muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8439, Karar No: 2010/10429, Tarih: 14.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8439 E.  ,  2010/10429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜTAHYA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı M.A.nin mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak 2567 ada 5 parsel sayılı taşınmazını davalı torunu Uğur’a satış suretiyle temlik ettiğini, U.unda eşi F.ya devrettiğini ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptal tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptali tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 467 ada 6 parsel sayılı taşınmazın 133 / 6528 payının 05.06.1995 tarihli akitle miras bırakan M.A.tarafından torunu davalı U.satış suretiyle temlik edildiği,taşınmazın bilahare imar uygulamasına tabi tutularak 2567 ada 5 parselin oluştuğu, anılan parselin U. tarafından da dava esnasında boşandığı eşi diğer davalı F.’ya devredildiği görülmektedir.

Davacı, anılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince;bedeller arasında aşırı fark olduğu, miras bırakanın emekli maaşı ve sosyal güvencesinin bulunduğu, miras bırakanla davalı U.aynı çatı altında birlikte yaşadıkları, miras bırakanın mal satmaya ihtiyacının ve akit tarihinde U.sanayide çırak olarak çalışmakla alım gücünün bulunmadığı hususları yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakan tarafından davalı torununa yapılan temlikin gerçekte satış olmadığı, mal kaçırma amaçlı olduğu sonucuna varılmaktadır. Taşınmazı miras bırakanın torunundan satış suretiyle devralan diğer davalı F.nında miras bırakanın gelini olduğu ve boşanıncaya kadar aynı çatı altında birlikte yaşadıkları dikkate alındığında muvazaa olgusunu bilen ve bilmesi gereken konumunda olduğu, Türk Medeni Kanununun 1023.maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı açıktır.

Hal böyle olunca, mirasbırakan tarafından davalıya yapılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3462, Karar No: 2016/2385, Tarih: 14.04.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/3462 E.  ,  2016/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında 26.03.2010 tarihinde imzalanan sözleşmeden doğan alacağın tahsili için ... Müdürlüğü'nün .... E. sayılı dosyası ile girişilen icra takibinin, davalının itirazı üzerine durduğunu, itirazın iptali davasının lehlerine sonuçlandığını, kararda hükmolunan %40 icra inkâr tazminatı ve yargılama giderlerinin tahsili amacıyla .... Müdürlüğü’nün .... E. sayılı dosyası ile ilamlı icra takibine başlandığını borçlu vekiline yapılan tebligata rağmen alacağın ödenmediğini, davalının mallarını kaçırdığını ve ödemeleri tatil ettiğini, alacağın tahsil edilemez hale geldiğini ileri sürerek, davalı şirketin iflasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istediğini, müvekkilinin İran'daki alacağını tahsil ettiğinde borcunu ödeyeceğini, ihale edilen malın bedeli ile dosya borcunun ödenme ihtimalinin söz konusu olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin .... tarih ve ...E., ...K. sayılı ilamıyla; alacaklının talebi ile doğrudan iflası düzenleyen İcra ve İflas Kanunu’nun 177. maddesi dört bent halinde olup, davacının davasında hangi bent ya da bentlere dayandığını kural olarak açıklaması ve incelemenin de bu çerçevede yapılması gerektiği, mahkemece ilama bağlı alacağın ödenmediği belirtilmişse de, dosyanın incelenmesinde “icra emri” tebliğine rastlanamadığı, öte yandan aynı madde uyarınca şirket yetkilisine, dinlenmek üzere tebligat da çıkartılmadığı, gerek Anayasa’nın 38. maddesinin altıncı fıkrasına ve gerek hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 186. maddesinin (2) sayılı bendine göre de hukuka aykırı biçimde elde edilmiş delillerin hükme esas alınmasının da doğru olmadığı, bu durumda mahkemece, davacının dayanaklarının açıklatılması, incelemenin de yasal delil sistemi ve İİK'nın 177. maddesi çerçevesinde yapılması gerektiği, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmelerle karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle, bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, iddia savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davalı şirketin ticari defter kayıtlarına göre aktif toplamının borçlarından daha fazla olduğu ve borca batık durumda olmadığı, özvarlıklar bakımından yapılan incelemede ise şirketin özvarlığının 243.540,00 TL değerinde olduğu, mevcut sermayesinin itibari değerinin 200.000,00 TL olduğu, bu sermayenin tamamının ödendiği, hesaplanan özvarlık toplamının aynı zamanda aktif toplamının borçlardan daha fazla olan tutar ile aynı olduğu, şirket sermayesinin zayi olmadığı, davalının İran'da bulunduğu savunulan "......" adlı firmaya mal sattığından bahisle 07.02.2011 tarihli 292.500,00 TL bedelli fatura düzenlenmiş ve buna bağlı olarak 07.02.2011 tarihli 019032 sayılı gümrük beyannamesi ile İzmir Gümrük Müdürlüğünden işlem yapılarak 11.02.2011 tarihinde çıkış işleminin yapıldığı, bu ihracat nedeni ile davalı tarafından yüklenilen toplam 40.623,01 TL KDV'nin 25.01.2012 tarihinde davalı şirkete mahsup ve iadesinin yapıldığı, sözü edilen firma yetkili temsilcilerinin ihracat bedelinin ödenip ödenmediği hususunda bilgilerinin tespiti için İran yetkili adli makamlarına yazılan talimatın bildirilen adresin tespit edilemediğinden bahisle bila ikmal döndüğü, davalı vekilinin bu konuda herhangi bir adres bildirmediği, davalının iştigal konusu faaliyetinin 30.09.2011 tarihi itibari ile durdurduğu, bu tarihten sonra da ödemeler yaptığına ilişkin herhangi bir belgenin bulunmadığı, davalının bu tarihten itibaren ödemelerini tatil ettiği,..... Müdürlüğü'nün ....E. sayılı dosyası ile yapılan ilama müstenit takibe ilişkin icra emrinin davalı şirkete tebliğ edildiği ve buna rağmen davalı şirket tarafından davacıya ödeme yapılmadığı,hal böyle olunca, en azından davalı şirketin iştigal konusu kapsamındaki faaliyetini durdurduğu ve ödemelerini tatil ettiği, ayrıca ilama müstenit takibe ilişkin icra emrinin tebliğine rağmen borcun ödenmediği vakıaları karşısında İİK'nın 177/2 ve 4. bentlerinde belirtilen davalının doğrudan iflas sebebinin gerçekleştiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile şirketin iflasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4635, Karar No: 2022/7746, Tarih: 24.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/4635 E.  ,  2022/7746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve terkin ile el atmanın önlenmesi ve yıkım davası sonunda Eğirdir Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 14.12.2021 tarihli ve 2020/164 Esas, 2021/388 Karar sayılı karar, yasal süre içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; dosya incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, kıyı kenar çizgisi içinde kalan 298 ada 20 parsel ile 299 ada 92 ve 95 parsel sayılı taşınmazların bulunduğu alanda Isparta Valiliğince Eğirdir Gölü kıyı kenar çizgisi tespit çalışması yapıldığını ve tespit edilen kıyı çizgisinin Bayındırlık ve İskan Bakanlığı tarafından 14.03.2011 tarihinde onandığını, dava konusu taşınmazların bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, dava konusu taşınmazların kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısımlarının tapu kaydının iptali ile terkinine, davalının elatmasının önlenmesine ve dava konusu taşınmazlar üzerindeki yapıların ve ağaçların kal’ine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Eğirdir Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.03.2016 tarihli ve 2015/298 E., 2016/140 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulü ile dava konusu 298 ada 20 sayılı parselin 2.095,68 m², 299 ada 92 sayılı parselin 823,04 m², 299 ada 95 sayılı parselin 253,62 m² lik kısımları kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından davalı adına olan tapu kaydının iptali ile terkinine, davalının 298 ada 20 parsel sayılı taşınmaza ağaç dikmek suretiyle yaptığı müdahalenin men’i ile müdahale teşkil eden ağaçların kâl’ine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 25.02.2020 tarihli ve 2016/10450 E., 2020/1781 K. sayılı kararıyla; “...Isparta Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün 29.12.2011 tarihli yazısında, dava konusu yerin 14.03.2011 tarihinde onaylanan kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı, onaylanan kıyı kenar çizgisinin 1 ay süre ile ilan edildiği bildirilmiştir. Bu durumda; ilgililere bizzat bildirim yapılmadığı için kıyı-kenar çizgisinin kesinleşmediği ve bağlayıcılık niteliği kazanmadığı açıktır. O halde, bilirkişi heyetince kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi gerekirken, bağlayıcılık niteliği taşımayan ve delil olarak istifade edilmesi gereken, idare tarafından daha önce belirlenmiş kıyı-kenar çizgisi esas alınarak düzenlenen bilirkişi raporunun yeterli bulunması ve rapora dayanılarak hüküm kurulması isabetli değildir. Hal böyle olunca, Mahkemece yeniden yapılacak keşifte 3621 sayılı Yasa'nın 9/2. maddesi ile 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre üç jeolog ya da jeoloji mühendisinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve tapu fen memuru aracılığıyla yerinde keşif icra edilmesi ve kıyı kenar çizgisi araştırmasının yapılması, idare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisine ilişkin krokinin de uzman bilirkişilerce uygulanması, Mahkemenin bu çizilen kıyı kenar çizgisi krokisi ile bağlı olmayıp bizzat bilirkişi kurulu aracılığıyla kıyı kenar çizgisini belirlemeye yetkili olduğunun gözetilmesi, bilirkişiler tarafından yeniden belirlenecek kıyı kenar çizgisi ile idare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisi arasında farklılık bulunduğu takdirde bu farklılığın nedenlerinin bilimsel gerekçelerle açıklığa kavuşturulması, dava konusu taşınmazların tamamen veya kısmen kıyı kenar çizgisinin içerisinde kalıp kalmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, yapılacak incelemede komşu ve yakın parsellere ilişkin kıyı çizgisi belirlemelerinin de göz önününde bulundurulması, raporda kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmın renkli olarak belirtilmesi ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu hususlar göz ardı edilerek karar verilmesi doğru olmamıştır.” gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

3. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 14.12.2021 tarihli ve 2020/164 Esas, 2021/388 Karar sayılı kararıyla; bozma kararında işaret edilen eksiklikler tamamlanmak suretiyle iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

3. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 14.12.2021 tarihli ve 2020/164 Esas, 2021/388 Karar sayılı kararıyla; bozma kararında işaret edilen eksiklikler tamamlanmak suretiyle iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davalı vekili temyiz isteminde özetle; dava konusu taşınmazları ihya ederek 1950 yılına kadar hiç bir değişiklik olmadan mirasbırakan .... tarafından kullanıldığını, daha sonra ise davacı tarafından kullanılmaya devam edildiğini, taşınmazların bulunduğu bölgede 1990-1991 yıllarında kadastro çalışmaları yapılarak kayıt altına alındığını, şayet Mahkemece belirtildiği üzere kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bir yer olmuş olsaydı kadastro çalışmaları sırasında bu yerlerin belirtileceğini, ayrıca dosyaya sunulan bilirkişi raporunun yeterli ve gerekçeli olmadığını belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca açılan tapu iptal ve terkin, el atmanın önlenmesi ve yıkım istemine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. Anayasa'nın ''Kıyılardan Yararlanma'' başlıklı 43. maddesinde; ''Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. / Deniz, göl ve akarsu kıyılarıyla, deniz ve göllerin kıyılarını çevreleyen sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir. / Kıyılarla sahil şeritlerinin, kullanılış amaçlarına göre derinliği ve kişilerin bu yerlerden yararlanma imkan ve şartları kanunla düzenlenir.''

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5. maddesinde, ''Kıyılar ile ilgili genel esaslar aşağıda belirtilmiştir: Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Kıyılar, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açıktır, Kıyı ve sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir. / Kıyıda ve sahil şeridinde planlama ve uygulama yapılabilmesi için kıyı kenar çizgisinin tespiti zorunludur. / Kıyı kenar çizgisinin tespit edilmediği bölgelerde talep vukuunda, talep tarihini takip eden üç ay içinde kıyı kenar çizgisinin tespiti zorunludur. / Sahil şeritlerinde yapılacak yapılar kıyı kenar çizgisine en fazla 50 metre yaklaşabilir. / Yaklaşma mesafesi ve kıyı kenar çizgisi arasında kalan alanlar, ancak yaya yolu, gezinti, dinlenme, seyir ve rekreaktif amaçla kullanılmak üzere düzenlenebilir. / Sahil şeritlerinin derinliği, 4. maddede belirtilen mesafeden az olmamak üzere, sahil şeridindeki ve sahil şeridi gerisindeki kullanımlar ve doğal eşikler de dikkate alınarak belirlenir. / Taşıt yolları, sahil şeridinin kara yönünde yapı yaklaşma sınırı gerisinde kalan alanda düzenlenebilir. / Sahil şeridinde yapılacak yapıların kullanım amacına bağlı olarak yapım koşulları yönetmelikte belirlenir.'' hükmüne yer verilmiştir.

6.2.2. 28.11.1997 tarihli ve 1996/5 E., 1997/3 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi görevinin adli yargıya ait olduğu; ancak, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idari yargı tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine işaret edilmiştir.

6.3. Değerlendirme

Hükmüne uyulan (IV/2) numaralı paragraftaki bozma kararında gösterildiği şekilde işlem yapılarak (IV/3.) numaralı paragrafta gösterilen şekilde karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9498, Karar No: 2011/19964, Tarih: 14.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/9498 E.  ,  2011/19964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sy VUK 359/b-1, 765 sy TCK 80.maddesi gereğince 21 ay hapis cezası

Sanık hakkında mütalaa ekindeki vergi suçu ve vergi inceleme raporlarına uygun olarak 2002 (12.ay KDV) ve 2003 (1-12.aylar KDV ve Gelir Vergisi) takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" suçlarından kamu davası açıldığı, cihetle; her takvim yılının birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları teşkil edeceği gözetilerek; sanık hakkında her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm tesisi yerine yazılı şekilde tek suç kabulü ile tek hüküm kurulması ve kullanılan fatura adet ve tutarları nazara alınarak alt sınırdan ayrılmadan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından, teselsül hükümleri nedeniyle 765 sayılı TCK. açıkça lehe olduğundan lehe yasa değerlendirmesi yapılmaması, C.Savcılığı’nın mütalaasına uygun olarak sahte fatura kullanmak suçundan hüküm kurulmuş olması karşısında karardaki çelişki bozma nedeni sayılmamış, sanığın 2003 yılında sahte fatura kullanarak anılan yılda değişik vergilendirme döneminde KDV ziyaına neden olduğu gibi bu yılda Gelir Vergisi ziyaına da neden olduğu anlaşılmakla 2003 takvim yılı için teselsül hükümlerinin uygulamayacağına ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi taktir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın eksik soruşturma ve inceleme yapıldığına,231.maddenin uygulanmama gerekçesinin yeterli olmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2042, Karar No: 2018/6180, Tarih: 11.09.2018

**21. Hukuk Dairesi         2018/2042 E.  ,  2018/6180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

K A R A R

A)Davacı İstemi;

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; 13.05.2014 tarihinde ......'da meydana gelen maden ......sında davacılar kök murisinin vefat ettiğini, maden ......sının olduğu ...... yeraltı maden ocağının davalılardan ....... Genel Müdürlüğü'ne ait olduğunu, meydana gelen ......dan davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını, müteveffanın......ü ile desteğini kaybettiklerini, davacıların derin bir acı ve üzüntü içerisine düştüklerini belirterek talep edilen maddi ve manevi tazminatın olay tarihi olan 13.05.2014'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalıların Cevapları;