muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2200, Karar No: 2008/1955, Tarih: 28.03.2008

16. Hukuk Dairesi 2008/2200 E., 2008/1955 K.

**16. Hukuk Dairesi 2008/2200 E., 2008/1955 K.**

**- KAYIT VE BELGELERİN KAPSAMINI TAYİN

- KAZANDIRICI ZAMANAŞIMI ZİLYETLİĞİ

- TAŞINMAZIN NİTELİĞİNİN BELİRLENMESİ**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 13 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 14 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 16 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 154 ada 115 parsel sayılı 912,57 metrekare yüzöl-çümündeki taşınmaz irsen intikal, satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi İçerisinde çekişmeli taşınmazın metruk yerlerden olup, ayrıca ormana sınır olduğu iddiasına dayanarak tespitinin iptali ile Hazine adına tescili için dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine ve çekişmeli parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın orman niteliğinde bulunmadığı, kadim tarım arazisi olduğu, zilyetlikle mülk edinme koşullarının davalı lehine gerçekleştiği, yörede firari ve yitik kişilere ait taşınmazlar olmadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hükme yeterli değildir. Çekişmeli taşınmaza komşu 115 ada 120 sayılı parselin tespitine dayanak 20.05.1933 tarih 217 ve 20.10.1936 tarih 93 numaralı tapu kayıtları güneyi dışındaki diğer yönleri metruke okuduğu gibi çekişmeli taşınmaz yönünü de metruke okumakta, 1937 tahrir 1295 numaralı vergi kaydı da aynı şekilde çekişmeli taşınmaz yönünü metruke okumaktadır. Ayrıca keşifte dinlenilen 1930 ve 1932 doğumlu yerel bilirkişiler, taşınmaz içinde yaklaşık 100 yaşında kaçak ve yitik kişilerden kalma zeytin ağaçlarının varlığından söz ettikleri halde, davalı taraftan çekişmeli taşınmazın metruke olmadığına dair iddia ve savunmalarıyla ilgili deliller istenilmemiştir. Komşu parsellerin tutanak ve dayanağını oluşturan belgeler getirtilip dosya kapsamına alındığı halde, yapılan keşifte bu kayıtlardan da yararlanılmamıştır. Bu tür eksik soruşturmaya dayanılarak karar verilmesi isabetli değildir. Doğru sonuca varılabilmesi için; mahallinde yaşlı, tarafsız ve yöreyi İyi bilen şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler yardımı ve üçer kişilik ormancı ve zirai bilirkişi heyetleri refakate alınarak yeniden keşif yapılmalı, ormancı ve zirai bilirkişi heyetlerinden arazinin niteliği, toprak yapısı konusunda ayrıntılı ve gerekçeli bilimsel verilere dayalı görüş alınmalı, taşınmazın vasıfları kesin olarak saptanmalı ve mahkeme gözlemi de keşif tutanağına yazılmalıdır.

Taşınmazın başında icra edilecek keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişi kurulu ve taraf tanıklarından taşınmazın geçmişte kime ait olduğu, kimden, nasıl intikal ettiği, kim tarafından, ne zamandan beri, ne suretle kullanıldığı hususunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalıdır. Yerel bilirkişi ve tanıkların taşınmazların tasarrufu hususundaki beyanlarının zemine uygunluğu komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmeli, beraberinde götürülecek teknik bilirkişiden keşfi takibe imkan verir, ayrıntılı ve gerekçeli kroki ve rapor alınmalı, nizalı yeri metruke okuyan kayıtların aksinin aynı derece ve nitelikte belgeler ile kanıtlanması gereği gözönünde bulundurulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Bu şekilde eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün (BOZULMASINA), 28.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5432, Karar No: 2019/4947, Tarih: 11.03.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/5432 E.  ,  2019/4947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine, Onur'un temyiz talebinin reddine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında ... ve ...'ı basit yaralama, sanık ... hakkında ... ve ...'i basit yaralamadan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdur sanık ...'un duruşmada ...'ın kendisine demir boru ile vurduğunu bildirmesine, soruşturmadaki canlı teşhiste de benzer beyanda bulunmasına, mağdur ...'ın ise duruşmada ... ile birbirlerine vurduklarını bildirmesine, soruşturmadaki canlı teşhiste de sopa ile ...'ın kendisine vurduğunu söylemesine ve sanıklar hakkında CMK'nin 231. maddesinin uygulanmama gerekçesine göre mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında ...'ı basit yaralama ve sanık ... hakkında ... ve ...'ı basit yaralamadan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'un yokluğunda verilen hükmün sanık adına mernis adresine tebliğe çıkartıldığı ve tebliğ imkansızlığı nedeniyle muhtara tebliğ edildiği görülmüş olup, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 ve Tebligat Kanun'un Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30. ve 31. maddelerine göre sanığın mernis adresinde oturup oturmadığı veya mernis adresinden sürekli olarak ayrılıp ayrılmadığı tespit edilmeden doğrudan aynı Kanun'un 21/2. maddesine göre işlem yapılarak tebliğ evrakının muhtara teslim edilmesi nedenleriyle tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanık öğrenme üzerine hükmü süresinde temyiz ettiğinden temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında CMK'nin 231. maddesinin uygulanmama gerekçesine göre; mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

a) Sanık ...'nın, ...'ı basit yaralamadan mahkumiyetine karar verilmiş ise de; ...'ın soruşturmadaki teşhisinde, sanık ...'yı vücudunun çeşitli yerlerine vuran kişi olarak teşhis ettiği, ancak kendisine bir cisim ile vurup vurmadığından bahsetmediği, duruşmadaki beyanında da, ...'ın kendisine vurduğundan bahsettiği, ancak ...'nın kendisine vurduğundan bahsetmediği anlaşılmakla; sanık ... ile mağdur ... duruşmada yüzleştirilerek, sanığın ...'a vurup vurmadığı, vurmuş ise bir cisim ile mi vurduğunun belirlenmesinin ardından, sonucuna göre sanık ...'nın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Sanık ...'un, ...'yı basit yaralamadan mahkumiyetine karar verilmiş ise de; ...'nın soruşturmadaki teşhisinde, kendisini bıçaklayan kişi olarak ...'yi teşhis edip, ...'nin kendisine yönelik bir eyleminin bulunmadığını beyan etmesi, duruşmada da kendisini ...'nin bıçakla yaraladığını bildirmesi, sanık ...'un kendisini yaraladığına ilişkin bir beyanda bulunmaması hususları göz önüne alındığında, sanık ...'un ...'ya yönelik basit yaralama suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli ve kesin delil bulunmadığından, sanık ...'nin ...'ı basit yaralamadan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

c) Sanık ...'un, ...'ı basit yaralamadan mahkumiyetine karar verilmiş ise de; ...'ın soruşturmadaki teşhisinde, kendisine hakaret eden ve elinde bıçak olan şahıs olarak sanık ...'u teşhis etmesi, ancak kendisini bıçakla yaraladığından bahsetmemesi, ...'nın duruşmadaki 20.05.2014 tarihli beyanında kendisini elinden bıçakla yaralayanın ... olduğunu beyan etmesi ve teşhis sırasında da kendisini bıçakla yaralayanın beraatine karar verilen ... olduğunu beyan etmiş olmasına göre; sanık ... ile ... duruşmada yüzleştirilerek ...'a, kendisini bıçakla yaralayanın kim olduğunun sorulmasının ardından sonucuna göre sanık ...'un, ...'ı silahla basit yaralama suçunu işleyip işlemediğinin değerlendirilmesinin gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde sanık ... hakkında, ...'ı basit yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27280, Karar No: 2020/3047, Tarih: 20.02.2020

**22. Hukuk Dairesi         2017/27280 E.  ,  2020/3047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, 15.10.2015 tarihli bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti alacağı tahakkuku bulunmayan 2010 yılı Kasım, 2014 yılı Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül ayları ile dosyaya ücret hesap pusulaları sunulmamış olan 2011 yılı Haziran, 2011 yılı Ekim ve 2012 yılı Ekim ayları için fazla çalışma olup olmadığını tespit konusunda ile tanık anlatımları ile sonuca gidileceği belirtilmiş ve alacağın söz konusu aylarlar için (bir hafta haftada 32 saat, günde 5.5 saat, diğer hafta ise haftada 35.5 saat, günde 6 saat çalışıldığı sonucuna ulaşılarak) hesaplandığı anlaşılmıştır. 10.02.2016 tarihli ek raporda ise bordrolar yeniden değerlendirilerek 2010 yılı Kasım, 2011 yılı Haziran, Ekim, Aralık, 2013 yılı Ekim, 2014 yılı Haziran, Temmuz, Ağustos ve Eylül ayları için itiraza konu bilirkişi raporunda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere tanık anlatımları doğrultusunda (bir hafta haftada 32 saat, günde 5.5 saat, diğer hafta ise haftada 35.5 saat, günde 6 saat çalışıldığı sonucuna ulaşılarak ) fazla çalışma ücreti alacağı yeniden hesaplanmıştır. İtiraza konu 15.10.2015 tarihli bilirkişi raporunda sehven 2011 yılı Aralık ayı ücret bordrosunda fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunmadığı (fazla mesai ile ilgili bölümde “0” yazdığı ile 2013 yılı Ekim ayı ücret bordrosunun sunulmadığı gözden kaçmıştır. Bahse konu sehven yapılan hata işbu ek raporda düzeltildiği belirtilmiş ve 2012 yılı Ekim ayı ücret bordrosu dosyaya sunulduğundan ve bahse konu ücret bordrosunda fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunduğundan belirtilen 2012 yılı Ekim ayı için ise fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanmadığı açıklanmıştır. Mahkemece, davacının ilk rapora itiraz etmemesi nedeniyle ek bilirkişi raporunda fazla mesai alacağı ilk rapordan daha fazla tespit edilmiş ise de asıl raporda tespit edilen fazla mesai alacağına davacı tarafın itirazının bulunmadığı, davalı yönünden kazanılmış hak teşkil ettiği gerekçesiyle ilk raporun esas alınarak hüküm tesis edilmiştir. Ancak söz konusu bilirkişi raporları 6100 sayılı Kanun’un 266. maddesinde kapsamında özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir halde alınmış rapor olmadığından, itirazların taraflar yönünden kazanılmış hak oluşturacağının kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Davalı temyizi yönünden; 2012 yılı Ekim ayı bordrosu imzalı olduğundan ve fazla çalışma tahakkuku bulunduğundan ek bilirkişi raporunda olduğu gibi söz konusu ayın hesaplamada dışlanması, 2011 yılı Ekim ayı bordrosunun ise imzasız olması ve fazla çalışma tahakkuku içermesi nedeniyle ödendiği anlaşılan tahakkukun (154,81 TL)hesaplamadan mahsup edilmesi gerekir.

Davalı temyizi yönünden; 2012 yılı Ekim ayı bordrosu imzalı olduğundan ve fazla çalışma tahakkuku bulunduğundan ek bilirkişi raporunda olduğu gibi söz konusu ayın hesaplamada dışlanması, 2011 yılı Ekim ayı bordrosunun ise imzasız olması ve fazla çalışma tahakkuku içermesi nedeniyle ödendiği anlaşılan tahakkukun (154,81 TL)hesaplamadan mahsup edilmesi gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 20.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4835, Karar No: 2012/6860, Tarih: 26.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/4835 E.  ,  2012/6860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 25.02.2010 gün ve 2009/501-2010/102 sayılı kararı bozan Daire’nin 23.11.2011 gün ve 2010/15004-2011/15723 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı; davalı bankanın hesabını yakın izlemeye alıp, hesap üzerine yasal takip kaydı koyduğunu, bilahare yaptığı hatayı fark eden davalının kendi kayıtlarında gerekli düzeltmeyi yaptığını, ancak T.C. Merkez Bankası kayıtlarında yasal takip kaydının devam ettiğini, bundan dolayı diğer bankalara yaptığı kredi başvurularının kabul edilmediğini ve mağdur olduğunu ileri sürerek, hesabı ile ilgili olarak davalı Banka tarafından Merkez Bankası nezdinde oluşturulan yanlış sicil kaydının davalı tarafından düzeltilmesini, tüketici hakem heyeti kararının uygulanmasını ve davalının manevi tazminat ödemesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı hakkında Merkez Bankasına yapılan yedi adet bildirim olduğunu ancak, müvekkili Banka tarafından Merkez Bankasına yapılmış bir bildirim bulunmadığını, zira davalı hakkında yasal takip hesaplarının olmadığını, kaldı ki kullandığı kredi ve kredi kartı ödemelerindeki gecikme nedeniyle müvekkili açısından davacının yakın izlemede olduğunu, manevi tazminat koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınmadığı anlaşılan 43,90 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 26.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20569, Karar No: 2015/14535, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/20569 E.  ,  2015/14535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kastamonu Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2014

NUMARASI : 2012/1772-2014/307

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn: Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14683, Karar No: 2018/6515, Tarih: 29.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/14683 E.  ,  2018/6515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum olan sanık hakkında TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.