muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1876, Karar No: 2016/2599, Tarih: 10.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1876 E.  ,  2016/2599 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ... 1 ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/03/2015 tarihli ve 2013/1104 esas, 2015/181 sayılı kararını müteakip, ... 1. Çocuk Mahkemesinin 23/06/2015 tarihli ve 2015/667-486 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/07/2015 tarihli ve 2015/911 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 16/12/2015 gün ve 94660652-105-34-12314-2015-E.26494/83522 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/911 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 10/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40554, Karar No: 2017/43382, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40554 E.  ,  2017/43382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15931, Karar No: 2008/5794, Tarih: 29.04.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/15931 E.  ,  2008/5794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, yeğeni olan davalıya toplam 7500 Euro borç para verdiğini, borcunu ödememesi nedeni ile başlattığı icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı davacıya borçlu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı karz hukuki ilişkisine dayanarak itirazın iptali davası açmış, iddiasını ispat için de “Dayımdan aldığım 5000 1000, 1000 Türkiye’de vermiş 7,8,9 aylarda açıktır... “ ibaresini içeren belgeye dayanmıştır. Davalı belgenin bu bölümündeki yazıların kendisine ait olduğunu kabul etmiştir.Öyle olunca davacının dayandığı bu belge HUMK 292 maddesi anlamında yazılı delil başlangıcı niteliğindedir. Bu durumda davacının gösterdiği şahitler dinlenip, deliller toplanarak sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma sebebine göre davacının sair itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bent gereğince sair itirazların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 29.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10137, Karar No: 2019/7862, Tarih: 08.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/10137 E.  ,  2019/7862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilin 08.05.2008 tarihinden 10.11.2012 tarihleri arasında davalı yanında şoför olarak çalışırken işverence iş akdinin haksız nedenle sona erdirildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik ücret alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ileri sürmüş olduğu tüm taleplerin kanuni dayanaktan yoksun olduğunu, haksız ve yersiz açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağı bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık mevcuttur.Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 98/A. maddesinde, "Ticari amaçla yük taşımacılığı yapan ve azami ağırlığı 3,5 tonu geçen araçların şoförleri ile ticari amaçla yolcu taşımacılığı yapan ve taşıma kapasitesi şoförü dahil 9 kişiyi geçen araçların şoförlerinin 24 saatlik herhangi bir süre içinde toplam olarak 9 saatten ve devamlı olarak 4,5 saatten fazla araç sürmelerinin yasak olduğu,” belirlenmiştir.Somut olayda, davacı davalı işveren yanında şoför olarak çalışmıştır. Davacı tarafından dosya içerisine araç seyir sürelerini gösterir bir kısım takograf kayıtları ibraz edilmiş ve sunulan kayıtların 23.09.2010 – 10.11.2012 tarihlerini kapsadığı görülmüştür. Yargılama esnasında dinlenen davacı tanıklarından ..., çalışma koşullarının belli olmadığını, ...'dan çıkıp bir yere mal götürdüklerinde bazen gittikleri yerde kaldıklarını, daha sonra döndüklerini, bu durumun belli olmadığını, ..., aracı yükledikten sonra...’ dan çıkıp mesafeye göre 2-3 gün gittikleri yer de kalıp malı boşaltmayı beklediklerini, daha sonra malı boşaltınca döndüklerini, ...’dan ...’a mal götürürken 8-10 saatte vardıklarını, 8 saati geçtikten sonra da yola devam ettiklerini, bu bahsettiği çalışma şartlarının ... şartlarında şoför olarak çalışan bir kişinin çalışma şartları olduğunu, davacı ile de çalışma şartlarının aynı olduğunu, davacı ile zaman zaman yolda denk geldikleri olduğunu, davalı tanığı ... ise, ...’dan ayrıldığı zaman dönüş tarihinin belli olmamakla birlikte mesela ...’a gidildiğinde 5 gün sonra ...’ya gidildiğinde 2 gün sonra dönmek şeklinde çalışıldığını, ... dışındalarsa yine fabrikaların kapalı olması sebebiyle hafta sonları çalışmadıklarını, mesela ...’a gittiklerinde 9 saat yol gidip 2-3 gün sıra bekleyip sonra tekrar geri döndüklerini, bu esnada çalışmanın söz konusu olmadığını beyan etmişlerdir.

Mahkemece, bilirkişi aracılığı ile çözümü yaptırılan kayıtlara istinaden tam olarak fazla mesainin belirlenmesinin mümkün olmadığı ancak davacının ortalama olarak haftada 12 saat fazla mesai yaptığı ve ücretlerinin ödenmediği belirtilmiş ise de, dosyada bulunan takograf kayıtlarına göre davacının haftada 12 saat fazla mesai yaptığı sonucu çıkmadığı gibi dinlenen taraf tanık beyanlarının da davacının çalışma saatlerine yönelik açık ve hesaplama yapmaya elverişli olmadığı görüldüğünden davacı haftada 12 saat fazla mesai yaptığını ispat edememiştir. Ancak yapılan işin niteliği ve takograf kayıtlarına göre davacının fazla mesai yaptığı anlaşıldığından bu kayıtlar detaylıca incelenerek ve özellikle Karayolları Trafik Kanunu Yönetmeliği'nin 98/A maddesindeki yasal sınırlamalar gözetilerek davacının ortalama olarak haftada kaç saat fazla mesai yaptığı tespit edilmeli ve yapılan hesaplamadan uygun bir hakkaniyet indirimi yapılarak sonuca gidilmelidir.

Anılan yönler düşünülmeden yazılı gerekçe ile fazla çalışma ücret alacağının belirlenerek hüküm altına alınması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14460, Karar No: 2014/32795, Tarih: 20.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/14460 E.  ,  2014/32795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/77835

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2012

NUMARASI : 2012/711 (E) ve 2012/1274 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Müştekiye ait cep telefonunun olay tarihinde ikametinden başka eşyalarla birlite çalındığı, cep telefonunun görüşme kayıtlarından telelonun suç tarihinden bir gün sonra Ankara Dışkapı'da faaliyet gösteren ikinci el telefon alım satımı yapan Y.. İl.. isimli işyerinde F.. F.. isimli işyeri sahibi tarafından sanığın nüfus cüzdanı ibraz edilmek suretiyle satın alındığının anlaşılması üzerine sanık hakkında kamu davası açıldığı, sanığın savunmasında üzerine atılı suçu işlemediğini, Ankara'ya hiç gitmediğini, böyle bir telefon satmadığını, kullandığı nüfus cüzdanını almadan önce kimliğini düşürdüğünü beyan ettiği, talimat mahkemesince nüfus cüzdanının dosyaya eklenen fotokopisinde nüfus cüzdanının veriliş tarihinin 24.04.2012 olduğu, yine dosyada fotokopisi bulunan ve suçta kullanıldığı anlaşılan nüfus cüzdanının veriliş tarihinin ise 19.07.2011 olduğu, ayrıca suça konu telefonu söz konsu işyerinden satın alan D..Ö..nin soruşturma aşamasındaki beyanında olaydan haberdar olunca işyeri ile irtibata geçtiği, kendisine telefonu Y.. A.. isimli şahıstan satın aldıklarını beyan ettikleri ve telefonu orjinal kutu içinde satın aldığını söylediğinin anlaşılması karşısında, tanık F.. F..'ın mümkünse sanıkla yüzleştirilmesi sağlandıktan sonra ya da yüzleştirme mümkün değil ise sanığın teşhise elverişli fotoğrafları temin edilerek tanığa gösterilmek suretiyle telefonu satan kişinin sanık olup olmadığı sorularak, ayrıca tanıktan telefonu kendilerinden satın alan D..Ö..'nin soruşturma aşamasındaki beyanı okunarak kendisine telefonu Y.. A..'dan satın aldıklarına ilişkin bir beyanda bulunup bulunmadığı sorulmak suretiyle delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule Göre de;

2- Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin “c” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2.fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddelerin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükümde 5237 sayılı TCK.'nın 62, 50 ve 51. maddeleri ile hırsızlık suçundan kurulan hükümde aynı yasanın 62 ve 51. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması

3- Adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükümde 5237 sayılı TCK.'nın 62, 50 ve 51. maddeleri ile hırsızlık suçundan kurulan hükümde aynı yasanın 62 ve 51. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. G.. müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20/11/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5785, Karar No: 2024/3789, Tarih: 23.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5785 E.  ,  2024/3789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1455 E., 2023/640 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/480 E., 2020/58 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, boşanmanın fer'îlerine, erkeğin boşanma davasının ve kadının ziynet alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince erkeğin başvurusunun esastan reddine ve kadının başvurusunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre reddedilen ziynet alacağı dosyasında temyize konu edilen toplam miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davacı-davalı kadının reddedilen ziynet alacağı davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı-davacı erkek vekilinin tüm, davacı-davalı kadının ziynet alacağı dışındaki diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davalı-davacı erkek vekilinin tüm, davacı-davalı kadının ziynet alacağı dışındaki diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı kadın vekili dava ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin ekonomik durumunun iyi ile birlikte; eve gitmediğini, başka kadınlar ile ilişkiler yaşadığını, müvekkiline hakaret ettiğini, kötü davranmaya başladığını, daha fazla dayanamayan kadının Küçük çekmece 4. Aile Mahkemesinin 2013/166 Esas numaralı dosyası ile boşanma davası açtığını ancak hamile olduğunu öğrenmesi ve erkeğin birlikte olduğu kadından ayrıldığı ve bir daha kimse ile görüşmeyeceğini, hakkı olan tapuyu vereceğine dair sözler vermesi nedeni ile müvekkilinin boşanma davasından vazgeçtiğini ancak erkeğin başka kadınlar ile birlikteliğini devam ettirdiğini hatta hayatındaki kadından çocukları olduğunu öğrendiğini, davalı erkek eşin evden ayrılarak bu kadın ile beraber yaşadığını, ortak çocuklar ile ilgilenmediğini,davacı kadın ve çocuklarına maddî ve manevî mağduriyet yaşattığını, özel okula giden çocukları artık özel okula göndermeyeceğini, diğer çocukları özel okula göndereceğini söylediğini, "seni istemiyorum, sevmiyorum, seninle olmayacağım, sende kadın mısın" dediğini, boğazını sıktığını, iteklediğini, vurduğunu, sürekli fiziksel şiddet uyguladığını, hasta olan çocuğunu doktora dahi götürmediğini, müvekkiline düğünde pek çok altın takıldığını ancak davalının zaman içerisinde altınları bozdurarak harcadığını ve geri iade etmediğini iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına karar verilmesini, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocukların her biri yararına aylık 5.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına kadın yararına aylık 7.500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına nafakalara her yıl %20 artış yapılmasına, kadın yararına 1.000.000,00 TL maddî, 1.000.000,00 TL manevî tazminat ile dava dilekçesinde tek tek yazılı ziynet altınlarının fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00TL altın bedelinin ödenmesine, mal rejimi tasfiyesine yönelik taleplerinin kabulüne, ortak konutun müvekkili ve ortak çocuklara tahsisine, karar verilmesini talep etmiş, tahkikat aşamasında ziynet alacağı davasında dava değerini 124,258,00 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; kadının dava dilekçesindeki iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu, zina davasının süresinde açılmadığını, evlilik içinde çocukları olmayınca kadının rızası bilgisi dahilinde başka bir kadın ile birlikte yaşadığını, o kadından farklı tarihlerde doğan 3 tane çocuğu olduğunu, her iki kadının da ihtiyaçlarını karşıladığını, müvekkilinin davacı kadına karşı güveninin zedelendiğini iddia ederek; kadının zina hukuki nedenine dayalı boşanma davasının ve asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına karar verilmesini, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, müvekkili yararına 1.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI