muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33662, Karar No: 2013/39950, Tarih: 13.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/33662 E.  ,  2013/39950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Erzin (İcra Hukuk) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi ihale alıcısının, KDV oranının %1 olarak uygulanması gerektiğini ileri sürerek, söz konusu talebinin reddine ilişkin müdürlük işleminin kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece,uyuşmazlık konusunda Vergi Mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle, yargı yolu sebebiyle şikayet dilekçesinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar Katma Değer Vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV'ye tâbi tutulmuştur. KDV Kanunu'nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17. maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı'na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV'nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no'lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Her ne kadar Dairemizin önceki içtihatlarında, KDV'nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olduğundan, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yerinin vergi mahkemeleri olduğu belirtilmiş ise de; Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü’nün 11.03.2013 tarih ve 2012/182 Esas 2013/321 Karar sayılı ilamında özetle; KDV’ye ilişkin şikayetin, icra müdürlüğünün tesis ettiği bir işlemden kaynaklandığı, mahkemece incelemenin, icra dosyasından yapılarak anılan işlemin kanuna uygun olup olmadığı hususunda karar verileceği belirtilmek suretiyle uyuşmazlığın adli yargılamanın bir parçasını oluşturduğundan bahisle adli yargı yerince çözümlenmesi gerektiği belirtilmiştir. Buna göre, KDV’ye ilişkin işlemin kaynağı icra müdürlüğünün tesis etmiş olduğu karara ilişkin olduğundan, işlemin yasaya uyarlılığının, şikayet yoluyla, icra mahkemelerinin denetiminde olduğunun kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan olgular karşısında, Dairemizin değişen içtihadına göre, KDV’ye ilişkin şikayetin icra mahkemelerinde incelenmesi gerektiğinden, mahkemece şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; şikayeti inceleme isteminin yargı yolu nedeniyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19503, Karar No: 2025/3311, Tarih: 25.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/19503 E.  ,  2025/3311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/5 E., 2021/957 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55659 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanıklar Veysel Çiftçi, Ahmed Daban,... ve yargılama aşamasında vefat eden sanık ...'ın fikir ve eylem birliği içerisinde birlikte hareket ederek site içerisinde ayrı dairelerde ikamet eden müştekiler ..., ... ve Selami Üstandağ'ın evlerinin ikamet kapılarını kırmak suretiyle girip, etrafı dağıtarak hiçbir şey almadan çıktıkları olay nedeniyle yapılan yargılama sonunda, her ne kadar sanık veysel çiftçi hakkında atılı suçlardan, diğer sanıklar hakkında ise tamamlanmış hırsızlık suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de:

1-Sanık ... yönünden yapılan değerlendirmede;

Tüm aşamalarda sanığın savunmasında üzerine atılı suçu işlemediğini, diğer sanıklar ile birlikte Kırklareli'ne geldiğini ancak açık ceza infaz kurumuna teslim olduğunu belirtmesi, diğer sanıkların ifadesinin sanığın savunmasını doğrulaması, her ne kadar polis memurları tarafından tanzim edilen 01/02/2015 tarihli tutanakta, olay günü hırsızlığa karışan aracın 34 GC 9267 plakalı araç olduğunun tespit edildiği ve plaka tanımlama sistemi kameralardaki görüntülerden saat 15.21 sıralarında Kırklareli iline giriş yapan aracın sürücü koltuğundaki şahsın ... olduğuna ilişkin tespit yapılmış ise de; sanık Veysel'in 16:01:09'da Kırklareli Açık Ceza İnfaz Kurumuna giriş yaptığının anlaşılması ve 15/04/2021 tarihli olay yerine ilişkin görüntü kaydına ilişkin tutanakta ise müştekilerin ikametinin bulunduğu siteye şahısların 16:01 sıralarında geldiğinin tespit edilmesi karşısında, olay günü diğer sanıklarla ile birlikte Kırklareli'ne gelen ancak hırsızlık suçundan önce ceza infaz kurumuna teslim olan sanığın üzerine atılı suçları işlemediği gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde,

2- Sanıklar Ahmed Daban ve ... yönünden yapılan değerlendirmede;

Sanıkların olay tarihinde hırsızlık amacı ile müştekilerin ikametlerine girdiği fakat herhangi bir şey bulamayınca olay yerinden ayrıldıkları ve mahkemece de eylem bu şekilde kabul edildiği halde, tayin olunan cezadan 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayininde, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Hükümlü ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

II. GEREKÇE

1.Hükümlü ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

Hükümlü ...'nin, diğer hükümlüler ile birlikte fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek üzerine atılı suçları işlediğinin sabit görüldüğü belirtilmek suretiyle hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiş ise de;

Hükümlünün aşamalarda alınan savunmalarında, üzerine atılı suçları işlemediğini, diğer hükümlüler ile birlikte Kırklareli iline geldiğini, ancak açık ceza infaz kurumuna teslim olduğunu belirtmesi, diğer hükümlülerin ifadelerinin de hükümlü ...'nin savunmasını doğrulaması, her ne kadar polis memurları tarafından tanzim edilen 01.12.2015 tarihli tutanakta, olay günü olan 17.11.2015 günü hırsızlığa karışan aracın 34 GC 9267 plakalı araç olduğuna ve plaka tanımlama sistemine ait kameralardaki görüntülerden saat 15.21 sıralarında Kırklareli iline giriş yapan bu aracın sürücü koltuğundaki şahsın hükümlü ... olduğuna ilişkin tespit yapılmış ise de; hükümlü Veysel'in 17.11.2015 günü saat 16.01:09'da Kırklareli Açık Ceza İnfaz Kurumuna giriş yaptığının anlaşılması ve 15.04.2021 tanzim tarihli -olay yerine ilişkin görüntü kaydına ilişkin- tutanakta ise şikâyetçilerin ikametlerinin bulunduğu siteye olayın faillerinin saat 16.01 sıralarında geldiğinin tespit edilmesi karşısında, olay günü diğer hükümlüler ile birlikte Kırklareli iline gelen ancak olaydan önce ceza infaz kurumuna teslim olduğu anlaşılan hükümlü ...'nin üzerine atılı suçları işlemediği gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine ilişkin hükümler kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

2. Hükümlüler ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

Hükümlüler ... ve ...'nun, olay tarihinde hırsızlık amacı ile şikâyetçilerin ikametlerine girdikleri, fakat herhangi bir şey bulamayınca olay yerinden ayrıldıkları anlaşılmakla; mahkemece de gerekçede oluş bu şekilde kabul edildiği hâlde, hükümlüler hakkında teşebbüs aşamasında kalan eylemleri nedeniyle hırsızlık suçundan tayin olunan cezalarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla cezalara hükmolunması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 1 No.lu kanun yararına bozma isteminin, gerekçe bölümünün 1. bendinde açıklanan nedenlerle KABULÜNE, Kırklareli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2021 tarihli ve 2019/5 E., 2021/957 K. sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin verdiği yetkiyle, hükümlü ...'nin üzerine atılı hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından aynı Kanun'un 223/2-b maddesi uyarınca BERAATİNE, hükümlü ... hakkında tayin olunan cezaların kaldırılmasına,

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2 No.lu kanun yararına bozma isteminin, gerekçe bölümünün 2. bendinde açıklanan nedenle KABULÜNE, Kırklareli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2021 tarihli ve 2019/5 E., 2021/957 K. sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (b) bendi uyarınca hükümlüler ... ve ... hakkında gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5263, Karar No: 2020/670, Tarih: 03.02.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/5263 E.  ,  2020/670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : BEYKOZ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen vasiyetnamenin iptali davasında davanın reddine dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; müteveffa babası ...'ın 11/09/2016 tarihinde vefat ettiğini, Beykoz 1. Noterliği'nin 02/10/1990 tarihli ve 15718 yevmiye sayılı düzenleme şeklindeki vasiyetnamenin açılıp okunmasına karar verildiğini, vasiyetnamenin açılmasıyla birlikte babası tarafından haksız olarak mirastan ıskat edildiğini öğrendiğini, müteveffaya ait vasiyetname içeriğininde belirtilen hususların gerçeği yansıtmadığını, bahse konu vasiyetnamenin davalıların baskı ve talepleriyle düzenlettirildiğini; gerek aynı evde birlikte yaşadıkları dönemde gerekse davalı anne ve kız kardeşlerinin fiili ve sözlü saldırıları nedeniyle evden ayrıldıktan sonra, davalılardan gizli olarak babasıyla sürekli görüştüğünü, irtibatını koparmadığını, evlat olarak sorumluluklarını yerine getirdiğini, babasına ve davalılara karşı herhangi bir suç işlemediğini, kısacası ıskat sebeplerinin gerçekleşmediğini; evli olduğunu, evliliklerinin ilk yıllarında aynı apartmanda, farklı dairelerde ailesi ile birlikte yaşadığını, ailesinin, eşini istemediklerini, aralarında tartışma yaşandığını, babasının başka bir eve taşınmasını istediğini, baba ile oğul arasında ciddi bir tartışmanın olmadığını ileri sürerek; yasal dayanaktan yoksun vasiyetnamenin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar; davacının aile hukukundan doğan yükümlülüklerini önemli ölçüde yerine getirmediğini, davacının 1989 yılında kendileriyle birlikte altlı üstlü oturduğu binadan taşındığını ve o günden bugüne kadar ailesini arayıp sormadığını, ziyaret etmediğini, hastalandıklarında yanlarında olmadığını, sadece babası komada iken hastaneye geldiğini, aile bağlarının yaklaşık 28 yıl önce koptuğunu, nitekim mütevaffa babanın davaya konu vasiyetnameden bu süre zarfında dönmediğini; davacının eşinin, kayınpederine "papaz, şeytan" gibi sözler sarfettiğini, davacının da eşinin sözlerini onayladığını, davacının babasına karşı yazmış olduğu mektup içeriğinden, babasına küslük beslediğini, hatta onun oğlu olmayı dahi istemediğini, mirastan ıskat sebeplerinin gerçekleştiğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davacının, mirasbırakana ve mirasbırakanın ailesi üyelerine karşı aile hukukundan doğan yükümlülüklerini yerine getirmediği, babası ile hiç görüşmediği, babasına hitaben yazılan mektup içeriğinden, babası murise karşı onur kırıcı ifadelerde bulunduğu, vasiyetnamenin davalıların baskısı ile düzenlettirildiğine dair iddiasını da ispat edemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davacının gerek babası murise gerekse murisin eşi ve felçli kızına yönelik hoş karşılanmayacak davranışlarının bulunduğu, murisin iç dünyasında sarsılmalara ve yıkıma neden olan bu eylemlerin , TMK'nın 510. Maddesi kapsamında mirasçı davacının, mirasbırakan ve ailesine karşı kanunen yerine getirmekle yükümlü olduğu aile görevlerini ifada büyük bir kusur olarak nitelendirilebileceği, murisin de 1990 yılında yaptığı bu tasarruftan, vefat edene kadar 26 yıl boyunca rücu etmediği, ıskat sebeplerinin varlığının ispat edildiği gerekçesiyle, davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş; karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; vasiyetnamenin iptali istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Mirasçılıktan çıkarmayı gerektiren haller, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 510. maddesinde iki bent halinde gösterilmiştir. Buna göre, mirasçı, mirasbırakana veya mirasbırakanın yakınlarından birine karşı ağır bir suç işlemişse ya da mirasbırakana veya mirasbırakanın ailesi üyelerine karşı aile hukukundan doğan yükümlülüklerini önemli ölçüde yerine getirmemişse, mirasbırakan ölüme bağlı tasarrufla mirasçısını mirasçılıktan çıkarabilir.

Aynı Yasanın "İspat yükü" başlığı altında düzenlenen 512. maddesinde ise; " Mirasçılıktan çıkarma, mirasbırakan ancak buna ilişkin tasarrufunda çıkartma sebebini belirtmişse geçerlidir. Mirasçılıktan çıkarılan kimse itiraz ederse, belirtilen sebebin varlığını ispat , çıkarmadan yararlanan mirasçıya veya vasiyet alacaklısına düşer. Sebebin varlığı ispat edilememiş veya çıkarma sebebi tasarrufta belirtilmemişse tasarruf, mirasçının saklı payı dışında yerine getirilir; ancak, mirasbırakan bu tasarrufu çıkarma sebebi hakkında düştüğü açık bir yanılma yüzünden yapmışsa, çıkarma sebebi geçersiz olur." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Somut olayda; Beykoz 1. Noterliği'nin 02.10.1990 tarihli ve 15718 yevmiye sayılı düzenleme şeklindeki vasiyetname ile muris ... tarafından, oğlu davacının mirastan ıskat edildiği, ıskat sebebi olarak; davacının, kendisine ve ailesine karşı kötü davrandığının, saygısız ve münasebetsiz davranışlarda bulunduğunun, kendisini dövmeye kalkıştığının, yine kendisine hitaben hakaret ve tehdit içerikli mektup yazdığının, bayramlarda ziyaretine gelmediğinin gösterildiği; buna rağmen, dosya kapsamında toplanan delillere göre, ıskat sebeplerinin, ispat külfeti üzerinde bulunan davalılar tarafından ispat edilemediği anlaşılmaktadır. Her ne kadar davalı tarafça, delil olarak dosyaya sunulan, baba ile oğul arasındaki mektuplaşma içeriğinden bahisle, ıskat sebeplerinin gerçekleştiği savunulmuş ve gerek İlk Derece Mahkemesince gerekse Bölge Adliye Mahkemesince gerekçeye dayanak yapılmışsa da, mektup içeriğinde "hakaret ve tehdit" içerikli ifadelerin yer almadığı, nitekim bu hususta yapılan şikayet üzerine savcılık tarafından takipsizlik kararı da verildiği görülmüştür.

Hal böyle olunca, İlk Derece Mahkemesince; davalılar tarafından ıskat sebebinin ispat edilemediği, TMK'nın 512/3. maddesi uyarınca, mirastan ıskatın mirasbırakanın tasarruf nisabı oranında geçerli olduğu, davacının saklı payını talep edebileceği dikkate alınarak; davaya tenkis davası olarak devam edilip, murisin terekesinde bulunan tüm aktif ve pasifin belirlenmesinden sonra, konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmak suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. Maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22397, Karar No: 2017/10032, Tarih: 14.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/22397 E.  ,  2017/10032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı abonenin başvurusunu değerlendiren .....Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyetinin, elektrik faturaları ile tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedellerinin iadesine karar verdiğini, ancak bu bedellerinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek; hukuka aykırı olan .....Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyeti kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davacı ... şirketinin vermiş olduğu hizmetin bedeli ile bu hizmete ilişkin vergileri tahsil etmesi gerektiği, bu hizmetin dışında olan dava konusu bedellerin tahsil edilmesinin ise doğru olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-)Dava; 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedellerinin iadesi istemiyle yapılan başvuru üzerine, Tüketici Hakem Heyetince verilen kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmeti bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar sayılı kararı ile Anayasanın "Vergi Ödevi" Başlıklı 73. maddesindeki “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir." şeklindeki düzenleme uyarınca; bu bedeller hakkında ,

..... tarafından çıkartılan ikincil mevzuat hükümlerinin uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin .....'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ..... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı, kabul edilmiştir.

Ancak, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde .....'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17.madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.