muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2064, Karar No: 2017/1855, Tarih: 03.05.2017

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 19/10/2015 gün ve 94660652-105-34-9178-2015-21215/67519 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 05/06/2015 tarihli ve 2015/506 değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 03/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12095, Karar No: 2008/1719, Tarih: 11.02.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12095 E.  ,  2008/1719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının yol yapım çalışmasında kullanmak üzere Belediyeye ait ... makinesi ile 98 saatlik bir çalışma yaptığını ve davalıya 20.237 YTL.bedelli tahakkuk ihbarnamesinin gönderildiğini, tebliğe rağmen itiraz edilmediğini ancak takibe rağmen de ödenmediğini ileri sürerek, haksız itirazın iptali ile % 40 icra-inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, usulüne uygun tebliğe rağmen duruşmaya gelmemiş ve savunmada da bulunmamıştır.

Mahkemece, itirazın iptali ile % 40 tazminata karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya ... makinası kiraladığını ve bedelini ödemediğini ileri sürerek bu davayı açmış ve delil olarak da davalı şirketin 9.4.2005 tarihli ... makinası kiralamaya ilişkin talep yazısı ile 26.5.2005 tarihli tahakkuk ihbarnamesine dayanmıştır. Davalı duruşmalara katılmayarak ve yapılan takibe karşı da borca itiraz ettiğini bildirerek hukuki ilişkiyi inkar ettiğine göre, hukuki ilişkinin varlığını davacının isbat etmesi gerekir. Davacı tarafından tek taraflı olarak düzenlenen tahakkuk belgesine davalının itiraz etmemesi sonuca etkili olmayıp hukuki ilişkiyi isbatlamak bakımından yeterli bir belge değildir. Bu konuda davacının hukuki ilişkiyi isbatlayacak başkaca delillerinin bulunup bulunmadığı sorularak değerlendirme yapılmalı ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 11.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15778, Karar No: 2023/2423, Tarih: 20.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/15778 E.  ,  2023/2423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Adana 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2021/39 Esas, 2021/90 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesi uyarınca 15 yıl hapis ve 50.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 24.05.2021 tarihli ve 2021/817 Esas, 2021/682 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanık hakkında beraat kararı verilmesini, aksi halde lehine olan tüm kanun hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğine,

3. İstihbari bilgi dışında sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığına dair delil bulunmadığına,

4. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

5. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükmü uygulanması gerektiğine,

6. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

2. Sanık hakkında beraat kararı verilmesini, aksi halde lehine olan tüm kanun hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğine,

3. İstihbari bilgi dışında sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığına dair delil bulunmadığına,

4. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

5. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükmü uygulanması gerektiğine,

6. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ikametinde yüklü miktarda uyuşturucu madde bulundurduğu ve ikametinde saklamış olduğu uyuşturucu maddeleri ikametinin çevresinde kullanıcı şahıslara para karşılığı sattığı şeklinde bilgiler alındığı, alınan bilgiye istinaden Cumhuriyet savcısından alınan yazılı arama emrine istinaden ikamette yapılan aramada ikamette şifaen kardeşi olduğunu söyleyen ... ile ikamet avlusunda sanığın eşi ... isimli şahısların olduğunun belirlendiği, yapılan aramada ikametin girişinin sol tarafında bulunan odanın içerisinde bulunan vitrinin alt kısmındaki kapaklı bölmeye gizlenmiş vaziyette 2 adet şeffaf poşette MDMD-4en-PINACA maddesini ihtiva eden uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, sanığın kanından ve idrarından alınan örnekler üzerinde yapılan testler neticesinde sentetik kannabinoid kullanıcı olmadığının tespit edilmesi ve ele geçirilen sentetik kannabinoid maddesinin günlük kullanım sınırının miligramlarla hesaplandığı gerçeği nazara alındığında sanığın ele geçirilen sentetik kannabinoid maddesini satarak üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir. Sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasında ele geçirilen maddenin kendisine ait olduğunu kabul etmişse de bu maddeyi kullanım amacıyla elinde bulundurduğunu beyan ederek suçlamayı inkar etmesi sebebiyle hakkında şartları oluşmadığından 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanmamasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, şahit numunenin müsaderesi ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunan sanığın denetim süresi içerisinde temyize konu suçu işlemiş olduğundan ihbarda bulunması gerektiği hususlarındaki eleştiri dışında isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin takdirinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan

gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

1. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "14.09.2020" yerine "15.09.2020" olarak yazılmasının hukuka aykırı olduğu,

2. Sanık hakkında verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 20 eşit taksitte ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamen tahsil edileceğine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği" hususu belirtilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördündü fıkrasının cümlesine aykırı davranılması,

Değerlendirilmiş; bu iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 24.05.2021 tarihli ve 2021/817 Esas, 2021/682 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

1. Gerekçeli karar başlığının suç tarihi kısmında "15.09.2020" ibaresinin çıkartılarak yerine "14.09.2020" ibaresinin eklenmesi,

2. Sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin paragrafına "... geri kalan kısmın tamamen tahsil edileceği" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği" ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15348, Karar No: 2017/9311, Tarih: 07.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/15348 E.  ,  2017/9311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Sanığın savunmasında 04.03.2012 tarihinde borçlu şirketini kapattığını ileri sürmesi Selçuk Vergi Dairesinin 16/09/2015 tarih ve 16149 sayılı yazısında borçlu şirket yetkilisi sanığın en son Aralık /2013 tarihinde beyanname verdiğinin belirtilmesi karşısında, sanığın ticareti hangi tarihte terk ettiği kesin olarak tespit edilip, buna göre şikayetin süresinde olup olmadığı belirlenmeden eksik kovuşturmayla yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8234, Karar No: 2014/2570, Tarih: 03.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8234 E.  ,  2014/2570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2012/178-2013/336

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkilleri ve dava dışı diğer arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, davalı yüklenicinin 16.04.2010 tarihinde iskân ruhsatı alınan binanın ortak alanlarında bazı imalatları sözleşmeye uygun yapmadığını, bazı işleri de eksik bıraktığını, müvekkili B.. K..'nin 20.02.2012 tarihinde ihtarname ile eksik işlerin bitirilmesini talep etmesine rağmen yerine getirmediğini ileri sürerek, şimdilik 14.625,00 TL'nin ihtarnamedeki sürenin bitiminden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davanın tüm kat malikleri tarafından açılması gerektiğini, tarafların birbirlerini ibra ettiklerini, inşaatı teslim alan davacıların ihbarda bulunmadıklarını, müvekkilinin inşaatta sözleşme dışı fazla işler yaptığını, takas def'inde bulunduklarını, müvekkilinin edimlerini yerine getirdiğini, eksik olduğu belirtilen bahçe kapısı, çevre duvarı üzeri kafes telin 10.10.2010 tarihli apartman toplantısında yapımına karar verildiğini, davacıların bu karara itirazları olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sözleşme tarihi ve sözleşme bitim tarihi nazara alındığında zamanaşımı def'inin yerinde olmadığı, ayıplı ve eksik iş bedellerinin davacılar B.. K.. ve R.. V.. için 1.838,52 TL. Mehmet Kalecikli için 4.838,55 TL. bulunduğu, davacı Beyhan ‘ın ihtarname çekerek davalıyı 03.03.2011 tarihinde temerrüde düşürdüğü, diğer davacıların davalıyı temerrüde düşürmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacı B. V..için 1.838,52 TL, R.. V.. için 1.838,52 TL, M. K..için, 4.838,55 TL'nin, B. K.. için 03.03.2011 tarihinden, diğer davacılar için ise dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava,ava, davacıların da aralarınada bulunduğu arsa sahipleri ile davalı arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca eksik ve ayıplı iş bedelinin tazmini istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava,ava, davacıların da aralarınada bulunduğu arsa sahipleri ile davalı arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca eksik ve ayıplı iş bedelinin tazmini istemine ilişkindir.

Yüklenicinin, iş sahibine olan borçlarına aykırı olarak, imalini yüklendiği eserin ayıplı olması durumunda; iş sahibi, açık ayıplarda BK 'nın 359, gizli ayıplarda ise 362. maddeleri hükümlerine uygun olarak ihbarda bulunduğu takdirde, aynı Kanun'un 360. maddesinde tanınan hakları kullanabilir. Eksik iş, sözleşme ve eklerine göre yapılması kararlaştırıldığı halde tam yapılmayan iştir. Ayıplı eser sözleşmede kararlaştırılan vasıfları veya olmasından vazgeçilmez bazı vasıfları taşımayan eserdir. Diğer anlatımla ayıp, bir malda ya da eserde sözleşme ya da yasa hükümlerine göre normal olarak bulunması gereken niteliklerin bulunmaması ya da bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır. Ancak, kasten sakladığı bozukluklarla, usulüne uygun yapılan gözden geçirmede farkedilemeyecek ayıplar için yüklenicinin sorumluluğu devam eder. Eğer, meydana getirilen eserin, teslim alındığı sırada usulüne uygun yapılan gözden geçirme ile varolan bozukluğu görülmemişse, ortada gizli bir ayıbın olduğu kabul edilir. Açık ayıplar, eserin tesliminden sonra, işlerin olağan akışına göre imkân bulunur bulunmaz bizzat yapılan veya uzmanına yaptırılan gözden geçirme sonucu saptanınca, uygun sürede (BK'nın m.359); gizli ayıplar da ortaya çıkar çıkmaz, gecikmeksizin yükleniciye bildirilmelidir (BK'nın m. 362/III ). Ayıp bildirimi süresine yapılmadığı takdirde iş sahibi bu ayıbı örtülü olarak kabul etmiş sayılır. Eksik işler bedeli ise ihbar koşuluna ve ihbar süresine bağlı olmaksızın teslim tarihinden itibaren kural olarak beş yıllık zamanaşımı süresinde (BK m. 126/son ) talep edilebilir. Eğer eser iş sahibinin beklediği amacı karşılamıyorsa kural olarak ayıplı yapıldığı kabul edilir. Ayıp ihbarının yazılı olarak yapılması zorunlu olmayıp süresinde ayıp ihbarının yapıldığı her türlü delille ve tanık beyanıyla dahi kanıtlanabilir. (YHGK'nın 02.02.1979 gün 1977/11-393 E. 1979/80 K. sayılı ve Dairemizin 16.01.2013 tarih ve 2012/5835 E., 2013/129 K. sayılı ilamında bu ilke ve esaslar ayrıntıları ile açıklanmıştır.)

Bu durumda mahkemece öncelikle, tazminat konusu yapılan kalemler tek tek değerlendirilerek, bunların ayıplı iş mi, yoksa eksik iş mi, ayıplı işlerin ise gizli ayıp mı yoksa açık ayıp mı olduğu belirlenmelidir. Daha sonra açık ayıplarla ilgili teslimden sonra yükleniciye BK'nın 359. (TBK'nın 474.) maddesinde öngörüldüğü şekilde süresinde ihbarda bulunulup bulunulmadığı, gizli ayıplarla ilgili olarak da ayıbın ortaya ne zaman çıktığı, çıkmasından sonra yüklenicinin BK'nın 362. (TBK'nın 477) maddesine uygun olarak haberdar edilip edilmediği üzerinde durulmalıdır.

Davalı tarafça, yargılama aşamasında cevap dilekçesinde ve bilirkişi rapor ve ek rapora itiraz dilekçelerinde, davacıların inşaatı teslim almaları üzerinden uzunca bir süre geçtikten sonra ayıp ihbarında bulunmamaları sebebiyle ayıplı işler bedelinin istenemeyeceğinin savunulmasına rağmen, bilirkişi kurulu ve mahkemece davalının bu itirazları tartışılıp, değerlendirilmemiş ve üzerinde durulmamıştır.

Öte yandan, dava konusu edilen eksik işlerin ortak alanlara ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Her paydaşın ortak alanlarda payı bulunduğundan bu yerler üzerindeki eksik işler bedelinden arsa sahibinin en fazla sözleşmedeki paylaşım oranına isabet eden miktar kadar talepte bulunabileceği gözetilmelidir. Bilirkişilerce, bu ilkeler doğrultusunda davacıların talep edebileceği ortak alanlardaki eksik ve ayıplı işler bedelinin hesaplanması gerekirken, kat irtifakı işlemine ait resmi senetteki oranlar üzerinden hesaplama yapılmıştır.

Ayrıca, davacılar vekilinin 28.05.2012 tarihli cevaba cevap dilekçesinin ekinde Ek 1 olarak açıklanan hesap tablosunda, davacı arsa sahiplerinin her bir kalem yönünden istedikleri miktar açıklanmış olmasına rağmen, bilirkişi kurulunca bahçe sulama sistemleri, asansör nefaset farkı ve apartman giriş holu duvarları mermer kalemleri yönünden talep aşılmıştır.

Diğer yandan, davacı B.. K.. tarafından keşide edilen temerrüt ihtarının tebliğ tarihine göre, temerrüt 03.03.2012 tarihinde oluşmasına rağmen, ihtarnamedeki tebliğ şerhinde maddi hataya dayalı olduğu açık olan tarih esas alınarak temerrüt tarihi 03.03.2011 olarak yazılması, ayrıca hükmün birinci satırında B..'ın K... olan soyadının Varlı olarak yazılması da doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece, uzman bilirkişi kurulundan yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, davalının itirazlarını cevaplar nitelikte rapor alınıp, davacıların talep miktarları da gözönünde bulundurularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yanılgılı gerekçeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.