muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14953, Karar No: 2013/21515, Tarih: 09.09.2013

Ayrıca iş yargısında hukuki fiil olan çalışma olgusunun davacı işçi tarafından her türlü delille kanıtlanması, karşılığı ücretin ise işveren tarafından kesin delillerle ödendiğinin ispat edilmesi esastır. Hizmet süresi yönünde tanık beyanı esas alınacak ise tanıkların davalı veya komşu işyerinde çalışan bordro tanığı olmalarına önem verilmelidir.

Keza taraflar arasında tazminata esas ücret uyuşmazlık konusu olduğu takdirde ise işçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tazminata esas süre yönünden davacının aynı konumda çalışan iki tanığının beyanı, ücret yönünden ise tanık beyanı yanında sendikanın sendika üyesi işçiler için belirttiği emsal ücret ile davalı asıl işveren kabul edilen ... ... şirketinin teknisyen olarak çalışan işçinin emsal ücreti dikkate alınmıştır.

Dosya içeriğine ve emsal Dairemizce incelenen aynı yer iş mahkemelerince verilen kararlardaki dava dosyalarına göre asıl işveren olarak kabul edilen davalı ... A. Şirketi birincisi 01.07.1996-31.12.2001, ikincisi ise 03.06.2002-27.03.2006 tarihlerini kapsayan Santral sahalarında telefon şebekesi (…. Kablo tesisi, abone tesisi, aktarma gibi ) işlerin kısım kısım veya tamamının yapılması ile malzemesinin temin edilmesi işini imzalanan ... İhale Sözleşmesi ile diğer davalıya

vermiştir. Yine bu dosyalarda aynı dönemde çalıştığı iddia edilen ekip sorumlusu işçinin tazminat ve alacaklara esas ücreti, mahkemece kabul edilen ücretin 1/2 si civarındadır(... 4. İş Mahkemesinin 2010/1025 E, 2011/989 Karar. Dairemizin 2012/11904 Esasında incelenmiştir.

İhale sözleşmesi veya ekleri şartnamede işin kaç işçi ile yapılacağı incelenmediği gibi bu işte çalıştırılacak işçilerin listesinin asıl işverene bildirilip bildirilmediği, davacının bu listede yer alıp almadığı, iki sözleme süresi arasında sözleşme konusu hizmetin devam edip etmediği, bu dönemde çalışmanın gerçekleşip gerçekleşmediği, davacının kabul edilen dönemde kayıtlı çalışması var ise bu kaydın davalı alt İşveren ... şirketine ait olup olmadığı veya başka bir işveren ise bu sürenin tazminat ve alacakların hesaplanmasında hesap dışı bırakılıp bırakılmadığı da araştırılmamıştır.

Somut bu maddi ve hukuki olgulara göre resen araştırma ve aydınlatma ilkeleri kapsamında;

1. Hizmet süresi yönünden:

Somut bu maddi ve hukuki olgulara göre resen araştırma ve aydınlatma ilkeleri kapsamında;

1. Hizmet süresi yönünden:

Davalılar arasındaki sözleşmeler, sözleşmelerin ekleri, davalı ... şirketinin o dönem işçi bildirim cetvelleri kurumdan ve varsa sözleşmeler kapsamında çalışan işçi sayısı ve listesi getirtilmeli, davacının bu listelerde olup olmadığı araştırılmalı, yoksa sözleşme kapsamına göre hizmetin kaç işçi ile yapılabileceği gerekirse bilirkişi incelemesi ile belirlenmeli, ö dönem bildirim bordrolarında bulunan bordro tanığı veya davalı asıl işverenin bu işte çalışan işçileri tanık olarak dinlenmeli, davalılar arasındaki sözleşmelerin bitim ve başlangıç tarihi arasındaki sürede hizmetin yapılıp yapılmadığı, davacının kayda göre başka işyerinde çalışması var ise bu kaydın hangi işveren ait olduğu, hizmet süresinde sayılıp sayılmayacağı açıklığa kavuşturulmalı ve davacının kayıt dışı çalışması duraksamaya yer vermeyecek şekilde anılan sözleşmelerdeki hizmete geçip geçmediği belirlenmelidir. Eksik inceleme ve yetersiz tanık anlatımı ile yaklaşık 7 yıl davacının sigortasız davalılar arasındaki sözleşmeye konu hizmette çalıştığının kabulü hatalıdır.

2. Ücret yönünden;

Davacının yaptığı iş, işteki kıdemi ile emsal dosyalardaki kabul edilen ücrete göre tazminat ve alacakların belirlenmesine esas ücreti meslek odasından yeninden araştırılmalı, emsal karardaki kabul edilen ücret ile çelişki giderilmeli ve belirlenecek ücrete göre tazminat ve alacaklar hesaplanmalıdır. Sendika üyesi işçiler için belirlenen, davalı asıl işverende teknisyen olarak çalışan işçilerin ücretinin tanık beyanları dikkate alınarak esas alınması ve çelişkiye neden olacak şekilde ücretin belirlenmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5970, Karar No: 2017/4836, Tarih: 08.11.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/5970 E.  ,  2017/4836 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütü kurma veya yönetme ve anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü :

İnceleme konusu olayda yetki ihtilafı meydana getiren, Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen kararın, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleriyle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen bölge adliye mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlama tarihi olan 20/07/2016 tarihinden sonraya ait olmasına ve anılan Yasanın 37/2. maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin görevleri arasında yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece ceza mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmenin de bulunmasına göre;

Adana Bölge Adliye Mahkemesinin 05/09/2017 tarihinde faaliyete geçmesi nedeniyle ihtilafın meydana geldiği tarihte aynı bölge adliye mahkemesi yargı çevresinde bulunan Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığının çözüm yeri CMK'nın 17. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli Ankara Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesi olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11798, Karar No: 2010/16083, Tarih: 05.10.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/11798 E.  ,  2010/16083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sincan 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.3.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 5.10.2010 gününde temyiz eden davalı N. A..vekili Av. M. E..geldi. Karşı taraf davacı M. A..ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı kadın delil listesinde tanık deliline dayanmış 7 tanık ismi bildirmiştir. Mahkemece 30.12.2008 tarihli oturumda 3 tanığın dinlenmesi yönünden ara kararı oluşturulmuştur. Hakkın suistimali niteliğinde olmadıkça tanık adedini hakim belirleyemez. Bu suretle kurulan ara kararı hukuki sonuç doğurmaz. Davalı kadının tüm tanıkları usulüne uygun celbedilip dinlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 750.00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.05.10.2010(Salı)

.
Yargıtay — Esas No: 2015/22311, Karar No: 2017/25277, Tarih: 21.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/22311 E.  ,  2017/25277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde, kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu, davalının kendi bünyesinde çalışan ve benzer işi yapan işçilerin müvekkilinden daha yüksek ücret aldığını, müvekkiline davalı bünyesinde çalışan benzer veya aynı işi yapan işçilere ödenen ücret miktarının ödenmesini gerektiğini, ayrıca eşit işlem borcuna aykırılık ile ilgili olarak İş Kanunu’nun 5/6 maddesinde dört aya kadar tazminat yaptırımı öngörüldüğünü ileri sürerek fark ücret alacağı ile eşit işlem borcuna aykırılıktan doğan tazminat alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının forklift operatörü olarak çalıştığını, söz konusu işin yardımcı iş mahiyetinde olduğunu, müvekkilinin forklift operatörü olarak çalışan işçisinin bulunmadığını, muvazaa iddiasının haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davacının ücret farkı alacağına yönelik talebinin kabulüne, eşit işlem borcuna aykırılık sebebiyle tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davacının ücret farkı alacağına yönelik talebinin kabulüne, eşit işlem borcuna aykırılık sebebiyle tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olup olmadığı ve davacının fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinin altıncı fıkrasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi; “bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişki” olarak tanımlanmış; aynı maddenin yedinci fıkrasında “asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez” kuralına yer verilmiştir.Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulabilmesi için iki işverenin bulunması, mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işin varlığı ve asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi halinde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirme” unsurunun gerçekleşmiş olması gerekir. Bundan başka asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanması veya daha önce asıl işveren tarafından o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulması gibi muvazaa kriterlerinin bulunmaması icap eder. Aksi halde alt işveren işçisi başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görecektir.İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi ispatlanabilen adi kanuni karineler olduğu kabul edilmelidir.

Somut olayda, davacı, metal kutu üretimi yapılan davalı şirkete ait fabrikada, kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, kayıtlarda yaptığı iş forklift operatörlüğü olarak gösterilse de, yaptığı işin üretim süreci ile doğrudan bağlantılı olduğunu, davalı şirketin kendi işçilerinin benzer işler için daha yüksek ücret aldıklarını ileri sürerek, fark ücret alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir. Mahkemece, davacının yaptığı işin uzmanlık gerektirmeyen asıl iş olduğu, başından beri asıl işveren işçisi sayılması gerektiği kabul edilerek, eşit işlem borcuna aykırılık uyarınca fark ücret alacağı hüküm altına alınmıştır.Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, forklift operatörü olarak çalışan davacının, davalı şirketin pal-depal ve palletizer bölümlerindeki işçileri ile birbirine yakın ve üretim prosesi kapsamında beraber çalıştıklarının tespit edildiği belirtilerek, anılan bölüm işçilerinin ücretlerinin emsal alınmasıyla fark ücret alacağı hesaplanmıştır.Asıl işin metal kutu üretimi olduğu davalıya ait işyerinde, hammaddenin ve üretilmiş kutuların taşınması, hammaddenin ağırlığından dolayı üretim bandına forklift ile koyulması gibi forklift ile yapılan tüm işler yardımcı iş niteliğindedir. Dosya kapsamından forklift operatörlüğü işini yapan asıl işveren işçisi bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Bu sebeple, davacının, fabrika içinde veya dışında forklift kullanarak yaptığı tüm işlerin, yardımcı iş kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden, anılan şekilde gerçekleştirdiği çalışmaları için fark ücret alacağı talep etme hakkı bulunmamaktadır. Ancak dosya içeriğinden, davacının forklift kullanmadan ve asıl işveren işçilerinin yardımı ile gerçekleştirdiği birtakım çalışmalarının bulunup bulunmadığı tam olarak anlaşılamamaktadır. Davacının forklift kullanmadan, üretim sürecinde asıl işveren işçileri ile yanyana veya beraber yaptığı, asıl işin bir parçası olarak değerlendirilebilecek, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmeyen konularda çalışmalarının bulunup bulunmadığı, bulunuyorsa bu çalışmalarının davacının günlük mesaisinin yüzde olarak ne kadarına isabet ettiğinin belirlenmesi gereklidir. Bu doğrultuda, mahkemece, aralarında işletme uzmanı ve makine mühendisi bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi kurulu oluşturularak, işyerinde keşif yapılmalı, tanıklar yeniden dinlenilerek ayrıntılı bilgileri sorulmalı ve belirtilen yönler yapılacak incelemeyle tereddüte yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacının, yürüttüğü işin, fabrika içinde veya dışında forklift kullanılarak yapılan işlerden ibaret olduğunun anlaşılması halinde, dava tümden reddedilmelidir

. Bu doğrultuda, mahkemece, aralarında işletme uzmanı ve makine mühendisi bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi kurulu oluşturularak, işyerinde keşif yapılmalı, tanıklar yeniden dinlenilerek ayrıntılı bilgileri sorulmalı ve belirtilen yönler yapılacak incelemeyle tereddüte yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacının, yürüttüğü işin, fabrika içinde veya dışında forklift kullanılarak yapılan işlerden ibaret olduğunun anlaşılması halinde, dava tümden reddedilmelidir. Davacının günlük mesaisinin sınırlı bir kısmında, forklift kullanmadan, davalı işverene ait işyerinde yürütülen asıl işin bir parçası olarak değerlendirilebilecek, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmeyen işlerde çalıştığının belirlenmesinde halinde ise, sadece asıl işte çalıştığı kabul edilebilecek süre ile orantılı olarak fark ücret alacağı isteminde haklı olduğu kabul edilmeli ve emsal işçi bordroları nazara alınarak fark ücret alacağı hesaplanmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21/11/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9139, Karar No: 2011/11799, Tarih: 27.10.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/9139 E.  ,  2011/11799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi gözetilerek hapis cezası takdiren alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fikrasından sanığa 5237 sayılı TCK.nun 154/2, ve 52. maddeleri uyarınca tayin edilen 1000 Türk lirası adli para cezasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “sanığın 5237 sayılı TCK.nun 154/2 maddesi uyarınca 5 tam gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına birim gün sayısı ile 5237 sayılı Kanunun 52. maddesi gereğince bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL adli para cezasının çarpılması suretiyle sanığın 100 TL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 27.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7478, Karar No: 2015/6060, Tarih: 18.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7478 E.  ,  2015/6060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ..... 2. Sulh Hukuk ve .... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

..... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önce “.....” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

.... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin ''...'' olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, hükümlünün beyanına göre hükümlünün cezaevine girmeden önce “.....” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18976, Karar No: 2024/16974, Tarih: 26.03.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/18976 E.  ,  2024/16974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/1463 E., 2017/988 K.

SUÇLAR : 1.Uyuşturucu madde ticareti yapma

2.Kenevir ekme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: 1. Ret (kenevir ekme suçu yönünden)

2. Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün düzeltilerek onanması (uyuşturucu madde ticareti yapma suçu yönünden)

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 14.10.2023 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Burdur Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5008, Karar No: 2010/11884, Tarih: 22.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5008 E.  ,  2010/11884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 22.06.2010 günü usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden taraf vekillerinin yokluklarında duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g bendi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre, emsallerin değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerin uygulanması suretiyle tespiti, daha sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi kurulu raporundan bu yöntem uygulanmadan başka taşınmazlara ilişkin açılmış bulunan kamulaştırma bedelinin tespiti davalarındaki bilirkişilerin belirlediği bedeller esas alınarak değer biçilmiştir.

Bu durumda, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satış yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, geçerli olmayan rapora dayanılarak eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.