muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11145, Karar No: 2025/1236, Tarih: 03.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11145 E.  ,  2025/1236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1210 Esas, 2024/1335 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Erzin Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.02.2024 Tarihli ve 2024/7 Esas, 2024/58 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ... , 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 404 üncü maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Mahkemece, 08.08.2024 tarihli ek karar ile kısıtlının mernis adresinin ....... Kutlar Mah. ..... Nolu Sok. No:..... İç kapı no:2 ..../Gaziantep olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Gaziantep 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.09.2024 Tarihli ve 2024/1210 Esas, 2024/1335 Karar Sayılı Kararı

Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişinin yerleşim yerini değiştiremeyeceği, vasinin kısıtlının yerleşim yerini değiştirmeye yönelik bir talebinin bulunmadığı, bu hususta bir talep olmaksızın verilen yetkisizlik kararının usule aykırı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanunu’nun 404 üncü maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Erzin Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadığından konu ile ilgili karar vermekte Erzin Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Erzin Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Erzin Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12336, Karar No: 2015/11709, Tarih: 26.05.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/12336 E.  ,  2015/11709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Alacaklı vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; şikayete konu takip dosyasında, ilam vekalet ücreti alacağı ve icra vekalet ücreti alacağının nisbi yerine maktu olarak hesaplanmasının usulsüz olduğunu açıklayarak icra ve ilam vekalet ücretinin nisbi olarak hesaplanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

İcra Mahkeme'si, dayanak ilamın kesinleşme şerhinde açıkça mahkeme vekalet ücretinin maktu olarak alınmasına hükmedildiğini, icra müdürlüğünün bu konuda takdir hakkı bulunmadığını, ilamı aynı şekilde infaz etmek zorunda olduğunu; Ayrıca, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa'nın 21.maddesi hükmü gereğince icra vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanması gerektiğini gerekçe göstererek şikayetin reddine karar vermiştir. Hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Alacaklı vekilinin ilam vekalet ücretinin nisbi hesaplanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddine,

2-Alacaklı vekilinin icra vekalet ücretinin nisbi hesaplanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı yasayla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. Fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli, Esas sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 13.06.2015 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, Yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. ( Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 25/05/2009 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. Fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının icra vekalet ücretine ilişkin şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin tümden reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının icra vekalet ücretine ilişkin şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin tümden reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 26.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25017, Karar No: 2010/27073, Tarih: 30.09.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/25017 E.  ,  2010/27073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Değişen suç vasfına göre mühür bozmak suçundan mahkumiyetine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK.’nun 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “ kasıtlı bir suçtan mahkum olmama ” koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Kanunun, 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren geçici 1. maddesi gereğince, sanığın tekerrüre esas olan mahkumiyetinin hapisten çevrilen (360.000.00TL) 360 liradan ibaret adli para cezasının 100.000.000 TL (100 lira) hesabıyla hapse çevrildiğinde, sanık hakkında tayin edilen hapis cezasında tekerrür nedeniyle 3 gün artırım yapılması gerektiği ve nin gözetilmeyerek yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322.maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Sanık hakkında 765 sayılı TCK.’nun 274/1 ve 80.maddeleri gereğince hükmolunan 4 ay 24 gün hapis ve 411 lira adli para cezasından aynı yasanın 81/1-3.maddeleri gereğince tekerrür nedeniyle artırım yapılması sonucu bulunan cezanın 4 ay 27 gün hapis ve 462 lira adli para cezasına indirilmesine, aynı yasanın 59/2.maddesi gereğince yapılan indirim sonucu bulunan cezanın 4 ay 2 gün hapis ve 385 lira adli para cezasına indirilmesine, hapis cezasının 647 sayılı yasanın 4.maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi sonucu bulunan miktarın 1.098 lira adlipara cezasına indirilmesine ve TCK.’nun 72.maddesi gereğince aynı türden adli para cezalarının toplanması sonucu bulunan sonuç cezanın ise 1.483 lira adli para cezasına indirilmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16272, Karar No: 2020/2971, Tarih: 11.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/16272 E.  ,  2020/2971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu, sanığın da bu hükme hasren temyiz isteminde bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Mahkemece, sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin ayrıca hüküm kurulması ile gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihinin “Aralık/2008” olarak düzeltilmesi mümkün görülmüş; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarih ve 2018/427-2018/517 sayılı kararında açıklandığı üzere, suça konu faturaların yalnızca 213 sayılı VUK'nin 230. maddesinde öngörülen unsurları taşıyıp taşımadığının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş; her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi hâlinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 11/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15749, Karar No: 2017/6431, Tarih: 11.10.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/15749 E.  ,  2017/6431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "karara esas alınan 26.06.2012 tarihli fen bilirkişi rapor ve krokisinde (A) ve (B) harfleri ile gösterilen taşınmazlar yönünden varılan sonucun dosya kapsamına uygun olmadığı; (E) harfi ile gösterilen taşınmazın ise yüzölçümü farklı gösterildiğinden infazda tereddüte neden olacak biçimde hüküm kurulduğu belirtilerek dava ve temyize konu çekişmeli taşınmazlardan fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile işaretli taşınmazın (A1) ile gösterilen 2,792.78 metrekarelik bölümü ve (B) ile işaretlenen taşınmazın (B1) ile gösterilen bölümünün dosyada bulunan fen, jeolog, ziraatçi bilirkişi raporları ve keşif günü çekilmiş fotoğraflarına göre dava tarihinden 20 yıl önce imar ve ihyasının tamamlanmadığından, bu bölümler yönünden davanın reddi, (A) ve (B) ile işaretlenen taşınmazların geriye kalan bölümleri yönünden davanın kabulünün gerektiği belirtildikten sonra; (E) harfi ile gösterilen taşınmazın yüzölçümü 4.326,07 metrekare olarak belirlenmiş iken, kararın hüküm fıkrasında aynı taşınmazın yüzölçümünün 7.326,07 metrekare olarak gösterilerek infazda tereddüte yol açılmasının isabetsizliğine" değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, harita mühendis... ve kadastro teknisyeni... tarafından dosyaya sunulan 26.06.2012 tarihli raporda (A) harfiyle gösterilen güneyinde ... Köyü 551 parsel, kuzeyi, doğusu, batısı tapulama harici taşınmazlar bulunan 5.482,21 metrekare yüzölçümlü, (B) harfiyle gösterilen kuzeyinde 123 parsel ve tapulama harici, güneyinde, doğusunda ve batısında tapulama harici taşınmaz bulunan 32.229,42 metrekare yüzölçümlü, (C) harfiyle gösterilen kuzeyi, güneyi, doğusunda tapulama harici taşınmaz, batısında kısmen 126 parsel ve kısmen tapulama harici yerler bulunan 9.960,79 metrekare yüzölçümlü ve (E) harfiyle gösterilen kuzeyi ve güneyinde tapulama harici taşınmaz, doğusunda kısmen tapulama harici taşınmaz, kısmen 78 parsel sayılı taşınmaz, batısında 80 ve 379 parsel sayılı taşınmazlar bulunan 4.326,07 metrekare yüzölçümlü taşınmazların aynı ada ve son parsel nosu verilmek suretiyle davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, aynı raporda (D), (A1) ve (B1) harfleriyle gösterilen taşınmazlar için açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili, dahili davalı ... vekili ve dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı fazla yatırılan bakiye temyiz karar harcının temyiz eden ... ve ...'na ayrı ayrı iadesine, 11.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1825, Karar No: 2012/3269, Tarih: 03.05.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1825 E.  ,  2012/3269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının müvekkili kooperatifin üyesi olduğunu ve taşımacılık yaptığını, müvekkilinin üyeleri arasındaki birlik ve bütünlüğü sağlamak üzere üyelerinden taahhütname aldığını, bu taahhütname uyarınca, hiçbir üyenin davacı kooperatifin izni olmadan kendi veya başka bir kooperatifn nam ve hesabına taşımacılık yapamayacağının kararlaştırıldığını, ancak davalının bu taahhüdüne aykırı olarak 22.04.2008 tarihinde müvekkilinin izni olmadan taşıma işi yaptığını, davalının daha sonra 02.05.2008 tarihinde üyelikten istifa ettiğini, müvekkilinin davalıdan cezai şart alacağı doğduğunu ileri sürerek, bu alacağın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taahhütnamenin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin taşımacılık işi yaptığı sırada davacıya üye olmadığını, davacının alacağına dayanak olan belgenin daha sonra iptal edildiğini öne sürerek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya içeriğine göre; davacı kooperatif ile üyeleri arasında üyelerin çalışma ve ticaret hürriyetlerini kısıtlayıcı nitelikte ve cezai şarta ilişkin yapılan anlaşmanın hukuken meşru olmadığı, kişisel iradenin hukukça korunması gereken özgür ve özerk yapısına müdahale anlamını taşıdığı, cezai şartın davacı kooperatifin üyeleri arasındaki birlik ve beraberlik görüntüsünün gerekçesi olamayacağı, taşımacılık hizmeti alan toplum açısından tercihlerin azalması ve bir tekel oluşumuna yol açacağı davacının üyeleri üzerinde kontrol ve baskı kurabileceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacı kooperatifçe cezai şart alınacağı konusunda şartlarını belirtir anasözleşmede hüküm bulunmadığı gibi bu konuda alınmış genel kurul kararı da bulunmadığının anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 03.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1909, Karar No: 2016/2621, Tarih: 10.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1909 E.  ,  2016/2621 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanma suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ... 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/03/2015 tarihli ve 2014/510 esas, 2015/343 sayılı kararını müteakip, ... 2. Çocuk Mahkemesinin 08/04/2015 tarihli ve 2015/99 esas 2015/41 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 20. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/04/2015 tarihli ve 2015/209 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.