muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15318, Karar No: 2014/2056, Tarih: 17.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15318 E.  ,  2014/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/250838

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 65/5.maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı Ö.. Ş.. hakkında 2.415,00 Türk Lirası idari para cezası uygulanmasına dair, Gaziosmanpaşa Jandarma Trafik Kısım Komutanlığınca düzenlenen 01.04.2008 tarihli ve ES 126496 sıra nolu trafik idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin GAZİOSMANPAŞA 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 07.03.2013 tarihli ve 2012/1307-1307 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 12.07.2013 gün ve 45081 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.09.2013 gün ve KYB. 2013-250838 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "Soruşturma zamanaşımı" kenar başlıklı 20.maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33.maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22.maddesi ile değişik 1 ve 2.fıkralarında;" (1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a)Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idar ipara cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c)Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer." şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği 21.06.2008 tarihini takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında muteriz hakkında verilmiş idari yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Gaziosmanpaşa 1.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 07.03.2013 gün ve 2012/1307 D.İş Esas, 2012/1307/D.İş Karar sayılı kararının CMK.nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1613, Karar No: 2015/339, Tarih: 06.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1613 E.  ,  2015/339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma, Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanıkların, katılanların babası ... ile sözleşme yaparak ...ilçesi, ... Köyü, ... Mevkii’nde bulunan limon bahçesine bakmaya, bahçede toplanacak ürünlerin yarısını almak karşılığında anlaştıkları, yapılan anlaşma gereği bahçe içerisinde bulunan ve içerisinde ocak, ilaç pompası, fırın gibi ev-bahçe eşyaları bulunan evin kullanılmak üzere sanıklara teslim edildiği, katılanların babasının 2008 yılında vefat ettiği, sanıkların katılanlar ile anlaşamamaları üzerine bu yeri 7.9.2009 tarihinde tahliye ettikleri, sanıkların taşınma sırasında ev içerisinde bulunan eşyaları da kendilerine mülk edinerek götürdükleri, ayrıca limon bahçesinde bulunan 50 adet limon ağacını da keserek odunlarını götürmek suretiyle üzerine atılı suçları işledikleri iddia olunan olayda; sanıkların, katılanların babası ...'dan ocak, ilaç pompası, fırın vb. teslim aldığına ilişkin bir delil bulunmadığı, ...'ın ...'ın vefatından sonra sanıkların bulunduğu yere gelip bir takım özel eşyaları alması; bahçedeki 50 ağacın kesilmesiyle ilgili olarak bilirkişi raporunda kesilen ağaçların ne zaman kesildiğinin bilinemeyeceğinin belirtilmesi, katılanların bahçede bulunan limon ağaçlarının hepsinin sanıkların geldikten sonra kesildiğini belirtmesine rağmen tanık...'ın anlatımında 18 adet ağacın sanıklar gelmeden önce kesik olduğunun belirtilmiş olması, mahkemenin kabulüne göre ise 18 ağacın dışında kesik olan diğer ağaçların sanıkların gitmesinden de sonra da kesilmiş olabileceğinin belirtilmesi, zira tespit tutanağının 19.09.2009 tarihinde yapılması hususları nazara alınarak sanıkların atılı suçlardan cezalandırılmalarını gerektirecek her türlü şüpheden uzak yeterli kesin delil elde edilemediği anlaşılmakla mahkemenin nitelikli mala zarar verme ve güveni kötüye kullanma suçlarından yeterli delil bulunmadığına dair vermiş olduğu beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/558, Karar No: 2024/2005, Tarih: 15.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/558 E.  ,  2024/2005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3649 E., 2023/2505 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 25.07.2023 tarihli ve 2023/9756 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149/1.(a),(d), 2, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2.İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.09.2023 tarihli ve 2023/221 Esas, 2023/307 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149/1-(d), 62, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsubuna karar verilmiştir.

3.Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 27.10.2023 tarihli ve 2023/3649 Esas, 2023/2505 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Sanığın atılı suçu işlediğine dair delil bulunmadığına, suçun yasal koşullarının oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ...'un mağdur ...'un oğlu olduğu, mağdur ve sanığın aynı evde ikamet ettikleri, 21.07.2023 günü saat 14.00 sıralarında mağdurun evde bulunduğu esnada sanığın eve geldiği, içeri girer girmez mağdurdan telefonunu istediği, mağdurun telefonu vermeyeceğini söylemesi üzerine sanığın iki eliyle mağduru iki bileğinden tutarak "vereceksin, vermezsen seni öldürürüm" şeklinde tehditlerde bulunduğu, bu esnada mağduru ellerinden ve omzundan tutarak sarsmaya devam ettiği, sanığın, mağdurun elinde tuttuğu Oppo marka içerisinde 05\*\* \*\*\* \*\* \*\* numaralı GSM hattının takılı olduğu cep telefonu zorla alarak evden ayrıldığı, ardından mağdurun sanık hakkında şikayetçi olduğu olayın, anlatıldığı şekilde gerçekleştiği maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. 22.07.2023 tarihli yakalama ve üst yoklama ve araştırma tutanaklarının dosya arasında mevcut olduğu anlaşılmıştır.

3. Bursa İnegöl Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen mağdur ... hakkında alınan 22.07.2023 tarihli adli muayene raporunda, "sağ el 1. Parmak proksimalinde 0,2 cm abrazyon mevcut" olduğunun ve basit tıbbi müdehale ile giderilir şekilde yaralandığı tespit edilmiştir.

4. Tanık K.D.'nin beyanları dosya arasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 148 inci ve 149 uncu maddelerinde düzenlemeye göre; bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden yada mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır.

Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mağdurun sıcağı sıcağına alınan beyanları ve bunu doğrulayan tanık beyanı ve adli rapor içeriğinden mağdurun oğlu olan sanığı suçtan kurtarmak amacıyla kovuşturma aşamasında ifadesini değiştirmiş ise de itibar edilmeyerek sanığın atılı yağma eyleminin sabit olduğu anlaşılmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla kararın usul ve kanuna uygun olduğu kabul edilen hükümde, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş olup kurulan hüküm yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 27.10.2023 tarihli ve 2023/3649 Esas, 2023/2505 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20461, Karar No: 2018/7578, Tarih: 19.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/20461 E.  ,  2018/7578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından tazminatların ve nafakaların miktarı ile kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

4- Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk ... lehine hükmedilen iştirak nafakası miktarı azdır. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

5- Mahkeme tarafından velayeti davacı anneye verilen ortak çocuk 2008 doğumlu ... ile davalı babası arasında “davalı babanın halen cezaevinde tutuklu olduğu anlaşılmakla, çocuğun okul durumu da nazara alınarak ayda iki kez cezaevi idaresince belirlenecek görüşme günlerinde 2 saat süre ile çocuk ile davalı baba arasında şahsi ilişki tesisine, küçük ile davalı baba arasındaki şahsi ilişki kararının takip ve yerine getirilmesinin cezaevindeki uzman aracılığıyla sağlanmasına” şeklinde kişisel ilişki kurulmuş ise de, hükmün infaz kabiliyetinin bulunmadığı gibi çocuğun ayda iki kez cezaevine gitmesi, çocuğun üstün yararına uygun olmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenle cezaevi idaresinden görüş günleri de sorulmak suretiyle ve infazı kabil olacak şekilde kişisel ilişki kararı verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2., 3., 4. ve 5. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.06.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2022/2193, Karar No: 2022/5635, Tarih: 23.03.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/2193 E.  ,  2022/5635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 05/01/2022 tarih KIT/2021-408 sayılı davalı itirazının kısmen kabulü ile davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 09/03/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiklerini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, temyiz dilekçesinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına 23/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13579, Karar No: 2025/1095, Tarih: 05.02.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/13579 E.  ,  2025/1095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun yasal sürede yapılmadığı gerekçesiyle başvurunun usulden reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 18.10.2024 tarihli ek karar ile kararın kesin olması nedeniyle 5521 sayılı İş Muhakemeleri Kanunu'nun (5521 sayılı Kanun) 6763 Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6763 sayılı Kanun) ile değişik 8/5 hükmüne göre temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Dosya içeriğine göre, davacının hâlen çalışmaya devam etmesi ve davanın tespit davası olması nedeniyle kararın kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemeyeceği gibi bölge adliye mahkemelerince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 352/1-(c), ve 346/1-(2) hükümleri gereği verilen kararları kesin olmadığı hâlde mülga 5521 sayılı Kanun'un 6763 sayılı Kanun ile değişik 8/5 hükmüne göre temyiz isteminin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın 6100 sayılı Kanun'un 362. maddesine aykırı olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda temyiz dilekçesinin kesinlik sebebiyle reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla 18.10.2024 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen asıl kararı da kesin olmadığından davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenditen sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen asıl kararı da kesin olmadığından davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenditen sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin alt işveen firma bünyesinde 04.08.2009 tarihinde çalışmaya başladığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 127. maddesiyle 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23. madde uyarınca sürekli işçi olarak kadroya alındığını, müvekkilinin ilk işe girdiği tarihten temizlik görevlisi olarak sözlü görevlendirildiği 2022 yılı Mart ayına kadar veri giriş personeli olarak sadece vasıflı işlerde çalıştığını, Sağlık Bakanlığının üyesi bulunduğu Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikası (TÜHİS) ile ... ve Sosyal Hizmet İşçileri Sendikası (...) arasında 10.08.2020 imza tarihli ve 01.01.2019-31.12.2020 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin 29/d hükmünün "Vasıfsız işçi kadrosunda bulunmakla beraber, bir yıl süreyle vasıflı işçiler tarafından yapılması gereken bir işte çalışmış olanlar bu sürenin sonunda vasıfsız bir işte çalıştırılamazlar.'' şeklinde olduğunu, müvekkilinin kadrosu her ne kadar gerçeğe aykırı şekilde hasta karşılama ve yönlendirme personeli olarak girilmiş olsa da müvekkilinin yaklaşık 3 yılı aşkın süre boyunca vasıflı işleri ifâ ettiğini, anılan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri gereğince müvekkilinin vasıfsız işte çalıştırılamayacağının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davacının mevzuat hükmüne göre görev tanımı dışında farklı bir işte çalıştırılmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin sadece kadroya geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebileceği, toplu iş sözleşmesinin 29/d hükmünün 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23. madde karşısında davacı bakımından uygulanabilirliği olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekiline 19.06.2024 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, istinaf başvurusunun iki haftalık istinaf süresinin son günü olan 04.07.2024 tarihine kadar yapılması gerekirken 05.07.2024 tarihinde yapıldığı UYAP ile oluşturulan elektronik ortamdan anlaşıldığından yasal süresinde yapılmayan istinaf başvurusunun usulden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ