muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10232, Karar No: 2023/4410, Tarih: 27.03.2023

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 26.12.2018 tarih ve 2016/3411E, 2018/12817 K. sayılı ilamı ile ''28.11.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan ve 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un (TKHK) 2. maddesinde kanunun kapsamı “bu Kanun, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsar” şeklinde açıklanmıştır. Kanun'un “tanımlar” başlıklı 3. maddesinde ise tüketici işlemi, “Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, ..., taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi ifade eder” biçiminde tanımlanmıştır. 6502 sayılı TKHK'nın 73. maddesi uyarınca tüketici işlemleri ile tüketiciye yönelik uygulamalardan doğacak uyuşmazlıklara ilişkin davalarda tüketici mahkemesi görevli kılınmıştır. Taraflar arasında akdi bir ilişki olup davalının sorumluluğunun kaynağı davacıyla yaptığı kasko sigorta sözleşmesine aykırılıktır.Görev, kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re’sen dikkate alınmalıdır. Davalı şirket ile davacı arasındaki ilişki ise 6502 sayılı Kanunun 3/1 maddesi kapsamında kalan tüketici işlemlerinden kaynaklanmakta olup dava tarihi 10.06.2014'dür.Bu nedenle davacının açtığı tazminat davasında Tüketici Mahkemesi'nin görevli olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.''' gerektiği gerekçesiyle mahkeme kararı bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bozmadan sonra İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2019/86 Esas, 2019/1048 Karar sayılı ve 26.09.2019 tarihli görevsizlik kararı üzerine dosya, İzmir 7. Tüketici Mahkemesinin 2019/536 esasına kaydedilmiştir. Anılan mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile alınan bilirkişi raporlarının denetime uygun, karar vermeye yeterli ve elverişli olduğu, dava konusu araçta meydana gelen hasar ile 27.06.2013 tarihinde meydana gelen kazanın ve kazanın meydana geldiği iddia edilen yolun birbiri ile uyumlu olmadığı, TTK 1446 ve Poliçe Genel Şartları B.1.5 maddesi gereğince sigorta teminatı dışında kalan bir rizikoyu ve sonucunda oluşan hasarı, teminat kapsamında kaldığını iddia ederek ispat yükünü üzerine alan davacı tarafından rizikonun ihbar edilen şekilde ve teminat kapsamında gerçekleştiği dosya kapsamındaki delil ve belgeler ile ve alanında uzman bilirkişilerden alınan ve itibar edilen raporlar ile ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nin görüşüne göre herhangi bir kazanın iddia edildiği şekilde ve yerde meydana gelip gelmediğinin hemen kaza anından sonra araçların konumları değiştirilmeden yapılan fiziki inceleme ve eşleştirme sonucunda veya bu yapılamıyor ise her iki aracın labaratuvar ortamında bir araya getirilerek yine fiziki inceleme sonucunda bir sonuca varılması ya da anılan kazanın model araçlarla yine laboratuvar ortamında simülasyonla yaratılarak değerlendirilmesi gerektiği, ekspertiz raporunda kaza ile hasarın uyumlu olduğunun belirtildiği, tanıkların dinlenilmediğini belirterek mahkeme kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kasko sigorta poliçesinden kaynaklı hasar bedeli istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi delaletiyle mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1409 ve 1446 ncı maddeleri, Kasko Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Somut olaya ilişkin polis memurlarınca tutulan kaza tespit tutanağında; sürücü Atilla ... sevk ve idaresindeki araç ile üniversite caddesini (ağaçlı yol) takiben seyir halinde iken, sürücüsü ... sevk ve idaresindeki aracın arka tampon kısmına aracının ön tampon kısmı ile çarpması sonucu yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiği, kazanın oluşumunda ...'ın yakın takip kuralını ihlal ettiğinden asli kusurlu olduğunun sürücülerin beyanlarından ve kaza yerinde yapılan incelemelerden anlaşıldığı, karşı araç sürücüsü ...'in kusurunun olmadığı belirtilmiştir.

Ekspertiz raporunda; 02.07.2013 günü ihbar üzerine aynı gün aracın bulunduğu servise gidilerek yapılan ekspertizde aracın ağır hasarlı olduğunun görüldüğü, e-devlet sistemi üzerinden yapılan araç sorgulaması sonucu aracın Türk Ekonomi Bankasından rehinli olduğunun tespit edildiği, sigortalı araç üzerinde gerçekleşen hasarın gerçekleşmiş olan kaza ile uyumlu olduğunun görüldüğü, ancak araç lifte kaldırıldığında aracın karteri ve şanzıman gövdesinde oluşan hasarların nasıl oluştuğu ile ilgili bir kanaat oluşmadığı, çünkü aracın karteri sol ön köşesinden hasarlı olup bu parça motor traversinin arkasında ve üstte kaldığı, bu parçanın bu şekliyle hasarlanabilmesi için motor travesinde sürtme ve vuruk izlerinin oluşması gerektiği, aynı şekilde şanzıman gövdesinin yine motor travesinin arkasında olup aldığı darbenin eş zamanlı olarak motor travesinde de olması gerektiği, lakin motor travesinin herhangi bir kısmında darbe, sürtme ve ezik görülmediği, karterin üzerinde oluşan hasar izlerinin sert bir cismin karteri delmesi neticesi ile oluşabilecek bir iz olup gerek araç üzerinde gerekse olay yerinde bu hasarı oluşturabilecek ize rastlanmadığı belirtilmiştir.

19.12.2014 tarihli heyet raporunda da kaza ile hasarın uyumsuz olduğu belirtilmiştir.

Aksi ispat edilinceye kadar geçerli resmi belge olan Trafik Kazası Tespit Tutanağına göre davacının aracının karşı araca arkadan çarptığı belirtilmiştir.

İzmir 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/363 Değişik İş sayılı dosyasında alınan 02.10.2013 tarihli raporda ise kazaya karışan araçlardaki bulgulara yer verildikten sonra araçlarda hasar izlerinin böyle bir kazaya neden olabilecek nitelikte olmadığı, sonuç olarak her iki araçtaki hasarların KTT’de belirtildiği şekilde ve kaza yeriyle uyumlu olmadığı belirlenmiştir.

Yine dosya kapsamında aldırılan 19.12.2014 tarihli, trafik uzmanı, makine mühendisi ve sigorta uzmanından oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti raporunda ise dava konusu araçta oluşan hasar ile kazanın ve kazanın meydana geldiği yerin uyumsuz olduğu belirlenmiştir.

Dosyada mevcut Trafik Kazası Tespit Tutanağı ile hasar tespiti ile ilgili olarak İzmir 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/363 Değişik İş sayılı dosyasında alınan 02.10.2013 tarihli içerisinde iki makine mühendisinin bulunduğu üç kişilik bilirkişi heyet raporu ile dosya kapsamında aldırılan 19.12.2014 tarihli bilirkişi heyet raporunun çelişkili olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda; olay yerinde tutulan kaza tespit tutanağı içeriği ve davacıya ait araçta hasarın meydana geldiği yerler dikkate alındığında arkadan çarpan davacıya ait araçta nasıl bir hasar meydana geldiği hususunun netleştirilmek suretiyle gerçek zararın belirlenmesi gerekirken, davanın tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş olup alanında ehil bilirkişi heyetinden önceki raporlar irdelenerek kaza ile oluşabilecek hasarın belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir.

VI. KARAR

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2023 tarihinde Üye ...'ün karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Somut olayda, Trafik Kazası Tespit Tutanağına KTT) göre davacının aracının karşı araca arkadan çarptığı belirtilmiştir.

İzmir 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/363 Değişik İş sayılı dosyasında alınan 02.10.2013 tarihli raporda ise kazaya karışan araçlardaki bulgulara yer verildikten sonra araçlarda hasar izlerinin böyle bir kazaya neden olabilecek nitelikte olmadığı, sonuç olarak her iki araçtaki hasarların KTT’de belirtildiği şekilde ve kaza yeriyle uyumlu olmadığı belirlenmiştir.

Yine dosya kapsamında aldırılan 19.12.2014 tarihli, trafik uzmanı, makine mühendisi ve sigorta uzmanından oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti raporunda ise dava konusu araçta oluşan hasar ile kazanın ve kazanın meydana geldiği yerin uyumsuz olduğu belirlenmiştir.

KTT, aksi ispat edilinceye kadar geçerli belgelerdendir. Ancak dosyada mevcut olan ve hasar tespiti ile ilgili olarak İzmir 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/363 Değişik İş sayılı dosyasında alınan 02.10.2013 tarihli içerisinde iki makine mühendisinin bulunduğu üç kişilik bilirkişi heyet raporu ile dosya kapsamında aldırılan 19.12.2014 tarihli bilirkişi heyet raporunun KTT ile uyumsuz olduğu, diğer bir deyişle KTT’nin aksini kanıtladığı anlaşılmaktadır. Bu durumda KTT’nin içeriğine, dolayısıyla kazanın mevcudiyetine, diğer bir anlatımla kazanın oluş şekline dair tespit davacı tarafça kanıtlanamamıştır.

Alınan bilirkişi kurulu raporlarında davacının aracında mevcut olan hasar izleri tek tek belirlenmiş; kazaya karışan araçların marka, model ve teknik özellikleri (yükseklik, sağlamlık, sürtünme ve darbe vs.) ile kazanın meydana geldiği yer ve yolun özellikleri göz önüne alındığında bu hasarların KTT’deki oluşa uygun olmadığı açıkça belirlenmiştir. Kaza tarihi göz önüne alındığında, bu aşamadan sonra böyle bir tespitin yapılabilmesi de artık mümkün değildir. KTT’nin güvenilirliğinin ve ispat kuvvetinin bilirkişi raporlarıyla ortadan kaldırıldığına göre KTT’de açıklanan oluşa göre hasar tespiti yapılması kanaatimce doğru değildir. Bu nedenle kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerektiği yönündeki ilk derece mahkemesi kararının hukuka ve oluşa uygun olduğundan onanması gerektiği düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2015/7022, Karar No: 2018/1037, Tarih: 20.02.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/7022 E.  ,  2018/1037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.02.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, ortak mirasbırakanları ...’ün maliki olduğu 99 ada 38 sayılı parselini davalı oğlu ...’e, 40 sayılı parselini ise davalı oğlu ...’ye 08/01/1985 tarihinde satış yoluyla temlik ettiğini, yapılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalılar, dava konusu taşınmazların evvelinde bir bütün iken kendileri tarafından satın alındığını ancak mirasbırakan adına tescil edildiğini, daha sonra üç parçaya bölünerek mirasbırakan ile aralarında paylaştıklarını, ev inşa edip yıllardır oturduklarını, mirasbırakanın kendileri ile yaşadığını ve tüm masraflarını karşıladıklarını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların geldisi olan kök taşınmazın davalılar tarafından satın alındığı, ancak mirasbırakan adına tescil edildiği, bu nedenle daha sonra davalılara bedelsiz olarak yapılan devrin muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1915 doğumlu mirasbırakan ...’ün 19/09/1998 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı kızları ile davalı oğullarını bıraktığı, mirasbırakanın maliki olduğu 38 sayılı parselini davalı ...’e, 40 sayılı parselini ise davalı ...’ye 08/01/1985 tarih ve 25 yevmiye no’lu akitle satış yoluyla temlik ettiği kayden sabittir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazların geldisi olan kök 99 ada 5 sayılı parselin 25/09/1967 tarih ve 74 sıra no’lu eski tapu kaydına göre mirasbırakan ... adına kayıtlı iken 23/07/1981 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları ile senetliden mirasbırakan ... adına tespit ve tescil edildiği, bilahare yapılan tevhit ve ifrazlar neticesinde kök 5 sayılı parselin 99 ada 38, 39 ve 40 sayılı parselleri oluşturduğu, dava konusu 38 ve 40 sayılı parsellerin de mirasbırakan tarafından davalılara devredildiği, davalılar tarafından kök 5 sayılı parselin bedelinin kendileri tarafından ödendiği ancak mirasbırakan adına tescil ettirildiği savunmasında bulunulmuş ise de; ilk tescil olan 25/09/1967 tarihinde davalı ...’in 18, davalı ...’nin de 21 yaşında olduğu, davalılar hakkında yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasından ve davalıların da kabulünde olduğu üzere kök 5 sayılı parselin edinimi tarihinde davalıların mirasbırakan ile beraber

yaşadıkları ve çiftçilik yaptıkları, alım güçlerinin bulunmadığı, davalıların kök 5 sayılı parselin bedelini kendilerinin ödediğini ispat edemedikleri, ayrıca davalıların temlik sırasında mirasbırakana bedel ödenmediğini de kabul ettikleri, öte yandan dava dışı 98 ve 375 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespiti sırasında mirasbırakanın kullanımında iken oğlu ...’e sattığından bahisle davalı ... adına tespit görmesi üzerine mirasbırakanın 09/01/1987 tarihli dilekçeleri ile tespitlere itiraz etttiği, ne var ki daha sonra davalılar ile beraber yaşadığı dönemde itirazlarından vazgeçtiği dosya kapsamı ile bir bütün halinde değerlendirildiğinde mirasbırakan tarafından yapılan 08/01/1985 tarihli temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, eldeki davanın taşınmazın aynına ilişkin olduğu ve harcı tamamlanan dava değeri üzerinden haklı çıkan taraf lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği, ne var ki keşfen belirlenen değer üzerinden ( taşınmazların arsa değerleri ) yargılama sırasında 194.296,58 TL’nin harcı tamamlandığı gözetilerek anılan değer üzerinden davalılar lehine 16.857,79 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken harcı tamamlanmayan 218.017,85 TL üzerinden davalılar lehine 18.280,00 TL fazla vekalet ücretine hükmedilmesi de hatalıdır.

Davacıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20/02/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Davalılar, taşınmazın başlangıçta taraflarından satın alındığını, ancak babaları adına tapuya tescil edildiğini, bilahare murisin iade ettiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, temliklerin muvazaaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Muris ... 1998 yılında öldüğü, davanın taraflarının mirasçı olarak kaldıkları 38 ve 40 sayılı parseller murise aitken 08.01.1985 tarihinde 147 m2 ev ve arsası nitelikli 38 sayılı parseli davalı ...'e, 412 m2 ev ve arsası nitelikli 40 parsel sayılı taşınmazı davalı ... satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Mahkemece, temliklerin muvazaaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Muris ... 1998 yılında öldüğü, davanın taraflarının mirasçı olarak kaldıkları 38 ve 40 sayılı parseller murise aitken 08.01.1985 tarihinde 147 m2 ev ve arsası nitelikli 38 sayılı parseli davalı ...'e, 412 m2 ev ve arsası nitelikli 40 parsel sayılı taşınmazı davalı ... satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanıkları dahi, taşınmazın murisle birlikte davalılar tarafından satın alındığını, üzerindeki evlerin davalılar tarafından yapıldığını, murisin davacı kızları ile bir probleminin olmadığını, murisin çalışmadığını, davalılarla birlikte yaşadığını, bakımının davalılar tarafından yapıldığını davalıların gelirlerinin olduğunu bildirmişlerdir. Davacılar, dilekçelerinde murisin 100 dönüm daha taşınmazı olduğunu beyan etmişlerdir.

Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanıkları dahi, taşınmazın murisle birlikte davalılar tarafından satın alındığını, üzerindeki evlerin davalılar tarafından yapıldığını, murisin davacı kızları ile bir probleminin olmadığını, murisin çalışmadığını, davalılarla birlikte yaşadığını, bakımının davalılar tarafından yapıldığını davalıların gelirlerinin olduğunu bildirmişlerdir. Davacılar, dilekçelerinde murisin 100 dönüm daha taşınmazı olduğunu beyan etmişlerdir.

Değinilen somut olgular yukardaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, davacıların murisin kendilerinden mal kaçırma amacı ile hareket ettiğini kanıtlayamadıkları, esasen mal kaçırma için bir neden olduğunu da ortaya koyamadıkları görülmektedir ve temlikin muvazaalı olmadığı sonucuna varılmaktadır. Bedeller arasındaki farkın tek başına muvazaanın kanıtı olmadığı da açıktır.

Bu açıklamalardan sonra davanın reddine ilişkin hükmün onanması düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma görüşüne katılamıyorum.