muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13496, Karar No: 2017/4524, Tarih: 14.06.2017

Kozan Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 20.05.2013 tarih, 2012/734 Esas ve 2013/641 Karar sayılı kararı ile sanığın özel belgede sahtecilik suçunun sübuta erdiği kanaatine varılarak her bir müştekiye yönelik eylemlerinden dolayı 5327 sayılı TCK.nın 207/1 ve 43. maddeleri gereğince birden fazla cezalandırılmasına karar verilmiştir. Bu kararın katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.12.2013 tarih ve 2013/23924 Esas 2013/20048 Karar sayılı ilamı ile sahteliği iddia olunan müstahsil makbuzlarının tamamına ilişkin imza incelemesi yapılarak sahtecilik yapıldığı iddia edilen belgeler kesin olarak belirlendikten sonra suç tarihinin (müştekilerin şikayet tarihi 2010'dur) kullanma unsurunun ve teselsülün gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti bakımından sanık tarafından Kozan Asliye Hukuk Mahkemelerine ve Mahkemeler dışında hangi kurumlara hangi tarihlerde ibraz edildiği araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gerekçesiyle özel belgede sahtecilik iddiası ile ilgili eksik inceleme nedeniyle esastan bozma, kabule göre de; müştekilerin adına sahte imzalar atılarak düzenlendiği iddia edilen müstahsil makbuzlarının 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununa göre stopaj vergisinin tevkifinde kullanıldığının ileri sürülmesi karşısında sübutu halinde her bir takvim yılında işlenen ve kendi içinde teselsül eden eylemlerin bağımsız sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı için 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaanın temini cihetine gidilmesi gerektiğinin gözetilmemesi bozma gerekçesi yapılmıştır.

Mahkeme bozmaya uyarak bozma doğrultusunda eksiklikleri gidermeye çalışmış, dairenin kabule göre bozmasında belirttiği şekilde Adana Vergi Dairesi Başkanlığından vergi suçu yönünden mütalaa talep edilmiştir. Ancak Kozan Vergi Dairesi Müdürlüğünce 2004, 2005, 2006 yıllarında düzenlendiği anlaşılan müstahsil makbuzları ile ilgili olarak zamanaşımı süresi dolduğundan inceleme yapılması ve mütalaa verilmesi imkanı kalmadığından vergi suçu yönünden mütalaa verilmesi mümkün olmadığı belirtilmiş olup Vergi Usul Kanununa muhalefet iddiası yönünden yapılacak işlem kalmamıştır.

Bunun üzerine mahkemece iddianamede belirtilen özel belgede sahtecilik iddiası ile ilgili olarak 18.05.2015 tarih, 2014/29 Esas, 2015/274 Karar sayılı kararı ile yerleşik yargıtay içtihatlarıda dikkate alınarak söz konusu sahte belgeleri müştekilere karşı kullanarak menfaat elde eden sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçlarından dolayı ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmiştir.

Bunun üzerine mahkemece iddianamede belirtilen özel belgede sahtecilik iddiası ile ilgili olarak 18.05.2015 tarih, 2014/29 Esas, 2015/274 Karar sayılı kararı ile yerleşik yargıtay içtihatlarıda dikkate alınarak söz konusu sahte belgeleri müştekilere karşı kullanarak menfaat elde eden sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçlarından dolayı ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmiştir.

Bu kararında sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 23.03.2016 tarih ve 2015/9776 Esas 2016/2889 Karar sayılı kararı ile bu kez ilk bozma kararında kabule göre kısmında belirttiği hususa atıf yapılarak “somut olayda müştekilerin adlarına atılı sahte imzalı müstahsil makbuzlarının 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununa göre stopaj vergisinin tevkifinde kullanıldığının ileri sürülmesi karşısında eylemin sübutu halinde her bir takvim yılında işlenen, kendi içinde teselsül eden ayrı ve bağımsız sahte fatura düzenleme suçlarını oluşturacağı” belirtilerek vergi usul kanununa muhalefet suçunu oluşturan bu eylem nedeniyle 213 sayılı VUK.nın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın zamanaşımı nedeni ile verilmemesi nedeni ile CMK.nun 223/8. maddesi gereğince davanın düşürülmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bu kararda bozulmuştur. Dosya kapsamı ve iddianame içeriği incelendiğinde Dairenin bu değerlendirmesinin yanılgıdan kaynaklandığı görülecektir.

Ancak yine de mahkemece Dairenin bu bozmasına kısmen uyularak 09.01.2017 tarih 2015/250 Esas, 2017/11 Karar sayılı kısmen direnme kısmen bozmaya uyma kararı ile Yargıtay 11. Ceza Dairesinin vergi usul kanununa muhalefet suçu yönünden yaptığı bozma hususunda mütalaa verilmediği gerekçesiyle bu suç yönünden davanın düşürülmesine karar verilmiş, sanığın müştekilere yönelik özel belgede sahtecilik suçundan dolayı ise cezalandırılması yönüne gidilmiştir. Bu kararında sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yüksek Yargıtay 11. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen 14.06.2017 tarihli gönderme kararı ile dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

Olay bu şekilde kısaca özetlendikten sonra tekrar iddianameye bakıldığında, iddianamenin 1. paragrafı ile müştekilerin adları belirtilerek onlara karşı kaç adet müstahsil makbuzunun kullanıldığına ilişkin son paragrafı birlikte değerlendirildiğinde, iddianamede soruşturmanın müştekilerin şikayeti üzerine başlatıldığı, şikayetin konusunu müştekilerin Kozan Asliye Hukuk Mahkemelerinde açtığı davada davalı olan sanık tarafından müstahsil makbuzlarının müştekilerin alacağının ödendiğine dair delil olarak kullanılmasının olduğu açıkça görülmektedir. Nitekim Cumhuriyet savcısı gerek iddianame içeriğindeki anlatımda gerekse başlıktaki sevk maddesinde eylemi açıkça müştekilere yönelik özel belgede sahtecilik suçunun işlenmesi şeklinde nitelendirmiştir. Bütün bu vurgulamalara rağmen sadece iddianamede müştekilere yönelik eylemler anlatılırken bir paragrafta söz konusu “ödeme belgesi yerine geçen müstahsil makbuzlarının 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 235. maddesi kapsamında 2004, 2005, 2006 yıllarında sahte olarak düzenlenerek 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 94. maddesi uyarınca stopaj vergisi tevkifinde kullanıldığından bahsedilmesi VUK.na muhalefetten dava açıldığını göstermeyeceği açıktır. Burada tipik şekilde bir olayın anlatımında başka bir olaydan bahsedilmesi durumu sözkonusudur. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2005/7-173 Esas 2006/145 Karar sayılı yine benzer Ceza Genel Kurul kararları ile aynı yöndeki Dairemiz ve diğer ceza dairelerinin yerleşmiş kararlarında “bir olayın açıklanması sırasında başka bir olaydan söz edilmesi bu olay hakkında dava açıldığını göstermeyeceği, iddianamede dava konusu edilen eylemin bağımsız olarak açıklanması gerektiği hususu müstakar şekilde uygulanmaktadır.

Yani iddianame ile dava konusu edilen eylem ödeme belgesi yerine geçen müstahsil makbuzlarının müştekilere karşı kullanılmasıdır. Suça konu müstahsil makbuzlarının sahteliği ve kim tarafından hangi tarihte düzenlendiği iddianame düzenlenirken tartışmalı olduğu ve henüz açıklığa kavuşmadığı için sahte belgeleri sanığın düzenlediğinin ortaya konulması amacıyla bu olay anlatırken söz konusu mühsahsil makbuzlarının sanık tarafından 2004, 2005, 2006 yıllarında vergi usul kanunu kapsamında düzenlenerek stopaj vergisi kesintisinde de kullanıldığı belirtilmiştir. Bu şekilde sanığın bu belgeleri sahte olarak düzenlediği ve başka bir amaçla da kullandığı vurgulanmak istenmiştir. Yoksa, iddianamede vergi usul kanununa muhalefetten açılmış bir dava bulunmamaktadır. İddianamenin özensiz yazılması nedeniyle ifade biraz hatalı olduğu için Yüksek Daire tarafından sanki vergi usul kanununa muhalefet suçundan dolayı dava açılmış gibi algılanmış ilk bozma ilamında da bu husus sadece kabule göre kısmında belirtilmiş daha sonra mahkemece önceki kendi kararına uygun karar verilmesi üzerine de Dairece sonraki bozma kararında, önceki kabule göre bozmayı sanki esastan bozma imiş gibi değerlendirilerek iddianamede açıkça müştekilere yönelik özel sahte belge kullanımı iddiası ile açılan dava gözardı edilerek olay tamamen vergi usul kanununa ilişkinmiş gibi Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesi kapsamında alınması gereken mütalaanın verilmemiş olmasıda gerekçe gösterilerek davanın düşürülmesi yönünde bozma kararı verilmiştir. Böyle bir bozma üzerine düşme kararı verilmesi halinde müştekilerin şikayeti ile özel belgede sahtecilikten açılan dava konusunda bir karar verilmemiş müştekilerin şikayeti karşılanmamış olacaktır. Yerel mahkeme bu hususu farketmiş ve Yargıtay 11. Ceza Dairesinin yönlendirmesi ile vergi usul kanununa muhalefetten açılmış sayılan davada mütalaa alma yönüne gitmiş zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle vergi usul kanununa muhalefetten mütalaa verilmeyincede vergi usul kanununa muhalefetten düşme kararı vermiş müştekilerin şikayeti üzerine açılmış özel belgede sahtecilik suçlarından da doğru olarak yeniden mahkumiyet hükmü kurmuştur. Yerel mahkemenin kararı doğrudur ve yeni bir hüküm niteliğindedir. Yargıtay 11. Ceza Dairesince yapılması gereken kendi yönlendirmesi ile açılmış sayılan vergi usul kanununa muhalefet suçundan verilen düşme kararını onamak, özel belgede sahtecilik suçu yönünden ise davayı esastan inceleyerek usul ve yasaya uygun bulması halinde bu kararı da ya onamak ya da eksik araştırma ve inceleme var ise bozmaktır. Bu nedenle Yüksek 11. Ceza Dairesinin yerel mahkemenin kısmen bozmaya uyma ve kısmen direnme kararının Ceza Genel Kurulu gündemine taşınması kararına katılmadığımı saygılarımla arzederim.
Yargıtay — Esas No: 2024/5979, Karar No: 2024/7838, Tarih: 06.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5979 E.  ,  2024/7838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2862 E., 2024/185 K.

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasında Emet Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Eti Maden İşletmeleri Genel Müdürlüğünde muvazaalı hizmet alımı yoluyla iş alan görünüşte alt işveren şirketler bünyesinde cevherin paketlenmesi ve depolanması bölümünde işçi olarak çalıştığını, müvekkili tarafından yapılan işin davalı Kurumun asli ve sürekli işi olduğunu, eskiden işin tamamının kadrolu işçiler eliyle yapılmaktayken kadrolu personelin emeklilik gibi çeşitli nedenlerle azalması sonucu bu işçilerin yerine alt işveren şirketler vasıtasıyla işçi temini yoluna gidildiğini, personel eksikliğinin bu şekilde giderildiğini, davalı Kurumun dava konusu tahliye, taşıma, ayıklama, istifleme, bunkere cevher beslemesi sair işlerine ilişkin hizmet alımı gerçekleştirdiğini, bir bütün olan üretimin bir unsuru olarak değerlendirilen ihale konusu hizmetlerin özel sektör eliyle gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını, davalı Kurum ile alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaa nedeniyle geçersiz olduğunu, müvekkilinin başlangıçtan itibaren davalı Kurumun işçisi olduğunu ileri sürerek ilave tediye alacağı ile davalı Kurumun toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili Kurumun işçisi olmayıp değişen yüklenici firmalarda çalıştığını, müvekkili ile arasında işçi ve işveren ilişkisi bulunmadığını, yönetim ... doğrudan alt işverenlere ait olup Kurumun alt işveren işçileri üzerinde yönetim ... bulunduğundan söz edilemeyeceğini, müvekkili Kurumun ana faaliyet alanının bor ve türevi cevherlerin çıkarılıp üretilmesi olduğunu, esas işin sevk ve idaresinin kadrolu ve vasıflı işçileri tarafından yapıldığını, alt işveren eliyle yapılan işlerin, asıl işin üretim faaliyetlerini oluşturan kimyasal ve metalürjik süreçler kapsamında değil doğrudan üretimle ilişkisi olmayan yardımcı işler kapsamında olduğunu, davacının çalışmış olduğu hizmet alım işinin müvekkili Kurum tarafından baştan itibaren ihale yoluyla satın alınarak gördürüldüğünü, bu nedenle muvazaa iddialarının haksız olduğunu, davacının alt işveren işçisi olduğunu, ilave tediyeden yararlanamayacağını, toplu iş sözleşmelerinin asıl işveren işçileri için imzalandığını ve yürütüldüğünü, alt işveren toplu iş sözleşmesinin tarafı olmadığına göre onun işçilerinin sözleşmeden yararlanmasının mümkün olmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere davacının bir an için asıl işverenin işçisi sayılması gerektiği kabul edilse dahi sendika üyeliği bulunmayan işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanmasının 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu (6356 sayılı Kanun) gereği mümkün olmadığını, yine davacının çalışmış olduğu dönemlerde imzalanan tüm toplu iş sözleşmelerinde "Bu sözleşmenin işçilere hak ve menfaat sağlayan hükümleri ise yalnız taraf sendikası üyesi işçilere uygulanır." ibaresinin yer aldığını, davacının talep etmiş olduğu tüm alacaklar hakkında zamanaşımı def'inde bulunduklarını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Emet Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 14.06.2022 tarihli kararı ile; işyerinde keşif icra edildiği ve keşif mahallinde tanıkların dinlendiği, keşif sonrası teknik bilirkişiler tarafından rapor hazırlandığı, toplanan kanıtlar ve dosya kapsamına göre davalı Kurumun asıl işinin açık ocaktan çıkartılan bor madeninin reaksiyon, filtrasyon, kristalizasyon ve kurutma işlemlerinden geçirilerek borik asite dönüştürülme işi olduğu, sırasıyla maden çıkarma, cevher taşıma, yıkama, ayıklama, sınıflandırma, depolama, kırma, parçalama, öğütme, reaksiyon, filtrasyon, kristalizasyon, kurutma, paketleme, stoklama ve yükleme aşamalarının bulunduğu, alt işverene verilen işin ise işyerinde asıl işveren tarafından yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin yardımcı işlerinden olmadığı ve işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olmadığı, buna göre davalı Kurum ile davacının çalıştığı alt işverenler arasında yapılan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olduğu ve davacının çalışmaya başladığı tarihten itibaren davalı Kurumun işçisi olduğu, dolayısıyla ilave tediyeye hak kazandığı, 6356 sayılı Kanun ve toplu iş sözleşmeleri hükümlerine göre; taraf işçi sendikası üyesi olan işçinin toplu iş sözleşmesinin imzalandığı tarihte üye ise toplu iş sözleşmesinin yürürlük tarihinden, sonradan üye olmuş ise üyeliğinin işverene bildirildiği tarihten, taraf sendikaya üye değilse dayanışma aidatı ödeyerek toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istediğine dair talep tarihinden itibaren toplu iş sözleşmesinden yararlanabileceği, bu nedenle her bir toplu iş sözleşmesi dönemi yönünden ayrı ayrı değerlendirilerek davacının yararlanma koşullarının bulunup bulunmadığının tespit edildiği, davanın belirsiz alacak davası türünde açılmasına bir engel bulunmadığı gerekçesiyle bir kısım alacak miktarının zamanaşımına uğradığı da belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 07.04.2023 tarihli kararı ile; İlk Derece Mahkemesince yapılan keşif, keşif sonucu hazırlanan heyet raporu, tanık anlatımları, hizmet alım sözleşmeleri ve dosya kapsamına göre hizmet alımına konu işin davalı Kurumun asıl işinin bir bölümü olduğu, alt işverenlerin kullanılan yöntem ve ekipman noktasında asıl işveren davalı Kurumdan teknolojik üstünlüğünün bulunmadığı, alt işverene verilen işin yasal düzenlemeye uygun işletmenin ve işin gereği teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerden olmadığı, davacının yaptığı işin yardımcı iş olarak değerlendirilemeyeceği, davacının üretim faaliyetinin bir parçası olduğu, hizmet alım sözleşmesi ve teknik şartnamede üretimde kullanılan araçların bakımının da yükleniciye ait olduğu ve davacı niteliğinde çalışanların istihdam edilmesinin şarta bağlandığı görülmekte olup davacının maden üretimi olan asıl işte çalıştığının kabul edilmesinin isabetli olduğu, açıklanan sebeplere göre asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğuna ilişkin İlk Derece Mahkemesi kabulünün doğru olduğu; ancak Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 23.06.2021 tarihli ve 2021/6396 Esas, 2021/10706 Karar sayılı kararı da dikkate alınarak davacının davalı Kurumun tarafı olduğu toplu iş sözleşmelerinden yararlanıp yararlanamayacağı bakımından yapılan değerlendirmede; davalı Kurumdan ve Maden İş sendikasından gelen yazı cevabından davacının sendika üyeliğinin davalı Kuruma bildirilmediği ve davacının dayanışma aidatı ödeyerek yararlanmak istediğine dair bir delil de bulunmadığı anlaşılmakla; davalının tarafı olduğu toplu iş sözleşmesinden davacının yararlanması mümkün olmadığı hâlde davacının toplu iş sözleşmesinden doğan alacak taleplerinin kısmen kabülüne karar verilmesinin hatalı olduğu, davalı tarafça bilirkişilerin ret edildiği ileri sürülmekte ise de kanuni dayanağı bulunan somut bir ret sebebi gösterilmediği, keşif masrafının davacı tarafça süresinde yatırılmış olduğu, davacı ilave tediye alacağına hak kazanmakta ise de davalı Kurumun toplu iş sözleşmelerinden yararlanamayacağından ek bilirkişi raporundaki davacının ücret bordrolarının nazara alındığı hesaplama çerçevesinde ilave tediye alacağına hükmedilmesi gerektiği, zamanaşımının yöntemince İlk Derece Mahkemesince dikkate alındığı ve harç ve yargılama giderleri yönünden hatalı bir uygulama yapılmadığı; ancak İlk Derece Mahkemesince aynı tarihte görülen ve istinaf incelemesine gönderilen toplam dosya sayısına göre vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekli iken tümüne hükmedilmesinin hatalı olduğu gerekçeleriyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 25.10.2023 tarihli kararı ile; davacı vekilinin tüm davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davalı Kurumda asıl işin nihai ürün olan borik asidin çıkarılmasıyla son bulduğu, nihai ürün çıkarıldıktan sonra yapılan paketleme, depolama işlemlerinin yardımcı iş olduğu ve üretimin esasını oluşturan bir iş olmadığı, paketleme bölümünde çalıştığı anlaşılan davacının ifa ettiği görevin yardımcı iş kapsamında olup davalı Kurum tarafından bu işin hizmet alımı yoluyla gördürülmesine bir engel bulunmadığından davanın tümden reddi yerine asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunun kabulü ile ilave tediye alacağının hüküm altına alınmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozma kararı doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; muvazaa olgusunun sabit olduğunu, 2840 sayılı Bor Tuzları, Trona ve Asfaltit Madenleri ile Nükleer Enerji Hammaddelerinin İşletilmesini, Linyit ve Demir Sahalarının Bazılarının İadesini Düzenleyen Kanun ile bor madeninin sahadan çıkışından başlayarak taşınması, zenginleştirilmesi, üretimi ve pazarlanması dâhil Devlet eliyle yürütüleceğine ve alt işverene verilemeyeceğine dair emredici düzenlemeler bulunduğunu, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 49 uncu maddesinde de bor madeni için sadece tesis kurulumu açısından dışarıdan hizmet alımı yapılabileceği, tesis kurulumu dışında dışarıdan hizmet alınamayacağı hususunun kesin olarak hükme bağlandığını, ayrıca davacının çalıştığı birime gelen ürün sonrasında da üretim süreci dâhilinde davalı Kurum bünyesinde kaldığını ve bu vesileyle de üretim süreci içinde bulunduğunu, davacının yaptığı işin Kurumun asli işi olduğunu, alt işverenlerin işyerine yeni bir teknoloji de getirmediğini, bor madeninin doğal ortamından alınıp piyasaya sunumuna kadar geçen süreçte davalı Kurum hariç işi bilen kurum veya kişi olmadığını, dosya kapsamı ile Kurumun alt işveren işçilerini sadece bir birimde değil istenildiği zaman başka birimde de çalıştırabildiklerinin sabit olduğunu, davacının kayden işvereni olan ... Anadolum Lojistik AŞ ile davalı Kurum arasında yapılan hizmet alım ilişkisinin muvazaalı olduğunun daha önce açılan davalar ile sabit hâle geldiğini, bu nedenle aynı hizmet alım kapsamında çalışan tüm işçilerin muvazaalı olarak çalıştırıldıklarını, davacının gerçek işvereninin davalı Kurum olduğunu, Kurumun taraf olduğu toplu iş sözleşmelerinden davacının da yararlandırılması gerektiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur