muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7946, Karar No: 2020/12906, Tarih: 23.12.2020

Ç) Mahkemenin, birleşen Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/264-2018/206 E-K sayılı davasına konu olayda; sanığın, mezar tahsislerine ilişkin tahsilatlarda 921,20 TL eksik tahsilata sebep olduğu, bu işlemin yanlış tahakkuktan kaynaklandığı, bu şekilde görevi kötüye kullanma suçunu işlediği,

D) Mahkemenin, birleşen Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/122-2017/200 E-K sayılı davasına konu olayda; derneğin yönetim kurulu başkanı olan sanık hakkında yapılan bir ihbar üzerine mahkemeden alınan arama kararı uyarınca sanığın evinde yapılan aramada derneğe ait çok sayıda tahrif edilmiş dernek gelirleri alındı makbuzlarının ele geçtiği, dernek makbuzları üzerinde Söke Jandarma Kriminal Laboratuarı tarafından yapılan inceleme sonucu düzenlenen raporda alındı makbuzlarının üzerinde genelde mavi uçlu bir kalem ile orjinali tespit edilemeyen yazıların üzerinden geçildiği suret belgeler üzerine eklemeler yapıldığı, bazı asıl belgelerin orjinalinde farklı yazı ve rakamlar bulunmaktayken suretlerinde farklı rakam ve ibarelerin bulunduğu, asıl belgede bulunan bazı ibarelerin suret belgede üzerinden farklı renkte kalemle geçilmek suretiyle değiştirildiği, yine vezne gelir defterinde yapılan incelemede orjinalinde yazılı olan rakamların üstünden geçilmek suretiyle farklı rakamlar yazılmış olduğunun tespit edildiği, bu şekilde sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediği,

E) Mahkemenin, birleşen Uşak 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/14-2015/428 E-K sayılı davasına konu olayda; sanığın, Uşak ilinde faaliyet gösteren Uşak Mezarlıklar Güzelleştirme ve Koruma Derneğini 14/01/2010 tarihinde kurarak aynı tarihte başkan seçildiği, muhtelif tarihlerde yapılan genel kurul toplantılarında da yine başkan seçildiği, dernek tüzüğünün 22. maddesi uyarınca yönetim kurulu 28/01/2010 ve 16/08/2010 tarihli kararlarıyla yönetim kurulu başkanı olan sanığa derneğin faaliyetlerini yürütmek üzere yetki verdiği, sanığın da yakınları ölen mağdurlar ... ve ... ile ...'in yanına gelip kendisinden mezar yeri istemeleri üzerine derneğe bağış yapmalarını istediği, adı geçenlerin de muhtelif miktarlarda bağış yaptıkları, 5072 sayılı Kanunun 2. maddesinin (b) bendine göre dernek sunduğu hizmetlerle ilgili gerçek ve tüzel kişilerden ücret, bağış, katkı payı ve benzeri adlar altında herhangi bir karşılık alamayacağının belirtildiği, bu hükme rağmen sanığın bağış almak suretiyle 5072 sayılı Kanuna muhalefet ettiğinin iddia edildiği olaylarda;

Sanık savunmaları, mağdur, müşteki, katılan ve tanık beyanları, bilirkişi ve uzmanlık raporları, kurumların cevabi yazıları, birleşen dava dosyaları ile tüm dosya kapsamına göre; Uşak Valiliği İl Dernekler Müdürlüğünün 17/01/2018 tarihli cevabi yazısı ile Uşak Mezarlıkları Güzelleştirme ve Koruma Derneğinin 24/12/2011 tarihinde feshedildiğinin bildirildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında uygulanan ve 5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunda 24/10/2019 tarih ve 30928 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254 maddeleri gereğince uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığından, mahkemenin, sanığın mahkumiyeti ve beraatine ilişkin hükümlerinin kabul ve uygulaması ile 5072 sayılı Kanuna muhalefet etmekten hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekillerinin, sanığın beraatine ve hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararların hukuka aykırı olduğuna, delillerin takdirinde hata edildiğine, müsnet suçların sübut bulduğuna, mahkumiyet hükümlerinde sanık lehine indirim yapılmasının hukuka aykırı olduğuna, sanıklar müdafiilerinin, atılı suçların unsurları itibarıyla oluşmadığına, delillerin takdirinde hata edildiğine, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulduğuna, lehe olan hükümlerin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 23/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/711, Karar No: 2018/521, Tarih: 22.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/711 E.  ,  2018/521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat ... gelmiş, tebligata rağmen diğer taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı şirket ile davalı arasında 04.06.2009 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, davacı şirketin inşaat yapma işini sözleşme şartlarına uygun olarak yerine getirdiğini, inşaatın teslime hazır olduğunu, taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin 13. maddesine göre arsa sahibinin kesilecek maliyet faturasının KDV'sini 30 gün içinde yüklenici firmaya ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, davalı tarafa ödeme için ihtarname gönderildiğini, ancak davalı tarafın cevabı ihtarname ile maliyet faturalarına ait KDV borcunu ödemeyeceğini bildirdiğini ileri sürerek, maliyet faturası KDV’si olarak toplam 546.276,35 TL'nin davalının temerrüde düştüğü 10.09.2012 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, yüklenicinin arsa sahibine daire tesliminin KDV’ye tabi olmadığını, Danıştay’ın yerleşik içtihatlarının da bu yönde olduğunu, Anayasanın 73. maddesinde düzenlenen vergide kanunilik ilkesi gereği KDV ödenmesi gerekmediği halde davacının ihtarname ile ödeme talebinde bulunmasının yasalara aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, dava konusu olayda taraflar vergi yasalarının aksine olarak KDV'den arsa sahibinin sorumlu olacağını düzenlemişlerdir. Tarafların iç ilişkisinde düzenlenen hukuken geçerli olması nedeniyle davacı yüklenici davalı arsa sahibinden devrettiği daireler için kestiği maliyet faturalarının KDV'sini istemekte haklı olduğu, anlaşılmakla davanın kabulü ile, 546.276,35 TL'nin temerrüt tarihi olan 10.10.2012 tarihinden hesaplanacak ticari işlere uygulanan en yüksek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak, davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi çerçevesinde davalıdan istenen katma değer vergisi alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi çerçevesinde davalıdan istenen katma değer vergisi alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri tam iki tarafa karşılıklı borç yükleyen (synallagmatik) sözleşmelerden olup, bu sözleşme ile yüklenici, üzerinde taraflar arasında anlaşılmış bulunan vasıflarda ve imar mevzuatına uygun bir bina yapmayı üstlenirken arsa sahipleri de edim olarak, belirlenen arsa payının devrini gerçekleştirmeyi üstlenirler. Yapısı gereği bu sözleşme

türü “götürü bedelli” olup, arsa maliklerinin arsa payı devretmekten başka borçları bulunmamaktadır. Bu anlamda sözleşmenin ifasından doğacak borçların tamamından yüklenici sorumludur. Öte yandan bu sözleşme kendine özgü (sui generis) bir sözleşme olup arsa malikleri için ticari nitelikte değilken, yüklenici için ticari niteliktedir.

Bu noktada arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin katma değer vergisi doğurup doğurmayacağı üzerinde de durulmalıdır. Bilindiği gibi Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “vergi ödevi” başlıklı 73 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununda nelerin katma değer vergisi doğuracağı tek tek sayılmıştır. Yukarıda değinilen anayasal ilke ile birlikte düşünüldüğünde, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan karşılıklı edimlerin katma değer vergisi doğurmayacağı açıktır.

Taraflarca akdedilen sözleşmede katma değer vergisinin aidiyetinin belirlenmesi ve davacının bu vergiyi fatura kapsamına alarak vergi idaresine ödediği iddiasında bulunması da bu ilkeyi değiştirmez.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki edimlerin kıyas yoluyla satım ya da trampa sayılması ve bu kapsamda vergiye tâbi olduklarının düşünülmesi de doğru değildir.

Açıklamalar çerçevesinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu edimlerin katma değer vergisi doğurması söz konusu olamayacağından davacının bu çerçevede bu verginin doğduğunu ileri sürmesi yasal dayanaktan yoksundur.

Diğer taraftan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin götürü bedelli sözleşme olduğu tartışmasız bulunduğuna göre yükleniciye ait bir edimin, sözleşme ile dahi olsa arsa maliklerine devrine de yasal olanak bulunmamaktadır. Bu şekilde sözleşmenin 13 üncü maddesinde yapılan düzenlemenin yazılmamış sayılması gerektiği kabul edilmelidir. Sırf bu şekilde sözleşmeye derc edilen vergi yükümlülüğü, zaten doğmamış bir vergi alacağının ödenmesi mükellefiyeti de getirmez.”

Diğer taraftan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin götürü bedelli sözleşme olduğu tartışmasız bulunduğuna göre yükleniciye ait bir edimin, sözleşme ile dahi olsa arsa maliklerine devrine de yasal olanak bulunmamaktadır. Bu şekilde sözleşmenin 13 üncü maddesinde yapılan düzenlemenin yazılmamış sayılması gerektiği kabul edilmelidir. Sırf bu şekilde sözleşmeye derc edilen vergi yükümlülüğü, zaten doğmamış bir vergi alacağının ödenmesi mükellefiyeti de getirmez.”

Somut olayda, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, taraflar arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 13. maddesinde düzenlenen “arsa sahibinin kesilecek maliyet faturasının KDV'sini 30 gün içinde yüklenici firmaya ödeyeceğine” ilişkin hükmün yazılmamış sayılması gerektiğinin kabulü ile karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, (1) no'lu bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı yararına takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5397, Karar No: 2013/15729, Tarih: 22.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/5397 E.  ,  2013/15729 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; mahkumiyetlerine ve müsadereye dair (ŞANLIURFA) 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.05.2013 gün ve 2011/345 esas, 2012/166 karar sayılı hükümlerin sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi ve sanıklar ..., ... müdafii tarafından incelemenin duruşmalı olarak talep olunması üzerine dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 05.03.2013 tarihli tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldığından tayin olunan 24.04.2013 günü C.Savcısı ... Ünal hazır olduğu halde duruşma salonunda oturum açılarak, sanıklar müdafiinin savunmasını yapmasından sonra kararın tefhimi için duruşmanın bırakıldığı 22.05.2013 günü celse açılmış dava evrakı incelenerek sanıklar müdafiinin hazır olduğu halde aşağıdaki hüküm tefhim olunmuştur.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların silah ticareti suçundan 6136 sayılı Yasanın 12/2-4, 765 sayılı TCK.nun 59, 31, 33. maddeleri uyarınca cezalandırılmalarına karar verilen olayda sanık ... aşamalarda; ''Bursa'da parkta otururken sonradan Jandarma olduğunu öğren- diği ... isimli şahsın yanına geldiğini, sohbet ettiklerini, Çeçen olduğunu, mücadele ettiğini, silah lazım olduğunu söylediğini, Bursa'dan Ankara'ya gittiğinde ...'in telefonla arayıp iki mücahit arkadaşı ile ziyarete geleceğini söylediğini, ... ve ... ile geldiklerinde Çeçen olduklarını, Ruslar'a karşı mücadele ettiklerini, silah lazım oldu- ğunu, yardımcı olmasını istediklerini, kendilerine inanıp Viranşehir'e getirip misafir etti- ğini, ... ...'le konuştuğunu, ... isimli şahsa sipariş verildiğini, para konuşul- madığını, Çeçenistan'ın ulusal davasına yardım için silah temin ettiklerini, Türk ordusunun bilgisi olduğunun söylendiğini'' savunmuştur. Sanık ...'da ... ile tanıştığını, Çeçenistan'la ilgili sözlere inandığını, ... ile telefonda görüştü- ğünü, silahların tanker içinde Irak'tan getirildiğini ve misafirler evde otururken silahlar eve getirildiğinde yakalandıklarını söylemişlerdir.

Diğer sanıkların savunmaları, inkara yönelik olup ihbar ve olay tutanak- ları, ekspertiz raporu ve tanık beyanları dosya içerisinde bulunmaktadır.

Diğer sanıkların savunmaları, inkara yönelik olup ihbar ve olay tutanak- ları, ekspertiz raporu ve tanık beyanları dosya içerisinde bulunmaktadır.

Türk Ceza Kanununun 1. maddesine göre Ceza Kanununun amacı ''Kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzen ve güvenliğini, hukuk devletini, kamu sağlığını ve çevreyi, toplum barışını korumak, suç işlenmesini önlemektir.'' Ancak suç işlenmesinin önleneceğinden bahisle, başkalarına suç işletilmesi bu amaçla bağdaşmamaktadır. Kızgınlık, kırgınlık, öfke veya elem nedeniyle yahut ikramiye almak veya tutuklanan şüphelinin mallarına el koymak veya satın almak, eşi ile evlenmek, ünlü olmak, adını basında duyurmak, küçük hatalarının görülmemesi amacıyla kolluk kuvvetlerine yardım etmek gibi herhangi bir amaçla, bir kimseye yönelik kışkırtıcı faaliyetlerde bulunulup ona suç işlettirilmesi, suç işlemeye yönlendirilmesi halinde yüklenen suçun oluşup oluşma- yacağı ve suça kışkırtılan failin sorumluluğu olaysal olarak belirlenmelidir.

Mevcut olan bir soruşturmada, suçun ortaya çıkarılmasını sağlamak için görevlilerin faaliyette bulunmaları mümkündür. Ancak Devletin görevi suç işlenmesini önlemek olup, organları vasıtasıyla kişilere suç işletmesi veya suç işleme eğilimini kuvvetlendirmesi, teşvik etmesi düşünülemez. Hukuk Devleti bireylerin hak ve özgürlük- lerini korur. Devlet organlarının birtakım nedenlerle kişilere suç işletmesi ve sonra da failleri cezalandırması, cezalandırma hakkının kötüye kullanılmasıdır. Kamu görevlileri, görevlerini yerine getirirken Uluslar arası Sözleşmeler, Anayasa ve yasalarla bağlı olup kabul edilen ilkelere aykırı davranamazlar. Bir kimseyi suça kışkırtma hukuka aykırıdır. Devlet organları, bireyleri kışkırtarak suç işlemelerini sağlayıp sonra yakalayıp cezalandırılmalarını isteyemezler. Böyle bir uygulama yani bireyin hileli davranışlarla aldatılarak suç işlemesinin sağlanması devlete olan güveni zayıflatacağı gibi temel hakları da ihlal edecektir.

Suç işleme düşüncesi bulunmayan bir kişinin heyecanlandırılarak, tahrik edilerek, duygularından yararlanılarak kışkırtılıp suçüstü yakalatmak veya cezalandırıl- masını sağlamak amacıyla bir suç işlemeye yöneltilmesi, suç işlemesine yardım edilmesi, suç işlemesi için olanak tanınması halinde ona verilecek ceza adil olmayacaktır. Zira fail tarafından, hiçbir etki olmadan özgür iradesiyle işlenmesine başlanmış bir fiil olmayıp kışkırtma olmadığı takdirde belki de bu suçun işlenmesi söz konusu olmayacaktır. Manevi duyguların ön plana çıkarılarak aldatılıp suç işletilmesi, özgür iradesinin etki altına alınması halinde suç kastı olaysal olarak değerlendirilmeli delillerin elde ediliş biçimi üzerinde durulmalı, hukuka aykırı olup olmadığı tartışılmalıdır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 38, CMK.nun 148. maddeleri uyarınca yasak olarak elde edilen delillere dayanılarak hüküm kurulamaz. CMK.nun 206. maddesine göre de, kanuna aykırı şekilde elde edilen deliller reddolunmalı, 217. madde gereğince hukuka uygun şekilde elde edilen delillere dayanılarak karar verilmelidir. Ayrıca CMK.nun 230/1-b maddesinde, hükme esas alınmayan hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin mahkumiyet kararının gerekçesinde gösterilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Hukuka aykırı olarak elde edilen delillere dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağından kolluk görevlilerinin, suçun ortaya çıkarılmasına yönelik faaliyetleri sırasında Anayasa ve AİHS'nde kabul edilen ilkelere uygun davranmaları, bireylerin haklarını ihlal etmemeleri zorunludur.

Konu Yargıtay kararlarında ele alınmıştır. 18.05.1938 gün 6/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına konu olan olayda; 3. Ceza Dairesi Sözcüsü falcılık, büyücülük, muskacılık şüphesi altında bulunanlara iki bayanın gönderildiğini, nişanlı veya nikahlıları ile aralarının açık olduğunu söyleyip ücretle fal baktırıp büyü yaptırdıkları sırada önceden tertibat alan zabıta memurlarının evi basarak faili suçüstü halinde yakaladıklarını ve failin cezalandırıldığını, bu kararların 1936 yılından beri onandığını belirttikten sonra ''Başmüddeiumumilik makamı alisi ilk defa olarak ortaya bir mesele attı: - Bu suç, zabıtanın iğfalile işlenmiştir. Faili hakkında cezayı müstelzim olamaz, dedi. Halbuki taallük eylediği davadaki suç, failinin falcılıkta devamını teyit eden ahvale munzam olarak işlenmiş bir suçtu. Ve failinin bu işi gizli gizli icradan hali kalmamış olduğunu gösterecek hal ve sebepler, belki o zamana kadar gelen işlerin bir çoğundan daha kuvvetli olarak tesbit edilebilmişti. Yalnız o işte diğerlerinde olmayan bir hususiyet vardı. Falcı, polislere polis olmadıklarına ve kendisini ele vermeyeceklerine yemin ettirdikten sonra fallarına bakmıştı. Ve bunu böyle yaptığını kendisi de ikrar ediyordu. Halbuki yemin ettirmesi, failin bu işle uğraşmadığına değil, yaptığı işin evvela kanunen menolunmuş ve zabıtaca müstemirren takip olunmakta bulunmuş bir cürüm olduğunu bildiğine, saniyen yapacağı cürmü zahire çıkarmağa meydana vermemek kast ve niyetine delalet eder, bir suçlunun yapacağı cürmü yapmadan önce zâhire çıkmaması esbabını temin etmek istemesi kendi hakkında cürmiyeti izale eden bir sebep telâkkisine kanunen nasıl imkan bulunulabilirki? Bu keyfiyet tasmimin bir delilidir ve cezayı bilakis arttırmağa sebeptir. Binaenaleyh Başmüddeiumumilikçe ortaya konulan tez bu işte de kolay kolay iştirak olunamayacak bir tezdi. Hakikat işlenen bir suç yaşı dolgun, aklı olgun bir kimse tarafından cebir ve ikraha mukarin olmaksızın bilihtiyar işlenmiş oldukça faili nasıl cezasız bırakılabilirdi? Binaenaleyh dairem o işte bozma talebini red ile hükmü tastik etti. Buna karşı Başmüddeiumumilik itiraz edince Ceza Heyeti umumiyesi cürüm unsuru olmadığına mütedair itirazı varit görerek kararımızı kaldırdı ve mahalli hükmünü bozarak mahkumun tahliyesine de karar verdi. Yine ayni tarihlerde ayni bir mesele hakkında İzmir Mahkemesinden verilmiş bir beraette ısrar kararını da aynı sebeple tastik etti. Şu suretle Başmüddeiumumiliğin tezi Ceza Umum Heyetinin tasvibiyle takviyet buldu ve tatbikatta bir esas ve kaide halini alacak bir mahiyet aldı.

Başkasının iğfaliyle işlenilen memnu bir fiil, suç sayılmaz.

Başkasının iğfaliyle işlenilen memnu bir fiil, suç sayılmaz.

Böylemidir? Aklı başında, yaşı ve ihtiyar ve iradeti yerinde olan bir kimse tarafından mücerret başkasının iğfaline kapılarak işlenilen bir suç suç olmaz mı?'' hususlarının halli gerektiğini söylemiştir. Ancak olayların ayrı ve gerekçelerin farklı bulunması, hakimin takdirine bırakılmış hallerde içtihatların birleştirilmesi bahis konusu olamayacağından içtihatların birleştirilmesine yer ve imkan bulunmadığına karar verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun 21.12.1987 gün 446/620 sayılı kararına konu olan ''üniversite öğrencisi olan sanığın vize sınav sorularını çalmak amacıyla çilingir aradığını yakın arkadaş çevresine söylediğini öğrenen polis memuru, kendini çilingir olarak tanıtıp yardım edebileceğini söyleyerek 210 TL alıp, fakülte yönetimine haber vererek binanın kapı anahtarlarını aldıktan ve 2 kapıyı açıp 3. kapıyı açacakları sırada önlem alan polisin sanığı yakaladığı'' olayda Ceza Genel Kurulu çoğunluk görüşü; ''Sanığın kastı anahtar uydurmak suretiyle sınav sorularını çalmaktır. Bu itibarla polisin müdahale etmesine kadar var olan hareketlerden sorumludur. Curmi kastı anahtar uydurmak suretiyle hırsızlıktır. Polisin müdahalesi ile eksik kalkışma aşamasında kalmıştır. Polis memuru, sanığın isteği doğrultusunda davranmıştır. Sanık, polis memurunu çilingir olarak tanımakta ve düşünmekte, tasarımı doğrultusunda hırsızlık yapmaya kalkışmaktadır.'' gerekçesiyle suçun oluştuğunu kabul etmiştir. Karşı oy ise; ''Polis memurunun müdahalesi olmasa idi, sanığın bu suçu işlemeye kalkışmayacağı, polis memurunun ajan provakatör pozisyonunda bulunduğu ve sanığı suça itmesi nedeniyle işlenemez suçun mevcut olduğu'' biçimindedir.

Ceza Genel Kurulunun 04.06.1990 gün, 134/161 sayılı kararında ise, parkta tanıştığı görevlilerin isteği üzerine, kenevir bitkisi temin eden sanığın cezalandırıl- masına karar verilmiştir. Çoğunluk görüşüne katılmayan başkan ve üyeler; ''Kışkırtıcı, suçun işlenmesinden doğrudan doğruya fayda beklemeden ikramiye v.s. gibi kendine bir çıkar sağlamak için, bir kimseyi suça yönelten ve suç işledikten sonra onun yakalanmasını sağlayan kişidir. Kolluk makamlarının görevi suç işletmek değil, suç işlenmesini önle- mektir. Kışkırtıcı ajan kullanılması halinde, fail yönünden ''işlenemez suç'' üzerinde durul- malıdır. Kışkırtıcının eyleme katılması olmaksızın, suçun işlenmesi olanaksız ise diğer faillerin cezalandırılmasına karar verilemez. Olayımızda sanıkları suça iten ajan ile görevli memurlardır. Sanıklar görevlilerin talimatları ile hareket etmişler, onlara inanarak yapıcı davranışlara (icrai hareketlere) başlamışlar ve onların itmesi sonucu bu suçu işlemişlerdir. Suçun işlenmesi için gerekli ortam, olanaklar sağlanmasaydı, sanıklar bu suçu işlemeyeceklerdi. Bu nedenle ''işlenemez suç'' hali bulunduğundan, sanıkların beraatlerine karar verilmelidir.'' düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.