muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/29607, Karar No: 2020/5954, Tarih: 08.06.2020

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışma süresi boyunca yazın ve kışın aynı saatlerde, haftanın 7 günü 12 saat çalıştığı kabul edilerek haftalık 19,5 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesaplanmış, davalı ise kışın çalışma şartlarının mesai yapmaya uygun olmadığını ileri sürmüş ve bu konuda idarece yapılan sözleşmedeki düzenlemeye dikkat edilmesi gerektiğini belirtmiştir.

.... Kanal İnşaatı Yapım İşi” konulu ihale sözleşmesinin 10.1.2. maddesinde "bu işyerinde havanın fen noktasından çalışmaya uygun olmadığı günler 1 Ocak-1 Mart tarihleri arasıdır. Ancak işin bitiminde bu devre dikkate alınmaz ve idare yükleniciden teknik şartları yerine getirerek işi tamamlaması için bu devre içinde çalışmasını isteyebilir" düzenlemesi bulunmaktadır. Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi Başkanlığının 11.04.2016 tarihli ve 2015/6652 esas, 2016/7886 karar sayılı ilamı ile, aynı işyeri ve aynı dönem için yapılan çalışmalarda işçinin Ocak ve Şubat aylarında çalışmadığı kabul edilerek yapılan fazla mesai hesabı yönünden onama kararı verildiği ayrıca Dairemiz temyiz incelemesinden geçen 2017/25901 esas sayılı emsal dosyada, 1 Ocak- 1 Mart kış dönemi için fazla mesai hesaplanmadığı, 2017/26786 esas sayılı dosyada ise tanıkların kış sezonunda şantiyenin kapatıldığını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Mahkemece yapılacak iş, sözleşmedeki düzenleme, tanıkların bilebilirlik durumları da dikkate alınarak fazla mesai ücretinin hesaplanma dönemi değerlendirilerek çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

3-28.04.2018 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7139 sayılı Yasanın 6.maddesi gereğince DSİ harçtan muaf hale geldiği ve bu nedenle DSİ aleyhine harca hükmedilmemesi gerekmektedir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33031, Karar No: 2018/16824, Tarih: 04.07.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/33031 E.  ,  2018/16824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı tarafından 28.02.2012 tarihinde haklı sebep olmadan feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, şirketin...'dak işleri azalınca araçların ... bölgesine çekme kararı alındığını, bunun üzerine davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve karşılığının ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen alacakların ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yapıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut olayda, fazla çalışma ücreti alacağı davacı tanıklarının anlatımlarından hareketle haftada onbeş saat için hesaplanarak hüküm altına alınmıştır. Dosya içeriğine göre davacının ... arasında tankerle asit taşıdığı anlaşılmaktadır. Davacının sefer yaptığı güzergahın gidiş geliş mesafesi, yükleme ve boşaltma süreleri ile tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde günlük ara dinleme süreleri hariç ... saat çalıştığının kabul edilmesi dosya içeriğine uygun düşecektir. Buna göre davacının haftada altı gün, toplam ellidört saat çalışarak ... saat ; hafta tatillerinde çalıştığında ise yedibuçuk saatin üzerinde birbuçuk saat fazla çalışmanın ilavesi ile haftada onbuçuk saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Anılan alacağın bu kabule göre hesaplanarak hüküm altına alınması için hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Davacı ve davalı arasındaki diğer uyuşmazlık işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusundadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinin ilk fıkrasına göre, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır. Yasada ücretin eklerinin neler olduğu müstakilen düzenlenmemiş olmakla birlikte, değinilen maddenin ikinci fıkrasındaki “…banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının..” ibaresi gereğince, ücretin yanı sıra prim, ikramiye ve bu nitelikteki her türlü ödemelerin banka hesabına yatırılması öngörüldüğünden, “prim” ve “ikramiye” ücretin eki olarak İş Kanununda ifadesini bulmuştur.

Asgari geçim indirimi, bireyin veya ailenin asgari geçim düzeyini sağlayacak bölümünün toplam gelirden düşülerek vergi dışı bırakılmasıdır. Asgari geçim indirimi, bir kimsenin vergi ödeme gücünün ancak, o kimsenin fizyolojik varlığını sürdürebilecek gerekli vasıtalar sağlandıktan sonra söz konusu olabileceği noktasından hareket ederek vergilendirmede sosyal adaleti sağlama amacına yönelik olarak ortaya çıkmıştır. Bu kapsamda asgari geçim indirimi, işçiye işveren tarafından sağlanan nakdi bir yardım olarak kabul edilemez. Bu nedenle ücretin eki değildir. Ücret olarak nitelendirilemeyeceğinden tazminat ve işçilik alacaklarının hesaplanmasına esas ücrete dahil edilemez.

Dosya içeriğine göre davacı net 1.000,00 TL ücretle çalıştığını iddia etmiştir. Davalı asgari ücret karşılığında çalıştığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık anlatımlarına göre davacının temel ücretinin aylık net 950,00 TL olduğu, ilaveten ... ve yemek ücreti karşılığı harcırahla çalıştığı kabul edilmiştir. Hesaplama sırasında asgari geçim indiriminin belirlenen temel ücrete dahil olduğu kabul edilerek 950,00 TL'den mahsup edilmiştir. Buna göre davacının aylık net 870,21 TL temel ücretle çalıştığı sonucuna ulaşılmıştır.

Ancak, asgari geçim indirimi ücretin eki değildir. Ücret olarak nitelendirilemeyeceğinden tespit edilen temel ücretten mahsup edilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ancak, asgari geçim indirimi ücretin eki değildir. Ücret olarak nitelendirilemeyeceğinden tespit edilen temel ücretten mahsup edilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 04.07.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2693, Karar No: 2014/4696, Tarih: 17.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/2693 E.  ,  2014/4696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/78703

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2012

NUMARASI : 2011/123 (E) ve 2012/14 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. maddesi uyarınca; suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanığın işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık O.. S.. müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13263, Karar No: 2014/1366, Tarih: 30.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13263 E.  ,  2014/1366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bodrum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2012

NUMARASI : 2008/664-2012/113

Davacı A.. Ö.. vekili Avukat M.. Ö.. tarafından, davalılar M.. D.. vd aleyhine 29/12/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 14/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine ait aracı ile davalı otelin restoranına gittiğini, aracını park etmek için otel bahçesine girdiğinde park halinde olan diğer araçların yanına ilerlediği sırada otelin havuzuna düştüğünü, havuzun zemin seviyesinde su ile dolu olduğunu, ayırt edici bir işaret bulunmadığını, kazanın davalıların kusuru ile meydana geldiğini iddia ederek aracında meydana gelen hasar bedeli ile birlikte manevi tazminat ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davacının otel müşterisi olmadığını, ne maksatla otele geldiğini bilmediklerini, aracını park etmek istediği yerin de otopark olmadığını, davacının alkollü vaziyette olup dikkatsizliği nedeni ile havuza düştüğünü iddia ederek davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu uyarınca kazanın davacı sürücünün 2918 sayılı Yasanın 84. maddesinde yer alan kusurlardan manevra hatası ile tam kusuruyla meydana geldiği benimsenerek davanın reddine karar verilmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 1. maddesinde “ Bu Kanunun amacı, karayollarında, can ve mal güvenliği yönünden trafik düzenini sağlamak ve trafik güvenliğini ilgilendiren tüm konularda alınacak önlemleri belirlemektir.” denilmiş, 2. maddesinde ise “...Bu Kanun, karayollarında uygulanır...” hükmü getirilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davacının aracı ile davalı otelin bahçesine girdiği, otel bahçesine girmeyi engelleyen bir önlem alınmadığı, kazanın da otelin bahçesinde yani karayolu dışında meydana geldiği anlaşılmakla tarafların kusur ve sorumluluklarının 2918 sayılı Yasaya göre değil Türk Borçlar Kanunu hükümlerine göre belirlenmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece, Borçlar Kanunu hükümlerine göre aralarında iş güvenliği uzmanı ve turizimci bilirkişinin de olduğu üç kişilik heyetten kazanın oluşumunda taraflara yüklenecek kusur oranları konusunda rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetli olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

Şu durumda, mahkemece, Borçlar Kanunu hükümlerine göre aralarında iş güvenliği uzmanı ve turizimci bilirkişinin de olduğu üç kişilik heyetten kazanın oluşumunda taraflara yüklenecek kusur oranları konusunda rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetli olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2538, Karar No: 2012/5976, Tarih: 15.03.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/2538 E.  ,  2012/5976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların olay günü gecesi dosyadaki diğer sanıkla birlikte önce şikayetçi ...'ın keşfen sağlam ve muhkem olmadığı saptanan iş yeri kapısını kırdıkları ancak görülmeleri üzerine bir şey alamadan kaçmaları ve bir ilköğretim okuluna keşfen sağlam ve muhkem olmadığı saptanan, yerden 1,35 m yükseklikteki pencere camını kırarak, şahsi çeviklik gerektirmeksizin girmek suretiyle eşya çalmaları şeklindeki eylemlerine uyan ve zamanaşımı bakımından lehe olan 765 sayılı TCK'nın 492/1-son maddesindeki hırsızlık suçlarının gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 102/4., 104/2. maddesinde öngörülen 7 yıl 6 aylık kesintili dava zamanaşımının suç tarihi olan 18.03.2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 15.03.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/147, Karar No: 2018/209, Tarih: 13.09.2018

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2018/147 E.  ,  2018/209 K.**

**"İçtihat Metni"**

2018/Bşk-147 2018/209 2016/331348

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 1 ve 3. Ceza

Sanık ... ve ... hakkında kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, silahlı terör örgütüne üye olma, nitelikli yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanık ...'nin kardeşi ...'yi kasten öldürme suçundan TCK'nun 82/1-d, 62/1, 53/1, 58/9. maddeleri, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan üçer kez TCK'nun 109/2, 109/3-a-b, 3713 sayılı Kanun'un 5, TCK'nun 62/1, 53/1 ve 58/9. maddeleri, nitelikli yağma suçundan ikişer kez TCK'nun 149/1-a-b-c-f-h, 3713 sayılı Kanun'un 5, TCK'nun 62/1, 53/1 ve 58/9. maddeleri, silahlı terör örgütüne üye olma suçuna konu eyleminin devletin birliği ve bütünlüğünü bozma suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nun 302/1, 62/1, 53/1 ve 58/9. maddeleri ile kasten öldürmeye teşebbüs konu eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan TCK'nun 86/1, 86/3-e, 62/1, 53/1 ve 58/9. maddeleri; sanık ...'ın kasten öldürme suçundan TCK'nun 81/1, 3713 sayılı Kanun'un 5, TCK'nun 53/1 ve 58/9. maddeleri, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan üçer kez TCK'nun 109/2, 109/3-a-b, 3713 sayılı Kanun'un 5, TCK'nun 53/1 ve 58/9. maddeleri, nitelikli yağma suçundan ikişer kez TCK'nun 149/1-a-b-c-f-h, 3713 sayılı Kanun'un 5, TCK'nun 53/1 ve 58/9. maddeleri, silahlı terör örgütüne üye olma suçuna konu eyleminin devletin birliği ve bütünlüğünü bozma suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nun 302/1, 53/1 ve 58/9. maddeleri ile kasten öldürmeye teşebbüs konu eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan suçundan TCK'nun 86/1, 86/3-e, 53/1 ve 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

Sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme, devletin birliği ve bütünlüğünü bozma ve nitelikli yağma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri bakımından resen de temyize tabi olan hükümlerin Cumhuriyet savcısı, sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 16.05.2018 tarih ve 3244-2350 sayı ile;

"Yargıtay Kanununun 6545 sayılı Kanunun 31. maddesiyle değişik 14 ve aynı Kanunla eklenen geçici 13. maddeleri uyarınca; mahkeme kararındaki nitelendirmeye, temyizin kapsamına göre, sanıklar ... ve ... hakkında; devletin birliğini ve ülke bütünlüğnü bozma, nitelikli ve kasten öldürme, nitelikli yağma ve nitelikli şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama suçlarından verilen mahkûmiyet hükümleriyle ilgili olarak temyiz inceleme görevinin Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesine ait bulunduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesince de 25.06.2018 tarih ve 4488-11427 sayı ile;

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesince de 25.06.2018 tarih ve 4488-11427 sayı ile;

"Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 16.05.2018 tarih ve 2017/3244 Esas, 2018/2350 Karar sayılı kararı ile Dairemizin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş ise de; verilen karardaki eylemlerin en ağırını oluşturan öldürme eylemi yönünden kanuni nitelendirmenin 'kasten öldürme' suçu, uygulanan kanun maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 82/1-d olmasına, temyizin kapsamına ve tebliğname tarihine göre; mahkemece kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinin, 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 31. maddesi ile değişik Yargıtay Kanununun 14. maddesi ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 27.01.2017 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 01.02.2017 tarihinde yürürlüğe giren 20.01.2017 tarih ve 1 sayılı kararı uyarınca Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesine ait olduğu"

Gerekçeleriyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 1 ve 3. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 28.06.2014 tarih ve 6545 sayılı Kanun'la değişik, Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen, 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" hükmüne yer verilmiş olup 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la değişik 14. maddesi uyarınca hazırlanıp 01.02.2017 tarihinde yürürlüğe giren ve tebliğname tarihi itibarıyla uygulanması gereken 20.01.2017 tarihli ve 2017/1 sayılı iş bölümünün; "Ceza Dairelerinin Görevleri" başlıklı kısmında "3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'ndan kaynaklanan suçlar"a Yargıtay 16. Ceza Dairesinin bakmakla görevli olduğu düzenlenmiştir.

3713 sayılı Kanun'un "Terör suçları" başlıklı 3. maddesi "26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 302, 307, 309, 311, 312, 313, 314, 315 ve 320 nci maddeleri ile 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında yazılı suçlar, terör suçlarıdır.",

"Terör amacıyla işlenen suçlar" başlıklı 4. maddesi ise; "Aşağıdaki suçlar 1 inci maddede belirtilen amaçlar doğrultusunda suç işlemek üzere kurulmuş bir terör örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlendiği takdirde, terör suçu sayılır:

3713 sayılı Kanun'un "Terör suçları" başlıklı 3. maddesi "26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 302, 307, 309, 311, 312, 313, 314, 315 ve 320 nci maddeleri ile 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında yazılı suçlar, terör suçlarıdır.",

"Terör amacıyla işlenen suçlar" başlıklı 4. maddesi ise; "Aşağıdaki suçlar 1 inci maddede belirtilen amaçlar doğrultusunda suç işlemek üzere kurulmuş bir terör örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlendiği takdirde, terör suçu sayılır:

a) Türk Ceza Kanununun 79, 80, 81, 82, 84, 86, 87, 96, 106, 107, 108, 109, 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 142, 148, 149, 151, 152, 170, 172, 173, 174, 185, 188, 199, 200, 202, 204, 210, 213, 214, 215, 223, 224, 243, 244, 265, 294, 300, 316, 317, 318 ve 319 uncu maddeleri ile 310 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan suçlar.

b) 10/7/1953 tarihli ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanunda tanımlanan suçlar.

c) 31/8/1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununun 110 uncu maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarında tanımlanan kasten orman yakma suçları.

ç) 10/7/2003 tarihli ve 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda tanımlanan ve hapis cezasını gerektiren suçlar.

d) Anayasanın 120 nci maddesi gereğince olağanüstü hal ilan edilen bölgelerde, olağanüstü halin ilanına neden olan olaylara ilişkin suçlar.

e) 21/7/1983 tarihli ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 68 inci maddesinde tanımlanan suç."

Şeklindedir.

Mahkûmiyet kararlarındaki nitelendirme de gözetildiğinde; yerel mahkemece verilen ve temyiz istemine konu olan "devletin birliği ve bütünlüğünü bozma" suçu 3713 sayılı Kanun'un 3. maddesinde sayılan terör suçları; "kasten öldürme", "kişiyi hürriyetinden yoksun kılma", "nitelikli yağma" suçları da suç işlemek amacıyla kurulmuş bir terör örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlendiği takdirde 3713 sayılı Kanun'un 4. maddesi kapsamında terör amacıyla işlenen suçlar arasında yer almaktadır.

İncelemeye konu dosyada tebliğname tarihinin 08.11.2017 olduğu göz önüne alındığında, mahkûmiyet kararlarındaki nitelendirmede yer alan suçlar ile tebliğname tarihine göre uygulanması gereken 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendi ve 2017/1 sayılı iş bölümünü uyarınca temyiz incelemesinin "3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'ndan kaynaklanan suçlar"a bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 16. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 23.11.2006 gün ve 6-6 ile 03.03.2005 gün ve 1-1 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere, temyizen inceleme görevinin görevsizlik kararlarını veren Ceza Dairelerinden başka bir Ceza Dairesine ait olması durumunda dosyanın bu daireye gönderilmesi de mümkündür.

Bu itibarla, yargılama konusu suçla ilgili temyiz incelemesinin Yargıtay 16. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle

Bu itibarla, yargılama konusu suçla ilgili temyiz incelemesinin Yargıtay 16. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle

Dosyanın Yargıtay 16. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 13.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.