muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10632, Karar No: 2013/20944, Tarih: 09.09.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/10632 E.  ,  2013/20944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının çocuğunun eğitim ve öğretim görmesine rağmen eğitim ücretiyle ilgili hiçbir ödeme yapmadığını, bu nedenle faturaya dayalı olarak takip başlattıklarını ileri sürerek davalının haksız itirazının iptali ile takibin devamına, asıl alacağın %40'ından az olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, faturanın eğitim yılını içermemesi sebebi ile geçersiz olduğunu, kızının %75 indirim kazanmasına rağmen davacının eğitim ve öğretim bedelini haksız olarak talep ettiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, davalının temyizi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesi'nin 23.5.2011 tarihli kararı ile Tüketici Mahkemelerinin görevli olduğuna dair bozma ilamından sonra yapılan yargılama neticesinde mahkemece davanın kısmen kabulüne karar karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 2008-2009 yılı eğitim ve öğretim ücretinin tahsili amacı ile başlatılan takibe yapılan itirazın iptali davasıdır. Davalının kızının 2008-2009 yılında davacı şirkette eğitim gördüğü, %75 indirim kazanması neticesinde, davalının 1525,00 TL eğitim ücretini ödeyerek kızını kayıt ettirdiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık

bulunmamaktadır. Taraflar arasında imzalanan ücretsiz eğitim sözleşmesinin 4. maddesinde “ sözleşme süresi boyunca veli, zorunlu ve kaçınılmaz sebepler hariç olmak üzere başka bir resmi veya özel eğitim-öğretim kurumuna naklettirmemeyi kabul ve taahhüt etmektedir. Aksi takdirde, okulun burslu eğitim göstermesi sebebi ile almadığı eğitim- öğretim bedeli ile 10.000 TL cezai şartın veli tarafından ödenecektir.” düzenlemesi mevcuttur. Davacı, davalının sözleşmeye aykırı davranması sebebi ile eğitim ve öğretim ücretinin talep edildiğini iddia ederken davalı kurum yöneticisinin tutum ve davranışları sebebi ile okuldan kaydını aldırdığını savunmaktadır. O halde mahkemece sözleşmenin davalı tarafından haklı olarak feshedilip edilmediğine dair tüm delilleri toplandıktan sonra hasıl olacak sonuca göre karar vermesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulmasını gerektirir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 100.00 TL harcın istek halinde iadesine, 9.9.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11809, Karar No: 2017/25566, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11809 E.  ,  2017/25566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6507, Karar No: 2019/5596, Tarih: 25.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6507 E.  ,  2019/5596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09.06.1998 tarih, 1998/11-154 Esas, 1998/213 Karar ve Dairemizin, 02.02.2012 tarih, 2011/11383 Esas ve 2012/950 Karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere, VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere gönderilen, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi yönünden yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığından suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olayda, defter belge isteme yazısının, sanığın faaliyetine devam ettiği anlaşılan iş yeri adresine çıkarıldığı ve hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlendiğine dair dosya arasında herhangi bir belge olmadığı, ayrıca sanığın defter belge isteme yazısını aldıktan sonra vergi müfettişlerine verdiği ifadesinde, defter ve belgelerin mali müşaviri arasında yaşanan sorun nedeniyle kendisine teslim edilmediğini, bu nedenle ibraz edemeyeceğini beyan etmesi ve dosya arasında bulunan 28.09.2010 tarihli mali müşavir tarafından dosyaların sanığa teslim edildiğine dair düzenlenen tutanakta, 2006 yılına ilişkin defter ve belgelerin el yazısı ile tutanağa eklendiği ve sanığın herhangi bir parafının bulunmadığı, bu nedenle el yazısı ile eklenen yazının, tutanak düzenlendiği tarihte mi yoksa daha sonra mı eklendiğine dair dosyaya yansıyan bir delil olmadığı, bu nedenle sanığın suç kastının bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15704, Karar No: 2008/5347, Tarih: 14.04.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/15704 E.  ,  2008/5347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki iptal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Mahkemece verilen 14.06.2007 tarih ve 2007/132 Esas ve 2007/114 sayılı karar yasal temyiz süresi içerisinde davacı tarafça temyiz edilmiş ise de; mahkemece sehven, süresinde temyiz edilmediği gerekçesi ile 29.08.2007 tarihli ek karar ile davacının temyiz talebi reddedilmiştir. Mahkemece maddi hataya müstenit olarak verilen ek karar kaldırılarak davacının temyiz talebi ile birlikte dosya incelenerek,

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 0.90 YTL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 14.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15618, Karar No: 2016/7447, Tarih: 10.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/15618 E.  ,  2016/7447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 10.05.2016 duruşma günü için tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldügünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davacının, davalıların murisi .... ile yaptığı bakım anlaşması gereği 1413 parsel sayılı taşınmaza 2000 yılında fıstık ağacı ve bağ diktiğini, yerel örf ve adet ile yapılan anlaşmaya göre, dikilen ağaç ve bağlar ürün verir hale geldiğinde taşınmazın mülkiyetinin 1/2 sinin davalıların murisi tarafından davacıya devredileceğini, murislerinin ölümünden sonra davalıların davacının taşınmaz üzerindeki zilyetliğine müdahale etmeyerek yapılan sözleşmeye zımnen muvafakat ettiklerini, ancak davalıların taşınmazı 09.04.2013 tarihinde 3. kişiye sattıklarını, yeni malikin de davacıyı taşınmazdan çıkardığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hak saklı kalmak üzere, davacının emeğinin karşılığı olarak şimdilik 10.000 TL nin işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, 12.06.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 81.534,04 TL ye yükseltmiştir.

Davalılar ayrı ayrı vermiş oldukları cevap dilekçeleri ile; yetkili mahkemenin ikametgahı mahkemeleri olduğunu, esas yönünden ise muris ... ile davacı arasında iddia edildiği gibi bir anlaşma yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; davacının, davalıların murisi ile yaptığı sözlü anlaşma uyarınca taşınmaza fıstık ağacı ve bağ diktiği, davalıların da davacının taşınmaz üzerindeki zilyetliğine müdahale etmeyerek anlaşmaya muvafakat verdiği, davacının dava konusu taşınmazda yetiştirdiği ağaçlar ve bağ nedeni ile davalıların sebepsiz olarak zenginleştikleri, bu zenginleşme tutarının aynı değeri içeren 1. ve 3. bilirkişi raporları ile 81.534,04 TL olduğunun belirlendiği gerekçesiyle; davanın kabulü ile 81.534,04 TL'nin (10.000 TL nin dava tarihinden, bakiye 71.534,04 TL nin ıslah tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte) davalılardan veraset ilamındaki hisseleri nispetinde tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece; aynı değeri içermeleri nedeniyle hükme esas alınan 02.05.2014 tarihli 1. bilirkişi raporu ile 29.04.2015 tarihli 3. bilirkişi raporunda, taşınmazın kapama bağ olarak değerlendirilmesi suretiyle bulunan değerinden, taşınmazın tarla olarak belirlenen değerinin düşülmesi suretiyle zenginleşme tutarının belirlendiği anlaşılmaktadır.

Ancak, yukarıda belirtilen bilirkişi raporları ile yine mahkemece aldırılan 18.11.2014 tarihli 2. bilirkişi raporu ve eklerinde yer alan fotoğraflardan; davaya konu edilen taşınmaz üzerinde 13-15 yaşlarında 140 adet bağ omcası, aynı yaşlarda 30 adet fıstık ağacı ile 5-8 yaşlarında 38 adet fıstık ağacının bulunduğu, taşınmazın yüzölçümü ve ağaç sayısı nazara alındığında, kısmen kapama bağ, kısmen kapama fıstık bahçesi ve kısmen de tarla vasfında olduğu anlaşılmaktadır. Bu haliyle, hükme esas alınan 1. ve 3. bilirkişi raporlarının, yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Buna göre, mahkemece; yeniden teşkil edilecek bilirkişi kurulu marifetiyle keşif yapılması, taşınmaz üzerinde bulunan fıstık ağaçları ve bağ omcalarının nitelikleri ve kapladıkları alan itibariyle taşınmazın bir bölümünün kapama bağ, bir bölümünün kapama fıstık bahçesi ve bir bölümünün de tarla olarak kabul edilmesi, bunların zemindeki yüzölçümleri fen bilirkişi marifetiyle tespit edildikten sonra, kapama bağ bölümüne üzüm net gelirine göre, fıstık ağaçları bölümüne Antep fıstığı net gelirine göre değeri biçilmesi, taşınmazın sulanmayan arazi olduğu nazara alınarak (bağ omcaları ve fıstık ağaçlarının dikilii olduğu bölümün) kuru tarım arazisi olarak değerinin belirlenip, yukarıda tespit edilen kapama bahçe bedellerinden düşülmesi suretiyle davalıların zenginleştikleri tutarın tespit edilmesi gerekirken, hüküm vermeye yeterli olmayan bilirkişi raporlarına itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davalı tarafın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı taraf için takdir edilen 1.350 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınıp davalı tarafa verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/175, Karar No: 2017/26, Tarih: 24.01.2017

**Ceza Genel Kurulu         2015/175 E.  ,  2017/26 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 29.11.2011

Sayısı : 512 - 804

Mala zarar verme suçundan sanık ...'ün beraatine ilişkin, Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.11.2011 gün ve 512-804 sayılı hükmün, katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 24.11.2014 gün ve 29389-19525 sayı ile;

“Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın olay tarihinde çobanlığını yaptığı hayvanların, sanığın uyuduğu sırada katılanın etrafında herhangi bir uyarı veya koruma bulunmayan tarlanın sınıra diktiği 73 adet badem fidanlarından 7 adedini yiyerek zarar verdikleri olayda; sanığa yönelik suçtan mahkûmiyetini gerektirip yasal maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığından kasten işlenebilen mala zarar verme suçundan beraatine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir” açıklamasıyla onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Üyeleri M. Erdoğan ve H.O. Kaya ;

"Sanık ... hakkında isnat edilen mala zarar verme suçunu taksirle işlediği gerekçesiyle yerel mahkeme tarafından beraat kararı verilmiştir.

Katılanın bahçesinin etrafının açık olduğu sanık tarafından da kabul edilmektedir. Sanık soruşturma aşamasında uyuduğundan söz etmediği halde yargılama aşamasında uyuduğu için hayvanlarının katılanın bahçesine girerek ağaçlara zarar verdiğini kabul etmiştir.

Sanığın hayvanlarını etrafı çevrili olmayan katılana ait bahçe kenarında otlatması sırasında verdiği zararı olası kasıt altında gerçekleştirip gerçekleştirmediği tartışılmadan atılı suçun taksirle işlendiğinden bahisle beraat kararı verilmesi usul ve yasaya uygun görülmediğinden sayın çoğunluğun onama kararına katılmamaktayız" şeklinde karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.12.2014 gün ve 59347 sayı ile;

Sanığın hayvanlarını etrafı çevrili olmayan katılana ait bahçe kenarında otlatması sırasında verdiği zararı olası kasıt altında gerçekleştirip gerçekleştirmediği tartışılmadan atılı suçun taksirle işlendiğinden bahisle beraat kararı verilmesi usul ve yasaya uygun görülmediğinden sayın çoğunluğun onama kararına katılmamaktayız" şeklinde karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.12.2014 gün ve 59347 sayı ile;

“…Katılan sanık ...'nın, çobanlığını yaptığı koyunları otlatırken diğer katılan sanık ...'ın arazisine girerek tarlada bulunan otlar arasındaki badem ağaçlarına zarar vermesi sonucunda 7 adet badem fidanının zarar görmesi şeklinde gerçekleştirilen eylemde, katılan sanık ...'ün diğer katılan sanık ...'in arazisinde yer alan sınır boyunca ekili bulunan badem ağaçlarının varolduğunu görmemesi ve uyuduğunu söylemesi hayatın olağan akışına uygun değildir. Katılan sanık ..., otlattığı hayvanların katılan sanık ...'ın arazisine rızası olmadan girdiği ve katılan sanık ...'nın ise, başkasının arazisine hayvan sokmak suretiyle muhtemel bazı zararlar meydana getirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak gerçekleşeceğine bilmesine rağmen, 'olursa olsun' düşüncesiyle hareket ederek ve meydana gelebilecek neticeyi kabullenerek mala zarar suçunu işleyip işlemediği konusunda yerel mahkemece bu durumun karar yerinde tartışılması gerekmektedir” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 15. Ceza Dairesince 26.01.2015 gün, 2-1261 sayı ve oyçokluğuyla, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında tehdit ve hakaret suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları itiraz merciince incelenerek, katılan sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ise temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup, itirazın kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanığa atılı mala zarar verme suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın çobanlığını yaptığı hayvanların, katılanın tarlasının sınırına diktiği 73 adet badem fidanından 7 adedine, fidanların yeşil kısımlarını yemek suretiyle zarar verdiği,

18.07.2011 tarihinde olay yerinde düzenlenen ziraat bilirkişi tutanağında; katılana ait taşınmazın sınırı boyunca dikili bulunan, boyları 45-60 cm arasında değişen badem fidanlarından 7 adedinin yeşil kısımlarının koyunlar tarafından yenilmesinden kaynaklı zararın bulunduğunun belirtildiği ve olay yerine ilişkin fotoğrafların tutanağa eklendiği,

18.07.2011 tarihinde olay yerinde düzenlenen ziraat bilirkişi tutanağında; katılana ait taşınmazın sınırı boyunca dikili bulunan, boyları 45-60 cm arasında değişen badem fidanlarından 7 adedinin yeşil kısımlarının koyunlar tarafından yenilmesinden kaynaklı zararın bulunduğunun belirtildiği ve olay yerine ilişkin fotoğrafların tutanağa eklendiği,

Katılanın aşamalarda; sanığın, uyuduğu sırada hayvanların tarlasına girerek ağaçlarına zarar verdiğini kabul ettiğini söylediği,

Katılanın eşi olan tanık ...'in aşamalarda; tarlalarının kenarında 45-50 cm boylarında badem ağaçlarının olduğunu, söz konusu ağaçlara, sanığın çobanlığını yaptığı hayvanların zarar verdiğini, tanık Ayhan'ın kendilerini anlaştırmak için sanığı yanlarına getirdiğinde, sanığın, uyurken hayvanlarının kendilerine ait badem ağaçlarına zarar verdiğini söylediğini ifade ettiği,

Tanık ...'in aşamalarda; sanığın otlattığı hayvanların, katılanın fidanlarına zarar verdiğini görmediğini, ancak olaydan sonra yanına gelen katılanın, sanığın çobanlığını yaptığı hayvanların badem fidanlarına verdiği zararın karşılanmasını istediğini söylemesi üzerine anlaşma sağlanması için tarafları bir araya getirdiğini, bu konu konuşulduğu sırada sanığın, uyurken hayvanların 5-6 adet fidana zarar verdiğini, zararı karşılayabileceğini katılana söylediğini, katılanın ise zarar gördüğünü iddia ettiği 36 adet ağaç bedelinin ödenmesini istediğini beyan ettiği,

Sanık ...'ün kollukta; hayvanlarını otlatırken katılana ait badem fidanlarını görmediğini, fidanların sınır boyunca tek şerit halinde aşağıya doğru uzandığını, 45-50 cm boyundaki fidanların otların içinde kaybolmuş vaziyette bulunduğunu sonradan fark ettiğini, ayrıca fidanların bulunduğu yerde herhangi bir uyarı levhası olmadığını, yine fidanları korumaya yönelik bir tedbir de alınmadığını, bu nedenle arazide oturduğu esnada otlatmakta olduğu hayvanların katılana ait badem fidanlarını yediğini,

Mahkemede ise; otlattığı hayvanların, uyuduğu sırada katılanın bahçesine girerek fidanlara zarar verdiğini savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun “mala zarar verme” başlıklı 151/1. maddesinde;

“Başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkan, tahrip eden, yok eden, bozan, kullanılamaz hâle getiren veya kirleten kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır” şeklinde mala zarar verme suçunun basit şekli düzenlenmiş,

Suç tarihi itibarıyla suçun nitelikli halleri aynı Kanunun 152. maddesinde;

"(1) Mala zarar verme suçunun;

a) Kamu kurum ve kuruluşlarına ait, kamu hizmetine tahsis edilmiş veya kamunun yararlanmasına ayrılmış yer, bina, tesis veya diğer eşya hakkında,

b) Yangına, sel ve taşkına, kazaya ve diğer felaketlere karşı korunmaya tahsis edilmiş her türlü eşya veya tesis hakkında,

c) Devlet ormanı statüsündeki yerler hariç, nerede olursa olsun, her türlü dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu hakkında,

"(1) Mala zarar verme suçunun;

a) Kamu kurum ve kuruluşlarına ait, kamu hizmetine tahsis edilmiş veya kamunun yararlanmasına ayrılmış yer, bina, tesis veya diğer eşya hakkında,

b) Yangına, sel ve taşkına, kazaya ve diğer felaketlere karşı korunmaya tahsis edilmiş her türlü eşya veya tesis hakkında,

c) Devlet ormanı statüsündeki yerler hariç, nerede olursa olsun, her türlü dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu hakkında,

d) Sulamaya, içme sularının sağlanmasına veya afetlerden korumaya yarayan tesisler hakkında,

e) Grev veya lokavt hallerinde işverenlerin veya işçilerin veya işveren veya işçi sendika veya konfederasyonlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

f) Siyasi partilerin, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının ve üst kuruluşlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

g) Sona ermiş olsa bile, görevinden ötürü öç almak amacıyla bir kamu görevlisinin zararına olarak,

İşlenmesi halinde, fail hakkında bir yıldan altı yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(2) Mala zarar verme suçunun;

a) Yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanarak,

b) Toprak kaymasına, çığ düşmesine, sel veya taşkına neden olmak suretiyle,

c) Radyasyona maruz bırakarak, nükleer, biyolojik veya kimyasal silah kullanarak,

İşlenmesi halinde, verilecek ceza iki katına kadar artırılır" şeklinde sayılmıştır.

Mala zarar verme suçu, kastla işlenebilen bir suçtur. Kastın varlığı için failin, malın başkasına ait olduğunu bilerek ve suçun hareket unsuru olan yıkma, tahrip etme, yok etme, bozma, kullanılamaz hale getirme, kirletme eylemlerini isteyerek gerçekleştirmiş olması gerekir. Bu suçun oluşabilmesi için genel kast yeterlidir.

Mala zarar verme suçu, olası kastla da işlenebilen bir suçtur. Örneğin, yol kenarında park etmiş durumda bulunan aracı gören inşaattaki kepçe operatörü, çıkardığı taşların yuvarlanması sonucu aracın zarar göreceğini öngörmesine karşın "zarar görürse görsün, aracın sahibi de aracını çekseydi" diye düşünürse, mala zarar verme suçu olası kastla işlenmiş olacaktır. (Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 2. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2014, s. 4891-4892) Ancak mala zarar verme suçunun taksirli hali, 5237 sayılı TCK'da suç olarak düzenlenmediğinden, bu suçun taksirle işlenmesi mümkün değildir.

5237 sayılı TCK'nun "Kast" başlıklı 21. maddesi; "(1) Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir.