muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4466, Karar No: 2017/5825, Tarih: 18.09.2017

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi-özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge-bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü-Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle-köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Yargılama konusu somut olaya gelince; Mahkemece filli birlikteliğin tespiti yönünden yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli görülmemektedir. Mahkemece re'sen araştırma yapılarak dava konusu dönem ile ayrıca ölüm aylığının kesilme tarihi olan 2013 Kasım ayı ile kurum işleminin iptaline ilişkin asıl dava tarihi olan 2013 Aralık ayı arası döneme yönelik “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, yukarıda belirtilen yöntem çerçevesinde toplanan kanıtlar ışığında şüphe bırakmayacak şekilde ortaya konulmalı ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılacak iş, davacı-karşı davalı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığını tespit için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş, davacı-karşı davalı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığını tespit için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de; davanın yasal dayanaklarından olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin 2. fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüş olup 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle söz konusu 2. fıkrada yer alan “yüzde

kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiş, ayrıca 67. maddeye “Bu Kanunda öngörülen icra inkar tazminatı, kötü niyet tazminatı ve benzeri tazminatların tespitinde, takip talebi veya davadaki talep esas alınır.” sözcüklerini içeren fıkra eklenmiştir. Diğer taraftan, 2004 sayılı Kanuna 6352 sayılı Kanunun 38. maddesiyle eklenen Geçici 10. maddede ise bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında, değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edileceği belirtilmiştir.

Şu durumda anılan yasal düzenlemeler karşısında icra takip tarihi esas alınarak, 2004 sayılı Kanunun 67. maddesindeki değişikliklerin 05.07.2012 tarihinden itibaren başlatılan icra takipleri hakkında uygulanması gerekmekte olup icra takibinin bu tarihten sonra başlatıldığı belirgin bulunan inceleme konusu davada icra inkar tazminatı oranının %20 olarak benimsenmesi gerekmektedir.

Buna göre, itirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Alacağın gerçek tutarının belli ve sabit olması durumunda veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurları bilindiği ya da bilinebilecek durumda olduğu takdirde likit bir alacaktan söz edilebilir. Başka bir anlatımla, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından borç tutarının araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı aranmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında eldeki davada likit bir alacağın varlığı açıktır. Bu durumda, takibe itiraz eden davalı-karşı davacı aleyhine, icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken tazminat talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı-karşı davalı ...'ye iadesine, 18/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21525, Karar No: 2015/14551, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21525 E.  ,  2015/14551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2011/136-2014/190

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9330, Karar No: 2016/9420, Tarih: 24.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9330 E.  ,  2016/9420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 1. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Dosya kapsamına göre, ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Mh. ... Sk. No:16 İç Kapı No:3 .../...” olduğu, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince de kısıtlı adayının mernis adresinin “... Mah. ... Cad. ... Sitesi No:28 İç Kapı No:11 .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmişse de kısıtlı adayının nerede ikamet ettiğine dair kolluk vasıtasıyla araştırma yapılmamıştır. Bu nedenle, kısıtlı adayının nerede ikamet ettiğinin tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 24/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7302, Karar No: 2013/6396, Tarih: 01.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7302 E.  ,  2013/6396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (...) . Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.12.2011 tarih ve 2009/108-2011/511 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirkete nakliyat abonman sigorta poliçesi ile sigortalı laminat parke emtiasının, davalılar tarafından ...'dan ...'ya nakliyesi sırasında yağan yağmur sonucunda aracın tentesinin sağlam olmaması nedeniyle hasarlandığını, yaptırılan ekspertiz sonucu tespit edilen 19.270,05 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, taşıyıcının eşyanın kendisine teslim edildiği tarihten, gönderene teslim olunduğu tarihe kadar geçen süre içerisinde uğradığı ziya ve hasardan sorumlu olduğunu, müvekkili şirketin davalılar aleyhine başlattığı takibe davalıların itiraz ettiklerini ve İcra Mahkemesince icra takibinin durdurulmasına karar verildiğini ileri sürerek, davalılar tarafından haksız ve kötüniyetli olarak yapılan itirazın iptali ile takibin devamına, davalılar aleyhine % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, taşınan malda hiçbir zarar olmadığını, malın sağlam olarak kabul edildiğini savunarak, davanın reddini istemiş ve davacı aleyhine % 40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile davalı borçlunun itirazının kısmen iptali ile takibin 9.651 TL üzerinden devamına, şartları oluşmadığından davacı ve davalı tarafın icra inkar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 515,95 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1175, Karar No: 2020/2309, Tarih: 09.03.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/1175 E.  ,  2020/2309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından tahliye taahhüdüne dayalı ilamsız icra takibine başlandığı, borçluya örnek 14 numaralı tahliye emrinin tebliğ edildiği, borçlunun sair itirazları ile birlikte Türk Borçlar Kanununun 352. maddesine uygun olarak verilmiş bir tahliye taahhütnamesi olmadığından bahisle takibe itiraz ettiği ve icra müdürlüğünce takibin durdurulduğu, alacaklı tarafından icra mahkemesine başvurularak itirazın kaldırılması ve tahliye talebinde bulunulduğu mahkemece; İİK’nun 272-275. maddeleri hükümlerine göre sözleşmede yazılı kira müddetinin bitiminde kiracının mecurdan tahliye edilebilmesi için 6570 sayılı Kira Kanuna tabi olmayan taşınmazlardan olması gerektiği, taşınmazın belediye sınırları kapsamında kaldığından bahisle davanın reddine karar verildiği, davacı-alacaklı tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; taraflar arasında 01.05.2012 başlangıç tarihli 3+2 yıl süreli kira sözleşmesinin kurulduğu, sözleşmenin 5. maddesine göre, sözleşme bitiminde kiracının taşınmazı boşaltarak kiraya verene kayıtsız ve şartsız teslim edeceğinin kararlaştırıldığı, bu haliyle söz konusu hüküm, kiralananın kira süresi sonunda tahliye edilmesini amaçlayan, tahliyeye zorlayan tahliye taahhütnamesi niteliğinde olduğu, davalının taşınmazda 01.05.2005 başlangıç tarihli kira sözleşmesine göre bu tarihten itibaren oturmaya başladığı, daha sonra 01.05.2012 başlangıç tarihli yeni bir kira sözleşmesi yapılsa dahi, yargılamaya konu tahliye taahhüdünün kira ilişkisi devam ederken (kiralananda otururken) verilen tahliye taahhüdü niteliğinde olması sebebiyle geçerli olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 352. maddesinin birinci fıkrasında; “Kiracı, kiralananın teslim edilmesinden sonra, kiraya verene karşı, kiralananı belli bir tarihte boşaltmayı yazılı olarak üstlendiği hâlde boşaltmamışsa kiraya veren, kira sözleşmesini bu tarihten başlayarak bir ay içinde icraya başvurmak veya dava açmak suretiyle sona erdirebilir” hükmünü içermektedir

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 352. maddesinin birinci fıkrasında; “Kiracı, kiralananın teslim edilmesinden sonra, kiraya verene karşı, kiralananı belli bir tarihte boşaltmayı yazılı olarak üstlendiği hâlde boşaltmamışsa kiraya veren, kira sözleşmesini bu tarihten başlayarak bir ay içinde icraya başvurmak veya dava açmak suretiyle sona erdirebilir” hükmünü içermektedir

Somut olayda; taraflar arasında 01.02.2005 tarihli ve 01.05.2012 tarihli kira sözleşmeleri bulunduğu, davalı tarafından sözleşmelerdeki imzanın inkar edilmediği, 01/05/2012 başlangıç tarihli sözleşmenin 1. maddesinde sözleşmenin, taraflar arasında 01/02/2005 tarihinde yapılmış olan kira sözleşmesinin kira süresinin uzatılması, yeni dönem kira bedelinin belirlenmesi ve değişen şartlara uyarlanması amacıyla yapıldığının belirtildiği, 5. maddesinde “Kira süresi 01.05.2012 tarihinden başlayarak 3+2 yıl olarak kararlaştırılmış olup bu sürenin sonunda kiracı mecuru boşaltarak kiraya verene kayıtsız şartsız teslim edecektir.” şeklinde taahhüdün yer aldığı,davalının 01/02/2005 tarihli kira sözleşmesine göre bu tarihten itibaren kiralanan taşınmazda bulunduğu, söz konusu taahhüdün kira ilişkisi devam ederken verilen tahliye taahhüdü olduğu ancak taahüdün belli bir tarihi içermediği görülmüştür.

Tahliye taahhüdünde, tahliye tarihi belli (açık) bir şekilde yer almadığından Türk Borçlar Kanununun 352. maddesinin aradığı anlamda bir tahliye taahhüdünün varlığından bahsedilemez.

O halde, ilk derece mahkemesince belirtilen gerekçe ile davanın reddine ve Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile, ... Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi’nin 18/10/2019 tarih ve 2018/487 E. - 2019/1823 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 09/03/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6867, Karar No: 2020/4241, Tarih: 30.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/6867 E.  ,  2020/4241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Kal Ve Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, dava konusu 29 parsel sayılı taşınmazın 1.050,98 m2 sine davalı tarafından tecavüz edilmesi nedeniyle, Mahkemenin 2008/226 esas sayılı dosyası ile müdahalenin men’ine karar verildiğini ve bu kararın kesinleştiğini, taşınmazın icra müdürlüğü vasıtası ile vekil edenlerine teslim edildiğini, teslim alındığında taşınmazın içinde 20 adet elma ağacı ile dalları ve kökleri vekil edenlerinin tarlasına taşmış olan 96 adet elma ağacının bulunduğunu, ayrıca vekil edenlerinin taşınmazı içinde davalıya ait sulama boruları ile taşkın bir ev bulunduğunu, vekil edenlerinin taşınmazında bulunan ağaçların sulama bedellerinin de vekil edenleri tarafından ödenmek zorunda kalındığını açıklayarak, vekil edenlerinin taşınmazına elatmanın önlenmesine, tecavüzlü yapıların ve ağaçların kal’ine ya da yasal sınırlar içine çekilmesine, 30.000,00 TL ecrimisil ile davalıya ait ağaçlar için ödenmiş olan sulama bedelinin davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, daha önce, davacılar tarafından Mahkemenin 2008/226 esas sayılı dosyası ile müdahalenin men’i davası açıldığını ve taşınmazın icra müdürlüğü vasıtası ile davacılara teslim edildiğini, bu nedenle kesin hüküm sözkonusu olduğunu, ayrıca Mahkemenin 2015/139 Esas sayılı dosyası ile ecrimisil davası görüldüğünü bu nedenle derdestlik itirazlarının bulunduğunu, sulama borularının vekil edeni tarafından değil Tarım Gıda ve Hayvancılık Bakanlığı tarafından yapıldığını, vekil edeninin davacıların taşınmazını işgal etmediğini, sulama bedeli talebinin mesnedi bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalıya ait 104 ada 40 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporuna ek krokide gösterilen davacılara ait aynı mevkiideki 104 ada 41 nolu parsele ağaç dikmek suretiyle yaptığı müdahalenin men’i ve müdahale teşkil eden 15 adet elma ağacının kal’ine, fazla talebin reddine, davacıların ecrimisil talebinin kısmen kabulü ile 2014-2015 yıllarına ait 1.160, 2 TL ecrimisil bedelinin dava tarihi olan 31.12.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara payları oranında ödenmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava elatmanın önlenmesi, kal, ecrimisil ve alacak istemlerine ilişkindir.

Dava elatmanın önlenmesi, kal, ecrimisil ve alacak istemlerine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Her ne kadar Mahkemece davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiş ise de gerek yargılama sırasında yapılan araştırma ve inceleme, gerekse de hükme esas alınan bilirkişi raporları hüküm vermeye yeterli değildir.

Şöyle ki; aynı gün incelemesi yapılan taraflar arasında görülen Mahkeme’nin 2015/139 Esas sayılı dosyasına ibraz edilen 23.07.2013 tarihli teknik raporda, küçük elma fidanlarının davacı parselinde, büyük elma fidanlarının davalı parselinde kaldığı belirtilmiş, daha sonra dosyaya ibraz edilen 22.11.2013 tarihli teknik raporda, yetişkin elma ağaçlarının davacı ve davalı parsellerinin sıfır noktasında kaldığı, küçük elma ağaçlarının davacı parselinde kaldığı belirtilmiş, eldeki davada dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporunda ise, 101 adet ağacın davalı parselinde, 15 adet ağacın ise sınırda kaldığı belirtilmiştir.

Hal böyle olunca, raporlar arasında çelişki ve tecavüzlü alan konusunda duraksama oluşmuş olup, Mahkemece, uzman bilirkişiler vasıtası ile yeniden yapılacak keşif neticesinde, önceki raporlar da değerlendirilmek suretiyle, davalı tarafın davacı taşınmazına herhangi bir tecavüzünün bulunup bulunmadığı hususu duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edildikten sonra, toplanmış ve toplanacak delillere göre el atmanın önlenmesi ve kal talepleri yönünden bir karar verilmesi, dalları ve kökleri davacılar taşınmazına taştığı iddia edilen ağaçlarla ilgili olarak komşuluk hukuku açısından iddianın değerlendirilmesi, davacılar taşınmazına vaki tecavüzün tespit edilmesi durumunda, tecavüzlü alan esas alınmak ve ürün gelir yöntemine göre hesaplama yaptırılmak suretiyle oluşacak sonuca göre ecrimisil talebi konusunda bir karar verilmesi gerekirken, bu hususlar gözardı edilerek hüküm tesis edilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre ise; dava tarihinden geriye doğru beş yıllık ecrimisil talep edilmiş olmakla, eldeki dava tarihi olan 31.12.2015 tarihinden önceki beş yıla ilişkin süre esas alınmak suretiyle talebin değerlendirilmesi gerekirken, Mahkemenin 2015/139 Esas sayılı dosyasında dava tarihinden sonraki dönemleri kapsayacak şekilde vermiş olduğu karar kesinleşmediği halde 2014 ve 2015 yılları dışındaki taleplere ilişkin olarak 2015/139 Esas sayılı dosyada karar verildiği gerekçesi ile bu dönemlere ilişkin ret kararı verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 30.6.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.