muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13561, Karar No: 2019/21309, Tarih: 02.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/13561 E.  ,  2019/21309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait iş yerinde 28/08/2012-17/09/2014 tarihleri arasında işçi olarak çalıştığını, son brüt maaşının SSK kayıtlarına göre 1.534.00-TL olduğunu, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile davacının sözleşmeyi haklı olarak feshettiğini, resmi tatil ve bayram tatillerinde de çalışıldığını iddia ederek, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının alacak taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının 28/08/2012-17/09/2014 tarihleri arası müşteri hizmetleri temsilcisi olarak çalıştığını, iş yerinde fazla mesai yapılmadığını, fazla mesai yapılmışsa bile ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

HMK'ya göre delilleri bildirmek tarafların, delilleri toplamak ise mahkemenin görevidir.

Davalı vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmış ve 24.03.2015 tarihli dilekçesiyle tanık isim ve adreslerini bildirerek 50,00 TL delil avansını yatırmıştır.

Dosyada mevcut dilekçelerde davalı vekilinin istisnasız tüm celselerde mazeret dilekçesi gönderdiği, mahkemece yargılama sürecinde davalı vekilinin mazeretlerine kabul kararı verilip, davacı delillerinin toplanması açısından işlemler yapılarak davacı tanıklarının dinlendiği ve bilirkişi raporu alındığı, davacının davasını ıslah ettiği, davalı vekilinin son celse için yine mazeret bildirdiği ve bildirdiği tanıkların sonraki celse dinlenmesi için davetiye çıkarılmasını talep ettiği görülmüştür.

HMK'ya göre davalı tarafın davaya katılma zorunluluğu yoktur. Bu nedenle davaya katılmayan davalının davayı sürüncemede bıraktığından söz etmek mümkün değildir.

Davanın en hızlı ve sağlıklı şekilde yürütülmesi görevi mahkemeye ait olup, yukarıda açıklandığı üzere deliller toplanmak zorundadır. Bu ilgili tarafa hukuki dinlenilme hakkı tanımaktır.

İlgili taraf delilleri süresinde sunmaz ya da delillerin toplanması için masrafları vermez ise mahkemece yapılacak iş, kesin süre müessesesini işletmek ve davayı tarafların haklarını zedelemeden en seri şekilde yürütmektir.

Mahkemece deliller bilirkişi raporu alınmadan önce toplanmalı ve daha sonra rapor alınmalıdır.

İlgili taraf delilleri süresinde sunmaz ya da delillerin toplanması için masrafları vermez ise mahkemece yapılacak iş, kesin süre müessesesini işletmek ve davayı tarafların haklarını zedelemeden en seri şekilde yürütmektir.

Mahkemece deliller bilirkişi raporu alınmadan önce toplanmalı ve daha sonra rapor alınmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, mahkeme davalı delillerini toplamaya yönelik işlem yapmamış, bu konuda davalı vekiline kesin süre vermemiş ve davalı delilleri toplanılmadan yargılama bitirilmiştir. Delil toplamaya yönelik usul hükümlerinin işletilmemesi mahkemenin sorumluluğundaki bir eksikliktir.

Mahkemece yapılacak iş, davalı vekilinin bildirdiği tanıklara usulüne uygun davetiye çıkarmak ve davalı vekili katılsın-katılmasın tanıkları dinleyerek tüm delilleri birlikte değerlendirip karar vermektir.

Mahkemece davalının hukuki dinlenilme hakkının ihlal edilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 02/12/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11478, Karar No: 2017/6724, Tarih: 12.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/11478 E.  ,  2017/6724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın savunmasında Mehmet Ali Bal hakkında suç duyurusunda bulunduğunu belirtmesi karşısında söz konusu soruşturma dosyası getirtilip incelenerek sonucu beklenmeden ve şikayet tarihini de kapsar şekilde 1 yıl ve daha öncesi vergi beyannameleri borçlu şirketin bağlı bulunduğu vergi dairesi müdürlüğünden getirtilmeksizin eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35071, Karar No: 2016/15264, Tarih: 15.11.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/35071 E.  ,  2016/15264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Kanun’un 106/4. maddesi gereğince “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” hükmü gözetilmeden, yaşı küçük sanığın adli para cezasını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceğinin ihtaratına” ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/985, Karar No: 2023/4641, Tarih: 13.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/985 E.  ,  2023/4641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/299 E., 2022/1083 K.

SUÇ : Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 04.03.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yosunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 05.04.2021 tarihli kararıyla hükmün basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; İstanbul Anadolu 44.Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usûlünün uygulanmasına karar verilmekle çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2022 tarihli kararına sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2022 tarihli kararıyla sanığın çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan, 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkumiyete yeterli delil olmadığına yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın velayeti müştekiye bırakılan müşterek çocuğunu okuldan alıp İstanbul iline götürerek müştekiye göstermediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık ile müştekinin Ağrı 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/313 E. Sayılı dosyasının 19.03.2014 tarihli kararında boşandıkları, bu kararın 04.02.2015 tarihinde kesinleştiği, mahkeme kararında tarafların müşterek çocuklarının velayetinin anne olan müştekiye verildiği ve baba olan sanık ile çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesine rağmen, sanığın müşterek çocuk olan 28.06.2007 doğumlu Mehmet'i müştekinin rızası olmaksızın götürdüğü ve müştekiye göstermediği anlaşılmıştır.

2. Müştekinin aşamalarda alınan ifadelerinin istikrarlı olduğu tespit edilmiştir.

2. Müştekinin aşamalarda alınan ifadelerinin istikrarlı olduğu tespit edilmiştir.

3. Sanık savunmasında, müşterek çocuğu götürdüğüne dair dolaylı ikrar içeren ifadelerin yer aldığı belirlenmiştir.

4. Tüm dava dosyası kapsamından, sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğu belirlenmiş olup, mahkemenin kararında hukuka aykırılık tespit edilememiş ve sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine ve mahkumiyete yeterli delil olmadığına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

5. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın sair temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2022 tarihli kararında sanık tarafından ileri sürülen temyiz itirazı ile dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz itirazının reddiyle hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/866, Karar No: 2024/1173, Tarih: 19.03.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/866 E.  ,  2024/1173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2035 E., 2022/1992 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Varto Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/100 E., 2021/7 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; Muş İli, Varto İlçesinde yapılacak olan .......,II barajı nedeniyle ......, Köyünde bulunan taşınmazların kamulaştırıldığını ve köyde yaşayanların zorunlu olarak göç ettirildiklerini, baraj ihalesini alan davalı şirketin söz konusu baraj nedeniyle etkilenen evlerin tespiti için Likya Şehir Planlama Mimarlık ve Kentsel Tasarım Ltd. Şti. ile anlaştığını, bu şirketin hak sahipliği için 4 kriter belirlediğini ancak bu kriterlerin neye göre belirlendiğinin belirsiz olduğunu, göç etmek zorunda kalan ve şirketin belirlemiş olduğu kriterleri sağlayan kişilere 130.000,00 TL ödeme yapıldığını, bu ödemelerin tamamen İskan Kanunu çerçevesinde göçe zorlanacak olan ailelere verildiğini, yapılan ödemelerin hibe kapsamında olmadığını, yüklenici firma tarafından öncelikle hak sahipliğinin tespiti için köylülerin İl Özel İdaresine başvuru yapmaları, idare tarafından hak sahibi olarak görülmeleri halinde ödeme yapılacağının belirtildiğini, ancak İl Özel İdaresinin hak sahiplerini belirlemesine yönelik işlemin, hak sahiplerini belirleme yetkisinin Köy İhtiyar Heyetine ait olduğu gerekçesiyle Van İdare Mahkemesince iptal edildiğini, kriterlerin belirlenmesinde yetkili olan mercinin köy ihtiyar heyeti olduğunu, HES nedeniyle göçe zorlanmasına rağmen İskan Kanunu hükümlerine aykırı şekilde ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 130.000,00 TL iskan alacağının taksit tarihlerinden itibaren hesaplanacak yasal faziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; davalı şirketin elektrik üretim lisansının bulunmadığını, elektrik üretim lisansının dava dışı ..........Nehri Üretim A.Ş.ye ait olduğunu, davalı şirketin HES sahasındaki inşaat işlerini yürüten ana müteahhit ve dava dışı şirketle farklı şirketler olduklarını, bu nedenlerle davanın öncelikle husumet yönünde reddine karar verilmesi gerektiğini, 5543 sayılı İskan Kanunu'nun (5543 sayılı Kanun) 12 nci madddesi ile EK-2 maddesi uyarınca HES kapsamındaki uygulamalarda görevli ve yetkili idarelerin Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü olduğunu, kamulaştırma bedelin davacıya usulüne uygun ödendiğini, yatırımcı özel hukuk tüzel kişilerin İskan Kanunu ve Uygulamaları yönetmeliği çerçevesinde herhangi bir kamusal tazmin yükümlüğünün bulunmadığını, ancak bir takım farklı zamanlarda yöre halkına çeşitli bağışlar yapılabildiğini, bir düzenleyici işlemle bağış yapılacak kişilerin belirlenmediğini, şartların gerçekleşip gerçekleşmediğini veya işlemin denetim eksenlerinde sorgulamaya çalışmanın yerinde olmadığını, kamusal makamların verileri dikkate alınarak takdiri kendilerine ait olmak üzere bir takım objektif şartlar belirlendiğini, davacının talebinin herhangi bir hukuki kaynağının olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacıya ait yerleşim adreslerinin ilk tesis tarihinden itibaren bilgilerinin istendiği, davacı hakkında nakille gelme durumun olmadığı ve ilk yerleşim yeri adresinin Velbert/Almanya olduğu, 19.09.2007 tarihinde tesis edildiği ve yurt içi yerleşim yeri adresinin ise ilk kez 17.09.2019 tarihinde tesis edildiği, bundan öncesine dair ise davacıya ait bir yurt içi adresinin bulunmadığı, davacının 1970-1995 yılları arasında ........, Köyünde ikamet ettiği, 25 yıl önce köyden ayrıldığı, cenaze ve düğünler dışında köye gelmediği ve geldiğinde ise 2-3 gün kalıp gittiği ve Bağiçi Köyünde sürekli ikamet ettiği 25 yıl öncesinde babası ve annesi ile birlikte kaldığı, dava tarihine kadarki son 18 yıl 11 ay 2 günlük süreçte davacının yurt içinde kaldığı sürenin 330 gün olduğu, davacının bahsedilen sürenin yaklaşık %95'lik kısmını yurt dışında geçirdiği, davacının Medeni Kanunu'nun aradığı şartlarda ikametgah şartını sağlayamadığı ve nüfus kayıtlarında anlaşıldığı üzere davacının bahsi geçen ve baraj gölü altında kalan köy nüfusuna kayıtlı olmadığı, bu haliyle davacının 5543 sayılı Kanun'a göre hak sahibi olma şartlarını sağlamadığı, davaya konu edilen taşınmaz üzerindeki yapının aidiyetinin davacı tarafından yapıldığının veya ona ait olduğunun tespit edilmiş olmasının tek başına davacının köydeki iskaniyetine karine olamayacağı gibi Emniyet Genel Müdürlüğünce verilen cevabın davacının iddiasının aksine kesin delil niteliğinde olduğu, yapılan kolluk araştırmasının da davacının iddiasının aksini gösterir nitelikte olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; kararın 5543 sayılı Kanun'a aykırı olduğunu, ikamet için gerekli görülen 21.08.2017 tarihinin neye göre belirlendiğinin belli olmadığını, davacının köyün en eski yerleşenlerinden olduğunu, baraj yapımı ile evi sular altında kalacağından ödeme yapılması gerektiğini, sundukları belgeler ve dinlettikleri tanıklarla davacının köyde yaşadığının kanıtlandığını belirterek, kararın kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; ......, II baraj sahası içinde davacıya ait evin yer aldığı, ancak davacının yurt dışında ikamet ediyor olup yılın belirli zamanlarında ülkeye geldiği, bu hususun emniyet ve jandarma tutanakları ile sabit olduğu, ayrıca davacı ikametini 17.09.2019 tarihinde ........ Köyüne taşısa da Köy İhtiyar heyetince belirlenen hak sahipliği listesinde yer almadığı, yapılan ödemeden faydalanabilmesi için köyde kesintisiz ikamet etme şartını taşıması gerektiği, davacının ise ikamet şartını taşımadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar etmiş, ayrıca 21.08.2017 tarihinden itibaren kesintisiz ikamet şartının kanuna aykırı olduğunu, acele el koyma kararlarının 2014 yılında başladığını belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 5543 sayılı Kanun'dan kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 5543 sayılı Kanun'un 9 ve 12 nci maddeleri,

2. 5543 sayılı İskan Kanunu Uygulama Yönetmeliği'nin (Yönetmelik) 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Aynı yöreden gelen benzer davalarda davanın ihbar edildiği Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili tarafından verilen 18.01.2021 tarihli dilekçede; Muş İli Varto İlçesi sınırları içerisinde yapılan ....., II Barajı ve HES Projesi 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve ilgili mevzuat çerçevesinde özel sektör yatırımcısı ......, Nehri Enerji Üretim A.Ş. tarafından inşa edildiği, ......Nehri Enerji Üretim A.Ş.ye, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) tarafından 095.01.2017 tarihli üretim lisansını verildiği, projenin bu lisans kapsamında yapıldığı, baraj inşaatı ile ilgili tüm kamulaştırma işlemlerinin EPDK, Muş Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü, Milli Emlak Müdürlüğü ve yatırımcı ......, Nehri Enerji Üretim A.Ş. tarafından yapıldığı, Yatırımcı ..... Nehri Enerji Üretim A.Ş.nin Energo Pro Türkiye bünyesinde bulunan alt bir şirket olduğu bildirilmiştir.

2. Yönetmelik'in 6 ncı maddesinde; "(1) Kanun'un 12 nci maddesi uyarınca, taşınmazlarının kısmen veya tamamen kamulaştırılması sonucu yerlerini terk etmek zorunda kalan aileler ile yapılan iskân plânlama etüdlerinin başladığı takvim yılı başlangıcından en az üç yıl önce kamulaştırma sahasında yerleşmiş olup da(Ek ibare:RG-9/8/2017-30149)kamulaştırılacak taşınmazı olmayan aileler hak sahibi yapılırlar. (Ek cümle:RG-9/8/2017-30149)" şeklinde düzenleme yer almaktadır. Dosya içerisinde yer alan bilgi ve belgelere göre, davacının 1970-1995 yılları arasında köyde yaşadığı, yaklaşık 25 yıl önce köyden ayrıldığı, cenazeler ve düğünler hariç köye gelmediği, 2-3 gün kalıp gittiği ve Bağiçi Köyünde sürekli ikamet ettiği 25 yıl öncesinde babası ve annesi ile birlikte kaldığı, davacının yurt dışında 750 Euro kira parası aldığı, 2007 yılında adresinin yurt dışında bulunduğu, 17.09.2019 tarihinde adresini........,Köyü olarak güncellendiği, bu durumda davacının hak sahibi olması gereken koşulları taşımadığı anlaşıldığından, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesini gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7835, Karar No: 2021/8779, Tarih: 15.09.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/7835 E.  ,  2021/8779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

Hükümlü : ...

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

31/03/2016 tarihinde usulüne uygun şekilde sanık müdafiine tefhim edilen hüküm, CMUK’nın 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal temyiz süresinde temyiz edilmeden kesinleştiği, sanık müdafiinin 25/04/2016 tarihli dilekçesi ile hükmün vekalet ücreti yönünden tavzih edilmesine ilişkin talebinin 02/05/2016 tarihli ek karar ile reddedildiği, 24/05/2016 tarihinde ek kararın sanık müdafiine tebliğ edildiği ve sanık müdafiinin 31/05/2016 tarihli dilekçesi ile CMUK’nın 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal temyiz süresinde ek kararı temyiz ettiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre hükümlü müdafiinin temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun 31/05/2016 tarihli ek kararın ONANMASINA, 15/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.