muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20506, Karar No: 2017/1576, Tarih: 30.03.2017

Hal böyle olunca; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı eldeki davada tüm deliller toplanarak işin esasının değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddedilmesi isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16309, Karar No: 2014/15824, Tarih: 26.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/16309 E.  ,  2014/15824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2014/242075

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2012

NUMARASI : 2009/379 (E) ve 2012/538 (K)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

1- İddianame ile sanıklar hakkında vergi suçu raporu ve defterdarlık mütalaasına uygun olarak "2003, 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılındaki eylemlerin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden ve hangi takvim yılından da mahkumiyet kararı verildiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Ö.. İnş. Gıda Nak. Teks. Hay. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin yasal temsilcisinin Ticaret Sicili Müdürlüğü'nden sorulup tespitiyle, vergi suçu raporunda belirtildiği gibi şirket müdürü A.. Y.. olup, sanık Ş.. F.. sadece şirketin ortağı ise, sahte fatura düzenlemek suçuna ne şekilde iştirak ettiği karar yerinde tartışılıp gösterilerek sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

3- Kabule göre de: Aynı takvim yılı içerisinde birden çok sahte fatura kullandığı anlaşılan sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Suç tarihi itibariyle 5728 sayılı Yasayla değişik VUK'nun 359/b-1. maddesindeki suçun cezasının alt sınırının 18 ay olduğunun gözetilmeden 3 yıl olarak tayini,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5625, Karar No: 2018/5018, Tarih: 04.07.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/5625 E.  ,  2018/5018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan Beylikdüzü...C Blok Yönetimi vekili Av. 06/09/2006 tarihli şikayet dilekçesini verdiği, tensip zabtıyla adı geçen avukat adına duruşma gün ve saatinin bildirilmesi için tebligat çıkartılmasına ilişkin ara karar kurulduğu, 18/09/2008 tarihli duruşmada müşteki vekilinin mazeret dilekçesi faksladığının belirtildiği ve mazeretinin kabulüyle duruşma gününü kalemden öğrenmesine karar verildiği, 19/02/2009 tarihli duruşmada apartman yönetimi adına...n hazır bulunup katılma isteminde bulunduğu, katılma isteminin kabulüne karar verildiği, kararın 06/06/2013 tarihinde katılan temsilcisinin ve vekilinin yokluğunda verilip, "Katılan .. Yönetimi" adına gerekçeli kararın tebligi için çıkartılan tebligatın adresin kapalı olması nedeniyle 05/09/2013 tarihinde mahalle muhtarına tebliğ edildiği ve gerekçeli kararın katılan vekiline tebliğ edildiğine dair tebliğ evrakına dosya içinde rastlanmadığı anlaşılmakla, mahkemesince varsa tebliğ evrakı eklenip yoksa katılan Beylikdüzü ... Sitesi C Blok Yönetimi vekili Ave gerekçeli kararın tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ve verdiği taktirde temyiz dilekçesi ile birlikte ek tebliğname düzenlenip iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 04/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/23604, Karar No: 2020/6875, Tarih: 10.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/23604 E.  ,  2020/6875 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'nin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-2, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.860,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin 13/03/2019 tarihli ve 2018/591 esas, 2019/218 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "Dosya kapsamına göre;

1-Sanığın adli sicil kaydında yer alan Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli ve 2007/21 esas, 2008/108 sayılı kararının tekerrüre esas olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Mükerrir olan sanığa yüklenen hakaret suçu nedeniyle hakkında uygulanan 5237 sayılı Kanun’un 125/1.maddesinde hapis veya adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesindeki “Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezası hükmolunur.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak seçimlik ceza olarak adli para cezası belirlenerek neticeten adli para cezasına hükmedilmesinde,

İsabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

"1" ve "2" numaralı istemler açısından;

TCK'nın 125/1. maddesinde “(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” şeklinde düzenleme yer almaktadır.

Aynı Kanunun 58. maddesinin 6. fıkrasında "Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." 7. fıkrasında "Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir." 8. fıkrasında "Mükerrirlerin mahkûm olduğu cezanın infazı ile denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması, kanunda gösterilen şekilde yapılır." hükümleri yer almakta, aynı Kanunun 50. maddesinin 5. fıkrasında ise "Uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbirdir." hükümlerine yer verilmektedir.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108. maddesinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz rejiminin, yalnızca hapis cezalarına ilişkin olduğu ve aynı Kanunun adli para cezalarının infaz yöntemini gösteren 106. maddesinde de mükerrirlikle ilgili bir düzenlemeye yer verilmediği görülmektedir.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108. maddesinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz rejiminin, yalnızca hapis cezalarına ilişkin olduğu ve aynı Kanunun adli para cezalarının infaz yöntemini gösteren 106. maddesinde de mükerrirlikle ilgili bir düzenlemeye yer verilmediği görülmektedir.

TCK'nın “Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular” başlıklı 58. maddesinin 3. fıkrasında; “Tekerrür hâlinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur” düzenlemesine yer verilmiştir.

Buna göre, hapis ve adli para cezasının seçenek yaptırım olarak düzenlendiği suçlarda, hakimin takdir hakkı olmasına rağmen, sanığın mükerrir olması durumunda kanun koyucu hakime takdir hakkı bırakmamış, temel cezanın türünü bizzat kendisi belirlemiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında hakaret suçundan TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca düzenlenen seçenek yaptırımlardan adli para cezası tercih edilerek hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Sanığa ait Uyap ortamından alınan adli sicil kaydı incelendiğinde, Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 25/09/2008 tarih, 2007/21- 2008/108 E.,K. sayılı ilamı ile sanık hakkında TCK'nın 103/4. maddesi gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedildiği, kararın 29/06/2009 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. İnceleme konusu olayın suç tarihi 25/09/2016 olup, Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin ilamının kesinleşmesinden sonra işlendiğinden bu ilam tekerrüre esastır. Yerel Mahkemece, sanığın, mükerrir olması nedeniyle TCK'nın 58/3. maddesi gereği hakaret suçundan TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca düzenlenen seçenek yaptırımlardan hapis cezası tercih ederek hüküm kurması gerekirken, adli para cezası seçilerek yaptırım belirlenmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret suçundan sanık ... hakkında, Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin 13/03/2019 tarihli ve 2018/591 esas, 2019/218 sayılı kararının, hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmü bakımından, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca, aleyhe sonuç doğurmamak üzere, BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 10/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/45375, Karar No: 2014/40114, Tarih: 15.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/45375 E.  ,  2014/40114 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında .... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 8.10.2013 tarih ve 288-511 sayılı hükmün Dairenin 23.12.2013 tarih ve 33179-32201 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyanın incelenmesinde, mahkemenin davanın kabulüne dair 08.10.2013 tarihli kararının davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dairemizin 23.12.2013 günlü kararı ile hükmün onandığı, davalının bu defa karar düzeltme talebinde bulunduğu, dairemizce davalının karar düzeltme itirazının incelendiği ve ancak kararın yazım aşamasında zuhulen kararın tekrar onanmasına karar verildiği, oysa ki karar düzeltme itirazı incelendiğinden karar düzeltme itirazının reddine karar verilmesi şeklinde kararın yazılmasının gerektiği, bu husustaki maddi hatanın giderilmesinin mahkemece istendiği, bu hususun maddi hataya müstenit olduğu anlaşıldığından mahkemenin bu husustaki talebinin kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;maddi hatanın giderilmesine dair talebinin kabulüne, 19.03.2014 gün ve 2014/8339-8145 sayılı onama kararının kaldırılarak, incelemenin karar düzeltme itirazlarının incelenerek karar düzeltme itirazının reddine karar verildiği şeklinde düzeltilmesine, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11569, Karar No: 2012/2561, Tarih: 22.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/11569 E.  ,  2012/2561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

VEKİLİ: AV.... ..........

VEKİLİ: AV....

Taraflar arasında görülen davada İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.03.2010 tarih ve 2009/1553 - 2010/399 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, borçlu davalı hakkında İnegöl 1.İcra Müdürlüğü'nün 2009/7023 esas sayılı dosyası ile takip başlattığını, davalının icra takibine itiraz ettiğini, itirazın haksız olduğunu ileri sürerek, davalının itirazının iptaline, alacağın %40’ından aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatı ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, icra takibine yetki yönünden itiraz edildiğini, alacaklıya bir kısım ödemelerin yapıldığını, söz konusu yetkiye yönelik itirazı inceleme görevinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğunu savunarak, mahkemenin görevsizlik kararı vermesini, bu mümkün olmazsa icra dairesinin yetkisine ilişkin haklı itirazın kabulü ile davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalı-takip borçlusu vekilinin süresinde icra takip dosyasına ve dava dosyasına yetki itirazında bulunduğu, dava konusunun para alacağının ödenmesi istemi olduğu, BK'nun 73. maddesi ve HUMK gereğince bu nevi davalara alacaklının ikamet mahkemesinde de bakılabileceği, davacının ikamet adresinin Kadıköy, davalının ikamet adresinin Ankara olduğu gerekçesiyle, açılmış olan davada mahkemenin yetkisizliğine, dava dosyasının görevli ve yetkili Ankara Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, icra takibe yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalının cevap dilekçesinde süresi içerisinde mahkemenin yetkisine ilişkin bir itirazının olmadığı gözetilmeksizin yetkisizlik kararı verilmesi doğru değildir. Davalı icra takibindeki borca itiraz dilekçesinde icra dairesinin yetkisinede itiraz ettiğinden, öncelikle icra dairesinin yetkisine yapılan itiraz incelenerek; icra dairesinin yetkili olduğu kanaatine varılması halinde itirazın reddedilerek davanın esasına girilip sonucuna göre bir karar .../...

2010/11569

2012/2561

S/2

verilmesi mahkemece, icra dairesinin yetkisiz olduğuna kanaat getirilmesi halinde ise geçerli bir icra takibi bulunmadığından itirazın iptali davasının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2010/11569

2012/2561

S/2

verilmesi mahkemece, icra dairesinin yetkisiz olduğuna kanaat getirilmesi halinde ise geçerli bir icra takibi bulunmadığından itirazın iptali davasının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

10.04.2012 - HK
Yargıtay — Esas No: 2006/13551, Karar No: 2007/1513, Tarih: 08.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/13551 E.  ,  2007/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Çatalca l. Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

TARİHİ        :14.02.2006

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen sebeple BOZULMASINA,  bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 08.02.2007 per.
Yargıtay — Esas No: 2017/8390, Karar No: 2019/4510, Tarih: 15.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8390 E.  ,  2019/4510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen maddi ve manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile arasında 01/03/2009 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığını, davalının söz konusu mecurda kiracı sıfatıyla bulunduğunu, kira sözleşmesinde mecurun otobüs yazıhanesi ve terminali, kafeterya ve büfe olarak kullanılmasının kararlaştırıldığını, binanın kira sözleşmesinin akdinden önce mesken olarak kullanıldığını ve iki eve ait ev eşyalarının (kişisel eşyalar da dahil) kira sözleşmesinden sonra mecurun çatı katında depolandığını ve mecurun davalıya teslim edildiğini, kira sözleşmesine konu taşınmaz 12/12/2010 tarihinde davalı kullanımında iken taşınmazda yangın çıktığını, binanın çatı katı ve burada bulanan eşyaların tamamen yandığını, yangın nedeni ile maddi ve manevi değeri olan eşyaların tamamen yandığını, bunun yanında söndürme nedeni ile çatı katı dışındaki dairelerin de zarar gördüğünü, yangının sigara izmaritinden çıktığının tahmin edildiğini,davalının dikkatsizliğinin ortaya konduğunu, tüm denetimin davalıda olduğunu, yangın sonucu maddi ve manevi zararların giderimi için davalı şirkete gönderilen 12/10/2011 tarihli ihtara, yangın çıkan alanın davalı şirket tasarrufu altında bulunmadığı şeklinde cevap verildiğini belirterek, 105.000,00 maddi ve 20.000,00TL manevi tazminatın 12/12/2010 tarihinden itibaren hesaplanacak avans faiz oranına göre hesaplanacak olan faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; yangında kusurunun bulunmadığını, yangının meydana geldiği katın tasarrufu altında olmadığını, teras katının davacı yanın kullanımında olduğunu, yangının bu katta meydana geldiğini, yangın sebebinin yanan sigara izmariti ateşinin tutuşması ile başladığının tahmin edilmekle yangının sebebininde net şekilde belirlenemediğini, davacının terasa fiilen girip çıktığını, bu katın tüm tasarrufunun davacıda olduğunu, maddi tazminat kalemlerinin açıkça kalem kalem açıklanması gerektiğini, yine manevi tazminatın ve faizin fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 14/11/2013 tarihli kararının Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin 2014/4640 Esas sayılı ilamı ile görevli mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesi olduğundan bahisle bozulduğu, mahkemece bozmaya uyularak görevsizlik kararı verildiği, yargılamaya görevli Sulh Hukuk Mahkemesince devam edilerek yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile, 56.000,00 TL hasar bedeli, takdiren 20.000,00 TL eşya bedeli ve yine takdiren 5.000,00 TL manevi tazminatın 12/12/2010 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dava; eski hale getirme nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ile iki tarafın beyanları uyarınca kiralananın anahtarının davalı kiracıda olduğunun anlaşılmasıyla delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının tüm davalının aşağıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalının eski hale getirme bedeline yönelik temyiz itirazlarına gelince;

6098 sayılı TBK 'nın 316/1. maddesi (BK.'nın 256.maddesi) hükmü uyarınca, kiracı, kiralananı özenle kullanmak ve aynı Kanunun 334. maddesi (BK.'nın 266.maddesi) gereğince sözleşme sonunda aldığı hali ile kiralayana teslim etmekle yükümlüdür. Kiracının bu yükümlülüğünün ihlali halinde kiraya veren, bu yüzden uğradığı zarar için giderim isteminde bulunabilir. Ancak kiracı, sözleşmeye uygun olağan kullanım dolayısıyla oluşan eskime ve bozulmalardan sorumlu olmayıp, münhasıran kötü kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasarlardan sorumludur. Davalının kiralananı kullandığı süre ve kullanma amacı gözetildiğinde olağan kullanımdan kaynaklanan yıpranma ve eskimelerin olacağı kuşkusuzdur.

Somut olayda; taraflar arasında 01.03.2009 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı tartışmasızdır. Sözleşmesinin 12. maddesinde; kiracının mecuru gerekli özeni göstererek kullanmayı ve gerektiğinde küçük tamiratlar yapmayı kabul ve taahhüt ettiği kararlaştırılmıştır. Davacı tarafından mecurda 12.12.2010 tarihinde yangın çıktığı, yangın söndürme nedeni ile çatı katı dışındaki dairelerin de zarar gördüğü belirtilerek eski hale getirme bedeli talep edilmiştir. Mahkemece, davacının bu yöndeki talebi doğrultusunda mahallinde keşif icrası sonucunda alınan bilirkişi raporunda; yangın söndürme esnasında oluşan göllenme nedeni ile diğer dairelerin ahşap elemanlarının hasarlanmasına neden olduğu, tamiratla giderilemeyeceği, yenilenmesi gerektiği, çatı yapılması bedelinin 16.777,00 TL, diğer iki katta oluşan hasar bedelinin 26.630 TL, mutfak yenileme bedelinin 10.000,00 TL, yangın sonrası enkaz temizleme ve nakliye bedelinin ise 2.593,00 TL olduğunun tespit edildiği, davalı tarafından ise, raporda meydana gelen hasarın kalem kalem belirtilmediği, genel olarak hesaplama yapıldığı belirtilerek rapora itiraz edildiği, mahkemece itiraza uğrayan rapor esas alınarak hüküm tesis edildiği anlaşılmıştır. Ne var ki, hükme esas alınan raporda yangın nedeni ile hasarlanan mecurdaki tadilatların kalem kalem açıklanmadığı, bu anlamda taraf ve Yargıtay denetimine açık olmadığı belirlenmiş olup, rapor bu haliyle hüküm kurmaya elverişli değildir.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacı tarafından telep edilen eski hale getirme bedelinin tereddüte mahal bırakmayacak şekilde belirlenmesi için yeniden rapor alınarak, hor kullanım ve olağan kullanım nedeniyle hasar ayrımı yapılıp, kullanım süresi ile orantılı olarak yıpranma payı da hesaplanmak suretiyle hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-) Davalının manevi tazminat yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesi hükmüne göre, manevi tazminata karar verilebilmesi için 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 24. maddesi hükmünde genel olarak açıklanan kişilik haklarına bir saldırı bulunması, hukuka aykırı fiil sonucunda kişilik haklarının zarar görmüş olması zorunludur. Bahsedilen kişilik hakları, kişisel varlıkların korunmasıyla ilgilidir. Malvarlığında bir zarar meydana gelmesi halinde de kişinin az veya çok üzüleceği ve manevi olarak acı çekeceği kuşkusuzdur. Ne var ki, malvarlığı zararlarının bu kapsamda değerlendirilebilmesi için davacı tarafından malvarlığında meydana gelen zarar ile kişinin kişilik haklarının zarara uğradığı ispat edilmelidir. Somut olayda davacı, eşyalar yönünden manevi zararın koşullarının oluştuğunu ispat edememiştir. Bu bakımından davaya konu olay bu madde kapsamına girmemektedir.

O halde; mahkemece; yukarıda ifade edilen madde metni incelendiğinde de görüleceği üzere; davacı yönünden manevi tazminat istem koşullarının eldeki dava bakımından oluşmadığı nazara alınarak, davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hüküm bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK' un 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK’ un 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.