muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14283, Karar No: 2025/1033, Tarih: 22.01.2025

2. Davacı vekili 10.06.2022 tarihli cevap dilekçesinde özetle; aynı iş kazası nedeniyle alınan ek rapor dikkate alınarak fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere 386.992,29 TL'nin kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili asıl davaya cevap dilekçesinde özetle davanın zamanaşımı yönünden reddinin gerektiğini, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, dava konusu olayın iş kazası niteliğinde olmadığını, olayın iş kazası olduğu kabul edilse dahi müvekkil şirketin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, davacıya yasal olarak gerekli tüm eğitimlerin verildiğini, tüm eğitimlere rağmen işçinin tedbir almayarak kusuru ile kazaya sebebiyet vermesi halinde işverene herhangi bir sorumluluk yüklenemeyeceğini, davacının mağaza sorumlusu olarak çalıştığını ve görev tanımından da anlaşılacağı üzere yük yükleme ve boşaltma gibi bir görevinin bulunmadığını, davacının tamamen kendi inisiyatifiyle boşaltma işlemi yapmış olduğunun varsayılması halinde dahi yapılan işlerin ağır güç kullanmayı gerektirmediğini, transpalet olarak kullanılan araçların insan gücünün kullanımını en aza indirgeyecek şekilde tasarlandığını, müvekkil şirket mağazalarında ağır yük kaldırmayı gerektirecek işler yapılmadığını, bu nedenlerle davacının yakalanmış olduğu sağlık probleminde müvekkil iş yerinde çalışmasının bir etkisinin olmadığını, müvekkil şirkette çalışmaya devam etmesinin de sağlığını tehlikeye düşürmeyeceğini gösterdiğini, davacının iş aktinin feshedildiği (31.03.2016) tarih itibariyle ücretinin 2.810 TL olduğunu, davacının herhangi bir maddi ve manevi zararının bulunmadığını, talep edilen manevi tazminatın fahiş olduğunu, belirterek davanın reddini istemiştir

2.Davalı vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde özetle; kazanın 24.01.2008 tarihinde gerçekleştiği, davanın 14,5 yıl sonra açılmakla 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, müvekkili şirketin adresi Sancaktepe/İstanbul olduğu halde Erzurum’da dava açılmasının hatalı olduğunu, olayın iş kazası niteliğinde olmadığını, kazanın günlük hayatta meydana gelebilecek türden bir rahatsızlık olduğunu, olay iş kazası olarak kabul edildiğinde dahi müvekkilinin her türlü İSG tedbirini aldığından sorumluluğunun bulunmadığını, davacının yükü transpalet araçlar yardımıyla boşaltması gerekirken tamamen kendi inisiyatifi ile boşaltıldığından müvekkiline atfedilecek kusur olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.07.2022 tarihli ve 2016/462 E. 2022/423 K. sayılı kararıyla; davacının talep edebileceği maddi tazminatın SGK'dan bağlanan gelirin %90’ı tenzil edildiğinde 692.374,92 TL olduğu gözetildi ancak taleple bağlı olarak davacının geliri %100 oranında düştüğü hesaba göre taleple bağlı asıl ve birleşen davada 677.210,47 TL maddi tazminata hükmedildiği, maluliyetin “gelişen bir durum” olması nedeniyle maluliyet oranının artması halinde, zamanaşımı süresi maluliyetin kesin olarak tespit edildiği son rapor tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı buna göre davacı işçinin maluliyet oranının kesinleştiği rapor tarihi itibariyle davalı tarafın zamanaşımı def'i yerinde görülmediği, geçici ödemenin yargılama sırasında tahsil edilip edilmediği konusunda dosyaya bilgi verilmediğinden tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla karar verildiği gerekçeleriyle; asıl davada maddi tazminata yönelen davanın kabulüne, dosya kapsamında davalı tarafça yapılan geçici ödemeye yönünden tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile taleple bağlı kalınarak 290.288,18 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 24.01.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminata yönelen davanın kısmen kabulüne, dosya kapsamında davalı tarafça yapılan geçici ödemeye yönünden tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile 40.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 24.01.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, birleşen davada ise davanın kabulüne, -taleple bağlı kalınarak- 386.922,29 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 24.01.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 09.12.2009 tarihli olayın kurumca iş kazası olarak kabul edildiği, sürekli iş göremezlik oranın %35 olarak belirlendiğini, hükme esas alınan kusur bilirkişi raporunda davalıya %90 davacıya %10 kusur verilmesinin yerinde olduğu, davacının maddi tazminat alacağının belirlenmesinde gelirin ilk peşin değeri ve geçici iş göremezlik ödeneğinin rücuya kabil kısmının tenzil edildiğini, raporların dosya kapsamına uygun olduğu, ek davanın açıldığı tarih itibari ile zamanaşımına uğrayan bir alacak olmadığı, tarafların kusur durumu, zararın ağırlığı ve olay tarihi dikkate alındığında manevi tazminat miktarının yerinde olduğu belirtilerek, davalının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-1 b maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz isteminde bulunulması üzerine Dairemizin 12.03.2024 tarihli ve 2024/957 Esas 2024/2592 Karar sayılı ilamıyla; davacının 25.02.2019 tarihli hesap raporuna itirazı olmadığını gözeterek bu raporda dikkate alınan %100 kusur oranı yerine dosya kapsamına göre olayın oluşuna uygun düşen %90 kusur oranını uygulayarak, kurumdan geçici iş göremezlik döneminde ödenen miktar ile ilk peşin sermaye değerinin rücuya kabil kısmını iş bu raporla tespit edilen tazminattan mahsup ederek sonucuna göre maddi tazminatı belirlemek amacıyla İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulduktan sonra verilen temyiz incelemesine konu 06.06.2024 tarih, 2021/13 Esas, 2023/862 Karar sayılı kararla,

A) ASIL DAVADA:

1. Maddi tazminata yönelen davanın kısmen kabulüne, dosya kapsamında davalı tarafça yapılan geçici ödemeye yönünden tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile 262.159,36 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 13.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

2. Manevi tazminata yönelen davanın kısmen kabulüne, dosya kapsamında davalı tarafça yapılan geçici ödemeye yönünden tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile 40.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 13.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

B) BİRLEŞEN DAVADA:

1.Sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen 22.12.2023 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili ek kararı temyiz dilekçesinde özetle; harcın dosyaya yatırılması gerektiğinin yazıldığı muhtıra usulüne uygun olmadığı gibi muhtırada belirtilen harcın 02.09.2024 tarihinde yatırılmış olması nedeniyle temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılmasına dair ek kararın bozulmasını talep etmiştir

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; zamanaşımı süresi dolduktan sonra asıl ve birleşen davaların açıldığını, faiz başlangıcı tarihinin hatalı olduğunu, Mahkemenin hükmettiği 100.000 TL geçici ödeme kararı nedeniyle davacının başlattığı Erzurum 4. İcra müdürlüğünün 2020/3214 Esas sayılı icra dosyası kapsamında 03.03.2020 tarihinde yapılan 114.803,83 TL'nin tazminat hesabından düşülmediğini, olayda kusurun tamamının davacıya ait olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi, 439. maddesi.

3. Değerlendirme

A) Davacı vekilinin 02.09.2024 tarihli temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair ek karara temyiz başvurusunun değerlendirilmesinde;

Davacı vekiline temyiz başvurusu kapsamında yatırması gereken harcı içeren usulüne uygun düzenlenmiş muhtıranın 12.08.2024 tarihinde tebliğ edildiği, anılan muhtırada 1 haftalık kesin sürenin açıkça belirtildiği ve iş bu süre geçtikten sonra harcın yatırılmış olduğu anlaşılmakla, davacı hakkında Mahkemenin HMK 344. maddesi kapsamında temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

B) Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden,

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekili tarafından temyiz olan İlk Derece Mahkemesinin 02.09.2024 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA,

2. Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgililere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1030, Karar No: 2019/4659, Tarih: 02.04.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/1030 E.  ,  2019/4659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki kurumun usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazeretleri olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki kurum vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 02.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3914, Karar No: 2020/1251, Tarih: 24.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/3914 E.  ,  2020/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVACILAR : ... V.D.

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı İnegöl 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.12.2015 gün ve 2012/304 Esas 2015/507 Karar sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 18.06.2019 gün ve 3111-3882 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı ... vekil tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteklerinin REDDİNE, HUMK'nun 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 460,00 TL para cezası ve 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca bakiye 20.80 TL karar düzeltme harcının davacı ...'dan alınmasına, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10850, Karar No: 2021/6797, Tarih: 12.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/10850 E.  ,  2021/6797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62/1, 50, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine dair hüküm, sanık ve katılan zorunlu vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki otomobille geceleyin meskun mahal dışındaki çift şeritli yolda seyri sırasında sağ şerit üzerinden seyreden katılan ... idaresindeki aracı sollamak isterken kendi aracının sağ ön kısmıyla katılan sürücünün aracının sol arka kısmına çarpması sonucu takla atarak yol dışında kalan katılana ait araçta bulunan 4 kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına şerit izleme değiştirme kurallarına uymayarak tam kusurlu şekilde sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan zorunlu vekilinin cezanın az olduğuna yönelik yerinde görülmeyen ve sanığın herhangi bir hukuki nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK’nın 50. maddesi şeklinde eksik gösterilmesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ile katılan zorunlu vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 6. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 300 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4084, Karar No: 2019/11002, Tarih: 21.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/4084 E.  ,  2019/11002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde müşteki ....'in oğlu olan mağdur ...'ın ... İlköğretim Okulu 4/B sınıfı öğrencisi iken, öğretmeni olan sanığın izni olmadan okulda dağıtılan okul sütlerini arkadaşlarına dağıttığı, sanık kendisine kızdığında da bir tanesini öğretmeni olan sanığa fırlattığı, bunun üzerine sanığın da mağdurun kafasına okul sütlerinden iki adet fırlattığı, okul sütlerinin mağdura değmesi nedeniyle mağdurun alın kısmından basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralandığı olayda, görev belgesi de dosyaya getirtilmek suretiyle sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 86/2 ve 86/3-d maddeleri kapsamında kaldığı ve sanığın sübut bulan haksız tahrik altında kasten yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi yerine, sanık hakkında yazılı şekilde yanlış gerekçe ile CMK'nin 223/4-d maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40386, Karar No: 2017/3411, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40386 E.  ,  2017/3411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/647, Karar No: 2024/1611, Tarih: 21.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/647 E.  ,  2024/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/828 E., 2023/1895 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/222 E., 2022/83 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; boşanmış olduğu eşiyle birlikte yaşadığının tespit edildiğinden bahisle, yersiz ödeme nedeniyle aleyhinde 18.940,02 TL borç çıkarıldığını, eşiyle 04.01.1995 tarihinde evlendiğini, aralarında yaşanan şiddetli geçimsizlik nedeniyle Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 24.10.2001 tarih ve 2001/791 Esas, 2001/696 karar sayılı ilamı ile boşandığını, boşandıktan sonra baba ve annesinin yanında kalmaya başladığını, akabinde 2015 yılında annesinin, 2017 yılında ise babasının vefat ettiğini, babasının vefatı ile birlikte kendisinin maaş almaya başladığını, eşinin ise boşanmadan sonra kendi evinde ikamet ettiğini, boşanma tarihinden sonra birlikte ikametlerinin olmadığını, boşanmış olduğu eşi işe muvazaa bulunmamasına rağmen davalı kurum tarafından yeterli denetleme ve inceleme yapılmadan düzenlenen belge ile 18.940,02 TL borcun iptali için ...'na 10.04.2019 tarihinde başvuruda bulunulduğunu, ancak yapmış olduğu talebin yerinde görülmediğini ve yargı yoluna başvurabileceği hususunda kendisine bildirimde bulunulduğunu belirterek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, davalı Kuruma 18.940,02 TL borçlu olmadığının tespitiyle kesilen maaşın tekrar bağlanmasını ve ödenmeyen maaşların yasal faiziyle birlikte tarafına ödenmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurumca yapılan işlemlerde bir hata bulunmadığını beyanla, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile

Davacının davalı Kuruma 60991618-205.03.01-e.219186-3/2056888 sayılı yazısında belirtilen 18.940,02 TL borçlu olmadığının tespitine, kesilen yetim aylığının yeniden bağlanması gerektiğine ve ödenmeyen maaşların ödenmesi gereken tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu olaylar ile ilgili dosya kapsamında sunulmuş olan delillerin etkili bir şekilde değerlendirilmediğini, tanık beyanlarının birbirleri ile çelişmekte olduğnu, Yerel Mahkemece eksik ve hatalı hüküm kurulduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde yer alan beyanlarını tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık kurum işleminin iptali ile borçlu olmadığının tespiti, kesilen aylığının tekrar bağlanması talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56 ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesinin Anayasa’ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir-aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir-aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan-olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk-çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir-aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan-yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.