muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4128, Karar No: 2006/5602, Tarih: 18.09.2006

Kabule göre de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232.maddesinin 6. fıkrası gereği mahkemesince infazda tereddüt oluşturacak şekilde mahkumiyete esas sürenin belirlenmemiş olması isabetsiz olduğundan, anılan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması gereğine işaret edilmiştir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’un 3.maddesi ile değişik 7.maddesinin 1.fıkrası ile “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür.....”, yine 1 Haziran 2005 tarihinde kabul edilip, aynı gün mükerrer Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren ve 2004 sayılı İİK’nunda Değişiklik Yapılmasına Dair 5358 sayılı Kanun’un 7.maddesi ile İİK’nun 340.maddesindeki eylemin müeyyidesi 3 aya kadar tazyik hapsine dönüştürülmüştür. Ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7.maddesi göz önünde tutulduğunda 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanun’un 7.maddesi sanığın lehine olduğundan aynı maddenin 1.fıkra 1.cümlesi ve 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 24. maddesine göre müeyyidenin İcra Mahkemesince idari para cezası olarak belirlenmesi gerekir. Ancak mahkemece 13.07.2004 tarihli 2004/2013-2664 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında verilen 1 ay hafif hapis cezasındaki süre sanık yönünden kazanılmış hak olarak kabul edilmesi gerektiğinden, yeniden tayin edilecek cezanın 1 aylık süreyi de geçemeyeceği nazara alınmalıdır.

Öte yandan, kabüle göre de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar" başlıklı 232. maddesinin 6. fıkrasında "Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen... ceza miktarının...... tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir" şeklindeki düzenlemeye rağmen, infazda tereddüt oluşturacak şekilde mahkumiyete esas sürenin net olarak belirtilmeyip, sanığın ödeme şartını ihlal eyleminden dolayı 3 aya kadar tazyik hapis ile cezalandırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu nedenle Yargıtay C.Başsavcılığının yazılı emre atfen düzenlediği tebliğname yerinde görülmekle ve kanuna aykırılık halinin giderilmesinin de başkaca hallinin mümkün bulunmadığı anlaşılmakla, uygulamada birliğin sağlanması amacıyla Yazılı Emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden, İnegöl İcra Mahkemesinin 2004/2013-2664 sayılı ek kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMK'nun 309/ 4-D maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...'in 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanu'nun 7., 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddeleri dikkate alınarak 1 ay hafif hapis karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMK'nun 309/ 4-D maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...'in 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanu'nun 7., 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddeleri dikkate alınarak 1 ay hafif hapis karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20.00 YTL'den hesaplanarak sonuç olarak 600.00 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına 18.9.2006 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24846, Karar No: 2017/8216, Tarih: 16.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/24846 E.  ,  2017/8216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir,

Ancak;

1- UYAP üzerinde yapılan incelemede sanık hakkında aynı suçtan Antalya 2. İcra Ceza Mahkemesi’nin 2013/531 Esas sayılı dosyasının bulunması ve suçun sübutu halinde 5237 sayılı TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanması ihtimali karşısında dosyanın getirtilip incelenerek birleştirilmesi hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/956, Karar No: 2025/5609, Tarih: 21.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/956 E.  ,  2025/5609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2024/714 Esas, 2024/198 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İskenderun 3. Aile Mahkemesinin 01.07.2024 Tarihli ve 2024/478 Esas, 2024/465 Karar Sayılı Kararı

Korunmaya ihtiyacı olan küçükler hakkında danışmanlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

İskenderun Sosyal Hizmet Merkezi Müdürlüğü 18.09.2024 tarihli yazısı ile, çocuğun ve ailesinin Menteşeoğlu Mahallesi 681. Sokak No:35/B Fethiye/Muğla adresinde ikamet ettiklerinin öğrenildiği, danaışmanlık tedbir kararlarının çocukların ikamet ettikleri ile yürütülebilmesi amacıyla dosyanın Muğla Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne gönderilmesi gerektiği bildirilmiştir.

Mahkemece 17.10.2024 tarihli ek karar ile, korunmaya ihtiyacı olan küçüğün adresinin Fethiye/Muğla olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Fethiye 2. Aile Mahkemesinin 15.11.2024 Tarihli ve 2024/714 Esas, 2024/198 Karar Sayılı Kararı

Danışmanlık tedbiri kararının İskenderun 3. Aile Mahkemesi'nin 2024/478 Esas sayılı dosyası ile verildiği, dosyanın danışmanlık tedbirinin kararı veren İskenderun 3. Aile Mahkemesi tarafından uygulanmasına devam edilmesi gerektiği, kaldı ki İskenderun Sosyal Hizmet Merkezi Müdürlüğünün 18.09.2024 tarihli yazısı ile tedbir kararının uzatılmasının talep edilmeyip kararın uygulanması için dosyanın ilgili Muğla Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne gönderilmesinin talep edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının a alt bendi uyarınca hakkında danışmanlık tedbiri uygulanan küçüğün, danışmanlık tedbirinin uygulamasının takibine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, İskenderun 3. Aile Mahkemesinin 2024/478 Esas sayılı dosyasında 01.07.2024 tarihli karar ile, küçükler hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince danışmanlık tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 17.10.2024 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın İskenderun 3. Aile Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İskenderun 3. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1103, Karar No: 2024/4231, Tarih: 16.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1103 E.  ,  2024/4231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2902 E., 2022/4464 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.04.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.09.2022 tarihli ve 2022/173 Esas, 2022/328 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan/suçlarından,5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

C. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 16/11/2022 tarihli ve 2022/2902 Esas, 2022/4464 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

C. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 16/11/2022 tarihli ve 2022/2902 Esas, 2022/4464 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

Arama emrinde gecikmesinde sakınca bulunan halin belirtilmemesi nedeniyle arama emrinin hukuka aykırı olduğuna, arama emri alınmadan önce kollukça aracın Şube Müdürlüğüne götürüldüğüne bu itibarla arama kararından önce kolluğun araç içerisine girmesine hukukun cevaz vermemesi nedeniyle araçta yapılan arama sonucu ele geçen uyuşturucunun hukuka aykırı ele geçtiğinin kabulünün gerektiğine, kiralık aracın kontak açma/kapama raporları ile ekip araçlarının GPRS kayıtları ve sanığın HTS kayıtları ile Narkotik Şube Müdürlüğü'ne ait kamera kayıtlarının getirtilmesine ilişkin taleplerinin yetersiz gerekçelerle reddedilmesi sebebiyle eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1.Dava konusu olay, sanığın içerisinde bulunduğu araçta ele geçen uyuşturucuların sanık tarafından ticaret amacıyla bulundurulduğu iddiasına ilişkindir.

2. Kolluk görevlilerince suç tarihinde hakkında istihbari bilgi bulunan sanığın içerisinde bulunduğu \*\*\* plaka sayılı araçta, yazılı arama emri uyarınca yapılan aramada, aracın sürücü koltuğunun altına mıknatıs ile sabitlenmiş vaziyette metal kutu içerisindeki 2 ayrı şeffaf kilitli poşet içerisinden toplamda 64 paket halinde daralı ağırlığı 6,5 gr ve 15,35 gr maddelerin ele geçirildiği belirlenmiştir.

3. İzmir Bölge Kriminal Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 05.04.2022 tarihli uzmanlık raporunda ele geçen maddelerin net 1,78 gr ve 3,72 gr kokain içerdiklerinin belirtildiği anlaşılmıştır.

4. Kollukça yapılan incelemede ele geçen uyuşturucuların sarılı olduğu materyaller üzerinde vücut izi tespit edilemediğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yaptığı yönünde istihbari bilgiler sonucu sanığın kullandığı aracının tespit edilmesinden sonra bu aracın durdurulmuş olması, ele geçen uyuşturucu maddelerin bulunmuş olduğu demir kutunun şoför koltuğunun altında mıknatıs ile yapışır vaziyette ele geçirilmiş oluşu, daha önce uyuşturucu madde kullanmadığını ilk kez kullanmak için satın aldığını iddia eden sanığın aracından ele geçen uyuşturucu maddelerin kişisel kullanım sınırlarının çok üzerinde oluşu yine sanıktan ele geçen uyuşturucu maddelerin 2 ayrı şeffaf kilitli poşet içerisinde toplam 64 meşe olarak satışa hazır halde ele geçmesi bir arada değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin suçun vasfına ve sübutuna, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, aramanın usule uygun olduğu ve eksik inceleme bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş olup, istihbari bilgi, sanık savunması, olay tutanağı, uyuşturucu maddenin ele geçirilme biçimi ile ele geçirilen uyuşturucunun miktarı ve paket sayısı birlikte değerlendirildiğinde sanığın kullanım sınırlarının üzerinde 64 paket uyuşturucuyu kullanım amacı dışında üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti kapsamında bulundurduğu gerekçesiyle verilen mahkumiyet hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 16.11.2022 tarihli ve 2022/2902 Esas, 2022/4464 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/445, Karar No: 2017/424, Tarih: 08.02.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/445 E.  ,  2017/424 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3.maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve 2014/832 esas, 2015/160 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 15/04/2015 tarihli ve 2015/154 esas, 2015/76 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 21/04/2015 tarihli ve 2015/324 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26.maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 26/12/2016 gün ve 94660652-105-34-13365-2016-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 21/04/2015 tarihli ve 2015/324 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciine yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/02/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2753, Karar No: 2021/2871, Tarih: 22.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/2753 E.  ,  2021/2871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen "2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarının Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK‘nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 2007 takvim yılı yönünden "31/12/2007" ve 2008 takvim yılı yönünden "31/12/2008" olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış; katılan vekilinin talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun‘un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 22/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.