muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5217, Karar No: 2012/23536, Tarih: 27.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/5217 E.  ,  2012/23536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 161-140

Davacı, trafik kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin değerli aylıklar ile cenaze giderinin tamamının davalılardan rücuan tahsilini istemiştir.

Mahkeme, ilamında yazılı biçimde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağı bend kapsamı dışında kalan, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, ilk peşin değerli aylıklar ile, cenaze giderinin % 50'sinin 1479 sayılı Yasanın 63. maddesine göre tahsili istemine ilişkindir. Zararlandırıcı sigorta olayının; davalının aracın direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu devrilmesi ve araç içindeki sigortalının ölmesi biçiminde gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Olaya ilişkin Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesinden alınan kusur raporu içeriğine göre, mahkemece, davalının % 50 kusurlu kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 39. maddesinde; “Üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malül veya vazife malulü olan sigortalıya veya ölümü halinde hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurum zarara sebep olan üçüncü kişilere rücu edilir” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Kanunun 63. maddesidir. Anılan madde uyarınca, davacı Kurumun rücu hakkı, kanundan doğan kendine özgü ve bağımsız rücu hakkı niteliğindedir. Bu madde kapsamında rücu edilecek kişilerin sorumlulukları, üçüncü bir kimsenin suç sayılır hareketi ile kanunda belirtilen sosyal sigorta yardımlarının yapılmasını gerektiren bir halin doğması ile sigortalı veya hak sahiplerine bu yardımların yapılması koşuluna bağlanmıştır.

Bu Kanun hükümleri kapsamında “sigortalı” ve “hak sahibi” konumunda bulunanlara malûllük, yaşlılık ve ölüm durumlarında, belirli koşullar altında sağlanan sosyal sigorta yardımlarına ilişkin hükümler içeren 1479 sayılı Kanun, sosyal güvenlik mevzuatının önemli bir parçasıdır. Sosyal güvenlik hukuku; diğer hukuk dallarından bağımsız, öngörülen amaca uygun, kendine özgü düzenlemeler içermekte ise de, genel hukuk kurallarından tümüyle ayrı düşünülemez. Konunun daha iyi anlaşılabilmesi ve taraflar arasındaki çekişmenin dayanağı olan maddeye yönelik olarak uygulama koşullarının, kapsam ve sınırlarının ortaya konulabilmesi için tazminat hukukunun genel prensiplerinin de irdelenmesi gereklidir.

Tazminat hukukunun bir ilkesi olarak, sorumluluk koşulları gerçekleştiği takdirde, zarar veren, zarar görenin mal varlığında oluşan eksilmeyi gidermek durumunda ise de, zararın tümüyle giderilmesini amaçlayan “tam tazmin” ilkesinin katı bir şekilde uygulanmasının, adil olmayan haksız sonuçlar doğurabileceği, bazı özel sebepler nedeniyle tazminat tutarında indirim yapılmasının hakkaniyete daha uygun düşeceği görüş ve yaklaşımını benimseyen kanun koyucu tarafından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddelerinde bu düşünceden hareket ederek düzenlemeler yapılmıştır. Anılan Kanunun “Tazminat miktarının tayini” başlıklı 43. maddesinde; hakimin, tazminatın türünü ve kapsamının derecesini, durum ve mevkiinin gereğine ve hatanın ağırlığına göre belirleyeceği belirtilmiştir. Sözü edilen “durum ve mevkiinin gereği”, ekonomik ve sosyal olgular içinde değerlendirilebilecek geniş yorumlu kavramlardır. Bu kapsamda maddede yazılı; eylemi gerçekleştiren (zarar veren) kişinin, karşılık almaksızın zarar gören yararına bir davranışta bulunduğu sırada zararlı sonuç doğuran olayın meydana gelmesi olarak beliren bu tür olgulara en çarpıcı örnek, “hatır taşımacılığı”dır ve amaçlanan, olayın özelliklerine göre hakkaniyete uygun sonuca ulaşmaktır.

Hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı yönündeki genel hukuk ilkesinin yansıması olarak kaleme alınan ve tazminat miktarından indirim sebepleri olarak daha çok, zarar gören ile ilgili olanlara yer veren, anılan Kanunun “Tazminatın tenkisi” başlıklı 44. maddesinde de; zarar gören taraf zarara razı olduğu veya kendisinin eylemi zararın doğmasına ya da zararın artmasına yardım ettiği ve zararı yapan kişinin durum ve mevkiini ağırlaştırdığı takdirde hakimin, zarar ve ziyan tutarını indirebileceği veya zarar ve ziyanı hüküm altına almaktan vazgeçebileceği açıklanmış, eğer zarar kasten veya ağır bir ihmal ya da tedbirsizlikle yapılmamış ve tazmini (giderilmesi) de borçluyu müzayakaya maruz bırakacak ise hakimin, zarar ve ziyan miktarını hakkaniyete uygun olarak indirebileceği belirtilmiştir. Burada, zarar gören, açık veya üstü örtülü (zımni) bir irade beyanı ile zarara ... gösterebileceği gibi, rızanın, bir takım olgulardan çıkarılarak var sayılması da olanaklıdır.

Öte yandan, konuyla ilgili olarak 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun “Genel hükümlerin uygulanması” başlığını taşıyan 87. maddesinde; yaralanan veya ölen kişi, hatır için karşılıksız taşınmakta veya motorlu araç, yaralanan veya ölen kişiye hatır için karşılıksız verilmiş bulunuyorsa, işletenin veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibinin sorumluluğunun, genel hükümlere tabi olacağı belirtilmiş olup, maddenin yollamada bulunduğu genel hükümler kapsamında, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri yer almaktadır.

Mahkemece; dava konusu somut olayda, hatır taşımacılığı olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak, davalının tazmin yükümlülüğünün, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler ışığında yapılacak değerlendirme uyarınca belirlenmesi gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı avukatının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.11.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23958, Karar No: 2013/24534, Tarih: 23.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/23958 E.  ,  2013/24534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, vergi kaydı olmadığı gerekçesiyle sigortalılığının iptal edildiği dönemlerde 1479 sayılı Yasaya tabi isteğe bağlı sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının vergi kaydının sona ermesinden sonra düzenli prim ödemeye devam etmesi sebebi ile isteğe bağlı sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile vergi kaydı ile çakışmayan 31.12.2004 tarihinden bir gün sonra 01.01.2005 tarihi ile 01.09.2008 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi isteğe bağlı sigortalı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 03.01.1984-31.12.2004 tarihleri arasında vergi mükellefi olduğu, 13.01.1985 tarihli giriş bildirgesi ile vergi kaydına istinaden 03.01.1984 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 28.08.2008 tarihinde yaşlılık aylığı tahsis talebinde bulunduğu ve davalı Kurum tarafından vergi kaydının devam ettiği zannıyla davacının 03.01.1984-28.08.2008 tarihleri arasında 24 yıl 7 ay 25 gün Bağ-Kur sigortalısı kabul edilerek yaşlılık aylığı bağlandığı, davacının ilk kez 31.05.1988 tarihinde prim ödemesi yaptığı, 1992 affından yararlandığı, en son 15.01.1998 tarihinde prim ödemesinin bulunduğu ve 28.08.2008 tarihinde 5510 sayılı Kanun'un geçici 24.maddesinden yararlanarak yapılandırdığı prim borçlarını 22.735TL olarak aynı tarihte ödediği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının isteğe bağlı Bağ-Kur sigortalısı olmasına karar verildiği 01.01.2005 tarihi ile 01.09.2008 tarihleri arasında düzenli prim ödemesinin bulunmadığı, prim borçlarını yapılandırıp toplu olarak 28.08.2008 tarihinde ödediği, davalı Kurum tarafından cebri icra yolu ile de prim tahsil edilmediği anlaşıldığından, Türk Medeni Kanunun 2. maddesinin uygulama yeri yoktur. Davacı, primlerini ödemiş ise de, yapılandırmadan yararlanarak ve tahsis talebinde bulunduğu gün prim borcunu ödediğinden primlerin davalı Kurum tarafından uzun yıllar kullanılması da söz konusu değildir. Mahkeme bu hususlar göz önünde bulundurulmadan isabetsiz gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 23/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15810, Karar No: 2024/9268, Tarih: 23.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/15810 E.  ,  2024/9268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/406 E., 2016/162 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; ağaç kesmediğine, çam ağaçlarını kestiğine dair delil bulunmadığına, hakkında daha önce aynı konuda tutanak düzenlendiğinden kimlik bilgileriyle haberi olmadan tutanak tutulduğuna, orman muhafaza memurlarının ön yargılı şekilde tutanak düzenlediklerine, zararı ödediğine, kararın hukuka aykırı olduğuna ve hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanığın ağaç kestiği ve açma yaptığı ihbarı üzerine orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde, kızılçam ağaçlarının kesildiğinin, açma yapıldığının ve fidan dikimi için çukur açıldığının görüldüğü, sanıktan sorulduğunda sanığın alanı 2/B alanı zannettiğini, orman olduğunu bilseydi ağaç kesmeyeceğini beyan ettiği tespit edilerek sanık hakkında suç tutanağı düzenlendiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, suçlamayı kabul etmediğini, suça konu yerin köylülerin odun kestiği yer olduğunu, ağaç kesmediğini, suça konu yere yakın 2/B arazisi olduğunu, kendi arazisinde görüldüğü için suçun kendisine atıldığını, daha önceden zabıt bilgileri olduğu için aleyhine bu işlemin yapıldığını beyan etmiştir.

Tutanak tanıkları tutanak içeriğinin doğru olduğunu beyan etmişlerdir.

Tanık ..., sanığın halasının oğlu olduğunu, zaman zaman arazi dışına yevmiyeye gittiklerini, sanığın ağaç kestiğini ve açma yaptığını görmediğini, köylülerin kendilerinin orada bulunmalarını istemediğini, ağaç kesilen yere başka yerlerden de rahatça girilebildiğini beyan etmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, suça konu yerin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı, yapacak nitelikte emval veren ağaçların dikiliden motorlu testereyle kesildiği, açma yapıldığı ve fidan dikilmek üzere çukur açıldığı tespit edilmiştir.

A.Sanık Hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci Maddesine Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesindeki hak yoksunlukları uygulanmamış ise de; Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği mümkün görülmüştür.

A.Sanık Hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci Maddesine Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesindeki hak yoksunlukları uygulanmamış ise de; Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği mümkün görülmüştür.

Müsadere talebi hususunda mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Bilirkişi raporu ile yapacak nitelikte emval veren ağaç kesildiğinin tespiti karşısında, sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca indirim uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporu, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B.Sanık Hakkında 6831 sayılı Kanun'un 93 üncü Maddesine Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanığın yargılama konusu eylemine göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile aynı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi gereği zamanaşımını kesen en son işlem olan sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulan 21.03.2016 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin anlaşılması bozmayı gerektirmiştir.

III. KARAR

A.Sanık Hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci Maddesine Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B.Sanık Hakkında 6831 sayılı Kanun'un 93 üncü Maddesine Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

III. KARAR

A.Sanık Hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci Maddesine Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B.Sanık Hakkında 6831 sayılı Kanun'un 93 üncü Maddesine Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5727, Karar No: 2023/3932, Tarih: 06.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5727 E.  ,  2023/3932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/109 Esas, 2015/147 Karar

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2015 tarihli ve 2015/109 Esas, 2015/147 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan yüklenen suçu işlediğinin sabit olmaması gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine ve bu nedenle cezalandırılması gerektiğine, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir

.... Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Kararın hatalı olup suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan mahkumiyetine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuk hakkında; "Adıyaman ili ... İlçesi \*\*\* Köyünde oturan suça sürüklenen çocuğun 2014 yılı Haziran ayı içerisinde tatil ve çalışma amacıyla Mersin'de ikamet eden abisi ... \*\*\*'ın yanına geldiği,okul harçlığını çıkarmak amacıyla yengesinin hazırladığı darıları satmaya başladığı,olay tarihinde abisinin ikametinde bulunduğu sırada yengesi olan ... \*\*\*'ın misafirliğe gittiği ve evde mağdure ile birlikte yalnız kalan suça sürüklenen çocuğun mağdureyi aynanın karşısına götürüp parmağını bacaklarının arasına cinsel organına soktuğu" iddiası ile ilgili açılan kamu davası ile ilgili olarak;

Yapılan yargılama sonucunda Mahkemece; "Suça sürüklenen çocuk aşamalardaki savunmalarında suçlamayı kabul etmemiştir.Olayın 2014 yılı Eylül ayı içerisinde gerçekleştirildiği iddia edilmektedir ve iddiaya göre aynı gün mağdurenin annesi de olayı mağdureden öğrenmiştir.Ancak suça sürüklenen çocuk hakkındaki şikayet 27.11.2014 tarihinde yapılmıştır ve şikayeti yapan da mağdurenin anne babası değildir. ... \*\*\* isimli bir şahıs tarafından Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmuştur.... \*\*\*'ın da görgüye dayalı bir bilgisi yoktur.Olayı mağdurenin kendine anlattığını iddia etmektedir. Diğer bir anlatımla mağdurenin annesi aynı gün olaydan haberdar olmasına karşın adli makamlara müracaat etmemiştir.Olay 3 ay kadar sonra görgüye dayalı bilgisi olmayan bir şahıs tarafından ihbar edilmiştir.Mağdure ise 2008 doğumludur ve suç tarihinde 6 yaşındadır.Duruşmada da gözlemlendiği üzere mağdure kendisini ifade edebilecek durumda değildir.Suça sürüklenen çocuk çocuğa cinsel istismar gibi ağır ve yüz kızartıcı bir suçlama ile suçlanmaktadır ve böyle bir suçlama bundan sonraki hayatını da karartabilecek bir suçlamadır.Bu kadar ağır bir suçlama için küçük yaştaki bir çocuğun beyanına istinaden mahkumiyet kararı sonuçları itibariyle çok ağır olacaktır.Sonuç olarak suça sürüklenen çocuğun müsnet suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak somut ve kesin delil bulunmadığı," şeklindeki gerekçesine binaen suça sürüklenen çocuğun 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince delil yetersizliğinden beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya içeriği nazara alındığında, dava konusu olayı 27.11.2014 tarihinde Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığına bizzat başvurarak tanık sıfatıyla ifade vermek suretiyle bildirip soruşturma işlemlerinin başlamasına neden olan ... .... isimli şahsın açık kimlik ve adresinin tespiti ile tanık sıfatıyla dinlenilmesinden sonra toplanacak delillere göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hususu hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2015 tarihli ve 2015/109 Esas, 2015/147 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2023 tarihinde karar verildi.