muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5439, Karar No: 2022/4913, Tarih: 13.06.2022

3. Havza Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.12.2018 tarihli ve 2018/218 Esas, 2018/420 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, aynı maddenin birinci fıkrasının son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Havza Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.12.2018 tarihli ve 2018/218 Esas, 2018/420 Karar sayılı kararının, sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 18.04.2019 tarihli ve 2019/1441 Esas, 2019/8751 Karar sayılı ilâmıyla;

"1)Mağdurda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesince tanzim olunan 25/05/2018 tarihli raporda “sağda çok hafif, solda hafif derecede sensörinöral tip işitme kaybı” bulunduğunun ifade edildiği ve fakat söz konusu durumun basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olup olmadığının açıklanmadığı gibi, “duyu veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da kaybı” niteliğinde olup olmadığının açıkça belirtilmediği, bu hali ile söz konusu raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığı gözetilerek, mağdurun, tüm tedavi evrakları, geçici ve kesin raporları ile birlikte en yakın adli tıp kurumu ilgili şube müdürlüğüne sevki sağlanarak, sanıkların eylemi neticesinde meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerinde yer alan tüm hususlara ilişkin ayrıntılı rapor alınması gerektiği gözetilmeyerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)İddianamede gösterilmediği halde, 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi gereği ek savunma hakkı tanınmaksızın, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/1-a ve 87/1-son maddelerinin uygulanması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,"

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Havza Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2020 tarihli ve 2019/181 Esas, 2020/90 Karar sayılı kararı ile sanıkların yargılama konusu kasten yaralama eylemlerinin, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası kapsamında kaldığının adlî tıp kurumu raporu ile tespiti ve mağdurun şikâyetçi olmadığı beyan etmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davalarının ayrı ayrı düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri;

1. 03.07.2014 tarihli iddianamede müşteki sanıklar hakkında kamu davası açılmasına rağmen gerekçeli karar başlığında ...'a yalnızca mağdur sıfatı ile yer verilmesine,

2. Hükmün (1) numaralı bendinde müşteki sanıkların birbirlerine yönelik eylemleri şeklinde belirtilmesi yerine "sanık hakkında müştekiye yönelik" şeklinde hatalı ibarelere yer verilmesine,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri;

1. 03.07.2014 tarihli iddianamede müşteki sanıklar hakkında kamu davası açılmasına rağmen gerekçeli karar başlığında ...'a yalnızca mağdur sıfatı ile yer verilmesine,

2. Hükmün (1) numaralı bendinde müşteki sanıkların birbirlerine yönelik eylemleri şeklinde belirtilmesi yerine "sanık hakkında müştekiye yönelik" şeklinde hatalı ibarelere yer verilmesine,

3. Müşteki sanıklar hakkında şikâyet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi karşısında, yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılması yerine sanıklardan tahsiline karar verilmesine,

4. Dosya kapsamında Yargıtay tarafından verilen bozma kararı üzerine sonradan verilen hükmün kanun yolu olarak temyize tabi olması gerekmesine rağmen kanun yolunun yanlış gösterilmesine

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde aynı binada altlı üstlü oturan sanık ... ile mağdur arasında tartışma çıktığı, kavga etmeye başladıkları, sanık ...'nin kardeşi olan sanık ...'in sesleri işitmesi üzerine tarafların yanına gittiği ve sanıkların fikir ve eylem birliği içinde iştirak hâlinde mağdur ...'e elleri ile vurarak onu basit bir tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladıkları, mağdurun, 31.03.2015 tarihli duruşmada sanıklardan şikâyetçi olmadığını, sanıkların da aynı duruşmada haklarındaki şikâyetten vazgeçilmesini kabul ettiklerini beyan ettikleri anlaşılmıştır.

2. Sanıkların eylemleri neticesinde mağdurda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak;

a) Soruşturma aşamasında Havza Devlet Hastanesi tarafından tanzim olunan, 01.07.2014 tarihli;

"Sol gözde ekimoz ve eritem mevcut, işitme testi için 19 Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesine sevki uygundur. Geçici hekim raporudur."

b) Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 10.04.2018 tarihli ve 2017/12952 Esas, 2018/6536 Karar sayılı bozma ilâmı üzerine Ondokuz Mayıs Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesince tanzim olunan, 25.05.2018 tarihli;

“Sağda çok hafif, solda hafif derecede sensörinöral tip işitme kaybı + (19 ve 26 desibel), 2 khz ve yükseğinde düşüş-akustik travma bulgusu olarak değerlendirildi.”

c) Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 18.04.2019 tarihli ve 2019/1441 Esas, 2019/8751 Karar sayılı bozma ilâmı üzerine Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğü tarafından tanzim olunan, 18.06.2019 tarihli;

"Şahsın 11/06/2019 tarihinde Şube Müdürlüğümüzde yapılan muayenesinde; darp sonucu sağ gözüne yumruk geldiğini, gözünün şiştiğini, olay sırasında kulağına darbe gelmediğini, olay tarihinden öncede kulaklarında çınlamaları olduğunu, sol gözünde görme şikayeti olduğunu, kulaklarından olay öncesi dönemde de çınlama nedeniyle tedavi gördüğünü, olay sırasında kulak bölgesine herhangi bir darbe almadığını ifade etti. Şahıs adına düzenlenen tıbbi raporlarda belirtilen "sensörinöral işitme kaybı" bulgusunun şahsın kendisinde mevcut hastalıklardan kaynaklandığı, söz konusu olay ile ilgili illiyet bağı bulunmadı.

Kişide meydana gelen yumuşak doku yaralanma arızasının; basit bir tıbbî müdahale ile giderilebilir ölçüde hafif nitelikte olduğu"

Görüşlerini içerir adlî muayene raporları dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Gerekçeli karar başlığında ...'a yalnızca mağdur sıfatı ile yer verilmesi; Havza Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2014/139 Esas, 2015/121 Karar sayılı kararı ile adı geçen hakkında ...'a karşı, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası kapsamında kalan kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının, 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verildiği ve bu kararın, 04.05.2015 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, Hukukî Süreç başlığı altında (2) ve (4) numaralı paragraflarda bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmlarının, sanıklar ... ve Şakir haklarında verilen kararlara münhasır olduğu, bozma ilâmlarını takip eden aşamalarda Recep'in sıfatının mağdur olarak devam ettiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Hükmün (1) numaralı bendinde müşteki sanıkların birbirlerine yönelik eylemleri şeklinde belirtilmesi yerine "sanık hakkında müştekiye yönelik" şeklinde hatalı ibarelere yer verilmesi; Mahkeme hükmünde öne sürülen temyiz sebebi açısından herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılması yerine sanıklardan tahsiline karar verilmesi; 5271 sayılı Kanun'un 325 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Cezaya veya güvenlik tedbirine mahkûm edilmesi hâlinde, bütün yargılama giderleri sanığa yüklenir.

" şeklindeki hüküm karşısında, sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilen hâllerde, sanıkların yargılama giderinden sorumlu tutulamayacaklarının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

4. Kanun yolunun hatalı gösterilmesi; kanun yolunun, kanun yolu mercilerince re'sen gözetileceği, 5271 sayılı Kanun'un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, kanun yolu, mercii ve süresi konusunda yanıltmanın, hak kaybına yol açmayacağı anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

4. Kanun yolunun hatalı gösterilmesi; kanun yolunun, kanun yolu mercilerince re'sen gözetileceği, 5271 sayılı Kanun'un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, kanun yolu, mercii ve süresi konusunda yanıltmanın, hak kaybına yol açmayacağı anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle Havza Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2020 tarihli ve 2019/181 Esas, 2020/90 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin paragrafın hükümden tamamen çıkarılması ve yerine "yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına" ifadesinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8780, Karar No: 2020/10595, Tarih: 22.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/8780 E.  ,  2020/10595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

EK KARAR : Temyiz isteğinin reddi

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin kesinleşen hükme yönelik, sanığın temyiz isteminin reddine dair ek karar, sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteğine konu fiillerin, 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 286. maddesine eklenen 3. fıkrada belirtilen suçlar arasında bulunmadığı; diğer taraftan, 7188 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun geçici 5. maddenin (f) fıkrası uyarınca, temyiz isteminin kanunun yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde gönderilmesi gerektiği, sanığın ise bu sürenin geçmesinden sonra temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin reddine dair 02/12/2019 tarih ve 2017/180 Esas, 2017/690 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara karşı yapılan temyiz itirazının reddiyle anılan ek kararın ONANMASINA, 22.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12380, Karar No: 2018/10884, Tarih: 19.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/12380 E.  ,  2018/10884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Asıl ve birleşen dava, ölüm aylığının kesilmesi yönündeki kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında yazılı şekilde asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında 30.11.1995 tarihinde boşanma kararı verilen davacıya, 506 sayılı ... Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca kesilerek, 19.03.2010-31.12.2013 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar ve 1.11.2008-31.12.2013 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen tedavi giderleri yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, kurum tespitine dayanak işlem tarihi itibariyle ve öncesinde davacı ve boşandığı eşinin fiilen bir arada yaşamadıkları kanaatiyle eksik araştırma ve inceleme sonucunda davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuştur. 31.01.2012 tarihine kadar yapılan sağlık giderleri anılan Kanunun geçici 45. maddesi gereği talep edilemeyeceği, 31.01.2012 tarihinden sonra yapılan sağlık giderleri ise davalının 5510 sayılı Kanunun 60. maddesinin ilgili bentleri gereğince ... sigortalısı sayıldığından ve 67. madde kapsamında gelir testine tabi tutulmasıyla oluşacak ihtilafa konu dönemdeki prim borçlarının Kurum tarafından tahsilinin mümkün olduğu gözönüne alındığında, mahkemece birleşen dava yönünden verilen kabul kararı yerinde ise de yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar bakımından yeterli araştırma yapılmaksızın yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı ... ve ... Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün ...'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, ... Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki ... güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “... güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı ... Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Önemle vurgulanmalıdır ki, 818 sayılı Borçlar Kanununun 53'üncü maddesinde, hukuk mahkemesi hakiminin kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı, ceza mahkemesi kararının, kusurun takdiri ve zararın miktarının belirlenmesi konusunda dahi hukuk hakimini bağlamayacağı yönünde düzenleme yapılmış olup, anılan maddede hukuk hakiminin ceza kararında kesinleşen maddi olgularla bağlı olduğuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamasına karşın, öğreti tarafından ve uygulayıcı konumundaki yargı makamlarınca “maddi olgularla bağlılık” ilkesi benimsenmiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz mahkemelere güven duygusu bulunmaktadır. Bu bakımdan, ceza mahkemesince görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar da, anılan ilke gereğince değerlendirmeye alınmalıdır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki ... güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet ... güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi ... güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.