muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5406, Karar No: 2023/4697, Tarih: 11.10.2023

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın dava ve cevaba cevap dilekçesinde; erkeğin kendisine sözel, duygusal, psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, ailelerin araya girmesi, zamanla problemlerin düzelebileceği ihtimali ile evliliklerinin bu güne kadar devam ettiğini, ancak erkeğin her geçen gün şiddet eğilimini arttırdığını, sürekli sinkaflı sözler söylediğini, kendisine ve ailesine zarar vereceğine, öldüreceğine yönelik tehditte bulunduğunu, her davranışını aşağıladığını, " sen beyinsizsin, yolunu bile bulamazsın, kendi başına alışveriş bile yapamazsın, sen bir hiçsin, bana layık değilsin" gibi sözlerle kendisini küçük düşürmeye çalıştığını ve hakarette bulunduğunu, henüz 10 günlük evliyken bile kendisini itip kakmaya, tartaklamaya başladığını, bu sırada kollarında ve bacaklarında morluklar oluştuğunu, tüm bunlar yaşanırken, olayların büyümemesi için öncesinde şikayette bulunmadığını, erkeğin sürekli telefonunu elinden düşürmemesi, nereye giderse yanında götürmesi nedeniyle durumdan şüphelendiği için telefonuna bakma ihtiyacı duyduğunu, ve whatsapp programı üzerinden uygunsuz mesajlarını gördüğünü, ayrıca telefonda yine aynı şekilde uygunsuz fotoğrafların bulunduğunu, en son 26.01.2021 tarihinde işten çıktığında erkeğin kendisini almaya geldiğini, her zamanki gibi hiçbir sebep yokken kavga çıkarmaya çalıştığını, erkeğe bu evliliğin bitmiş olduğunu, ayrılmak istediğini söylediğini, bunun üzerine erkeğin iyice sinirlendiğini, araç içerisinde ölüm tehdidinde bulunup " eve gidince seni asacağım, öldüreceğim" dediğini, araçta ani fren yapıp "seni burada herkesin içinde öldüreceğim" diyerek defalarca koluna, bacağına ve kafasına vurduğunu, eve geldiklerinde kendisini öldürmesinden korktuğu için içeri girmediğini, iki kat boyunca kendisini yerde sürükleyip eve sokmaya çalıştığını, direndiğini, yardım istediğini, kendisini merdivenlerde dövüp sürükleyip zorla ayakkabıları ile eve soktuğunu, evde de dövmeye başladığını, kaçarak kendisini odaya kilitlediğini, babasına mesaj attığını, kapıyı zorla açtığını, telefonunu elinden aldığını, telefonu alıp polisi aramak için direndiğini, kolunu ısırdığını, kafasına ve ensesine sayısız darbede bulunduğunu, saçlarından tutup sürüklediğini, direnince saçından kendisini komodine bağlamaya çalıştığını, o sırada kendisinin sesini duyan alt komşusunun polisi aradığını, elinden kurtulup kapıyı açtığını, kendisini dışarıya attığını, olay yerine gelen polis memurları tarafından kurtarıldığını, bu konuyla ilgili adli sürecin başladığını, 26.01.2021 tarihli darp raporunun bulunduğunu, erkek hakkında uzaklaştırma tedbiri uygulanmaya başlandığını, bu olaydan sonra ayrı yaşamaya başladıklarını iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince tarafların boşanmalarına, kadın yararına 200.000,00 TL maddî, 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; kadının iddialarının asılsız olduğunu savunarak asıl davanın reddini istemiş, kadının annesinin, müvekkilinin annesi ile yaptığı telefon görüşmesinde müvekkiline hakaret ettiğini, bu evliliği bizzat bitireceğini beyan ettiğini, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kusurlu tarafın müvekkilinden ziyade kadın ve ailesi olduğunu, kadının evlilik birliği içinde üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmediğini, müvekkilinin özel hayatı ile ilgili bilgileri annesine, babasına ve yakın çevresine rızası dışında verdiğini, kadının 26.01.2021 tarihinde yaşandığını iddia ettiği beyanlarına itiraz ettiklerini, kadının kendisini apartmana ait merdivenlerde bilerek isteyerek yere attığını, kendisine zarar vermeye ve bağırmaya başladığını, bunun üzerine müvekkilinin eşini zorlukla sakinleştirerek eve aldığını, olayların devamında kadının evin içinde tartışmaya devam ettiğini, müvekkiline saldırdığını, tokat attığını, göğsüne tekme attığını, müvekkilinin üzerindeki elbiseleri yırttığını, kadının psikolojik sorunları olduğunu, olmayan şeyleri zihninde canlandırdığını, sanki görüyormuş gibi hareket ettiğini, kadının ailesinin evlilik birliğine müdahale ettiklerini iddia ederek karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince tarafların boşanmalarına, erkek yararına, 300.000,00 TL maddî, 300.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı-karşı davacı erkeğin, kadına '' öküz gibi '' şeklinde sözler söyleyerek hakaret ettiği, kadını, kadının kardeşini ve babasını işten attırmakla tehdit ettiği, kadının harcamalarını, hesaplarını kontrol ederek bugün yirmi üç TL lik ne aldın şeklinde soru sorarak ve kadına yeni kıyafetler almayarak ekonomik şiddet uyguladığı, tarafların ayrılığına neden olan son olayda kadına fiziksel şiddet uyguladığı, kadın hakkında düzenlenen darp raporunun dosya içerisinde mevcut olduğu, davacı-karşı davalı kadının ise erkeğe cinsel eğilimini kastederek "top" dediği, kadının annesinin erkeğin annesine ''biz bu yuvayı yıkacağız, soranlara da ... bu yuvayı yıktı dersin'' şeklinde sözler söylediği, böylece kadının ailesinin evlilik birliğine olumsuz müdahalede bulunduğu, son olayda kadının da erkeğe fiziksel şiddet uyguladığı, erkek hakkında düzenlenen raporun da dosya içerisinde mevcut olduğu, evliliğin yedi ay sürdüğü, boşanmaya neden olan olaylarda kadın daha az, erkeğin ağır kusurlu olduğu, boşanmakla zedelenen ekonomik menfaatleri ile boşanmaya sebep olan eylemlerinin kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte bulunması nedeniyle tarafların kusur durumları ve evliliğin süresi de dikkate alınarak kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, ağır kusurlu erkeğin tazminat taleplerinin reddi gerektiği gerekçesi ile asıl ve karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince boşanmalarına, tarafların müşterek çocukları olmadığından velâyet hususunda karar verilmesine yer olmadığına, davacı- karşı davalı kadın yararına 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiş, davalı- karşı davacı erkeğin tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı-karşı davalı kadın vekili, maddî ve manevî tazminat miktarının hakkaniyete aykırı olduğunu, müvekkilinin davalı- karşı davacıya fiziksel şiddet uyguladığının kabul edilmesinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin annesinin, erkeğin annesine "biz bu yuvayı yıkacağız" şeklinde sözler söylediğinin düşünülemeyeceğini, maddî ve manevî tazminat miktarının az olduğunu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, tazminatların miktarı yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı- karşı davacı erkek vekili, İlk Derece Mahkemesinin kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, davacı- karşı davalı kadının psikolojik rahatsızlıklarının bulunduğunu, aldırılan raporlarda detaylı tetkik ve araştırma yapılmadığını, bütün olaylardan zarar gören ve mağdur olan kişinin müvekkili olduğunu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, tazminat taleplerinin reddi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili; istinaf dilekçesini tekrarla, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, tazminatların miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı-karşı davacı erkek vekili; istinaf dilekçesini tekrarla, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, tazminat taleplerinin reddi yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, karşılıklı olarak açılan boşanma davası olup, uyuşmazlık boşanmaya sebep olan olaylarda kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulü koşulları oluşup oluşmadığı, kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesinin yasal koşullarının oluşup oluşmadığı ve miktarlarının dosya kapsamına, hakkaniyete, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına olup olmadığı, erkek yararına tazminata hükmedilmesinin yasal koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı ve 174 üncü maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı ve 174 üncü maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle Mahkemece kadına yüklenen fiziksel şiddet kusurunun tepkisel nitelikte olduğunun ve bu nedenle kadına kusur olarak yüklenemeyeceğinin, yine de boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6416, Karar No: 2013/3700, Tarih: 06.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/6416 E.  ,  2013/3700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belge gizlemek

HÜKÜM : 1-2003 yılında işlendiği iddia edilen suç yönünden; beraat kararı.

2-2002 yılında işlendiği iddia edilen suç yönünden; 213 sayılı VUK Yasası 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, 59. maddeleri gereğince 17 ay 15 gün hapis cezası

3-213 sayılı VUK.nun 359/a-2, 765 sayılı TCK. 59. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası

I)Katılan vekilinin “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan beraat, sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekili,sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II) Sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının “defter ve belge gizlemek” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanığa defter ve belge ibrazına ilişkin yazının ikamet adresinde 29.09.2007 tarihinde tebliği üzerine defter ve belgelerini ibraz etmekle birlikte sahteliği iddia olunan belgeleri ibraz etmediği ve 05.11.2007 tarihinde vergi denetmenine verdiği ifadesinde, şirketin 2005 yılından beri gayrifaal olduğunu, istenen belgeleri aradıklarını, bulamadıklarını bu nedenle ibraz edemediklerini beyan etmesi karşısında,usulüne uygun tebligat aranmayacağından tebliğnamedeki bu hususa ilişen bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere ve dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere ve dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak:

1-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2002 takvim yılına ilişkin alış belgelerinin vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmeyen sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı, adli sicil kaydında yer alan 3167 sayılı Kanunun 13/1. maddesinde düzenlenen çek defterini geri vermeme fiilinden mahkumiyetine ilişkin eylemlerinin 20.12.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5941 sayılı Çek Kanunu ile suç olmaktan çıkarılmış olduğu gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-15.10.2007 suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı TCK.nun 59. maddesi uygulanmak suretiyle takdiri indirim yapılması,

3- Suç tarihinin gerekçeli karar başlığına yazılmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16166, Karar No: 2015/12822, Tarih: 11.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/16166 E.  ,  2015/12822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/467-2014/211

Davacı Orman Genel Müdürlüğü vekili Avukat Mehmet tarafından, davalı H.. I.. aleyhine 06/11/2013 gününde verilen dilekçe ile 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet nedeni ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/33617, Karar No: 2011/15046, Tarih: 11.07.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/33617 E.  ,  2011/15046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcının mahsubuna bakiye 1,25 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 11/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16289, Karar No: 2022/16862, Tarih: 14.12.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/16289 E.  ,  2022/16862 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 4. ... Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın esası hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA