muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5141, Karar No: 2018/6416, Tarih: 10.07.2018

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipi vardır. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanununda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespitine gerek bulunmadığından, sayın çoğunluğun fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içerisinde bulundurulmasına ve faturaların bulunmadığı ya da 230. maddedeki zorunlu unsurları taşımadığının tespiti halinde sanığın üzerine atılı suçun oluşmayacağına ilişkin BOZMA yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/8786, Karar No: 2012/9771, Tarih: 21.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/8786 E.  ,  2012/9771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 11.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dosya incelendiğinde ailesi ile birlikte "... ... mah., 3959. sok., No:104, .../..." adresinde ikamet eden bekar hükümlünün, evlilik dışı ilişkiden doğan çocuğunun ihmali hareketi sonucu ölümüne neden olduğu gerekçesi ile hapis cezası ile cezalandırıldığı, ... 11.Sulh Hukuk Mahkemesi'nin hükümlünün mernis adresine itibaren yetkisizlik kararı verdiği, ... cezaevinde bulunan hükümlünün cezaevi marifeti ile mahkemeye yukarıda yazılı adreste ikamet ettiğini bildirdiği, hükümlünün müddetname adresi ile ceza mahkemesi ilamında belirtilen adresinin de "... ... mah., 3959. Sok., No:104, .../..." olduğu, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce karşı yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmıştır.

Şu halde hükümlünün cezaevine girmeden önceki son adresinin ceza mahkemesi karar gerekçesi ve hükümlünün kendi beyanına göre uyuşmazlığın, ... 11.Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ... 11.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4198, Karar No: 2022/5434, Tarih: 31.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/4198 E.  ,  2022/5434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece 16.04.2015 tarih 2014/258 Esas ve 2015/199 Karar sayılı karar ile sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası verildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın, duruşmada bildirdiği en son adresine 04.05.2015 tarihinde tebliğ edildiği ve 12.05.2015 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, sanık tarafından 24.06.2015 tarihlinde gerekçeli kararın temyiz edildiği, mahkemece 25.06.2015 tarihli ek karar ile sanığın temyiz isteminin yasal süresinde olmadığından reddine karar verildiği, ek kararın sanık tarafından yasal süresinde temyizi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiği, Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 12.04.2017 tarih 2015/37167 Esas ve 2017/4145 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına karar verildiği, sanık tarafından bu karardan sonra 25.04.2019 tarihli dilekçesiyle, cezaevindeyken gerekçeli kararın gönderildiğinden bahisle süresinde kararı temyiz edemediğinden tekrar temyiz isteminde bulunulduğu, mahkemece UYAP sisteminden yapılan kontrolde sanığın 06.04.2015- 11.11.2015 tarihleri arasında Silivri 5 Nolu L Tipi Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunduğu bu nedenle cezaevinde bulunan sanık hakkında gıyabında mahkumiyet hükmü verilemeyeceği cihetle, 02.05.2019 tarihli ek kararı ile infazın durdurulmasına ve dosyanın Yargıtay'a gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla; mahkemenin davadan el çektikten ve karar kesinleştikten sonra vermiş olduğu 02.05.2019 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu ve kanun yararına bozma yoluna başvurulmasının mümkün olduğu görülmekle, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 31.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5666, Karar No: 2010/5684, Tarih: 04.05.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/5666 E.  ,  2010/5684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 765 SK 503/1(üç defa), 522/1(üç defa), 71, 72, 40; 647 SK 5/5 m. uyarınca 16 ay hapis ve 868,34 YTL apc.

Sanığın eylemlerine uygulanması gereken 5237 sayılı TCK.nun 157 ve 53. maddelerine göre uygulanan 765 sayılı TCK.nun açıkça lehe olduğundan, karşılaştırma yapılmaması bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihinden önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine, incelenen dosya içeriğine göre verilen hükümde 765 sayılı Yasa hükümlerinin açıkça sanık lehine bulunmakla bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Sanık hakkında mağdur ’a yönelik eylemi yönünden 5335 sayılı yasanın 22. maddesi ile değişik 5083 sayılı "Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanun"un 2.maddesine eklenen 3.fıkrası gereğince adlî para cezalarının hesaplanmasında bir Yeni Türk Lirası'nın (1 YTL) altında kalan tutarların atılması gerektiği, mağdu’ya yönelik eylemi yönünden ise 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi gereğince aleyhe temyiz bulunmadan Yargıtay C. Başsavcılığınca 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca iade edilen önceki hükümde belirlenmiş cezadan daha fazla cezaya hükmolunamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde fazla adli para cezası tayini,

2-Hükmolunan sonuç para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanacağına dair 5275 Sayılı Yasada bir hüküm bulunmadığı gözetilmeden anılan Yasanın 122. maddesiyle yürürlükten kaldırılan 647 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca hükmolunan para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanmasına karar verilmesi,

2-Hükmolunan sonuç para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanacağına dair 5275 Sayılı Yasada bir hüküm bulunmadığı gözetilmeden anılan Yasanın 122. maddesiyle yürürlükten kaldırılan 647 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca hükmolunan para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında mağdur ’a yönelik eylemi nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 503/1, 522. maddelerinin uygulanması sonucunda hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan adli para cezasının 128,00 TL’ye mağdur ’ya yönelik eylemini nedeniyle anılan maddeler uyarınca hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan sonuç adli para cezasının ise 370,00 TL’ye ve sonuç adli para cezasının içtimaen 858 TL.ye indirilmesine hükmolunan adli para cezasının süresinde ödenmemesi halinde 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca gecikme zammı uygulanmasına ilişkin (g) bendinin hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2694, Karar No: 2012/4192, Tarih: 10.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2694 E.  ,  2012/4192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (2 kez) suçlarından sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Üsküdar Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.09.2007 gün ve 2005/2418 Esas, 2007/222 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur ...'ın Cumhuriyet Savcılığında alınan beyanında, sanığın pantolonunu indirerek cinsel organını anüsüne soktuğu ve canının acıdığı, duruşmada alınan beyanında ise, cinsel organını poposuna sürttüğü, canının acıdığı, bu nedenle bırak demesi üzerine bıraktığı şeklinde, mağdur ...'in de Cumhuriyet Savcılığında alınan beyanında sanığın cinsel organını anüsüne soktuğu, duruşmada ise cinsel organını poposuna sürttüğü, o sırada canının acıması nedeniyle cinsel organının poposuna girdiğini tahmin ettiği, ancak acıdığı an bıraktığı, girip girmediğini bilmediği şeklinde çelişkili beyanlarda bulunmaları, mağdurlar hakkında düzenlenen raporlarda fiili livatanın maddi delillerine rastlanmadığının belirtilmesi, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre mağdurları, kuş göstereceğini söyleyip kandırarak mağdur ...'ın ailesiyle kaldığı evin üst katına götürdüğü ve burada pantolonlarını çıkarttıktan sonra cinsel organını her iki mağdurun anüslerine sürttüğü, acı hisseden mağdurların tepkisi üzerine onları bıraktığı ve benzer eylemleri birkaç kez tekrarladığı anlaşılan sanığın, cinsel organını mağdurların anüsüne soktuğu veya sokmaya çalışırken ciddi bir engel nedeniyle sokamadığının kesin olarak belirlenemediği, bu haliyle sanığın kanıtlanan eylemlerinin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nın 415. maddesinde düzenlenen ırz ve namusa tasaddide bulunma suçlarını oluşturduğu, buna göre 765 sayılı TCK ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerinin lehe aleyhe kanun değerlendirmesi bakımından olaya uygulanarak lehe kanunun belirlenmesi ile hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.11.2007 gün ve 2007/5-142 Esas, 2007/240 sayılı Kararında vurgulandığı üzere sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 103/2, 103/4, 103/6, 43/1, 35/2, 31/2 ve 62/1. maddeleri sırası gözetilmek suretiyle hüküm kurulurken zincirleme biçimde kasten işlediği nitelikli cinsel saldırı suçu neticesinde gerçekleşen ve sorumluluğu için en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması gereken TCK.nın 103. maddesinin 6. fıkrasındaki suçun ağırlaşmış halinin teselsül edemeyeceği, zincirleme biçimde gerçekleşen eylemlerin 103/6. maddeden önceki hallerin olması nedeniyle TCK.nın 43. maddesi uyarınca yapılacak artırmanın 103/6. madde ile tayin edilen ceza üzerinden değil bu maddenin tatbikinden önce bulunan ceza miktarı üzerinden hesaplanıp 103/6 ile verilen cezaya eklenmesi gerektiği gözetilmeyerek fazla cezaya hükmolunması,

Mağdurların ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 02.06.2006 tarihli raporların düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatri uzmanı bulundurulmaması nedeniyle, Adli Tıp Kanununun 7 ve 23. maddelerine uygun teşekkül etmeyen ihtisas kurulunun düzenlediği rapora dayanılarak TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubu içerisinde yer aldığı anlaşılan sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin TCK.nın 31/2. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu suça ilişkin davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği konusunda kanunun öngördüğü şekilde araştırma ve değerlendirme yapılmadan eksik soruşturmayla hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5536, Karar No: 2008/6436, Tarih: 30.10.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/5536 E.  ,  2008/6436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık 04.07.2002 tarihli sözleşmenin feshi ve kalan işlerin daha fazla fiyatla yapılması nedeniyle alacak ve maddî ve manevî tazminat istemlerinden kaynaklanmıştır.

Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın ise reddine karar verilmiş, hüküm davacı Belediye vekilince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında imzalanan sözleşmenin 31. maddesinde fesih halinde işin genel hükümlerine göre tasfiye edileceği kararlaştırıldığından akdi haklı nedenlerle feshettiği kesinleşen davacı iş sahibi Belediye BK’nın 106 ve 108. maddeleri uyarınca kalan işin daha fazla fiyatla yapılması nedeniyle uğradığı menfi zararı davalı yükleniciden isteyebilir. Zararın hesabında ise HGK’nun 17.01.1990 gün 1989/13-392 esas 1990/1 karar sayılı kararı uyarınca ihaleye davalıdan başka teklif veren varsa en yakın bu teklif ile ikinci ihalede ödenen bedel arasındaki fark esas alınmalıdır. Fesihten sonra ikinci ihale yapılmamış ise bu taktirde makul sürede ihaleye çıkılması halinde oluşacak mahalli rayiç değerlendirmede esas alınır. Dava konusu olayda ikinci ihaleye çıkılmamış ise de davacı iş sahibi kalan işi kendi imkânlarıyla tamamlattığından mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak tamamlama bedelinin mahalli rayiçlere göre ne olabileceği belirlenip bu bedel ile ilk ihalede en yakın ikinci teklif fiyatı baz alınarak hesaplama yapılmalıdır.

Mahkemece bu hususlar üzerinde durulmadan ve davacı iş sahibinin kalan işleri 305.062.294.763 TL.’ye yaptırdığına dair bir beyanı olmadığı halde mahkemece değerlendirmede hataya düşülerek böyle bir kabul varmışçasına davanın sonuçlandırılması doğru olmadığından kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle kararın temyiz eden davacının ve birleşen davanın davalısı ... Başkanlığı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalı ... Belediye Başkanlığı’na geri verilmesine, 30.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6827, Karar No: 2016/1174, Tarih: 10.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6827 E.  ,  2016/1174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın,...'nin müdürlüğünü yaptığı katılan şirkette sekreterlik yaptığı, şirketin faaliyetlerine son vermesinin akabinde 09/03/2011 tarihinde işten çıkartıldığı, buna rağmen katılan şirketin müşterisi olan yabancı şirket ile irtibat kurup katılanın alım satım nedeniyle alacağı olan 5.990 Avro ve 1.000 Avro tutarındaki iki havaleyi 15/03/2011 tarihinde eşi olan sanık ...'ın hesabına yatırılmasını sağladığı, yine katılan şirket müşterilerinden ...isimli müşterinin gönderdiği 464 Avro ve 460 Avro tutarındaki ödemeler ile... isimli müşterilerin havalelerini kendi adına tahsilini yaptığı, almış olduğu bu paraları katılan şirkete ödemesi gerekirken, teknisyen olarak çalışan benzer şekilde işlerine son verilen diğer sanıklar ... ve ... ile paylaştığı, sanıkların birlikte hareket edip katılan şirket alacaklarını şirkete iade etmeyerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullandıkları iddia olunan somut olayda;

1-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelen temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, sanıkların, ...'ın işlediği suça iştirak ettiğine ve suç kastı bulunduğuna ilişkin olarak elde edilen delillerin mahkumiyete yeterli olmamasına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle yazılı değişik gerekçe ile usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelen temyiz isteminin incelenmesinde,

Suç vasfının tayini açısından, katılan şirket alacağının sanık ... hesabına yatırılması gerektiği bilgisini EUROPE-CREAM firması yetkilisine kimin, hangi tarihte verdiğinin araştırılması, sanık ... ve şirkette çalışan diğer sanıklar...in maaşlarının asgari ücret olmadığı ve şirketten ücret alacakları olduğu yönündeki savunmalarının, sanık ... tarafından dosyaya sunulan ve katılan şirket Müdürü ...'ın da imzasını taşıyan...'nın maaşının 2.500 TL olduğu yönündeki 23.09.2010 tarihli belge ile birlikte değerlendirilerek, şirket çalışanı sanıkların ücret alacaklarının bulunup-bulunmadığı tespit ettirilerek, çalışanlara ait ücretler dışında sanık ...'nın uhdesinde fazla tahsilat kalması durumunda sanığın eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı da gözetilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1783, Karar No: 2014/3873, Tarih: 04.03.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/1783 E.  ,  2014/3873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Orhangazi 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2013

NUMARASI : 2012/848-2013/400

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Tapuda tarla olarak kayıtlı bulunan dava konusu taşınmaz üzerinde zeytin ağaçları dışında ayrıca sınır ağacı niteliğinde üç adet ceviz ağacı bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın tamamı zeytin bahçesi olarak değerlendirilip üzerinde bulunan üç adet ceviz ağacına da ayrıca maktuen değer verilmiştir.

Kamulaştırma Yasasının kıymet takdir esaslarını düzenleyen 11.maddesinin birinci fıkrası (f) bendi uyarınca arazilerde, olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değer biçilmesi gerekir. Dava konusu taşınmazın kapama zeytin bahçesi olarak değerlendirilmesi doğru olup, bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmazın üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin artık zemin değerine bir katkısı söz konusu edilemez. Başka bir deyişle zeytin ağaçları dışındaki meyveli ve meyvesiz ağaçların değeri de kapama zeytin bahçesi olarak bulunan bedelin kapsamında kalmaktadır. Buna göre kapama zeytin bahçesi olarak değerlendirilen taşınmaz üzerindeki diğer ağaçlara da ayrıca değer verilmiş olması,

2-Dava konusu taşınmazın 1/25000 ölçekli İznik Gölü Çevre Düzeni Planında tarımsal niteliği korunacak özel mahsul alanı ve otoyol içinde kalması, O.. ilçe merkezinin mahallesi konumunda olması, meskûn alan ile Bursa-Yalova- İstanbul yolunun çok yakınında bulunması, otel, motel gibi sosyal tesis, sanayi ile turistik bölgelere ve ticaret merkezlerine mesafesi gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde %75 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden, %40 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

3-Kamulaştırma bedeline uygulanacak faizin başlangıç tarihinin 31.03.2013 tarihinden başlatılmasına karar verilmesi gerekirken 29.03.2013 tarihi olarak belirlenmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan bozma nedenleri doğrultusunda ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

3-Kamulaştırma bedeline uygulanacak faizin başlangıç tarihinin 31.03.2013 tarihinden başlatılmasına karar verilmesi gerekirken 29.03.2013 tarihi olarak belirlenmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan bozma nedenleri doğrultusunda ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.