muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1436, Karar No: 2013/1361, Tarih: 18.09.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/4-1436 E.  ,  2013/1361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESI: Ankara 10.Asliye Hukuk Mahkemesi

NUMARASI:2011/305 E.-2011/291 K.

TARİHİ       : 02.01.2012

Taraflar arasındaki davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 10.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce  verilen 02.01.2012 gün ve 2011/305 E.-2011/291 K. sayılı kararın bozulmasını kapsayan ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'ndan çıkan 14.11.2012 gün ve 2012/4-148 E.-2012/785 K. sayılı ilamın, karar düzeltilmesi yoluyla incelenmesi davacı Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş  olmakla; Hukuk Genel Kurulu'nca dilekçe, düzeltilmesi istenen ilam ve dosyadaki ilgili bütün kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440.maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 4/b-1.maddeleri gereğince takdiren 218,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 18.09.2013 gününde oybirliği ile   karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1720, Karar No: 2018/5714, Tarih: 08.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/1720 E.  ,  2018/5714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

30.07.2003 gün ve 251184 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4949 sayılı İİK’da Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 99. maddesi ile İİK'nın 352. maddesine eklenen fıkra uyarınca dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/841, Karar No: 2010/7395, Tarih: 20.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/841 E.  ,  2010/7395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacılar ... ve ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 139 ada 15 parsel sayılı 21698.62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz üzerindeki 286 adet zeytin ağacının ...'e, 4 adet zeytin ağacının ...'e, 3 adet zeytin ağacının ...'ye ve 5 adet zeytin ağacının ...'e ait olduğu tutanağın beyanlar hanesinde gösterilerek ve vergi kaydına dayanılarak davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit edilmiştir. Davacılar ..., ... ve ... tapu kaydına, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu 139 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 139 ada 15 parsel sayılı taşınmazın davacı ...'in tutunduğu 1288 tarih ve 32 sayılı tapu kaydı ile 1938 tarih 503 tahrir sayılı vergi kaydının davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği'nin tutunduğu 1938 tarih 387 tahrir sayılı vergi kaydının kapsamında kalmadığı mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Hal böyle olunca uyuşmazlığın zilyetlik hükümlerine göre çözümleneceği kuşkusuzdur.

Mahkemece dava konusu taşınmazda bulunan zeytin ağaçlarından yararlanmak suretiyle sürdürülen zilyetliğin iktisap sağlamayacağı gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de yapılan inceleme, araştırma ve uygulama yeterli değildir.

Mahallinde yapılan keşifte tutanak bilirkişilerinin tümü dinlenilmediği gibi dinlenilen tutanak bilirkişisi ... zeminin köye ait olduğu, ancak taşınmazı kendisini bildiğinden beri davacı ...'in kullandığını açıklamış olmasına rağmen mahkemece taşınmazın ne sebeple köye ait olduğu konusunda kendisinden ayrıntılı bilgi alınmamış beyanlar arasında oluşan çelişki giderilmemiştir. Öte yandan dinlenilen diğer yerel bilirkişi ve tanıklar da davacıların taşınmazın bir bölümü üzerindeki zilyetliklerinden bahsetmiş, ancak bu bölümler göstertilerek haritasına işaretletilmemiştir. Ayrıca taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat niteliğindeki zeytin ağaçlarının zemindeki dağılımı ve ağaçların yaşları da fen bilirkişisi ve ziraatçi bilirkişi raporunda tek tek gösterilmemiştir. Böylesine eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak hüküm verilemez.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi fen elemanı ve uzman ziraatçi bilirkişi tespit tutanağı bilirkişilerinin tümü ve tarafların aynı yöntemle gösterecekleri tanıklar hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, dava konusu taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime kaldığı, taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan ayrı ayrı olaylara dayalı bilgiler alınmalı, tespitte saptanan hukuksal olgu ile taşınmazın tarla ve zeytinlik niteliği ile tespit edilmiş olduğu dikkate alınarak tutanak bilirkişileri yeniden taşınmaz başında usulün 259. maddesi hükmüne uygun biçimde ayrı ayrı dinlenilerek tespitte saptanan hukuksal olgu ile hükme dayanak yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık ile yapılması muhtemel keşifte dinlenecek olan yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları arasında aykırılık varsa duraksamasız giderilmeli, uzman bilirkişilerden muhdesat niteliğindeki zeytin ağaçlarının zemindeki dağılımını, yaşını, malikini ve cinsini gösterir rapor alınmalı, raporun keşfi izlemeye, yerel bilirkişi ve tanık sözlerini denetlemeye elverişli ayrıntılı, gerekçeli olması gerektiği düşünülmeli, zeytinlik niteliğinde bulunan taşınmazda ağaçların zeytinlerini toplamak suretiyle sürdürülen zilyetliğin hak kazandırıcı nitelikte sayılacağı gözönünde bulundurularak toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilmek ve hükmü temyiz etmeyen taraflar yönünden kesinleşen yönler de göz önünde bulundurulmak suretiyle sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacılar ... ve ...'nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgililerine iadesine, 20.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10324, Karar No: 2014/15501, Tarih: 14.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10324 E.  ,  2014/15501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.04.2013 gün ve 2012/599-2013/176 sayılı kararı onayan Daire’nin 28.02.2014 gün ve 2013/14322-2014/3814 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin ücretsiz hizmeti olan internet sitesinde 15.11.2012 tarihinde yayınlanan blogda müvekkiline karşı asılsız, yanıltıcı, gereksiz ve gerçek dışı habere yer verildiğini, dava konusu haberin başlığının "..." olduğunu, yazı içeriğindeki, müvekkilinin ürünlerinin dikiş ve kalıp kalitelerinin düşük olduğu, kalıpların kataloglarda durduğu gibi durmayacağı iddialarının tamamen asılsız ve mesnetsiz olduğunu, akabinde 18.11.2012 tarihinde "Yazıya Ekleme" başlıklı haberde de gerçek dışı ithamlara devam edildiğini, yazıların somut verilere dayanmadığını, müvekkilinin ticari itibarını ve marka değerini küçültmek amacıyla kasıtlı olarak yazıldığını, teknik verilere dayanmayıp, kişisel görüş içererek haksız rekabet teşkil ettiğini, bu konuda maddi tazminat haklarını saklı tuttuklarını ileri sürerek, haksız rekabetin tespiti, men'i ile önlenmesine ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, .... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2012/1390 D.İş dosyası incelendiğinde; davacı şirket tarafından davalı şirket aleyhine davaya konu yazılardan dolayı tekzip talebinde bulunulduğu, mahkemece 03.12.2012 tarihinde davaya konu yazıların içerikleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri olarak yapılmış olup insanları bilgilendirmeye yönelik haber niteliğinde olduğu, bunun basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varılarak cevap ve düzeltme metni yayınlanması talebinin reddine karar verildiği, bu karara yapılan itiraz üzerine ... 26. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/455 D.İş dosyasında itirazın reddine kesin olarak karar verildiği, davaya konu yazıların içeriğinde davacı tarafından üretilerek piyasaya sürülen kadın giyimine yönelik ürünlere yapılan incelemenin sonuçlarının anlatıldığı, dikiş ve kalıp kalitesinin fiyatlara uygun olmadığı, sezon parçaları ve kataloglarla uyumsuzluk gösterdiği, kalıbın tüm ürünlerde doğru uygulanmamış olduğu, kalite standartının yeniden gözden geçirilmesi gerektiği, sezon sonunda indirim yapıldığında tekrar bakılabileceğinin belirtildiği, bunun yanında fiyatına hak eden ürünlerinde bulunduğunun açıklanarak, özellikle davacının ürünlerinin fiyatlarının yüksekliğine vurgu yapılmış olduğu, anılan yazılar kendi uslubu içerisinde değerlendirildiğinde, davacı ürünlerinin yorum ve eleştirisinin yapıldığı, anlatılan ürünler ile kullanılan üslup ve sözlerin birbirine uygunluk gösterdiği, haberin verilişinde gerçeğe aykırı eklemeler yapılmadığı, basının haber verme özgürlüğünün gerçeklik, kamu yararı ve toplumsal ilgi, güncellik, konu ile ifade arasındaki düşünsel bağlılık, temel gerçeği ve haberin verildiği andaki beliriş biçimlerine uygunluğu ele alındığında, haberin güncel olduğu, konuyla ifade arasındaki düşünsel bağlılığın bulunduğu, haksız eylem ve haksız rekabetin unusurlarının oluşmadığı, Anayasa’nın 28, 6098 sayılı BK’nın 58 ve 6102 sayılı TTK’nın 56. maddeleri uyarınca manevi tazminatı gerektirir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2433, Karar No: 2014/8454, Tarih: 05.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2433 E.  ,  2014/8454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/11/2013

NUMARA : 2012/168-2013/297

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 18/11/2013 tarih ve 2012/168-2013/297 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı P.. İstanbul Denizcilik ve Tic. Ltd. Şti. vekili, gemi acenteliği ve limanlarda yükleme, boşaltma işleri ile iştigal eden müvekkili ile davalı arasında karşılıklı olarak yapılan anlaşma neticesinde ton başı olarak belirlenen "iskele kullanım bedeli" karşılığında, kendi işçi ve ekipmanlarıyla, müşterilerine ait yüklerin bu limanlarda yükleme boşaltmasını yaptığını, müvekkilinin davalı firma ile çalışmaya başladığı 1999 yılından 17/01/2004 tarihine kadar "terminal" ve bu tarihten itibaren ise "gözetim" bedeli adı altında yıllarca vermediği hizmetlerin parasını tahsil ettiğini, faturalarda ihtilafa konu olan yüklerin (muz yükü) çok hassas bir gıda ürün olması nedeni ile ithalatının yapıldığı Orta Amerika ülkelerinden limana belli bir ısıda muhafaza edilerek, soğutmalı gemilerle taşınması yapılması gerektiğini, davalının soğutmalı bir depolama firması olmamasına rağmen bu derece hassas yükü liman sahasına aldığı ve burada barındırdığı iddiasıyla müvekkili firmaya terminal ücreti tahakkuk ettirildiğini, bahse konu yüklerin terminal sahasına alınmadığını, bu hususta taraflar arasında geçmişte bir ihtilaf yaşandığını ve davalık olduklarını, davalı firma 17/01/2004 tarihinden itibaren o güne kadar "terminal" adı altında tahakkuk ettirdiği, hayali hizmet türünün, adını değiştirerek "gözetim bedeli" adı altında vermediği hizmetin bedelini almaya devam ettiğini, bu gözetim ve terminal adı altındaki hizmetin davalı firma tarafından hiç verilmediğini ve bedelinin haksız olarak yıllarca müvekkili firmadan tahsil edildiğini, bu hususta 2007 ve 2008 yılının ilk 2 ayı için İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2008/107 Esas sayılı dosyasından istirdat davası açıldığını ve bu dosyaya ödeme yapıldığını, bununla beraber sözlü ve yazılı mutabakata davalı tarafından uyulmadığını bu tarihten itibaren davalı tarafından kesilen 133.633,86 TL'lik faturanın 93.078,66 TL'lik kısmını vermediği bir hizmet olan gözetim bedeli olduğunu, ileri sürerek 2008 yılında müvekkili firmaya kesilen 133.633,86 TL düşüldükten sonra 1999 - 2008 yılları arasında haksız olarak tahsil edilen toplam 734.190,13 TL terminal ve gözetim bedeli tutarının, ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009-324 E. sayılı dosyasında davalı vekili olarak, davacının 9 yıl boyunca kendilerinden haksız bir şekilde terminal ve gözetim ücreti adı altında para tahsil edildiğini, bunların istirdatı için dava açıldığını ve bu dava açılırken 2008 yılında firmalarına kesilen fatura miktarının düşüldüğünü savunarak davanın reddini istemiş, birleşen İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010-285 E. sayılı dosyasında davacı vekili olarak, dava konusu ve yanlarının İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/324 Esas sayılı dosyasında A.. Çimento San. ve Tic. A.Ş

. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010-285 E. sayılı dosyasında davacı vekili olarak, dava konusu ve yanlarının İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/324 Esas sayılı dosyasında A.. Çimento San. ve Tic. A.Ş. tarafından açılan dava ile aynı olduğunu, o dava cari hesaba dayalı olarak açıldığı, bu davanın da aynı cari hesap için olduğunu, ancak davalıya teminat olarak verilen bir çek olduğunu, her iki davanın da konusunun aynı süreyi kapsayan cari hesaba dayalı bir borcun olup olmadığı, gözetim ve terminal hizmetlerinin verilip verilmediği olup, ihtilafa konu miktarın 133.833.86 TL olduğunu, davalıya uzun yıllar önce teminat olarak 30.000 TL tutarında çek verildiğini, daha sonra davalının YTL'den TL ye geçiş sırasında bu çekin değiştirilmesini istemesiyle çekin değiştirildiğini, ancak eski çekin unutulduğu için geri alınmadığını, buna ses çıkartmayan davalının elinde 2 tane 30.000 TL tutarında çek kaldığını, ileri sürerek teminat olarak verilmesine ve davalıya borçlu olmamalarına rağmen kötü niyetle 02.04.2009'da arkası yazdırılan 0667252 no.lu 30.000 TL'lik Alternatifbank'dan alınmış çekleri nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine, icra takibinin durdurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010-286 E. sayılı dosyasında davacı vekili olarak, teminat olarak verilmesine ve davalıya borçlu olmamalarına rağmen kötü niyetle 02.04.2009'da arkası yazdırılan 1476150 nolu 30.000 TL'lik Alternatifbank'dan alınmış çekleri nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine, icra takibinin durdurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı A.. Çimento San ve Tic. A.Ş. vekili, davacının müvekkilinin kendisine fatura ettiği hizmet bedellerinin üzerine kendi faaliyeti gereği masraf ve karını ekleyerek müşterilerine fatura ettiğini, müşterilerine yansıttığı bedeli tahsil ettiğinden sebepsiz zenginleşmiş olacağını, davanın zamanaşımına uğradığını, TTK'nın 23/2 uyarınca faturaya itiraz süreleri geçtiği, davacı defterlerine faturaları işlediği gibi bedellerini de müvekkiline ödediğini, davacının almadığı bir hizmet için bedel ödediğini ileri sürmesi hayatın olağan akışına ve tacir sıfatının gereklerine aykırı olduğunu, alınmadığı iddia olunan hizmetlerin eksiksiz verildiğini savunarak davanın reddini istemiş, birleşen İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009-324 E. sayılı dosyasında davacı vekili olarak, davalı P..İstanbul Ltd. Şti'ye kullandırılan iskele nedeni ile tahakkuk etmiş iskele kullanım bedellerine mukabil müvekkili şirketçe düzenlenen fatura bedellerinin ödenmemesi üzerine İstanbul 14. İcra Müdürlüğü'nün 2009-15001 esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, faturaların davalıya teslim edildiğini ve itiraz edilmediğinden kesinleştiğini, davalı haksız olarak takibe itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve %40' dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasındaki sözleşmelerde gözetim ücreti alınacağından bahsedilmiş olması, ancak bir hizmetin sözleşmede var olmasının ifa edilmiş olması anlamını taşıyamayacağı, sözleşmede yazılmış olsa da hizmet bedelinin fatura edilebilmesinin tek yolunun o hizmetin gerçekleştirilmiş olması ile mümkün olabileceği, dolayısıyla gerçekleştirilmemiş bu işlemler için davalının bir alacak hakkının doğmadığı ve fatura kesilmesinin uygun olmayacağı, yine taraflar arasında akdedilmiş olan sözleşmelerde belirtilen yükleme şeklinin supalan ( kendi imkânları ile ) olarak belirtildiği, bu durumda liman işletmecisi davalı A.. Çimento San. ve Tic. AŞ’nin davacı P..İstanbul Denizcilik Tic. Ltd. Şti'ye bu hizmetler için de fatura kesmesinin sözleşmeye uygun olmayacağı, toplam 354.761,0 TL bedelin ilgili hizmetin verilmemiş olması sebebiyle davacıya iade edilmesi gerektiği, bu miktar üzerinden dava tarihine kadar yapılan hesaplama üzerinden belirlenen işlemiş faiz ile birlikte toplam 764.013,14 TL'nin iadesinin gerektiği, talep 734.190,13 TL olmakla taleple bağlı hüküm kurulabileceği, birleşen İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin asıl davası yönünden, bilirkişi ek raporunun 2-B. maddesinde dökümü yapılan hizmet bedelleri karşılığı 93.080,36 TL'nin mahsubu sonrası (133.559,18 TL - 93.080,36 TL =) 40.478,82 TL bakiye yönünden davacı A.. Çimento San. ve Tic. A.Ş'nin alacaklı olduğu, bu nedenle icra takibinde davalı itirazının bu miktar üzerinden kısmen iptali gerektiği, İİK'nın 67/2 maddesi uyarınca borçlu itirazında kısmen haksız ise de, takip konusu alacak likit olmadığından, davacının icra inkar tazminat isteminin reddi gerektiği, birleşen dava ile birleşen İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/285 Esas ve 2010/286 Esas sayılı davalarında da yukarıda açıklanan sebeplerle çeklere dayalı olarak davacının P.. İstanbul Denizcilik ve Ticaret Ltd. Şti'nin davalıya borçlu olmadığı, gerekçesi ile asıl davanın kabulüne, 734.190,13 TL'nin 354.761,01 TL'sine dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, birleşen İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/324 Esas sayılı davada davalının İstanbul 14. İcra Müdürlüğü'nün 2009/15001 sayılı icra takibine itirazının kısmen iptaline, takibin 40.478,82 TL üzerinden bu miktara takip tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi yürütülerek talepnamedeki diğer koşullarla devamına, davacının %40 icra inkar tazminatı isteminin reddine, İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/285 ve 2010/286 Esas sayılı davalarda dava konusu çekler nedeni ile davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.