muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/3891, Karar No: 2025/6781, Tarih: 05.05.2025

2. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Kırıkkale Çocuk Mahkemesinin 2023/62 Tedbir Talep sayılı dosyasında 10.05.2023 tarihli karar ile, küçük hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince danışmanlık tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 12.08.2024 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Kırıkkale Çocuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Kırıkkale Çocuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 05.05.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14319, Karar No: 2015/11833, Tarih: 26.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14319 E.  ,  2015/11833 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Vize Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2015

NUMARASI : 2015/431-2015/440

VASİ ADAYI : S.. O..

KISITLI ADAYI : Y.. O..

Vesayet hukukuna ilişkin davada Vize Sulh Hukuk, İstanbul 11. Sulh Hukuk, Büyükçekmece 2. Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 21. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Vize Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının yerleşim yerinin “Ş.. Sok. No: .. Sarıyer/İSTANBUL” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 11. Sulh Hukuk Mahkemesince; vasi adayının 16.05.2013 tarihli duruşmadaki beyanına göre kısıtlı adayının vasi adayı ile birlikte “Y.. Mah. .. Sok. No: .. Kumburgaz” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Büyükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının Üsküdar civarına taşındığının tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 21. Sulh Hukuk Mahkemesince ise; dava açıldığı tarihte kısıtlı adayının Vize ilçesinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Vize Sulh Hukuk Mahkemesince, bu defa kısıtlı adayının yerleşim yerinin “B.. Mah. B.. .. Sok. No:.. İçkapı No:.. Büyükçekmece/İSTANBUL” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Kıyıköy Jandarma Karakol Komutanlığının 15.06.2015 tarihli tutanağından kısıtlı adayının “B.. .. Sok. B.. Gıda Kat: .. No: .. Kumburgaz/İSTANBUL” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Büyükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Büyükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5369, Karar No: 2016/2521, Tarih: 17.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/5369 E.  ,  2016/2521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmadığından sanık ... ile sanık ... müdafiinin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezası taksitlendirilirken, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği belirtilmeyerek, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin paragrafın çıkartılarak, yerine "sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezasının birer ay ara ile altı eşit taksitle tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin bildirilmesine" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin kısmen istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20487, Karar No: 2015/11591, Tarih: 23.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20487 E.  ,  2015/11591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi: Ağır Ceza Mahkemesi

Hüküm : 5.148,92 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacı vekilinin 04.03.2013 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle sahibi olduğu madeni yağa el konulduğunu, yapılan kovuşturma sonunda üzerine atılı suçtan kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince maddi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 2012/2080 Soruşturma – 2012/1355 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; şüpheliye (davacıya) ait madeni yağa, 5015 sayılı Kanuna muhalefet etme suçundan el konulduğu, yapılan soruşturma sonunda davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz incelemesi sonucu 13.11.2012 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 04.03.2013 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

El koymaya konu olan ve dosya kapsamına göre davacıya iade edilen madeni yağ ile ilgili olarak bilirkişi tarafından, el koyma tarihi ile iade tarihi arasındaki süre boyunca stok devir hızının 5,3 olduğu öngörülerek belirlenen miktara, dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi gerekirken, el koyma tarihinden itibaren faize hükmedilmesi,Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2. bendinde yer alan “ el koyma tarihi olan 05.04.2012” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “dava tarihi olan 04/03/2013” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17819, Karar No: 2014/22736, Tarih: 29.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/17819 E.  ,  2014/22736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2014

NUMARASI : 2013/43-2014/25

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 25,20 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7877, Karar No: 2021/2808, Tarih: 10.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/7877 E.  ,  2021/2808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın kargo şubesinden teslim aldığı kutunun içinden 349 paket sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda;

Sanık sigaraları içmek için aldığını savunmuş ise de ele geçirilen gümrük kaçağı sigaranın miktarı itibarıyla ticari mahiyette olduğu ve kişisel kullanım sınırlarını aştığı anlaşılmakla, sanığın UYAP kayıtları taranıp, TCK'nin 43/1. maddesi de gözetilerek mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11419, Karar No: 2014/5881, Tarih: 31.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/11419 E.  ,  2014/5881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/37310

MAHKEMESİ : Niğde Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2009

NUMARASI : 2008/330 (E) ve 2009/214 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

5237 sayılı TCK'nın 158/1-j bendinde, dolandırıcılık suçunun, Banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla, işlenmesi, nitelikli hal olarak kabul edilmiştir. Bu suçun oluşabilmesi için, Kredi elde eden kişinin banka veya diğer kredi kurumu görevlilerini hile ile aldatmış olması gerekir. Krediyi alan kişinin aldatıcı herhangi bir eylemi olmaksızın, sırf banka elemanlarının kendi görevlerini layıkıyla yerine getirmemeleri yüzünden bir kredi açılmışsa, dolandırıcılıktan bahsedilemez, şartları varsa bankacılık suçundan bahsedilebilir. Bu suçun mağdurları banka ve diğer kredi kurumlarıdır. 5411 sayılı “Bankacılık Kanununun 3. maddesinde banka, 48. maddesinde ise kredinin tanımı yapılmıştır. Tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlama suçun konusudur. Kredinin tahsis edilmesinin gerekli olup olmadığı, kredi verecek kuruluşun mevzuatında öngörülen düzenlemeler çerçevesinde belirlenir. Fiil, sahte kıymet takdiri raporları veya gerçeğe aykırı belgeler, bilançolar düzenleyerek hileli davranışıyla bunları aldatmaktadır. Kredi kurumu banka olmamasına karşın faiz karşılığında olsun veya olmasın, kanunen borç vermeye yetkili kılınan kurumlar anlaşılır. Bu itibarla böyle bir yetkiye sahip olmayan bir kişi veya kuruluşa karşı bu fiilin işlenmesi hâlinde koşulları varsa, basit dolandırıcılık suçu söz konusu olacaktır.

Sanığın gerçekte Mersin/İstiklal vergi dairesine kayıtlı ve 2005 yılı için vergi matrahının bulunmadığı halde, sahte olarak düzenlediği kendisinin Niğde/Bor vergi dairesine kayıtlı ve 2005 yılı için 11.600 TL vergi matrahının olduğunu gösteren vergi levhasını, katılan bankaya ibraz ederek kredi talebinde bulunduğu, katılan banka tarafından sanığa 10.000 TL’lik tüketici kredisi verildiği, sonrasında yapılan incelemede vergi levhasının sahte olduğunun anlaşıldığı, sanığın bu şekilde üzerlerine atılı banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın bankaya ibraz ettiği vergi levhasının aldatma kabiliyeti olmadığı gerekçesiyle sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat kararı verilmişse de, söz konusu belgenin iğfal kabiliyetine haiz olup olmadığının belgede sahtecilik suçunda değerlendirilmesinin gerektiği, dolandırıcılık suçu açısından ise; ibraz edilen sahte belgenin banka görevlilerinin denetim olanağını ortadan kaldırdığı ve sanığa bu belgeye istinaden kredi verildiği dolayısıyla sanığın sahte vergi levhası düzenleyip bankaya vererek, tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 158/1-j maddesine temas eden dolandırıcılık suçunu işlediği gözetilmeden yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7152, Karar No: 2015/8603, Tarih: 20.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/7152 E.  ,  2015/8603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( İŞ) Mahkemesi

Davacı, davalı kurum ile olan sözleşmesinin iptali ile cezai şart ödemesine dair fesih işleminin iptaline, karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı ... Kurum'u vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacı eczacı ile davalı Kurum arasındaki tip sözleşmenin davalı Kurum tarafından iptali ve cezai şart ödenmesine yönelik fesih işleminin iptali istemine ilişkindir

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir

Görev konusu, kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemelerce, yargılamanın her aşamasında re'sen ele alınması gereken bir husustur.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş olan istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. 5510 sayılı Kanunun 101. maddesi, bu Kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceğini kurala bağlamıştır.

Somut olayda, mahkemenin görevini belirlerken, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hangi hukuki sebebe dayandığına bakmak gerekir.

Sağlık sigortası kapsamında sigortalı ve hak sahiplerine sağlık hizmeti sunmakta olan davalı Kurum, 5510 sayılı Kanunun 73. maddesi uyarınca eczanelerle sözleşme imzalayarak ilaç temin etmektedir. Dava konusu uyuşmazlık bu yetki çerçevesinde oluşan bir ihtilafa değil,bu yetkiye dayanarak yapılmış bir sözleşmeden çıkan uyuşmazlığa ilişkindir. Somut olayda uyuşmazlığın, taraflar arasındaki sözleşmeye aykırılıktan kaynaklandığı belirgin olup, bu yönde, davada 5510 sayılı Kanunun uygulama yeri bulunmadığı gibi, uyuşmazlığın 5510 sayılı Kanunun uygulanmasından kaynaklandığını ortaya koyacak yasada başka bir hüküm de mevcut değildir. Aksine, sözleşme hükümlerine aykırılıktan doğan bu davanın yasal dayanağı Borçlar Kanununun 96 ve devamı maddeleri olduğundan, davanın İş Mahkemesinde değil, genel mahkemede görülmesi gerekir. Uygulamada gerek Dairemiz ve gerekse konu ile ilgili 13. Hukuk Dairesi ve Hukuk Genel Kurulu Kararları da bu yöndedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgularda yanılgıya düşülerek, davanın görevsizlik nedeniyle reddine karar vermek gerekirken; işin esasına girilerek hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı Kurumun diğer itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 20.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5687, Karar No: 2012/13473, Tarih: 17.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/5687 E.  ,  2012/13473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu(Kapatılan) Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/09/2010 tarih ve 2008/18-2010/52 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, bestesi kendisine ait olan ve icracı sanatçı Eylem'in albümünde umuma arz edilen "Nereye Gidem" adlı musiki eserinin "Şan B ve nakarat" kısımlarının davalılardan ...'a aitmiş gibi gösterilerek davalılardan Çiğdem'in seslendirdiği, diğer davalı İber Müzik tarafından umuma arzedilen albümde "Hazan Rüzgarı" adıyla yer aldığını, eserin kullanım, yayma ve çoğaltma haklarının davalılara devredilmediğini ileri sürerek, şimdilik 1.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın haksız fiilin öğrenildiği 26.06.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin Eylem isimli sanatçıyı tanımadığını, icralarını dinlemediğini, içeriklerini bilmediğini, "Hazan Rüzgarı" adlı eserin liriğinin Aydın Öztürk'e ait olduğunu, kusurun varlığının davacı tarafından kanıtlanması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, Mesam Teknik Birlik Kurulu'nun iki eser arasındaki benzerlik olduğunu tespit etmiş ise de eserin kime ait olduğu hususuna değinmediğini, benzerliğin ...'ın yıllardır yapmakta olduğu eserlerden yola çıkarak yapılmış bir ihlal olabileceğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bestesinin yine kendisine ait ve davacının bestesinden önce 1999 yılında umuma arz edilen "Yağmur Yüreklim" adlı esere daha çok benzediği, bu benzerlikten dolayı davacı ve davalı besteleri arasındaki benzerliğin intihal olmadığı, davalının bugüne kadar vücuda getirdiği eserler dikkate alındığında, "Hazan Rüzgarı"nın özgün bir ... bestesi olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8875, Karar No: 2024/19280, Tarih: 10.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/8875 E.  ,  2024/19280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 18.03.2024

SAYISI : 2022/2930 E., 2023/2480 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 18.03.2024 tarihli ve 2022/2930 Esas, 2021/2480 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz nedenlerinin reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.