muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16859, Karar No: 2017/4911, Tarih: 08.06.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/16859 E.  ,  2017/4911 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesidir. Anılan maddenin birinci fıkrası hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır. Kusurun belirlenmesinde ise, mahkemece, öncelikle iş kazasının ne şekilde olduğu, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa çelişki giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluluk belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, ... Müsteşarlığı,... Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, ... Üniversitesi ve...Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

Meslekte kazanma gücü kaybı oranının (sürekli iş göremezlik derecesinin) %60’ın altında kaldığı durumlarda, emsallerine göre sigortalının daha fazla efor

harcamak suretiyle de olsa çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması olası bulunduğundan, 60 yaş sonrası yönünden pasif dönem zarar hesabı yapılmamalıdır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yüksek öğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öncelikle kazanın oluşumu, nedenleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ihlal edilen mevzuat hükümleri, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya koyan uzman bilirkişilerce hazırlanmış bir kusur raporu alınmalı, sonrasında da belirtilen ilkeler doğrultusunda hesap bilirkişi tarafından yöntemince rapor düzenlenerek hak sahiplerinin gerçek zararları hesaplanmalı ve bu miktar gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp düşük (az) olan tutar hükme esas alınmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu kusur raporu alınmadan ve gerçek zarar hesaplanmaksızın ilk peşin sermaye değerine göre karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu kusur raporu alınmadan ve gerçek zarar hesaplanmaksızın ilk peşin sermaye değerine göre karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ye iadesine, 08.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15773, Karar No: 2021/1859, Tarih: 03.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/15773 E.  ,  2021/1859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi. Eski Hale Getirme, Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Köy içi mevkiinde bulunan 111 ada 24 parselin babası ... oğlu ... adına kayıtlı iki katlı ahşap ev, ahşap ahır, samanlık ve arsası vasfında taşınmaz olduğunu, davalının da bu taşınmazına komşu taşınmaza olup, davalının taşınmazına gidip gelmesi için kendisine ait olan arsasından yol açtığını, bu arsanın içerisinden taşınmazına gidip geldiğini, traktörüne garaj yaparak kendi arsası içerisinden traktörü bu garajına soktuğunu, evinin normalinde bulunan saçaklığını uzatarak kendi yolundan gelip gitmelerini engellediğini, davalının haksız olarak tapulu taşınmazına müdahale ettiğini belirterek müdahalesinin men’ine, evinin saçaklığının eski haline getirilmesine ve kal’ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesinin davalıya tebliğe çıkarıldığı, davalının cevap dilekçesi sunmadığı, davalı ...’nın yargılama devam ederken vefat ettiği ve mirasçılarının usulüne uygun davetiye tebliği ile davadan haberdar edildiği görülmüştür.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, el atmanın önlenmesi, eski hale getirme ve kal isteğine ilişkindir.

Mahkemece 18.04.2014 tarihinde gidilen keşif sonrası alınan 21.04.2014 tarihli fen bilirkişisinin düzenlediği raporda, dava konusu yer ile keşfi yapılan yerlerin aynı yerler olduğunu, davacının iddia ettiği kapının 111 ada 27 parsel içerisinde kaldığını ancak 111 ada 27 parselin bina saçaklarına ekleme yapıldığı tespit edilmiştir. 22.04.2014 tarihli inşaat bilirkişisinin raporunda ise taşınmazın bir kısmının garaj olarak kullanıldığı, açılan garaj kapısından başka bir konumda garaj kapısı açılamayacağını çünkü garaja konulacak aracın manevra yapmasına müsait bir alan olmadığını, çatıda sonradan yapılan saçak uzatması durumunun ise taşınmazın çatısından gelebilecek yağmur ve kar suyunun taşınmazın duvarında kalıcı hasar verebileceğinden bu uygulama ile olumsuz durumun önüne geçilmek istenildiği yönünde görüş bildirmiştir.

Bilindiği üzere; hukuk sistemimizde mülkiyet hakkı Türk Medeni Kanunu'nun 683 ve Anayasa'nın 35.maddesi gereğince korunmaya değer ayni bir hak olarak tanımlanmış ancak, kamu yararının gerekli kıldığı zorunlu durumlarda, yalnızca kanunla sınırlanabileceği kabul edilmiştir. Bunun dışında mülkiyet hakkına (TMK'nun 683/2) dokunulmasına izin verilmemiştir. Herkes mülkiyet hakkını bu sınırlar içerisinde dilediğince kullanmakta serbesttir ve hiç kimse bu hakkın kullanılmasına engel olamaz.

Bilindiği üzere; hukuk sistemimizde mülkiyet hakkı Türk Medeni Kanunu'nun 683 ve Anayasa'nın 35.maddesi gereğince korunmaya değer ayni bir hak olarak tanımlanmış ancak, kamu yararının gerekli kıldığı zorunlu durumlarda, yalnızca kanunla sınırlanabileceği kabul edilmiştir. Bunun dışında mülkiyet hakkına (TMK'nun 683/2) dokunulmasına izin verilmemiştir. Herkes mülkiyet hakkını bu sınırlar içerisinde dilediğince kullanmakta serbesttir ve hiç kimse bu hakkın kullanılmasına engel olamaz.

Bu sınırlar içerisinde kalan taşınmaz mülkiyetinin haksız elatmalara karşı nasıl korunacağı da TMK'nin 683/2. maddesinde "Malik malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir" denilerek hükme bağlanmıştır. Ayrıca Anayasa'nın 35. maddesi de paralel bir düzenleme getirmiştir.

Az yukarıda da açıklandığı üzere mahkemece keşif sonrası alınan bilirkişilerce düzenlenmiş raporlarda gerek saçaklar yönünden gerekse garaj yönünden fiili tecavüz olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Mahkemece yapılması gereken iş, yeniden keşif yapmak suretiyle alınan raporlar doğrultusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davacının temyiz itirazlarının yukarıda yazılı nedenle kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5351, Karar No: 2009/7679, Tarih: 04.06.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/5351 E.  ,  2009/7679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile özel hizmet alım sözleşmesi yapıldığını, davalının 2004 yılı eylül, ekim, kasım, aralık ayları işçi ücretlerini geç ödediğini, ayrıca 2004 yılı ağustos, eylül, ekim, kasım ve aralık ayları içinde teslim edilmesi gereken temizlik malzemelerinin hak ediş dönemlerinden sonra geç teslim edildiğini, sözleşmeye aykırı davranışı nedeni ile sözleşmenin 17.maddesi gereğince tahakkuk eden idari para cezası 28.557 YTL.nin temerrüt tarihinden yasal faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, duruşmalara gelmemiş ve savunmada da bulunmamıştır.

Mahkemece, davacının davalı yükleniciye ödemelerini gecikerek yaptığından temerrüde düştüğünü, bu nedenle kendi lehine cezai şart uygulamasını talep edemeyeceğinden, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 28.7.2004 tarihli hizmet alımları tip sözleşmesi ile davalının, davacı kuruma bağlı 4 ayrı çocuk yuvası ve gençlik merkezinde temizlik, bakım, kalorifer ve pişirme işlerini yükümlendiği, 13. maddesinde, ödeme yeri ve şartlarının açıklandığı ve devamında hak ediş raporlarının düzenlenmesi esaslarında; “ yüklenici aylık olarak tahakkuk ettireceği işçi ücretlerinin (yol, yemek dahil) bordro tutarını her işçi adına ayrı ayrı olmak üzere bir bankaya yatırır ve banka dekontlarının bir örneğini ödeme için gerekli diğer belgelerle birlikte tahakkuk evrakına eklenmek üzere idareye verir. İşçi ücretlerin ödemeden yükleniciye aylık hak edişi karşılığı tahakkuk evrakı düzenlenmez ve ödeme yapılmaz “ düzenlemesi getirilmiştir. Yine sözleşmenin 17.3 ve 17.5 maddelerinde de firmanın taahhüt ettiği malzemeleri teslim etmediği ve yine işçi maaşlarının yüklenici tarafından zamanında ödenmemesi durumunda, 1 aylık hak ediş tutarı üzerinden günlük % 1 tutarı üzerinden ceza uygulanacağı belirtilmiştir.

Mahkemece, hükme esasa alınan bilirkişi raporunda da açıklandığı gibi, davacı kurumun ödemelerinin 13.maddede düzenlenen ödeme zamanına ilişkin sürelere uyulmadığı, ödemelerde gecikilerek temerrüde düştüğü, bu nedenle kendi lehine cezai şart uygulamasını talep edemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Davacı kurum tarafından komisyon imzalı 3.1.2005 tarihli tutanakla eksik malzeme listesinin dosyaya ibraz edildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklanan sözleşmenin 13. maddesinde, yüklenicinin işçi ücretlerini ödemeden aylık hakedişi karşılığı tahakkuk evrakının düzenlenemeyeceği ve ödeme yapılamayacağı açıklandığına ve eksik malzeme teslim edildiğine ilişkin davacı kurum tarafından tutanak ibraz edildiğine göre, sözleşmenin bu hükmünün mahkemece değerlendirilerek, ayrıca eksik malzeme teslim edilip edilmediği araştırılarak, davalı yüklenicinin sözleşme yükümlülüklerini yerine getirip getirmediği belirlenmeli ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 4.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2892, Karar No: 2021/550, Tarih: 03.02.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/2892 E.  ,  2021/550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.11.2014 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme bedelinin tahsili talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.05.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, davalının 152 sayılı mera parselinin, 8347 metrekarelik kısmı üzerine zeytin dikmek ve buğday ekmek suretiyle müdahale ettiğini belirterek müdahalenin önlenmesine, ağaçların kaline ve taşınmaz üzerindeki buğday ve zeytin ağaçları dahil her türlü muhtesatın kal'ine, ve 1.168,54TL eski hale getirme bedelinin 04.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı 35 yıldır ekip biçtiğini, ecrimisil bedellerini hazineye ödediğini, daha önce kiraya verilen yerin mera olarak vasıflandırılmasının yersiz olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalının 134 ada 157 parsel sayılı taşınmazın Fen Bilirkişisi ...'nin 25.11.2015 tarihli raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilen 6055,39m²' lik kısma zeytin ağaçı dikmek, B harfi ile gösterilen 2287,12 m²'lik kısmı kullanmak suretiyle yapmış olduğu elatmanın önlenmesine, söz konusu raporda A harfi ile gösterilen 6055,39m² lik kısım üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının kaline, dava konusu yerin ıslah edilerek eski hale getirme bedeli 1.168,54TL'nin 04.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

Hükmü davalı temyiz etmiştir.

Davacı,152 sayılı taşınmazın mera olduğu iddiasına dayanarak el atmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme bedelini istemiştir. Dosya içinde bulunan kayıtlardan dava konusu taşınmazın ham toprak vasfı ile Hazine adına kayıtlı olduğu ve mera komisyonu tarafından mera çalışmaları yapılarak mera kapsamına alındığı ancak mera tahsis kararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davalının uzun yıllar ham toprak vasıflı dava konusu taşınmazı kullandığı ve bu kullanıma karşı da ecrimisil ödediği idare tarafından bildirilmiştir

Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu alınan uzman bilirkişi raporunda taşınmaz üzerinde bulunan davalıya ait zeytin ağaçların yaş ve miktarı tespit edilmiş ve bunlarında kaline karar verilmiştir.

Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu alınan uzman bilirkişi raporunda taşınmaz üzerinde bulunan davalıya ait zeytin ağaçların yaş ve miktarı tespit edilmiş ve bunlarında kaline karar verilmiştir.

Taşınmaz üzerindeki ağaçların durumu TMK 729. maddesinin yaptığı gönderme sebebi ile Yasanın 722 ve 723 .maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Hiç kuşkusuz,152 parsel üzerindeki ağaçlar sökülüp götürülürse hayatiyetini kaybedecek, ekonomik değer taşımaları nedeniyle de aşırı zarar ortaya çıkacaktır. Sökülüp götürülmemesi durumunda ise taşınmaz sahibi olan davacı sebepsiz zenginleşecektir.

TMK 729. maddesinde "Bir kimse başkasının fidanını kendi arazisine ya da kendisinin veya bir üçüncü kişinin fidanını başkasının arazisine dikerse, başkasının malzemesini kullanarak yapılan yapılara veya taşınır yapılara ilişkin hükümler bunlar hakkında da uygulanır." ,TMK 722 maddesinde"Bir kimse kendi arazisindeki yapıda başkasının malzemesini ya da başkasının arazisindeki yapıda kendisinin veya bir başkasının malzemesini kullanırsa, bu malzeme arazinin bütünleyici parçası olur. Ancak, sahibinin rızası olmaksızın kullanılmış olan malzemenin sökülmesi aşırı zarara yol açmayacaksa, malzeme sahibi, gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere bunların sökülüp kendisine verilmesini isteyebilir. Aynı koşullar altında arazinin maliki de, rızası olmaksızın yapılan yapıda kullanılan malzemenin, gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere sökülüp kaldırılmasını isteyebilir." yine TMK 723.maddesinde "Malzeme sökülüp alınmazsa arazi maliki, malzeme sahibine uygun bir tazminat ödemekle yükümlüdür. Yapıyı yaptıran arazi maliki iyiniyetli değilse hakim, malzeme sahibinin uğradığı zararın tamamının tazmin edilmesine karar verebilir. Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyiniyetli değilse, hakimin hükmedeceği miktar bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyebilir." hükmünü içermektedir.

Mahkemece kaline karar verilen ağaçlar hakkında yukarıda belirtilen hükümler gereğince bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.