muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1553, Karar No: 2017/1038, Tarih: 31.05.2017

1479 sayılı Bağ-Kur Kanununda 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise bu kez “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlar” dan gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

619 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemelerin, anılan KHK’nin Anayasa Mahkemesince iptalinden sonra 4956 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle bu kez gerçek ve basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar mükellefiyet tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkarlar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıt olanlar ise talep tarihinden itibaren zorunlu sigortalı olarak kanun kapsamına alınmışlardır.

Gerçekten, 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. maddesine göre bir kimsenin zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olması için meslek kuruluş kaydı ile birlikte kendi adına ve hesabına bağımsız çalışması gerekmekte iken 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 1479 sayılı Kanunun 24. maddesinde, zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olmak için ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefi olması, gelir vergisinden muaf olanlarında meslek kuruluşuna kayıtlı olması hükmü yer almaktadır.

Görüldüğü üzere 20.04.1982 tarihinde yapılan değişiklikle, değişiklikten önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların sigortalılıklarına son vermemekte, değişikliğin yürürlüğe girdiği 20.04.1982 tarihinde, Bağ-Kur’a yeni kayıt ve tescil edilecekler için yeni düzenlemeler öngörmektedir. Tersinin kabulü kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki bu durumun kabulüne yasaca ve hukukça olanak olmadığı ortadır. Kaldı ki, 2654 sayılı Kanunun 6. maddesi ile 1479 sayılı Kanunun 24. maddesinde yapılan değişiklikte vergi mükellefi olmayan vergiden muaf olanlardan, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olanların da zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılacağı açıktır.

Öte yandan, hakkın kötüye kullanılması hukuken var olan bir hakkın sınırlarını aşarak ya da o hakkı gerekçe göstererek hukuka aykırı eylemler yapma durumu veya bir hakkın, yasaların tanıdığı yetkilerin sınırları içinde olmakla birlikle, amacından saptırarak kullanılması olarak açıklanabilir.

Öte yandan, hakkın kötüye kullanılması hukuken var olan bir hakkın sınırlarını aşarak ya da o hakkı gerekçe göstererek hukuka aykırı eylemler yapma durumu veya bir hakkın, yasaların tanıdığı yetkilerin sınırları içinde olmakla birlikle, amacından saptırarak kullanılması olarak açıklanabilir.

Türk Medeni Kanun'un 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Yani bir hak sahibi hakkını kullanırken ve borçlu borcunu öderken objektif iyi niyet kurallarına uymak, dürüst davranmak, başkalarını zarara uğratmamak zorundadır. Hak sahibi başkasına zarar vermek amacını taşımasa bile hareketi açıkça iyi niyet kurallarına aykırı ise ve başkasını zarara uğratıyorsa veya hak sahibine sağladığı yarar ile başkasına verdiği zarar arasında aşırı dengesizlik varsa bu durumu hakkın kötüye kullanılması olarak değerlendirebiliriz. Anayasa başta olmak üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Türk Medeni Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu hak sahibinin hakkını kullanırken objektif iyi niyet kuralları içinde hareket etmesini emretmiş aksi davranışın hukuk düzeni tarafından korunamayacağını belirtmiştir.

Somut uyuşmazlığın incelenmesinde, davacının 22.08.1974 ile 13.05.1975 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu, 08.01.1992 tarihinde Kuruma intikal eden Bağ-kur’a giriş bildirgesi ile 20.04.1982 tarihinden itibaren Kurum tarafından kayıt ve tescilinin yapıldığı, dava konusu 20.04.1982 ile 01.01.1992 tarihleri arasında ise vergi veya sicil kaydının bulunmadığı, ancak Kurum tarafından 20.04.1982 - 01.01.1992 tarihleri arasında Bağ-Kur zorunlu sigortalısı kabul edildiği, davacının 3780 sayılı Kanundan yararlanarak 20.04.1982-31.12.1991 tarihine kadar prim ve gecikme zammı borçlarını 01.01.1992 tarihinde ödediği anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, davacının dava konusu dönemde vergi kaydının bulunmaması nedeniyle zorunlu sigortalılık koşullarını taşımadığı açıktır. Esnaf ve sanatkâr siciline yöntemince kayıtlı olmayan veya vergi kaydı ya da oda üyeliği bulunmayan davacının Esnaf Bağ-Kur sigortalılığın için başlangıçta aranan şartlarını taşımadığı gibi bu şartları taşımadığını bilmesine rağmen Bağ-kur sigortalığının tescili amacıyla Kuruma başvurması da Medeni Kanunun 2. maddesi uyarınca objektif iyiniyet kuralının olayda uygulanmasını olanaksız kılmaktadır. Davacının vergi kaydı bulunmadığı halde vergi kaydı varmış gibi sigorta tescili yapılarak prim ödenmesi ile sigortalılık elde edebilmesi mümkün değildir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, davacıyı kendi hatalı işlemi nedeniyle yıllarca sigortalı sayan Kurumun, davacıya sigortalı olduğu inancı ve güvenini verdikten ve uyuşmazlık konusu döneme ilişkin primleri tahsil ederek uyuşmazlık çıkarmaksızın uzun süre kullandıktan sonra sigortalılık sürelerini iptalinin kabulünün mümkün bulunmadığı, Medeni Kanunun 2. maddesi uyarınca davacının iyiniyetinin korunmasının ve uyuşmazlık konusu dönemde sigortalı sayılmasının gerektiği, bu nedenle yerel Mahkeme direnme kararının onanmasının doğru olacağı ileri sürülmüş ise de bu görüş kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hal böyle olunca, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 31.05.2017 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2448, Karar No: 2012/6015, Tarih: 10.05.2012

**17. Hukuk Dairesi         2012/2448 E.  ,  2012/6015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3. kişi vekili, Fatsa 1. İcra Müdürlüğünün 2011/2116 sayılı takip dosyasından 16.9.2011 tarihinde haczedilen fındık ürününün müvekkiline ait olduğunu, borçlu oğlunun fındık ürünü elde edilebilerek tarım arazisi bulunmadığını borçlunun farklı bir adreste ikamet ettiğini ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borçlunun haciz adresindeki konutta ikamet ettiğini, borçlunun hacizde hazır bulunduğunu davacı 3. kişinin haciz sırasında borçlu oğlunun borçları nedeniyle borçlunun payı olan 20 dönüm fındık bahçesinin tapusunu vermediğine dair beyanları bulunduğunu mülkiyet karinesinin alacaklı yararına olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacı 3. kişi ile borçlunun baba-oğul oldukları aynı yerde altlı - üstlü oturdukları, harmanda bulunan fındığın yarısının haczedildiği, davacının haciz sırasındaki beyanlarına göre fındık arazilerini çocukları arasında pay ettiği, borçluya düşen kısmının tapuda devredilmemesine rağmen fiilen borçlu tarafından kullanıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3. kişi vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 21,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 10.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22314, Karar No: 2022/17538, Tarih: 15.12.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/22314 E.  ,  2022/17538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmün niteliği ve tayin olunan cezanın miktarı itibarıyla 5271 sayılı CMK'nun 286/2. maddesi uyarınca temyiz edilemez olduğu, sanığın temyiz istemlerinin Bölge Adliye Mahkemesince bu gerekçe ile reddine ilişkin 25/09/2018 tarihli ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, ek karara yönelik temyiz isteminin CMK'nun 298. maddesi gereğince REDDİ ile ek kararın ONANMASINA, 15.12.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9173, Karar No: 2018/18973, Tarih: 25.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/9173 E.  ,  2018/18973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... ile ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, ... Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, Gençlik Spor Genel Müdürlüğü, ... Büyükşehir Belediye Başanlığı aleyhine açılan davanın yargı yolu nedeni ile usulden reddine, ... Belediye Başkanlığı hakkında açılan davanın ise kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, ... ili, ... ilçesi, ... köyü, 11373 ada 3 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; dava konusu taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak, davacı tarafa 5443 ada 2 ve 12428 ada 1 parsel sayılı taşınmazlardan pay tahsis edildiği ve davacılar adına yeni tapu kayıtlarının 29.08.2016 tarihinde oluştuğu anlaşılmıştır.

Bu itibarla; şuyulandırma öncesi ve sonrası çaplı krokiler ilgili Kadastro Müdürlüğünden getirtilip mahallinde yeniden keşif yapılarak, yeni oluşan parseller ile kamulaştırmasız el atılan yerlerin konumları belirlenerek, yeni oluşan parsellerin kamuya özgülenip özgülenmediği tespit edildikten sonra, fiilen el atılıp atılmadığı da araştırılarak, fillen el atıldığının veya kamuya özgülendiğinin tespiti halinde bedeline hükmedilmesi, aksi halde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı ...'ndan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10475, Karar No: 2017/8758, Tarih: 02.10.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/10475 E.  ,  2017/8758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesi ile; 29.07.2013 tarihinde müvekkiline ait olan ... plaka sayılı araca; malikinin davalılardan ... olduğunu ve diğer davalı ...'in sevk ve idaresindeki ... plakalı aracın çarpması arkadan vurmasıyla meydana gelen trafik kazasında müvekkiline ait aracın maddi hasara uğradığını, söz konusu trafik kazası sebebiyle müvekkili aracında meydana gelen toplam 2.270,00 TL'lik hasarın olay tarihinden sonra müvekkili tarafından aracın tamir ettirildiğini, tüm bu nedenlerle, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkilinin aracında meydana gelen 2.770,00 TL maddi hasar bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, 1.000,00 TL değer kaybının olay tarihi olan 29.07.2013 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan ... ve ...'ten müştereken ve müteselsilen tahsiline, tazminat taleplerine olay tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan .... vekili cevap dilekçesi ile; davaya konu ...plakalı vasıtanın şirketlerine 22.04.2013-2014 tarihleri arasında ...sayılı trafik poliçesiyle sigortalı olduğunu, Kazadan 13 gün önce sigortalı araç resmi satışla ...'e satıldığını, Trafik Sigortası Genel Şartlarının C.4.maddesine göre işletenin değişmesi halinde sözleşmenin 10 gün içerisinde kendiliğinden fesih olduğu addedileceği, bu nedenle kaza tarihinde yürürlükte poliçe olmadığından, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalılardan ... ve ... cevap dilekçesi ile; sevk ve idaresinde bulunan araçla ana caddede seyir halinde iken davacı yanın kullandığı araçla tali yoldan seyir halinde bulunduğu caddeye aniden çıkması neticesinde kazaya neden olduğunu, zira olayda davacı yanın kusurlu olduğunu ancak bu gibi işleri bilmediği için olayın kendi üzerinde kaldığını, davacının polis memuru olması nedeniyle yanlı rapor tanzim ettirdiğini, ayrıca araçta meydana gelen hasarın da dosyaya sunulan fatura bedeli kadar olmadığını, tüm bu nedenlerle, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; uyulmasına karar verilen bozma ilamına, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile; araçta meydana gelen 2.770,00 TL'lik maddi hasar bedelinin davalılar ... ve ... yönünden olay tarihi olan 29.07.2013 tarihinden itibaren, davalı ... yönünden dava tarihi olan 03.12.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine; 1.000,00 TL değer kaybının olay tarihi olan 29.07.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar... ve ... yönünden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına göre; Mahkemece verilen ilk karar davalı .... vekili ve diğer davalılar... ve ... tarafından temyiz edilmiş; karar Dairemizin 08/10/2015 tarih ve 2015/1508 E.,2015/10277 K. sayılı ilamı ile bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen iş bu karar ise sadece davalı ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir. Somut olayda,bozmadan önceki kararın davalı ... ve ... tarafından temyiz edilmiş olup kesinleşmesine ve bozma sonrası verilen kararın, bozma öncesi verilen karara göre davalı ... ve ... aleyhine sonuç doğurmadığı da gözetildiğinde, bozma sonrası verilen kararı temyiz etmekte davalı ... ve ...’in hukuki yararı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ...’in temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 09/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8295, Karar No: 2017/25628, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/8295 E.  ,  2017/25628 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6, Karar No: 2017/5149, Tarih: 31.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/6 E.  ,  2017/5149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında verilen beraat kararı yönünden yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararı yönünden yapılan incelemede;

Başkaca temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 31.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7733, Karar No: 2023/3364, Tarih: 17.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/7733 E.  ,  2023/3364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.03.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un aykırılık suçundan dava açılmıştır.

2. Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28.04.2016 tarihli kararıyla sanık hakkında atılı suçtan, 5271 sayılı Kanun’un uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanığın babasına ait araçta yakalanan bıçakların her ne kadar birisi çalışır diğeri çalışmaz vaziyette olsa da, sanığın, kullandığı araçta yakalandığından unsurları oluşan suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, temyiz dışı diğer sanık ... ile mağdur ...'ın aralarında çıkan tartışmada, mağdur ve mağdur sanığın, sanık ...'a ait silahtan sayılan bıçakla yaralanmasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamında yer alan, mağdur ve mağdur sanık hakkında alınan adli raporlar, sanık ve mağdurların beyanları, otomobil diyagram formu, olay tutanağı, 30.05.2014 tarihli Uzmanlık Raporu ve diğer tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın aracından ele geçirilen bıçaklardan bir tanesinin 6136 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilmesi gereken sustalı bıçaklardan olduğu ve bulundurulması ve taşınması yasak olan suça konu eşyayı sanığın aracında bulundurduğu anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2023 tarihinde karar verildi.