muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3546, Karar No: 2024/4247, Tarih: 05.06.2024

2.Dairenin 02.11.2023 tarihli ve 2023/1801 Esas, 2023/5141 Karar sayılı kararı ile; erkek vekili tarafından kusur belirlemesinin de istinaf konusu yapıldığı halde, istinaf incelemesi yapan Bölge Adliye Mahkemesince, erkeğin kusur belirlemesine yönelik istinaf itirazının incelenmediği gerekçesiyle kararın bozulmasına, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B.Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tarafların kusura yönelik istinaf itirazları yerinde bulunmadığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda her iki taraf da kusurlu olduğuna, erkeğin boşanma davasını açmakta haklı bulunduğuna göre erkeğin birleşen davasının da kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği, erkek boşanmaya yol açan olaylarda ağır kusurlu kabul edildiğinden, boşanmakla kadının mevcut veya beklenen menfaati ihlal edilecek olup, davalının belirlenen kusurlu davranışları kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğinden kadın lehine maddî ve manevî tazminata hükmedilmesinde usul ve yasaya aykırılık görülmediği, ancak miktarlarının az olduğu, kadının asgari ücret seviyesindeki gelirinin kişiyi yoksulluktan kurtarmayacağı, erkeğin ekonomik ve sosyal durumu da gözetildiğinde asgari düzeyde emekli maaşı bulunan kadın yararına yoksulluk nafakası koşulları da gerçekleştiği, tedbir ve yoksulluk nafakası takdir edilmiş olmasında yasaya aykırılık olmadığı gibi, tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, kusur oranları, paranın alım gücü, nafakaların niteliği, kadının boşanma davasının istinaf edilmeksizin kesinleşmiş olması da dikkate alındığında hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası miktarlarının indirilmesinin ya da artırılmasının gerekmemesine göre, taraf vekillerinin bu yönlere ilişkin yerinde bulunmayan istinaf itirazlarının esastan reddine karar verilmesi gerektiği, velâyeti anneye verilen ortak çocuğun yaşı, ihtiyaçları, eğitim durumu ve giderleri ile tarafların dosyaya yansıyan ekonomik ve sosyal durumları, kadının davasındaki boşanma hükmünün istinaf edilmeksizin kesinleşmiş olması, kadın vekilinin duruşmadaki beyanları da dikkate alındığında; ortak çocuk için takdir edilen tedbir ve iştirak nafakası miktarının hakkaniyete uygun olduğu, tarafların çocuk yararına hükmedilen tedbir ve iştirak nafakasının miktarına ilişkin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kadının istinaf başvurusunun tazminatların miktarları yönlerinden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadın için 70.000,00 TL maddî ve 70.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiş, erkeğin tüm, kadının sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde erkek vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde; istinaf başvuru dilekçesini tekrarla kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası, hükmedilen nafakaların miktarları, kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminatların şartları ile miktarları yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, nafakalar ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle 10.05.2006 doğumlu ortak çocuğun temyiz inceleme tarihi itibariyle ergin olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı- davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,05.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4394, Karar No: 2020/4624, Tarih: 09.07.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/4394 E.  ,  2020/4624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin ... plakalı aracının 01/06/2015 tarihinde karıştığı kaza nedeniyle ağır hasar aldığını, araçta meydana gelen zararın sigorta poliçesi kapsamında tazminin istendiğini, ancak 86557536 sayılı hasar dosyasında sigorta tazminatının eksik ödendiğini, aracın 34.355,20 TL limitli poliçe kapsamında güvence altına alındığını, davacının aracı üzerinde modifiye parçalar ekli olduğunu, bunların piyasa değeri yüksek aksesuarlar olduğunu, davacının bu aksesuarlara ek prim ödeyerek poliçe ile güvence altına aldığını, modifiye parçalar nedeniyle ekspertiz raporunda büyük eksiklikler olduğunu, tüm bu nedenlerle sigortalı araçta meydana gelen zararın 6762 sayılı Yasa ve taraflar arasında imzalanan poliçe hükümleri gereğince davalı ... tarafından oluşan gerçek hasarın tamamının tazminini, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak üzere 3.000,00 TL eksik ödenen kasko tazminat bedelinin kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsilini talep etmiş, ıslah ile talebini 10.000,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava kasko sigortası poliçesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, meydana gelen kaza neticesinde aracın hasara uğradığını, zararın sigorta poliçesi kapsamında tazminin istendiğini, ancak hasar dosyasında sigorta tazminatının eksik ödendiğini, aracın 34.355,20 TL limit (diğer aksesuarlar) ile poliçe kapsamında güvence altına alındığını, davacının aracı üzerinde modifiye parçalar ekli olduğunu, belirterek eksik ödeme talep edilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan 25.01.2018 tarihli nakine mühendisi ve sigorta hukukçusundan alınan raporda, ekspertiz raporundaki detaylı resimler incelendiğinde meydana gelen kaza ile uyumlu olduğu, raporda belirtilen yedek parça fiyatları, kaporta, boya, mekanik ve elektrik işlerinin fiyatlarının yapılan piyasa araştırmasına göre kaza tarihi itibariyle uyumlu bulunduğu ve bu sebeple toplam hasar miktarı KDV dahil fiyatının 49.295,39 TL olarak hesap edilerek, başkaca bir tespitte bulunulmamıştır. Hükme esas alınan rapor yetersiz olup denetime de elverişli değildir.

O halde mahkemece, İTÜ makine mühendisi bilirkişisinden iki ekspertiz raporları, hasarlı araç fotoğrafları irdelenerek, araçta meydana gelen zarar kalemleri tek tek belirlenmek ve itirazları karşılayan ve davalı ... tarafından davacı sigortalıya yapılan ödemeden hangilerinin araçtaki aksesuarlara ilişkin olduğunu gösteren rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 09/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1509, Karar No: 2016/986, Tarih: 27.01.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/1509 E.  ,  2016/986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 20/06/2012 gününde verilen dilekçe ile kurum zararının tazmininin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 05/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararı nedeni ile tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalıların ... Gençlik Hizmetleri Spor İl Müdürlüğü misafirhanesine 2010 yılında 19 kalem demirbaş malzeme satın alımında, piyasa fiyatları ve DMO fiyatlarının çok üzerinde alım yaparak kurumu zarara uğrattıklarını belirterek tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ... uzman denetçisi, uzman hukukçu ve mobilya teknisyeninden oluşan bilirkişi kurulundan alınan raporda, dava konusu malzeme alımında davalıların sorumluluklarını gerektiren herhangi bir zararın bulunmadığının belirtildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; davalılar hakkında görevi kötüye kullanmak suçundan dolayı .... Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/51 esas sayılı dosyası ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda 03/11/2014 tarihinde davalıların beraatine karar verildiği ve henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

6098 sayılı TBK 74. maddesi (818 sayılı BK 53 m.) gereğince, kural olarak, ceza mahkemesince verilen beraat kararları hukuk hakimini bağlamaz ise de; verilecek mahkumiyet kararı ve belirlenen maddi olgular hukuk hakimi yönünden bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nazara alındığında, ceza dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Bu yön gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11352, Karar No: 2012/3293, Tarih: 20.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/11352 E.  ,  2012/3293 K.**

**"İçtihat Metni"**

Belediye yasaklarına uymamaktan dolayı ... İnş. Elk. Tur. Teks. Gıda Taah. San. ve Tic. Ltd. Şirketi'nin 1608 sayılı ... Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkında 16 Nisan 1340 tarih ve 486 Numaralı Kanun'un Bazı Maddelerini Muadil Kanun'un 1.maddesi uyarınca 125,00 yeni Türk lirası ve 3.642,77 yeni Türk lirası idari para cezaları ile cezalandırılmasına dair ... Belediye Encümeninin 18/09/2008 tarihli ve 717 ve 709 sayılı kararlarına yönelik yapılan itirazın kabülü ile idari para cezalarının kaldırılmasına ilişkin Kırklareli Sulh Ceza Mahkemesinin 24/11/2008 tarihli ve 2008/435 sayılı kararına yönelik itirazın 125.00 yeni Türk lirası idari para cezasına ilişkin kısmın reddine, 3,642,77 yeni Türk lirası idari para cezasına yönelik kısmının kabulü ile anılan sulh ceza mahkemesi kararının bu yönden ortadan kaldırılmasına dair Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesinin 02/01/2009 tarihli, 2009/43 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 13/05/2009 gün ve 28336 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 01/06/2009 gün ve KYB. 2009/130006 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, ... Belediye Encümeni'nin 18/09/2008 tarihli, 709 sayılı kararı ile muteriz şirket hakkında, ... ili Merkez ... mahallesi ... caddesinde bulunan şehitlikte yapılan düzenleme sırasında çıkarılan ve atık sahası yerine kaldırıma dökülen hafriyatın yağan yağmurun da etkisiyle şehir kanalizasyonunun tıkanmasına sebebiyet vermesi şeklinde belirlenen eylemden dolayı 1608 sayılı Kanun'un 1.maddesi gereğince 3.642,77 yeni Türk lirası idari para cezasına karar verilmiş ise de, 1608 sayılı Kanun'un 1.maddesinin 2.fıkrasında yer alan "Belediye encümeni kararında belli bir fiilin muayyen bir süre zarfında yapılmasını da emredebilir. Emredilen filin ilgili kişi tarafından yapılmaması halinde, masrafları yüzde yirmi zammı ile birlikte tahsil edilmek üzere belediye tarafından yerine getirilir." şeklindeki düzenleme uyarınca, belediyece idari yaptırım uygulanan söz konusu firmaya herhangi bir men kararı tebliğ edildiğine ve eski hale getirilmesinin istenildiğine dair dosyada bir belge bulunmadığı gibi, aynı kanun maddesinin 1.fıkrası delaletiyle 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 32.maddesi gereğince 100 yeni Türk lirası idari yaptırım uygulanabileceği gözetilmeden itirazın reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesinin 02/01/2009 gün ve 2009/43 D. İş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın 125.00 TL idari para cezasına düşürülmesine 20/02/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1735, Karar No: 2012/4177, Tarih: 08.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/1735 E.  ,  2012/4177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki toplulaştırma projesinin uygulanması sırasında, toplulaştırma öncesi davacıya ait olup toplulaştırma sonrası, davalı tarafından 3. Kişilere verilen parsel üzerindeki fıstık ağaçları ile davacıya verilen arazi üzerindeki fıstık ağaçlarının bedel farkının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, toplulaştırma projesinin uygulanması sırasında, toplulaştırma öncesi davacıya ait olup toplulaştırma sonrası, davalı tarafından 3. kişilere verilen parsel üzerindeki fıstık ağaçları ile davacıya verilen arazi üzerindeki fıstık ağaçlarının bedel farkının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Toplulaştırmaya tabii tutulan taşınmaz üzerinde bulunan fıstıklar ile uygulama sonucu tahsis edilen taşınmaz üzerinde bulunan fıstıklar arasındaki değer farkı talep edildiğinden, bu değer farkı idarenin toplulaştırma işleminden kaynaklanmaktadır. 11.02.1959 gün ve 17/15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da bu yöndedir. Açıklanan nedenlerle davanın idari yargıda görülmesi gerektiği gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42623, Karar No: 2022/5629, Tarih: 04.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/42623 E.  ,  2022/5629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 20.09.2016

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

Kovuşturma evresinde usulüne uygun biçimde davetiye tebliğ olunmak suretiyle davadan haberdar edilmesine karşın, 5271 sayılı CMK'nın 238. maddesi uyarınca, davaya katılma isteminde bulunmayan ve katılan sıfatını almayan müştekinin hükümleri temyiz yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin reddine dair Mahkemenin 20.09.2016 tarihli ek kararında bir isabetsizlik bulunmadığı ve müştekinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 04.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4144, Karar No: 2012/8571, Tarih: 14.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4144 E.  ,  2012/8571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırılık

HÜKÜM : 1)213 sayılı Yasanın 5728 sayılı Yasanın 276.maddesiyle yapılan değişiklikten önceki 359/a-2. maddeleri gereğince 6 ay hapis cezası ve hak yoksunluğu,

2) 213 sayılı Yasanın 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle yapılan değişiklikten önceki 359/a-1.maddeleri gereğince 6 ay hapis cezası

3)213 sayılı Yasanın 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle yapılan değişiklikten önceki 359/b-1.maddeleri gereğince 18 ay hapis cezası

I- Sanık müdafiinin sanık hakkında 2003 takvim yılında "sahte fatura kullanmak" ve "defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter, belge veya diğer kayıt ortamlarına kaydetmek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak ve defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter, belge veya diğer kayıt ortamlarına kaydetmek' suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322.maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 , 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Sanık müdafiinin sanık hakkında 'yasal defter ve belgeleri gizlemek' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Adana Vergi Dairesi Başkanlığınca 15.11.2006 tarihinde düzenlenen ve dava şartı olan mütalaada 26.10.2006 tarihli 2006-1781/43 sayılı vergi suçu raporuna atıf yapılarak suç duyurusunda bulunulduğu, mütalaa ekindeki vergi suçu raporunda mükellefin kaçakçılık suçunu oluşturan eylemleri arasında yasal defter ve belgeleri ibraz etmediğinin de belirtildiği görüldüğünden tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Adana Vergi Dairesi Başkanlığınca 15.11.2006 tarihinde düzenlenen ve dava şartı olan mütalaada 26.10.2006 tarihli 2006-1781/43 sayılı vergi suçu raporuna atıf yapılarak suç duyurusunda bulunulduğu, mütalaa ekindeki vergi suçu raporunda mükellefin kaçakçılık suçunu oluşturan eylemleri arasında yasal defter ve belgeleri ibraz etmediğinin de belirtildiği görüldüğünden tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

a-Vergi mükellefi sanıktan defter ve belgelerin ibrazının istendiği yazının 01.06.2006 tarihinde işyerinde sanık imzasına tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; incelemenin dairede yapılmasına imkan veren 213 sayılı yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulup, buna ilişkin bir tespiti varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmayacağından atılı suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden, eksik soruşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

b-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek; hükümden önce 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı yasanın 562. maddesi ile değişik CMK'nun 231/5. maddesi uyarınca sanık hakkında "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.