muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/13673, Karar No: 2019/2165, Tarih: 04.03.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/13673 E.  ,  2019/2165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfus Kayıtlarının Düzeltilmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı dava dilekçesinde, nüfus kayıtlarında boşandığı eşi ... ile müşterek çocukları görünen ... ve ...'ın gerçekte kendisinin çocukları olmadığını, ... ve ...'ın kendisinin bilgisi ve rızası dışında nüfusuna kaydedildiğini ileri sürerek nüfus kayıtlarının düzeltilmesini istemiş, Mahkemece gerçek anne olduğu iddia edilen ...'a ulaşılamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Nüfus kayıtlarının düzenli ve gerçeğe uygun olarak tutulması kamu düzeni ile yakından ilgilidir. Nüfus kayıtlarındaki istemlerle ilgili davalarda, mahkemelerin hiçbir kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın doğru sicil oluşturmak zorunluluğu bulunmaktadır. Bu bakımdan hakim re'sen araştırma ilkesinin sonucu olarak kendiliğinden delil toplama yetkisine sahiptir.

Kamu düzeni ile yakından ilgili olan nüfus kayıtlarındaki düzeltme istemine ilişkin davalarda, Türk Medeni Kanunu'nun 284. maddesinde belirtilen koşullar saklı kalmak kaydıyla, Hukuk Muhakemeleri Kanunu uygulanır. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 292/1. maddesinde, uyuşmazlığın çözümü bakımından zorunlu ve bilimsel verilere uygun olmak ve ayrıca sağlık yönünden bir tehlike oluşturmamak şartıyla, herkesin soybağının tespiti amacıyla vücudundan kan veya doku alınmasına katlanmak zorunda olduğu, haklı bir sebep olmaksızın bu zorunluluğa uyulmaması halinde hâkimin incelemenin zor kullanılarak yapılmasına karar vereceği hükmü bağlandığından; Mahkemece açıklanan kanun hükmü çerçevesinde, somut olaydaki iddia ile ilgili olarak, annelik indeksi için ... ile ... ... ve ... arasında DNA araştırması yaptırılması; ...'ın bulunamaması halinde ...'ın kız kardeşi ... ile ... ve ... arasında aynı annesel soydan gelip gelmediklerine ilişkin DNA araştırması yaptırılıp, alınacak rapor da gözetilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1940, Karar No: 2023/10585, Tarih: 20.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/1940 E.  ,  2023/10585 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/530 E., 2022/858 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/828 Esas, 2015/1414 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 ve 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 26.05.2022 tarihli ve 2020/6892 Esas, 2022/10246 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2022 tarihli ve 2022/530 Esas, 2022/858 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 7394 sayılı Kanun'un dördüncü maddesi ile eklenen ek fıkra, 5237 sayılı Kanun'un 43 ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, atılı suçun oluşmadığına, müvekkilin suç kastının olmadığına, sahte olduğunu bilmediğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık hakkında gerçek bir alışveriş karşılığı olmayan faturaları 2011 takvim yılında katma değer vergisinde kullandığı iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

2.Sanık, alışların gerçek olduğunu, 3 adet eski nakliye aracının tamiri için kullandığını, sahte fatura kullanmadığını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmediği, vergi inceleme raporu, vergi suçu raporu, mütalaa, bilirkişi raporu ve sanığın oluşan vergi kaybını giderdiğine dair müzekkere cevabının dosya arasına alındığı anlaşılmıştır.

1.Sanık hakkında gerçek bir alışveriş karşılığı olmayan faturaları 2011 takvim yılında katma değer vergisinde kullandığı iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

2.Sanık, alışların gerçek olduğunu, 3 adet eski nakliye aracının tamiri için kullandığını, sahte fatura kullanmadığını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmediği, vergi inceleme raporu, vergi suçu raporu, mütalaa, bilirkişi raporu ve sanığın oluşan vergi kaybını giderdiğine dair müzekkere cevabının dosya arasına alındığı anlaşılmıştır.

3.Mahkemenin sanık savunması, vergi inceleme raporu, bilirkişi raporu, sanığın oluşan vergi kaybını giderdiğine dair müzekkere cevabı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet kararını verdiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

05.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 5 inci maddesiyle değişik 213 sayılı Kanun’un 367 nci maddesinin beşinci fıkrasında düzenlenen "359. maddede yazılı suçlara ilişkin yürütülmekte olan soruşturma veya kovuşturmalarda mütalaaya konu fiilin, başka bir kişi tarafından veya başka bir kişiyle birlikte gerçekleştirildiğinin ortaya çıkması durumunda, bu kişi bakımından kamu davası açılması için rapor düzenlenmesi ve mütalaa verilmesi şartı aranmaz." hükmü uyarınca, dosya kapsamına göre her ne kadar sanık hakkında mütalaa bulunmasa da sanığın şirketi hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma eylemi nedeniyle mütalaa bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1. Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a. Faturaları düzenleyen mükellef/mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b. Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c. Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

a.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 25.01.2012 yerine 10.02.2015 şeklinde yanlış gösterilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

a.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 25.01.2012 yerine 10.02.2015 şeklinde yanlış gösterilmesi,

b.7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinde yapılan değişiklikle "Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında... indirilir" hükmüne yer verildiği; 7394 sayılı Kanun'un 6 ıncı maddesiyle 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddenin birinci fıkrası ile "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir" ve aynı maddenin ikinci fıkrasındaki "Birinci fıkra hükümleri bu maddeyi ihdas eden Kanunun yayımı tarihinde soruşturma ve kovuşturma evresinde bulunan dosyalar hakkında da uygulanır" hükümleri uyarınca, kanunun yayımı tarihinde kovuşturma evresinde olan dosyalarda, hüküm tarihinden önce ödeme yapılması halinde soruşturma evresinde yapılan ödemeler için öngörülen, verilecek cezanın yarı oranında indirilmesi gerektiği gözetilmeden, somut olayda mahkemesince, sanık tarafından kovuşturma aşamasında tüm ödemelerin yapılmış olduğu kabul edilmesine rağmen 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2022 tarihli ve 2022/530 Esas, 2022/858 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14980, Karar No: 2015/28147, Tarih: 12.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/14980 E.  ,  2015/28147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ve genel tatil ücreti, ücret, sosyal yardım alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde teknisyen olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, bir kısım aylık ücret, sosyal yardım alacağı, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacıya kıdem- ihbar tazminatları ödendiği gibi ödenmemiş ücret alacağı da bulunmadığını, fazla çalışmasının olmadığını, yıllık izinlerini de kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının, gerçek ücreti üzerinden hesaplanan yapılan ödemelerin düşümü ile bakiye kalan kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gibi bir kısım aylık ücret, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarına da hak kazandığı ancak hafta tatili ile sosyal yardım alacağı olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığını ileri sürüp alacak talep etmiş, davalı ise davacı iddialarının doğru olmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarının ortalamasına göre davacının haftada 6 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilip buna göre hesaplama yapılmıştır.

Söz konusu alacağın varlığını ispatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Kural olarak tanıklar kendi çalıştıkları sürelerde işyerindeki çalışma düzenini bileceğinden işe giriş ve çıkış tarihleri dikkate alınmalıdır. Somut olayda davacı tanıklarından biri davacı ile aynı işyerinde çalışmamış olup diğeri ise kısa süreli çalıştığını beyan etmiştir. Bu durumda fazla çalışma ile ilgili davalı tanıklarının beyanları değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Mahkemece bu hususun gözden kaçırılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10941, Karar No: 2016/13972, Tarih: 02.11.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/10941 E.  ,  2016/13972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Şikayetçinin, sanığın, elinde bıçakla "sizi keserim, doğrarım" dediğini, bıçakla babasının üzerine yürüdüğünü ve sanığın ablasının eşinin de sanığı tutmaya çalıştığını belirtmesi karşısında, şikayetçinin ifadesinde geçen babası ile sanığın eniştesi tanık olarak dinlenmeden eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8248, Karar No: 2012/9298, Tarih: 14.09.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/8248 E.  ,  2012/9298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Esas-Karar No : 2008/192 - 2009/1530

Muhafaza görevini kötüye kullanmak suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 289/1, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 1500,00 ve 80.00 Türk Lirası adli para cezalaları ile cezalandırılmasına dair Kayseri 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.12.2009 tarihli ve 2008/192 esas, 2009/1530 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre; Sanığın haczedilen ve kendisine yediemin olarak teslim edilen malların maliki olması sebebiyle 5237 sayılı Kanunun 289/1-ikinci cümlesine göre cezasından yarı oranında indirim yapılması gerektiğinin dikkate alınmamasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 05.07.2012 tarih ve 2012/11630/40687 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.07.2012 tarih ve 2012/189513 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Kayseri 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.12.2009 tarih ve 2008/192 esas, 2009/1530 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre uygulama yapılarak;

Sanığa muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen temel ceza, sanığın bu malın sahibi olması nedeniyle TCK’nın 289/1-2. cümlesi uyarınca yarı oranında indirilerek 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezası, TCK’nın 62/1. maddesinin uygulanması ile 1/6 oranında indirilerek 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün adli para cezası, kısa süreli hapis cezası TCK’nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesi ile sonuç olarak 740 TL adli para cezası, 1 gün adli para cezası ise TCK'nın 52/2. maddesine göre günlüğü takdiren 20 TL'den hesaplanmak suretiyle sonuç olarak 20 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16975, Karar No: 2016/1712, Tarih: 15.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16975 E.  ,  2016/1712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile olan evliliklerinden iki çocuklarının olduğunu , davalı ile halen ayrı yaşadıklarını, kendisinin şu anda oğlu ile birlikte başka bir evde kirada yaşadıklarını, davalının evlilik birliğinin kendisine yüklediği sorumlulukları yerine getirmediğini, kendisine karşı gerekli ilgi ve özeni göstermediğini, geçimi ve iaşesiyle ilgilenmediğini, sürekli olarak ağır hakaret ve tehditlerde bulunup şiddet uyguladığını, kendisine ve kızına cep telefonundan veya internet yoluyla şiddet, hakaret ve şiddet içeren mesajlar gönderdiğini, ev hanımı olup çalışmadığını, herhangi bir yerden geliri olmadığını, geçimini halen çocuklarının yardımıyla temin etmeye çalıştığını, nafakaya muhtaç olup, davalıdan nafaka talep etmekte haklı olduğunu ileri sürerek; kendisi lehine aylık 1.500,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi vermemiş, duruşmadaki beyanı ile açılan davayı kabul etmediğini, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu kabul edilerek, davacının davasının kısmen kabulü ile aylık 750,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

TMK. 186/3.maddesi uyarınca; Eşler birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve malvarlıkları ile katılırlar. Yasanın 195.maddesine göre de; Evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hâkimin müdahalesini isteyebilirler. Aynı yasanın 197.maddesine göre de; Eşlerden biri ortak hayat sebebi ile kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir. Bu durumda, hâkim eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya ilişkin önlemi alır.

Evlilik devam ederken eşlerin birbirleri hakkında koşulları oluştuğu takdirde tedbir nafakası davası açma ve bir takım önlemlerin alınmasını talep etme hakları vardır.

Tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılma hususunda eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Evlilik devam ederken eşlerin birbirleri hakkında koşulları oluştuğu takdirde tedbir nafakası davası açma ve bir takım önlemlerin alınmasını talep etme hakları vardır.

Tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılma hususunda eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda, kolluk araştırmasına göre, davacı kadının ev hanımı olduğu, herhangi bir işte çalışmadığı, oğlu ile beraber kirada kaldığı; davalının ise, ilçe seçim kurulunda çalıştığı, aylık kazancının 3.750,00 TL olduğu, 500,00 TL kira bedeli ödediği, üzerine kayıtlı apartman dairesi olduğu, eşi dışında bakmakla yükümlü olduğu kimsenin olmadığı tespit edilmiştir.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tespit edilen gelir durumu gözetildiğinde; mahkemece hükmedilen nafaka miktarı az olup, TMK’nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Davalı kocanın geliri ile orantılı olacak ve nafaka yükümlüsünün ihtiyaçlarını karşılayacak, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, düşük miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.