muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4483, Karar No: 2022/20064, Tarih: 29.12.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/4483 E.  ,  2022/20064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... müdafinin öğrenme üzerine yaptığı temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık ...'a iddiaanmede yer almayan TCK madde 109/2 den ek savunma hakkı verilmesi için talimat mahkemesine yazı yazıldığı ve talimat eklerinde bunun yer aldığı, talimat mahkemesince sanığa sehven tekrar TCK madde 109/1 den ek savunma hakkı verildiği tespit edilmiş ise de talimat evraklarının sanığa okunması ve burada sanığa TCK 109/2. maddeden ek savunma verilmesi gerektiğinin yazılmış olması nedeni ile bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre ..., ..., ... ve ...'un bir nedene dayanmayan, sanık ... müdafinin ise sanığın olay yerinde bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14209, Karar No: 2018/4236, Tarih: 10.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/14209 E.  ,  2018/4236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile 2004 sayılı İİK'nın 352/b maddesinin yürürlükten kaldırılmış olması karşısında, hükmedilen cezanın şartları bulunduğu takdirde seçenek yaptırımlara çevrilmesine ve ertelenmesine bir engel bulunmadığının anlaşılmasına göre, yazılı şekilde, kanun gereği paraya çevirme ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/39198, Karar No: 2017/12733, Tarih: 19.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/39198 E.  ,  2017/12733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, emlakçı olan davalı ile taşınmaz satışı hususunda görüştüklerini, davalının satış işlemlerinin devam edebilmesi için bir miktar kapora gönderilmesini talep etmesi üzerine 5.000 dolar kapora bedelini sehven iki kez gönderdiğini ve taşınmaz satışının da gerçekleşmediğini ileri sürerek göndermiş olduğu 10.000 dolar karşılığı 21.378,00 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, eft ile gönderilen kapora bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Davacı tarafından davalıya 23.01.2014 tarihinde 11.350,00 TL ve aynı tarihte 10.048,91 TL gönderildiği ve havalelere herhangi bir açıklama yazmadığı anlaşılmaktadır. Hemen belirtmek gerekir ki havale ödeme vasıtası olup, var olan bir borcun ödendiğini gösterir. Bu karinenin aksini havaleyi gönderen şahsın ispat etmesi gerekir. Bu durumda ödünç ilişkisini ispat etme yükümlülüğü, onu iddia eden davacıya ait olup davacı taraf, davalıya borç olarak para havale ettiği iddiasını yasal delillerle ispat etmek zorundadır. O halde mahkemece, davacının dayanmış olduğu diğer deliller de gözetilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1708, Karar No: 2017/3698, Tarih: 06.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/1708 E.  ,  2017/3698 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Haksız yere elde bulundurulan anahtarla kilit açmak suretiyle hırsızlık, yaralama, ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma, resmi belgede sahtecilik, kasten öldürmeye teşebbüs, infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçlarından Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve 2015/69 değişik iş sayılı içtima kararı ile 14 yıl 41 ay hapis cezasına hükümlü ...’ın bu cezasını Edirne Açık Ceza İnfaz Kurumunda çekmekte iken, özel izinde 4 gün yol izni kullanması talebinin reddine ilişkin Edirne Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 17/04/2017 tarihli ve 2017/7955 sayılı kararına vaki şikayetin kabulüne anılan Müdürlük kararının kaldırılmasına dair Edirne 1. İnfaz Hakimliğinin 28/04/2017 tarihli ve 2017/840 esas, 2017/900 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/05/2017 tarihli ve 2017/662 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

T.C. Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürlüğünün 18/01/2017 gün ve 66971140.206.99.02/297/7053 sayılı yazısının B/1 maddesi ile iş yurduna bağlı atölyelerde çalışan hükümlülerin daha güvenli ve özverili çalışmaları için özel ve mazeret izinlerinde 4 gün yol izni kullandırılmasının uygun olacağının değerlendirildiği, daha sonra Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürlüğünün 12/05/2017 gün ve 66971140.206.99.02/3234/58419 sayılı yazısı ile "İş yurduna bağlı atölyelerde çalışan hükümlüler ile ceza infaz kurumu müdürlüğünce uygun görülen diğer iş kollarında ve kurum iç hizmetlerde çalıştırılan hükümlüler için de özel ve mazeret izinlerinde 4 gün yol izni kullandırılmasının uygun olacağı değerlendirilmektedir." şeklinde değişiklik yapılarak faydalanacak kişilerin kapsamı genişletilmiş olmakla birlikte, çalışmayan hükümlülerin bu 4 günlük yol izninden faydalanamayacağı, kendisinin öğrenci olmasından dolayı çalışamamasını mazeret göstermiş olsa da hiç bir işte çalışmayan hükümlünün talebinin reddi gerektiği cihetle, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 25/07/2017 gün ve 94660652-105-22-7355-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/05/2017 tarihli ve 2017/662 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10732, Karar No: 2018/6179, Tarih: 30.05.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/10732 E.  ,  2018/6179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Başka suçtan kesinleşen cezasının infazı amacıyla yakalanan sanığın cezaevine teslimi sırasında, yapılan aramada cüzdanının içinde 6136 sayılı Yasa kapsamında kalmayan maket bıçağı ucu ele geçmesi şeklinde gerçekleşen olayda; olay günü cezaevine gireceğini bilmeyen sanığın TCK.nun 6. maddesi kapsamında suç oluşturan maket bıçağı ucunu bilerek ve isteyerek cezaevine sokmak saiki ile hareket ettiği belirlenemediğinden, atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4940, Karar No: 2023/6401, Tarih: 20.12.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/4940 E.  ,  2023/6401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/685 E., 2021/1225 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tokat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/233 E., 2020/24 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin G.O.P Bulvarında bulunan Uğur Apartmanının en üst katında 2 dairesinin bulunduğunu, müvekkilinin kendi evinde oturmak istese de apartman yönetimi yüzünden yılladır bunu gerçekleştiremediğini, müvekkiline ait dairelerin bulunduğu en üst katların yağmur ve güneş enerji sistemlerinin akıttığı, suların çatıdan akması nedeniyle yıllardır kullanamadığını, evinin ve içindeki eşyaların kullanılmaz hâle geldiğini, apartman projesinde asansör sistemi olmasına rağmen apartman yönetimi tarafından asansörün gerekli bakım ve onarımları yapılmadığından kullanılamaz hâlde olduğunu, ayrıca kalorifer sisteminin de çalışmadığını, gayrimenkulünü satmak istemiş ise de çatının akması, kaloriferin çalışmaması ve asansör sorunu yüzünden uygun fiyatlara rağmen satamadığını, kiraya veremediğini, yönetimin Kat Mülkiyeti Kanunu'nda bulunan yükümlülüklerini kasıtlı olarak yerine getirmediğini, müvekkilinin maddi zararlarının yanında manevi olarak da yıprandığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 15.000,00 TL maddi ve 25.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her ne kadar dava konusu taşınmazda merkezi fuel-oil ısıtma sistemi bulunmakta ise de, teknik bilirkişi raporunda tespit edildiği üzere sistemin gerek ekonomik, gerekse teknolojik olarak tercih edilen bir sistem olmaması, binanın doğalgazlı sisteme geçmiş olması, eski sisteme dönmenin masraflarının taraflarca katlanılacak dereceden fazla olmasının anlaşılması karşısında, bu konuda gerek kat maliklerine gerekse yöneticilere atfı kabil bir kusur bulunmadığı, ayrıca ana yapının imar projesinde ve yönetim planında asansör sisteminin olmaması, asansör sisteminin kurulması için ise kat maliklerinin 4/5'inin yazılı rızasının alınması gerekmesi, binanın mimari projesinde asansörün oluşu; ancak tarafların bu hususta yazılı rızasının olmaması, keza çatıdan sızan su etkisi ile meydana gelen herhangi bir zarar tespit edilememesi nedeniyle davacı taleplerinin yerinde bulunmadığı, davacının ilk taşınmazı satın aldığı 2009 tarihinden öncesinde ve sonrasında merkezi kalorifer sisteminin kullanılmaz hâlde olup bir fark bulunmadığı, satım tarihinden önce ve hâli hazır mevcut olan durum aynı olduğundan maddi bir zararın oluşmayacağı, bu hâli ile tazminata hükmedilmesinin davacı açısından sebepsiz zenginleşme oluşturacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin gayrimenkulde 1995 yılından bu yana oturduğunu, tapuyu sonradan oğlundan aldığını, müvekkilinin çatısının akmasından, asansörün projede olmasına rağmen 2003 yılındaki yangından sonra çalışmadığından dolayı maddi veya manevi zarara uğramadığının kabulünün hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, Tokat Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/9 D.İş sayılı dosyası ile yaptırılan tespitte evin içerisindeki zararların tespit edildiğini, müvekkilinin taleplerine rağmen çatısının onarılmadığını, müvekkilinin kendi imkanları ile çatıyı onardığını, ancak diğer ev sahiplerinin çatıyı uygunsuz kullanmaları nedeniyle çatının sürekli zarar gördüğünü ve hâlen daha görmeye devam ettiğini, müvekkilinin yapmış olduğu onarım ve tadilatlar sonrası sunulmuş olan raporda herhangi bir hasarın bulunmadığı, çatının akmadığı yönünden rapor düzenlendiğini, hasarın büyük bir kısımının müvekkili tarafından giderildiğinden bahsedilmediğini, ayrıca apartmanda oturan diğer maliklerin müvekkilinin kendi evinin terasını ortak alan olarak kullandıklarını, davalıların eylemleri ile müvekkili davacının evinde oturamaması, başka birine satamaması, kiralayamaması, apartmanın yağmur ve güneş ısıtıcısı suyundan dolayı zarar görmesine rağmen maddi zararının giderilmemesi arasında illiyet bağının mevcut olduğunu, davalıların eylemleri nedeniyle müvekkiline ait olan taşınmazın değerinin her geçen gün düştüğünü, müvekkilinin kendi evi olmasına rağmen başkasının evinde kaldığını, bu nedenle hem maddi hemde manevi olarak baskı altında kaldığını belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu taşınmazda kat irtifakı kurulmadığı, kat mülkiyetinin de bulunmadığı, çekişmeli yerin kat irtifakı ya da kat mülkiyeti kurulmayan yerlerde kaldığı belirlendiği takdirde paylı mülkiyet hükümleri gözönüne alınarak bir karar verilmesi gerektiği, TMK’nın 694 üncü maddesi gereği paylı mülkiyetten doğan veya paylı malı ilgilendiren yönetim giderlerinin, vergiler ve diğer yükümlülüklerin, aksine hüküm bulunmadıkça paydaşlar tarafından payları oranında karşılanacağı, payına düşenden fazlasını ödemiş bulunan paydaşın, diğerlerine payları oranında rücu edebileceği, davacı tarafça davaya konu binaya bir takım masraflar yapıldığı, kullandığı dairesinde değer kayıpları olduğu ve diğer zararları olduğu iddiasıyla maddi tazminat istenmiş ise de davacının zararını ve paylı mülkiyete konu binaya masraf yaptığını ispatlayamadığı, dosyaya bir takım fatura ve belgeler sunmuş ise de bu belgelerin dava tarihinden sonra yapılan masraflara ilişkin olduğu, dava tarihinden sonra yapılan masraflar var ise başka davanın konusu olacağı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki ve aşamalardaki beyanlarını tekrarla davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirtirek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, TMK’nın 694 üncü maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 694 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,20.12.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9231, Karar No: 2018/2434, Tarih: 14.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/9231 E.  ,  2018/2434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (TİCARET)

Taraflar arasındaki menfi tespit - itirazın iptali davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve birleşen davaların kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde asıl davacı ..., asıl davalı/birleşen davacı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Asıl davada davacı ...; murisi adına olan elektrik aboneliğine ait kaçak elektrik borcu nedeniyle başlatılan davada; davaya konu aboneliğin bulunduğu taşımazın murisin vefatından önce ... ve ...'ya satıldığını, kendisinin tesisatı hiç kullanmadığını, aboneliğin de muris adına olduğunu ileri sürerek davalı ...Ş.'ne borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir.

Asıl davalı/birleşen davacı ...Ş.; aboneliğin iptal edilmediği sürece mirasçıların da fiili kullanıcı ile birlikte iş bu abonelikten kaynaklanan borçtan sorumlu olması gerektiğini savunarak asıl davanın reddini istemiş, birleşen davada da; davalıların murisi adına olan elektrik aboneliğine ait kaçak elektrik borcu nedeniyle başlatılan takibe vaki itirazın iptalini talep etmiştir.

Birleşen davalılar ..., ..., ...; takibe konu elektrik kullanımının tümünün murisin ölümünden sonra olduğunu, borçtan yeni maliklerin sorumlu olması gerektiğini savunarak birleşen davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; asıl davanın kısmen kabulüne, ... 4. İcra Dairesinin 2014/1733 Esas numaralı ilamsız takip dosyası nedeniyle davacıların 11.256,73 TL asıl alacak, 3.190,20 TL gecikme faizi, 426,39 TL gecikme faizi KDV 'si ve 1.335,21 TL fatura KDV'si olmak üzere toplam 16.208,53 TL ile sorumlu olduklarının, bu miktarı aşan asıl alacak ve feri alacaklar sebebiyle ( 4.763,49 TL) borçlu olmadıklarının tespitine, Birleşen davanın kısmen kabulüne, ... 4. İcra Dairesinin 2014/1733 Esas numaralı dosyasında başlatılan ilamsız takibe davalılar tarafından yöneltilen itirazın kısmen iptaline ve 11.256,73 TL asıl alacak, 3.190,20 TL gecikme faizi, 426,39 TL gecikme faizi KDV'si ve 1.335,21 TL fatura KDV'si olmak üzere toplam 16.208,53 TL üzerinden takibin devamına karar verilmiş, hüküm asıl davacı ... ve asıl davalı/birleşen davacı ...Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, asıl davacının tüm, asıl davalı/birleşen davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Asıl davalı/birleşen davacının kayıp-kaçak bedeline ilişkin temyiz itirazlarına gelince;