muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15431, Karar No: 2013/6915, Tarih: 06.05.2013

Bunun içinde zararın niteliği, kapsamı ve ne surette giderileceği yönünde tarafların tüm delilleri toplandıktan, gerektiğinde yerinde keşif yapıldıktan sonra uzman bilirkişilerden bilim ve tekniğe uygun gerekçeli rapor alınması zorunludur.

Somut olayda ise, hükme yeterli olacak şekilde araştırma yapıldığını söyleyebilme imkanı bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, yerinde yeniden keşif yapılarak, davalı parsel üzerindeki foseptik ve su kuyusundan gelen koku ile sızan su nedeniyle ne gibi önlem ya da önlemlerin alınacağı hususunda bilirkişiden ayrıntılı rapor alınması ve belirlenecek önlemlerden en uygun olanına hükmedilmesi, öte yandan bilirkişi raporunda foseptik ve su kuyularından sızan suların davacı taşınmazında kısmi zarara sebebiyet verdiği ve zarar miktarının da 4.285,00.-TL olduğu tespit edildiğinden bunun da tahsiline karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları değinilen yönler itibariyle yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27160, Karar No: 2014/3007, Tarih: 19.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/27160 E.  ,  2014/3007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın, katılanlara ait arazide bulunan toplam 8 adet kavak ve söğüt ağacını kestiği, ağaçların bulunduğu arazi mülkiyetinin katılanlar ile sanık arasında ihtilaflı olduğu, buna ilişkin ayrı bir hukuk davasının taraflar arasında sürdüğü, sanığın arazinin kendi mülkiyetinde olduğuna inandığı ve kavak ağaçlarının sağlığa zarar verebileceğini düşündüğü için ağaçları kestiği şeklindeki savunması, dosyaya ibraz edilen belgelerin bu savunmalarını destekler nitelikte olması, bu itibarla kastının oluşmadığı anlaşıldığından mahkemenin verdiği beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan ...'in temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/102, Karar No: 2012/532, Tarih: 24.01.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/102 E.  ,  2012/532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Hükmü temyiz eden davalılar ...,... ’a temyiz harç ve masraflarını ödemeleri için ihtar tebliğ edilmiş olmasına rağmen süresinde temyiz harç ve masraflarını ödemediklerinden dolayı HUMK'nun 434/3 (HMK 352-366) maddesi gereği ek karar ile bu davalıların temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmalarına karar verilerek ek kararın usulen ilgililere tebliğinden ve ek kararın temyiz süresi beklendikten sonra davalı ... şirketinin talebi yönünden temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 24.1.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25394, Karar No: 2014/13159, Tarih: 12.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/25394 E.  ,  2014/13159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Şebinkarahisar Asliye Hukuk Mahkemesi(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 13/05/2013

Numarası : 2012/19-2013/107

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı işyerinde yazın silindir operatörü ve kışın ise hükümet konağı, kaymakamlık lojmanı ve il özel idare lojmanın kalorifer ateşleyicisi olarak çalıştığını, sözleşmenin haksız olarak işveren tarafından sonlandırıldığını belirterek kıdem, ihbar tazminatı ile birtakım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ve ulusal bayram genel tatil çalışmasın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda mahkemece, dinlenen tanık beyanlarına göre yazın silindir operatörü olarak 6 gün 08.00-18.00 arası çalıştığı, kışın ise hükümet konağı, il özel idaresi lojmanı ve kaymakamlık lojmanın kaloriferini yaktığından , bakmakla yükümlü olduğu kalorifer göz önüne alınarak 07.00-21.00 arası çalıştığı kabul edilmiştir. Bilirkişi yaz dönemini Mayıs-Eylül arası, kış dönemini ise Ekim-Nisan arası olarak kabul etmiş ve bu şekliyle ara dinlenmeler düştükten sonra kışın günde 5 saat , yazın ise günde 1.5 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Ayrıca mahkemece, davacının kışın kalorifer yaktığı ve bu işin sürekli olması göz önüne alınarak sadece kış dönemi için ulusal bayram ve genel tatili alacağı hesaplanmıştır.

Öncelikli olarak davacının yaz dönemi çalışma şekli bakımından taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. İhtilaf davacının kaloriferci olarak çalıştığı kış dönemine ilişkindir. Öncelikli olarak dosya da davacının talebi ve tüm tanıkların beyanı birlikte değerlendirildiğinde, davacı dava dilekçesinde il özel idare binasının kaloriferini yaktığını belirtmemesine rağmen mahkeme davacının buranın da kaloriferini yaktığını belirterek işçilik alacaklarını hesaplaması hatalı olmuştur. Daha sonra davacının kendi tanıkları ve özellikle davalının tanığı olan ve Kaymakamlık lojmanı ve özel idare .binasının kaloriferini yakan M.. Ş..’un beyanı dikkate alındığında, kaymakamlık binasını 2008-2009 yılları hariç davacının yaktığı, kaymakamlık lojmanını ise sadece davalı tanığı M.. Ş..’un raporlu olduğu 2011 yılı 1 ay ve 2012 yılı 4 ay boyunca yaktığı bunun dışında davacının kaymakamlık lojmanın kaloriferini yakmadığı anlaşılmıştır. Fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarını ispat yükü kendi üzerinde olan davacı , iddiasını ispatlamak için tanık deliline başvurmuştur. Davacı tanık beyanlarında da hiçbir şekilde davacının, bilirkişinin kabul ettiği gibi kışın sürekli 3 yerin kaloriferini yaktığının tespit edilemediği gibi, davacı tanıkları dahi davacının belli denemde kaymakamlık lojmanı ve hükümet konağının kaloriferini yaktığını belirtmişlerdir. Bu nedenle öncelikli olarak davacının fazla mesai alacağı hesaplaması yapılırken davacının dava dilekçisinde il özel idaresini binasına yönelik bir çalışma talebinin olmaması ve dosya da dinlenen davacı ve davalı tanıklarının beyanlarını ayrıntılı olarak değerlendirmek ve yukarıda yapılan tespit ve açıklamalar neticesinde, davacının kışın sadece kalorifer yaktığı ve bunun dışında hiçbir iş yapmadığı, aralarda dinlendiği, ayrıca bunu da sürekli yapmadığının tespiti ile fazla mesai alacağının olup olmayacağı noktasında tekrar bir bilirkişi incelemesi yaptırmak suretiyle fazla mesai alacağı hakkında karar vermektir.

Mahkemece, davacının kış dönemi sürekli çalışarak ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili alacağına hak kazandığı kabul edilmiştir. Tüm dosya kapsamında tanıkların beyanı birlikte değerlendirildiğinde, davacının il özel idaresi binasının kaloriferini hiç yakmadığı, kaymakamlık binasını ise sadece 2008-2009 yıllarında yaktığı, kaymakamlık lojmanını ise sadece 2011 yılı 1 ay ve 2012 yılı 4 ay çalıştığının kabul edilmesi gerekecektir. Ayrıca hükümet konağının da resmi kurum olup hafta sonu ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde kapalı olduğu göz önüne alındığında burada bir çalışmasının olmadığı, davacının sadece hafta tatili ve ulusal bayram genel tatili alacağında kaymakamlık lojmanının kaloriferini yaktığı davalı tanığı M.. Ş..’un raporlu olduğu 5 aylık dönemde çalıştığının ve sadece bu dönemde hafta ve ulusal bayram genel tatil alacağına hak kazandığının kabulü gerekecektir.

Mahkemece bu hususlar yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 12.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26050, Karar No: 2022/8675, Tarih: 13.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/26050 E.  ,  2022/8675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kurum zararı nedeniyle alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davalı ... yönünden davanın kabulüne, davalı ... yönünden davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 03/03/2021 gün 2020/3949 Esas- 2021/964 Karar sayılı ilamında; “Dosyanın incelenmesinde; mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş olmasına rağmen bozmanın gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Davacı tarafından dava dilekçesinde 2 nolu lojman dairesinin 2006-2010 yıllarında mevzuat hükümlerine aykırı olarak boş bırakılması gerekçesiyle 8.608,32 TL kira gelir kaybı talep edilmiş olup, asıl alacak olan 8.608,32 TL’nin dava tarihine kadar işlemiş faizi 3.493,72 TL olarak hesaplanmış ve bu miktar davacı tarafından müddeabih haline getirilerek ve harcı yatırılmak suretiyle dava dilekçesinde asıl alacak ile birlikte talep edilmiştir. Dava dilekçesinin incelenmesinde müddeabih haline getirilen işlemiş faiz miktarı olan 3.493,72 TL için ayrıca faiz talep edilmemiş olduğu, faiz talebinin yalnızca asıl alacağa ilişkin olduğu anlaşılmasına göre mahkemece 3.493,72 TL olan işlemiş faiz talebinin faize faiz işlemeyeceği nedeni ile reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır. Şu durumda mahkemece, uyulmasına karar verilen Dairemizin 21/02/2019 gün ve 2016/14776 E.-2019/949 K. sayılı bozma ilamının gereği yerine getirilerek, 3.493,72 TL olan işlemiş faiz talebinin bu miktara yeniden faize hükmedilmemesi gerektiği de dikkate alınarak asıl alacakla birlikte kabulüne karar verilmesi gerekir. Bozma ilamının gereği yerine getirilmeden yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.........Dosya içeriğine göre, Gaziantep Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğünün 01/10/2008-31/03/2012 tarihleri arasındaki işlem ve faaliyetlerinin genel denetimine ilişkin Başmüfettiş Subutayhan Karayel tarafından düzenlenen 13/05/2013 tarihli ve 13-5 sayılı soruşturma raporunun incelenmesinde, İl Müdürlüğü kullanımında bulunan 2 nolu lojmanın 17/10/2005 tarihinde H.Yaşar Sarıkaya tarafından tahliye edilmesinden sonra tahsisinin yapılmadığı, 16 Ocak 2009 tarih ve TK.00.27/99 sayılı Makam Onayı ile yürürlüğe giren 09/01/2009 tarih ve TK.00.27/13-1, 27-1 sayılı önceki denedim raporunda "İl Müdürlüğüne ait olan ve boş tutulan lojmanın bir an önce koşulları uygun olan personele tahsis edilmelidir" denilmesine rağmen lojmanın boş bırakıldığı, boş bırakılan lojman nedeniyle gelir kaybına yol açıldığı, davaya konu lojmanın tahsisinin yapılmadığı 2006- 2010 yılları arasında davalı ...’ın İl Müdürü, diğer davalı ...’ın ise Personel Şube Müdürü olarak görev yaptığı, söz konusu soruşturma raporunda davalı Personel Şube Müdürü ...’ın İl Müdürlüğü lojmanları ile ilgili olarak herhangi bir resmi görevi olmadığının belirtildiği, ancak dava dışı Tesisler Şube Müdürü vekili ..

...’ın İl Müdürü, diğer davalı ...’ın ise Personel Şube Müdürü olarak görev yaptığı, söz konusu soruşturma raporunda davalı Personel Şube Müdürü ...’ın İl Müdürlüğü lojmanları ile ilgili olarak herhangi bir resmi görevi olmadığının belirtildiği, ancak dava dışı Tesisler Şube Müdürü vekili ...’ın soruşturma kapsamında verdiği beyanına göre, 1989 yılından itibaren lojman işlemlerinin Personel Şubesi tarafından yürütüldüğü, ancak işlemlerin tamamen İl Müdürünün direktifi ile gerçekleştirildiği, uygulamada uyulması gereken mevzuat düzenlemelerinin göz ardı edildiği bu nedenle söz konusu kira gelir kaybına dayalı kurum zararından davalı İl Müdürü ... ile birlikte davalı Personel Şube Müdürü Halil Ender’in de sorumlu tutulduğu anlaşılmıştır. 23/09/1984 tarihli ve 18524 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Kamu Konutları Yönetmeliği’nin “Konut Tahsis Komisyonlarının Kurulması” başlıklı 18. maddesinde “Komisyon kararını gerektiren konutların oturmaya hak kazananlara tahsisi amacı ile konut tahsis komisyonları kurulur. Bu komisyonlar kurum veya kuruluşların yetkili makamlarınca belirlenen üç kişiden oluşur. Ayrıca iki yedek üye tespit edilir.” hükmü yer almaktadır. Dosya kapsamında davalı ...’ın anılan Yönetmelik'in 18. maddesi kapsamında lojman tahsisine ilişkin bir komisyonda görevlendirildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanılmadığı gibi, Gaziantep Gençlik ve Spor İl Müdürlüğünün 24/06/2019 tarihli ve 703267 sayılı yazısı ile de davalı ... hakkında lojmanların iş ve işlemleriyle ilgili Valilik onaylı herhangi bir görevlendirme yazısının bulunmadığı belirtilmiştir. Şu durumda her ne kadar davacı kuruma ait soruşturma raporunda davalı Personel Şube Müdürü ...’ın da davaya konu kurum zararından sorumlu tutulmuş olduğu görülmüşse de anılan davalının davaya konu zararın oluşumunda görev ve sıfatı itibariyle sorumluluğu bulunmadığı anlaşılmasına göre, bu davalı yönünden davanın reddi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın davalı ... yönünden kabulü ile 12.102,04‬ TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili ile davacıya verilmesine, davanın ... yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenemeyecek olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 13/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11310, Karar No: 2017/25624, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11310 E.  ,  2017/25624 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1598, Karar No: 2008/1280, Tarih: 04.03.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/1598 E.  ,  2008/1280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 103 ada 25, 109 ada 107, 111 ada 140 ve 116 ada 2 parsel sayılı 18706.52, 9327.52, 19235.89, 527.20 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... ve ... ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parsellerin tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davacının büyükanne ve büyükbabası olan ölü ... ve ... ... adına tespit edilmiştir. Davacı, dava dilekçesinde herhangi bir neden belirtmeksizin çekişmeli taşınmazların adına tespitini istemiş, duruşmadaki beyanlarında ise babasından gelen miras payına ve satış senedine dayanmıştır. Mahkemece, davacının miras yoluyla gelen hakka dayandığı ancak davacının babasının sağ olup, davacının taraf sıfatının olmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece, davacıya dava dilekçesi açıklattırılmamış, tarafların delilleri toplanmamış, mahallinde keşif yapılmamıştır. Eksik araştırma ile hüküm kurulamaz. Hal böyle olunca, Davacıya dava dilekçesi açıklattırılmalı, tarafların iddia ve savunmalarıyla ilgili olarak bildirdikleri ve bildirecekleri tüm deliller toplanmalı, çekişmeli taşınmazların başında yöntemince keşif yapılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 4.3.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4496, Karar No: 2025/4219, Tarih: 09.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/4496 E.  ,  2025/4219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2018 tarihli ve 2017/185 Esas, 2018/474 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan beraat kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 11.06.2019 tarihli ve 2018/2148 Esas, 2019/1010 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/a-2 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 26.05.2022 tarihli ve 2021/42504 Esas, 2022/10164 Karar sayılı kararı ile yasa değişikliği nedeniyle bozulmasına ve dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine, İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2023 tarihli ve 2022/732 E., 2023/749 K. sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 ve 5237 sayılı Kanun'un 62, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, somut delilin bulunmadığına, ilişkindir.

III. GEREKÇE

4. Bozma üzerine, İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2023 tarihli ve 2022/732 E., 2023/749 K. sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 ve 5237 sayılı Kanun'un 62, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, somut delilin bulunmadığına, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedenleriyle, hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.04.2025 tarihinde karar verildi.