muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29283, Karar No: 2014/21109, Tarih: 27.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29283 E.  ,  2014/21109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, mahkemenin kabulü ve oluşa göre asli kusurlu olup, iki kişinin vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmalarına sebep olan sanık hakkında, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura, beraati gerektiğine ve yaralanmaların derecesine ilişkin temyiz itirazlarının reddine ancak,

TCK'nın 89/4. maddesinde “birden fazla kişinin yaralanmasına neden olunması halinde 6 aydan 3 yıla kadar hapis cezasına hükmedilmesi” hükmü karşısında sanık hakkında tayin olunan temel cezanın hapis olarak tayin edilmesi gerekirken gün para cezası tayin edilmesi ve tayin olunan gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında bir gün karşılığı miktar belirlenirken uygulanan kanun maddesi ile belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6.maddesine aykırı hareket edilmesi ve cezanın taksitlendirilmesi sırasında kanun maddesinin eksik gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine istinaden düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık ... hakkındaki hükmün 1. Paragrafındaki “ 6 ay adli para cezası ibaresinin 6 ay hapis cezası" olarak değiştirilip; hükmün 2. paragrafının 1.ve 2. bendi hükümden çıkarılıp yerine “hükmedilen 6 ay hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, aynı Kanunun 52/3. maddesi gereğince adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının 180 gün olarak belirlenmesine, suçun işlenmesindeki özelliklere göre TCK'nın 52/2.maddesi gereğince bir günlüğü 20 TL den hesaplanarak 3.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince hükmolunan adli para cezasının birer aylık 10 eşit taksitte sanıktan alınmasına, taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde geriye kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” bendinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/261, Karar No: 2016/7494, Tarih: 14.12.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2016/261 E.  ,  2016/7494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın kaldırılmasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmediğinden, mahkemece 18.05.2015 tarih ve 2014/19-2015/94 sayılı ek kararla temyiz dilekçesi reddedilmiş, red kararı yasal süre içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmesinin icra takibine yapılan itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece, 18.05.2015 tarihli ek karar ile temyiz başvurusunun süresinde olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine davalı tarafından temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar süresi içinde temyiz edilmiştir.

Davalının temyiz istemi, mahkemece süre yönünden reddedilmiş ise de hükmün davalıya 27.04.2015 tarihinde usulsüz olarak tebliğ edildiğinden bu durumda davalının 08.05.2015 tarihinde sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin süresinde olduğu görülmekle temyiz isteminin reddine ilişkin 18.05.2015 tarih ve 2014/19 esas 2015/94 karar sayılı ek kararın kaldırılmasına oy birliği ile karar verildi. İşin esası incelendi;

İ.İ.K.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363. maddesinin 1.fıkrasının son cümlesi ve İ.İ.K.na 4949 Sayılı Kanunla eklenen Ek madde 1 uyarınca yeniden değerleme oranı nazara alınarak uyuşmazlık konusu değerin karar tarihi itibariyle 5980. TL’yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur. Bu nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/927, Karar No: 2016/14157, Tarih: 07.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/927 E.  ,  2016/14157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin davanın mahiyeti itibariyle reddine karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 1002158626 ve 1000920489 numaralı tarımsal sulama aboneliklerinin olduğunu, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 100 TL kayıp-kaçak bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 06.11.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 7.345,86 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece Ticaret Mahkemesi Sıfatı ile yapılan yargılama neticesinde; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne, 100,00 TL'nin dava tarihi olan 28/01/2015 tarihinden itibaren kalan 7.245,86 TL'nin ise ıslah tarihi olan 04/12/2015 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Davanın açıldığı tarihte(28.01.2015) yürürlükte bulunan 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4. maddesine göre, bir davanın ticari dava sayılması için uyuşmazlık konusu işin taraflarının her ikisinin birden ticari işletmesiyle ilgili olmalı ya da tarafların tacir olup olmadıklarına veya işin tarafların ticari işletmesiyle ilgili olup olmamasına bakılmaksızın Türk Ticaret Kanunu veya diğer kanunlarda o davaya Asliye Ticaret Mahkemesi'nin bakacağı yönünde düzenleme olmalıdır.

Yine, 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 19/II. maddesi uyarınca, taraflardan biri için ticari iş sayılan bir işin diğeri için de ticari iş sayılması, davanın niteliğini ticari hale getirmeyecektir. Zira, Türk Ticaret Kanunu, kanun gereği ticari dava sayılan davalar haricinde, ticari davayı ticari iş esasına göre değil, ticari işletme esasına göre belirlemiştir. Hal böyle olunca, işin ticari nitelikte olması davayı ticari dava haline getirmez.

Yine, 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 19/II. maddesi uyarınca, taraflardan biri için ticari iş sayılan bir işin diğeri için de ticari iş sayılması, davanın niteliğini ticari hale getirmeyecektir. Zira, Türk Ticaret Kanunu, kanun gereği ticari dava sayılan davalar haricinde, ticari davayı ticari iş esasına göre değil, ticari işletme esasına göre belirlemiştir. Hal böyle olunca, işin ticari nitelikte olması davayı ticari dava haline getirmez.

6335 Sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca, ticari davalar Asliye Ticaret Mahkemelerince görülerek karara bağlanır. Diğer taraftan aynı düzenleme gereğince, Asliye Ticaret Mahkemeleri ile diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki, 6762 Sayılı Türk Ticaret Kanunu’ndan ve 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 6335 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki halinden farklı olarak iş bölümü ilişkisi değil, görev ilişkisidir. Göreve ilişkin düzenlemeler, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemesi Kanununun 1. maddesi uyarınca kamu düzenine ilişkin olduğundan mahkemelerce ve temyiz incelemesi aşamasında Yargıtay’ca re'sen incelenir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dava dilekçesinde davacının 1002158626 ve 1000920489 numaralı tarımsal sulama aboneliklerinin olduğu belirtilmiş, ancak mahkemece davacının tacir sıfatının bulunup bulunmadığı, aboneliklerinin türü araştırılmamış, buna rağmen Ticaret Mahkemesi sıfatı ile yargılama yapılmıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece; öncelikle ilgili yerlere müzekkere yazılarak yukarıda belirtilen kanun hükümleri çerçevesinde davacının tacir sıfatının bulunup bulunmadığı, işin her iki tarafın da ticari işletmesi ile ilgili bir iş olup olmadığı tespit edildikten sonra, re’sen görev hususu değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile Ticaret Mahkemesi sıfatı ile yargılama yapılması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-3 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3542, Karar No: 2018/10375, Tarih: 27.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/3542 E.  ,  2018/10375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin 12. fıkrası uyarınca itirazı kabil olup, aynı Kanun'un 264. maddesi uyarınca kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin dilekçesi itiraz olarak kabul edilerek mahallinde merciince değerlendirilmek üzere dosyanın bu suç yönünden incelenmeksizin mahkemesine istem gibi İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve... hakkında hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuklar ... ve... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık,iş yeri dokunulmazlığını bozma ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

UYAP üzerinden alınan nüfus kayıt örneğine göre suça sürüklenen çocuk ...’in hüküm tarihinden sonra 18.09.205 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının, 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş,suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 27/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5815, Karar No: 2023/5755, Tarih: 20.06.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/5815 E.  ,  2023/5755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/198 E., 2022/742 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci

maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.05.2011 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Elazığ (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin, 22.03.2012 tarihli ve 2011/716 Esas, 2012/317 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 27.04.2012 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Elazığ (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.10.2013 tarihli ve 2013/382 Esas, 2013/523 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan karar tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci, 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

D.Kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Diaresinin 09.09.2015 tarihli 2015/3321 Esas, 2015/3460 Karar sayılı kararı ile "Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra; a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına", b) Sanığın bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı

yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde" zorunluluk bulunduğu gerekçesiyle 04.10.2013 tarihli hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

E. Bozma kararı üzerine, Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.12.2015 tarihli ve 2015/879 Esas, 2015/1287 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ve sekizinci fıkraları uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 08.01.2016 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

F. Sanığın denetim süresi içinde 02.03.2020 tarihinde işlediği 2313 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan Hozat Asliye Ceza Mahkemesince verilen 20.10.2021 tarihli ve 2020/46 Esas, 2021/64 Karar sayılı mahkûmiyet kararının 11.02.2022 tarihinde kesinleştiğinin ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.11.2022 tarihli 2022/198 Esas ve 2022/742 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci maddesi, 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

G. Hozat Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2022 tarihli 2022/36 Esas ve 2022/85 Karar sayılı kararı ile 02.03.2020 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği için ihlal sayılan bu eylem sebebiyle dosyanın, Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/198 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği, Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.11.2022 tarihli 2022/198 Esas ve 2022/742 Karar sayılı kararının gerekçesinde birleşen dosya yönünden ayrıca hüküm kurulmadığı belirtilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, kararı temyiz ettiğini, beraatini talep ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, kararı temyiz ettiğini, beraatini talep ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, suç tarihinde kolluk kuvvetlerinin Kuyulu köyü mevkiinde yaptığı kontrollerde ... plaka sayılı ... ... Turizm firmasına ait otobüste 31 numaralı yolcu olarak seyahat eden sanıktan ele geçirilen maddenin; ... Adli Tıp Kurumunun 18.04.2011 tarihli raporuna göre; 46 gr kenevir maddesi olduğu ve bu kenevir maddesinden 22 gr toz esrar elde edilebileceğinin bildirildiği, Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 18.02.2011 tarihli raporda göre sanığın kan ve idrarında esrar maddesi tespitinin yapıldığının belirtildiği, bu şekilde sanığın suçu işlediği, Elazığ 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2013/382 Esas 2013/523 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, alınan Mahkeme kararının Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesi'nin 2015/3321 Esas 2015/3460 Karar sayılı kararı ile bozulması üzerine 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına şeklinde karar verildiği, birleşen Hozat Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/46 Esas 2021/46 Karar sayılı dosyasında ...'un, kollukta alınan 02.03.2020 tarihli ifadesinde, ...'un ... oğlu olduğunu, oğlunun yaklaşık olarak 10 seneden beri uyuşturucu ve uyarıcı madde (esrar) kullanmakta olduğunu, kendisini defalarca hastaneye götürdüğünü fakat tedaviyi kabul etmediğini, oğlu ile aynı evde fakat farklı odalarda ikamet ettiklerini, 01.03.2020 günü oğlunun kendisini darp ettiğini ve sinirle oturduğu odanın camını kırdığını, cam kırılınca pencerenin önünde saksının içine ekili vaziyette 3-5 cm uzunluğunda kenevir bitkisi gördüğünü ve ihbarda bulunmak istediğini, oğlu ...'un ikametinde kenevir yetiştirmesinden dolayı şikayetçi ve davacı olduğunu beyan ettiği, ... Adli Tıp Grup Başkanlığının 25.03.2020 tarihli raporunda ise sanığın idrarında esrar metaboliti (11-COOH-Tetrahidrocannabinol) (THC) bulunduğu, kılında amfetamin türevlerinden 3,4- metilen dioksi amphetamine (MDA), 3,4- metilen dioksi-n-metil amphetamine (MDMD) ve metamfetamin bulunduğunun belirtildiği sanığın suçunun sabit görüldüğü, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ancak sanığın denetim süresi içerisinde birleşen Hozat Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/46 Esas 2021/64 Karar sayılı dosyasına konu 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi kapsamında suçu işlediğinin anlaşıldığı ve 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince birleşen dosya yönünden ayrıca hüküm kurulmadığı, sanığın denetim süresi içinde suç işlediği anlaşıldığından (Hozat Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/46