muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21303, Karar No: 2015/9087, Tarih: 23.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/21303 E.  ,  2015/9087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/65453

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2011

NUMARASI : 2011/191 (E) ve 2011/479 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, 2002 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedilmesi halinde dahi, tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde hüküm tarihi itibari ile sabıkasız olan ve hakkında verilen mahkumiyet kararı olumlu kanaat nedeniyle ertelenen sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 231. maddesinin objektif ve subjektif şartları değerlendirilerek uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Kabule göre de;

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 11.01.2007 yerine 2007 olarak eksik gösterilmesi suretiyle, CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

3- Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının ertelenmesi karşısında TCK'nın 51/3.maddesi gereğince bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere bir denetim süresi belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7308, Karar No: 2012/11566, Tarih: 13.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7308 E.  ,  2012/11566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında; 213 sayılı Yasanın 359/b-1 ve 765 sayılı TCK.nun 59/2. maddesince 15 ay H.C. (her bir yıl için ayrı ayrı olmak üzere 5 defa uygulanmasına) 2-Sanık ... hakkında; 213 sayılı Yasanın 359/b-1 ve 765 sayılı TCK.nun 59/2. maddesince 15 ay H.C. (2003, 2004 ve 2005 yıllarına ilişkin olarak 3 defa uygulanmasına)

I. Sanık ... hakkında 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarına ilişkin, sanık ... hakkında ise 2003 takvim yılına ilişkin sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanık ... Sarıya yüklenen “2001, 2002, 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek”, sanık ...'e yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihleri olan 31.12.2001, 31.12.2002 ve 31.12.2003'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II. Sanıklar hakkında "2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarına ilişkin kurulan hükmün incelenmesinde,

1. 25.09.2005 tarih, VDENR-2005-1072/59 sayılı vergi suçu raporu ve ekindeki vergi tekniği raporunda, 01.01.2001 tarihinde faaliyete başlayan Sis Gıda Temizlik Hiz. Tekstil ve Makine San Tic. Ltd. Şti.nin, 29.01.2003 tarih ve 3220 sayılı ortaklar kurulu kararı ile tasfiyeye girdiğinin, şirket ortaklarının değişmediğinin ve şirket ortağı olmayan sanık ...'in tasfiye memuru olduğunun tespit edilmiş olması, bu raporların ekinde bulunan İstanbul Ticaret Sicil Memurluğu'nun 28.08.2005 tarihli yazısından her iki sanığın da şirketi münferiden temsile yetkili olduğunun anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi amacıyla; suç tarihleri olan 2004 ve 2005 takvim yıllarında, sanıklar arasındaki temsil yetkisinin bölüşümdeki ağırlık ve sınırlar ile suçun oluşumunda rolü olan temsilci belirlenerek, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Kabule göre ise de;

2. Kabule göre ise de;

a. Sahte faturaların ele geçirilememiş olması ve sanıkların yetkilisi ve tasfiye memuru oldukları şirket tarafından vergi dairesine, en son 2005 yılı Nisan ayında beyanname verilmiş olması karşısında; 2005 takvim yılına ilişkin en son faturanın Nisan ayında düzenlendiğini, kabulde zorunluluk bulunduğu, bu nedenle 2004 takvim yılı ve 2005 yılı Nisan ayında sahte faturalar düzenlemek suçlarına ilişkin olarak suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun lehe olduğu gözetilmeden ve lehe yasanın belirlenmesi için denetime olanak sağlanacak şekilde uygulamalı karşılaştırma da yapılmadan, yazılı şekilde uygulama yapılması,

b. Bozma kararından önce verilen 26.12.2006 tarihli kararda sanıkların geçmişteki halleri, suç işleme hususundaki eğilimlerine göre 647 sayılı Yasanın 6. maddesi gereğince tecili halinde ilerde suç işlemekten çekineceklerine neden olacağından sanıkların cezalarının ertelenmesine karar verildiği halde, bu kararla çelişkili olacak şekilde, adli sicil kayıtlarında sabıkaları bulunmayan ve sonuç cezaları 5237 sayılı TCK.nun 51 ve 647 sayılı Yasanın 6. maddelerine göre erteleme kapsamında bulunan sanıklar hakkında, suçun işleniş biçimi ve sonuç cezaları ile yeniden suç işlemeyeceklerine kanaat edinilmediğine dair soyut gerekçeyle erteleme kararı verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20874, Karar No: 2017/6623, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20874 E.  ,  2017/6623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7178, Karar No: 2012/15361, Tarih: 18.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/7178 E.  ,  2012/15361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 336 ada 19 parsel sayılı kat mülkiyeti tesisli işhanı nitelikli taşınmazın kayden Belediyeye ait iken, Belediye Meclis ve Encümen kararları doğrultusunda yapılan ihale işleminin idari yargı yerinde iptal edildiğini, ancak ihaleyle edinen dava dışı kişilerin, anılan Belediye işhanının 17 adet bağımsız bölümünü 0711.2007 tarihinde ve satış suretiyle davalılara devrettiklerini, oysa ilk el maliklerin adlarına tescilin dayanağı olan idari işlemin idari yargı kararıyla ortadan kaldırılması sonucu tescilin yolsuz hale geldiğini ve ilk elden edinen davalıların da değinilen hukuki süreçten haberdar olup, iyiniyetli olmadıklarını ileri sürerek,... iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, çekişmeli bağımsız bölümleri tapu kayıtlarına güvenerek ve iyiniyetle satın aldıklarını ve bu kazanımlarının TMK.nun 1023. maddesi uyarınca korunması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia sabit görülerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 18.12.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılardan Muhittin Bulut ve ... vekili Avukat ... Avukat ... ile temyiz edilen davacı ... Başkanı Serdar Atalay vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen Fer'i Müdahil ... vekili Avukat gelmedi yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle kendilerine ihaleyle satış yapılan kişilerin ilk el oldukları ve yapılan satışa ilişkin işlemlerin idari yargı yerinde iptal edilerek kesinleşmesiyle üzerlerindeki sicil kaydının TMK.nun 1025. maddesi hükmü uyarınca yolsuz tescil durumuna düştüğünden korunamayacağı, nevarki, bunlardan elde eden davalı kişilerin ise ikinci el konumunda olup, edinmelerinin iyiniyete dayalı olması halinde aynı Yasanın 1023. maddesi uyarınca korunması gerekeceği, oysa son kayıt malikleri olan ikinci el durumundaki davalıların aynı Yasanın 1024. maddesi uyarınca durumu bilen ve bilmesi gereken kişi konumunda oldukları mahkemece saptanarak davanın kabulüyle, davalılar üzerindeki bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarının iptali ve davacı ... adına tescile karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalılar vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, yargılama sırasında çekişmeli taşınmazların dava tarihi itibariyle keşfen belirlenen değerleri üzerinden harç tamamlanmadığı halde, davacı yararına dava dilekçesinde gösterilen miktar (dava değeri) üzerinden vekalet ücreti takdir ve tayini gerekirken fazla avukatlık parasına hükmedilmiş olması isabetsizdir. Ne var ki anılan bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 5. bendinde yer alan “83.371.00 TL” rakamının hükümden çıkartılarak yerine “900,00 TL” rakamının yazılmasına ve hükmün 6100 sayılı HMK.'nun geçici 3/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HMUK.'nun 436/2. (6100 sayılı HMK'nun 370/2. md.) maddesi uyarınca kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alının peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edenlerden alınmasına, 18.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7486, Karar No: 2011/17630, Tarih: 17.11.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/7486 E.  ,  2011/17630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

5237 sayılı TCK'nunda nispi para cezalarını öngörmeyip 5083 sayılı kanunun 2.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 YTL'nin altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağından para cezası tayininin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322.maddesi uyarınca sonuç olarak tayin edilen 750 TL adli para cezasının karardan kaldırılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12895, Karar No: 2016/1078, Tarih: 28.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12895 E.  ,  2016/1078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3.maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2015 tarihli ve 2014/471 esas, 2015/105 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 22/06/2015 tarihli ve 2015/615 esas, 2015/462 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 14/07/2015 tarihli ve 2015/967 Değişik İş sayılı Kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26.maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-11496-2015-E.21948/69503 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 14/07/2015 tarihli ve 2015/967 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2787, Karar No: 2020/3789, Tarih: 01.07.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/2787 E.  ,  2020/3789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, Ankara 13. İş Mahkemesi'nde açtığı dava ile; davalı hakkında uygulanan cezai şart bedelinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali isteminde bulunmuştur.

Mahkemenin; davanın reddine ilişkin kararının, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin 05.07.2018 tarih ve 2016/834 esas, 2018/6422 karar sayılı ilamı ile; davanın davalı eczacı ile davacı Kurum arasında yapılan hizmet alım sözleşmesine aykırılık nedeniyle uygulanan cezai şartın tahsili istemine ilişkin olup uyuşmazlığın çözümünde Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Görevsizlik kararın kesinleşmesi üzerine, davanın yargılaması görevli Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından yürütülmüş ve 09/05/2019 tarihli ve 2019/187 Esas, 2019/254 Karar sayılı karar ile davanın reddine karar verilmiştir.

İş bu kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dava dosyası temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 373/4 maddesi; "Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir." hükmünü, Geçici 3/2 maddesi; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan yasa maddelerinin düzenleniş amacı, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlara karşı Yargıtay yoluna başvurulmasını ve karar kesinleşinceye kadar kanun yolu denetiminin Yargıtay tarafından yapılmasını sağlamaktır.

Diğer bir anlatımla, Yargıtay’ ın verdiği bozma kararları üzerine verilen kararların tekrar Yargıtay denetiminden geçmesi, başka bir deyişle Yargıtay kararının istinaf yolu ile denetlenmesinin önüne geçilmesi amaçlanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta; Ankara 13. İş Mahkemesinin kararı hakkında bozma kararı verilmiştir. Bu aşamadan sonra, görevli Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından esasa ilişkin yargılama yapılıp, karar verilmiştir.

Aleyhine kanun yoluna gidilen karar, Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesinin kararı olup, bu karar ile ilgili olarak Yargıtay’ın bir denetimi söz konusu değildir.

Somut uyuşmazlıkta; Ankara 13. İş Mahkemesinin kararı hakkında bozma kararı verilmiştir. Bu aşamadan sonra, görevli Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından esasa ilişkin yargılama yapılıp, karar verilmiştir.

Aleyhine kanun yoluna gidilen karar, Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesinin kararı olup, bu karar ile ilgili olarak Yargıtay’ın bir denetimi söz konusu değildir.

Bu itibarla, 09/05/2019 tarihinde verilen ve daha önce Yargıtay denetiminden geçmeyen kararın kanun yolu denetimi "istinaf" olup, görevli mercinin bölge adliye mahkemesi olduğu anlaşıldığından, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01/07/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.