muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2191, Karar No: 2025/1217, Tarih: 27.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2191 E.  ,  2025/1217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/358 E., 2024/647 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Osmancık 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/299 E., 2023/655 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar 11.497,93'er TL olup, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362. maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 378.290,00 TL'nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacılar vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılmakla temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılmakla temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; müvekkillerinin murisi ...’ın Osmancık İlçesi Cumhuriyet Mahallesinde bulunan taşınmaz üzerindeki ev ile birlikte şahitler huzurunda Gayrimenkul Satışı ve Zilyetliğinin devri senedi ile ... isimli şahıstan 2.000,00 TL bedel ile satın aldığını, daha sonra bu senedi . Noterinin 22.08.1968 tarihli ve 1626 yevmiye nolu işlemi ile aslının aynı olduğuna ilişkin tasdik ettirdiklerini, ancak muris ...'in yapmış olduğu araştırmada bu yerin ...'e değil davalı Belediyeye ait olduğunu öğrendiğini, bunun üzerine davalı Belediyeye 08.07.1971 tarihinde dilekçe vermek suretiyle mezkur taşınmazın kendisi adına devrini talep ettiğini, davalı ... Encümeninin 09.07.1971 tarihinde toplanarak 102 sayılı kararı ile yapılan incelemede bu yerin 1.290,00 TL ödemesi halinde müvekkillerinin murisine devredilmesine karar verdiğini, murisin 10.07.1971 tarihinde 942039 nolu makbuzla bedeli Belediye veznesine yatırdığını, Belediye Başkanlığınca 16.08.1976 tarihinde taşınmazı müvekkilinin encümen kararı ile satın aldığı hususunda Kadastro Müdürlüğüne yazı yazıldığını, mezkur taşınmaz üzerindeki evin murise ait olduğu hususunda tapuya şerh verildiğini, murisin taşınmazı 1963 yılında satın aldıktan sonra öldüğü tarih olan 1992 yılına kadar taşınmazda malik ve zilyet olarak ailesi ile birlikte oturduğunu, ölümünden sonra da eşi ve çocuklarının taşınmazda oturmaya devam ettiklerini ve daha sonra da taşınmazı kiraya vermek suretiyle zilyetlerinde tuttuklarını, ancak Belediyenin 21.09.2020 tarihinde taşınmazı üçüncü kişiye sattığını, taşınmaz üzerindeki yapının yıktırıldığını ileri sürerek, şimdilik 100,00 TL olmak üzere 10.07.1971 tarihinde ödenen 1.290,00 eski TL'nin dava tarihi itibariyle satın alma değerinin bilirkişi marifetiyle tespiti ile tespit edilen miktarın taşınmazın dava tarihindeki arsa ve bina değerinden aşağı olmamak üzere dava tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte müvekkillerinin miras payları oranında davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 1971 tarihinde yürürlükte olan 1580 sayılı Belediye Kanunu'na (1580 sayılı Kanun) göre Belediye encümenin arsa satışı konusunda yetkisi olmadığını, söz konusu yetkinin Belediye meclisine ait olduğunu, dolayısıyla yapılan satış sözleşmesinin yetkisizlik nedeniyle geçersiz olduğunu, ayrıca Belediyelerde taşınmazın ihale yoluyla satışı yapıldıktan sonra gelir şefliğinden satışa konu taşınmazın bedelinin ödediğine dair borcu yoktur yazısı aldıktan ve encümen yetki kararı çıkartıldıktan sonra tapu devir işlemi yapılabileceğini, dava konusu taşınmaz için bu işlem yapılmadığını, ortada geçerli bir devir bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; mülga 1580 sayılı Kanun ile dava tarihinde yürürlükte bulunan 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun ilgili hükümleri uyarınca belediye taşınmazlarının satışına karar verme yetkisinin belediye meclisine ait olduğu, belediye meclisi tarafından bu hususta belediye encümenine yetki verilebileceği, dava konusu taşınmazın satışı işlemine belediye encümeni tarafından karar verildiği, davacının geçersiz satışa dayalı olarak sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre ödediği bedelin dava tarihindeki güncellenmiş değerini talep edebileceği gerekçesiyle; davanın kabulüne, davacının ödemiş olduğu bedelin dava tarihindeki güncel değeri olan 45.991,72 TL'nin Osmancık Sulh Hukuk Mahkemesinin 2022/395 Esas 2022/415 Karar sayılı veraset ilamı dikkate alınarak davacı ... yönünden 11.497,93 TL ve davacı ... yönünden 11.497,93 TL'nin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara belirtilen miktarda verilmesine karar verilmiş; karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı tarafça kesin olan hükme karşı istinaf yoluna başvurulduğu, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata bulunmadığı gerekçesiyle; davalı vekilinin istinaf dilekçesinin miktar itibariyle reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; müvekkillerinin taşınmazın dava tarihindeki değeri üzerinden miras hisseleri oranında zararı olduğunu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin keşfen belirlenerek satış bedelinin güncel değerinden fazla ise bu miktara hükmedilmesi gerektiğini, paranın güncel değerinin hesaplanması için alınan bilirkişi raporunda paranın satın alma gücünün çok düşük belirlendiğini, bilirkişinin yalnızca Yİ-ÜFE oranlarına göre hesaplama yapması gerektiğini, kabule göre de vekalet ücretinin eksik hesaplandığını, müvekkilleri arasında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunduğundan, lehlerine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek, kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Belediye encümen kararı ile talep üzerine davacıların murisine satışına karar verilen ve bedeli ödenen taşınmazın üçüncü kişiye satılarak devredilmesiyle meydana gelen zenginleşmenin iadesi istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Belediye encümen kararı ile talep üzerine davacıların murisine satışına karar verilen ve bedeli ödenen taşınmazın üçüncü kişiye satılarak devredilmesiyle meydana gelen zenginleşmenin iadesi istemine ilişkindir.

1. Somut olayda; davacıların murisi Rasim'in talebi üzerine davalı ... Encümeninin 09.07.1971 tarihli kararıyla davaya konu taşınmazın 1.290,00 TL bedel karşılığında satılmasına karar verildiği, bedelin 16.08.1976 tarihinde ödendiği, aynı gün davalı Belediyenin Kadastro Müdürlüğüne müzekkere yazarak gereğinin yapılmasını rica ettiği, ancak taşınmazın kadastro çalışması sonucunda davalı ... adına tespit edilmesi ve itirazın komisyon kararıyla reddedilmesi üzerine kadastro mahkemesinde açılan davanın sonucunda taşınmazın Belediye adına hükmen tescil edildiği, tapuda davacılar murisinin lehine muhtesat şerhi bulunduğu ve 21.09.2020 tarihinde taşınmazın üçüncü kişiye satılarak devredildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece ödenen bedelin denkleştirici adalet ilkesi gözetilerek 6 farklı ekonomik kritere (Yİ-ÜFE, altın, döviz, işçi ve memur maaşları ile mevduat faizi) göre dava tarihinde ulaştığı değerlerin ortalamasının alındığı bilirkişi raporuna göre karar verilmiş ise de, bir kamu kurumu olan davalı Belediyenin karar ve eylemleri ile davacının murisi nezdinde taşınmazın kendisine devredileceği yönünde inanç oluşturduğu, ve vatandaşın idareye güveninin korunması gerektiği, Belediye Encümeninin bu önde karar almış olması karşısında davacının murisinin encümenin yetkisiz olduğunu bilmesinin beklenemeyeceği gözetilerek, taşınmazın rayiç değerinin tespit edilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2. Bozma sebebine göre, davacı vekilinin sair temyiz taleplerinin incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

2. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 373/1 maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA,

4. Bozma sebebine göre, davacılar vekilinin sair temyiz sebeplerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığında,

Peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13494, Karar No: 2019/328, Tarih: 09.01.2019

**5. Ceza Dairesi         2018/13494 E.  ,  2019/328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konut dokunulmazlığını ihlal etmek, nitelikli hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2014/459 esas, 2015/73 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 17/05/2015 tarihli ve 2015/270 esas, 2015/229 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar verilmesini müteakip ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığı üzerine, Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarihli ve 2015/664 Değişik iş sayılı Kararının;

Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarihli ve 2015/664 değişik iş sayılı kararını müteakip ikinci kez mahkemenin görevsizliğine ilişkin Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2016 tarihli ve 2015/644 esas, 2016/887 sayılı kararının yok hükmünde olduğu düşünülerek yapılan inceleme neticesinde;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarihli ve 2015/664 değişik iş sayılı kararını müteakip ikinci kez mahkemenin görevsizliğine ilişkin Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2016 tarihli ve 2015/644 esas, 2016/887 sayılı kararının yok hükmünde olduğu düşünülerek yapılan inceleme neticesinde;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası'nın 37. maddesinde, "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde, "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde, "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde, "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında resen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır." 5/1. maddesinde, "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesindeki, "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar. (2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar. (3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir. (4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci Maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanunun geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde, "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir. (2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun

yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez. (3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde, "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde, "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idarî nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 21/11/2018 gün ve 94660652-105-34-11249-2018/Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 04/06/2015 tarihli ve 2015/664 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 09/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13912, Karar No: 2015/11074, Tarih: 12.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13912 E.  ,  2015/11074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2015

NUMARASI : 2015/738-2015/1157

Vesayet hukukuna ilişkin davada Midyat Sulh Hukuk ve Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya kapsamından, Midyat Sulh Hukuk Mahkemesince UYAP sisteminden yapılan araştırmada kısıtlı adayının ikamet adresinin “K.Mah. 231. Sk. Över Sitesi No:2 İç kapı No:4 Bağlar/DİYARBAKIR” olduğu gerekçesiyle, Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesince de Midyat Cumhuriyet Başsavcılığının sorgulama tutanağında kısıtlı adayının adresini “I. Mah. Midyat/MARDİN” olarak belirttiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de; mahkemece kısıtlı adayının MERNİS adresinde kolluk gücü ile araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece kısıtlı adayının ikamet adresinin tespiti için kolluk gücü ile araştırma yapılması, kısıtlı adayının açık adresinin belirlenmesi, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12/11/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14199, Karar No: 2020/359, Tarih: 20.01.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/14199 E.  ,  2020/359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının dosyası Dairemize gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçinin, haczin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemenin şikayetin reddine ilişkin kararının şikayetçi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 26/11/2012 tarih ve 2012/19425 E. - 2012/34693 K. sayılı ilamı ile kararın onanmasına hükmedildiği, onama ilamının taraflara tebliğ edildiği, karar düzeltme yoluna başvurulmaması üzerine kararın kesinleştiği, şikayetçi vekilinin 09/11/2019 tarihli dilekçe ile maddi hata sebebiyle Dairemizin onama ilamının kaldırılması talebinde bulunduğu görülmektedir.

Şikayetçi vekilinin 09/11/2019 tarihli dilekçesinde talep ettiği hususlar, şikayetin esasına ilişkin olup maddi hataya müstenit olmadığından ve Dairemizin onama ilamında maddi hata bulunmadığı anlaşıldığından, şikayetçinin maddi hatanın düzeltilmesi isteminin reddi gerekmektedir.

SONUÇ : Şikayetçi tarafın maddi hatanın düzeltilmesi isteminin yukarıda açıklanan nedenlerle REDDİNE, 20/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9654, Karar No: 2023/15958, Tarih: 25.10.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/9654 E.  ,  2023/15958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3045 E., 2023/392 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Emet Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

SAYISI : 2021/107 E., 2021/534 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Eti Maden İşletmeleri Genel Müdürlüğünde muvazaalı hizmet alımı yoluyla ... alan görünüşte alt işveren şirketler bünyesinde ... İşletme Müdürlüğü triyaj bölümünde işçi olarak çalıştığını, müvekkili tarafından yapılan işin davalı Kurumun asli ve sürekli işi olduğunu, eskiden işin tamamının kadrolu işçiler eliyle yapılmaktayken kadrolu personelin emeklilik gibi çeşitli nedenlerle azalması sonucu bu işçilerin yerine ucuz işçi teminine yönelik alt işveren şirketler vasıtasıyla işçi temini yoluna gidildiğini, personel eksikliğinin bu şekilde giderildiğini, davalı Kurumun dava konusu tahliye, taşıma, ayıklama, istifleme, bunkere cevher beslemesi sair işlerine ilişkin hizmet alımı gerçekleştirdiğini, birbirini takip eden bu hizmetlerin işletme süresinin bir parçası olduğunu, bir bütün olan üretimin bir unsuru olarak değerlendirilen ihale konusu hizmetlerin özel sektör eliyle gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını, davalı Kurum ile alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaa nedeniyle geçersiz olduğunu, müvekkilinin başlangıçtan itibaren davalı Kurumun işçisi olduğunu ileri sürerek ilave tediye alacağı ile davalı Kurumun toplu ... sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili Kurumun işçisi olmayıp değişen yüklenici firmalarda çalıştığını, müvekkili ile arasında işçi ve işveren ilişkisi bulunmadığını, yönetim hakkı doğrudan alt işverenlere ait olup Kurumun alt işveren işçileri üzerinde yönetim hakkı bulunduğundan söz edilemeyeceğini, müvekkili Kurumun ana faaliyet alanının bor ve türevi cevherlerin çıkarılıp üretilerek satışa hazır hâle getirilmesi olduğunu, esas işin sevk ve idaresinin kadrolu ve vasıflı işçileri tarafından yapıldığını, alt işveren eliyle yapılan işlerin, asıl işin üretim faaliyetlerini oluşturan kimyasal ve metalürjik süreçler kapsamında değil doğrudan üretimle ilişkisi olmayan yardımcı işler kapsamında olduğunu, davacının çalışmış olduğu hizmet alım işinin müvekkili Kurum tarafından baştan itibaren ihale yoluyla satın alınarak gördürüldüğünü, bu nedenle muvazaa iddialarının haksız olduğunu, davacının alt işveren işçisi olduğunu, ilave tediyeden yararlanamayacağını, toplu ... sözleşmelerinin asıl işveren işçileri için imzalandığını ve yürütüldüğünü, alt işveren toplu ... sözleşmesinin tarafı olmadığına göre onun işçilerinin sözleşmeden yararlanmasının mümkün olmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere davacının bir an için asıl işverenin işçisi sayılması gerektiği kabul edilse dahi sendika üyeliği bulunmayan işçinin toplu ... sözleşmesinden yararlanmasının 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu (6356 sayılı Kanun) gereği mümkün olmadığını, yine davacının çalışmış olduğu dönemlerde imzalanan tüm toplu ... sözleşmelerinde "bu sözleşmenin işçilere hak ve menfaat sağlayan hükümleri ise yalnız taraf sendikası üyesi işçilere uygulanır." ibaresinin yer aldığını, davacının talep etmiş olduğu tüm alacaklar hakkında zamanaşımı def'inde bulunduklarını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI