muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9982, Karar No: 2023/15987, Tarih: 25.10.2023

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 107 nci maddesi ile 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı ... Kanunu’nun 2 nci maddesinin yedi ve sekizinci fıkraları, 6356 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri, 27.09.2008 tarihli ve 27010 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (g) bentleri ile 4 ve 11 inci maddeleri ve 12 nci maddesinin ikinci fıkrası, 492 sayılı Harçlar Kanunu (1) sayılı Tarife, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13 ve 22 nci maddeleri.

3. Dairemizin 19.10.2020 tarihli ve 2020/6727 Esas, 2020/12289 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir:

"... Tüm dosya kapsamından, davacı işçinin sendika üyeliğinin dava tarihi itibariyle işverene bildirilmediği anlaşılmaktadır. Dairemiz incelemesinden geçen emsal dosyalar uyarınca (örneğin Dairemizin 2020/6056 E-2020/9257 K. sayılı ilamı) dava tarihi itibariyle sendika üyeliği işverene bildirilmeyen davacı işçi yönünden, davalı işyerinde davacı ile birlikte çalışan işverenin sendikasız işçisinin bulunmadığı anlaşılmakla davacının ilave tediye ücreti isteminin fiilen aldığı ücret esas alınarak sonucuna göre değerlendirilmesi ve davacının fark ücret alacağı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

..."

4. Dairemizin 17.10.2022 tarihli ve 2022/13480 Esas, 2022/12661 Karar sayılı kararında da Dairemizin muvazaanın varlığı durumunda işçinin gerçek işveren tarafından bağıtlanan toplu ... sözleşmesinden yararlanma koşulları şu şekilde açıklanmıştır:

"...

Somut uyuşmazlıkta olduğu gibi asıl alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığının ya da geçerli olarak kurulmadığının ve işçinin çalışma süresinin en başından itibaren asıl işverenin işçisi olduğunun belirlendiği durumlarda; işçi, toplu ... sözleşmesinin imza tarihinde yetkili sendikaya üye olsa da gerçek işveren olan asıl işverenin toplu ... sözleşmesinden yararlanabilmesi; ancak taraf sendika üyeliğinin gerçek işverene bildirildiği tarihten itibaren mümkündür. Somut uyuşmazlık dönemi için davacının sendika üyeliği, toplu ... sözleşmesinin tarafı Sendika tarafından davalı Belediyeye bildirilmediği gibi davacının da toplu ... sözleşmesinden yararlanma talebi ile davalı Belediyeye bir başvurusu olmamıştır.

..."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

..."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19913, Karar No: 2017/16134, Tarih: 06.12.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/19913 E.  ,  2017/16134 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...’ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 29, 62 ve 52. maddeleri gereğince 83 gün karşılığı 1.660,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair (Kapatılan) Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 01/02/2012 tarihli ve 2011/4 Esas, 2012/38 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle yapılan ihbar üzerine hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 29, 62 ve 52. maddeleri gereğince 1.660,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Espiye Asliye Ceza Mahkemesinin 13/06/2017 tarihli ve 2017/164 esas, 2017/374 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 15.11.2017 tarih ve 2017/9619 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.11.2017 tarih ve 2017/65422 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi sebebiyle yeniden ele alınıp hükmün açıklanmasına karar verildiğinde aynı Kanun'un 231/11. maddesi hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması zorunluluğu karşısında Espiye Asliye Ceza Mahkemesince hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 29, 62 ve 52. maddeleri gereğince 1.660,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, anılan Kanun maddeleri gereğince sanığın 75 gün karşılığı 1,500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinden fazla ceza tayininde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Espiye Asliye Ceza Mahkemesinin 13/06/2017 tarihli ve 2017/164 esas, 2017/374 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 29. maddeleri gereğince cezasında 1/4 indirim yapılarak 90 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nin 62. maddesi gereğince cezasında 1/6 indirim yapılarak 75 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 06.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3096, Karar No: 2020/6963, Tarih: 29.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/3096 E.  ,  2020/6963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmamasına ilişkin mahkemece gösterilen gerekçeler yeterli görülmekle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

A-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 12 yaşını doldurmuş olup da 15 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuğun, iş yerinin eklentisi niteliğindeki bahçeden suça konu biraları diğer suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte gündüzleyin çalmaları şeklindeki eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c ve 31/2. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2 maddelerine göre hesaplanan 4 yıllık zamanaşımının, suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararının verildiği 11/11/2015 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

B-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçu ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müştekinin aşamalardaki ifadesine ve iş yeri kamera saatine göre, eylemin 03/03/2015 günü saat 10:40 sıraları gerçekleştiğinin anlaşılmış olması karşısında; atılı suçların gece işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde gösterilmeden hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın TCK'nın 143/1. maddesiyle artırılması ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı Kanun’un 116/2. maddesi yerine 116/4. maddesinin uygulanması,

2-Suç tarihi itibariyle 12 yaşını doldurmuş olup da 15 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan belirlenen cezada yaş küçüklüğüne ilişkin olarak sadec TCK’nın 31/2. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği halde 31. maddenin 2. fıkrasının uygulanmasından sonra 3. fıkrası da uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

2-Suç tarihi itibariyle 12 yaşını doldurmuş olup da 15 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan belirlenen cezada yaş küçüklüğüne ilişkin olarak sadec TCK’nın 31/2. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği halde 31. maddenin 2. fıkrasının uygulanmasından sonra 3. fıkrası da uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde verilen sonuç cezanın 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası olması, adli sicil kaydında üç aydan fazla hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin bulunmaması ile 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesinin uygulanabilme koşullarından biri olan 2 yıl ve daha az hapis cezasına mahkum olma koşulunun suça sürüklenen çocuklar bakımından üst sınırının 3 yıl olması karşısında, “suça sürürklenen çocuğa verilen cezaların 3 yılı aşmış olması nedeniyle şartları oluşmadığından” denilmek suretiyle TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

4-Kabule göre ise;

İddianame içeriğine göre, suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143 ve 116/4. maddelerinin uygulanması istenilmediği halde ek savunma hakkı verilmeden uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 29/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13241, Karar No: 2007/16436, Tarih: 18.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/13241 E.  ,  2007/16436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Finike İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre alacaklının temyiz itirazlarının REDDİNE;

2) Borçlu vekilinin temyiz itirazlarına gelince :

Mahkeme hüküm fıkrasının 1.bendine İİK'nun 170/2.maddesinin yazılı olmasının gerekçe dikkate alındığında zuhule müstenit olup, İİK'nun 170/3.maddesinin olacağının tabii bulunmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10 YTL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 18.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8592, Karar No: 2009/7842, Tarih: 23.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/8592 E.  ,  2009/7842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptaline ilişkin davada İstanbul 2. Tüketici ve İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Kredi veren mevzuatları gereği nakit kredi vermeye yetkili olan banka özel finans kuruluşu ve finansman şirketlerini ifade eder. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut olayda, uyuşmazlık, kredili bankomat hesap sözleşmesi ve buna dayalı okul taksitlerine ilişkin düzenlenen veli taahhütnamesi uyarınca verilen kredinin geri

../...

-2-

2009/8592

2009/7842

ödenmemesinden kaynaklanmaktadır. Bu kredi hesabının davacının çocuğunun okul taksiti ödenmesine ilişkin olarak düzenlendiği, kredi kartı sözleşmesine dayanmadığı, nakit olarak ödenen ve geri ödeme planı bulunan tüketici kredisi kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır. Tüketici kredisi ise Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında kalmaktadır.

4077 sayılı yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Taraflar arasındaki uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Bu durumda uyuşmazlığın İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7967, Karar No: 2017/7965, Tarih: 30.05.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/7967 E.  ,  2017/7965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespit İstemli

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili ve davalı ... vekili taraflarından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, ortaklığın giderilmesi davasına konu ... parsel üzerindeki fındık, kavak ve ceviz ağaçlarının vekil edeni ...'e; ... parseldeki kivi ve kavak ağaçları, ... parsel üzerindeki beton tabya, garaj, ahır, mandalina ve meyve ağaçları, beton duvar, ... parsel üzerindeki ceviz ve incir ağaçları, ... parsel üzerindeki fındık ağaçları ile ... parsel üzerindeki samanlığın yarısının ise vekil edenlerinden ...'e ait olduğunu açıklayarak, dilekçesinde açıkladığı şekilde muhdesatların vekil edenlerine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... 4.12.2009 tarihli dilekçesi ile davayı kabul etmiş, davalı ... ise davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen kararın, Yargıtay 8.Hukuk Dairesi'nin 04.04.2014 tarih ve 2013/8049 E., 2014/6253 K. sayılı ilamı ile kısmen Onanmasına kısmen Bozulmasına karar verilmesi üzerine mahkemece yeniden yapılan yargılama sonucunda; Davacı ...'ün ... ili, Merkez ... köyü ... parsel üzerinde bulunan fındık ağaçları ve kavak ağaçları yönünden aidiyet iddiası ispat edilemediğinden bu yönde açılan davanın reddine, Davacıların ... İli, Merkez ... köyü ... parsel üzerinde bulunan ağaçlarının aidiyeti yönünden açılan davanın reddine, Davacıların ... ili Merkez ... köyü ... parsel üzerinde bulunan 56 adet fındık ağacı yönünden açılan davanın reddine, Karar tarihi itibari ile alınması gerekli olan 2.305,42 TL harçtan, peşin alınan 95,90 TL, ıslah yoluyla alınan 668,00 TL ve 27/02/2013 tarih 2013/81 harç nolu ile yazılan 2.288,00 TL olmak üzere toplam 3.051,90 TL harcın düşümü ile bakiye 746,48 TL'nin karar kesinleştiğinde istek halinde davalıya iadesine, Davalı tarafından yapılan 44,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, Davalı vekili kendini vekil ile temsil ettirdiğinden A.A.Ü.T'ye göre hesap edilen 2.115,60 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine dair verilen karar davacılar vekili ve davalı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın aidiyetinin tespiti isteğine ilişkindir.

Dava, muhdesatın aidiyetinin tespiti isteğine ilişkindir.

6100 sayılı H.M.K'nun 297/2. fıkrası uyarınca hükmün sonuç kısmında, taraflara yüklenen borç ve hakların açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak; kendi içinde çelişkiye yol açmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur. Bu zorunluluk, kural olarak hükmün denetime açık olmasının da ön koşuludur. Somut olayda Mahkemece, yukarıda yazılı şekilde karar verilmiş ise de, Mahkemece verilen ilk kararın Onanan ve Bozulan kısımları gözönünde bulundurularak, açık ve denetlenebilir hüküm kurulmadığı gibi, harç ve yargılama giderleri de, Onama ve Bozma hususu gözönünde bulundurularak hükümde gösterilmemiştir.

Hal böyle olunca, Mahkemece yapılması gereken iş, yukarıda açıklanan hususlar ile birlikte; muhdesatın aidiyeti davalarında, davanın konususunun (müddeabih), davalıların paylarına isabet eden muhdesat değeri (zemin bedeli hariç) olduğu, buna göre, nispi karar ve ilam harcının, aynı şekilde 6100 s.lı HMK'nun 326/2. maddesi uyarınca yargılama giderinin ve vekalet ücretinin hüküm altına alınması gerektiği hususları da gözönünde bulundurularak, HMK 297/2. maddesine uygun şekilde hüküm tesis etmektir.

Bu haliyle hükmün yukarıda sayılan yasa kurallarına uygun ve denetime açık olduğundan söz edilemez. Belirtilen yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Taraf vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan kararın açıklanan nedenle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yerolmadığına HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 576,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1.729,02 TL'nin temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 30.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9255, Karar No: 2023/15948, Tarih: 25.10.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/9255 E.  ,  2023/15948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3022 E., 2023/393 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Emet Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

SAYISI : 2021/207 E., 2021/584 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Eti Maden İşletmeleri Genel Müdürlüğünde muvazaalı hizmet alımı yoluyla ... alan görünüşte alt işveren şirketler bünyesinde ... İşletme Müdürlüğü triyaj bölümünde işçi olarak çalıştığını, müvekkili tarafından yapılan işin davalı Kurumun asli ve sürekli işi olduğunu, eskiden işin tamamının kadrolu işçiler eliyle yapılmaktayken kadrolu personelin emeklilik gibi çeşitli nedenlerle azalması sonucu bu işçilerin yerine ucuz işçi teminine yönelik alt işveren şirketler vasıtasıyla işçi temini yoluna gidildiğini, personel eksikliğinin bu şekilde giderildiğini, davalı Kurumun dava konusu tahliye, taşıma, ayıklama, istifleme, bunkere cevher beslemesi sair işlerine ilişkin hizmet alımı gerçekleştirdiğini, birbirini takip eden bu hizmetlerin işletme süresinin bir parçası olduğunu, bir bütün olan üretimin bir unsuru olarak değerlendirilen ihale konusu hizmetlerin özel sektör eliyle gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını, davalı Kurum ile alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaa nedeniyle geçersiz olduğunu, müvekkilinin başlangıçtan itibaren davalı Kurumun işçisi olduğunu ileri sürerek ilave tediye alacağı ile davalı Kurumun toplu ... sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili Kurumun işçisi olmayıp değişen yüklenici firmalarda çalıştığını, müvekkili ile arasında işçi ve işveren ilişkisi bulunmadığını, yönetim hakkı doğrudan alt işverenlere ait olup Kurumun alt işveren işçileri üzerinde yönetim hakkı bulunduğundan söz edilemeyeceğini, müvekkili Kurumun ana faaliyet alanının bor ve türevi cevherlerin çıkarılıp üretilerek satışa hazır hâle getirilmesi olduğunu, esas işin sevk ve idaresinin kadrolu ve vasıflı işçileri tarafından yapıldığını, alt işveren eliyle yapılan işlerin, asıl işin üretim faaliyetlerini oluşturan kimyasal ve metalürjik süreçler kapsamında değil doğrudan üretimle ilişkisi olmayan yardımcı işler kapsamında olduğunu, davacının çalışmış olduğu hizmet alım işinin müvekkili Kurum tarafından baştan itibaren ihale yoluyla satın alınarak gördürüldüğünü, bu nedenle muvazaa iddialarının haksız olduğunu, davacının alt işveren işçisi olduğunu, ilave tediyeden yararlanamayacağını, toplu ... sözleşmelerinin asıl işveren işçileri için imzalandığını ve yürütüldüğünü, alt işveren toplu ... sözleşmesinin tarafı olmadığına göre onun işçilerinin sözleşmeden yararlanmasının mümkün olmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere davacının bir an için asıl işverenin işçisi sayılması gerektiği kabul edilse dahi sendika üyeliği bulunmayan işçinin toplu ... sözleşmesinden yararlanmasının 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu (6356 sayılı Kanun) gereği mümkün olmadığını, yine davacının çalışmış olduğu dönemlerde imzalanan tüm toplu ... sözleşmelerinde "bu sözleşmenin işçilere hak ve menfaat sağlayan hükümleri ise yalnız taraf sendikası üyesi işçilere uygulanır." ibaresinin yer aldığını, davacının talep etmiş olduğu tüm alacaklar hakkında zamanaşımı def'inde bulunduklarını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI