muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6193, Karar No: 2012/25755, Tarih: 23.10.2012

Manevi tazminat miktarının takdirinde de; maddi tazminatın belirlenmesindeki ölçütlerle birlikte, Türk Borçlar Kanununun 50, 51, 52 ve 58/1 maddelerinin özellikle kusur dağılım ve derecesi boşanmaya neden olan ve eşin kişilik haklarına saldırı teşkil eden olayın saldırıya uğrayan eşde bırakacağı objektif zedelenme etkisi gözönüne alınmalıdır.

Somut olaya geldiğimizde; evlilik yaklaşık yedi yıl sürdürülerek boşanma davası açılmış olup; tarafların her ikisi de üniversite mezunu ve Milli Eğitim Bakanlığı nezdinde çalışan kamu görevlisi olarak maaş almaktadır. Tazminat talep eden eş, dava tarihinde otuziki yaşında ve taraflar velayete tabi bir çocuğa sahiptir. Tarafların her ikisinin de maaşları dışında başkaca gelir ve malvarlığının bulunmadığı aileleri yanında yaşamak istemedikleri takdirde kira parası vermek durumunda oldukları anlaşılmaktadır. Mahkemenin velayeti anneye verilen ortak çocuk için davalı babanın aylık 300 TL. iştirak nafakası ödemesine hükmettiği görülmektedir. Boşanmada kusur, hakaret ve eşine basit nitelikte fiziksel şiddet davranışı nedeniyle tamamıyla davalı kocadadır. Kocanın hükmedilen tazminatları karşılayacak bir malvarlığı ve parasal birikimi saptanmamıştır. Tazminatların miktarı, kocanın gelirine göre, tasarruf edebileceği ve makul borçlanabilme limitinin üstündedir. Açıklanan bütün ölçütler gözönüne alındığında, mahkemece davacı kadın yararına hükmedilen 15.000 TL. maddi, 15.000 TL. manevi tazminatın fazla olduğunu ve bu nedenle daha az /uygun miktarda tazminatlara karar verilmek üzere; hükmün sadece bu yönlerden bozulması gerektiğini düşünüyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/6558, Karar No: 2018/358, Tarih: 16.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6558 E.  ,  2018/358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2006 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, suça konu sahte faturaları kullananlarla ilgili vergi inceleme ve vergi suçu raporlarının onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksiklik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre;

a-Aynı takvim yılı içerisinde değişik tarihlerde birden fazla fatura düzenlediği kabul edilen sanık hakkında TCK.nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

b-uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10439, Karar No: 2025/2727, Tarih: 03.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10439 E.  ,  2025/2727 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2024/567 Esas, 2024/548 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Tokat Aile Mahkemesinin 16.04.2010 Tarihli ve 2010/185 Esas, 2010/227 Karar Sayılı Kararı

Korunmaya ihtiyacı olan küçükler hakkında bakım tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

Muğla Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünün 05.06.2024 tarihli yazısı ile, koruyucu aile hizmetinden yararlanmakta olan ...'ın uygulama planını değerlendirme formunun yazı ekinde gönderilmiş olup, adı geçen küçüğün korunma şartları devam ettiğinden hakkında uygulanan bakım tedbirinin devam etmesinin uygun olacağı düşünüldüğü, yazımız ekinde gönderilen uygulama planını değerlendirme formunun uygun görüldüğü takdirde onaylanarak gönderilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece 10.06.2024 tarihli ek karar ile, küçüğün yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi Dr. ... Caddesi No:7-2/1 Menteşe/Muğla olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Muğla Aile Mahkemesinin 19.07.2024 Tarihli ve 2024/567 Esas, 2024/548 Karar Sayılı Kararı

Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağı, bu nedenle yetkili mahkemenin Tokat Aile Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının c alt bendi uyarınca hakkında bakım tedbiri uygulanan küçüğün, bakım tedbiri uygulamasının takibine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Tokat Aile Mahkemesinin 2010/185 Esas sayılı dosyasında 16.04.2010 tarihli karar ile, küçükler hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince bakım tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 10.06.2024 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Tokat Aile Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Tokat Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4704, Karar No: 2010/17430, Tarih: 22.11.2010

**3. Ceza Dairesi         2008/4704 E.  ,  2010/17430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

6136 sayılı yasanın 15/1. maddesi uygulamasında temel adli para cezasının 450 YTL yerine fazla tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, Ancak bu husus yeniden yargılama gerektirmediğinden CMUK' nun 322. maddesi gereğince, 6136 sayılı yasanın 15/1. maddesi uygulamasıyla tayin edilen 489 YTL adli para cezasının 450 YTL ye ve buna bağlı olarak TCK' nun 59. maddesi uygulamasıyla tayin edilen 407 YTL adli para cezasının 375 YTL adli para cezasına indirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8247, Karar No: 2015/23337, Tarih: 08.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/8247 E.  ,  2015/23337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında belirlenen gün para cezası, adli para cezasına çevrilirken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesi yazılmamış ve belirlenen hapis cezası adli para cezasına çevrilirken, sevk maddesi olan 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi yazılmamış ise de bu eksiklerin mahallinde tamamlanması mümkün görülmüştür.

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocuğun Gençlik ve Spor Müdürlüğüne ait kapalı spor salonuna temyiz dışı suça sürüklenen çocukla birlikte gittikleri, suça sürüklenen çocuk ... kız arkadaşından ayrıldığı bu sebeple spor salonunun duvarına sprey boya ile yazı yazdığı böylece suça sürüklenen çocukların kamu malına zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, suça sürüklenen çocuk ... ikrarı ile tüm dosya kapsamına göre, atılı kamu malına zarar verme suçunun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk davada Baro tarafından görevlendirilen avukat tarafından temsil olunduğu gözetilmeden, lehine vekalet ücretine hükmolunması, Bozmayı gerektirmiş, Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu husus aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan katılan lehine hükmedilen vekalet ücretiyle ilgili kısmın karardan çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9058, Karar No: 2018/9829, Tarih: 04.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9058 E.  ,  2018/9829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında “2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılan kamu davasında, her takvim yılının zincirleme biçimde işlenmiş birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğundan, sanığın her takvim yılı için ayrı ayrı cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, sanığın eylemleri tek suç kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140- 2015/85 E.-K. sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17923, Karar No: 2017/7063, Tarih: 11.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17923 E.  ,  2017/7063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının arttırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; tarafların 15.04.2011 tarihinde kesinleşen karar ile boşandıklarını, müşterek 1999 doğumlu çocuk için hükmedilen 600 TL iştirak nafakasının aradan geçen süre ve çocuğun ihtiyaçlarında artış olması nedeniyle yetersiz kaldığını belirterek; iştirak nafakasının 1500 TL' ye artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, talep edilen nafaka miktarının fazla olduğunu, müvekkilinin davacının sebep olduğu borçları ödemekte olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; müşterek çocuk için boşanma davası ile 600 TL nafakaya hükmedildiğini ve her yıl için ÜFE artışı ile artırılmasına karar verildiği dikkate alınarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

Yine aynı kanunun 331.maddesinde; "Durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır" düzenlemesine yer verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 327/1.maddesinde; Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin ana ve baba tarafından karşılanacağı hükme bağlanmıştır. Aynı yasanın, 328.maddesi hükmü gereğince; Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler. Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir.(TMK. nun 329/1.maddesi)

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Görüldüğü üzere; tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının değişmesi ve hakkaniyetin gerektirdiği hallerde taraflarca her zaman nafaka artırım davası açılabilir (HGK 15.07.2009 gün ve 3-352 E/348 K) .

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Görüldüğü üzere; tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının değişmesi ve hakkaniyetin gerektirdiği hallerde taraflarca her zaman nafaka artırım davası açılabilir (HGK 15.07.2009 gün ve 3-352 E/348 K) .

Somut olayda; davalı babanın aile hekimi olduğu, aylık 7.000 TL geliri olduğunun beyan edildiği, yeniden evlendiği ve yeni eşine ait evde yaşadıkları, davacı annenin ise; ev hanımı olduğu, lise mezunu olduğu, yeniden evlendiği ve yeni eşinin emekli olduğu, iştirak nafakasının daha önce artırılmadığı, eldeki davanın 06.03.2015 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Nafaka artırım davasının açılması belli bir zaman geçmesine bağlı tutulmadığı gibi, her dava açıldığı tarihe göre değerlendirilmelidir. Önceki dava tarihi ile bu davanın açıldığı tarih arasında 3 yıldan fazla süre geçmiştir. Bu süre içinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları değiştiği gibi, çocukların yaşı ve ihtiyaçları da doğal olarak artmıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, uygun bir nafaka artışına karar verilmesi gerekir. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde, davalının gelirinde olağanüstü değişiklik bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29358, Karar No: 2018/8156, Tarih: 29.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/29358 E.  ,  2018/8156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, davalıya ait Şiran Telekom İşletme Şefliği iş yerinde çalıştığını ve Şiran İlçesinde ikamet ettiğini, toplu iş sözleşmeleri uyarınca müvekkiline ödenmesi gereken vasıta ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, vasıta ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin toplu iş sözleşmelerinde kabul edilen vasıta ücreti ödemesine hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Uyuşmazlığa konu dönemde, davalıya ait iş yerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinde;

"A-Belediyelerce toplu taşıma vasıtası işletilen veya belediyelerin gözetim ve denetiminde özel toplu taşıma vasıtası işletilen mahallerde bulunan iş yerlerinde çalışan üyelere işbaşı yaptıkları her gün için ;

a-İstanbul Belediye hudutları içindeki iş yerlerinde en yakın bir vapur, bir otobüs,

b-Büyükşehir Belediyesi hudutları içindeki işyerlerinde en yakın iki otobüs,

c-Diğer işyerlerinde en uzak bir otobüs geliş-dönüş ücreti net olarak ödenir.

Belediyelerce toplu taşıma vasıtası işletilmeyen yerlerde bu ücret ödenmez.

B-İşverence servis tahsis veya temin edilmesi, paso sağlanması ya da aylık toplu taşım kartı verilmesi halinde ayrıca vasıta ücreti ödenmez." şeklindeki düzenlemeye yer verildiği anlaşılmaktadır.

Davacının Şiran İlçesinde bulunan işyerinde çalıştığı ve aynı ilçede ikamet ettiği sabittir. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, Şiran İlçe Belediyesi tarafından (veya gözetim ve denetiminde), ilçe içerisinde toplu taşıma işletmeciliği yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu halde, davacı, vasıta ücreti ödemesine hak kazanmamıştır.

Yukarıda yazılı sebepten, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6293, Karar No: 2013/9275, Tarih: 05.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6293 E.  ,  2013/9275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

.

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili olan davacının 31.10.2005 tarihinde satın aldığı ve satın aldığı tarihten beridir sınırlarında herhangi bir değişim olmayan 18 parsel sayılı taşınmaz zannettiği yere iyiniyetli olarak 5-6 yıl önce ağaç dikerek yetiştirdiğini, davalı tarafından açılan el atmanın önlenmesi davası neticesinde davanın kabul edildiğini, ağaç bedelleri kadar davalının sebepsiz zenginleştiğini belirterek, ağaçların bedeli olarak 15.170,00 TL'nin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile, 15.170,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili yönünde hüküm tesis edilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Medeni Kanunun 722. maddesi gereğince bir kimse kendi arazisindeki yapıda başkasının malzemesini ya da başkasının arazisindeki yapıda kendisinin veya bir başkasının malzemesini kullanırsa, bu malzeme arazinin bütünleyici parçası olur. Ancak, sahibinin rızası olmaksızın kullanılmış olan malzemenin sökülmesi aşırı zarara yol açmayacaksa, malzeme sahibi, gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere bunların sökülüp kendisine verilmesini isteyebilir. Aynı koşullar altında arazinin maliki de, rızası olmaksızın yapılan yapıda kullanılan malzemenin, gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere sökülüp kaldırılmasını isteyebilir.

Aynı Kanunun 723. maddesi gereğince malzeme sökülüp alınmazsa arazi maliki, malzeme sahibine uygun bir tazminat ödemekle yükümlüdür. Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyi niyetli değilse, hâkimin hükmedeceği miktar bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyebilir.

Somut olayda, dava konusu 19 parsel sayılı taşınmazın tapuda davalı adına, 18 nolu parselin ise davacı adına tapuda kayıtlı olduğu, 18 nolu parsel maliki olan davacının, davalıya ait 19 nolu parselin 2.300 m2lik kısmına el attığının tespit edilmesi üzerine davalı tarafından açılan el atmanın önlenmesi davasının kabulüne karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, davalının maliki olduğu taşınmazın davacı tarafından el atılan 2.300 m2lik kısmına davacı tarafından muhtelif ağaçların dikildiği anlaşılmaktadır.

Bu şartlar altında, davacı, kendisine ait olmayan taşınmaz üzerine ağaç diktiğine göre iyi niyetli olmadığı kabul edilerek, davacı sadece MK. madde 723 gereğince asgari levazım bedelini talep edebilecektir.