muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13572, Karar No: 2010/14628, Tarih: 29.09.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/13572 E.  ,  2010/14628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın olay günü saat 12.30 sıralarında yürüyerek cep telefonuyla konuştuğu sırada görse tanıyabileceği bir kişinin elindeki telefonu alıp, motosiklet üzerinde kendisini bekleyen suç arkadaşıyla birlikte kaçmasından 12 gün sonra 01.05.2010 tarihinde, benzer bir olayın mağduru olan ... tarafından sanığın görülüp ihbar üzerine yakalatıldığı; temyize konu olayın faili olabileceği düşüncesiyle yakınanın, karakolda çok kişi içine konulan sanığı teşhis etmesinin istenilmesi üzerine teşhis edemediğini söylemesine karşın, 3.5.2007 günlü C.Savcılığındaki anlatımında; telefonunu alıp kaçan kişiyi net olarak gördüğünü, sanığı Karakolda tanıdığını, alıp kaçan kişinin sanık ... olduğunu ancak karakola girdiğinde ön kısmında 10 kişilik bir grubun beklediğini ve bunların kendisine ya da okula gitmekte olan çocuklarına bir zarar verebileceği düşüncesiyle teşhis yapamadığını, ayrıca sanığın kendisine, beni teşhis etmezsen telefonunu sana iade ederim dediğini söylemesi karşısında Karakolda yapılan teşhis işleminin sağlıklı olmadığı, sanığın serbest kalmasından sonra kolluk tarafından düzenlenen 28.6.2007 günlü “olay yakalama üst arama C.Savcısı görüşme ve teslim tutanağı”na göre, sanık ile yine motosiklet kullanan arkadaşının dolaştığı görülünce takibe alındığı ve sanığın telefonla konuşmakta olan iki kişiyi takip ettikten sonra vazgeçip üçüncü kişi olan ... ’ın elindeki telefonu benzer biçimde alıp kaçarken kovalamaca sonucu yakalandığının anlaşılması karşısında;

Tensiple, duruşmada dinlenilmesine karar verilip kendisine çıkartılan davetiye, adreste tanınmadığı gerekçesiyle iade edilen yakınanın, gerekirse dosya içinde bulunan işyeri ya da araştırılarak bulunacak adresinden getirttirilerek, duruşmada dinlenilmesinden sonra, tüm kanıtlar toplanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı biçimde hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C.Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğname gibi BOZULMASINA, 29.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4662, Karar No: 2024/7269, Tarih: 17.09.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/4662 E.  ,  2024/7269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/204 E., 2024/149 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanığın işlettiği işyerinde mahkeme kararı uyarınca yapılan aramada her birinde 200 adet makaron bulunan toplam 28 kutu makaron, 96 paket sigara ve 3 adet pipo tütünü ele geçirildiği ve sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Sanık savunmalarında, ele geçen eşyaları sattığını ikrar etmiştir.

Kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasında belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre " pek hafif " aralığında olduğu anlaşılmıştır.

Dosyada bilirkişi raporunun bulunduğu görülmüştür.

Sanığın gümrüklenmiş değerin 2 katı olan tutarı ödeyip makbuzu sunduğu anlaşılmıştır.

Sanığın işyerinde suça konu eşyaların ele geçirilmesi, ikrarı ve tüm dosya kapsamı uyarınca sanığın atılı suçu işlediğinin sabit kabul edilip hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanığa 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezasında yapılan indirimde hapis cezası yanında 1 gün adlî para cezasına hükmedilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 17.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42246, Karar No: 2022/7572, Tarih: 28.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/42246 E.  ,  2022/7572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığına

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaada sanık hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan da mütalaa verildiği, ancak bu suçtan dava açılmadığı anlaşıldığından, söz konusu suç yönünden Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür. Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan ve kovuşturma evresinde usulüne uygun olarak duruşmadan haberdar edilmediği için davaya katılma talebinde bulunamayan şikayetçi Maliye Bakanlığı vekilinin hükmü temyiz ederek katılma iradesi gösterdiği anlaşılmakla; şikayetçi vekilinin 5271 sayılı CMK’nin 260/1. ve 237/2. maddeleri uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Her ne kadar iddianamede suç tarihi 2009 olarak gösterilmiş ise de, gerek iddianame anlatımı, gerek iddianamenin atıf yaptığı vergi suçu ve vergi tekniği raporları nedeniyle sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve resmi belgede sahtecilik suçlarından dava açıldığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Sahte fatura düzenleme suçunda, her takvim yılında işlenen eylemlerin birbirlerinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, farklı takvim yıllarında gerçekleştirilen sahte fatura düzenleme eylemleri nedeniyle her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken tek hüküm kurulması yasaya aykırı ise de zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve resmi belgede sahtecilik” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı CK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 ve 31.12.2009 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 28.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11907, Karar No: 2020/561, Tarih: 16.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/11907 E.  ,  2020/561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 1988-1996 yılları arasında davalı apartmanda kapıcı olarak çalıştığını ve emekli olduğunu, emekli olduktan sonra kıdem tazminatının yarısının ödenmediğini, 1996 yılından iş akdinin haksız feshedildiği 13.09.2013 tarihine kadar, kesilen ancak ödemesi yapılmayan SGDP sonrası 877,00 TL ücretle çalıştığını, feshe bağlı alacakların eksik ve diğer işçilik alacaklarının hiç ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil ile ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 1996 yılında emekli olduğunu, sonrasında binadaki kişisel ilişkileri ve bir kısım işleri cüzi ücretler karşılığında yapmaya devam etmesi nedeniyle kapıcı dairesini kullanmaya devam ettiğini, ancak apartmana birçok kez hırsız girdiği ve binaya kapıcı alınması ihtiyacının görüşülmesi amacıyla 13.04.2013 tarihinde yapılan Apartman Kat Malikleri toplantısı esnasında davacı ve çocuklarının toplantı yapılan yere gelerek hakaretlerde bulunduğunu, küfür ve tehditler ettiği, ardından davacının tehditlerinin devam etmesi üzerine 15.08.2013 tarihinde yapılan yeni bir toplantı ile Apartman Yönetim Kurulu tarafından karar alınarak davacıya Kadıköy 28. Noterliği’nin 19.08.2013 tarihli ihtarnamesinin gönderildiği ve kapıcı dairesini tahliye etmesinin talep edildiğini, bunun üzerine davacının da Kadıköy 26. Noterliği’nin 09.09.2013 tarihli ihtarnamesi ile hizmetlerinin karşılığının ödenmesi durumunda binadan ayrılacağını bildirdiği, bu ihtarname üzerine davalı tarafından gönderilen Kadıköy 28. Noterliği’nin 13.09.2013 tarihli ihtarnamesi ile davacı ile aralarında iş akdi bulunmadığı ve daireyi tahliye etme hususunda uyarıldığı, davacının bu ihtarnameler sonrasında aile fertleri ile birlikte yöneticiye bıçak çekip küfürler ettiği, bu hususun İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/311 E. sayılı dosyası ile sabit olduğu ve sanıklara ceza verildiği, davacı ile davalı arasında iş ilişkisinin mevcut olmadığı, bu nedenle tazminat ve diğer işçilik taleplerinin haksız ve kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 01.01.1989-31.07.1996 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, taraflar arasında bu çalışma dönemine ilişkin iş akdinin emeklilik nedeniyle sonlanmış olduğu hususunda uyuşmazlık bulunmadığı, davacının bu süreye ilişkin kıdem tazminatının yarısının ödendiğini iddia ettiği, kıdem tazminatının tamamının ödendiğine dair davalı tarafından herhangi bir ödeme belgesi ya da ibranamenin sunulmadığı, bu nedenle davacının 01.01.1989-31.07.1996 tarihleri arasındaki 7 yıl 6 ay 30 günlük kıdeminin bulunduğu, davacının emekli olduğu tarihten sonraki 01.08.1996-19.08.2013 tarihleri arasında çalıştığının anlaşıldığı, davacının ikinci döneme ilişkin kıdem ve hizmet süresinin 17 yıl 18 gün olduğu, davacı tanıklarının iş akdinin işveren tarafından sonlandırıldığını beyan ettikleri, davalı tanıklarından ...’ın, binaya hırsız girmesi nedeniyle binanın kontrolsüz olması ve tam zamanlı bir kapıcı çalıştırılmasının istenmesi nedeniyle davacının kapıcı dairesinden çıkarılmak istenmesi üzerine olaylar yaşandığını beyan ettiği, diğer davalı tanığının davacının bazı dairelere hizmet verdiğini ancak tam bir kapıcı gibi çalışmadığını, tam zamanlı bir kapıcı istihdam edileceği için davacının daireyi boşaltmasının istenmesi üzerine sıkıntılar yaşandığını beyan ettiği, İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/411 E., 2015/32 K. sayılı kararına göre davacının tehdit ve hakaret suçundan ceza aldığı, bu cezanın para cezasına çevrildiği ve hükmün açıklanmasının geriye bırakıldığı, davacının iş akdinin davalı işverenlikçe haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı davalı işyerinde kapıcı olarak çalıştığını, 1996 yılında emekli olduktan sonrada aynı işyerinde çalıştığını iddia ederek, kıdem tazminatı talebinde bulunmuş, Mahkemece davacının davalı apartmanda emekli olmadan önce 01.01.1989-31.07.1996 tarihleri arasındaki 7 yıl 6 ay 30 gün çalıştığı kabul edilmiş, iş akdinin sona erdiği 19.08.2013 tarihi itibarıyla yapılan feshin haklı olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı talebini reddedilmiş ise de davacının yukarıda tarihleri belirtilen ilk dönem çalışması emeklilik nedeniyle sona erdiğinden, ilk dönem çalışmasına ait kıdem tazminatı hesaplanarak davacının “kıdem tazminatının yarısının ödendiğine” ilişkin ikrarı dikkate alınarak, işvereninde emeklilikteki ödemeye ilişkin açıklamaları gözetilip ödenen miktarın tespiti, tespit edilemez ise 1/2 sinin hüküm altına alınması gerekirken bu husus değerlendirilmeden kıdem tazminatı talebinin reddi hatalıdır.

F) SONUÇ:

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7800, Karar No: 2021/5835, Tarih: 24.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7800 E.  ,  2021/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, suç eşyasını satın alma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 141/1. maddesine uyduğu gözetilerek suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 141/1, 31/2 maddelerine uyan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4 maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının suç tarihi olan 12/02/2014 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-UYAP kayıtlarına göre suça sürüklenen çocuk ... 'nın 05/02/014- 06/08/2014 tarihleri arasında Sincan Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b-Kabule göre de; Müştekiye ait kontak anahtarı üzerinde bulunan motosikleti kaldırım üzerinden çaldığı belirtilen suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesi yerine aynı kanunun 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10875, Karar No: 2021/5322, Tarih: 12.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10875 E.  ,  2021/5322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı düzeltilmek suretiyle yeniden hüküm kurulmuş; bu karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Düzce İli, Akçakoca İlçesi, Kapkirli Mahallesi 193 ada 44 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun emsal alınan taşınmazın İmar Kanununun 15. ve 16. maddelerine göre yola terk ve ifraz sonucu oluşmuş imar parseli olduğu gerekçesiyle emsalin metrekare birim değerinden yola terk oranı indirilmek suretiyle dava konusu taşınmazın metrekare bedelinin tespit edilmesi yönünden düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz kadastro parseli, emsal alınan taşınmaz ise İmar Kanununun 15. ve 16. maddelerine göre yola terk ve ifraz sonucu oluşmuş imar parseli olduğu, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede uygulanan düzenleme ortaklık payı oranının araştırılarak tespit edilecek oranda dava konusu taşınmazdan düzenleme ortaklık payı düşülmesi gerektiği halde, yazılı şekilde emsal taşınmazın yola terk oranı üzerinden indirim yapılmak suretiyle yetersiz araştırma ve eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;
Yargıtay — Esas No: 2022/3643, Karar No: 2023/2952, Tarih: 29.05.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/3643 E.  ,  2023/2952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili 11.05.2023 tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiğini açıkça, kayıtsız ve şartsız olarak bildirmiştir.

7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 29 uncu maddesiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunnun 310 uncu maddesine eklenen üçüncü fıkrasına göre feragatin, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılması hâlinde, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.

Buna göre temyiz incelemesi aşamasında ortaya çıkan feragat hususunda Mahkemece ek karar verilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE,

29.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6434, Karar No: 2014/14468, Tarih: 05.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6434 E.  ,  2014/14468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HAKKARİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2009/187-2013/200

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı kuruma ait elektrik tellerinden çıkan kıvılcım nedeniyle 18.08.2008 günü yangın çıktığını, davacıya ait ağaçlar ile çayır alanının tamamen yanarak kullanılmaz hale geldiğini belirterek; fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla 45.855 TL maddi ve 1.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının zararının ortaya çıkmasına sebep olduğu iddia edilen maddi ve manevi zararın meydana geldiği yerdeki enerji nakil hattının davalı şirkete ait olmadığını, belirterek husumetten red kararı verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek; 14.863,35 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline,manevi tazminat talebinin ise reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Dava; davalı kuruma ait elektrik hatlarındaki tellerin kopması sonucu meyve ağaçlarının ve çayır alanının yanması nedeniyle oluşan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Zarar; mal varlığının zarar verici eylemin işlenmesi sonucu içine düştüğü durum ile bu eylem olmasa idi mal varlığının bulunacak olduğu durum arasındaki farktır. Tazminatın amacı da mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski duruma getirilmesinin sağlanmasıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.12.1965 gün ve 4/219-448 sayılı karında da belirtildiği gibi meyveli ağaçların yaşama gücüne son verilmesinden doğan zararının ne şekilde hesap edileceği konusunda Borçlar Yasası’nda bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu durumda, yaşamın olağan akışı içerisinde oluşan hukuk kurallarının olaya uygulanması suretiyle adalete uygun bir sonuca ulaşılması gerekir. Meyveli ağaçların yaşamına son verilmesinden doğan zararın, bunların yerine geçen (kaim) değeri belirlenerek takdiri gerektiği kökleşen Yargıtay İçtihatlarıyla belli olmuştur.