muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11176, Karar No: 2015/16454, Tarih: 12.11.2015

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25290, Karar No: 2015/29267, Tarih: 21.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/25290 E.  ,  2015/29267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2015/243235 - Kanun Yararına Bozma

Kasten-yaralama suçundan sanık S.. D.n, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e-son ve 62. maddeleri uyarınca iki kez 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, verilen hapis cezasının anılan Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sanığın 3 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına, sanığın bu denetim süresini; Kazan Belediye Başkanlığı ve Kazan Kaymakamlığı ve Orman Genel Müdürlüğü Kazan Bakım ve İşletme Şefliği tarafından Mahkemeye bildirilen ve ağaçlandırmaya elverişli yer olarak tespit edilen listeden uygun görülecek yer ya da yerlere (sanık tarafından temin edilecek) ağaçların sanık tarafından dikim işlerinin yapılmasına, Kazan ilçesinin toprak ve iklim yapısına uygun 100 adet ağaç fidanının dikim işinin ve bu ağaçların 3 yaşına kadar bakımının sağlanması için; sanığın Kazan Belediye Başkanlığı bünyesinde görevlendirilmesine, sanığın infaz tarihindeki ikametgah adresinin değişmesi halinde yukarıdaki yükümlülüğün son ikametgah adresinin bulunduğu yer Kaymakamlığı ya da Belediyesi bünyesinde infaz edilmesine, sanık tarafından dikilen ağaçların tüm bakım ve koruma işlemlerinin yine aynı sanık tarafından yapılmasına, sanık tarafından dikip yetiştirilecek 100 adet ağacın 3 yıl süre ile 3 yaşına kadar getirilmesinden ve bu ağaçların sağlıklı ve dikilen sayıda tesliminden sonra; sanığın denetim süresini iyi halli olarak geçirildiği kabul edilerek verilen cezanın infaz edilmiş sayılmasına, aksi takdirde 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca, ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine dair Kazan Asliye Ceza Mahkemesinin 06/12/2007 tarihli ve 2007/162 Esas, 2007/195 sayılı Kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 29.06.2015 tarih ve 2013/13145–42752 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.07.2015 tarih ve 2015/243235 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Sanık hakkında 06/12/2007 tarihinde verilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi ve karardaki ağaç dikme ve bakımını yapma yükümlülüğüne ilişkin bölümlerin esasa ilişkin olması nedeniyle, aynı Mahkemece verilen 27/03/2013 tarihli ek karar yok hükmünde kabul edilerek yapılan incelemede;

1) Görgü tanığı olmayan olayda, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı belirlenemediğinden, sanık hakkında mağdur A.T..'ya karşı yaralama eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirdiği kabul edilerek, hükmedilen cezadan 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca indirim yapılması gerekirken anılan maddenin uygulanmamasında,

1) Görgü tanığı olmayan olayda, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı belirlenemediğinden, sanık hakkında mağdur A.T..'ya karşı yaralama eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirdiği kabul edilerek, hükmedilen cezadan 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca indirim yapılması gerekirken anılan maddenin uygulanmamasında,

2) 5237 sayılı Kanun'un 51/4. maddesinde sayılan yükümlülükler arasında ağaç dikme ve bakma yükümlülüğünün bulunmadığı gibi, "fidan dikme ve bakımını yapma" mükellefiyetinin para sarfı ile yerine getirilebilecek maddi bir edim ihtiva ettiği, hâkim ceza ve mükellefiyet tayininde takdir yetkisini haiz ise de, bu takdirini kanundaki ilkeler çerçevesinde kullanmak durumunda olduğu, sanık hakkında yükümlülük belirlenirken kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa muhalif olmayan, tarafları tatmin edici, denetime elverişli bir yükümlülüğe hükmedilmesi gerektiği işlenen suçla ilgisi olmayan hükümlünün ıslahı amacına hizmet etmeyen "fidan dikme ve bakımını yapma" mükellefiyetine hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce Dairemizin 14.02.2012 gün ve 2009/21357 Esas, 2012/4976 sayılı Kararı gözetilerek yerinde görüldüğünden; Kazan Asliye Ceza Mahkemesinin 06/12/2007 tarihli ve 2007/162 Esas, 2007/195 sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4669, Karar No: 2010/2539, Tarih: 27.04.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/4669 E.  ,  2010/2539 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 207 ada 3 parsel sayılı 42.978,34 m² yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydına dayanılarak davalılar ... ve ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... taşınmaz üzerinde davalılar yararına kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinme koşullarının gerçekleşmediğini, taşınmazın öncesinin mera olduğunu öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalılar ... ve ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı taraf kesin hükme dayanmıştır. Mahkemece dava konusu taşınmazın dayanılan Gökçeada Asliye Hukuk Mahkemesinin 1.4.1996 tarih 1995/62-1996/39 E.K. sayılı kesin hükmü kapsamında kaldığı gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuştur. Dava konusu taşınmazın dayanılan kesin hükmün kapsamında kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Kural olarak kesin hüküm kamu düzenine ilişkin, istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözetilmesi gerekli olumsuz dava koşullarındandır. Öte yandan aynı taşınmaz yada taşınmazlarla ilgili olarak kesin hükmün varlığı halinde sonraki günlü uyuşmazlıkların önceki günlü kesin hükme göre çözümlenmesi zorunludur. Gerçekten bu hukuksal olgu sağlıklı sonuca varmanın temel koşullarındandır. Mahkemece bu hukuksal olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 27.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5053, Karar No: 2015/9408, Tarih: 09.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/5053 E.  ,  2015/9408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ile şura izni alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep olmadan feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı, ile birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, yeni faaliyete geçen bir başka hastanenin dolgun ücretle iş teklifi üzerine davacının işten ayrıldığını belirtmiş ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi hesaplaması doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık kıdem tazminatı hesabında fiili hizmet süresi zammının dikkate alınıp alınmayacağı noktasındadır.

Dosya içeriğine göre davacı, davalı bünyesinde radyoloji teknisyeni olarak çalışmıştır. Kıdem tazminatına esas çalışma süresi hesaplanırken 5510 sayılı Kanunu'nun 40. maddesindeki, Radyoaktif ve radyoiyonizan maddelerle yapılan işlerde çalışan sigortalıların prim ödeme gün sayılarına, bu iş yerlerinde ve işlerde geçen çalışma sürelerinin her 360 günü için 90 gün fiilî hizmet süresi zammı olarak eklenir, şeklindeki düzenleme gereğince, 142 gün fiili hizmet süresi zammı ilave edilmiştir. Ancak anılan kanuni düzenleme gereği fiili hizmet süresi zammının kıdem tazminatına esas çalışma süresine ilave edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı konusunda ispat yükü işverene ait olup imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlanabilmektedir. Somut olayda bir tam yıllık çalışması olan davacının yıllık izinlerini kullandığı davalı işverence ispatlanamadığından izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak yeminli dinlenen davacı tanıkları, davacının bir yıl için yıllık izin hakkını kullandığını belirtmişlerdir. Mahkemece bu husus davacıdan sorularak yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığı açıklığa kavuşturulmadan karar verilmiş olması hatalı olup hükmün bu sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.03.2015 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16434, Karar No: 2015/8265, Tarih: 16.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/16434 E.  ,  2015/8265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/64575

MAHKEMESİ : Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2009

NUMARASI : 2008/1321 (E) ve 2009/1315 (K)

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

SUÇ TARİHİ : 08/04/2008

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay tarihinde sanığın gece vakti saat 03.00 sıralarında E.. Lisesine, korkuluk demirlerini sökmek ve camı kırmak suretiyle girdiği, okulda bulunan çelik kasayı yanındaki spiral makinası ile keserek, kasa içinde bulunan 1700 YTL 'yi ve kantinde kutu içinde bulunan 500 YTL'yi ve bir adet telefonu çalarak, olay yerinden ayrıldığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı kamu malına zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve hırsızlık suçlarını işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1- Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal ve hırsızlık suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının İncelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA

2- Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve sanık hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 16/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12081, Karar No: 2022/4045, Tarih: 10.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/12081 E.  ,  2022/4045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 25.05.2009 tarihli ve 2009/1645 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından da kamu davası açıldığı anlaşılmakla, bu suçlarla ilgili olarak mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.11.2016 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 24.08.2019 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Birleşen Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/862 Esas 2015/682 Karar sayılı dosyasında; Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 15.12.2015 tarih ve 2015/3749 Esas sayılı iddianamesi ile, 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, "2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, gerekçe kısmında sahte fatura düzenleme suçu anlatılıp hüküm kısmında sahte fatura kullanmaktan hüküm kurularak hüküm karıştırılması yasaya aykırı ise de, zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olması karşısında;

Sanığa yüklenen 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 2004 takvim yılı yönünden suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği, 2005 takvim yılı yönünden ise 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 10.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9364, Karar No: 2012/13221, Tarih: 13.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/9364 E.  ,  2012/13221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/03/2010 gün ve 2008/377-2010/84 sayılı kararı bozan Daire’nin 15/02/2012 gün ve 2010/10400-2012/1968 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının kötüniyetle elde ettiği endüstriyel tasarım tescil belgesine dayanarak yaptığı haksız şikayet nedeniyle, müvekkilinin ürettiği yağmur oluk borularının duvara bağlantısına yarayan PVC kelepçelerine ve üretimde kullandığı kalıplara el konulduğunu, müvekkili hakkında ceza davaları açıldığını, ancak daha sonra davalının tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne karar verildiğini, keza müvekkilinin hakkında açılan ceza davalarından beraat ettiğini, bu süreçte müvekkilinin maddi kayıplara uğradığını,üretim yapmasının engellendiğini, ticari itibarının zedelendiğini, el koyma tarihinden ilk tazminat davasının açıldığı 29.12.2005 tarihine kadar olan zararların Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2006/259 E sayılı dosyasında dava konusu edildiğini ve taleplerinin kabul edildiğini, ancak söz konusu davanın açıldığı tarihten sonra da müvekkilinin zararının devam ettiğini, zira beraat kararları kesinleşmediğinden üretime başlanılamadığını, öte yandan ceza davalarında kendisini savunma durumunda kalan müvekkilinin avukatlık ücreti ödemesi nedeniyle de zarar gördüğünü ileri sürerek, müvekkilinin ödemek durumunda kaldığı 12,250 TL avukatlık ücreti ile ıslahen 13.274,10 TL zararın faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hukuken korunan bir hakkın kullanılmasının kötüniyet olarak kabul edilemeyeceğini, ortada bir zararın bulunmadığını, hükümsüzlük kararı verilmesinden sonra müvekkilinin bir eylemi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının kendisinin tasarımını gerçekleştirmediği bir ürünü incelemesiz sistemden yararlanarak adına tescil ettirmesinin ve davacı gibi üçüncü kişilere yasaklayıcı eylemlere girişmesinin tasarım hakkı sahipliğinin kötüye kullanılması niteliğinde olduğu, davalının dürüstlük kuralına aykırı eylemleri nedeniyle davacının mağduriyetine sebebiyet verdiği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 15.02.2012 günlü ilamında açıklanan nedenlerle davalı yararına bozulmuştur.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 13/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7168, Karar No: 2016/1460, Tarih: 15.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/7168 E.  ,  2016/1460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Mahkemesi’nce verilen 05/04/2012 tarih ve 2011/345-2012/212 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 15.06.2006 tarihli nakliye anlaşması ile İtalya'dan demonte halinde kule vinç olarak tanımlı yüklerin davalı yararına taşınması işini üstlendiğini, bu anlaşmaya göre müvekkilinin 15 adet düz tenteli araç ile 25. haftadan itibaren yükleri Piacenza'dan alıp Ankara'ya getireceğini ve davalının da beher araç için 3.900,00 Euro ödemesinin kararlaştırıldığını, müvekkilinin kule vincinin üreticisinden muhtelif alıcılar için 3 yılı aşkın süredir taşıma işini yapması nedeniyle tecrübesinin bulunduğunu, bu nedenle 25. hafta ilk parti için 6 aracı yükleme yerinde hazır bulundurduğunu, araçların günlerce beklemelerine rağmen yükleme yapılmaması nedeniyle geriye döndüklerini, daha sonra 12 aracın daha bu şekilde yükleme yerinde hazır edilmesine rağmen yükleme yapılamayarak geri döndüklerini, 29. haftada 10 aracın yüklemesinin gerçekleştirilebildiğini, toplam 18 aracın boşu boşuna yükleme yerine sevk edilerek orada beklediğini, bu şekilde müvekkilinin zararının doğduğunu, araçların bekleme nedeninin alıcının yük bedelini alamaması olduğunu, müvekkilinin edimini yerine getirmesine rağmen davalının üzerine düşen edimi yerine getirmediğini, bekleme ücretlerinden sorumlu olduğunu, bunun yanında, yüklemesi yapılan 10 araç için İtalya'daki acenteye ödenen 3.600,00 Euro acente ücreti ile yurt dışı nakliye işinin gereği olan ordino bedeli 2.000,00 Euro'nun da davalı tarafından ödenmediğini iddia ederek, acente ücret ve masrafları için 6.660,00 TL, ordino bedeli için 3.700,00 TL ve 18 aracın bekleme bedeli 12.210,00 TL'nın hakkın doğum tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin gerçekleştirilen taşımalarla ilgili navlun ücretini ödediğini, davacının araçlarının beklemesinin tamamen davacı şirketin kusurundan kaynaklandığını, müvekkilinin davacıya borcunun bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.