muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14080, Karar No: 2012/6789, Tarih: 09.04.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/14080 E.  ,  2012/6789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi (Beyoğlu 2. İş Mahkemesi)

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin Sarıyer Belediyesine ait Bilişim Genç Evleri işyerinde eğitmen unvanı ile davalılardan ... San. Ltd. Şti.’nin işçisi olarak Sarıyer Belediyesinde çalıştığını, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı Belediye vekili, davacının davalı şirketin personeli olarak çalıştığını, yeni ihalenin başka bir firma tarafından kazanıldığını, davacı ile aralarında iş sözleşmesi bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı .... San. Ltd. Şirketine usulüne uygun davetiye tebliğ edilmesine rağmen duruşmalara katılmamış ve yazılı bir cevap da vermemiştir.

Mahkemece iş sözleşmesinin geçerli bir sebep olmadan feshedildiği sonucuna varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davalılar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı hususları uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih sebebi olması, 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinin 6 ve 7. fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2/7 maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli sebep kabul edilemez. 4857 sayılı Kanun’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir koşula bağlanmaması sebebiyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilebilir. Buna karşılık, 6. fıkra gereğince, asıl işin bir bölümünde işletme ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler alt işverene devredilebilecektir. Anılan düzenlemede baskın öğe, “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren” işlerdir. Başka bir anlatımla işletmenin ve işin gereği ancak teknolojik sebepler var ise göz önünde tutulur. Dolayısıyla, söz konusu hükümdeki şartlar gerçekleşmeden asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi hâlinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisi geçersiz olacağından iş sözleşmesinin feshi de geçersiz olacaktır.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Kanun’un 67. maddesi ile Belediyeleri asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri; araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri; bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri; sağlıkla ilgili destek hizmetleri; fuar, panayır ve sergi hizmetleri; baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler; kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler; toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri; sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesine istisna getirilmiştir. Ancak, söz konusu hüküm, alt işverene devir sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için feshin son çare olması gibi iş güvencesi hukukunun genel ilkelerine uyma zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır. Keza, Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi uyarınca bir işin belediye tarafından alt işverene verilmesi, muvazaa iddialarının araştırılmasına engel teşkil etmez. Söz konusu hükümde sayılan işlerin alt işverene verilmesine dayanılarak iş sözleşmesinin feshi, muvazaa iddiasının ispatı hâlinde geçersiz olacaktır.

Somut olayda davalı belediyece yapılan ihale sonucunda Bilişim Gençlik Evi Kütüphanesinin İşletilmesi işi davalı şirkete verilmiş, davacı davalı şirketin işçisi olarak bu işte çalışmakta iken, iş sözleşmesi yazılı bir fesih bildirimi olmadan feshedilmiştir.

Yukarıda belirtilen kanuni düzenlemeler gereği belediyenin kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, meslek ve beceri kazandırma görev ve sorumlulukları kapsamında bu tür hizmetleri üçüncü şahıslara yaptırması mümkündür. Davalılar arasında kurulan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi söz konusu olduğunda işe iade hükmünün sadece alt işveren aleyhine kurulması gerekir.

Davalı şirketçe temyiz dilekçesinde davacının kıdeminin altı aydan az olduğu ileri sürülmüşse de davacının daha önce de aynı işyerinde yine alt işveren işçisi olarak çalıştığı ve ihalenin davalı şirketçe kazanılması üzerine ara vermeden çalışmasını sürdürdüğü anlaşılmaktadır. Buna göre işyeri devri söz konusu olduğundan önceki alt işveren nezdinde geçen çalışma süresi de dikkate alındığında kıdeminin altı aydan fazla olduğu kabul edilmelidir.

Mahkemece feshin geçersizliğine karar verilmiş olması isabetli ise de davacının hangi davalı işyerine işe iadesine ilişkin hüküm kurulması hatalıdır. Davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi kanuna uygun olduğundan ve muvazaaya da dayanmadığından davacının gerçek işvereni olan davalı şirkete ait işyerine iadesine karar verilmesi gerekir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı .... San. Ltd. Şti.'ne ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 331,20 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 09.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15251, Karar No: 2017/2983, Tarih: 13.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/15251 E.  ,  2017/2983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının arttırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,davalı ile 2009 yılında boşandıklarını,boşanma neticesinde müşterek çocuk için aylık 100 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini,müşterek çocuğun halihazırda 11. sınıfta olduğunu,okul,dersane vb. masrafları bulunduğunu,davalının ise yeniden evlendiğini,eşi ve eşinin ailesi ile halıcılık işi yaptığını ve iyi gelir elde ettiğini,nitekim aylık 5.000 TL civarında geliri bulunduğunu ileri sürerek,müşterek çocuk için hükmedilen aylık 100 TL’lik iştirak nafakasının aylık 700 TL’ye yükseltilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı,cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile,müşterek çocuk için hükmedilen aylık 100 TL’lik iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren ve çocuğun reşit olduğu tarihe kadar geçerli olmak üzere aylık 220 TL’ye yükseltilmesine karar verilmiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava iştirak nafakasının artırılması talebine ilişkindir.

TMK 'nın 182/2 maddesinde;velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin,çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf,ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğun giderlerine katılmakla yükümlüdür.Diğer taraftan,iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece,nafaka takdir edilirken;çocuğun yaşı,eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında,ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda;tarafların 2009 yılında boşandıkları,boşanma neticesinde müşterek çocuk 1999 doğumlu Ayşenil’in velayetinin davacı anneye verildiği ve müşterek çocuk lehine aylık 100 TL iştirak nafakasına hükmedildiği sabittir.Tarafların sosyal ve ekonomik durum araştırma sonuçlarına göre ise,davacının öğretmen olduğu,aylık 2.750 TL geliri

./..

bulunduğu,aylık 750 TL kira ödemesi olduğu,üzerine kayıtlı bir aracı bulunduğu ve 14 yaşındaki kızı ile birlikte yaşadığı;davalının ise,...’da özel bir şirkette halı işinde çalıştığı,aylık 1.300-1.500 TL civarında geliri bulunduğu,şirkete ait lojmanda oturduğu ve kira ödemediği,yeniden evlendiği anlaşılmaktadır.

./..

bulunduğu,aylık 750 TL kira ödemesi olduğu,üzerine kayıtlı bir aracı bulunduğu ve 14 yaşındaki kızı ile birlikte yaşadığı;davalının ise,...’da özel bir şirkette halı işinde çalıştığı,aylık 1.300-1.500 TL civarında geliri bulunduğu,şirkete ait lojmanda oturduğu ve kira ödemediği,yeniden evlendiği anlaşılmaktadır.

Eldeki somut davada,nafakanın hükmedildiği 2009 yılından itibaren aradan geçen yaklaşık 8 yılık süre,tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları,hükmedilen nafakanın niteliği,müşterek çocuğun yaşı,eğitim vb. masrafları da dikkate alındığında ,müşterek çocuk lehine hükmedilen iştirak nafakası miktarı az olup, TMK 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece,yukarıda ifade edilen yasa hükümleri ve açıklamalar dikkate alınmak suretiyle,nafakanın hükmedildiği tarih ile eldeki davanın açıldığı tarih arasında geçen yaklaşık 8 yıllık süre,bu sürede müşterek çocuğun yaşı,eğitim vb. ihtiyaçlarının artması ve aradan geçen sürede davalının gelir durumunda meydana gelen artış da gözetilerek, hakkaniyete uygun bir nafaka takdir edilmesi gerekirken,yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9856, Karar No: 2014/17276, Tarih: 10.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9856 E.  ,  2014/17276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2011/191-2014/78

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/02/2014 tarih ve 2011/191-2014/78 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde Nakliyat Sigorta Poliçesi ile sigortalı dava dışı ... Yatırım İnş. Tur ve Tic. A.Ş.'ne ait ahşap mobilya malzemesinin İstanbul/Türkiye- Salekhartd/Rusya nakliyesinin TCDD tarafından gerçekleştirildiğini, varış yerinde konteynırın kapakları açıldığında bir kısım malların konteynırda bulunmadığının ve çalınmış olduğunun tespit edildiğini, davalı alt/fiili taşıyıcı TCDD'nin tam ve sağlam teslim aldığı malları noksan teslim ettiğini, müvekkilinin zarar bedelini sigortalıya ödediğini, taşıma sözleşmesinin sigortalı ile davalı üst/akdi taşıyıcı ... Nakliyat ve Dış Tic. Ltd. Şti. arasında aktedildiğini, yüklemenin davalı şirket tarafından gerçekleştirildiğini, her iki davalının müvekkiline karşı müteselsilen sorumlu olduklarını, zarar ödenmeyince davalılar hakkında takip başlatıldığını, her iki davalının da takibe haksız ve dayanaksız itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı T.. M.. vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, Rusya'ya kadar tüm ülkelerin vagonların mühürlerini kontrol ettiklerini, kopuk mühürle varış yerine kadar gidilemeyeceğini, yükleme ve boşaltma işlemlerinin müvekkilince yapılmadığını, navlun ücretinin sadece Halkalı-Kapıkule taşıması için alIndığını, daha sonra vagonların diğer ülkelerin demiryolu idarelerine teslim edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Nakliyat ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili, dava konusu taşımadaki müvekkili rolünün ancak gönderen adına navlun ücretlerini demiryolu idaresine yatırma olduğunu, üst taşıyıcı, ilk ve son taşıyıcı gibi sıfatlarının bulunmadığını, COTİF ve SMGS hükümlerinin uygulanmasının gerektiğini, malın taşıyıcıya tesliminden sonra müvekkiline sorumluluk atfedilemeyeceğini, yüklemenin sigortalı tarafından yapıldığını, gönderici ve alıcının yani mühürlemeyi yapan ve mühürleri kopartanın davacının sigortalısı olduğunu, taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre; COTIF-CİM 55/3 maddesi gereği davalı TCDD'nin ilk akdi taşıyıcı olan gönderici ve son taşıyıcı konumundaki alıcı olmadığı gibi zararın meydana geldiği demir yolu taşıyıcısı olarak da belirlenemediği, emtianın TCDD tarafından Halkalı-Kapıkule arası taşınmasının üstlenildiği ve navlunun bu taşıma için alındığı, bu sebeple TCDD'ye sorumluluk yüklenemeyeceği, ayrıca diğer davalı.... Nakliyat ve Dış Tic. Ltd. Şti. ile sigortalı arasındaki sözleşme çerçevesinde akdi taşıyıcı olarak meydana gelen zarardan sorumlu olacağı düşünülebilecek ise de emtianın tesliminden itibaren yasal 7 günlük süre geçtikten sonra akdi taşıyıcıya başvurulduğu, dava dışı .... Yatırım İnş. Tur ve Tic. A.Ş.'nin talep hakkının bu nedenle düştüğü, halefiyet yoluyla açılmış davada da davacının akdi taşıyıcıdan bir talepte bulunamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, konteynır mühürlerinin Romanya'da yenilenmesi ve vagonların değiştirilmesi nedeniyle davalı TCDD'nin sorumlu olmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının, davalı .... Nakliyat ve Dış Ticaret Ltd. Şti.'ne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, anılan davalının üst (akdi) taşıyıcı olduğu dava dosyasının içeriğinden anlaşılmakta olup davalı ....Nakliyat ve Dış Ticaret Ltd. Şti. emtiayı varış yerinde teslim etme borcu altına girmiştir. Rusya'da malların eksik teslim edildiğine ilişkin gümrük memurlarınca 19.04.2010 tarihli tutanak tanzim edilmiştir. Her ne kadar davacının veya onun sigortalısının, davalı taşıyana ziya veya hasarı süresinde ihbar etmediğine ilişkin mahkeme kabulü doğru ise de, bu durumda sadece ziya veya hasarın taşıyanın sorumlu olmadığı bir sebepten ileri geldiği kabul olunur, ancak bu karinenin aksini ispat etmek hakkı mevcuttur. Diğer bir deyişle ziya veya hasarın anılan şekilde ihbar veya tespit edilmemiş olması sadece taşıyan lehine bir karine oluşturur ise de bu karinenin aksi ispat edilebilir. Bu durum karşısında mahkemece dava konusu noksanlık hususunda yetkili merciler önünde 19.04.2010 tarihli tutanak ile yapılan ve aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilen tespitin, anılan karinenin aksini ispat hususunda yeterli olup olmadığının değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, bu yönde bir değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11802, Karar No: 2023/13722, Tarih: 18.12.2023

**4. Hukuk Dairesi         2023/11802 E.  ,  2023/13722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/807 Değişik İş, 2022/804 Karar

DAVA TARİHİ : 15.09.2017

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kabulü

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın kabulü ile Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyetince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı tarafından zorunlu mali sorumluluk sigortası(ZMSS) ile sigortalı olan araç ile müvekkilinin sevk ve idaresindeki motosikletin çarpışması sonucu, 15.08.2016 tarihinde meydana gelen trafik kazasında davacının yaralandığını ve malul kaldığını, davalı tarafından yapılan ödemenin zararı karşılamadığını belirterek fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere 5.001,00 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili ıslah dilekçesi ile dava değerini 88.570,74 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu trafik kazası nedeniyle davacının başvurusu üzerine müvekkili tarafından davacının %29 oranında malul olduğunun tespit edildiğini ve gerekli ödemenin yapıldığını, ödeme üzerine davacı tarafından ibraname düzenlendiğini, müvekkili şirketin üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirdiğini, davanın dayanağı haksız fiil olduğundan müvekkilinin yasal faizden sorumlu olduğunu, davacının kaza sırasında koruyucu kıyafet giymemesi nedeniyle müterafik kusurlu olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının kaza nedeniyle %34 oranında sürekli maluliyeti olduğunun tespit edildiği, meydana gelen kazada sigortalı araç sürücüsünün %75 oranında kusurlu olduğu, davacının zararının PMF Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi ile belirlendiği gerekçesiyle başvurunun kabulüne, 88.570,74 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının 06.06.2017 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

İtiraz Hakem Heyetinin 24.04.2018 tarihli ve 2018/İHK-2935 Karar sayılı kararı ile; davacının zararının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz esas alınarak belirlenmesi gerektiği, bu durumda davalı tarafından yapılan ödemenin zararı karşıladığı ve bakiye zararı bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin itirazının kabulüne, Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının kaldırılmasına, başvurunun reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.