muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2536, Karar No: 2016/3941, Tarih: 30.11.2016

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, re'sen de temyize tabi olan hükmün BOZULMASINA, Üye ...'ün değişik gerekçesi ve oybirliğiyle,

B) Sanık ... hakkında “zincirleme olarak uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Sanığın savunmasının aksine, hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan ayırma kararı verilen ...'ye uyuşturucu madde sattığına ilişkin kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı, Adli Tıp Kurumu'nun 19.11.2015 tarihli “sanığın kanında uyuşturucu madde bulunduğuna ilişkin” kan ve idrar analiz raporu da dikkate alındığında, sabit olan fiilinin “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçunu oluşturduğu, söz konusu suçtan da soruşturma aşamasında ayırma kararı verildiği dikkate alınarak anılan soruşturma evrakının akibetinin araştırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sanığın SALIVERİLMESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde serbest bırakılmasının sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazı yazılmasına,

30/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

A) OLAY:

Sanık 11.10.2015 suç tarihinde İbrahim'e 1,08 gram esrar; ..., ... ve ... ise MDMB-CHMICA etken maddesi içeren toplam 1,170 gram madde satmıştır.

Adli Tıp Kurumu 5. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 11.04.2016 tarihli raporunda, MDMA-CHMICA'nın amid taşıyan indol türevi sentetik cannabinoid olduğu ve 08.03.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Bakanlar Kurulu'nun 16.02.2016 tarihli kararı ile 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi Hakkında Kanun'un 19. maddesine göre uyuşturucu madde kapsamına alındığı (suç tarihinden sonra) belirtilmiştir.

B) TARTIŞMANIN KONUSU:

Suç tarihinden sonra Bakanlar Kurulu kararı ile 2313 sayılı Kanun kapsamına alınan bir maddenin bulundurulması veya alınıp satılması halinde;

1- 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan “uyuşturucu madde satma veya bulundurma” suçu oluşur mu? Buna bağlı olarak aynı maddenin 4. fıkrası gereğince cezanın artırılması mümkün müdür?

B) TARTIŞMANIN KONUSU:

Suç tarihinden sonra Bakanlar Kurulu kararı ile 2313 sayılı Kanun kapsamına alınan bir maddenin bulundurulması veya alınıp satılması halinde;

1- 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan “uyuşturucu madde satma veya bulundurma” suçu oluşur mu? Buna bağlı olarak aynı maddenin 4. fıkrası gereğince cezanın artırılması mümkün müdür?

2- 188. maddenin 3. fıkrasında tanımlanan suç oluşmadığı takdirde, aynı maddenin 6. fıkrasında tanımlanan “üretimi resmi makamların iznine veya satışı yetkili tabip tarafından düzenlenen reçeteye bağlı olan “uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğuran madde satma veya bulundurma” suçunu oluşturup oluşturmadığının belirlenmesi için, suç konusu maddenin üretiminin resmi makamların iznine veya satışının yetkili tabip tarafından düzenlenen reçeteye bağlı olup olmadığının araştırılması; buna bağlı olarak TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan “esrar satma” suçu ile “188. maddenin 6. fıkrasında tanımlanan suç arasında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen “zincirleme” suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekli midir?

C) HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

1- Bir maddenin, TCK'nın 188. maddesinin 1 ve 3. fıkralarında tanımlanan suçu oluşturması için;

a) Bilimsel analiz ve inceleme sonucu; 1961 Tek Sözleşmesi'nin I ve II numaralı cetvellerinde veya 2313 sayılı Kanun’un 1, 2 ve 3. maddelerinde veya 3298 sayılı Kanun’un 1 ve 4. maddelerinde ya da 2313 veya 3298 sayılı Kanun'ların verdiği yetkiye dayanan Bakanlar Kurulu kararlarında yer alan bir madde olduğunun belirlenmesi gerekir.

b) İmal, ithal ve ihraç edilmesi ya da satılması, satışa arz edilmesi, başkalarına verilmesi, sevk edilmesi, nakledilmesi, depolanması, satın alınması, kabul edilmesi, bulundurulması yasaklanmış ya da ruhsata bağlanmış olmalıdır. Sözü edilen maddeler, bu konuda alınan kararların Resmi Gazete'de yayımlandığı tarihten itibaren suçun konusunu oluşturur.

c) Ruhsata tabi ise, failin suç tanımında yer alan hareketleri ruhsatsız veya ruhsata aykırı olarak yapması gerekir.

d) Analizi yapılan maddenin imal, ithal ve ihraç edilmesi ya da satılması, satışa arz edilmesi, başkalarına verilmesi, sevk edilmesi, nakledilmesi, depolanması, satın alınması, kabul edilmesi, bulundurulması yasaklanmamış ve ruhsata tabi de kılınmamış ise (serbest ise), "ruhsatsız veya ruhsata aykırı olma" unsuru bulunmayacağından TCK'nın 188. maddesinin 1 ve 3. fıkraları ile 190 ve 191. maddelerinde yazılı suçlar oluşmaz.

e) 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un 1. maddesinin 1. fıkrasında sayılan uyuşturucu veya uyarıcı maddeler ile 19. maddesi uyarınca bilimsel inceleme sonucu uyuşturucu veya uyarıcı madde olduğu belirlenen ve Bakanlar Kurulu tarafından 2313 sayılı Kanun kapsamına alınan maddelerin ithal, ihraç ve satışı Sağlık Bakanlığı'nın denetimine tabidir.

e) 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un 1. maddesinin 1. fıkrasında sayılan uyuşturucu veya uyarıcı maddeler ile 19. maddesi uyarınca bilimsel inceleme sonucu uyuşturucu veya uyarıcı madde olduğu belirlenen ve Bakanlar Kurulu tarafından 2313 sayılı Kanun kapsamına alınan maddelerin ithal, ihraç ve satışı Sağlık Bakanlığı'nın denetimine tabidir.

f) 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun’un 1. maddesinin 1. fıkrasında sayılan uyuşturucu veya uyarıcı maddeler ile aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca bilimsel inceleme sonucu uyuşturucu veya uyarıcı madde olduğu belirlenen ve Bakanlar Kurulu tarafından 3298 sayılı Kanun kapsamına alınan maddelerin alımı, satımı, imali, ithali ve ihracı Bakanlar Kurulu'nun tespit edeceği esaslara göreve Sağlık Bakanlığı'nın denetimine tabidir.

g) 2313 sayılı Kanun'un 19. maddesi ve 3298 sayılı Kanun'un 1. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, Bakanlar Kurulu bir maddenin uyuşturucu veya uyarıcı madde olduğunu belirlememektedir. Uyuşturucu veya uyarıcı madde, laboratuvar olanakları bulunan bir kurum veya kuruluş tarafından, bilimsel inceleme sonucu belirlenmekte, Sağlık Bakanlığı'nın teklifi üzerine Bakanlar Kurulu tarafından bu madde veya maddelerin 2313 ya da 3298 sayılı Kanun kapsamına alınmasına karar verilmekte, böylece bunların denetimi Sağlık Bakanlığı tarafından yapılmaktadır. Sağlık Bakanlığı ise bunların imalini, ithalini, ihracını, alınıp satılmasını yasaklamakta veya ruhsata bağlamaktadır. Bu maddelerin yasaklanması veya ruhsata tabi olması ise bu suçların oluşumu için bir unsurdur.

2- Bir maddenin, TCK'nın 188. maddesinin 6. fıkrasında tanımlanan suçu oluşturması için;

a) Bilimsel analiz ve inceleme sonucu; 188. maddenin 1 ve 3. fıkralarında tanımlanan suçların konusunu oluşturmamakla birlikte, uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğurduğunun belirlenmesi,

b) Suç tarihinden önce, üretiminin resmi makamların iznine veya satışının yetkili tabip tarafından düzenlenen reçeteye tabi kılınmış olması

Gerekir.

3- “Zincirleme suç başlıklı” 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasında “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” hükmü yer almaktadır.

Uyuşturucu veya uyarıcı madde satma suçunun temel şekli 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında, daha az cezayı gerektiren şekli ise aynı maddenin 6. fıkrasında ....düzenlenmiştir. Bu nedenle, diğer koşulları da bulunduğu takdirde bu iki suç arasında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkündür.

D) SONUÇ:

1- Sanığın üç kişiye sattığı MDMB-CHMICA etken maddesi içeren “sentetik cannabinoid” maddesinin;

Uyuşturucu veya uyarıcı madde satma suçunun temel şekli 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında, daha az cezayı gerektiren şekli ise aynı maddenin 6. fıkrasında ....düzenlenmiştir. Bu nedenle, diğer koşulları da bulunduğu takdirde bu iki suç arasında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkündür.

D) SONUÇ:

1- Sanığın üç kişiye sattığı MDMB-CHMICA etken maddesi içeren “sentetik cannabinoid” maddesinin;

a) Suç tarihinde bulundurulması veya alınıp satılması yasaklanmış olmadığı gibi ruhsata tabi kılınmış da değildir. Suç tarihinden sonra Bakanlar Kurulu kararı ile 2313 sayılı Kanun kapsamına alınmak suretiyle ruhsata tabi kılınmıştır. Bu nedenle “ruhsatsız veya ruhsata aykırı olma” unsuru gerçekleşmediği için TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında tanımlan suç oluşmamıştır. Buna bağlı olarak sanık hakkında aynı maddenin 4. fıkrası gereğince cezanın artırılması da mümkün değildir.

b) TCK'nın 188. maddesinin 6. fıkrasında tanımlanan suçu oluşturup oluşturmadığının ve ve buna bağlı olarak aynı maddenin 3. fıkrasında tanımlanan “esrar satma” suçu ile birlikte zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi için, suç tarihi itibarıyla üretiminin resmi makamların iznine veya satışının yetkili tabip tarafından düzenlenen reçeteye bağlı olup olmadığının Sağlık Bakanlığı'ndan sorulması gerekir.

2- Sanık ... hakkındaki hükmün bu değişik gerekçeyle bozulması gerektiği düşüncesindeyim. 30.11.2016
Yargıtay — Esas No: 2013/2771, Karar No: 2014/11722, Tarih: 11.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/2771 E.  ,  2014/11722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6197 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Asıl karar yönünden hükümlülüğüne, ek karar karar yönünden temyiz isteminin süre yönünden reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın temyiz talebinin mahkeme tarafından 27.10.2010 tarihinde reddine karar verilmesi üzerine anılan kararın sanık tarafından tekrar temyiz edilmesi durumunda, talebin süresinde olup olmadığının değerlendirilmesi hususu temyiz merciine ait olduğundan; sanığın ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde bulunmadığına, ilişkin 06.12.2010 tarihli kararı hukuken geçersiz ve yok hükmünde olup 27.10.2010 tarihli ek karara yönelik yapılan incelemede;

Gıyabi ek kararı 10.11.2010 tarihinde tebellüğ eden sanığın yasal süresinden sonra 24.11.2010 günü temyiz ettiği anlaşılmakla temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7050, Karar No: 2025/1572, Tarih: 10.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/7050 E.  ,  2025/1572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/523 Esas, 2022/523 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) 29.12.2020 Tarihli ve 2020/676 Esas, 2020/570 Karar Sayılı Kararı

Korunmaya ihtiyacı olan küçük hakkında sağlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

Osmangazi Kaymakamlığı İlçe Sağlık Müdürlüğünce 06.10.2022 havale tarihli yazısı ile, hastanın gelmediğine ilişkin doktor raporu sunulmuştur.

Mahkemece 18.10.2022 tarihli ek karar ile, çocuğun ... Mahallesi 3. ...Sokak No:...Bursa adresinde ikamet ettiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 12.12.2022 Tarihli ve 2022/523 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Koruyucu tedbir kararlarının verildikten sonra hangi hâkim tarafından denetleneceğinin de düzenlendiği, buna göre tedbir kararının ilk olarak Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından alındığını, tedbir kararlarının uygulanmasını belirli sürelerle inceleme görevini, kararı veren hâkim veya mahkemeye verdiğine göre, koruyucu ve destekleyici tedbir kararı hangi hâkim/mahkeme tarafından alınmış ise uygulanmasını takip; uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevi de kararı veren hâkim veya mahkemeye ait olacağı değerlendirilerek bundan sonraki talepler ve uygulamayla ile ilgili karar vermeye yönelik yetkili mahkemenin Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi olacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının d alt bendi uyarınca hakkında sağlık tedbiri uygulanan küçüğün, sağlık tedbirinin uygulamasının takibine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) 2020/676 Tedbir Talep sayılı dosyasında 29.12.2020 tarihli karar ile, küçük hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince sağlık tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 18.10.2022 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesince (Aile Mahkemesi sıfatıyla) sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5545, Karar No: 2013/28162, Tarih: 13.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/5545 E.  ,  2013/28162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, Büyükşehir Belediyeleri ve Belediyeler Kanunu ile Büyükşehir Belediye Meclis kararı ile yürürlüğe konulan yönetmelik hükümleri gereğince davalı hakkında icra takibi başlattıklarını, davalının takibe haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına, % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı duruşmadaki beyanında icra takibine konu paranın tamamını ödeyemeyeceğini, taksitle ödeyebileceğini savunmuştur.

Mahkemece, ödeme emrinin borçluya 05.10.2011'de tebliğ edilmesine rağmen davalı borçlu vekilince 13.10.2011 havale tarihli dilekçe ile borca itiraz ediliği, davalı borçlu tarafça İİK'nun 62. maddesinde öngörülen yasal 7 günlük sürenin geçirilmesinden sonra itirazın yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne, icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde; mahkemece İİK'nda öngörülen yasal 7 günlük sürenin geçirilmesinden sonra ödeme emrine itiraz edildiği gerekçesi 2013/5545-28162

ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, İİK 66/1. maddesi gereğince müddeti içinde yapılan itiraz takibi durdurur. İtiraz müddetinde değilse, alacaklının talebi üzerine icra memuru takip muamelelerine alacağın tamamı için devam eder. Hal böyle olunca mahkemece, süresi geçtikten sonra yapılan itirazın geçerli bir itiraz olmayıp, böyle bir itirazın icra takibini durduramayacağı, İİK 67. maddesi gereğince de itirazın iptali davasının görülebilmesi için geçerli bir itirazın bulunması gerektiği göz önüne alınarak davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25073, Karar No: 2018/4696, Tarih: 18.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/25073 E.  ,  2018/4696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Şikayete konu Ankara 14. İcra Müdürlüğü’nün 2012/16481 E. sayılı dosyasında alacağın kaynağının Ekim Kasım, Aralık 2012 aylarına ait kira borcu olduğu, sanık tarafından ibraz edilen şikayetçi ve vekilinin de imzasını taşıyan 18.01.2013 tarihli ibranamede 2012 yılı Ekim-Kasım-Aralık aylarına ait kira bedellerinin ödendiği, bu dönemlere ait borç bulunmadığının belirtildiği anlaşılmakla, anılan belge değerlendirilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3843, Karar No: 2011/12116, Tarih: 13.09.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/3843 E.  ,  2011/12116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, vakıf yetkilileri ile davalı şirket temsilcileri arasında 13.12.2004 tarihli sözleşme ile canlı hayvan alımına ilişkin anlaşma yapıldığını, bu sözleşmeye istinaden de ödenmesi gereken paranın davalıya ödendiğini, ancak davalı şirket yetkililerinin 08.01.2008 tarihli noksan beyan edilen KDV ilişkin olarak müvekkil vakfa bir yazı yazarak 28.12.2004 tarih ve 037608 sayılı fatura ile % 1 KDV tahakkuk ettirildiği ancak vergi denetmenlerince yapılan inceleme sonucunda verilen rapora göre bunun % 1 değil % 8 olması gerektiği bu nedenle oluşan % 7 lik farkın maliyeye ödenmesinin gerektiğinin bildirildiği,Vakıf yetkililerince borç ödenmediği için davalı şirket vekili vasıtasıyla ... 1. İcra Müdürlüğünün 2008/8352 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını,vergilendirme konusunda uzmanlığa sahip olmayan KDV oranının % 1 veya % 8 olarak belirlenmesinde herhangi bir etkisi ve görüşü olmayan vakfın kusurunun olmadığını, tüm bu nedenlerle davacı vakfın davalı şirkete borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili firmanın % 1 KDV oranı ile aldığı hayvanları aynı oranda davacı yana fatura ile yansıttığını, gelir idaresi başkanlığı inceleme raporuna göre ise KDV oranının % 8 olması gerektiği, yapılan uzlaşma neticesi aylık olarak ödemeler yapılmaya başlandığını, müvekkilinin kendi ödemek zorunda kaldığı farkın KDV nin dolaylı vergi olması ve yansıtılması gerektiği için davalı yandan istemekte haklı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

2011/3843-12116

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davacının davasının reddine, takip tarihi itibariyle davalıya 16.416,40 TL borçlu olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir..

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Ancak; davacı vakıf davalının ödemesi gereken KDV miktarını Vergi Dairesi ile uzlaşma sonucunda tenkis edildiğini ve tahakkuk edilen miktar kadar ödeme yapılmadığını ileri sürmüştür.