK'nın 152. maddesinin ikinci fıkrasını uygularken de gerekçesini göstererek cezayı artırabilecektir. Fıkradaki artırım oranı azami oran olup, bu oran aşılmamak koşuluyla somut olayın özellikleri göz önünde bulundurularak ve gerekçesine yer verilerek herhangi bir oranda cezanın artırılması olanaklıdır.

Öte yandan, 5237 sayılı TCK'nın “zaman bakımından uygulama” başlıklı yedinci maddesinde; ceza hukuku kurallarının yürürlüğe girdikleri andan itibaren işlenen suçlara uygulanacağına ilişkin ileriye etkili olma prensibi ile bu ilkenin istisnasını oluşturan, "failin lehine olan yasanın geçmişe etkili olması", “geçmişe etkili uygulama” veya “geçmişe yürürlük” ilkesine yer verilmiştir. Bu ilke uyarınca, suçtan sonra yürürlüğe giren ve fail lehine hükümler içeren yasa, hükümde ve infaz aşamasında dikkate alınmalıdır.

Lehe yasanın tespiti açısından bu ölçütlere yeni kriterler eklenmesi yönündeki görüş ve uygulamalar, öğreti ve yargısal kararlara da konu olmuş, değişen ceza mevzuatı karşısında dahi hâlen geçerliliğini koruyan 23.02.1938 tarihli ve 23–9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da, “Suçun işlendiği zamanın yasası ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin farklı olması hâlinde, her iki yasanın birbirine karıştırılmadan, ayrı ayrı somut olaya uygulanıp, her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra, sonucuna göre lehte olanı uygulanmalı” şeklinde, lehe yasanın tespitinde başvurulacak yöntem belirtilmiştir.

Öğretide de anılan İçtihadı Birleştirme Kararındaki ilke benimsenerek, uygulanma olanağı bulunan tüm yasaların leh ve aleyhteki hükümleri birlikte ayrı ayrı ele alınarak somut olaya göre sonuçlarının karşılaştırılması gerekeceği ve sonunda fail bakımından daha lehe sonuç veren yasanın belirlenip hükmün buna göre verileceği görüşleri ileri sürülmüştür. (S. Dönmezer–S. Erman, Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku, c. 1, 11. Bası, s. 167; S. Dönmezer, Genel Ceza Hukuku Dersleri, s. 64; M. E. Artuk- A. Gökçen– A. C. Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, c. 1, s. 221)

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, yakarak mala zarar verme suçundan TCK'nın 151. maddesi uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak bir yıl hapis cezası olarak belirlenmesinin ardından, eylemin yakarak işlenmesi nedeniyle belirlenen hapis cezasının TCK'nın 152. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca bir katı oranında artırıldığı olayda; 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önce TCK'nın 152. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezanın "iki katına kadar" artırılması mümkün olmasına karşın yerel mahkemece en üst hadden ceza verilmesi tercih edilmeyerek sanığa verilen ceza "bir katına kadar" artırılmış ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonra artırım oranı, belirlenen bu ceza ile aynı miktarda "bir katına kadar" şeklinde değiştirilmiş ise de; değişiklik öncesinde sanık hakkındaki cezayı en yüksek hadden belirlemeyi tercih etmediği anlaşılan yerel mahkemece cezanın daha az belirlenmesi olasılığının bulunması nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Öte yandan, sanığın, mala zarar verme suçunu TCK'nın 152. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde artırım sebebi olarak öngörülen “yakarak” işlemesi nedeniyle, kısa kararda “suçun işleniş şekli”, gerekçeli kararda ise “eylemi nedeniyle oluşan zarar miktarı” gerekçe gösterilerek hem temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi hem de TCK'nın 152. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde öngörülen artırım sebebinin uygulanması suretiyle TCK'nın 61. maddesinin üçüncü fıkrasında öngörülen mükerrer değerlendirme yasağına aykırı davranılmış ise de, bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 11.06.2015 tarihli ve 21107-26737 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Çarşamba 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.01.2013 tarihli ve 315-37 sayılı hükmünün, yakarak mala zarar verme suçu bakımından cezada yasal değişiklik yapılması gözetilerek yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedeniyle BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.09.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2239, Karar No: 2019/12827, Tarih: 11.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2239 E.  ,  2019/12827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın savunmasında bahse konu iş yerine girerek sucuk, kıyma ve kavurma yediğini ve 5-6 adet kutu kola içtiğini beyan ettiği anlaşılmakla; suça konu yiyecek ve içeceğin değer tespiti yapılarak, sonucuna göre sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14998, Karar No: 2018/20128, Tarih: 12.12.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/14998 E.  ,  2018/20128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ............ Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesince, 2015/135 Esas sayılı dosya bakımından, davanın kısmen kabulüne, takip tarihi itibari ile talep edilebilecek asıl alacak miktarının 12.000 TL, işlemiş faizin 464,18 TL olduğu anlaşılmakla, itirazın bu miktarlar üzerinden kaldırılmasına, takibin bu miktarlar üzerinden devamına, birleşen 2015/392 Esas sayılı dosya bakımından, davanın kısmen kabulüne, takip tarihi itibari ile talep edilebilecek asıl alacak miktarının 8.350,00 TL, işlemiş faizin 234,71 TL olduğu anlaşılmakla, itirazın bu miktarlar üzerinden kaldırılmasına, takibin bu miktarlar üzerinden devamına karar verilmiş, karara karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... ............ Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, davalı vekilinin temyiz başvurusu üzerine verilen ek karar ile miktar yönünden kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

... ............ Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin temyiz talebinin reddine ilişkin 20.11.2017 günlü ek kararın iş bu defa davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmesi üzerine tüm belgeler okunup incelendi, işin gereği görüşülüp, düşünüldü.

K A R A R

............ Mahkemesince, davacının temyiz dilekçesinin miktar yönünden reddine ilişkin ek kararı usul ve yasaya uygun olduğundan bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle kararın ek kararın ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de ............ Mahkemesine gönderilmesine, 31,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 4,50 TL'nin davalıdan alınmasına, 12/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18178, Karar No: 2017/3559, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18178 E.  ,  2017/3559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12369, Karar No: 2013/14492, Tarih: 28.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/12369 E.  ,  2013/14492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait araca, davalının sürücüsü olduğu aracın çarpması sonucu ağır şekilde hasarlandığını, araçta değer kaybı meydana geldiğini, kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 5.000,00 TL hasar bedelinin kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının aracında ağır hasar meydana gelmediğini, değer kaybının sözkonusu olmayacağını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulüne, 4.000,00 TL değer kaybının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna, aşağıda dökümü yazılı 248,94 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 28.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5079, Karar No: 2020/7085, Tarih: 16.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/5079 E.  ,  2020/7085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Genel Müdürlüğü İşletmesi (BUSKİ)

Taraflar arasında görülen rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, işyeri sigorta poliçesi ile sigortalı olan işyerinin, davalı kuruma ait kanalizasyon borusunun patlaması sonucu zarar gördüğünü, müvekkili tarafından sigortalıya 5.220,00 TL ödeme yapıldığını belirterek ödenen bedelin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Buski Atık Suların Kanalizasyona Deşarj Yönetmeliğinin 11. ve 13. Maddelerine göre bodrum katların sorumluluğunun taşınmaz maliklerine ve taşınmazda oturanlara ait olduğunu, kurumun kusur veya ihmali bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile 5.220,00 TL alacağın 16/10/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı Bursa Büyükşehir Belediyesi ...'nden alınarak davacı ...Ş.'ye verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Dosyanın incelenmesinde, makine mühendisi, inşaat mühendisi ve hesap bilirkişisi tarafından keşif sonucu hazırlanan 03.05.2017 tarihli heyet raporunda, 6098 sayılı yasanın 69. maddesine göre imal olunan şey kapsamında yer aldığı değerlendirilen kanalizasyon sistemi ve rögar muayene bacasının, kötü imali ile bakımındaki eksikliklerin kusursuz sorumluluk ilkesi gereğince davalı idarenin sorumluluğunda olacağı; Atıksuların Kanalizasyon Şebekesine Deşarj Yönetmeliği 3. maddesi gereği mülk sahibine ait olduğu değerlendirilen bağlantı kanalının yönetmeliğin mad. 11.16 gereği bakım ve işletilmesi ile muhtemel tıkanıkların zamanında davalı idareye bildirilmesinin ve yönetmeliğin mad 11.13 gereği parsel çıkışında atık suyun geri gelmesini önleyici tedbirlerin alınmasının taşınmaz sahibinin sorumluluğunda olacağı; 05.05.2014 tarihli dilekçe ile evsel atıksu şebeke bağlantısının arızalı olduğundan bahisle bildirimde bulunulması üzerine dava konusu taşınmazda BUSKİ tarafından gerçekleştirilen 10 m uzunluğunda asfalt yollarda kanalizasyon evsel bağlantısı yapılması imalatını müteakip 02.09.2014 tarihinde fark edilen hasarın yaygın su sirayeti şeklinde ortaya çıktığı; 26.09.2014 tarihli ekspertiz raporunun kanalizasyon boru patlamasına dair bir tutanak ve benzeri resmi bir belge bulunmadığından bahisle düzenlendiği tespit edilmekle Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 24.01.2013 tarih ve 2012/690 E, 2013/1547 K sayılı kararı ışığında kanalizasyon rögarının tıkanması veya arızası olmaksızın meydana gelen zarar nedeni ile illiyet bağının kesileceğinin kabulü dikkate alınarak işbu dosyada davalı idarenin tazminat ile sorumlu tutulamayacağı, eksik incelemeye neden olmamak için sigortalının gerekli önlemleri almamasının müterafik kusur yönünden etkili olabileceği belirtilerek kusur oranının tam olarak tespiti için hasarın meydana geldiği sigortalı işyerinin bulunduğu binanın şebeke bağlantısına ait ruhsat, izin, proje evrakları ve arıza kaydına ait belgelerin ilgili idareden getirtilmesi gerektiği belirtilmiştir. Davacı vekilinin rapora itirazı üzerine sigorta hukukçusu ve inşaat mühendisi tarafından keşif sonucu hazırlanan 18.05.2018 tarihli raporda, yapılan teknik değerlendirme sonucu dosyaya sunulan BUSKİ'ye ait tutanaklardan arızanın dahili temiz su tesisatlarından oluşmadığının açıkça belirtildiği, dosyaya sunulan olay anındaki fotoğrafların ise aynı şekilde sıvalarda pis su giderinden oluşabilecek renk değişimlerinin olduğu, BUSKİ Genel Müdürlüğünce söz konusu taşınmazın 10 m boyunda kanal evsel bağlantısının daire başkanlığınca yapılmış olduğunun 22.05.2014 tarihli yazılarından

anlaşıldığı, bu durumda dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde gerek belgelerdeki ifadeler ve gerekse dosyaya sunulan resimlerdeki görünümlerine göre oluşan hasarın kanalizasyon hattındaki tıkanma nedeni ile oluşmuş olabileceği ve eksper raporunda da belirlendiği üzere sorumluluğun BUSKİ'de olduğu belirlenmekle davacı ... şirketinin ödediği hasar bedelini BUSKİ'den talep edebileceği belirtilmiştir. Davalı vekilinin bilirkişi raporuna itirazı üzerine mahkemece alınan 05.03.2019 tarihli bilirkişi ek raporunda, yapının bodrum katında su basması olayının (çatı suları, yağmur suları, yüzey suları vb) sirayeti neticesinde oluşmadığı, davalı idarenin belirttiği gibi olayın (çatı suları, yağmur suları, yüzey suları vb) nedenleriyle oluşması halinde, söz konusu taşınmazda bu olay öncesi ve olay sonrası bodrum katta su basmasının sürekli tekrarlanıyor olması gerektiği, bu nedenle olayda ekspertiz raporunda belirtildiği gibi BUSKİ idaresinin sorumlu olduğu ve olayla ilgili arızanın BUSKİ tarafından tamiratının yapıldığı belgelenen 10 metrelik boru hattında olduğu, teknik olarak kanalizasyon hatlarında veya bağlantı bacalarında mutat kontrol ve temizliklerin yapılmaması nedeniyle zaman zaman tıkanmaların olabileceği ve oluşan tıkanmaların bağlantı hattına en yakın bağlantı noktalarında oluşan basınç nedeniyle geri tepmelere ve yapılarda hasarlara yol açacağının mümkün olacağı, dava konusu olayda da BUSKİ hattında veya bağlantı bacasında oluşan bir tıkanma nedeniyle olayın oluştuğu ve dosyadaki bilgi ve belgelerden söz konusu olayda ilgili BUSKİ idaresinin %100 kusurlu olduğu belirtilmiş, mahkemece bu rapor hükme esas alınarak davanın kabulüne karar verilmişse de, dosyadan alınan bilirkişi raporlarının birbiri ile çelişkili olduğu, mahkemece çelişkileri gideren rapor alınmadan eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece, konusunda uzman farklı bir bilirkişi heyetinden çelişkileri gideren bilirkişi raporu alındıktan sonra, şayet BUSKİ'ye ait boru hattı veya bağlantı bacasındaki tıkanma nedeniyle işyerinin zarar gördüğünün tespit edilmesi halinde Atıksuların Kanalizasyon Şebekesine Deşarj Yönetmeliği hükümlerine göre geri tepme bacası ve sair nedenlerle sigortalının müterafik kusuru bulunup bulunmadığı irdelenerek karar yerinde tartışılması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu karar verilmesi doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 16/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.