muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11065, Karar No: 2023/11720, Tarih: 23.11.2023

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 24.04.2015 tarihli ve 2013/637 Esas, 2015/256 Karar sayılı kararıyla; yapılan yargılama neticesinde; toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre 06.11.2014 tarihli Adli Tıp raporuna göre inceleme konusu 01.07.1986 tarihli sigortalı işe ilk giriş bildirgesindeki imzanın davalının eli ürünü olmadığının anlaşıldığı ve davacının davasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı Kurum vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 23.11.2015 tarih ve 2015/14163 Esas 2015/20744 Karar sayılı ilamında; "Somut olayda, davacı adına düzenlenen 01.07.1986 tarihli işe giriş bildirgesi üzerinde işveren kısmında bulunan imzanın davalının eli ürünü olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de salt işe giriş bildirgesi üzerindeki işveren imzasının davalının elinden çıkmamış olması davacının davalı işyerinde çalışmadığını ispata yeterli değildir. Zira işe giriş bildirgelerinin işveren yerine muhasebeci veya yetkili diğer bir çalışan tarafından düzenlenmesine sıkça rastlanıldığı bir gerçektir. Beyanına başvurulan tanık Mehmet ... de işe giriş bildirgesi üzerindeki imzanın kendisine ait olmadığını büyük ihtimalle davalı tarafından imzalandığını ancak işe giriş bildirgesini kendisinin hazırladığını, bildirge üzerindeki yazıların kendilerine ait olduğunu beyan etmiştir.

Yapılacak iş, tanık beyanları arasındaki çelişkiyi gidermek bakımından ..., zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir." şeklinde belirtilerek karar bozulmuştur.

B. Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hem dosya içerisine celp edilen belgelerin incelenmesinden, hem de Mahkeme huzurunda ve resen yapılan keşif sırasında dinlenen tanıkların hepsinin de neredeyse ortak beyanlarında davacının yapımında çalıştığını iddia ettiği apartmanda çalıştığını bilmediklerine ilişkin ortak beyanda bulundukları görülmüş, davacının fiili çalışma iddiasını ispata yarar başkaca somut her hangi bir bilgi, belge ve delil de olmadığından, davacının davalı nezdinde iddia ve beyan ettiği fiili çalışma olgusunu ispat edemediği kanaatine varılmakla davacının davasının reddine verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; bozma gereklerinin yerine getirilmediğini, eksik inceleme ve araştırma ile hatalı karar verildiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde 01.07.1986 tarihinde bir gün süre ile çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 108 inci maddesi, aynı Kanun'un 79/10 uncu maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Fazla alınan temyiz harcının ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

23.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/592, Karar No: 2024/2641, Tarih: 21.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/592 E.  ,  2024/2641 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/896 E., 2022/1857 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.12.2021 tarihli ve 2020/400 Esas, 2021/778 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis ve 31.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 26.10.2022 tarihli ve 2022/896 Esas, 2022/1857 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün usul ve yasaya uygun olması nedeniyle onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına ve (2) nolu olayda ... ile ...'ün dinlenmelerinden vazgeçilmesi sebebiyle eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına ve (2) nolu olayda ... ile ...'ün dinlenmelerinden vazgeçilmesi sebebiyle eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yürütülen Hüseyin ve Cevher'in içerisinde bulundukları 63 E 6163 plaka sayılı aracın 20.12.2019 tarihinde şüphe üzerine durdurulduğu ve mahkemece tanık olarak dinlenen Hüseyin'in üzerinden daralı 0.8 gr uyuşturucu ele geçirildiği, kullanıcıların ele geçirilen maddeyi sanıktan aldıklarını beyan etmeleri üzerine sanığın ikametinde yapılan aramada daralı 1.75 gr uyuşturucu, 1 adet alüminyum folyo ile tanık Hüseyin'den ele geçen maddenin sarılı olduğu kağıtla birebir aynı olan 14 adet kenarında küçük siyah çizgi bulunan beyaz renkli çizgisiz kağıdın ele geçirildiği ve alınan uzmanlık raporu uyarınca sanık ve tanıkta ele geçen maddelerin sentetik kannabinoidler grubunda yer alan MDMB-4EN-PINACA olduklarının tespit edildiği; 16.04.2020 tarihli ikinci olayda ise, sanığın ikametinde kullanıcılara uyuşturucu sattığı yönünde alınan istihbari bilgi uyarınca ikameti çevresinde fiziki takip yapıldığı ve ikamet önünden ayrılan ve içerisinde haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yürütülen Ahmet ve Necati'nin bulunduğu aracın durdurularak içerisinde yapılan aramada 1 paket daralı 0.17 gr uyuşturucunun ele geçirildiği, sonrasında sanığın ikametinde yapılan aramada 1 paket uyuşturucu ile kullanıcılarda ele geçen uyuşturucunun sarılı olduğu kırmızı renkli üzeri desenli kağıt parçası ile birebir benzer 2 adet kırmızı renk kağıt parçasının ele geçirildiği, kullanıcılarda ele geçen madde ile sanığın ikametinde ele geçen maddenin sentetik kannabinoidler grubunda yer alan MDMB-4EN-PICANA ve 5F-MDMB-PICA olduklarının tespit edildiği olaylarda; sanığın ikametinden ele geçirilen maddeler ile tanıklar üzerinde ele geçirilen maddelerin aynı cins olması ve uyuşturucu maddelerin sarılı olduğu materyaller ile sanığın ikametinde ele geçirilen materyallerin birebir aynı ve benzer olduğunun tutanak ve fotoğraflarla ortaya konulması ile sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği, eylemine konu uyuşturucunun sentetik kannaboid olması nedeni ile cezasından 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca artırım yapıldığı, sanığın iki eylemi de sabit görüldüğünden 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm soruşturma ve kovuşturma kapsamı itibarıyla eksik inceleme bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin suçun vasfına ve suçun sübutuna, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca taksitlendirilmesine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği” belirtilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 52 inci maddesinin dördüncü fıkrasının son cümlesine aykırı davranıldığı,

Değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 26.10.2022 tarihli ve 2022/896 Esas, 2022/1857 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

Sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin paragrafına “...tamamının tahsil edileceğinin” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa” ibaresinin eklenmesi

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10942, Karar No: 2015/7661, Tarih: 23.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/10942 E.  ,  2015/7661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ilave yevmiye alacağı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren ... ... sahnesinde işçi olarak çalıştığını, işe giriş tarihinin 01.09.2003 olduğunu, işe giriş tarihinden itibaren davalı işverenin tüm hizmet süresince cumartesi-pazar çalışmaları için TİS uyarınca ödemesi gereken ilave yevmiyeleri ve zamlı fazla mesai ücretlerini ödemediğini, durumun genel tatil çalışmaları için de aynı olduğunu, ilk işe giriş tarihinden 01/01/2007 tarihine kadar olan süre için ikramiyelerin verilmediğini iddia ederek, bu alacaklar karşılığı şimdilik 1.000-TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının alacakları açısından zamanaşımı definde bulunduklarını, davacının ...'nde yevmiyeli işçi olarak görev yapmakta iken 5620 sayılı Kanun kapsamında 17/12/2007 tarih ve 12179 sayılı Başkanlık Makamı onayı ile sürekli işçi kadrosuna atandığını, ...'nde sahnelerin oyun sezonuna bağlı olarak 1 Ekim tarihinde açılıp 1 Mayıs tarihinde kapandığını, tiyatronun açık olduğu bu dönemde teknik personelin oyun ve provalara bağlı olarak görevine devam ettiğini, devamlılık arz etmeyen bu tür ihtiyaçların giderilmesi için yevmiyeli işçi statüsünde istihdama gidildiğini, davacının da bu statüde 01/09/2003 tarihinden beri sahne teknisyeni olarak çalıştığını, davacıya yevmiyeli işçi olduğu dönemde çalıştığı gün sayısı kadar ücret ödendiğini, fazla mesai ücreti verilmediğini, davacının 18/09/2006 tarihine kadar sendika üyeliği bulunmadığından bu tarihe kadar olan süreçte TİS ile sağlanan haklardan yararlandırılmadığına sendikalı olduğu dönemde ise tüm haklarının ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ... ...de 01/09/2003 tarihinden itibaren yevmiyeli işçi olarak çalıştığı, 18/09/2006 tarihinde belediye iş sendikasına üye olduğu, bu nedenle TİS kaynaklı dava konusu taleplerin yerinde olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazı kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davacının ... Belediyesi ... Müdürlüğü’nde sahne teknisyeni olarak çalıştığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Tiyatroda sezonda haftanın beş günü Çarşamba, Perşembe, Cuma, Cumartesi ve Pazar oyunların sahnelendiği, ayrıca Pazartesi, Salı, Perşembe ve Cuma günleri de çoğunlukla provada yapıldığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı ve davalı tanık beyanları dikkate alınarak davacının haftada onbeş saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak aynı nitelikte işlerin yapıldığı, aynı çalışma sisteminin söz konusu olduğu Yargıtay. 22. Hukuk Dairesinin temyiz incelemesi yaptığı 2013/2815-2816-2817-2819-2820-2821-2909 Esas sayılı dosyalarında, bu dosyaya ibraz edilmeyen iş müfettişi raporunda tespit edilen haftada üç saatlik fazla çalışma süresine göre fazla çalışma ücretlerinin hesaplanarak hüküm altına alındığı ve Dairece haftada üç saat fazla mesai yapıldığı hususunun kabul edildiği tespit edilmiştir.

Fazla çalışma süreleri ile buna bağlı olarak fazla çalışma ücretleri bakımından emsal dosyalar uyarınca davacının haftada onbeş saat yerine üç saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücretine hükmedilmesi gerekmektedir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11325, Karar No: 2015/25068, Tarih: 07.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/11325 E.  ,  2015/25068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, sistemi engelleme, bozma verileri yok etme veya değiştirme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının,özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin,kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp,yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.