muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/26254, Karar No: 2022/7222, Tarih: 12.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26254 E.  ,  2022/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'nın, müştekinin ikametinden çaldıkları 2 adet av tüfegi ile uzaklaşırken yakalandıklarının tesptine ilişkin yakalama tutanağı, dosya arasına alınıp incelenmeksizin, yalnızca sanığın, "...ikametten 100-150 metre uzaklaştıktan sonra polisler bizi yakaladı." şeklindeki savunması esas alınarak, eksik kovuşturma sonucu, etrafı boş tarla ile çevrili olan ikametten hırsızlık eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı kanaati ile sanık hakkında TCK'nın 35. maddesinin uygulanması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL. dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 12.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5042, Karar No: 2014/6378, Tarih: 18.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5042 E.  ,  2014/6378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/21111

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 04/10/2012 gün ve 2011/283 E. 2012/446 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

CMK'nun 196. maddesinde sorgusu yapılan sanık veya bu hususta yetkili kıldığı müdafii isterse mahkemenin sanığı duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutabileceği öngörülmesine ve 193/1 maddede kanunun ayrık tutuğu haller saklı kalmak üzere, hazır bulunmayan sanık hakkında duruşma yapılmayacağının açıkça belirtilmesi karşısında, sanıkların üzerine atılı suçların niteliği ve öngörülen cezası ile 196. maddedeki koşulların gerçekleşmediği dikkate alınarak;

Sanıklardan Mehmet duruşmada hazır edilmeden, sanıklar müdafıinin de "şehir dışında duruşmaları bulunması sebebiyle duruşma saatinin ertelenmesini" içeren mazeret dilekçesi konusunda herhangi bir karar verilmeden ve gerektiğinde bildirilen mazeret nedeniyle yeni bir duruşma günü tayin olunarak sanıklar müdafiinin de hazır bulunmasını sağlamak yerine duruşmaya devam edilerek, sanık Mehmet ve sanıklar müdafiinin hazır bulunmadığı celsede hüküm verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Usule aykırı bulunmakla, sanıklar Yunus ve M.. G.. müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin öncelikle bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 18/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31793, Karar No: 2015/2670, Tarih: 04.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/31793 E.  ,  2015/2670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ...'ın yönetici olduğu sitede diğer sanık ... ile katılanın yazlık evleri olduğu, katılanın sitenin ortak alanına diktiği iki adet palamut ağacıyla, bir adet benjamin ağacının dallarının, diğer site sakinlerinin deniz manzarasını kapatması nedeniyle sanık ...'nun ağaç dallarını kestirdiği, sanık ...'ın ifadesinde, ağaç dallarının kesilmesinden kendisinin bilgisi olmadığını beyan ettiği, bu suretle sanıkların dikili ağaç hakkında mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanık beyanları, katılan ve tanık ifadeleri, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkların beraatine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5527, Karar No: 2015/18881, Tarih: 02.07.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/5527 E.  ,  2015/18881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlu ...parsel sayılı taşınmazın haczedildiğini, haczedilen taşınmaz üzerinde evlerinin bulunduğunu, bahse konu evin haline münasip evi olduğunu ileri sürerek, meskeniyet şikayetinde bulunmuş, mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda şikayete konu taşınmaz üzerinde herhangi bir meskenin bulunmadığı, taşınmaz üzerinde bulunan sundurmanın mesken niteliğinde olmadığı, şikayetçinin meskeni olduğunu beyan ettiği yerin şikayet konusu parsel içerisinde kalmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

İİK’nun 82. maddesinin 1. fıkrasının 12. bendi gereğince; borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Buna göre, kanun maddesinde yer alan evden maksat, yerel geleneklere yani mahalli örf ve adete göre mesken (konut) olarak kullanılmaya elverişli yerlerdir. Bağımsız ev, apartman dairesi, kat mülkiyeti kanununa tabi bağımsız bir bölüm veya bir apartmandaki paylı mülkiyet veya el birliği mülkiyeti payı, İİK'nun 82/12. maddesi kapsamında mesken sayılır. Ancak; borçlunun boş arsası mesken sayılmaz. Eğer borçlu, boş arsa üzerine haciz tarihinden önce bina inşa etmiş ise, borçlu bu ev için meskeniyet şikayetinde bulanabilir. (Prof. Dr. Baki Kuru, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, sayfa: 513). Haczedilmezlik şikayetinde önemli olan, meskenin, bina (muhtesat) olarak tapulu ya da tapusuz oluşu değil, borçlunun haline münasip olup olmadığıdır.

Somut olayda, meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan ... parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında arsa vasfında olduğu görülmektedir. Hükme esas alınan 24.10.2014 tarihli bilirkişi raporunda; “dava konusu taşınmaz üzerindeki bina tek katlı sundurmadır. Kutu profil ayak üzerine kutu profil makaslar yapılarak, üzeri renkli galvenizli saç ile kapatılmıştır. Yol ve komşu parsel sınırı duvar örülerek kapatılmıştır. Bu yapının alanı fen bilirkişinin ölçümlediği üzere 150,00 m2'dir. Yine yol çephesinde çevre duvarı örülmüş ve demir doğrama kapı takılmıştır. Bunun dışında taşınmaz üzerinde komşu parsel (davacının beyanınan göre babasına ait) üzerindeki iki katlı binaya eklenti olarak yapılan betonarme teras ve merdiven fen bilirkişinin tespit ettiği üzere dava konusu parselin üzerinde yer almaktadır. Bu kısmın alanı yaklaşık 35,00 m2'dir." tespitlerine yer verilmiştir. Rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir. Çünkü; raporda, haczedilmezlik şikayetine konu taşınmaz üzerindeki yapının yerel geleneklere yani mahalli örf ve adete göre mesken (konut) olarak kullanılmaya elverişli olup olmadığı ve yapının hangi tarihte yapıldığı hususlarında bilirkişi tarafından yapılmış harhangi bir değerlendirme bulunmamaktadır.

O halde mahkemece, yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda Yargıtay denetimine elverecek şekilde konusunda ehil bilirkişiden yeniden rapor alınarak; oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02/07/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26383, Karar No: 2022/1490, Tarih: 02.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/26383 E.  ,  2022/1490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun kabulüne dair karara karşı davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 20/10/2021 tarih 2021/İHK-31156 sayılı itirazın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Avukat ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 03/01/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 02/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3038, Karar No: 2016/12765, Tarih: 14.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/3038 E.  ,  2016/12765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... ile davalı ... arasındaki itirazın iptali davasına dair ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.01.2015 günlü ve 2014/130 E.-2015/49 K. sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen 24/11/2015 günlü ve 2015/10711 E. - 2015/18723 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,davalının davacı şirketin elektrik abonesi olduğunu,elektrik faturasını ödemediğini ileri sürerek 32.549,35 TL alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptalini istemiştir.

Davalı,kendisinin yurt dışında yaşadığını ve borcu bulunmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;davanın reddine dair verilen 16.05.2013 tarihli hüküm davacı tarafça temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.01.2014 tarih ve 2013/15873 E.- 2014/1290 K. sayılı ilamı ile;''aboneliğini iptal ettirmeyen ve kullanıma sebebiyet veren abone olan davacının sözleşme nedeniyle sorumlu olduğunun kabulü gerektiği,dosyanın önceki bilirkişiler dışında üç kişilik uzman bilirkişi kuruluna verilmesi,bilirkişi heyetinden davacının davalı taraftan isteyebileceği bedelin EPMHY hükümlerine göre hesaplanması konusunda denetime elverişli rapor alınması suretiyle davacının tahsilini istemekte haklı olduğu miktarın belirlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun karar verilmesi'' gerekçesi ile bozulmuş,bozma ilamı sonrasında mahkemece yapılan yargılama neticesinde ise 22.01.2015 tarihli hüküm ile davanın reddine karar verilmiş,bu hükmün de davacı tarafça temyiz edilmesi neticesinde ise ,Dairemizin 24.11.2015 tarih ve 2015/10711 E.-2015/18723 K. sayılı ilamı ile;''ilgili sayaçtan elektrik kullanıldığı,davalının yurt dışında olmasının sayaçtan elektrik kullanılmadığına delil sayılamayacağı,bu nedenle konusunda uzman bilirkişi kurulundan davalının sorumlu olduğu elektrik bedelinin tespit edilmesi için ayrıntılı,hüküm kurmaya elverişli rapor alınması gerektiği,ayrıca Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 gün ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ile elektrik enerjisini kaçak kullanmayan abonelerden kayıp-kaçak bedeli alınamayacağı içtihadında bulunulduğu,Dairemizin de Genel Kurul kararındaki ilkeleri benimseyerek; kayıp-kaçak bedeli yanında,sayaç okuma,perakende satış hizmeti,iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar verdiği '' gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davacı vekili,süresi içinde kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dava,elektrik tüketim bedelinden kaynaklı alacağa yönelik itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili,süresi içinde kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dava,elektrik tüketim bedelinden kaynaklı alacağa yönelik itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı,Dairemizin 24.11.2015 tarih ve 2015/10711 E.-2015/18723 K. sayılı ilamında belirtilen ''kayıp-kaçak bedeli,sayaç okuma,perakende satış hizmet bedeli,iletim sistem kullanım ve dağıtım bedellerinin abonelerden alınamayacağına ilişkin '' görüşü yönünden karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin 'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada geçmişe de etkili olan 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde .nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı tarafın karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 24.11.2015 günlü ve 2015/10711 E.-2015/18723 K. sayılı ilamının kayıp-kaçak vd. bedellerin elektrik abonelerinden alınamayacağına ilişkin ikinci bendinin kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan değişik gerekçe ile BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12063, Karar No: 2022/3174, Tarih: 01.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/12063 E.  ,  2022/3174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20.03.2013 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 23.05.2013 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 01.03.2022 tarihinde Üye ... ve Üye ...'in karşı oyları ile oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın, kullanmış olduğu tüketici kredi sözleşmesine katılan adına kefalet/garantör imzasını sahte olarak atmak ya da attırmak suretiyle "özel belgede sahtecilik" suçunu işlediği iddia olunan olayda; dosya kapsamında mevcut kredi dosyasından, kullanılan krediye ilişkin olarak sanık adına tescil edilen araç üzerine rehin şerhi işlenmiş olduğu ve kredi taksitlerini ödediğine yönelik savunması karşısında, ilgili bankadan söz konusu kredinin kefalet/garantör imzası olmadan da kullandırılıp kullandırılmayacağı, sözleşmeye konu kredi borcunun ödenip ödenmediği hususlarının sorulmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği görüşü ile sayın çoğunluğun mahkumiyet hükmünün onanması yönündeki görüşlerine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/6985, Karar No: 2017/8081, Tarih: 23.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/6985 E.  ,  2017/8081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, vergi kaydı başlangıç tarihi olan 01/05/1985 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.05.1985 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa'ya tabi Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de; verilen bu karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin bulunmadığı, 01.05.1985-01.07.1992 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin olduğu, 30.06.1985-27.07.1993 tarihleri arasında esnaf odasında kaydının bulunduğu anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü, sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur sigortalısı olmak için davalı Kuruma kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında 1479 sayılı Kanununda öngörülen düzenlemelerin irdelenmesini zorunlu kılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.