muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13166, Karar No: 2023/5073, Tarih: 18.09.2023

B. Temyiz Sebepleri

Talep dilekçesindeki ve istinaf başvuru dilekçesindeki itiraz sebeplerinin tekrar edildiği görülmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, İİK md.82/1 gereği Devlet mallarının haczedilmezliği şikayeti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1., 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, ...

2., 5393 sayılı Belediye Kanunu md.15, md.15/son,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup şikayetçi borçlu vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanunun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 269,85 TL temyiz harcından evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9356, Karar No: 2013/6580, Tarih: 09.04.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/9356 E.  ,  2013/6580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...'ye izafeten ... vdl. aleyhine 05/10/2006 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeni ile yaralanmadan dolayı maddi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 03/11/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 09/04/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davacı adına gelen olmadı. Davacı vekili Avukat ....mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. Başka duruşmaları olduğundan gelemeyeceğini duruşmanın başka bir güne verilmesini istediği anlaşıldı. Mazeret reddedildi. Açık yargılamaya devam olundu. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, özellikle hüküm fıkrasında tazminatların ödetilmesine ilişkin verilen kararda davalılardan ...'un isminin .... olarak yazılmış bulunmasının tarafların isim ve sıfatlarındaki maddi hata niteliğinde bulunmasından dolayı hükmün infazına kadar her zaman düzeltilebilir olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın bundan mahsubuna 09/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14542, Karar No: 2015/16478, Tarih: 17.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/14542 E.  ,  2015/16478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2014

NUMARASI : 2014/1345-2014/1385

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, diğer şikayet sebepleri yanında icra vekalet ücretinin maktu olarak hesaplandığını nispi olarak hesaplanması gerektiğinden İcra Müdürlüğü kararının iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 6487 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 6. maddesine göre icra harçları ve her türlü vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanması gerektiği gerekçesi ile icra vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanması gerekeceğinden bu yöndeki şikayetin de reddine karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt: 26). İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 19/04/2013 Karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının icra vekalet ücreti yönündeki şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin tümden reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının icra vekalet ücreti yönündeki şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin tümden reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre boçlu vekilinin temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 17.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19968, Karar No: 2021/15681, Tarih: 04.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19968 E.  ,  2021/15681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

S. SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ..., ...

SUÇ : Hırsızlık iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk ... adına hükmü temyiz eden amcası ...'ın temyiz isteminin incelenmesinde;

...'ın suça sürüklenen çocuğun velisi olduğuna dair bir belge sunmadığı ve hükmü temyiz hakkı bulunmadığı anlaşılmakla; C.M.U.K. 317. maddesi uyarınca, temyiz isteminin istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubu arasında bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c ve 31/2. maddelerinde tanımlanan cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2 maddesinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin ilk mahkumiyet karar tarihi olan 16.06.2015 ile son mahkumiyet kararının verildiği 12.11.2019 tarihi arasında geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

III-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA,

IV-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçu açısından, suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması suretiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesine aykırı davranılması,

IV-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçu açısından, suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması suretiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesine aykırı davranılması,

2-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu açısından ise, müştekinin soruşturma aşamasında alınan beyanında olay günü işyerinin deposuna malzeme almaki çin gittiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, mahallinde tespit ve keşif yapılarak sonucuna göre söz konusu yerin suç tarihi itibariyle iş yeri olarak mı yoksa depo olarak mı kullanıldığının ve depo olarak kullanılıyor ise burada herhangi bir ticari faaliyetin sürdürülüp sürdürülmediğinin, müşteki tarafından ne sıklıkla buraya gelinip gidildiğinin ve hangi malzemelerin bulunduğunun tespiti ile ayrıca iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşup oluşmayacağı hususları da araştırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 04.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7745, Karar No: 2019/18855, Tarih: 05.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7745 E.  ,  2019/18855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin ifadesinde, ikametinden saat 18.30’da ayrıldığını aynı gün saat 21.30’da ikametine geldiğinde hırsızlığın gerçekleştiğini anladığını beyan ettiğinin ve suç tarihinde UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 19.01’de başladığının anlaşılması karşısında; kuşkudan sanık yararlanır ilkesi gereğince, gece vakti işlenip işlenmediği sabit olmayan hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarının gündüzleyin işlendiğinin kabulü gerektiği düşünülmeden, yazılı biçimde uygulama yapılarak sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesi ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan ise aynı Kanunun 116/4. maddesinin uygulanmasıyla fazla cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4557, Karar No: 2018/8796, Tarih: 12.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4557 E.  ,  2018/8796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre;

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının bir gün karşılığı belirlenirken 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2784, Karar No: 2022/3981, Tarih: 10.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/2784 E.  ,  2022/3981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet, düşme

1) Sanık ... hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen düşme hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde;

Derhal beraat kararı verilen haller dışında zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararına karşı sanığın temyizde hukuki yararı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, Yargıtay Üyesi ...'ın hukuki yarar bulunduğuna ve düşme hükmünün esasına girilerek incelenmesi gerektiği yönünde karşı oyu ile oy çokluğuyla,

2) Sanık ... hakkında 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın, sanık ... hakkında 2004, 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 7 ve 5252 sayılı TCK’nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri karşısında; sanık ...’a yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının miktarı ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla beraat hükmü kurulması yasaya aykırı; her iki sanık hakkında “2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekili ile sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 10.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluğun sanık ... hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan düşme hükmüne yönelik temyizinde hukuki yararı bulunmadığından temyiz isteminin CMUK'nin 317 maddesi uyarınca reddine ilişkin düşüncesine iştirak etmek mümkün bulunmamıştır, zira;

Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan zaman aşımı nedeniyle düşme hükmünü 2005 2006takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile birlikte bir bütün halinde temyiz nedeni bildirmeksizin temyiz etmiştir.

Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan zaman aşımı nedeniyle düşme hükmünü 2005 2006takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile birlikte bir bütün halinde temyiz nedeni bildirmeksizin temyiz etmiştir.

Yargıtayın yerleşik uygulama ve içtihatlarında beraat eden sanığın beraat gerekçesine yönelik olmayan temyizi ile sınırlı olarak temyizde hukuki yarar bulunmadığına ilişkin bir uygulama olup zaman aşımı nedeniyle düşme hükmüne göre daha lehe olan beraat hükmünün teorik olarak mümkün bulunması ve bizzat Dairemiz uygulamalarınında düşme hükmüne yönelik sanık temyizlerinin esasına girilerek inceleniyor olması karşısında, sanığın temyizde hukuki yararı bulunduğundan, sanığın hükme yönelik temyizinin kabulü ile esasa girilerek inceleme yapılması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun temyiz isteminin reddine ilişkin düşüncesine iştirak etmek mümkün bulunmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2011/8384, Karar No: 2011/10602, Tarih: 21.09.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8384 E.  ,  2011/10602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.08.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26.05.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, davalılara ait taşınmaz sınırında bulunan ağaçların gölgelerinin ve köklerinin evine ve ürünlerine zarar verdiğini ileri sürerek müdahalesinin önlenmesini ve ağaçların kesilmesini istemiştir.

Davalı ... katıldığı oturumda; ağaçların kendisine ait olmadığını diğer davalı ...'ye ait olduğunu bildirmiş diğer davalı ... ise duruşmaya katılmamıştır.

Mahkemece; davalı ...’a karşı açılan davanın husumet yönünden reddine, davalı ...'ye karşı açılan davanın ise kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmü davalı ... temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 683. maddesi “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir” hükmü ile malikin mülkiyet hakkının yasal sınırlar içinde kullanabileceğini düzenlemiştir.

Anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “komşu ...” bölümünde yer alan 740. maddesi, başkasının mülküne geçip zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği hükmünü içermektedir. Bu madde ile de mülkiyetin aşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Mülk sahibi bu hakkını kendisi kullanabileceği gibi bu zararın mahkeme aracılığıyla da giderilmesini isteyebilir.

Somut olayda davacı zararının giderilmesini istemiştir. Ancak taraf teşkili sağlanmadan işin esasına girilip hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Şöyle ki; istem elatmanın önlenmesi ve kal'e ilişkin olduğuna göre tecavüzlü ağaçların bulunduğu taşınmazın maliklerinin tamamının davada yer alması gerekir. 109 ada 2 parsel sayılı taşınmaz paylı mülkiyete tabi olup taşınmazda davalılar haricinde 1/4 payda iştirak halinde malik olan kişiler de mevcuttur. Aralarında taksim yapılmadığına göre tüm maliklerin taşınmazda ve ağaçlarda mülkiyet ... bulunmaktadır. Bu nedenle kal'i istenen ağaçların bulunduğu taşınmazda dava dışı maliklerin davaya katılması sağlanarak taraf teşkili sağlandıktan sonra esas hakkında hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine sair hususların incelenmesine yer olmadığına,istek halinde yatırılan temyiz harcının davalıya iadesine, 21.9.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi