muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4567, Karar No: 2014/12334, Tarih: 22.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/4567 E.  ,  2014/12334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/01/2013

NUMARASI : 2012/433-2013/17

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı Şengül vekili, davalı borçlu A. V. aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu taşınmazını davalı yeğeni Emin’e satışına ilişkin tasarrufun iptalini talep etmiştir.

Davalı Aşir vekili ile davalı Emin davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı taraf, dava dilekçesinde her ne kadar aciz vesikasından söz etmiş ise de olayların açıklanması kısmında İİK hükümlerinin benzetme yoluyla uygulanmasını istemiş ve hukuki sebepler bölümünde de BK 18 vd maddelerine dayanmıştır. 20/07/2012 tarihli cevaba cevap dilekçesinde dahi davanın Borçlar Kanunu kapsamında açılmış olduğunu sarih olarak belirtmiştir. Hal böyle iken davanın, BK 18. (TBK 19.) maddesi kapsamında değerlendirilip buna istinaden taraf delillerinin toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi yerine yazılı gerekçelerle davanın İİK m. 277 vd maddelerine mümas olduğundan bahis ile hak düşürücü süre yönünden reddi isabetli değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 22.09.2014 tarihinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13110, Karar No: 2014/8857, Tarih: 02.07.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/13110 E.  ,  2014/8857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2012/1170-2013/690

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak davanın niteliği itibari ile duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedelinin tesbiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, taşınmazın 20.03.2013 tarihten itibaren kira bedelinin aylık 5.000 TL,yıllık 60.000 TL olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece,aylık kira bedelinin 20.3.2012 tarihinden itibaren 20.7.2017 tarihine kadar yıllık 50.000 TL olarak tespiti cihetine gidilmiş; hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, işyeri kirasının tesbitine ilişkin olup, mahkemece kiranın net olarak tesbitine karar verilmiştir. Vergi yasaları uyarınca kiralayanın mükellef olması ile kira parasının bir bölümünün vergi dairesine kiracı tarafından ödenmesi vergi hukukunda düzenlenen bir konu olup, vergi kira parasının tesbitinde unsur değildir. Kira parasının içinde Katma Değer Vergisinin de bulunduğu, fon ve vergi stopajı indirilerek kira parası tesbit edilemeyeceği gözetildiğinde, kiranın brüt olarak tesbitine karar verilmesi gerekirken, mahkemece net mi brüt mü olduğu belirtilmeden tesbit kararı verilmiş olması bozma nedenidir.

3-Davalı vekilinin davacı lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;AAÜT'nin 9. maddesine göre kira bedelinin tespiti davalarında tespit olunan kira bedeli farkının bir yıllık tutarı üzerinden Tarifenin üçüncü kısmı gereğince hesaplanacak miktarın tamamı vekalet ücreti olarak hükmolunur. Bu maddeye göre kabul edilen kısmın yıllık tutarı üzerinden davacı lehine, tarifenin üçüncü kısmına göre nispi vekalet ücretine karar verilmesi gerekir. Bu husus göz ardı edilerek davacı için fazla vekalet ücreti belirlenmesi doğru olmamıştır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (2) ve (3) nolu bette yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9774, Karar No: 2018/16820, Tarih: 04.07.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/9774 E.  ,  2018/16820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı tarafından haklı sebep olmadan feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının aylık ücret miktarı ve çalışma süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı, talep konusu miktar açıkça belirli olduğundan davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunmadığını belirterek davanın usul ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında çekişme konusu olmayan çalışma süreleri ve ücret seviyesi üzerinden, kıdem ve ihbar tazminatlarının hesap şeklinin 4857 sayılı İş Kanunu'nda açık bir şekilde belirtildiği, davanın kısmi alacak davası olarak açıldığı, tam eda davasına konu edilmesi mümkün iken kısmi eda davası açılmasında hukuki yarar olmadığı gerekçesi ile davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı tarafın temyizi üzerine dairemizin 03.11.2014 tarih, 2014/29275 esas- 2014/30150 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Dosya içeriğine göre, davacının iş sözleşmesinin 13-14-15.09.2013 tarihlerinde işyerine ikişer saat geç geldiği; 21-22-23.09.2013 tarihlerinde mazeret bildirmeden işe devam etmediği gerekçesi ile haklı sebeple feshedildiği bildirilmiştir. Mahkemece, 16.09.2013 tarihinden sonra davacının mazeret bildirmeden işyerine gitmediği, iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı ve geçerli sebep olmadan feshedildiği, kıdem tazminatı ödemesi yapılmasının da sonuca etkili olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

17.01.2014 tarihinde yargılama devam ederken davalı tarafından davacıya 2246,63 TL kıdem tazminatı ödemesi yapılmıştır.

21-22-23.09.2013 tarihlerinde davacının mazeret bildirmeden işe devam etmediğine dair devamsızlık tutanakları tutulmuşsa da 21.09.2013 tarihli sağlık raporunda, davacının 21-22.09.2013 günlerinde çalışamayacağı bildirilmiştir. Davacı tarafından İş Kurumu'na yapılan şikayet üzerine düzenlenen ve aksi kanıtlanamayan raporda da, kıdem ve ihbar tazminatının ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Tüm bu hususlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının yukarıda açıklandığı şekilde iş sözleşmesinin feshini haklı kılacak devamsızlığı bulunduğu kanıtlanamadığından kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarına hak kazandığı kabul edilerek karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1505, Karar No: 2021/922, Tarih: 02.03.2021

**4. Hukuk Dairesi         2019/1505 E.  ,  2021/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğüne izafeten İnegöl ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/07/2010 gününde verilen dilekçe ile 6831 sayılı yasa uyarınca haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/05/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 02/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4415, Karar No: 2024/2980, Tarih: 30.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4415 E.  ,  2024/2980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/8 E., 2023/594 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/249 E., 2020/617 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının erkeğin akrabalarına karşı yakın davranmadığını, annesine saygısızlık yaptığını, annesinin kolunu kırdığını, birlik görevlerini yerine getirmediğini, çocukları babalarına karşı kışkırttığını, en son tarafların arasında tartışma çıktığını, kadının erkeğin boğazını sıkarak tırnakladığını, erkeğin kendisini koruyabilmek için kadını ittirdiğini, bunun üzerine kadının baba evine gittiğini, 19 aydır ayrı yaşadıklarını belirterek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin babaya bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı karşı davacı kadın vekili süresinde verdiği cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; tarafların erkeğin annesi ile altlı üstlü oturduklarını, erkeğin kız kardeşinin sürekli evliliğe müdahale ettiğini, erkeğin kadına şiddet uyguladığını, görümcesinin kadına şiddet uyguladığını, hakaret ve küfür ettiğini, en son yine görümce nedeni ile çıkan tartışmada erkeğin kadına şiddet uyguladığını, küfür edip evden kovduğunu, evin ve kadının ihtiyaçlarını karşılamadığını, kadının ailesinin evlerine gelmesine izin vermediğini, çocuğa şiddet uygulayıp evden kovduğunu, kadını ve ailesini aşağıladığını belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminatın, aylık 1.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasının, çocuklar için ayrı ayrı aylık 500,00 TL iştirak nafakasının davacı karşı davalı erkekten alınarak davalı karşı davacı kadına verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taraflar arasında evlilik birliği devam ederken davalı karşı davacı kadının ev işlerini düzenli şekilde yapmadığı, davacı karşı davalı eşinin ailesine karşı saygısız davranışlarda bulunduğu, görümcesine ve kayın validesine fiziksel şiddet uyguladığı, buna karşılık davacı karşı davalı erkeğin de davalı karşı davacı eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ve tehdit ederek evden kovduğu, tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesi ile her iki davanın ayrı ayrı kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesine, anne ile kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuklardan ...'nın karar tarihi itibariyle reşit olduğu anlaşıldığından velâyet konusunda karar verilmesine yer olmadığına, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı karşı davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerekçesi ile kadın için aylık 450,00 TL olarak hükmedilen tedbir nafakasının boşanma kararı kesinleşinceye kadar bu şekilde devamına, karar kesinleşmesinden itibaren aynı miktar nafakanın davalı karşı davacı kadın için yoksulluk nafakası olarak devamı ile her ay davacı karşı davalıdan alınarak davalı karşı davacıya verilmesine, tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesi ile davalı karşı davacı kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, karşı davada davalı karşı davacı tarafından yapılan yargılama gideri olmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı karşı davacı kadın vekili; davacı karşı davalı erkeğin süresinde tanıklarını bildirmediğini, tanıkların dinlenmesine muvafakat etmedikleri halde tanıkların dinlendiğini belirterek erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, velâyet, kişisel ilişki, tazminat taleplerinin reddi, nafaka miktarları ve yargılama giderleri yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı karşı davalı erkek vekilinin, 19.11.2019 tarihinde yapılan ön inceleme duruşmasında tanıklarını bildirmesi için kendisine verilen iki haftalık kesin süreden sonra 14.02.2020 tarihinde tanıklarını bildirdiği, ilk tahkikat duruşmasında da tanıklarını hazır etmediği, karşı tarafın da bu tanıkların dinlenmesine muvafakatı olmamasına rağmen, devam eden 3. celsede erkek tarafının tanıklarının dinlenmesinin, beyanları karara esas alınarak kusur tespiti yapılmasının ve erkeğin boşanma davasının kabulünün (haklılık durumu açısından) yerinde olmadığı, davacı karşı davalı erkeğin istinafa gelmemesi sebebiyle İlk Derece Mahkemesince belirlenen kusurlu davranışları dikkate alınarak, yaşanan ayrılıkta tam kusurlu olduğu şeklinde düzeltilmesinin uygun olacağı, kusur durumuna göre erkeğin davasının reddine karar verilmesi gerektiği, ancak kadının boşanma davasında verilen boşanma hükmü kesinleşmiş sayılacağından, erkeğin boşanma davasının konusuz kalması sebebiyle, erkeğin boşanma talebine ilişkin karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, haklılık durumuna göre erkeğin davasındaki yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına ve kendisini vekille temsil ettiren kadın lehine de vekâlet ücretine hükmedilerek kararın bu kısımlarının düzeltilmesi gerektiği, tarafların düzeltilen kusur durumları, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, boşanma yüzünden kadının zedelenen kişilik hakları ile mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamı, hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak, davalı karşı davacı kadın lehine maddî ve manevî tazminat taktirinin uygun olacağı, karşı dava bakımından, davalı karşı davacı kadın tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı karşı davalı erkekten alınmasına karar verilmesi gerekirken, İlk Derece Mahkemesince "10-Karşı davada davalı/k.davacı tarafından yapılan yargılama gideri olmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmesinin de doğru olmadığı gerekçeleri ile davalı karşı davacı kadının kusur tespitine, erkeğin davasının kabulüne, maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, yargılama gideri ve vekâlet ücretlerine yönelik istinaf taleplerinin kabulüne, diğer istinaf taleplerinin reddine, kusur tespitinin "yaşanan ayrılıkta erkeğin tam kusurlu olduğu" şeklinde düzeltilmesine, İlk Derece Mahkemesinin kararının erkeğin davasının kabulüne ilişkin 1. bendinin ilgili kısmının, asıl davaya bağlı yargılama giderleri, vekâlet ücreti ile kadının maddî ve manevî tazminat talebinin reddine ilişkin, 5.,6,7.,8. bentlerinin, karşı dava bakımından kadının yaptığı yargılama giderlerine ilişkin 10. bendinin kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davacı karşı davalı erkeğin konusuz kalan boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadın yararına 40.000,00 TL maddî tazminat ile 30

. bendinin ilgili kısmının, asıl davaya bağlı yargılama giderleri, vekâlet ücreti ile kadının maddî ve manevî tazminat talebinin reddine ilişkin, 5.,6,7.,8. bentlerinin, karşı dava bakımından kadının yaptığı yargılama giderlerine ilişkin 10. bendinin kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davacı karşı davalı erkeğin konusuz kalan boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadın yararına 40.000,00 TL maddî tazminat ile 30.000,00 TL manevî tazminat takdirine, davacı karşı davalıdan alınarak davalı karşı davacı kadına verilmesine, asıl davada yargılama giderlerinin davacı karşı davalı erkek üzerinde bırakılmasına, asıl davada davalı karşı davacı kadın yararına vekâlet ücreti takdirine, karşı davada kadın tarafından yapılan yargılama giderinin erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı karşı davalı erkek vekili; dinlenen tanıkların hükme esas alınması gerektiğini, davasının Mahkemece kabul edildiğini, bu sebeple bu kararı davacının istinaf etmesinin düşünülemeyeceğini, kadının iddialarının kanıtlanmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı karşı davalı erkek tarafından dosyaya sunulan tanık listesinin süresinde olup olmadığı, erkek tanıklarının beyanlarının kusur belirlemesinde dikkate alınıp alınmayacağı, erkeğin davasının konusuz kalıp kalmayacağı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda kusurun kimde olduğu, kadın lehine maddî ve manevî tazminat şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı karşı davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8297, Karar No: 2011/9607, Tarih: 21.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/8297 E.  ,  2011/9607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bodrum Sulh Hukuk ve Küçükçekmece 1.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, kısıtlı adayının, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olan "..." adresinde yazın kaldığı, dosya arasındaki davacıya ait dilekçelere ve Hastane kayıtlarında bildirilen adres ve ayrıca muhtarlık kaydı olan "Yeşilova Mahallesi, Barboras Caddesi, Demir Sokak, No:2/2 K.Çekmece" adresinin ise kışın kaldığı daimi ikamet ettiği yer olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın, Küçükçekmece 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nun 21. ve 22. (1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince Küçükçekmece 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.