muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5197, Karar No: 2022/7585, Tarih: 17.11.2022

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Somut olayda davacı temsilcisi ilk celsede dosyaya mazeret sunmuş, mazereti kabul edilmiş, davacı temsilcisinin 23.10.2018 tarihinde sunduğu mazereti Mahkemece yerinde görülmeyerek reddedilerek dosya işlemden kaldırılmış, 24.01.2019 tarihinde ise süresi içerisinde yenilenmeyen davanın HMK 150. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

3.3.2. Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinin yerinde olmasına göre (IV/3.) no.lu paragrafta yer verilen gerekçeyle Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 17/11/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11342, Karar No: 2013/1239, Tarih: 13.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/11342 E.  ,  2013/1239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmî evlenme olmadan dinsel törenle evlenme suçundan sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 06.07.2011 gün ve 2010/542 Esas, 2011/272 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra, temyiz aşamasında hakkındaki soruşturma evrakı yaş küçüklüğü nedeniyle tefrik edilen sanık ...'in sanık ... ile 24.02.2012 tarihinde resmî nikâh kıyarak evlendikleri Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ortamından temin edilen nüfus aile kaydından anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi nazara alınarak adları geçen sanıklar hakkında aynı Kanunun 230/5-son maddesi gereğince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1, 5271 sayılı CMK.nın 223/8 ve 5237 sayılı TCK.nın 230/5-son maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE, 13.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18623, Karar No: 2015/19947, Tarih: 19.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/18623 E.  ,  2015/19947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 21. İş Mahkemesi

Tarihi :07.05.2015

No :2014/245-2015/218

Dava, 1 günlük hizmet süresinin ve sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı işverene ait işyerinde 01.07.1978 tarihinde çalışmaya başladığı yönünde hakkında düzenlenen işe giriş bildirgesi yasal hak düşürücü süre içerisinde 03.07.1978 günü davalı K... verilen 02.11.1961 doğumlu davacının 01.09.1978 – 20.08.1980 döneminde Deniz Harp Okulu’nda askeri öğrenci olarak okuyup mezun olmadan ayrıldığı anlaşılmakta olup 01.07.1978 tarihinde hizmet akdine tabi olarak çalışıldığının ve anılan tarihin sigorta başlangıcı olduğunun tespitine ilişkin davada mahkemece yapılan yargılamada, 1 günlük hizmet tespiti istemi kabul edilip sigortalılık başlangıcının ise 18 yaşın doldurulduğu 02.11.1979 tarihi olduğuna karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun 12. maddesinde, bu kanunla tanınan haklardan harp okulları, fakülte ve yüksek okullarda Türk Silâhlı Kuvvetleri hesabına okuyan veya kendi hesabına okumakta iken askerî öğrenci olanlar ile astsubay meslek yüksek okulları ve astsubay nasbedilmek üzere temel askerlik eğitimine tâbi tutulan adayların faydalanacakları belirtildikten sonra 31. maddenin 7. fıkrasında, anılan okulları tamamlayamayarak ayrılanların ve fakülte, yüksek okul veya meslek yüksek okullarında kendi hesabına okuduktan sonra astsubay nasbedilmek üzere temel

./..

askerlik eğitimine tâbi tutulanlardan bu eğitimi tamamlayamayarak ayrılanların buralarda geçen öğrenim ve eğitim sürelerinin fiilî hizmet süresi sayılmayacağı bildirilmiştir.

Diğer taraftan, 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 günü yürürlüğe giren 4. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde, kamu idarelerinde sigortalı sayılanlar açıklanmış, 4. fıkrasının (d) bendinde, 1. fıkranın (c) bendi gereği sigortalı sayılanlara ilişkin hükümlerin, Harp okulları ile fakülte ve yüksek okullarda, Türk Silâhlı Kuvvetleri hesabına okuyan veya kendi hesabına okumakta iken askerî öğrenci olanlar ile astsubay meslek yüksek okulları ve astsubay naspedilmek üzere temel askerlik eğitimine tâbi tutulan adaylar hakkında da uygulanacağı belirtildikten sonra 5. fıkrasında, 4. fıkranın (d) bendinde belirtilen okulları tamamlamadan ayrılanlar ile bu okulları tamamlamalarına karşın görevlerine başlamadan ayrılanların, bu okullarda geçen eğitim sürelerinin sigortalılıklarından sayılmayacağı açıklanmıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, Deniz Harp Okulu’nu tamamlamayarak ayrılan davacının 5434 sayılı Kanunun 31/7. ve 5510 sayılı Kanunun 4/5. maddeleri gereğince, anılan Okulda eğitime başladığı 01.09.1978 tarihinin uzun vadeli sigortalı kolları bakımından sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilemeyeceğinin ve buna göre 18 yaşın doldurulduğu tarihin esas alınması gerektiğinin belirgin bulunmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30818, Karar No: 2016/508, Tarih: 12.01.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/30818 E.  ,  2016/508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 14/09/2015 tarih, 2015/9807-20954 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek (10) numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun İİK.'nun 168/4. maddesinde öngörülen (5) günlük yasal sürede icra mahkemesine başvurarak imzaya itiraz ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece yaptırılan inceleme sonucunda düzenlenen 21.4.2014 tarihli bilirkişi raporunda, takip konusu çek yerine sehven aynı imzayı taşıdığı ve borçlu tarafından ödenediği iddia edilen ilgisiz çekler üzerinde imza incelemesi yapılarak, bu çeklerdeki keşideci imzasının borçlu şirket yetkililerinin eli ürünü olmadığı bildirilmiş, mahkemece takip konusu çek üzerinde inceleme yapılması maksadıyla aynı bilirkişiden alınan 10.7.2014 tarihli ek raporda ise, takip dayanağı çekteki imzanın muteriz borçluya ait olmadığı tespit edilmiş, mahkemece ikinci kez alınan 19.11.2014 tarihli ek raporda ise, ilk raporda incelemesi yapılan takip konusu olmayan çeklerdeki imza ile ikinci raporda incelenen takibe konu çekteki imzanın aynı el ürünü olduğu saptanmıştır.

Bu durumda, mahkemece dosyadan alınan ilk rapor ile 10.7.2014 tarihli ek raporun çelişki oluşturduğu kabul edilerek yeni bir rapor alınmışsa da, ilk rapordaki inceleme takip dayanağı senede ilişkin olmayıp, sadece alacaklı tarafından mukayese belge olarak kabul edilmesi istenen ve borçlu tarafından daha önceden ödendiği iddia edilen senetlerdir. Dolayısıyla, mahkemece çelişki oluşturduğu kabul edilen bu raporun yargılamaya etkisi bulunmadığı gibi, üç raporun birlikte değerlendirilmesi halinde dahi, birbirleriyle çelişmediği, aksine itiraza konu çekteki imzanın borçlu şirket yetkililerine ait olmadığının vurgulandığı anlaşılmıştır.

O halde, mahkemece, muteriz borçlu ....'nin imza itirazının İİK'nun 170/3. maddesi gereğince kabulü ile takibin adı geçen yönünden durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, istemin reddi isabetsiz olup hükmün bu nedenle bozulması gerekirken Dairemizce, raporlar arasında çelişki olduğundan yeni bir rapor alınması gerektiği gerekçesi ile sehven bozulduğundan; somut olaya uygun düşmeyen bozma gerekçesinin kaldırılarak mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 14.9.2015 tarih ve 2015/9807 E., 2015/20954 K. sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30775, Karar No: 2018/2542, Tarih: 08.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30775 E.  ,  2018/2542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-) Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35008, Karar No: 2014/39661, Tarih: 12.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/35008 E.  ,  2014/39661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2014

NUMARASI : 2013/704-2014/347

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini 201-1 numaralı kıymet takdir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 23373,86 TL olarak belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 12033 TL'nin tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile talebini 21036,47 TL'na çıkarmıştır.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini idari yargının görevli olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile toplam 21036,47 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı

dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın bozulmasına, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2200, Karar No: 2019/9062, Tarih: 27.06.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/2200 E.  ,  2019/9062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıktan ele geçen bıçağın 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz bıçak olup olmadığı hususunda Kriminal Laboratuvar veya Adli Tıp Kurumu Başkanlığından rapor alınması gerektiği gözetilmeden, konusunda uzman olduğu anlaşılamayan polis memurunun yetersiz ön inceleme raporuna itibar edilerek eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11839, Karar No: 2018/9315, Tarih: 20.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/11839 E.  ,  2018/9315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında 2007 takvim yılında işlenen suç hakkında; mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2008 ve 2009 takvim yıllarında işlenen suçlar hakkında; mahkumiyet

I. Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu anlaşılmakla, sanığın vaki temyiz isteminin CMK'nin 264/2. maddesi uyarınca itiraz olarak kabulü ile dava dosyasının mercince karara bağlanmak üzere mahalline İADESİNE,

II. Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte belge kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanıklar hakkında TCK'nun 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamada toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2374, Karar No: 2023/1326, Tarih: 27.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/2374 E.  ,  2023/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2021 tarihli ve 2021/718 Esas, 2021/1230 Karar sayılı kararı ile hükümlünün, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile hükümlü hakkında basit yargılama usûlü uygulanması suretiyle kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 25 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 07.02.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.12.2022 tarihli ve 2022/10823 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2023 tarihli ve KYB-2023/1865 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2023 tarihli ve KYB-2023/1865 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“1) Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 'adlî para cezası' başlıklı 52. maddesinde yer alan '(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. (2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. (3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir. (4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.' şeklindeki düzenleme karşısında, mahkemece gün adlî para cezasına hükmedilmesi sonrası infaza elverişli olacak şekilde her bir gün karşılığı para cezası miktarı belirtilmeyerek hükmün eksik kurulmasında,