muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19860, Karar No: 2015/16328, Tarih: 21.10.2015

Sayaç okuma bedeli; sayaç okuma maliyetlerini yansıtan bedeldir ve 4193 sayılı EPDK kurul kararının 8. maddesinin e bendine dayanarak alınmaktadır.

Perakende satış hizmeti bedeli; perakende satış hizmeti maliyetini (söz konusu fâaliyete ilişkin düzenlemeye esas net yatırım harcamasının itfa tutarı, faturalama ve tahsilat giderleri, tanıtım ve pazarlama giderleri, müşteri hizmetlerine ilişkin giderler, perakende satış ve hizmete ilişkin diğer işletme giderleri, düzenleme giderleri payı, fâaliyet giderleri payı, olağan ve olağan dışı giderler payından fâaliyet ile ilgili diğer gelirler payı ve olağan dışı gelirler payının düşülmesi suretiyle bulunan esas net işletme gideri ve amortisman itfa süresi farkı vergi tutarını) yansıtan bedeldir ve 4628 Sayılı Kanunun 1/1., 13/1-b-5. bendi, 6446 Sayılı Kanunun 17/6-d bendi, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliğinin 4/36. bendi, 5/e bendi ve 10.maddesine göre alınmaktadır.

İletim bedeli; elektrik enerjisinin tüketici sayaçlarına kadar ulaştırılmasında, üreticilerle dağıtım sistemi arasında yer alan iletim sisteminin kullanılmasından kaynaklanan maliyetlerin karşılanması için alınan bir bedeldir ve 4628 Sayılı Kanunun 13/1-b-2. bendi, 6446 Sayılı Kanunun 17/6-b bendi, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliğinin 8. maddesi ile EPDK kurul kararları ve tebliğlerine göre alınmaktadır.

Yukarıda yasal dayanakları açıklanarak, detaylı olarak belirtildiği üzere kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin, kanunun temel amaçları gözönünde bulundurularak, EPDK tarafından çıkarılan kurul kararları ve tebliğleri ile belirlendiği anlaşılmaktadır.

Herşeyden önce; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73.maddesine göre; “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, malî gücüne göre vergi ödemekle yükümlüdür.

Vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı, maliye politikasının sosyal amacıdır.

Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır.

Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir."

Bundan başka; 20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1. maddelerinin 1. fıkralarında; "Bu Kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasıdır". hükümleri yer almaktadır.

Bundan ayrı olarak; 22/09/2002 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin; 31. maddesinde "müşterilerin yeterli, verimli, güvenli, sürekli ve ekonomik hizmet almalarını ve hizmet seçeneklerini öğrenmelerini teminen her türlü bilgilendirme fâaliyeti, ilgili tüzel kişiler tarafından ilgili mevzuata uygun olarak yerine getirilir".

Aynı yönetmeliğin 33.maddesinde; "bu yönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan müşterilerin hakları ve zararlarının tasmini konusunda, Kanunun 11. maddesi ve 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile buna ilişkin diğer mevzuat hükümleri uygulanır".

08/05/2014 tarih 28994 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Elektrik Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliğinin, Tüketicilerin bilgilendirilmesi ile tüketici hakları ve zararların tazmini başlıklı 19.maddesinin 6.bendinde; "Bu Yönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan tüketicilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile ilgili diğer mevzuat hükümleri uygulanır”. hükümlerine yer verilmiştir.

Ancak; ilgili mevzuatta amaçlanan husus 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği açıktır.

Bu itibarla Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kanunun verdiği yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği” ni yayımlamış, sonrasında ise yönetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliği ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi şirketler elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğler ve yönetmeliğin dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa ki; Türkiye Cumuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanunun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da sِöylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını öِnleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme göِrevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davalı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel öِdediğini bilmesi, eş sِöyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır.

Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yِönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl bِöyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar göِzetilerek; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmet bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, bu doğrultuda elektrik mühendsi bilirkişiden rapor alınarak davacıdan haksız tahsil edilen bedellerin tespiti ve bu yönüyle davanın kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8576, Karar No: 2017/2772, Tarih: 14.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/8576 E.  ,  2017/2772 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velayet düzenlemesi yönünden temyiz edilerek; temyiz itirazının duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 14.03.2017 günü temyiz eden davacı-karşı davalı ... geldi, vekilleri gelmedi. Karşı taraf davalı-karşı davacı ... ve vekilleri gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3- Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 3 ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir.

Mahkemece; 13.04.2002 doğumlu ortak çocuk velayeti, velayet tercihini anne yönünde kullanması sebebiyle başkaca bir araştırma yapılmadan davalı-karşı davacı anneye bırakılmıştır. Dosya arasında bulunan davalı-karşı davacı annenin velayeti istemediğine ilişkin 24.11.2015 tarihli dilekçesi ile babanın temyiz aşamasında ileri sürdüğü annenin çocukla ilgilenmediği ve çocuğu okula göndermediğine ilişkin iddiaları sebebiyle çocuğun üstün yararının belirlenmesi bakımından psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacı niteliğindeki uzman veya uzmanlardan (4787 sayılı Kanun m.5) ortak çocuğun anne ve baba yanındaki barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocuğun menfaatine olacağı tespit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, 3 nolu bentte gösterilen bozma sebebine göre davacı-karşı davalının çocuk yararına hükmolunan iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.14.03.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2022/12549, Karar No: 2024/7092, Tarih: 03.06.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/12549 E.  ,  2024/7092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1459 E., 2021/1798 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında nitelikli yağma suçundan verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Olay tarihi öncesinde, Kastamonu Açık Ceza İnfaz Kurumuna nakil olması sebebiyle yasal süresinde teslim olmak üzere İnebolu Cezaevinden olay tarihinde ayrıldığı ancak sanığın Kastamonu'ya gitmeyerek İnebolu ilçesinde kaldığı, geç saatlerde sanığın kendisine kalacak yer arayışına girdiği ve İnebolu İmam Hatip Lisesine ait yurt binasının açık pencere camını fark ettiği, gece saat 01.00-02.00 sıralarında açık pencereye tırmanarak katılanların uyumakta olduğu odaya girdiği, oda içerisinde bulmuş olduğu kalemi eline alarak önce uyumakta olan katılan ...'in ağzını diğer eliyle kapattığı ve elindeki kalemi de göstererek "elimdekinin ne olduğunu görüyor musun, eğer cırlarsan gözüne sokarım, elimde tığ var" şeklinde tehdit ettiği, katılandan ilk olarak telefonunu istediği, katılanın telefonunun olmadığını söylemesi üzerine bu sefer parasının olup olmadığını sorduğu, parasının da olmadığını söylemesi üzerine katılanın ağzından elini çektiği ve "5 dakika uyuyup gideceğim, ben gidince cırlamayacaksın, eğer ben gidince cırlarsan seni dışarıda bulur öldürürüm" dediği, ardından sanığın odadan çıkarak diğer odalara bakmaya başladığı, bu sırada diğer katılanlardan ...'nin de seslere uyanarak ...'e kiminle konuştuğunu sorduğu, ...'in de ...'ye tanımadığı bir kişinin odada olduğunu, elinde şiş olabileceğini ve kendilerini öldürebileceğini söylediği, bu sırada sanığın tekrar aynı odaya girerek cam tarafına geçtiği, odada oluşan seslerin duyulması üzerine sırayla katılanlar ..., ... ve ...'nın uyandığı, sanığın elinde kalemi bulundurduğu halde diğer katılanlar ..., ..., ... ve ...'ya da aynı şekilde telefonlarının olup olmadığını sorduğu, katılanların telefonlarının olmadığını söylemesi üzerine paralarının olup olmadığını sorduğu, devamında sanığın aç ve susuz olduğunu söyleyerek mağdurelerden yiyecek ve su istediği, katılanların yanlarında yemek ve su olmadığını yiyeceklerin alt kattaki yemekhanede olabileceğini söyledikleri, ancak sanığın yemekhaneye gitmediği, odadaki konuşmaların gürültüsüyle en son olarak da katılan ...'nın da uyandığı, ancak sanığın Berna'dan maddi herhangi bir talepte bulunmadığı saat 04:00 sıralarında katılanların odasından hiçbir şey almadan ayrılarak yan odaya geçtiği ve tanık ... Nur'un korkarak bağırması üzerine sanığın olay yerinden kaçarak gittiği anlaşılmıştır.

2. Katılan ...'nin mahkemede "ranzanın altında çantamda para var al git dedim ancak o çantamdan para falan almadı" şeklinde beyanda bulunduğu, katılan ...'nun ise, "sanık bizden telefon ve para istedi ancak herhangi bir şekilde üzerimizi veya eşyalarımızı aramadı" dediği, katılan ... ...'ın ise "ben telefon, yemek para istenmesi şeklinde bir olaya şahit olmadım" dediği, katılanların aşamalarda verdikleri beyanlarda genel olarak, sanığın kendilerinden telefonlarının ve paralarının olup olmadığını sorduğunu, kendilerinin olumsuz cevap vermesi üzerine sanığın ısrarcı olmadığını beyan etmeleri karşısında, sanığın gerek katılan ...'in çantasında olduğunu belirttiği parayı gerekse odada bulunan diğer eşyaları almasına engel bir durum olmamasına rağmen katılanların herhangi bir eşyasını almayıp yurt binasından ayrılması dikkate alındığında, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 36 ıncı maddesinde öngörülen gönüllü vazgeçme hükümleri uygulanarak, gönüllü vazgeçtiği ana kadar tamamlanmış eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 116 ncı maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali ve aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturacağı düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5271 sayılı Yasa'nın 302/2. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin fıkrasının (b) bendi uyarınca takdiren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

03.06.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5271 sayılı Yasa'nın 302/2. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin fıkrasının (b) bendi uyarınca takdiren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

03.06.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dosya kapsamına göre, sanık ...'nun olay tarihinde Kastamonu Açık Ceza İnfaz Kurumuna nakil olması sebebiyle İnebolu Kapalı Ceza İnfaz Kurumundan ayrıldığı, Kastamonu'ya gitmesi gerekirken İnebolu ilçesinde kaldığı, gece saat 01.00-02.00 sıralarında İnebolu İmam Hatip Lisesine ait yurt binasının açık olan penceresinden tırmanarak katılanların uyumakta olduğu odaya girdiği, oda içerisinde bulmuş olduğu kalemi eline alarak uyumakta olan katılan ...'in ağzını eliyle kapattığı ve elindeki kalemi de göstererek "elimdekinin ne olduğunu görüyor musun, eğer cırlarsan gözüne sokarım, elimde tığ var" şeklinde tehdit ettiği, katılandan telefonunu istediği, katılanın telefonunun olmadığını söylemesi üzerine bu sefer parasının olup olmadığını sorduğu, parasının da olmadığını söylemesi üzerine katılanın ağzından elini çektiği ve "5 dakika uyuyup gideceğim, ben gidince cırlamayacaksın, eğer ben gidince cırlarsan seni dışarıda bulur öldürürüm" dediği, ardından sanığın odadan çıkarak diğer odalara bakmaya başladığı, bu esnada katılan ...'nin sese uyanarak ...'e kiminle konuştuğunu sorduğu, ...'in de ...'ye tanımadığı bir kişinin odada olduğunu, elinde şiş olabileceğini ve kendilerini öldürebileceğini söylediği, sanığın tekrar aynı odaya girdiği, seslerin duyulması üzerine odada kalan katılanlar ..., ... ve ...'nın da uyandığı, sanığın elinde kalemi bulundurduğu halde diğer katılanlar ..., ..., ... ve ...'ya da telefonlarının olup olmadığını sorduğu, katılanların telefonlarının olmadığını söylemeleri üzerine paralarının olup olmadığını sorduğu, devamında sanığın aç ve susuz olduğunu söyleyerek katılanlardan yiyecek ve su istediği, katılanların yanlarında yemek ve su olmadığını yiyeceklerin alt kattaki yemekhanede olabileceğini söyledikleri, ancak sanığın yemekhaneye gitmediği, saat 04.00 sıralarında katılanların kaldığı odadan hiçbir şey almadan ayrıldığı, daha sonra girdiği yan odada bulunan tanık ... Nur'un korkup bağırması üzerine sanığın yurttan çıkarak uzaklaştığı anlaşılan olayda, 5237 sayılı Kanun'un 36 ıncı maddesinde öngörülen gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığı, zira sanığın ... Nur'un korkup bağırması nedeniyle eylemine son verdiği, bu anlamda sanığın eyleminin mağdur sayısınca 5 kez nitelikli yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu kanaatinde olduğumdan ilk derece mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararın onanması gerekirken bozulması yönündeki sayın çoğunluğun kararına iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/1051, Karar No: 2023/800, Tarih: 27.03.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1051 E.  ,  2023/800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/5 E., 2016/382 K.

KARAR : Asıl davanın kısmen kabulü, birleşen davanın reddi

Taraflar arasındaki birleştirilerek görülen tapu iptal ve tescil ve gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin iptali davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı/birleşen davada davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usuli eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl davada davacı ... vekili; davalı ...'e vekaleten ... ile davalı ...'e ait olan Dağyenice Mahallesi, 850, 771, 150, 151 parsel sayılı taşınmazdaki hissesini Bakırköy 43. Noterliğinin 03.12.2012 tarih, 31587 yevmiye numaralı satış vaadi sözleşmesiyle satın aldığını, bedelini peşin ödediğini, tapu devrini yapmak istediğini sürekli davalıya bildirdiği halde işlemden kaçındığını, kötü niyetli hareket ettiğini belirterek dava konusu taşınmazlar üzerinde davalı adına kayıtlı hisselerin tapusunun iptali ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Birleşen davada davacı ... vekili; davalı ...'in vekalete istinaden Bakırköy 43. Noterliğinin 03.12.2012 tarih, 31587 yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile dava konusu İstanbul İli, Çatalca İlçesi, Dağyenice Mahallesi, 771, 850, 22, 150, 102, 32, 277, 278, 369 ve 633 parsel sayılı taşınmazdaki hissesini diğer davalı ...'ya satmayı vaadettiğini, ancak söz konusu satış vaadi sözleşmesinin davalı ... tarafından vekalet yetkisinin kötüye kullanılmak suretiyle yapıldığını belirterek Bakırköy 43. Noterliğinin 03.12.2012 tarih, 31587 yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl davada davalı ...; cevap dilekçesi vermemiştir.

2.Birleşen davada davalı ...; cevap dilekçesi vermemiştir.

3.Birleşen davada davalı ... vekili; davalı tarafın haksız ve kötü niyetli olduğunu, dava konusu taşınmazları bedelini ödeyerek satın aldığını, davalı ...`ün oğulları tarafından yönlendirilmesi sureti ile inkar edilmeye çalışıldığını, ...'ün Dağyenice köyünden evlendikten sonra yaklaşık 50 yıl önce taşındığını, köy ve tarlalarla doğrudan bir ilgisinin kalmadığını, tarlalardaki hisselerinin kullanımı ve satışı için kardeşi Ali Tuncer`e 10 yıl önce vekalet verdiğini, bu taşınmazları ...`ün bilgisi dahilinde satın aldığını savunarak birleşen davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI