muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2914, Karar No: 2015/5557, Tarih: 02.04.2015

HMK'nun 374-381. (HUMK'nun 445-454.) maddelerinde, yargılamanın iadesi müessesi düzenlenmiş olup; buna göre, kanunun tahdidi olarak saydığı bazı ağır yargılama yanlışlıklarından dolayı kesin hükmün tekrar gözden geçirilmesine ve aynı dava hakkında yeni bir hüküm verilmesine istisnai olarak müsaade etmektedir.

Yargılamanın iadesi isteği, HMUK’nun 374 ve devamı maddelerinde açıkça vurgulandığı üzere hukuki niteliği itibariyle bağımsız bir dava olarak açılıp incelenir. Yargılamanın iadesi davasının; mutlaka, duruşma yapılarak incelenmesi gerekmektedir. Mahkemenin, dosya üzerinde inceleme yaparak, yargılamanın iadesi talebini karara bağlaması (yargılamanın iadesi sebeplerinden birinin mevcut olmaması halinde bile) caiz değildir. Tarafların usulüne uygun olarak duruşmaya davet edilip dinlendikten sonra yargılamanın iadesi davasının mesmu (dinlenmeye değer) olup olmadığını kendiliğinden araştırması gerekir. (Prof, Dr. Baki Kuru, Medeni Usul Hukuku, 23. Baskı, sayfa 700 vd.)

Bu aşamada, genel dava koşullarından ayrı olarak yargılamanın iadesi davasının süresinde açılıp açılmadığının, teminat gösterilip gösterilmediğinin ve yasada sayılan yargılama iadesi sebeplerine dayanılıp dayanılmadığının incelenmesi gerekir. Bu koşullardan birisinin mevcut olmadığı sonucuna varılması halinde istem ret edilir. Mahkemece, birinci aşamada, yargılamanın iadesi davasının dinlenmeye değer olduğu sonucuna varılırsa; ikinci aşamada esasa girilerek ileri sürülen yargılamanın iadesi sebeplerinin doğru olup olmadığı araştırılır. Dava dilekçesinde ileri sürülen sebebin gerçek olduğu kanısına varılması halinde ise; istem kabul edilerek, asıl dava hakkında yeni bir karar verilir.

Yargılamanın iadesi istemi üzerine hakim, 23.5.1956 gün ve 8/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, HMK’nın 27. (HUMK 73.) maddesinde öngörülen yönteme uygun biçimde taraflara iddia ve savunmalarını bildirmeleri ve belirlenen günde oturuma gelmeleri için davetiye gönderip, duruşma yapmadan, yargılamanın iadesi isteği hakkında hüküm kuramaz.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklandığı şekilde usulî işlemlerin yerine getirilmesinden sonra, yargılamanın iadesi talebinin mesmu (dinlenmeye değer) olup olmadığının araştırılıp, sonucu dairesinde hüküm tesis edilmesi gerekirken; daha evvel verilip kesinleşen dosya üzerinde, tarafları duruşmaya davet etmeden ek karar ile mahkeme kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/596, Karar No: 2016/1873, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/596 E.  ,  2016/1873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda, Küçükçekmece Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2014/288 esas, 2015/100 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 17/04/2015 tarihli ve 2015/138-79 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 21/04/2015 tarihli ve 2015/274 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10125-2015-21891/69175 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 21/04/2015 tarihli ve 2015/274 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7035, Karar No: 2018/10266, Tarih: 12.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/7035 E.  ,  2018/10266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-... Vergi Dairesi mükellefi olan sanığın, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleyerek, atılı 213 sayılı yasanın 359/b-1 maddesine muhalefet suçunu işlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında, sanığın, sigortalı işe girebilmek için ismini.... olarak bildiği şahsa kimlik fotokopisini verdiğini ve kendisini notere götürüp evrak imzalattıklarını savunduğu, 05/10/2012 tarihli temyiz dilekçesinde de okuma yazma bilmediğini beyan ettiği, işe başlama yoklamasının ikinci sayfası dosyada mevcut olmadığından yoklamada sanığın hazır bulunup bulunmadığının tespit edilemediği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından 05.10.2009 tarihli işe başlama yoklamasına ait evrakın aslı getirtilerek üzerinde sanığın imzasının bulunup bulunmadığı tespit edilip, bulunması halinde bu imzanın sanığa ait olup olmadığına yönelik bilirkişi raporu alınması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturalardaki (fatura asılları Dairemiz incelemesinden geçen Aksaray 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/651 E. 2014/243 K. sayılı dosyasında mevcut) yazı ve imzaların sanığa aidiyeti hususunda da bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması

2- Kabule göre de;

a) Sanık hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin yazılı şekilde tek mahkumiyet hükmü kurulması,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 12.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2023/9004, Karar No: 2024/7089, Tarih: 09.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9004 E.  ,  2024/7089 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1176 E., 2023/1131 K.

KARAR : Başvurunun kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm

kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sakarya 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/483 E., 2022/132 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; tarafların 1975 yılında evlendiğini, tarafların 4 ortak çocuklarının olduğunu, evliliğin sorunsuz devam ettiğini, 2012 yılında akciğer kanseri rahatsızlığına yakalanması ve doktorun 3 aylık ömrü kaldığını söyledikten sonra davalının davranışlarının değiştiğini, davacının sürekli davalıya hastalığı ile beddua ettiğini, bu nedenle tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde; davacının 1984 yılında evli bir bayanla kaçtığını, 1999 yılında iki katlı ev inşa ederek bu bayanı 2. kata yerleştirdiğini ve bu tarihten sonra kendisi ile ilgilenmediğini, bu bayandan olan çocukları kendi nüfusun kaydettirdiğini, davacının sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğini, Sakarya 2. Aile Mahkemesinin 2019/406E. sayılı dosyası kapsamında önlem nafakası talebinin bulunduğunu, kadının evine kuma getiren, müvekkili ile evini ayıranın erkek olduğun belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin kadın dışında 1984 yılından itibaren ... isimli bir bayanla da evlilik hayatı sürdürdüğü, her iki bayanın altlı üstlü oturdukları, birbirlerinden haberdar oldukları ve bu duruma rızalarının olmadığına ilişkin bir girişimde bulunmadıkları, bu nedenle kadının sadakatsizlik iddiaları oluşmuş rıza nedeniyle erkek için bir kusur olarak kabul edilmediği, ayrıca her ne kadar tanık ...’in fiziksel şiddet ve hakaret iddiaları mevcut ise de davaya cevap dilekçesinde bu yönde bir beyan veya iddianın söz konusu olmadığı, erkeğin kadının maddî ihtiyaçlarını karşılamadığı iddiası dinlenen erkek tanıkları beyanı ile sabit olduğu ve erkeğin kusuru olarak değerlendirildiği, erkeğin fiziksel ve psikolojik şiddet iddialarının ispat edilemediği, kadının ev eşyalarını götürmesi ve ortak eve zarar vermesi iddialarının tanıklarca doğrulandığı ve ortak yaşamı devam ettirmeme niyetini göstermediği, ayrıca kadının erkeğe yönelik “nasıl olursa ölecek, ölse de kurtulsak”, “ben bu adamdan tiksiniyorum, öksürüyor, bana da bulaştıracak, ölmedi ki kurtulsak, Allah belasını versin” şeklinde beyanlarının kadın açısından kusur teşkil ettiği, tüm deliller bir bütün olarak incelendiğinde her iki tarafında kusuru bulunmakla birlikte yaklaşık 35 yıl başka bayanla yaşamasına dolaylı veya doğrudan rıza gösteren kadının bu iddialarına itibar edilmediği, erkeğe yönelik hakaret ve bedduaları, ortak evi terk etmek suretiyle birliği devam ettirmeme niyetini ortaya koyan kadının asli kusurlu olduğu, hakaret, beddua ortak evi terk etme eylemlerinin erkeğin kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereği boşanmalarına, erkek için 5.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; kadının erkeğe karşı herhangi bir kötü muamelesinin olmadığının tanıkları tarafından beyan edildiğini, erkeğin eve kuma getirdikten sonra kadını ortak konuttan çıkartıp, evinin alt katındaki daireye yerleştirdiğini, daha sonra da buradan da kovduğunu, yerel mahkemenin gerekçeli kararında her ne kadar kadının ortak evi terk etti denilmiş ise de, bu değerlendirmenin hatalı olduğunu, bu hususun tanıkları ile de kanıtlandığını, erkeğin çok eşli bir hayat yaşadığını, bu durumun Mahkemece kusur olarak görülmediğini, erkeğin tam kusurlu olduğunu ileri sürerek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Sakarya 2. Aile Mahkemesi'nin 2019/406 E.-2020/56 K.sayılı ilamı ile davacı kadın tarafından davalı erkeğe karşı 4721 sayılı Kanun'un 197 nci maddesi uyarınca tedbir nafakası davası açıldığı, Mahkemece erkeğin uzun zamandır başka bir kadın ile yaşadığı, kadını evden kovduğu, kadına maddî destekte bulunmadığı, bu sebeple kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu gerekçesi ile kadın lehine aylık 1.000,00 TL tedbir nafakasına karar verildiği, erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, Mahkemece kadın asli kusurlu bulunmuş ise de; erkeğin ... isimli kadınla birlikte yaşadığı bu halde ortada tarafların birlikte oturduğu ortak konuttan söz edilemeyeceği ve evi terkin kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, tüm dosya kapsamı, incelenen tedbir nafakası davası, tanık ifadeleri göz önüne alındığında erkeğin 1984 yılında ... isimli kadın ile yaşamaya başladığı, tarafların altlı üstlü oturmaya başladıkları, erkeğin ... isimli kadınla üst katta, kadının ise alt katta yaşadığı, kadının o tarihte ortak çocukların yaşının küçük olması, yöresel adetlerin baskısı ile bu duruma ses çıkaramadığı, kadının bu duruma ses çıkaramamasından erkeğin başka bir bayanla yaşamasına rızası olduğu anlamının çıkamayacağı, erkeğin bu davranışının 4721 sayılı Kanun'un 185 inci maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen "eşler birlikte yaşamak, birbirine sadık kalmak ve yardımcı olmak" yükümlülüklerine aykırı olduğu, kadının boşanma ve nafaka dosyasında dinlenen tanık anlatımlarına göre erkeğin kadını evden kovduğu, kadının evden ayrılarak kiraya çıktığı, erkeğin kadının maddî ihtiyaçları ile ilgilenmediği, erkeğin tanık beyanlarında ise kadının erkek için "ben bu adamdan tiksiniyorum, öksürüyor, bana da bulaştıracak, ölmedi ki kurtulsak, Allah belasını versin," dediğini beyan ettikleri, ancak dinlenen tanıkların ... isimli kadının kızı ve damadı olduğu, erkeğin kadından boşanmasının ve ..

... isimli kadının kızı ve damadı olduğu, erkeğin kadından boşanmasının ve ... isimli kadın ile evlenmesinin dinlenen tanıkların da menfaatine olacağı, bu sebeple beyanlarının yanlı olduğunun değerlendirildiği, Mahkemece kadına yüklenen eve zarar verme davranışını kimsenin görmediği, soyut anlatımlar olduğu, aksi kabul edilse dahi, kadının evden kovulmasına tepki niteliğinde bulunduğu göz önüne alındığında, kadının kusurlu hareketlerinin tepki mahiyetinde olduğu kanaatine varılmakla, erkeğin, kadının üstüne kuma getirerek, halen bu kuma ile yaşadığı ve kumadan olan 2 çocuğunu da, kadının üzerine kaydettirdiği, kadını yaşadığı evden kovduğu, eşinin maddî ihtiyaçlarıyla ilgilenmediği, bu davranışları nedeniyle erkeğin tam kusurlu olduğu, kimsenin kendi kusuruna dayanarak, kendi lehine hak elde edemeyeceği genel kaidesi çerçevesinde, erkeğin açmış olduğu boşanma davasının reddi yönünde karar verilmesi gerektiği" gerekçesi ile kadının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle tam kusurlu erkeğin davasının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde; iddialarının ispat edilmiş olmasına rağmen davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek, kusur belirlemesi ve reddedilen davası yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davanın kabulünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.