muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8717, Karar No: 2023/2281, Tarih: 25.04.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/8717 E.  ,  2023/2281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çarşamba 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 25.04.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davalı adına vekili Av. .... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklamaları dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin dava konusu 113 ada 95 ve 99 parsel sayılı taşınmazlarda hissedar olduğunu, 2005 yılında taşınmazlara 2000 adet kavak ağacı diktiğini, bu zamana kadar tüm bakımlarının vekil edeni tarafından yapılmasına rağmen davalının yetişmiş ağaçların büyük bir kısmını kestiğini ve satışını gerçekleştirdiğini açıklayarak müvekkilin maddi zararına karşılık gerçek değer ve miktarı belli olduğunda arttırılmak üzere belirsiz alacak davası olarak şimdilik 2.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş olup 02/04/2021 tarihli dilekçesi ile alacak talebini 178.460,00 TL olarak güncellemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının iddia ettiği gibi taşınmazlardaki kavak ağaçları üzerinde hiçbir hakkı ve tasarrufu bulunmadığını, muhdesatın müvekkilin emek ve mesaisi ile meydana getirildiğini, müvekkili tarafından dava konusu taşınmaz üzerine ilk kavak ağaçlarının 1991 yılında dikildiğini, büyük emek verildiğini, yetiştirildikten sonra 2005 yılında kesim yapıldığını, taşınmazın yaklaşık 33 bin m2'lik kısmının vekil edenine, kalan yaklaşık 4 bin m2'lik kısmının ise davacıya ait olduğunu, davacının ağaçların mülkiyeti konusunda hak iddia etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu taşınmazlarda tarafların hissedar oldukları, taşınmazlar üzerinde tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi, özel bir parselasyon planı veya fiili kullanma biçiminin oluşmadığı, tanık anlatımlarına göre ağaçların davacı ve davalı tarafından ortak olarak dikildiği, alınan bilirkişi raporunda ağaç bedelinin 576.972,00 TL olduğu ve ağaç bedeli olarak belirlenen bu bedelin yarısının davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 178.460,00 TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili özetle;

1. Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu,

2. Dava açıldığı tarihte dava konusu yapılan kavak ağaçlarının kesilmemiş olduğunu,

3 Nitekim ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasına yönelik Samsun Bölge Adliye Mahkemesi kararında bu hususa değinilerek sonuca gidildiğini,

4.Çok büyük bir kısmının müvekkilinin mülkiyetinde olan taşınmazda davacının ağaçların mülkiyeti konusunda hak iddia etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu,

5. Davacı tarafın taşınmazın tamamına hakim olan kavak ağaçları üzerinde hak iddia ettiğini, vekil edenine ait taşınmazın tamamının hangi hukuki sebebe ya da hangi amaçla vekil edeni tarafından davacıya kullandırıldığı iddiasının davacı tarafça açıklamamış ve dosya kapsamıyla da ispatlanmadığını,

6. Aksinin kabulü halinde bile davacının hissesine isabet eden kısma tekabül edecek olan kavak bedelinin tespit edilerek kısmen kabul kararı verilmesi gerektiğini,

7. Mahkeme gerekçesi ile dosya kapsamının çeliştiğini,

8. Üç tane mahalli bilirkişi tespit edilmesine rağmen sadece bir tanesinin dinlendiğini,

9. Sadece davacı tanık beyanlarının hükme esas alındığını,

10. Müvekkil tarafından davacıya herhangi bir ödeme yapılmadığını,

11. Vekil edeninin kavak ağaçlarını sattığı kişinin tapudaki mülkiyet iddiasını da göz önüne alarak davacıya hissesine isabet eden kısımla ilgili ödeme yaptığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki belgelere, duruşma sürecini yansıtan tutanaklara ve gerekçe içeriğine göre ilk derece mahkemesi kararında davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, inceleme konusu kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle;

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle;

1. Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu,

2. Dava konusu kavak ağaçlarının vekil edenine ait olduğunu,

3.Kavak ağaçlarının müvekkili tarafından dikilmesinden yaklaşık 11 yıl sonra taşınmazda hisse devri yapıldığının, davacı dışındaki tüm maliklerin paylarının vekil edenine devir ettiğinin ve davacının da yaklaşık gayrimenkullerin yüzde onluk kısmı dışında kalan tüm hisselerini müvekkiline devretmiş olduğunun gözden kaçırıldığını,

4. Uyuşmazlık konusu kavak ağaçların menkul mal hükmünde olup menkul mal hükümlerinin uygulanması halinde davanın reddi gerektiğini,

5. Davanın ispatlanamamasına rağmen verilen kabul kararının hatalı olduğunu,

6. Tanıkların usulüne uygun dinlenmediği gibi beyanlar arasındaki çelişkilerin de yüzleştirme yapılarak giderilmediğini,

7. Üç tane mahalli bilirkişi tespit edilmesine rağmen sadece bir tanesinin dinlendiğini,

8. Dayanak tapu kayıtları ile resmi senetlerin dosya kapsamına alınmadığını ileri sürmüştür.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun ( 6098 sayılı Kanun) 49. uncu maddesi,

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1822, Karar No: 2013/462, Tarih: 10.04.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/1822 E.  ,  2013/462 K.**

* HAKSIZ TUTUKLANMA TAZMİNATI

* KAFES EYLEM PLANI DAVASI

* HAKİMİN GEREKÇESİZ OLARAK TUTUKLAMA VE TUTUKLAMANIN DEVAMINA DAİR KARAR VERMESİ

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 573

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 7

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 6

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 19

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 40

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 141

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 142

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 143

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 144

* BAZI KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN (6110) Geçici Madde 2

* HAKİMLER VE SAVCILAR KANUNU (2802) Madde 93/A

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "tazminat" davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesince;

“Davacı tarafından Dairemize ilk derece mahkemesi sıfatı ile açılan manevi tazminat davasının yapılan açık yargılaması sonucunda;

DAVA: Dava dilekçesinde, davacının kaçma şüphesi bulunmamasına karşın hakkında davalı tarafından basmakalıp ifadelerle tutukluluğun devamı kararı verildiği; benzer durumdaki kişiler hakkında tahliye kararlarının verildiği ve masumiyet karinesinin göz ardı edildiği ileri sürülerek; 1.500,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi talep olunmuştur.

CEVAP: Cevap dilekçesinde, davanın Adalet Bakanlığına yöneltilmesi gerektiğinden öncelikle husumet yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerektiği; keza CMK'nun 141-144.maddeleri uyarınca İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi'nin görevli bulunduğu; esasa ilişkin olarak ise, davacı hakkında ceza davasının açılmış olmasının bile tek başına tutukluluk halinin devamı için gerekli olan suç emaresinin bulunması vakıasını doğrulamakta olduğu, tutuklama gerekçesinde kaçma ve delilleri karartma gerekçesi bulunmadığı halde basmakalıp dava dilekçesinde tutuklama kararında yer almayan ifadelerin varmış gibi gösterildiği, davacı hakkında ceza yargılaması devam etmekte ve iddiaların tartışılmakta olduğu, bu niteliği ile manevi tazminatın şartlarının oluşmadığından davanın reddine karar verilmesi gerektiği savunulmuştur.

Dava dilekçesi içeriği ve iddianın ileri sürülüş biçimi bakımından, gerekçesiz olarak tutuklama ve tutuklamanın devamına dair verilen kararın kanunun açık hükmünün ihlal edilmek suretiyle verilmesi nedeniyle hakimin sorumluluğuna dayanıldığı; bu itibarla davanın hukuki niteliğinin, Hakimlerin sorumluluğunu düzenleyen 6100 sayılı HMK 46 (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573) ve devamı maddeleri hükümleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Kanunun Geçici Madde 2/1-a bendinde; “12/01/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu yürürlüğe girinceye kadar, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573'üncü maddesindeki sebeplere dayanılarak açılacak tazminat ve rücu davalarında; Hâkimlerin bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri her türlü kararlar nedeniyle Devlet aleyhine açılan tazminat davası, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; … açılır ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür.” hükmü getirilmiştir.

Bu açık hüküm karşısında, yasal dayanağı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı maddeleri olan davada Yargıtay ilgili hukuk dairesinin görevli olmasına göre, davalı hakimlerin sorumluluğuna dayalı olarak açılmış bulunan davanın Yargıtay 4.Hukuk Dairesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerektiği açıktır.

Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karar bu nedenle bozulmalıdır.

S O N U Ç: Yukarıda gerekçesi açıklandığı üzere; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Yargıtay 4.Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın; yukarıda açıklanan nedenle dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz istemlerinin şimdilik incelemesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. Maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na eklenen 93/A-5 fıkrası ve 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440.maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16958, Karar No: 2014/1113, Tarih: 29.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16958 E.  ,  2014/1113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALANYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2010/724-2013/258

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkiline ait bir adet büyükbaş hayvanın, davalı şirkete ait enerji nakil hattının kopması nedeniyle akıma kapılarak telef olduğunu belirterek; ölen ineğin bedeli ile müvekkilinin yoksun kaldığı süt geliri bedeli olmak üzere toplam 14.200,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; meydana gelen olayda davalı şirketin herhangi bir kusurunun bulunmadığını ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 8.712,00 TL zararın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, haksız fiilden kaynaklanan zararın tazmini talebine ilişkindir.

Sorumluluk hukukunun ilk amacı bir kimsenin malvarlığında iradesi dışında meydana gelen eksilmeyi ve zararı aynen veya nakden gidermek, zarar verici olay sonunda zarar görenin malvarlığında eksilmiş olan değer yerine, nitelik veya nicelik yönünden eş bir değer koymaktır. Zarar verenin, yerine getirmekle zorunlu olduğu bu yükümlülüğe, tazminat yükümlülüğü denilir. Tazminat yükümlülüğünün, yani zarar verenin ödeyeceği tazminat miktarının tespit edilebilmesi için, herşeyden önce, zararın hesaplanması gerekir. Zarar verenin ödeyeceği tazminat gerçekleşen zararla sınırlı olup, hiçbir zaman zararın azami miktarını geçemez.

BK. 42/1'e göre zararı ispat etmek davacıya düşer. Kural olarak davacı, uğranılan zararın hem varlığını, hem de miktarını ispat etmekle yükümlüdür. Ancak bir şeyin telef olmasında zarar miktarını ispat etmek çok zor olduğundan bu ispat zarar görenden beklenilemez. Bu takdirde hakim BK. 42/2 gereğince olayların normal akışını, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, almış olduğu tedbirleri göz önünde tutarak zarar miktarını hakkaniyet esaslarına göre tespit eder. Bu halde zararın varlık ve miktarının tespitinde hakim geniş bir takdir yetkisine sahiptir. Hakimin buradaki takdir yetkisi, zararın ispatına ilişkin delillerin takdiriyle ilgilidir. Zarar miktarının belirlenmesinde haksız fiilin işlendiği andaki durum göz önünde tutulur. Hakim, ilke olarak yalnız hüküm anında gerçekleşen zararı tespit ederek, bunun tazminine karar verir, gelecek zarar henüz doğmadığı için bunun hükme esas olacak şekilde hesap edilmesi mümkün değildir.

Somut olayda; davalı elektrik idaresine ait enerji nakil hattının kopması nedeniyle davacıya ait 7 yaşında Hollanda cinsi bir adet ineğin akıma kapılarak öldüğü ve davacının zarara uğradığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Yapılan bilirkişi incelemesi sonucu; Hollanda cinsi, 7 yaşında, süt vermekte olan ineğin dava tarihi itibariyle bedeli 4.500,00 TL; iki yıllık elde edilecek süt geliri ise 4.212,00 TL olarak belirlenmiş ve mahkemece rapor hükme esas alınarak 8.712,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece; zarar miktarının hesaplanmasında gözönünde tutulması gereken yukarıda belirtilen ilkeler göz ardı edilerek; hayvandan elde edilebilecek sütün gelirinden yoksunluk nedeniyle süt bedeline hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/836, Karar No: 2021/3868, Tarih: 20.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/836 E.  ,  2021/3868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gerekçeli karar başlığında "2008" olarak yazılmış olan suç tarihlerinin, en son düzenlenen fatura tarihlerine göre mahallinde "31/12/2008" ve "10/02/2009" olarak düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçlarından dava açıldığı, sahte belge düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı ayrı suçları oluşturduğu, her bir yıl için ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması yasaya aykırı ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen “2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 20.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13087, Karar No: 2017/25788, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/13087 E.  ,  2017/25788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19360, Karar No: 2012/27576, Tarih: 03.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/19360 E.  ,  2012/27576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... ile Konut kredisi sözleşmesi yaptığını, diğer davalıların ise müşterek borçlu müteselsil kefil olduklarını, borcun taksitlerinin vadelerinde ödenmediğini ileri sürerek 48.437,00 Euronun tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davacının HMK'un 114-115-120/2 maddeleri uyarınca gerekli giderleri kesin sürede yatırmaması nedeniyle HMK'un 114/g fıkrası uyarınca dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılar le imzalanan konut keridisi kapsamında, borcun vadelerinde ödenmediğinden bahisle alacağının tahsili istemi ile eldeki davayı açmıştır. Mahkemece 02.11.2012 tarihli celsede, HMK'un 114-115-120/2 maddesi uyarınca bu aşamadan sonra yapılacak işlem ve tebligatlar için 200,00 TL gider avansını yatırması için 2 hafta kesin süre verilerek aksi halde davanın 114/g fıkrası uyarınca dava şartı yokluğundan reddedileceği ihtaratı yapılmıştır.Davacı vekili tarafından gerekli giderlerin kesin süreden bir gün sonra yatırılması nedeniyle davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir. 1.10.2011

2012/19360-27576

2012/19360-27576

tarihinde yürülüğe giren HMK'nun DAVA ŞARTLARININ İNCELENMESİ başlıklı 115.maddesinde”(1) Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. (2) Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder. (3) Dava şartı noksanlığı, mahkemece, davanın esasına girilmesinden önce fark edilmemiş, taraflarca ileri sürülmemiş ve fakat hüküm anında bu noksanlık giderilmişse, başlangıçtaki dava şartı noksanlığından ötürü, dava usulden reddedilemez.” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Dolayısı ile davacı tarafa yüklenen vazife tamamlama avansı niteliğinde olup bu tür avanslar için dava şartı sözkonusu olamaz. Kaldıki masraf karardan önceki tarihte davacı tarafça yatırılmıştır. Ayrıca, mahkemece dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkca yazmalıdır. Mahkemece bu hususunda açıkca belirtilmediği anlaşılmaktadır.Öyle olunca Mahkemece taraf delillerinin toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, 3.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.