muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25600, Karar No: 2015/14750, Tarih: 14.09.2015

Hemen belirtmek gerekir ki, İşkolu tespitine ilişkin işlemler kamu düzenine ilişkin olup, buna ilişkin yasal düzenlemeler emredicidir.

6356 sayılı Yasa 07.11.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş ve anılan Yasanın 4.maddesine ekli (1) nolu cetvelde işkolları sayısı 20 olarak belirlenmiş ve 4.madde gereğince Bakanlıkça çıkarılan İşkolları Yönetmeliği 19.12.2012 tarihli RG yayımlanarak yürürlüğe girmiş böylece 2821 sayılı Yasanın 60.maddesi gereğince çıkarılan İşkolları Tüzüğündeki işkolu sayısı 28'den 20'e indirilmiştir.

6356 sayılı Yasanın geçici 6/4.maddesinde bu kanunun yürürlük tarihinden önce başlamış Toplu İş Sözleşmesi görüşmelerinde ve Toplu İş Uyuşmazlıklarında mülga 2822 sayılı Kanun ve bu Kanuna dayalı Tüzük ve Yönetmeliklere göre sonuçlandırılacağı konusunda bir düzenleme yapıldığı halde işkolunun tespiti ile ilgili uyuşmazlıklarda 2821 sayılı Yasanın ve bu Kanuna dayalı Tüzüğün uygulanacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır.

İşkolu tespiti ile ilgili işlemler teknik anlamda Toplu İş Uyuşmazlığı olmadığından 6356 sayılı Yasanın Geçici 6/4.maddesinin kıyas ve yorumu ile işkolları ile ilgili uyuşmazlıklarda 2821 sayılı Yasa hükümlerinin ve buna bağlı olarak İşkolu Tüzüğü’nün uygulanacağının kabulü de mümkün değildir.

6356 sayılı Yasanın geçici 1.maddesinde Sendikaların faaliyet göstereceği İşkolunu bu Kanunun 4/3.maddesinde belirtilen yönetmeliğin yayımı tarihinden itibaren bir ay içerisinde yönetim kurulu kararı ile belirleyecekleri bildirilmekle Sendikaların 19.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren İşkolları Yönetmeliğinde örgütlendikleri iş yerlerinin girdiği işkoluna uyarlamaları sağlanmış, İşkolları Yönetmeliğinin 4/3.maddesinde de 10.11.1983 tarihli İşkolları Tüzüğüne göre belirlenmiş olan iş yerlerinin işkolunun en son yetki belgesi olan sendikanın kurulu bulunduğu işkolundan sayılacağı bildirilmek suretiyle eski Tüzüğe göre işkolu belirlenmiş iş yerinin işkolunu; 6356 sayılı Yasanın geçici 1.maddesine göre kendisini İşkolları Yönetmeliğine uyarlayan en son yetki belgesi alan Sendikanın işkoluna uyarlaması sağlanmıştır.

Böylece gerek sendikalar gerekse yetki belgesi aldıkları iş yerlerinin yönetmeliğe uyarlaması sağlanmakla İşkolları Yönetmeliğinin yürürlüğe girer girmez uygulanması ile doğabilecek sakıncalar giderilmiştir.

Birçok Yargıtay kararında da açıkça vurguladığı üzere bu tür yeni yasaların ünlü hukukçu Roubier'in açıkladığı üzere yürürlüğe girmeleri ile görülmekte olan tüm uyuşmazlıklara uygulanması gerektiği başka bir anlatımla yeni yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal tesirini göstereceği ve tamamlanmamış tüm hukuki işlemlere uygulanacağı tartışmasızdır. Bu gibi durumlarda kanunların geriye yürümesinin değil, zaman içerisindeki ani etkileri söz konusu olmaktadır. Esasen HUMK'nun 578.maddesi nedeniyle Yargıtay'ın 07.12.1964 günlü Tevhidi İçtihadı ile Hukuk Genel Kurulunun 09.03.1988 gün 1987/860 Esas, 1988/232 Karar sayılı kararında da bu görüşe yer verilmiştir.

Uyuşmazlığa konu bu olayda hukuksal ve maddi alanda etkisini göstermiş hukuk kuralları uyarınca tamamlanmış ve sonuçlarını doğurmuş bir kazanılmış hak söz konusu değildir. “İşkolu Tespitine” ilişkinin işlemlerin kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle ihtilafa uygulanması gerekmektedir.

Aksinin kabulü 6356 sayılı Kanunun geçici 1.maddesine göre faaliyet göstereceği işkolunu İşkolları Yönetmeliğinin yürürlüğe girdiği 19.12.2012 tarihinden itibaren bir ay içinde yönetim kurulu kararı ile belirleyip İşkolları Yönetmeliğindeki yirmi işkolundan birini seçen sendikalar ile en son yetki belgesi alan sendikanın kurulu bulunduğu işkolundan sayılan iş yerleri açısından kaos yaratacaktır. İşkolu Yönetmeliği yürürlüğe girene kadar işkolu mahkeme kararı ile belirlenmemiş olan iş yerleri açısından da İşkolları Yönetmeliğinin uygulanacağı izahtan varestedir.

Bu hukuki olgu ve tespitler karşısında İşkolları Yönetmeliğinin görülmekte olan tüm “İşkolu Tespiti” davalarında uygulanacağının kabulü gerekmektedir.

Nihayet 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinde, “…Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez…” denilerek alt işverenlik ilişkisinde muvazaaya bağlanan hukuki sonuç açıklanmıştır.

Yapılan bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yapılan bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava konusu edilen davalı şirketin hizmet alım sözleşmeleri kapsamında ... Devlet Hastanesi ile ... Devlet Hastanesi'nde yürüttüğü işler Teknik Destek ve HBYS (Hastane Bilgi Yönetim Sistemi) Veri Girişi işi ile Bilgi İşlem-Veri Hazırlama İşleri olarak tanımlanmıştır. ... Göğüs Hastalıkları Eğitim ve Cerrahisi Hastanesinde yürütülen iş ise, Proje Sorumlusu-Network ve Donanım Destek işidir. Bu işyerlerine ilişkin olmak üzere mahallinde yapılan keşif sırasında dinlenen ve davalı şirket işçisi olarak çalışan tanıklar da beyanlarında hizmet alım sözleşmesi kapsamında yürütülen işlerde çalıştırıldıklarını söylemişlerdir. Öte yandan bu işlere ilişkin hizmet alım sözleşmelerinin eki olan teknik şartnamalerde işten çıkarmaların asıl işverenin denetimi altına alınması, izin ve benzeri işin yürütümüne ilişkin hususlarda idareye yetki ve insiyatif tanınması gibi düzenlemeler bulunması, çalıştırılacak işçilerin formasyonları ile bu işçilerin genel sağlık, tıbbı sekreterlik ve yine Sağlık Bakanlığı tarafından verilen sertifika donanımlarına sahip olmaları muvazaanın varlığını göstermez. Zira özellikle asıl işverene kanun gereği yüklenen yükümlülükler dikkate alındığında işyeriyle ilgili bir kısım işveren yetkilerinin kullanılması ve yapılan işin hastaneyle ilgili olması sebebiyle tercihen sağlık işleriyle ilgili formasyona sahip olanların alt işveren işçisi olarak işe alınmaları tek başına muvazaanın dayanağı olamaz. Bu hali ile muvazaa savunması ortaya konulamadığına göre alt işverenin yaptığı işin asıl işverenin yaptığı işe yardımcı iş olarak görünse bile ondan bağımsız olarak değerlendirilmesi gerektiği gerçeği karşısında davalı şirketin ... Devlet Hastanesi, ... Devlet Hastanesi ve ... Hastalıkları Eğitim ve Cerrahisi Hastanesi'nde hizmet alım sözleşmeleri çerçevesinde yürüttüğü hastaların giriş, çıkış yatış işlemleri, epikriz işlemleri, faturalandırılması, röntgen, ultrason, MR, laboratuvar kayıtlarının bilgi işlem sistemine girilmesi, sair kurumlar ile yapılan yazışma işlemleri,hastaneye gelen telefonlar ile hastane dışının telefon ile aranması, gelen faturaların incelenmesi, hastane kadrolu elemanlarının maaşlarının hesaplanması, merkezi hastane randevu sistemine doktorların çalışma planlarının işlenmesi, bilgi işlem sisteminin bakımı, onarımı, arızaların giderilmesi ve teknik destek sağlanması işlerinin İşkolları Yönetmeliği'nin 10 numaralı “Ticaret Eğitim Büro ve Güzel Sanatlar” işkoluna girdiği sabit iken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Bu nedenlenle 6356 sayılı Yasanın 5.maddesi uyarınca hükmün bozularak ortadan kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmasına karar vermek gerekmiştir:

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Mahkemenin 16.03.2015 tarih ve 2012/9 Esas 2015/20 karar sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

Bu nedenlenle 6356 sayılı Yasanın 5.maddesi uyarınca hükmün bozularak ortadan kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmasına karar vermek gerekmiştir:

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Mahkemenin 16.03.2015 tarih ve 2012/9 Esas 2015/20 karar sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davalı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın 17.12.2011 tarih ve 28145 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2011/131 sayılı işkolu tespit kararının ... Devlet Hastanesi, ... Devlet Hastanesi ve ... Göğüs Hastalıkları Eğitim ve Cerrahisi Hastanesi'nde yürütülen işlere ilişkin işkolu tespitinin İPTALİNE,

3-Davalı ...'nin ... Devlet Hastanesi, ... Devlet Hastanesi ve ... Göğüs Hastalıkları Eğitim ve Cerrahisi Hastanesi'nde hizmet alım sözleşmeleri çerçevesinde yürüttüğü işlerin İşkolları Yönetmeliği'nin 10 numaralı “Ticaret Büro Eğitim ve Güzel Sanatlar” işkoluna girdiğinin TESPİTİNE,

4-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığını,davacının yatırdığı 45,60TL harcın davalı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ile dahili davalı Sağlık Bakanlığı dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

5-Davacının her iki dava (asıl ve birleşen dava ) için yaptığı tebligat ve müzekkere giderleri, keşif ve bilirkişi ücretleri toplamı olan 3.139,40TL'nin dahili davalı Sağlık Bakanlığı dışındaki davalı ve dahili davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı Sendika'ya verilmesine,

6-Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre hesap edilen 1500,00TL avukatlık ücretinin dahili davalı Sağlık Bakanlığı dışındaki davalı ve dahili davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı Sendika'ya verilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14.09.2015 gününde oybirliği ile KESİN olmak üzere karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6505, Karar No: 2014/13755, Tarih: 21.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6505 E.  ,  2014/13755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ELBİSTAN 1.ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/09/2013

NUMARASI : 2012/385-2013/406

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesi ile; tarafların 17.08.1988 tarihinde evlendiklerini, bu evlilikten üç çocuklarının bulunduğunu, çocuklardan Mehmetcan ve Zehra'nın küçük olup, okula gittiklerini; davalı eşin, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmediğini, eş ve çocuklarına ilgisiz ve sorumsuz davrandığını, evin ihtiyaçlarını temin etmediğini ileri sürerek; davacı eş için aylık 500 TL, müşterek çocuklar için ise ayrı ayrı 250 TL olmak üzere toplam 1000 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini ve her yıl ÜFE oranında artılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı tebligata rağmen cevap vermemiştir.

Mahkemece; “Tedbir nafakasının ayrı bir dava açılarak talep edilmesi halinde, Türk Medeni Kanununun 197 nci maddesine göre davacı ayrı yaşamakta haklı olduğunu ispatlamak zorundadır. Davacı ve davalının ikamet adreslerinin aynı olması ve yapılan kolluk incelemesinde birlikte yaşadıkları anlaşıldığından davacının tedbir nafakası talebinin reddine karar vermek gerekmiş, çocuklar için istenen tedbir nafakası için çocukların davacı ile birlikte ayrı olarak yaşadıkları ispat edilemediğinden tedbir nafakası taleplerinin reddine karar vermek gerekmiş, tedbiren verilen nafakanın da kaldırılmasına karar verilmiştir. gerekçesiyle” davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davada, davalı eşin evin ihtiyaçlarını karşılamadığı, çocuklarıyla ilgilenmediği ileri sürülerek, davacı eş ve çocuklar için tedbir nafakası istenilmiştir.TMK.nun 186/son maddesinde, eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve malvarlıkları ile katkıda bulunmaları gerektiği vurgulanmıştır. Aynı Kanunun 195.maddesi uyarınca da, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilir. Hakim, gerektiği taktirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır. TMK.nun 197/2.maddesine göre, birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin malların yönetimine ilişkin önlemleri alabileceği gibi, aynı kanunun 196/1.maddesi gereğince de (eşler birlikte yaşarken), ailenin geçimi için davalının yapacağı parasal katkıyı belirleyebilir. Davacının, talebinin salt ayrı yaşamada haklılık iddiası olarak algılanıp, birlikte yaşadıklarından bahisle davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Kaldı ki, fiilen davacı anne yanında bulunan müşterek çocuklar için başkaca bir koşul aranmaksızın, davalı babanın katkıda bulunması zorunlu olduğu (TMK.nun 185 ve 186.maddeleri) düşünülmeksizin, yazılı şekilde küçükler için istenen nafakanın da reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22502, Karar No: 2017/2744, Tarih: 18.05.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/22502 E.  ,  2017/2744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar ve birleştirilen dosya davacısı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; tarafların ortak miras bırakanları ...'nin kayden paydaşı bulunduğu 741 parsel sayılı taşınmazdaki 917/1017 payını eşit olarak davalı oğulları ... ve ...'e satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, dava ve birleştirilen mirasbırakanlarının yapmış olduğu temliklerin kendilerinden mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Davalılar ise;satış işleminin gerçek olduğunu ve bedeli ödenmek suretiyle çekişmeli payı satın aldıklarını savunmuşlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri,toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı,satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark,taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Ne var ki ,mahkemece ,yukarıda değinildiği üzere ve hükme elverişli olacak nitelikte bir inceleme, irdeleme ve araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.Zira,davacıların ve davalıların bildirdikleri tüm deliller toplanmamış ,taraflara iddia ve savunmalarını kanıtlama imkanı verilmemiş ve eksik soruşturma yapılarak sonuca gidilmiştir.

Hal böyle olunca,yukarıda belirtilen ilkeler ve olgular çerçevesinde araştırma ve inceleme yapılması,iddia ve savunma doğrultusunda taraf delillerinin toplanması,çekişmeli taşınmaz payının satış tarihindeki gerçek değerinin tespiti için mahallinde keşif yapılarak uzman bilirkişiden rapor alınması ,miras bırakanın elinde bulunan malvarlığının miktarı ile temlik edilen payın tüm malvarlığı içindeki oranının belirlenmesi,murisin ve davalıların işlem tarihindeki sosyal ve ekonomik durumlarının yöntemince saptanması ,özellikle,tarafların kardeşi olan davalı tanığı Hikmet Demiray'ın dinlenilmesi, mirasbırakanın taşınmazlarını satmasını gerektirecek haklı ve geçerli bir nedeninin bulunup bulunmadığının , mirasbırakanın asıl amaç ve iradesinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması, toplanmış ve toplanacak tüm delillerin değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacılar ve birleştirilen dosya davacısının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14533, Karar No: 2016/613, Tarih: 20.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14533 E.  ,  2016/613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/304940

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2015

NUMARASI : 2014/411, 2015/134

SANIKLAR : A.. K.., H.. E..

SUÇ : Dolandırıcılık

Sanıkların dolandırıcılık suçlarından mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık A.. K..'nın katılanı arayıp kendisini Manisa milletvekili ............i olarak tanıtıp, sohbet etmeye başladığı, konuşma esnasında katılana bir yakını varsa işe aldırabileceğini belirttiği, katılanın damadının işsiz olduğunu söylemesi üzerine, kimlik bilgileri ve geçmişe dönük sigorta yapılması için gerekli olduğunu söylediği 2000 TL para ile Ankara'ya gelmesini söylediği, katılanın ........ geldiğini sanığa telefonla bildirmesi üzerine, sanığın kendisinin işleri olduğunu belirtip, Eskişehir yolu üzerinde bulunan........enel Müdürlüğü'ne ait binanın önüne özel kalem müdürünü göndereceğini söyleyerek, katılanı oraya yönlendirdiği, daha sonra sanık A.. K.. ile birlikte hareket eden diğer sanık H.. E..'ın katılanın yanına gelip, kendisini Hüseyin Tanrıverdi'nin gönderdiğini, özel kalem müdürü olduğunu söyleyerek, katılandan 2000 TL ve evraklarını teslim aldığı, parayı bankaya yatırmak üzere katılanın yanından ayrılıp gittiği olayda sanıkların dolandırıcılık suçunu işlediklerine yönelik mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir,

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık A.. K.. hakkında 5237 sayılı TCK' nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık H.. E.. müdafiinin sanığın eyleme iştirak etmediği ve lehe hükümlerin uygulanmadığı, sanık A.. K..'nın ise sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 20/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4358, Karar No: 2021/7042, Tarih: 19.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/4358 E.  ,  2021/7042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, sanığın eylemine ilişkin kurulan hüküm ve yapılan delil değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırı bir durum olmadığı anlaşıldığından, tebliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA, 19.04.2021 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

(Muhalif)

M U H A L E F E T

Sanık ...'ın psikolog, maktülün ise veteriner hekim olduğu, tarafların 2012 yılı Aralık ayı içerisinde Ege Üniversitesi Hastanesinde birlikte alkol tedavisi alırken tanıştıkları, görüşmeye devam ettikleri ve aralarında duygusal arkadaşlığın başladığı,, olay gününden üç gün önce sanığın evinde bir araya gelen tarafların, olay gününe kadar sık aralıklarla alkol aldıkları, olay günü akşam saatlerinde

maktulün sanıktan içki almasını istediği, bu isteği yerine getirilmeyince de sanığı iteklemesi üzerine, sanığın maktulü tokatlayarak darp ettiği, bir süre sonra ortamın sakinleştiği, akabinde maktulün sanıktan, önceden de kullanmış olduğu antidepresan ilacını getirmesini istediği, sanığın da Efeksor isimli ilacı getirerek, kutu içinden birkaç adetini çıkartıp, maktulün bardağına toz halinde attığı, maktülün bardakla mutfağa gittiği, geri döndüğünde bardağın rakı ile dolu olduğu, ardından maktülün Adli Tıp 1. İhtisas Kurulununun raporuna göre ölümüne neden olan Sericual isimli ilacı sanıktan istediği, sanığın maktüle ilacı paketiyle verdiği ve "Ne halin varsa gör" diyerek odasına gidip yattığı, sabah uyandığında ise maktulü ölü vaziyette bulduğu olayda,

Üniversite mezunu olan ve bir süre psikolog olarak çalışan sanığın, olay sırasında aşırı alkollü olan mağdurun ilaç içmesi halinde zehirleneceğini öngörebilecek durumda bulunduğu halde mağdura ilacı temin ederek taksir düzeyinde kusurlu davranışta bulunduğu ve sanığın meydana gelen ölümden sorumlu tutulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.

...