muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9696, Karar No: 2023/1292, Tarih: 18.04.2023

2. Katılanlar Pempe, Engin, Nevil, Sevil ve Sibel; sanıktan şikâyetçi olduklarını beyan etmişler, ölenin eşi ve çocukları olan şikâyetçilerin duruşmanın 12.10.2021 tarihli ilk oturumunda davaya katılmalarına karar verilmiştir.

3. Sanık ...; olay günü evde ismini bilmediği bir adet sakinleştirici sinir hapı kullandığını, bir adet 35'lik rakı, 4 adet bira içtiğini, daha sonra arkadaşlarıyla buluştuğunda da 2 şişe bira içtiğini, bu sırada çıkan silahlı kavgada arkadaşı ... vurulduğunu ve hastaneye götürüldüğünü, kendisinin ise adı geçen arkadaşının otomobilini alıp yola çıktığını, arkasından iki aracın kendisini takip ettiğini, arkasına bakarken idaresindeki aracın hakimiyetini kaybettiğini, kaldırıma çıktığını, duvara sürterek yan tarafta duran park halindeki araca çarptığını, bu esnada alkolün etkisi altında olup, çarptığı kişiyi de park hâlindeki aracı da görmediğini, kaza yaptıktan sonra araçtan inip kaçtığını ve anneannesinin köydeki evine gittiğini, saat 02.00 sıralarında kolluk görevlilerince yakalandığını, alkolün etkisiyle tam olarak nerede kaza yaptığını bilmediğini, sokağa çıkma yasağının başlamış olabileceğini düşünerek sokaklarda da kimse yoktur diye hızlı gittiğini, ehliyetinin bulunmadığını, pişman olduğunu beyanla üzerine atılı suçlamayı savunmasında açıkladığı hâliyle kabul etmiştir.

4. Tanık Selami; olay günü hava karardıktan sonra, işçi olarak çalıştığı kahvehaneden çıkıp yaya olarak yürüdüğü esnada, hızını tahmin edemediği ancak duramayacak kadar süratli olan sanık idaresindeki aracın yanından geçip müşterileri olması nedeniyle tanıdığı ..., duvara, elektrik direğine ve yolun sağındaki park hâlindeki araca çarpması sonucu ortalığın toz duman olduğunu, kaza öncesinde ve sonrasında herhangi bir fren sesi duymadığı gibi sanığın arkasından gelen herhangi bir ... ve kimse de görmediğini, kazanın akabinde sanığın araçtan inip kaçtığını, kendisinin ise parçalanmış hâldeki İlyas'ın yanına gittiğini ve adı geçenin kısa sürede hareketsiz kaldığını gördüğünü ifade etmiştir.

5. Savunma tanıkları İsmail ... ve ...; olay günü kavgada yaralanan Recep hastaneye götürülürken, sanığın peşine takılan iki aracın onu kovaladığını gördüklerini beyan etmişlerdir.

6. Çevrede bulunan kameralar ve KGYS kameraları tarafından kaydedilen görüntülerin çözümüne ilişkin 01.07.2021 tarihli görüntü çözüm tutanağında, sanığın yönetimindeki otomobili takip eden ve kovalayan ... bulunmadığı tespitine yer verilmiştir.

7. Kusur durumuna ilişkin olarak;

a) 28.06.2021 tanzim tarihli ölümlü/yaralamalı trafik kazası tespit tutanağında; sanığın, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun) 56 ncı maddesindeki şerit izleme ve değiştirme kurallarına uymaması ve aynı Kanun'un 52 nci maddesine aykırı şekilde hızını, kullandığı aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmaması nedeniyle asli ve tam kusurlu olduğu, ölen yayanın ve park hâlindeki aracın sürücüsünün kusurlarının bulunmadığı,

b) Soruşturma evresinde trafik bilirkişisi tarafından düzenlenen 05.07.2021 tarihli raporda; sanığın, 2918 sayılı Kanun'un "Sürücü belgesi alma zorunluluğu" başlıklı 36 ncı, "Karayollarında trafiğin akışı" başlıklı 46 ncı, "Alkol, uyuşturucu veya uyarıcı maddelerin etkisi altında ... sürme yasağı" başlıklı 48 inci, "Hızın gerekli şartlara uygunluğunu sağlamak" başlıklı 52 nci, "Tedbirsiz ve saygısız ... sürme" başlıklı 73 üncü maddelerinde düzenlenen kuralları ihlâl etmesi nedeniyle asli ve tam kusurlu olduğu, ölen yayanın ve park hâlindeki aracın sürücüsünün kusurlarının bulunmadığı, belirtilmiştir.

8. İlk Derece Mahkemesince, 28.06.2021 tanzim tarihli ölümlü/yaralamalı trafik kazası tespit tutanağına ve soruşturma evresinde trafik bilirkişisi tarafından düzenlenen 05.07.2021 tarihli rapora itibar edilip, kazanın oluşumunda sanığın asli ve tam kusurlu olduğu; ayrıca, "... Sanığın sürücü belgesi olmamasına rağmen sevk ve idaresindeki araçla trafiğe çıktığı, kaza anında emniyetli sürüş yeteneğini olumsuz olarak etkileyecek ölçüde alkollü olduğu (her ne kadar sanığın aldığı alkolün etkisiyle güvenli sürüş yeteneğini kaybettiğine ve kazanın alkolün etkisiyle meydana geldiğine dair bir delil ve sanığın dışa yansıyan davranışları ile ilgili bir tespit dosya kapsamında mevcut değilse de, 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin bilimsel olarak kabulü gerektiği ve sanığın da 1.66 promil alkollü olduğu), yerleşim yerinde bulunan kazanın gerçekleştiği alana yüksek hızla girdiği (tanık beyanına göre), fren yapmadığı ve hızını azaltmadığı, bu haliyle sanığın yüksek alkollü olarak ve sürücü belgesi bulunmadan trafiğe çıktığı, hız limitlerine de uymadığı ve bu eylemi dolayısıyla muhtemel neticeyi öngördüğü, ancak sanığın öngördüğü muhtemel neticeyi engelleme çabasının ya da neticeyi göze almadığına dair bir davranışının bulunmadığı ve muhtemel neticeyi kayıtsız olarak kabul ettiği (tehlikenin farkedilmesi ile birlikte frene basarak kazanın gerçekleşmesini önleme yönünde bir hareketinin de bulunmadığı), kaldı ki kazanın gerçekleşmesinden sonra da araçtan çıkarak kaçtığı, sonucu engellemeye yönelik herhangi bir icrai faaliyette de bulunmadığı..." biçimindeki gerekçelerle sanığın olası kastla hareket ettiği kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımı yapılan kasten öldürme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

9. Sanığın, adlî sicil kaydı ve resmî nüfus kayıt örneği dava dosyasında mevcut olup, kaza tarihinde 19 yaşını doldurduğu ve kasıtlı suçlardan sabıkasının bulunduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

1. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine duruşmalı inceleme yapılmıştır.

9. Sanığın, adlî sicil kaydı ve resmî nüfus kayıt örneği dava dosyasında mevcut olup, kaza tarihinde 19 yaşını doldurduğu ve kasıtlı suçlardan sabıkasının bulunduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

1. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine duruşmalı inceleme yapılmıştır.

2. Sanık, 09.09.2022 tarihli duruşmada; "... Ben bilerek kimseye kasten öldürmedim. Kavga oldu ağabeyimi vurdular o panikle ben kaçtım. Bu kaza oldu... Ben daha önce hiç sürücü belgesi almadım. Ben az çok araba kullanmayı biliyorum. Bana akrabalarım boş arazide sürdürüp öğrettiler evimizde arabamız yoktur. Ben daha önce şehir içinde bir iki defa araba kullandım..." şeklinde savunmada bulunmuş, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası ile 22 nci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması ihtimaline binaen 5271 sayılı Kanun’un 226 ncı maddesi gereğince alınan ek savunmasında önceki savunmalarını tekrar etmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, sübut bulan eylemin hukukî nitelendirmesi dışında, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmemiş; "... Kaza tespit tutanağına göre, 71 DS 453 plakalı ... sürücüsü sanık ...'in 2918 sayılı KTK'nın 56/1-A (şerit izleme ve değiştirme kurallarına uymama) ve KTK'nın 52/1-B (aracın hızını aracın yük ve teknik özelliğine görüş yol hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmamak) kurallarını ihlal ettiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun somut olayımızla örtüşecek şekilde 14.03.2019 tarihli ve 451-211 [2017/12-269 Esas, 2019/210 Karar] sayılı kararında açıkladığı üzere, ...... aracının hızını yol ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmamak suretiyle Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 100. maddesinde belirlenen yasal hız sınırlarını aşıp 2918 sayılı Kanun’un 52/1-b maddesinde öngörülen yükümlülüklerini de yerine getirmeyen ve aynı Kanun’un 84.maddesi gereğince 'arkadan çarpma' nedeniyle asli kusurlu olan sanığın, meskûn mahalde yasal hız sınırlarının çok üzerinde bir hızla ve diğer sanığın sevk ve idaresindeki araçla yarışır vaziyette seyrederken istememekle birlikte neden olabileceği bir trafik kazasını ve buna bağlı olarak üçüncü kişilerin zarar görebileceğini öngörmesi gerektiği, sanığın buna rağmen hareketlerine devam ederek katılanın yaralanmasıyla sonuçlanan trafik kazasına neden olduğundan meydana gelen neticeyi TCK’nin 22/3. maddesi kapsamında öngörmekle birlikte istemediği, bu nedenle olayda bilinçli taksir hâlinin bulunduğunun kabulünün gerektiği... yönündeki hukuki yorum karşısında, sanığın dava dosyasına yansıyan somut eylemini bilinçli taksirle işlediğinin kabulünün gerektiği ..." biçimindeki gerekçelerle sanığın bilinçli taksirle hareket ettiği kabul edilip, İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımı yapılan taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

4. Bölge Adliye Mahkemesince, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kurulan mahkûmiyet hükmünde, "Suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, meydana gelen netice, sanığın kusurunun ağırlığı, amaç ve saiki " biçimindeki gerekçelerle temel ceza üst sınırdan 6 yıl hapis cezası olarak belirlenmiş, suçun bilinçli taksirle işlenmesinden dolayı hükmolunan cezada 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren (1/2) oranında artırım yapılıp, sonuç ceza 9 yıl hapis cezası olarak tayin edilmiş, hüküm kesinleşmeden önce gerçekleşen ve şahsî hürriyeti sınırlama sonucunu doğuran bütün hâller nedeniyle geçirilmiş süreler 5237 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanığa hükmolunan hapis cezasından indirilmiş, mahkûmiyet hükmü kurulması hâlinde lehine olan kanun maddelerinin uygulanmasını talep eden sanık hakkında, "Sanığın geçmişi, fiilden sonraki davranışları ve cezanın fail üzerindeki olası etkileri" biçimindeki gerekçelerle 5237 sayılı Kanun'un "Takdiri indirim nedenleri" başlıklı 62 nci maddesi uygulanmamış, hükmedilen sonuç ceza gözetildiğinde, diğer kişiselleştirme kurumları olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve hapis cezasının adlî para cezası seçenek yaptırımına ya da diğer seçenek tedbirlere çevrilmesi hükümlerinin yasal engelden dolayı uygulanamayacağı sonucuna varılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Gerek öğreti gerek yerleşmiş yargısal kararlarda yer alan kabullere göre gerçekleşmesi muhakkak görünen neticenin sanık tarafından bilinmesi ve istenmesi hâlinde doğrudan kasıt, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesine kayıtsız kalınması durumunda olası kasıt, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen neticenin meydana gelmesinin engellenemediği durumda bilinçli taksir, öngörülebilir neticenin özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmiş olması nedeniyle öngörülmediği hâllerde ise basit taksir söz konusu olacaktır.

2. Öte yandan, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu tarafından, 1,01 promil ve üzerinde kan alkol düzeyine sahip sürücülerin bireysel farklılıkları ortadan kaldırabilecek ölçüde alkollü olduklarının, bu seviyede alkol tesiri altındaki sürücülerin emniyetli sürüş yeteneklerinin olumsuz olarak etkilendiğinin, kandaki alkol oranının her saat için ortalama 0,15 promil azaldığının bilimsel olarak kabul edilmesi gerektiği ifade edilmektedir.

2. Öte yandan, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu tarafından, 1,01 promil ve üzerinde kan alkol düzeyine sahip sürücülerin bireysel farklılıkları ortadan kaldırabilecek ölçüde alkollü olduklarının, bu seviyede alkol tesiri altındaki sürücülerin emniyetli sürüş yeteneklerinin olumsuz olarak etkilendiğinin, kandaki alkol oranının her saat için ortalama 0,15 promil azaldığının bilimsel olarak kabul edilmesi gerektiği ifade edilmektedir.

3. Başlangıç ve gelişim süreci ile sonuçları Olay ve Olgular başlığı altında (A-1) paragrafında ayrıntılı olarak açıklanan somut olay bu çerçevede değerlendirildiğinde; kazanın ardından olay yerinde durmayıp, ertesi gün kolluk görevlilerince yakalanan ve kazadan yaklaşık 5 saat 17 dakika sonra yapılan ölçüme göre olay anındaki alkol düzeyi yaklaşık 1,66 promil olan sürücü belgesiz sanığın, direksiyon başına geçip, azami hız limitinin 50 kilometre/saat olarak belirlendiği yerleşim yeri içinde yönetimindeki otomobili yasal hız sınırının üzerinde süratlice sürmeye devam ettiği, sürüşle ilgili becerilerinde azalma olduğu ve bu hâli ile yaralama ya da ölüme neden olabileceğini öngördüğü hâlde gece olması nedeniyle trafiğin az olacağına ve özellikle de şansına güvendiği, böyle bir zanla objektif dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket ederek, almış olduğu alkolün etkisiyle direksiyon hakimiyetini kaybedip, seyir hâlinde olduğu iki yönlü caddenin karşı yönden gelen araçlar için tahsis edilen bölümüne geçerek, savunmasına göre yaya kaldırımında bulunan yayayı fark edemeyip, mevcut hızıyla ve önlemsizce çarptığı yayanın ölümüne neden olduğu, bununla birlikte meydana gelen muhtemel sonucu kayıtsız kalarak kabullendiğine ve arzuladığına dair dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığı, bu nedenle olası kastın uygulanma koşullarının oluşmadığı, gerçekleşmesini istemediği ancak öngördüğü sonucun meydana gelmesini engelleyecek şekilde objektif özen yükümlülüğüne uygun davranmayan sanığın bir kişinin ölümüne neden olma eyleminde bilinçli taksirle hareket ettiği anlaşıldığından, katılanlar vekilinin suçun olası kastla işlendiğine ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/12-833 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de gösterilen diğer gerekçelere göre hükme etki edecek nitelikte olmadığı tespit edilen hukuka aykırılığa işaret edilmekle yetinilmiş, eleştiri konusu yapılan bu hususun mahallinde düzeltilmesinin olanaklı olduğu kabul edilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 09.09.2022 tarihli ve 2022/967 Esas, 2022/1811 Karar sayılı kararında katılanlar vekilince öne sürülen temyiz sebebi ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Karabük Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20030, Karar No: 2014/4114, Tarih: 19.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/20030 E.  ,  2014/4114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2012/185-2013/363

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan inceleme hüküm vermeye elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında, dava konusu taşınmazın emsal alınan taşınmazdan 8,4 kat daha değerli olduğu belirtilmesine karşın, emsal alınan taşınmazın emlak vergi değeri dava konusu taşınmazın emlak vergi değerine oranlandığında,emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu anlaşılmaktadır.Bilirkişi raporu ile taşınmazların emlak vergi değerleri arasında çelişkiye düşüldüğünden inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak,dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı tartışılarak,sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Davalı idarenin harçtan muaf olduğu gözetilmeden harçla sorumlu tutulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21324, Karar No: 2015/9722, Tarih: 30.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21324 E.  ,  2015/9722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sonucunda yerinde korunamayan yapı ve ağaçlara el atmanın önlenmesi, bu olmazsa yapı ve ağaç bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması sonucunda yerinde korunamayan yapı ve ağaçlara el atmanın önlenmesi, bu olmazsa yapı ve ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, el atmanın önlenmesi yönünden davanın reddine, bedel talebi yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek; ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesinde ve bedelin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava dilekçesinde terditli talepte bulunulduğu ve taleplerden biri esas alınarak karar verileceğinden, el atmanın önlenmesi yönünden davanın reddine ilişkin hüküm kurulması ve bu hatalı yorum nedeniyle davalı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2. ve 6. bentlerinin tümüyle çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın davalıdan alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve tarafların temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20082, Karar No: 2010/5028, Tarih: 29.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/20082 E.  ,  2010/5028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki bedelinin, ikisi teknik ve birisi de mahalli bilirkişiden oluşan üç kişilik bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor ile tesbit edilmesi, el atılan 197,76 m² yer ile el atmadan arta kalan 48,10 m²'lik yer bedelinin tahsiline ve 197,76 m²'lik bölümün terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın davalı idarece kamulaştırmasız el atmadan arta kalan ve bedelinin tahsiline karar verilen 48.10 m2 lik yerin davacı adına olan tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken, bu bölümünde tapudan terkinine karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının birinci bendindeki (4721 sayılı T.M.K’nun 999.maddesi uyarınca tapudan terkinine) ibaresinin çıkartılmasına, yerine ( taşınmazda davalı idarece kamulaştırmasız el atılan ve Kadastro Teknisyeni Ali Akyar'a ait 04.08.2008 tarihli rapor ve ekinde bulunan krokide A harfi ile gösterilen mavi renkle taralı 197,76 m²'lik bölümdeki davacı adına olan tapu kaydının iptali ile 4721 sayılı T.M.K’nun 999.maddesi uyarınca tapudan terkinine ve raporda C harfi ile gösterilen 48,10 m²'lik bölümdeki davacı adına olan tapu kaydının iptali ile davalı idare adına tapuya tesciline ) ibaresinin yazılmasına

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3450, Karar No: 2018/7613, Tarih: 18.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/3450 E.  ,  2018/7613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet, sanık ...'nin temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sırasında mağdure Remziye'nin istinabe yoluyla beyanının alınmasına dair Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/400 Talimat sayılı, 13.09.2011 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliğinin usulüne göre tamamlanmasının ardından sanık ...'nin temyiz isteminin reddine ilişkin yokluğunda verilen 06.11.2012 günlü Ek kararın tebliği için 25.01.2012 tarihli temyiz dilekçesinde belirttiği son adresine gönderilip bila tebliğ iade edilmesi üzerine mernis adresine gönderilen ikinci tebligatın sanığın geçici olarak bulunmaması halinde Tebligat Kanununun 21/1, sürekli olarak bulunmaması halinde ise aynı Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği gerekirken, mahallinde herhangi bir araştırma yapılmaksızın tebliğ imkansızlığı olduğu belirtilerek doğrudan 21/2. maddeye istinaden yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu saptandığından, sanık ...'ye Ek kararın usulünce tebliğiyle tebligat parçası ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, Ek kararın temyiz edilmesi durumunda bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.