muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/395, Karar No: 2016/1588, Tarih: 11.02.2016

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 16/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10154-2015-E.20994/67080 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 05/06/2015 tarihli ve 2015/504 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15781, Karar No: 2023/2029, Tarih: 07.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/15781 E.  ,  2023/2029 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 15.04.2021

EK KARAR TARİHİ : 01.09.2021

EK KARAR SAYISI : 2020/3567 E., 2021/2362 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : 5941 sayılı Çek Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

EK KARAR : Temyiz isteğinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz İstemi Red

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 01.09.2021 tarihli ve 2020/3567 Esas, 2021/2362 Karar sayılı ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu 16. İcra Ceza Mahkemesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2019/351 Esas, 2019/604 Karar

sayılı kararı ile sanığın, 5941 sayılı Çek Kanunu'na muhalefet suçundan, netice 18.400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 15.04.2021 tarihli ve 2020/3567 Esas, 2021/2362 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 01.09.2021 tarihli ve 2020/3567 Esas, 2021/2362 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın temyizen incelenmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendinde yer verilen; “Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 01.09.2021 tarihli ve 2020/3567 Esas, 2021/2362 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 16. İcra Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9392, Karar No: 2019/11329, Tarih: 02.12.2019

**5. Ceza Dairesi         2018/9392 E.  ,  2019/11329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Katılan ...'in iddianamenin ikinci paragrafında yargılama konusu olan ve tüm sanıklara isnat olunan görevi kötüye kullanma suçundan doğrudan zarar görmediği anlaşılmakla, bu isnat ile ilgili olarak tüm sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin katılanın iddianamenin birinci paragrafında yargılama konusu yapılan eyleme ilişkin olarak ... dışındaki sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazları ile sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklardan ...'ın 22/04/1999-28/03/2009; ...'in ise 29/03/2009-30/03/2014 tarihleri arasında ...Belediyesinde belediye başkanı, ...'nın imar ve fen işleri memuru, ...'nın aynı birimde teknisyen olarak görev yaptıkları, sanıkların ...Beldesi ... Köyü ... mevkisindeki 2784 parsel no'lu taşınmaz üzerinde kurulan site içerisinde yapılan kaçak ilave yapılara ilişkin olarak belediye encümenince 14/08/2007 tarihli ve 2007/360 sayılı Karar ile alınan yıkım kararını uygulamayarak görevlerini kötüye kullandıkları iddia edilen somut olayda; suç tarihlerinde belediyenin yıkımı gerçekleştirebileceği makinelerin bulunup bulunmadığının, ayrıca belediye dışında yıkımı gerçekleştirebilecek ekipmana sahip İl Özel İdaresi, Karayolları Müdürlüğü gibi kurumlara yıkım ekipmanları için başvurulup başvurulmadığının araştırılmasından sonra hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçe ve bilirkişi raporlarına dayanılarak yazılı şekilde hükümler kurulması,Kabule göre de;

UYAP sisteminden yapılan sorgulamada; suç tarihinde ...Belediye başkanı olarak görev yapan sanık ... hakkında benzer nitelikteki eylemlerinden dolayı aynı suçtan kamu davaları açıldığının, Dairemizin 2016/3736 ve 2018/2187 Esas sayılı dosyalarının da aynı suça ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında, tüm mevcut davaların araştırılarak, derdest ise birleştirilmesinden, karara çıkmış ve kesinleşmiş ise onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesinden sonra suç ve iddianame tarihlerine göre eylemler arasında hukuki kesinti oluşup oluşmadığı ile zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının saptanması, ayrıca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin belirlenmesi halinde sanığa TCK'nın 257. maddesi gereğince verilecek cezadan aynı Kanunun 43/1. maddesi uyarınca artırım yapıldıktan sonra varsa kesinleşen dava dosyalarından verilen cezanın mahsubu ile oluşursa aradaki fark kadar cezaya hükmedilmesi, hukuki kesintinin gerçekleşmesi halinde ise ayrı cezalar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 02/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7284, Karar No: 2024/15496, Tarih: 23.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/7284 E.  ,  2024/15496 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/326 E., 2021/505 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde gece vakti şikâyetçiye ait işyerinden içerisinde ne kadar bozuk para olduğu kesin olarak belli olmayan yardım kutusunu çaldığı, şikâyetçinin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde kutu içerisinde ne kadar bozuk para olduğunu bilmediğini söylediği, kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde ise sadaka kutusu içerisindeki para için 100,00 TL ödediğine dair beyanda bulunduğu, şikâyetçinin aşamalardaki beyanlarına göre yardım kutusundan 100,00 TL veya daha az miktarda bozuk paranın çalındığının anlaşıldığı olayda; suça konu paranın miktarının az oluşu göz önüne alınarak, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesinin uygulanmasının gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Daha önce üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve 15.09.1999 doğumlu olup suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesinin mümkün olduğu gözetilerek; suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin, 23.09.2021 tarihli duruşmada suça sürüklenen çocuk hakkında lehe hükümlerin uygulanması isteklerinin, 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca erteleme hükümlerinin uygulanması talebini de içerdiği hâlde, suçu işledikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermediği dikkate alınıp tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusunda oluşan kanaat değerlendirilerek cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine karar verilmesi gerekirken, “ceza süresi yönünden şartları oluşmadığından” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41886, Karar No: 2024/2357, Tarih: 26.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/41886 E.  ,  2024/2357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/978 E., 2020/210 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Düzeltilerek esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile 43 üncü maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 5820 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun, temel cezanın adli para cezası olarak belirlenmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen artırımın uygulanmasına ilişkin kısım çıkartılarak neticeten suça sürüklenen çocuğun 5060 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. Tebliğname'de karar tarihinden sonra yürürlüğe giren ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde düzenlenen basit yargılama usulüne ilişkin düzenleme ve Anayasa Mahkemesi kararı çerçevesinde hükmün bozulması gerektiği görüşü belirtilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, mevcut delil durumu ve dinlenen tanık beyanları göz önüne alındığında suça sürüklenen çocuğun beraat etmesi gerekirken cezalandırılmasına karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, mevcut delil durumu ve dinlenen tanık beyanları göz önüne alındığında suça sürüklenen çocuğun beraat etmesi gerekirken cezalandırılmasına karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sincan Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda bulunan suça sürüklenen çocuğun rahatsızlığı nedeniyle cezaevi kampüs hastanesine sevk edildiği, tedavi sonrasında cezaevine götürülmek üzere ring aracına bindirildiği sırada oradaki çöp kutusundan sigara izmariti almaya çalıştığı, görevli jandarma personeli tarafından müdahale edilerek ring aracına bindirilmeye çalışıldığı esnada aracı yumruklayarak şikâyetçi ve mağdur jandarma personeline yönelik sinkaflı sözlerle hakarette bulunduğu İlk Derece Mahkemesince kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Atılı eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiği ve doğru olarak nitelendirildiği, kanunda öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış, incelenen dosyaya ve açıklanan gerekçeye göre yerinde görülmeyen sair istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş, ancak; suça sürüklenen çocuğun sübuta eren hakaret sözlerinin içeriği, suçun işleniş şekli ile suç sebep ve saiklerine göre 5237 sayılı Kanun'un üçüncü maddesinin birinci fıkrasında "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklinde açıklanan "orantılılık" ilkesine uyulmadan ve somut olayın özellikleri gözetilip değerlendirilmeden, aynı Kanun'un 61 inci maddesi uyarınca temel cezanın adli para cezası yerine hapis olarak belirlenmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi ile hakaret suçunun işlendiği ring aracı içi ve ceza infaz kurumunun 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca aleni yerlerden olmadığı gözetilmeksizin fazla ceza tayin edilmesi hususları yasaya aykırı görülmüş, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu aykırılıklar, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddenin birinci fıkrasının (a) bendi ile 303 üncü maddesi uyarınca düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temel cezanın adli para cezası olarak belirlenmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen artırımın uygulanmasına ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle hükmün diğer paragrafları buna göre tanzim edilerek diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname'deki Bozma Düşüncesi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin yedinci fıkrasında "Basit yargılama usulü, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, sağır ve dilsizlik hâlleri ile soruşturma veya kovuşturma yapılması izne ya da talebe bağlı olan suçlar hakkında uygulanmaz" hükmü uyarınca tebliğnamedeki basit yargılama usulünün uygulanması gerektiği yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname'deki Bozma Düşüncesi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin yedinci fıkrasında "Basit yargılama usulü, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, sağır ve dilsizlik hâlleri ile soruşturma veya kovuşturma yapılması izne ya da talebe bağlı olan suçlar hakkında uygulanmaz" hükmü uyarınca tebliğnamedeki basit yargılama usulünün uygulanması gerektiği yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Şikâyetçi ve mağdur beyanları ile tanıklar N. Ç. ve Y. B.'nin suça sürüklenen çocuğun jandarma görevlilerine hakaret ettiğine ilişkin anlatımları doğrultusunda suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı hakaret suçunu işlediği yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiş ve sübuta yönelik temyiz sebeplerinin reddi gerekmiştir.

C. 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Ceza Hukukuna İlişkin Sair Sebepler Yönünden

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, cezanın kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede sair temyiz sebepleri yönünden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2024 tarihinde karar verildi.