muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2841, Karar No: 2011/3351, Tarih: 23.03.2011

Dosyanın işlemden kaldırılmasını gerektiren hallerden birinin varlığını (gerçekleştiğini) tespit eden mahkeme, dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verir. Mahkeme bu konuda karar vermemiş olsa bile, yukarıda belirtilen dosyanın işlemden kaldırılmasını gerektiren hallerden birinin gerçekleştiği anda, dosya işlemden kaldırılmış sayılır. Mesela iki tarafın da gelmediği veya taraflardan birinin gelip de  davayı takip etmeyeceğini bildirdiği oturum tarihi, dosyanın işlemden kaldırılmış olduğu tarihtir. Mahkemenin dosyanın işlemden kaldırılmasına daha sonra karar vermiş veya işlemden kaldırma kararını daha sonra yazmış olması, dosyanın işlemden kaldırılması tarihi olarak kabul edilemez.

Öte yandan dosyanın işlemden kaldırma kararı bir nihai karar olmadığından temyiz kabiliyeti de bulunmadığı halde, davanın açılmamış sayılması kararı nihai bir  karar olduğundan temyizi kabildir.

Somut olaya gelince; taraf vekillerinin 29.07.2010 tarihli duruşmaya katılmayarak mazeret gönderdikleri, mahkemece taraf vekillerinin mazeretlerinin kabulüne karar verildiği, duruşmanın talik edildiği  17.12.2010 tarihli oturumda, bir önceki celse mazereti kabul edilen davacı  vekili Av. L. Ö.in dosya arasına ibraz edilmiş vekaletnamesi veya yetki belgesinin bulunmadığı ve o celse davanın takipsiz bırakıldığı  gerekçe yapılmak suretiyle, 29.07.2010 tarihi itibariyle dosyanın yenileninceye kadar HUMK'un 409. maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına karar verildiği, ancak esas alınan  29.07.2010 tarihinden itibaren  işlemden kaldırma tarihine kadar yasal 3 aylık süre geçtiği halde, HUMK'un 409/5. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmemiş olması isabetsiz bulunmuş ise de, gerekçeli karar yazılarak, kararın baş kısmına açılmamış sayılmasına kelimelerinin eklenmiş olması, kısa kararın içeriği,  işlemden kaldırma tarihinin başlangıcına esas alınan tarih ve işlemden kaldırılmasına karar verildiği tarihten 3 gün sonra davacı vekilinin, dosyanın  yenilenmesi talebini içeren  20.12.2010 havale tarihli dilekçesine rağmen, dosyanın yenilenmemiş olması karşısında, mahkemenin gerçekte davanın açılmamış sayılmasına karar verdiği saptanmıştır.

Her nekadar, hükme, davacı vekilinin vekaletname veya yetki belgesinin bulunmadığı ve dosyanın takipsiz bırakıldığı gerekçe yapılmış ise de, takipsiz bırakıldığı iddia edilen celseye davalı vekilinin de mazeret dilekçesi göndererek davayı takip ettiği yönündeki iradesini ortaya koymuş olması ve mazeretinin de kabul edilmiş olması gözönüne alındığında HUMK'un 409. maddesinde düzenlenen dosyanın işlemden kaldırılmasını gerektiren hallerden birinin varlığından sözedilemeyeceği  kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, yargılamaya devam edilerek  hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca, yargılamaya devam edilerek  hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları belirtilen sebeplerle yerindedir.  Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  23.03.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/4100, Karar No: 2018/3103, Tarih: 05.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4100 E.  ,  2018/3103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri uyarınca; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan 01.04.2004 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, '2004 takvim yılında sahte fatura kullanma' suçu yönünde ise yine suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan aynı kanun maddeleri gereğince, dava zamanaşımının 01.04.2005 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, “2005 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçu yönünden ise yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 01.04.2006 suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan kurum vekili ile sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 Sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle '2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları' yönünden 765 sayılı TCK'nın 102/4,104/2, 5271 sayılı CMK'nın 223/8 ve “2005 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçu yönünden 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 05.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3972, Karar No: 2023/6907, Tarih: 31.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/3972 E.  ,  2023/6907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/96 E., 2014/77 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2014 tarihli ve 2013/96 Esas, 2014/77 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

b) Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında, mağdurenin yaşı hususunda kusuru ortadan kaldıran hata sebebiyle ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen kararın hukuka aykırı olduğuna, suçun işlendiği tarihte mağdurenin on beş yaşından küçük olduğu dikkate alındığında rızanın varlığı ve geçerliliğinden bahsedilemeyeceğine, bu nedenle hükmün bozulması gerektiğine ve diğer hususlara ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Mahkemenin sanığın mağdurenin on beş yaşından büyük olduğu konusunda hataya düştüğünden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 30 uncu ve 5271 Sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi gereğince ceza takdirine yer olmadığına şeklinde karar vermesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "Mağdure Ayşegül'ün anne ve babalarının yaklaşık 4 yıldır ayrı yaşadıkları ve olay sonrasında boşandıkları, müşterek çocukların müşteki ...'in velayetine verildiği, mağdurun da babasının yanında ikamet ettiği, lise 9. sınıf öğrencisi olan mağdurun internet ortamından sanık ... ile tanıştığı ve facebook isimli siteden konuşmaya başladıkları, daha sonrasında buluşup arkadaş oldukları, mağdurenin eve geç gelmesinden dolayı babasının mağdureye kızması ve mağdureyi evin dışına göndermesi üzerine mağdurenin sanık ... ile buluştuğu, kendisine kalacak yer ayarlamasını söylediği, sanığın da tanjant yolu üzerinde ... isimli arkadaşının evini ayarladığı, mağdure ve sanığın geceyi burada birlikte geçirdikleri ve tarafların rıza ile cinsel ilişkiye girdikleri, tarafların daha sonra da görüşmeye devam ettikleri ve bir araya geldiklerinde yine rıza ile cinsel ilişkiye girdikleri, bu ilişki neticesinde mağdurenin hamile kaldığı, mağdurenin bu durumu okul arkadaşlarına anlatması üzerine olayın okul idaresine intikal ettirildiği, okul idaresinin de kolluk birimlerine bildirmesi üzerine adli tahkikatın başladığı, mağdurenin hazırlık aşamasında cinsel ilişkinin rızası dışında gerçekleştiğini belirtmesine karşın, yargılama aşamasında bütün yaşanan cinsel ilişkilerin zorlama olmaksızın kendi rızası ile gerçekleştiğini, ailesinden çekindiği için zorla olduğu şeklinde daha önceden beyanda bulunduğunu belirttiği, Mahkememiz heyetince de benimsendiği üzere mağdurenin beyanın muteber ve olayın oluşuna uygun olduğu, tarafların müşterek ilişkilerinden meydana gelen İkra Öykü isimli çocuğun babasının sanık olduğunun ATK raporu ile sabit olduğu, fiziki görünüm ve gelişim itibariyle mağdurenin olgun bir görünüm arzettiğinin gözlemlendiği, sanığın bütün aşamalarda ilişkinin mağdurenin rızası ile gerçekleştiğini ve mağdurenin kendisine 17 yaşında olduğunu söylediğini belirttiği, mağdurenin de bu hususu teyit ettiği, olay tarihinde yaşının 16-17 olduğunu sanığa söylediğini belirttiği, tarafların nüfus kayıt örneğinden anlaşılacağı üzere ailelerinin de rızası ile 10/12/2014 tarihinde resmi olarak evlendikleri, müşterek çocukları İkra Öykü ile birlikte yaşamaya devam ettikleri, sanığın üzerine atılı nitelikli cinsel istismar suçu ile hürriyeti tahdit suçunun kasıtla ve mağdurun rızasına aykırı olarak işlenebilen suçlardan olduğu, olay tarihinde mağdurenin resmi olarak 14.5 yaşında olmasına karşın kendi yaşının 16-17 olduğu yönünde sanığa beyanda bulunarak sanığı kaçınılmaz hataya düşürdüğü, sanığın da mağdurenin rızasını ve yaşını göz önünde bulundurarak rızası ile birliktelik yaşadığı, suç işlemeye yönelik bir kasıt içerisinde olmadığı, mağdure ile evlenmeyi düşündüğü, mağdurenin yaşı konusunda kaçınılmaz bir hataya düştüğü, mağdurenin fiziki görünümü itibari ile de sanığın bu hataya düşmesinin olağan bir durum olduğunun değerlendirildiği, her ne kadar şekli olarak 14

.5 yaşındaki mağdure ile rızası ile cinsel ilişkiye giren sanık yönünden atılı suçun oluştuğu kabul edilse bile mağdurenin fiziki görünümü, yaşı hususundaki sanığa söylediği yanıltıcı beyanı, rızası ile bu ilişkiye onay vermesi hususları dikkate alındığında mağdure ile müşterek aile kuran sanığın atılı suçlar yönünden kusurunu ortadan kaldıran bir hataya düştüğü kanaatinin mahkememiz heyetinde hasıl olması dikkate alınarak TCK'nun 30 ve CMK'nun 223/3-d maddesi gereğince sanığa ceza taktirine yer olmadığına" karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Mahkemece olayda 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunduğu nazara alınarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar vermiş ise de mevcut haliyle eylemin 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturup, mağdurenin duruşma ifadesinde şikayetçi olmadığını bildirmesi nedeniyle davanın düşmesine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ise yasal unsurları itibarıyla oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesine yanlış anlam verilerek yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2014 tarihli ve 2013/96 Esas, 2014/77 Karar sayılı kararına yönelik katılan Bakanlık vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1684, Karar No: 2013/21010, Tarih: 25.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/1684 E.  ,  2013/21010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz

edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek ... gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkânını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten süjelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanıkların birlikte mağdur Adnan Alper'in yanına gittikleri, burada sanık ...'un diğer sanık ...'i babası olarak tanıtarak mağdura ait ... plaka sayılı aracı satın almak istediklerini söyledikleri, akabinde mağdur ile sanıkların pazarlık yaparak suça konu aracın 8500 TL'ye satılması hususunda anlaşma sağladıkları, sanıkların araç bedelinin 4000 TL'sini senetle geriye kalan kısmı çekle ödeyeceklerini belirtikleri, ancak mağdurun senedi kabul etmeyeceğini söylemesi üzerine sanıkların daha önceden katılan ...'ün aracından boş olarak çalınan Garanti Bankası İçel Pozcu Şubesine ait 0078915 seri numaralı çeki, 15.11.2007 keşide tarihli ve 4500 TL bedelli sahte olarak tanzim edilmiş bir şekilde mağdura verip, paranın geri kalan kısmını da çekin günü geldiğinde nakit olarak vereceklerini söyledikleri, daha sonra sanıkların Mersin İline giderek para getireceklerini, ancak yol paralarının olmadığını belirterek mağdurdan 200 TL para istedikleri, mağdurun da çekin ve aracın kendisinde kalmasının sağladığı güvenle

sanıklara istedikleri parayı verdiği, daha sonra mağdur ile sanıkların birbirlerinden ayrıldıkları, akabinde aracının satıldığını düşünen mağdurun ikamet ettiği yerde kapıcı olarak çalışan tanık İbrahim Aksen’in aracına müşteri olup satın aldığı, karşılığında da sanıklardan almış olduğu çeki verdiği, tanık İbrahim tarafından suça konu çekin bankaya tahsil amacıyla ibraz edilmesi üzerine sahte olduğunun tespit edildiğinin iddia edildiği olayda, mahkemenin bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarının oluştuğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1- Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen

tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun’un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı