muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35674, Karar No: 2016/1879, Tarih: 25.01.2016

Somut olayda, davacı Diyarbakır İş Mahkemesi aracılığı ile dava açarken 460,00 TL gider avansını PTT'den göndermiş ancak bu avans dosyaya yansımamıştır. Mahkemece gider avansının yatırılması konusunda çıkartılan muhtıra, 29.01.2015 tarihinde tebliğ edilmiş ve davacı vekili 02.02.2015 havale tarihli dilekçesi ile davayı açarken gider avansını yatırdıklarına ilişkin makbuzu ibraz etmiştir. Ardından 03.02.2015 tarihinde PTT aracılığı ile yeniden 460,00 TL gider avansı yatırılmıştır.Bunun da dosyaya yansımaması üzerine davacı vekili 01.04.2015 tarihinde aynı miktarda avansı mahkeme veznesine ödemiştir. Mahkemece dava, gider avansının verilen kesin süre içerisinde ödenmemesi nedeni ile usulden reddedilmiştir. Ancak muhtıra, hakim imzasını taşımaması ve gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemler kalem kalem açıklanmadan, her bir kalemin miktarı ayrı ayrı gösterilmeden hazırlanması nedeni ile kanunun aradığı yönteme uygun değildir. Bu sebeple hukuki sonuç doğuracak nitelikte de değildir. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacının gider avansını süresi içerisinde yatırdığının kabulü ile yargılamaya devam edilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın usulden reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2772, Karar No: 2021/8920, Tarih: 21.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/2772 E.  ,  2021/8920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma

1)“Sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme” suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup biri diğerinin unsuru olmadığı gibi her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği, aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlenmesi veya farklı beyanname dönemlerinde sahte fatura kullanılması eylemlerinde her takvim yılı ve her suç bakımından zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği nazara alındığında; İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2014 tarihli ve 2014/59089 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya uygun olarak sanık hakkında 2009 takvim yılında hem sahte fatura düzenleme hem de sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açılmasına ve sahte fatura düzenleme eylemi sübut bulmasına rağmen, hangi eylemden hüküm kurulduğu belirtilmeden "iki kez düzenleme ve kullanma" denilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

2)Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlenmesi veya farklı beyanname dönemlerinde sahte fatura kullanılması eylemlerinde her suç bakımından TCK’nin 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmeyerek eksik ceza tayini,

3)Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a)Faturaları düzenleyen mükellef/mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c)Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırı,

4)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırı,

4)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sonuç ceza itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 21.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/796, Karar No: 2010/2030, Tarih: 25.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/796 E.  ,  2010/2030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SUSURLUK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/09/2009

Taraflar arasında görülen davada;Davacılar, miras bırakanları K. Ö.'ın 19 parsel sayılı taşınmazını mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla davalı oğluna satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini ileri sürerek miras payı oranında tapu iptali-tescil veya tenkis isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu, bedeli karşılığı taşınmazı satın aldığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliki işlemin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının kanıtlanamadığı, tenkis koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ....... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali, tescil veya tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 19 parsel sayılı taşınmazın tarafların miras bırakanı K. Ö. tarafından 22. 11. 2004 tarihli akit ile davalı oğlu B.a satış suretiyle devredildiği, davacılarında, temliki işlemin kız çocuklarından mal kaçırmak amacıyla muvazaalı yapıldığını ileri sürerek eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l–4–1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olayda; miras bırakanın taşınmaz satmasını gerektiren bir neden olmadığı gibi paraya ihtiyacının da bulunmadığı, değerler arasında fahiş fark bulunduğu,davalının 31. 3. 2009 tarihli celsedeki beyanında da muvazaayı zımnen kabul ettiği görülmektedir.

O halde, dosyada toplanan deliller ve yukarıda değinilen ilkeler birlikte değerlendirildiğinde, temliki işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,25.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18348, Karar No: 2012/264, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/18348 E.  ,  2012/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve patlayıcı madde bulundurma

HÜKÜM : -Sanık ...'nin 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve patlayıcı madde bulundurma suçlarından hükümlülüğüne, ertelemeye ve müsadereye

-Sanık ...'nin 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve patlayıcı madde bulundurma suçlarından hükümlülüğüne, müsadereye ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan verilen cezasının ertelenmesine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Karar başlığında suç yerinin yazılmaması mahallinde giderilebilir eksiklik olarak görülmüştür.

Suça konu silah ve patlayıcılardan el bombası ve fünyelerin ...'ye ait evin bir odasındaki kanepenin altında, TNT kalıbı, ekleri ve bir kısım tabanca mermisinin banyonun yüklük tabir edilen kısmında, tabanca ve değişik çaplarda olan diğer mermilerin ise anahtarı ...'de bulunan ve sanığın zaman zaman kullandığını beyan ettiği odada bulunduğu, sanıkların her ikisinin de suça konu silah ve patlayıcılarla bir ilgilerinin olmadığını içeren savunmaları karşısında; aralarında menfaat çatışması olan sanıkların aynı müdafii ile temsil edilmeleri suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 38/b maddelerine aykırılık yapılması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26131, Karar No: 2013/31320, Tarih: 13.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/26131 E.  ,  2013/31320 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 3 Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13.12.2012 tarih ve 130-516 sayılı hükmün Dairenin 6.6.2013 tarih ve 15004-15429 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... Beld. Başkanlığı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, 1996 yılında ulusal televizyonlardan davalıların ...’nın ... ilçesinde devre mülk inşa ederek satışa sunduğunu öğrendiğini, 10.05.1997 ve 30.05.1997 tarihli sözleşmelerle 2 adet devre mülk satın aldığını, sözleşmedeki edimlerini yerine getirmesine rağmen davalıların satış sözleşmesinde yazılı bulunan yükümlülükleri yerine getirmediklerini ileri sürerek, şimdilik kullanım bedeli olarak 2.200,00 TL, devremülk hakkı için ödenen 831,50 TL, cezai şart bedeli olarak 831,50 TL ve devremülklerin değeri için 2.500,00 TL olmak üzere toplam 6.363,00 TL.nin tahsiline karar verilmesini istemiş, 23.07.2012 tarihli ıslah dilekçesiyle devremülklerin değeri yönünden talebini ıslah ederek 1.650,00 TL devremülk bedelinin tahsili talebini 14.700,00 TL.ne yükseltmiştir.

Davalılardan ..., sözleşme tarihi itibariyle zamanaşımı yönünden dava süresinin dolduğunu, 1997 tarihinde yapı ruhsatının iptal edildiğini, bu tarihten sonra devre mülk inşaatlarına çivi çakmanın imkansız hale geldiğini, inşaatlara mühür vurulduğunu, edimin ifasının imkansızlığının bu tarih olduğunu, devre mülkle ilgili ihalenin feshedildiğini, 1998/179 Esas sayılı dosyası ile belediyenin %20 ortağı olduğu şirketin feshi için dava açıldığını, edimin ifa edilemeyeceğinin hem yerel hem de genel basında defalarca yer aldığını, ayıplı ifa kapsamında değerlendirilerek zamanaşımının 5 yıl olduğunun kabulünde zorunluluk olduğunu, aradan 15 sene geçtikten sonra davalı şirket tarafından sahte sözleşmeler hazırlandığını, şirketin dava dosyasına her hangi bir belge, bilgi ibraz etmediğini,

bugüne kadar sayısı 300'ü geçen ve sadece bir kişinin 238 adet devre mülk aldığının iddia edildiğini, davanın belediye başkanlığı açısından husumetten reddi gerektiğini, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2010/13-516 esas 2011/6 karar nolu ilamının naylon sözleşmelere dayanarak açılan davalar sonucu davalı şirketin sevindirildiğini, 20.000 nüfuslu küçük bir ilçe olan ... Belediye başkanının yetkisiz temsili sonucu büyük oranda zarara uğratıldığını, dönemin belediye başkanının meclis üyelerinin bu faaliyetleri nedeniyle cezalandırıldığını belirterek öncelikle usulden, olmadığı takdirde esastan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 1 adet A, 1 adet C grubundan toplam 2 adet devre mülk değeri için tespit edilen 14.700,00 TL alacağın dava tarihinden itibaren en yüksek avans faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, diğer taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dairemizin ... sayılı ilamıyla hüküm düzeltilerek onanmış, bu kez davalı ... karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacı eldeki davada delil olarak iki adet devre mülk satış sözleşmesi, senet asılları, tahsilat makbuzları ile diğer delillere dayanmıştır. Davalı ise YHGK'nun 2010/13-516 E. 2011/6 K. nolu ilamının naylon sözleşmeler düzenlenmesine aracı kılınarak dava kazanılmasının kötüye kullanıldığını, satış tarihinden sonra düzenlenmiş sözleşmeler olabileceğini, sahte üyelik yoluyla haksız kazanç elde edildiğini, ödemelerin belediye kasasına girmemesi nedeniyle tüm belgeler üzerindeki imza, yazı ve rakamların mürekkep yaş (yazı yaşı tespiti) yöntemiyle düzenleniş tarihinin belirlenmesi gerektiğini talep etmiş, ne var ki mahkemece bu konuda bilirkişi incelemesi yaptırılmadan karar verilmiştir. Davalı şirketin ticari defter ve belgeleri ile doğrulanmayan bir kısım sözleşme ve ödeme belgeleri dosyaya sunulmuş ise de davalının az yukarıda ileri sürdüğü hususlarda; sözleşme ve ödeme belgelerinin aslı yoksa asıllarının ibrazı sağlanarak yazıda kullanılan mürekkebin, belgeler üzerinde yer alan kaşe, mühür, pul gibi ilişik materyallerin içeriğine, materyallerin parlaklığına, bilgisayar yazı teknolojisine varıncaya kadar inceleme yapılması, bunun için dairemize seri olarak gelen diğer bazı dosyalarla birlikte ... Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü ile gerektiğinde Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'ne gönderilerek, içinde bilgisayar mühendisinin de yer aldığı bilirkişi heyetine inceleme yaptırılmalı, taraf ve yargı denetimine uygun rapor alınmalı sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek, dayanak belgelerin sıhhati ispatlanmış gibi davanın kabulüne karar verilmiş olması usul

ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir. Açıklanan nedenlerle, mahkeme kararının bozulması gerekirken, yanılma sonucu yazılı şekilde onandığı, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davalının karar düzeltme isteğinin kabulü ile, Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve yukarıda açıklandığı şekilde bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, dairemizin 6.6.2013 gün 2013/15004 - 2013/15429 sayılı onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan 268.45 TL harcın istek halinde davalı ... Beld. Başkanlığına iadesine, 13.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22887, Karar No: 2017/36255, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22887 E.  ,  2017/36255 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20931, Karar No: 2024/3505, Tarih: 11.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2021/20931 E.  ,  2024/3505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1210 E., 2019/1448 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.06.2019 tarihli ve 2018/329 Esas, 2019/308 sayılı kararı ile

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesi ve 3713 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 1 ay 15gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B.Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2019/1210 Esas, 2019/1448 sayılı kararı ile

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

C. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.11.2021 tarihli, onama görüşünü içerir tebliğname ile Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1.Savunma haklarının kısıtlandığına,

2.Sanığın ByLock kullanmadığına, ByLockun hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

3.Tanık beyanlarının gerçeği yansıtmadığına,

4.Bankasya hesap hareketlerinin rutin işlemler niteliğinde olduğuna,

5.Suçun unsurlarının oluşmadığına,

6.Alt sınırdan bu derece uzaklaşılmasının hukuka aykırı olduğuna ve,

7.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafii tarafından son celse sunulan mazeret beyanının mahkemece kabul edilmediği ve bu neden savunma hakkının kısıtlandığı ileri sürülmüş ise de; kovuşturmanın birinci celsesinde Cumhuriyet savcısı tarafından esasa ilişkin mütalanın sunulduğu, sanık ve müdafinin savunma için süre istemeleri üzerine bir sonraki celseye kadar kendilerine süre verildiği, celse arasında sanık müdafi tarafından esasa ilişkin savunma dilekçesi sunulduğu, ayrıca yargılamanın altı celsede sonuçlandırıldığı, üç celsede sanık müdafi tarafından mazeret dilekçesi verildiği, son iki celse sunulan mazeret dilekçelerinde mazereti belgeleyen bir evrakın da bulunmadığı, mahkemece sanık müdafinin mazeretinin reddine karar verilmesinde savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracak bir ihlalin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamına göre; sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre üyelik suçundan verilen hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz taleplerinin reddine, ancak;

Anayasa'nın 138 inci maddesinin birinci fıkrası hükmü, 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen tehlike ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik de göz önünde bulundurularak; hukuka, vicdana, dosya kapsamına uygun alt sınırdan makul düzeyde uzaklaşarak bir cezaya hükmedilmesi gerekirken teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle verilen karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2019/1210 Esas, 2019/1448 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uyarınca Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.03.2024 tarihinde karar verildi.