muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4269, Karar No: 2015/3423, Tarih: 25.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/4269 E.  ,  2015/3423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Müze Müdürlüğü görevlilerince, ... ili, ... ilçesi, ... köyü, ..mevkiinde yapılan incelemelerde, 981 numaralı parselde kazılarla tahrip edilmiş, Roma döneminden kalma bir nekropol alanının bulunduğunun tespit edildiği, bu tespitler üzerine, ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun 17.02.2012 tarih ve 249 sayılı kararıyla bu parselin 1. derece arkeolojik sit alanı olarak kabul edildiği ve izinsiz kazı yapan kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği, her ne kadar 1. derece arkeolojik sit alanı olduğu kabul edilen bu araziye yakın parseller olan 966 ve 965 sayılı parsellerin sahipleri olan sanıklar ... ile ... hakkında ve sanıkların arazisinde 2007 yılında sulama havuzu amacıyla kazı yapan kepçe operatörü sanık ... hakkında soruşturmaya başlanmış ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de, sanıklar ... ve ...'ın sulama havuzu yaptırmak istedikleri arazinin davaya konu araziye yakın ancak farklı bir yer olduğu, sanıkların ifadelerine göre, sanıkların 2007 yılında sulama havuzu amacıyla kazı yaptırmak istedikleri, ancak kepçe operatörü...'e kazdırdıkları 3 yerin de altından kaya çıkması nedeni ile vazgeçtikleri, Müze Müdürlüğü görevlilerince yapılan tespitlerin ise 19.01.2012 tarihinde yapıldığı, sanıkların verdikleri ifadelerinde, kültür varlığı bulabilmek amacıyla kazı yapmadıklarını, davaya konu kazıları kimin yaptığını bilmediklerini, ancak kimi zaman bu yerlerde kim tarafından yapıldığını bilmedikleri kazı çukurları gördüklerini beyan ettikleri, davaya konu kazıları sanıkların yaptığını gören tanık ifadelerinin bulunmadığı, tüm dosya kapsamından davaya konu kazıların sanıklar tarafından yapıldığına dair delillerin bulunmadığı ve yargılama neticesinde sanıkların beraatine karar verilmesinde bir aykırılığın bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, sanıkların üzerine atılı suçu işlediklerine dair delillerinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18484, Karar No: 2019/1624, Tarih: 22.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/18484 E.  ,  2019/1624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı işyerindse 2004-2009 yılları arasında muhasebe müdürü olarak çalıştığını, ücretinin fesih tarihi itibarıyla net 3.000,00 TL olduğunu, kendisine birtakım belgeler verilerek imzalaması ve diğer çalışanlara da imzalattırmasının istenildiğini, kabul etmeyince haksız ve bildirimsiz olarak iş sözleşmesine son verildiğini, işverenin tazminatlarını ödeyeceğini söylemesine rağmen çok düşük rakamlar ve uzun vadeli çekler önerdiğini, bu nedenle ihtarname keşidesi ile iş sözleşmesini haklı olarak feshettiklerini, işverenin bunun üzerine müvekkili hakkında devamsızlık tutanakları tuttuğunu belirterek haksız fesih sebebi ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, vergi iade alacağı, çocuk yardımı alacağı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili ve bayram,genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müdür olmayıp, muhasebe servisinde çalışan personel olduğunu, ücretinin iddia edildiği kadar olmadığını, davacının süreklilik gösteren şahsi sorunları nedeni ile sıklıkla işe gelmediğini, buna rağmen şirket yetkililerinin kendisine iyiniyetli yaklaştıklarını, asıl amacının tazminat alabilmek için kendisini işten attırmak olduğunu, iş sözleşmesinin müvekkili tarafından haklı nedenle feshedildiğini, tazminat ve diğer işçilik alacağı taleplerinin haksız olduğunu söyleyerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

Mahkemece, toplanan delillere, tanık beyanlarına ve davacının muhasebe müdürü olarak alabileceği ücretin belirlenmesi için yapılan emsal ücret araştırması verileri doğrultusunda düzenlenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, gerek davacı, gerekse davalı tanık anlatımlarına göre işyerinde fazla mesai yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece karara esas alına bilirkişi raporunda işyerinde mesainin 18.30'da sona erdiğini ve günlük 2 saat olmak üzere haftalık 12 saat fazla çalışma yapıldığının kabulü ile hesaplama yapılmıştır. Davacı, davalı işveren aleyhine açılan, ... İş Mahkemesinin 2008/605 Esas 2009/598 Karar ve 2009/88 Esas 2011/454 Karar sayılı dosyalar ile yargılaması yapılan davalarda davalı tanığı olarak dinlenmiş ve 11.06.2009 ve 18.06.2009 tarihli duruşmalardaki beyanlarında, davalı işyerinde mesainin 18.00’de sona erdiğini belirtmiştir. Bu beyanı artık kendisini bağlayacağından bilirkişi tarafından mesai bitiminin 18.30 olarak kabulü ile fazla çalışma hesabının yapılması hatalıdır. Davacının kendi beyanı esas alınarak haftanın 6 günü 08.30-18.00 saatleri arasında çalışıldığının kabulü ile, fazla mesai alacağının hesaplanması gerekirken hatalı hesaba dayalı bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.01.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3271, Karar No: 2013/19535, Tarih: 04.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3271 E.  ,  2013/19535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/09/2012 tarih ve 2011/473-2012/407 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı bulunan ve davalıya ait alışveriş merkezi içerisindeki mağazada, 23.06.2010 tarihinde su baskını nedeniyle hasar meydana geldiğini, hasarın, alışveriş merkezinin giderlerinin yetersiz kalması ve tahliye borularının patlaması nedeniyle akan suların mağazaya girmesi sonucunda oluştuğunu, davalının BK'nun 58. maddesi gereğince işyerinin bakım ve muhafazası ile ilgili gerekli önlemleri almaması nedeniyle bina maliki sıfatıyla kusursuz sorumluluğunun bulunduğunu, tespit edilen zararın 30.12.2010 tarihinde sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 30.273,38 TL'nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin binayı inşa ederken her türlü mimari tekniklere uygun olarak yaptığını, aynı yapının diğer kısımlarında herhangi bir zararın oluşmadığını, oluşan zarardan müvekkili şirketin sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, sigortalı işyerinde 23.06.2010 tarihinde su baskını nedeniyle hasar oluştuğu, olay tarihinde meydana gelen yağış sırasında davalıya ait Malatya Alışveriş Merkezinin rogar giderlerinin yetersiz kalması nedeniyle tahliye borularının patlaması sonucunda, akan yağmur sularının sigortalı mağazada bulunan emtialara zarar verdiği, sigortalı işyerinde toplam 31.773,38 TL tutarında hasar meydana geldiği, davalının, dava dışı sigortalı kiracıya ait işyerinin maliki olup, binanın yağış ve ondan kaynaklanan sel baskınlarına uygun inşa edilmemesi nedeniyle dava dışı kiracıya ait eşyaların zarar gördüğü, davacı ... şirketinin sigorta poliçesi uyarınca zararı karşıladığı ve zarardan sorumlu olan bina sahibine rücu hakkının bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 30.273,38 TL'nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.617,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı alınmasına, 04/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3689, Karar No: 2022/4583, Tarih: 17.05.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/3689 E.  ,  2022/4583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın tarafından açılan boşanma davası sonucunda 04.02.2010 tarihinde tarafların Türk Medeni Kanunu'nun 166/1. maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiş, mahkemenin gerekçeli kararı, aradan oniki yılı aşkın süre geçtikten sonra 2022 yılında tebliğe çıkartılmış, 11.03.2022 tarihinde davalı erkeğe tebliğ edilmesi üzerine, davalı süresi içerisinde kararı temyiz etmiştir. Davalı, temyiz dilekçesinde, karardan sonra ortak yaşamın devam ettiğini ileri sürmüştür. Kararın oniki yıl gibi uzun bir süre geçtikten sonra tebliğe çıkarılması, davalı erkeğin birlikte ortak yaşamı devam ettirdiklerine yönelik iddiasının ciddiye alınıp üzerinde durulmasını gerektirir. Bu bakımdan davalı erkeğin bu iddiası davacı kadının boşanma iradesinde samimi olup olmadığı yönünden önemlidir. O halde, karardan sonra tarafların ortak yaşamına devam edip birbirlerine atfedilebilecek kusurlu davranışları affedip en azından hoşgörüyle karşılayıp karşılamadıkları ve dolayısıyla tarafların bu yönde göstereceği deliller toplanarak yukarıdaki açıklamalar ışığında değerlendirilip ve ulaşılacak sonuç uyarınca bir karar verilmesi gerekir. Açıklanan sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oy birliğiyle karar verildi. 17.05.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2025/1376, Karar No: 2025/2266, Tarih: 28.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2025/1376 E.  ,  2025/2266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/768 E., 2022/870 K.

Mahkemece bozma ilâmına uyularak verilen karar dâhili davalı ... Belediyesi vekili tarafından temyiz edilmekle kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; mülkiyeti Hazineye ait 2, 11, 1174, 1175, 3803 ve 4279 numaralı kadastral parsellerin ............. Belediyesince imar uygulamasına tabi tutulduğunu, uygulama sonucu oluşan 1534 ada 4 parsel sayılı taşınmazın dop olarak ihdasen ..........Belediyesi adına tescilinin yapıldığını, İmar Kanunu uyarınca DOP payının satılamayacağını, buna rağmen DOP paylarının belediyece kooperatiflere satıldığını, bunun üzerine idari yargıda imar planının iptali, adli yargıda da tapu malikine karşı tapu iptali ve tescil davası açıldığını belirterek 1534 ada 4 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptalini, davacı adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin söz konusu taşınmazı üye oldukları kooperatiften satın alan 3. kişi konumunda olduklarını, bu işlemler sırasında tapuda herhangi bir şerhin mevcut olmadığını, taşınmazın bedelini ödeyerek satın aldıklarını, iyiniyetlerinin korunması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

2. Dâhili davalı ... Belediyesi vekili; aynı taşınmazla ilgili 2009/113 Esas sayılı davanın kesinleştiğini, bu nedenle davanın usulden reddi gerektiğini, ayrıca protokol kapsamında devredilen taşınmazların mülga ......... Belediyesi tarafından rant amaçlı kurulan paravan kooperatiflere tahsis edildiğini, ancak yapılan tahsis ve satış işlemlerinin usulsüz olduğunu, tahsis işleminin belediye meclis kararı ile yapılması gerekirken encümen kararı ile yapılması ve bu encümen kararının yolsuz olmasının belediyenin protokole aykırı davrandığını göstermediğini belirtmiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkeme 23.03.2017 tarihli kararında, davalı gerçek kişilerin mülkiyet hakkının Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/113 Esas sayılı kararıyla son bulduğu, mülkiyetin dava dışı Belediye üzerine geçtiği gerekçesiyle pasif dava ehliyeti yokluğundan davanın reddine karar vermiştir.

IV.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma İlâmı

III.MAHKEME KARARI

Mahkeme 23.03.2017 tarihli kararında, davalı gerçek kişilerin mülkiyet hakkının Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/113 Esas sayılı kararıyla son bulduğu, mülkiyetin dava dışı Belediye üzerine geçtiği gerekçesiyle pasif dava ehliyeti yokluğundan davanın reddine karar vermiştir.

IV.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma İlâmı

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 16.03.2021 tarihli ve 2017/4990 Esas, 2021/1826 Karar sayılı ilâmında özetle; taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile....... Belediyesi adına tesciline karar verildiği, 22.11.2016 tarihinde kesinleştiği, taşınmazların dava tarihi itibariyle davalılar adına kayıtlı olduğu, Mahkemece dava dışı ..... Belediyesini davaya dâhil etmesi için davacıya süre verilmesi ayrıca imar uygulamasının iptal edilmesi hâlinde dava konusu imar parsellerinin sicil kayıtlarının dayanaksız kalıp yolsuz tescil durumuna düşeceği, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 1023. maddesi gereği kayıt malikinin iyiniyetli olduğundan söz edilerek imar parselinin varlığı korunamayacağından dava konusu imar parsellerinin dayanağı olan imar uygulamasının iptal edilip edilmediğinin araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğini belirtmiştir.

B. Mahkemece Bozma İlâmı Üzerine Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, 1534 ada 4 parsel sayılı taşınmazın bölgedeki birçok taşınmazla birlikte belediye meclis kararı olmaksızın usulsüz alınan encümen kararı uyarınca kooperatiflere satıldığını, kısa süre içerisinde üçüncü şahıslara devredildiğini, Antalya 1. İdare Mahkemesinin 1998/595 Esas sayılı kesinleşen kararı ile bölgede yapılan imar uygulamasının iptaline hükmedildiğini, dava dışı kooperatif adına yapılan tescil ve sonrasında kooperatif üyesi olan davalılara intikal eden mülkiyet yönünden yolsuz tescilin mevcut olduğunu, yolsuz tescil nedeniyle en baştan beri yok hükmünde olan tescil öncesindeki hukuki duruma dönülmesi gerektiğini, taşınmazın ...... Belediyesi adına tescilinin devamını haklı kılacak herhangi bir hukuki nedenin mevcut olmadığını, yolsuz tescil öncesinde taşınmazın Hazine adına kayıtlı olduğu gerekçesiyle davalılar adına kayıtlı olan tapunun iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar vermiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Dâhili davalı ... Belediyesi vekili; dava konusu taşınmazın mülga Çalkaya Belediyesi tarafından yapılan imar uygulaması neticesinde ihdastan tescil edilen bir parsel olduğunu, ihdaslar nedeniyle oluşan Hazine zararlarının karşılanması amacıyla ..., Antalya Büyükşehir Belediyesi ve müvekkil ..... Belediyesi arasında 21.02.2018 tarihli "Sulhname" imzalandığını, Maliye Hazinesinin tüm zararları karşılanmasına rağmen bu davadan vazgeçmediğini, Mahkemenin işbu evrakları dosya içerisine alıp dava konusu taşınmazın sulhname kapsamında olup olmadığını tespit etmesi gerektiğini, mülkiyeti Maliye Hazinesine ait 1174, 1175 ve 3803 sayılı kadastral parseller kamulaştırıldığı için imar planı iptal edilse dahi mülkiyetinin Maliye Hazinesine değil müvekkili Belediyeye döneceğini, ihdastan gelen dava konusu parsel için mülkiyeti Maliye Hazinesine ait parselden gelmiş gibi belediyenin fazladan bedel ödeyerek Hazineden taşınmazı devraldığını, dava konusu taşınmazın DOP kesintisinden belediye adına tescil edilmediğini, kadastro yolu, imar yolu veya dere yatağı gibi tescili tâbi olmayan bir alandan ihdasen tescil edildiği için imar planının iptali sonucu yolsuz tescil durumuna düşen bu parselin ... adına tescilinin planlama tekniği açısından da mümkün olmadığını, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, yolsuz tescil hukuki sebebine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2 hükmü atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439/2 hükmünde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı Kanun'un 440/III-1 hükmü gereğince karar düzeltme yolunun kapalı bulunduğuna,

28.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13369, Karar No: 2015/8227, Tarih: 08.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/13369 E.  ,  2015/8227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/243992

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2013

NUMARASI : 2012/605 (E) ve 2013/439 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (G.. E...B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.