muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9946, Karar No: 2016/8600, Tarih: 14.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/9946 E.  ,  2016/8600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hırsızlık, geceleyin işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : 1-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında;

a)Kamu malına zarar verme suçundan beraat

b)Hırsızlık suçundan; TCK’nın 142/1-b, 143/1, 35/1-2, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

c)İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan; TCK’nın 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında;

a)Mala zarar verme suçundan, TCK’nın 152/1-a, 31/3, 62, 50/3, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b)Hırsızlık suçundan; TCK’nın 142/1-b, 143/1, 35/1-2, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

c)İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan; TCK’nın 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Kamu malına zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’ın beraatlarına ilişkin hükümler katılan vekili tarafından; suça sürüklenen çocuk ...’ün kamu malına zarar verme, nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından; suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’ın ise nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler, katılan vekili ile suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Suça sürüklenen çocukların hırsızlık suçunu geceleyin işlemiş olmaları karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17.09.2013 tarih ve 2013/2-499-375 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK’nın 66. maddesinin 3. fıkrasında dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde dosyadaki mevcut deliller itibarıyla suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâllerinin de göz önünde bulundurulacağı belirtilmiş olup, buna göre dava zamanaşımının hesaplanmasında esas alınacak hapis cezasının üst sınırının suç tarihinde yürürlükte olan aynı kanunun 143. maddesi gereğince 6 yıl 8 ay olacağı da dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-d maddesi gereğince asli dava zamanaşımının 15 yıl, kesintili zamanaşımının ise 22 yıl 6 ay olacağından anılan suç yönünden zamanaşımı sürelerinin gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede;

1-Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocukların mahkumiyetlerine dair hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocukların, kamu kurumu niteliğindeki okuldan malzeme çalmak istemeleri şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı kanunun 142/1-b maddesi gereğince hüküm kurulması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkin katılan vekili ile sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkin katılan vekili ile sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında kamu malına zarar verme ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan çocukların üzerine atılı olan 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesi ile 6545 sayılı Kanun ile değişik 152/1-a. maddesindeki mala zarar verme suçu için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 66/2. maddelerine göre hesaplanan 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının hüküm ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak haklarındaki kamu davalarının 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 14.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4238, Karar No: 2020/11063, Tarih: 05.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/4238 E.  ,  2020/11063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre sanığın Gölköy İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne yaptığı müracaatta evine hırsız girdiğini ve bilezikleri ile birlikte ağaç kesme motorunun çalındığını iddia etmesi üzerine başlatılan soruşturma kapsamında, hırsızlık eyleminin gerçekleştiği iddia edilen yere olay yeri inceleme ekiplerinin gittiği evin kapı kilitinin olmadığı, pek kullanılmayan bir ev olduğunun kolluk görevlilerince görülmesi ve sanığa sorular sorulması üzerine çelişkili beyanlarda bulunduğu, altınları hatırlamadığı bir kuyumcuya sattığını ve parasını karı kızla yediğini şimdi hatırladığını fakat; ağaç kesme motorunun çalındığını beyan etmesi üzerine olay mahallinden polis merkezine intikal edildiği, sanığın ifadesinde ağaç kesme motorunun çalınması olayından dolayı şikayetçi olduğunu ve hırsızlık olayında çöplükte çalışan ...'den şüphelendiğini, evinin kapısının asma kilidinin bu şekilde açıldığını bilen tek kişi olduğunu beyan etmesi üzerine kollukça görgü tespitte yapılan fotoğraflama da evde çekyat altında bulunan ağaç motorunun kimin olduğunun sorulması üzerine ağaç motorunun kendisinin olduğunu ve motoru her zaman koyduğu yere bakmayı unuttuğunu beyan ettiği somut olayda bilezikleri ve ağaç kesme motorunun çalındığına dair beyanının müştekiye yönelik suçu işlediğine dair düşünceyi geçen bir isnadının olmaması dikkate alındığında iftira suçunu oluşturmayıp, işlenmediğini bildiği hırsızlık suçunu yetkili makamlara işlenmiş gibi ihbar etmek suretiyle suç uydurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden; suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde iftira suçundan beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.03.2020 gününde Üye ...'un gerekçe yönünden farklı düşüncesi ile oybirliğiyle karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

TCK.nın 271. maddesinde düzenlenen suç uydurma suçunun oluşabilmesi için failin işlenmediğini bildiği bir suçu yetkili makamlara işlenmiş gibi ihbar etmesi veya işlenmeyen bir suçun delil ya da emarelerini soruşturma yapılmasını sağlayacak biçimde uydurması gerekir. Uydurulan suçun atıldığı kişilerin belirlenebilir olması halinde ise eylemin TCK.nın 267. maddesinde düzenlenen iftira suçu oluşur.

DEĞİŞİK GEREKÇE

TCK.nın 271. maddesinde düzenlenen suç uydurma suçunun oluşabilmesi için failin işlenmediğini bildiği bir suçu yetkili makamlara işlenmiş gibi ihbar etmesi veya işlenmeyen bir suçun delil ya da emarelerini soruşturma yapılmasını sağlayacak biçimde uydurması gerekir. Uydurulan suçun atıldığı kişilerin belirlenebilir olması halinde ise eylemin TCK.nın 267. maddesinde düzenlenen iftira suçu oluşur.

Somut olayda; sanık evdeki altınlarını kendisi paraya çevirip harcadıktan ve motorlu ağaç testeresini çekyat altına sakladıktan sonra kolluk güçlerine müracaat ederek; altınlarının ve testerenin çalındığını hırsızlık için ...'den şüphelendiğini zira evinin asma kilidinin bu şekilde açıldığını bilen tek kişinin o olduğunu beyan etmiş, bu haliyle sanık hırsızlığı ...'den başkasının yapma ihtimalinin olmadığını ifade ederek soruşturmanın onun hakkında yapılmasını sağlamaya çalışmıştır.

Bu müracaatı üzerine evinde yapılan inceleme sırasında altınları kendisinin satıp harcadığını beyan etmiş, testere ise sakladığı çekyat altında tespit edilmiştir. Bu tespit sonrası aynı gün saat 19.20'de alınan ikinci kolluk ifadesinde, bulunan testerenin kendisine ait olduğunu, bulunan yere kendisinin koyduğunu ancak oraya bakmayı unutunca ...'in çaldığını düşündüğünü, şikayetçi olmadığını beyan ederek ilk ifadesinden rücu etmiştir.

Bu durumda sanığın 22.07.2014 günü saat 18.03'de verdiği kolluk ifadesiyle ortaya koyduğu eylemin, uydurulan suçun atıldığı kişinin, ihtimale yer vermeksizin kesinlik arz etmesi nedeniyle mağdur hakkında soruşturma açılmasını sağlamaya yönelik olduğunda kuşku bulunmadığından TCK.nın 267/1. maddesinde düzenlenen iftira suçunu oluşturduğu gerekçesiyle hükmün bozulması düşüncesinde olduğumdan farklı gerekçe ile sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 05.03.2020
Yargıtay — Esas No: 2014/3928, Karar No: 2014/23505, Tarih: 21.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3928 E.  ,  2014/23505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Her iki sanık hakkında; TCK'nın 179/2-3, 53/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanık ... ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazalrının incelenmesinde;

Sabıkası bulunan ve lisede öğrenci olduğunu aylık geliri bulunmadığını beyan eden sanık hakkında, TCK'nın 50 ve 51. maddelerinde belirtilen erteleme ve paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasında isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mağdur ...'in tüm aşamalarda şikayetçi olmadığını beyan ettiği ve katılan sıfatını almadığı gözetilmeksizin, kendisini vekille temsil ettiren mağdur yararına vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin paragrafının hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2 - Sanık ... hakkında taksirle yaralama suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği belirlenerek, sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemeye gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2 - Sanık ... hakkında taksirle yaralama suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği belirlenerek, sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemeye gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a- TCK'nın 50. ve 51. maddelerinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; eczacı olduğunu beyan eden sanığın sabıkasının ve dosyaya yansıyan olumsuz davranışının bulunmadığı gözetilmeksizin, “suçun işleniş biçimi, sanığın kanındaki alkol miktarı, oluşan somut tehlike, korunan hukuki yarar, sanığın şahsi, sosyal ve ekonomik durumu, bir daha suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde vicdani kanaat oluşmadığı” şeklindeki dosya içeriğine uymayan gerekçelerle sanık hakkında CMK’nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin, TCK'nın 51. maddesinde açıklanan erteleme ve TCK'nın 50/4. maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

b- Mağdur ...'in tüm aşamalarda şikayetçi olmadığını beyan ettiği ve katılan sıfatını almadığı gözetilmeksizin, kendisini vekille temsil ettiren mağdur yararına vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16586, Karar No: 2022/5782, Tarih: 05.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/16586 E.  ,  2022/5782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

213 sayılı Kanun'un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ... Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı Rapor Değerlendirme Komisyonu tarafından verilen mütalaanın 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olduğu, iddianameye konu edilen 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, "sahte fatura kullanma" ve "sahte fatura düzenleme” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, biri diğerinin unsuru olmadığı gibi her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği, bu nedenle 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan mütala verilip verilmeyeceği ilgili vergi dairesinden sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 05.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/966, Karar No: 2018/1765, Tarih: 27.02.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/966 E.  ,  2018/1765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak ve diğer bedeller adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 5.000,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini 157.334,96 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 12.12.2016 günlü ve 2016/5927E.-2016/14394K sayılı ilamı ile karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli, Perakende Satış Hizmet Bedeli, Sayaç Okuma Bedeli, İletim ve Dağıtım Bedeli ile ilgili olarak halen devam eden davalarda da uygulanması gereken hükümler içeren 6446 sayılı ... Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur.

Mahkemece, yukarıda anılan bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına ve davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ... gereğince 15.336,80 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş olup, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, davalıdan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin tahsilinin talep edildiği davada, “konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

O halde; mahkemece, dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra davacı yararına maktu vekalet ücreti takdirine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde nispi vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün 6. maddesindeki “15.336,80 TL” rakamının hükümden çıkarılarak yerine “1.980,00 TL” rakamının yazılmasına, hükmün davalı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5252, Karar No: 2006/6477, Tarih: 18.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5252 E.  ,  2006/6477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yetrli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 11.maddesinin (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Bu tür nesnel öğeler sayesinde bilirkişilerin öznel değerlendirmelerini denetleme olanağı elde edilmiş olur. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri, genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus, dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal için de geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmazın ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihindeki beyan edilen vergi değerleri ile bu taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m2 fiatları ilgili belediyeden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişki bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmelidir.

Bu hususlar yerine getirilmeden değerlendirme yapan rapora göre hüküm kurulmuş olması,

2-Kamulaştırma Yasasının 15. maddesinin 11. fıkrası hükmüne göre kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen değer ile bilirkişi raporunda belirlenen değer arasında önemli bir oransızlık (Yargıtay uygulamalarına göre mislini aşan) görüldüğü takdirde aynı usullerle yeniden bilirkişi kurulu oluşturulması zorunlu olduğu halde tek bilirkişi kurulu raporu ile yetinilip bu rapora dayanılarak hüküm tesis edilmiş olması,

3-Bilirkişi kurulu raporunda bedel arttırım hesabı yapılırken kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen değerin bedelden düşülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıda belirtildiği şekilde yeniden bilirkişi kurulu oluşturularak ve vergi değerleri yönünden de gerekli karşılaştırma yapılarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

3-Bilirkişi kurulu raporunda bedel arttırım hesabı yapılırken kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen değerin bedelden düşülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıda belirtildiği şekilde yeniden bilirkişi kurulu oluşturularak ve vergi değerleri yönünden de gerekli karşılaştırma yapılarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5532, Karar No: 2017/3044, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/5532 E.  ,  2017/3044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9199, Karar No: 2013/1525, Tarih: 16.01.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/9199 E.  ,  2013/1525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrili adli para cezası ile doğrudan hükmolunan adli para cezasının içtima edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca hüküm fıkrasının 5.maddesinde yer alan "7200 TL adli para cezasının" ibaresinin çıkarılması, yerine, "adli para cezalarının" ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.