muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9953, Karar No: 2010/2710, Tarih: 11.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/9953 E.  ,  2010/2710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ünye 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/02/2008 tarih ve 2005/18-2008/48 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 09.03.2010 gününde davacı avukatı ... geldi, davetiye tebliğine rağmen davalı vekili duruşmaya gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, taraflar arasında 01.04.1999 tarihli istihraç, yükleme, nakliye ve boşaltma sözleşmesi imzalandığını, sözleşme gereği davacının davalı şirkete "kalker taşıma" ve "kil taşıma" olmak üzere iki türlü iş yaptığını, sözleşmenin 6. maddesi gereğince önceleri fiyat farkının davalı tarafından ödendiğini, ancak ikinci yıldan itibaren fiyat farkının ödenmemesi üzerine, kalker taşıma işine ilişkin fiyat farkının tahsili amacıyla açılan davanın müvekkili lehine sonuçlanıp kararın kesinleştiğini, davalı tarafın kil taşımasından doğan fiyat farkını da ödemediğini ileri sürerek, 30.490.740.534 TL motorin fiyat farkının 13.07.2001 tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş; birleşen dava ile de, taraflar arasındaki 2 yıllık 01.04.1999 tarihli sözleşmenin süresi sonunda davalı tarafından şifahi olarak 2 yıl için yenilendiğini, bu nedenle davacının yeni makinalar alarak masraf yaptığını, ancak müvekkili tarafından fiyat farkının tahsili istemi ile dava açılması üzerine davalının işi bir başka şirkete verdiğini, aldığı makinayı düşük fiyatla iade etmek zorunda kalan davacının davalıdan olan alacağını zamanında alamaması nedeniyle ayrıca zarara uğradığını ileri sürerek, 180.000.000.000 TL maddi, 20.000.000.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 82. maddesi gereğince davacı tarafından tanzim edilmiş fatura bedellerinin itirazsız olarak davacı tarafından alındığını, sadece 15.06.2000 tarihli faturaya itiraz edildiğini, dekupaj konusunda davacı tarafa fazla bedel ödendiğini, birleşen davanın zamanaşımı süresinde açılmadığını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 82. maddesi gereğince davacı tarafından tanzim edilmiş fatura bedellerinin itirazsız olarak davacı tarafından alındığını, sadece 15.06.2000 tarihli faturaya itiraz edildiğini, dekupaj konusunda davacı tarafa fazla bedel ödendiğini, birleşen davanın zamanaşımı süresinde açılmadığını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, Ünye Asliye Mahkemesinin 2001/369 E numaralı dava dosyasında kalker taşımasından kaynaklanan fiyat farkının tahsiline karar verildiği, taraflar arasındaki sözleşme gereğince sadece kalker taşımacılığı işi yapılmadığı, davacı yanca aynı sözleşme ile kil taşıması da yapıldığı, taraflar arasındaki sözleşmenin 6. maddesinin resmi makamlarca motorin fiyatlarında değişiklik yapılması halinde bulunacak fiyat farkının hesaplanmasına ilişkin formülleri düzenlediği, buna göre dekupaj işi nedeniyle davacının 23.683,43 YTL alacağı bulunduğu; birleşen davada şifahi olarak yenilenen sözleşmenin haksız olarak feshedilmesi nedeniyle tazminat talebinde bulunulmuş ise de, 01.04.1999 tarihli sözleşmenin 14-8 ve 4. maddelerine göre yeni sözleşmenin varlığının şarta bağlandığı, oysa taraflar arasında sözleşmeye uygun bir mutabakat veya bir anlaşma bulunmadığı, bu hükümler karşısında davacının, "davalı şirketin kendilerinde işin devam edeceği konusunda uyandırdıkları güvenin boşa çıkmış olması nedeniyle davacının iş makinaları satın alması neticesi zor duruma düştüğünü" iddia etmesinin TTK'nun 20/2.maddesine uygun olmadığı, basiretli bir tacir gibi davranmayan davacının tedbirsiz davranışının sonucuna katlanması gerektiği, motorin farkından kaynaklanan alacağın zamanında ödenmemesi nedeniyle munzam zararın da tazmini istenilmiş olup, davacı tarafından borç icmalinde gösterilip de ihtarname tarihi öncesine ait olan borçların munzam zarar hesabında illiyet bağının olmaması nedeniyle, bu talebin dikkate alınamayacağı sonucuna varılarak, asıl davada dekupaj işi nedeniyle 23.683,43 YTL'nın 13.07.2001 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750,00 TL duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 1.392.80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 11.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7437, Karar No: 2014/5138, Tarih: 17.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/7437 E.  ,  2014/5138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2013

NUMARASI : 2012/113-2013/70

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı ve davalı vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av. M.. G.. ile davalı vek. Av. A..C..'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelenin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalının icra takibine konu ettiği 30.07.2010 vadeli 20.000,00 TL bedelli bonodan dolayı borcunun bulunmadığını, davalının müvekkiline ait dükkanı kiracı sıfatı ile işlettiğini, müvekkili dükkanı satmaya kalkınca kiracısı olan davalının almak istediğini 20.000 TL peşin 40.000 TL 'lik kısmı da taksitle ödenmek üzere anlaştıklarını, davalı 20.000 TL peşin verince iyiniyetli müvekkilinin cayma durumunda bu parayı iade edeceğinin garantisi olarak dava konusu senedi verdiğini, davalının daha sonra peyder pey toplam 5.100,00 TL daha ödediğini, satış bedelinin kalanını ödemediği gibi kira borcunu da ifa etmediğini toplam 13.700,00 TL kira borcu biriktiğini, satış bedelinden (60.000 TL) kalan borç (34.900 TL) ve kira borcu toplamı olan 48.600 TL daha ödenmesi karşılığında davalının bir akrabasına tapudan dükkanın devrinin verilmesi konusunda müvekkilini ikna ettiklerini, davalının akrabasının 45.000 TL nakit verdiğini davalının da 3.000 TL'lik senet düzenleyip vermesi üzerine dükkanın tapudan, devrinin yapıldığını, müvekkilince ödenmeyen 3.000 TL 'lik senet icra takibine konu yapılınca davalının da haksız olarak 20.000 TL'lik senedi icra takibine konu yaptığını ihtiyati haciz sırasında mecburen 5.000 TL ödendiğini ileri sürerek müvekkilinin borçlu olmadığının tesbitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında dükkan satışı konusunda anlaşmaya varıldığı ve müvekkilince 20.000 TL verildiği hususunun doğru olduğunu ancak dükkan satışı gerçekleşmemesine rağmen davacı parayı iade etmediğinden bu bononun icra takibine konu yapıldığını, davacı yanın dava dilekçesine eklediği kira sözleşmesinin hususi şartlar bölümündeki özel madde kısmında yazan 20.000 TL 'lik senetten dolayı hiçbir alacağının olmadığına ilişkin ifadelerin sonradan yazıldığını müvekkili kontratı imzalarken bu kısmın boş olduğunu, müvekkili elinde bulunan kontrat suretinden de bu hususun anlaşılacağını belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde, davacının menfi tespit iddiasının ispatına yönelik tek yazılı delilinin 20.06.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesi olduğu, bu kira sözleşmesinin iki nüsha olarak düzenlenmiş olup bir nüshasının davalıda olduğu iddiaya konu şerhin davalının elindeki surette bulunmadığı, davalının bu şerhin bilgisi dışında sonradan yazıldığını savunduğu, Adli Tıp Kurumu Raporuna göre, yazıların yaşı tayin edilemese de iddiaya konu sözleşmedeki şahit, kiraya veren ve özel madde bölümündeki yazıların aynı kalemle kiracı yazısının ve altındaki imzanın farklı bir kalemle yazıldığı hususunun bildirildiği, bu durumda özel madde bölümünün sonradan doldurulduğunun anlaşıldığı gerekçeleri ile ispatlanamayan davanın reddine, davalının tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, iddiasını ispat yönünden 20.06.2010 kira başlangıç tarihli kira sözleşmesini ibraz etmiş, bu sözleşmenin özel madde başlıklı kısmında ''30.05.2010 tanzim tarihli 20.07.2010 vade tarihli 20.000 TL bedelli senetten dolayı mal sahibi A.. A..'den hiçbir alacağım yoktur. Senet yanımda yok. Eve gittiğimde iptal edeceğim'' ibareleri yazmaktadır. Ayrıca bu sözleşmede davacı vekilinin delil listesinde şahit olarak dinlenmesini istediği U.. Ç..'ın da şahit olarak ismi ve imzası bulunmaktadır. Davalı ise, aynı kira başlangıç tarihli bir başka kira sözleşmesi ibraz etmiş bunda ise davacı yanca ibraz edilen sözleşmedeki yazılar yoktur.

Bu durumda iddia ve savunma keza tarafların ibraz ettikleri kira kontratları gözetilerek açıklanan farklılıklar dikkate alındığında bunların birbirinin sureti olmadığı kabul edilip gerektiğinde davacı yanın ibraz ettiği sözleşmede ismi bulunan U.. Ç..'ın ve dükkanın tapudan satışı yapılan davalının akrabası olduğu belirtilen kişinin de tanık olarak dinlenip tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine , peşin harcın istek halinde iadesine, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1473, Karar No: 2013/1614, Tarih: 15.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/1473 E.  ,  2013/1614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Küçükçekmece 3.Sulh Hukuk,İstanbul 1.Sulh Hukuk ve Niğde Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı ...'in adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olan ... adresinde, 11.11.2011 tarihli Jandarma tutanağı ile ikamet etmediği, Başakşehir İlçe Emniyet Müdürlüğünün 28.12.2011 tarihli tutanağı ile de ... adresinde ikamet ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın İstanbul 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nın 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nın 25 ve 26.) maddeleri gereğince İstanbul 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/45, Karar No: 2012/2302, Tarih: 21.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/45 E.  ,  2012/2302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elbistan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

Davacı vekili; davacının davalı belediyede işçi olarak çalıştığını, müvekkilinin İş Kanunu’na aykırı olarak işten çıkarıldığını, davacının  çalışmaya başladığından itibaren maaş  ve Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının eksik ödendiğini, buna dayanarak dava açtığını, davalı belediyede bu davadan dolayı müvekkilinin kötü niyetli olarak işten çıkarıldığını, davalı belediyenin müvekkilini işten çıkarırken toplu iş sözleşmesinde belirtilen  şartlara aykırı olarak işten çıkarıldığını, iş akdinin haklı neden olmadan feshedildiğini, disiplin kurulu kararı olmadan işten çıkarıldığını ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının devamsızlık yaparak  işe gelmediğini, işe devam etmesi için ihbarname gönderildiğini, ancak yine de işe dönmediğini, bu nedenle meclis kararı alıp davacı ve davacı ile birlikte devamsızlık  yapan çalışanların iş sözleşmelerine son verdiklerini, belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davalı  belediye tarafından  iş sözleşmesinin feshinin geçerli bir nedene dayandığının ispat edilemediği gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine  karar verilmiştir.

Hüküm davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İşçinin emeğinin karşılığı olan ücret işçi için en önemli hak, işveren için en temel borçtur. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinin dördüncü fıkrasında, ücretin en geç ayda bir ödeneceği kurala bağlanmıştır. 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun'un 14. maddesinin aksine, 4857 sayılı Kanun'da ücretin peşin ödeneceği yönünde bir hüküm bulunmamaktadır. Buna göre, aksi bireysel ya da toplu iş sözleşmesinde kararlaştırılmadığı sürece işçinin ücreti bir ay çalışıldıktan sonra ödenmelidir.

Ücreti ödenmeyen işçinin, bu ücretini işverenden dava ya da icra takibi gibi kanuni yollardan talep etmesi mümkündür.

Ücreti ödenmeyen işçinin, bu ücretini işverenden dava ya da icra takibi gibi kanuni yollardan talep etmesi mümkündür.

1475 sayılı Kanun döneminde, toplu olarak hareket etmemek ve kanun dışı grev kapsamında sayılmamak kaydıyla 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 81. maddesi uyarınca ücreti ödeninceye kadar iş görme edimini ifa etmekten, yani çalışmaktan kaçınabileceği kabul edilmekteydi. 4857 sayılı Kanun'da ise ücret daha fazla güvence altına alınmış ve işçi ücretinin yirmi gün içinde ödenmemesi durumunda, işçinin iş görme edimini yerine getirmekten kaçınabileceği açıkça düzenlenmiş, toplu bir nitelik kazanması halinde dahi bunun kanun dışı grev sayılamayacağı  yine 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Somut olayda davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından  belediye meclisinin 05.05.2011 günlü kararı  ile devamsızlık nedeniyle feshedildiği  09.05.2011  günlü fesih bildirimi ile   feshedilmiştir.

Dosya  içeriğine  göre  davacının  ücretinin ödenmemesi nedeni ile işgörme edimini yerine getirmediğine ilişkin  davalı belediyeye hitaben yazdığı  dilekçeler mevcut ise de  davalı  belediye tarafından   davacı işçi  hakkında  devamsızlık tutanakları tutulduğu, davacı hakkında devamsızlık nedeni ile   davacının ücretinden ücret  kesintisi yapıldığı,  davacının işe dönmesi için  ihtarname tebliğ edildiği,  buna rağmen  davacının işe  devam etmemesi üzerine   iş sözleşmesinin  devamsızlık nedeni ile  feshedildiği anlaşılmaktadır.  Yine davalı Belediye davacının  ikramiye alacağı olduğu bildirilmiş  ancak  sözkonusu  ikramiyenin  hangi  döneme ilişkin olduğu  dosya içeriğinden  anlaşılamamaktadır.

Mahkemece davalının feshin geçerli nedene dayandığı ispatlanamadığı gerekçesiyle  davanın kabulü yönünde karar verilmiş ise de yapılan araştırma  hüküm kurmaya elverişli değildir.

Buna göre mahkemece yapılacak iş  fesih tarihi itibari  ile davacının  davalı işyerinden ücret alacağı  bulunup  bulunmadığı,  işveren tarafından  bildirilen ikramiyelerin hangi  döneme ilişkin olduğu, işyerinde ikramiyelerin ödeme tarihleri  belirlenmeli,  işçinin  ödenmeyen ücret alacağın bulunduğunun tespit  edilmesi halinde  işveren tarafından tutulan  devamsızlık tutanakları ve dosyadaki  diğer  tüm deliller  yeniden bir değerlendirmeye  tabi tutularak   sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece davalı  dosyadaki devamsızlık tutanakları ve tarafların karşılıklı ihtarnameleri karar yerinde  tartışılmaksızın  sadece kanun ve toplu iş sözleşmelerinin hükümlerine değinerek davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece davalı  dosyadaki devamsızlık tutanakları ve tarafların karşılıklı ihtarnameleri karar yerinde  tartışılmaksızın  sadece kanun ve toplu iş sözleşmelerinin hükümlerine değinerek davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21/02/2012  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5130, Karar No: 2017/5453, Tarih: 06.11.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/5130 E.  ,  2017/5453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; sanığa gönderilen duruşma gününü bildirir davetiyenin "tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte duruşma tarihi ve saati yazılarak sanığa tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden ya da sanık dinlenmeden belirtilen nitelikte uyarıyı içermeyen tebligatla yetinilerek mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Sanık hakkında, CMK’nın 231/6. maddesi uyarınca, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları değerlendirilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15301, Karar No: 2014/27792, Tarih: 18.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15301 E.  ,  2014/27792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

1-Davalı ... adına gerekçeli karar tebliğ edilen Av....'ın dosyada usulüne uygun vekaletnamesi bulunmadığından bu eksikliğin giderildikten,

2- Davacıya, 10.07.2007 tarihli iş kazası nedeniyle geçici iş göremezlik ödeneği ödenip ödenmediği, ödenmiş ise miktarının Kurumdan sorularak, verilen cevabi yazı eklendikten ve

3-SSYSK nezdinde davacıda meydana gelen sürekli iş göremezlik oranına itiraz edildiği iddiası nedeniyle Kurum'dan davacıda meydana gelen sürekl iş göremezlik derecesinin SSYSK'ca belirlenip belirlenmediğinin sorularak buna ilişkin evrakların temin edilip dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5473, Karar No: 2020/7755, Tarih: 24.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/5473 E.  ,  2020/7755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesi;

Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13.08.2009 tarihli, 2009/11076 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açılmış ise de; atılı suç yönünden sanık hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından, mahkeme tarafından öncelikle 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, dava şartı olan rapor değerlendirme komisyonu mütalaası alınmadan yargılamaya devamla hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesi;

Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan davada, vergi raporlarında 2008 yılının Aralık ayı KDV beyannamesinin matrahlı olduğunun belirlendiği, faturaların kimlere düzenlendiği belirtilmesine rağmen hangi faturaların kime düzenlendiği ve tarihleri konusunda bir açıklama yapılmadığı, ayrıca faturalara rastlanılması halinde sahte kabul edilmesi gerektiği biçiminde saptamalarda bulunulması karşısında; suç tarihinin, zamanaşımı hükümlerinin değerlendirilebilmesi ve gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenebilmesi bakımından sahte fatura düzenlemek suçunda suç tarihinin, her takvim yılı için düzenlenen en son fatura tarihi olduğu dikkate alınarak; sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden suça konu faturaların (hangi tarihte ve kimin adına ne miktar ve tutarda düzenlendiğini gösterecek şekilde) listesinin istenmesi, faturaları kullanan mükelleflerden de araştırılarak son fatura tarihinin (suç tarihinin) tespit edilmesi suretiyle sanığın hukuki durumun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi;

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.