muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/218, Karar No: 2023/3192, Tarih: 25.05.2023

Vakfiyeler, vakıf davalarında birinci derecede delil olup (Akgündüz, ...; İslam Hukukunda ve Osmanlı Tatbikatında Vakıf Müessesesi, 1996, Sh. 428), kadimden beri uygulandığı bilinmedikçe vakıf davalarında yazılı delil olarak kullanılamazlar. (Mecelle md.1739) Vakfiyelerin uygulanma şartı, bunların ifade ettikleri maddelerin sabit ve meşhur olmasıdır.

"Evlâd lâfzı bir def'a zikr olundukda evlâd-ı sulbiyyeye mahmûldür. Binâenaleyh ahfâda (torunlar) şâmil olmaz (kapsamaz). Meselâ vâkıf, somut olayda olduğu üzere- vakfımın gallesini evlâdıma şart eyledim deyü evlâd lâfzını bir def'a zikr idüb tekrâr itmese meşrûtünleh yalnız vâkıfın evlâd-ı sulbiyyesine mahsûs olub ahfâda şâmil olmaz." (Sungurbey, İsmet/Karinabadizâde, ... ...; Eski Vakıfların Temel Kitabı, ... 1978, sh 53; ... ... Karinabadizade, Ahkamül Evkaf, Mes'ele 140)

Veled kelimesinin çoğulu olan "evlad" ifadesi veled tabirinden farkı bulunan bir ifadedir. Evlad tabiri Türkçe'de tekil olarak kullanılır. Bu sebeple de "evlad" lafzı bir defa zikredilirse, sadece vâkıfın çocukları anlaşılmalıdır. (Akgündüz, ...; sh.275) "Evlad" lafzı iki defa zikredildiğinde yani vâkıf, "evladı ve evlad-ı evladım" (çocuklarıma ve çocuklarımın çocuklarına) dediğinde, "veledime ve veledimin veledine" tabirinden farklı olarak, bu ifade bütün batınları içine alacaktır. Yani evlat kelimesi iki defa zikredilirse bütün çocukları kapsayacaktır. [Sungurbey, İsmet/Karinabadizâde, ... ...; Eski Vakıfların Temel Kitabı, ... 1978, sh 53-54; ... ... Karinabadizade, Ahkamül Evkaf, Mes'ele 141: ("Evlad lâfzı iki def'a zikr olundukda gerek karib (yakın) ve gerek baîd(uzak) bütûna (nesillere) şamil olur. Yoksa yalnız batn-i evvel (ilk batın) ve ... (ikinci batın) münhasır kalmaz); ... Haydar, Tertibüs-Sunûf Fi Ahkâmil-Vukûf, Dersaadet 1337/1340, md. 644; ..., Ebül-Ulâ, Ahkâm-ı Evkaf, 1339-1340 Dersyılı Takrirleri, ...,153.]

Bir vakfın birden fazla vakfiye ve zeyl vakfiyesi var ise ve bu vakfiyelerde galle fazlasına dair birbirinden farklı hükümler bulunması halinde hangi vakfiyedeki hüküm muteber kabul edileceği sorunun çözülmesi gerekmektedir.

"Bir vakf-ı sahih-i lazımın muvafık-ı şer'-i ... olan şürutunu vakıfı bile tebdil ve tagyir idemez. İtmiş olsa sahih ve muteber olmaz. Şu kadar var ki ilerüde vakfının şürutunu tebdil itmek salahiyyetini hin-i vakfda vakıf kendi yedinde ibka itmiş ise o sûretde tebdil-i şürût idebülür." (Sungurbey, İsmet/Karinabadizâde, ... ...; Eski Vakıfların Temel Kitabı, ... 1978, sh 62; ... ... Karinabadizade, Ahkamül Evkaf, Mes'ele 161) Burada ana kural; geçerli olarak kurulmuş bir vakfın koşullarını vakfedenin dahi değiştiremeyeceği, bozamayacağı, değiştirse dahi geçerli olmayacağı, istisnası ise; vakıf kurulurken vakfeden, vakfın koşullarını ileri de değiştirme yetkisini kendi yedinde (elinde) bırakmış ise o zaman koşulları değiştirebilir.

İncelemeye konu vakıflardan "... ... ... ... İbni Merhum ... ... Vakfı"na ait Gurre-i Cemaziyelevvel 1163 H. (8 Nisan 1750) M. tarihli vakfiyede; "...ve icarat-ı mezkure ve gallat-ı mezburenin fazlasının semeni beş kısıma taksim olunup her bir kısmı ümmü veledlerim ... Kadın ve ... kadın ve ... kadın ve ... kadın ve ... kadın benı-ati Abdillah nam hatunlardan her birlerine verile ve ümmü veledlerimden her hangisi müteveffıye olur ise fazla-i mezkure semeninden hums-u hissesi sadrı ve sadriye evlâdı evlâdı ilel-inkıraz mutasarrıf olalar ve badel-inkırazihim asıl ve fazlaya zam oluna ve baki ümmü veledlerim dahi bu tertip üzere amel oluna ve fazla bakiyeyi evlâdı ve evlâdı evlâdım ile-inkiraz liz-zekeri mislü hazzil-ünseyeyn beyinlerinde iktisam edeler..." yani galle fazlasının beş kısma ayrılıp, her bir kısmının vakıfın cariye kökenli hanımları ... Kadın, ... Kadın, ... Kadın, ... Kadın ve ... Kadın'a verilmesine, bunlardan biri ölürse hissesinin öz erkek ve kız evlatlarına ve onların evlatlarına nesilleri kesilinceye kadar verilmesini, bunların nesli kesilir ise fazlanın yeniden vakfa zam olunmasını ve bu durumda artan fazlanın soyları tükeninceye kadar evlâtları ve evlâd-i evlâtlarından erkek evlâda 2, kız evlâda 1 hisse olacak şekilde paylaştırılması şart kılınmış yani galle fazlası batın şartı ve kız-erkek evlat ayrımı olmaksızın nesil kesilene kadar evlâda şart kılınmıştır.

Diğer vakıf olan "... ... ... ... ... ... ... ... Vakfı"na ait 5 Şevval 1211 H/3 Nisan 1797 M. Tarihli vakfiye tarihli vakfiyede; "...İş bu zikr olınan vezâif ve mesârif bi temamen ru'yet ve edâ olunduktan sonra fazla-i vakfın hümusu ihrâç ve ifrâz olunup ümmü veledlerime ale's-seviyye taksim olına, ve bi-emrillahi te'âlâ içlerinden biri vefât eder ise hissesi yine vakf-ı mezkûreme zamm olına ve bâki fazla-i vakfı bil-cümle evlâdım beyinlerinde li'z-zekeri mislü hazzi'l-ünseyeyn tevzî ve taksim eyleyeler el iyazen billâhi te'âlâ evlâd bil-külliye münkariz olur ise vakf-ı mezkurûm pederim müteveffayı mûmâ-ileyh ... ... ...'nin vakfiyye-i mamülün bihasina zamm ve ilhâk olunup derûn-u vakfiyemde tahrir eylediğim minvâl-i muharrer üzere amel eyleyeler..." yani galle fazlasının 1/5'nin ayrılarak cariyesinden olma çocuklarına (ümmi veledlerine) pay edilmesini, içlerinden biri vefat ederse hissesinin tekrar vakfına ilave edilmesini, baki kalan fazlanın bütün evlatları arasında erkek evlâda 2, kız evlâda 1 hisse olacak şekilde paylaştırılmasını, bütün evâdın nesli kesilmesinden sonra vakıfın babası ... ... Efendinin vakfına ilave edilmesini şart kılınmıştır. Burada evlâd lafzı tek kullanılmış olsa da bütün evlatların mümkariz olması yani neslin tümden yok olması ifadesi kullanılmış olduğundan galle fazlasının batın şartı ve kız-erkek evlat ayrımı olmaksızın nesil kesilene kadar evlâda şart kılınmış olduğunun kabulü gereklidir.

Buna göre, davacıların her iki vakıf yönünden de davalarının kabulüne karar verilmesi gerekirken vakfiyede yer alan "evladı ve evlâd-ı evlâdım" tabiri hatalı yorumlanarak, "evlâd bil-külliye münkariz olur ise" ibaresi ise değerlendirilmeyerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, davacılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VII. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

İstek halinde peşin harcın temyiz eden davacılara iadesine,

1086 ... Kanun'un 440/III-1, 2, 3 ve 4 üncü bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/201, Karar No: 2016/7892, Tarih: 18.04.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/201 E.  ,  2016/7892 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan katılan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 129/3 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.400,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Hacıbektaş Asliye Ceza Mahkemesinin 12/05/2015 tarihli ve 2014/77 esas. 2015/145 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/01/2015 gün ve 9577 sayılı istem yazısıyla, Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226/1-2. madde ve fıkralarında yer alan "(1) Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır." şeklindeki hüküm gereğince hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanması Hacıbektaş Cumhuriyet Başsavcılığının 24/07/2014 tarihli ve 2014/327 soruşturma, 2014/147 esas, 2014/70 sayılı iddianamesi ile talep edilmeyen sanığa ek savunma hakkı verilerek diyeceklerinin tespitinin akabinde anılan Kanun hükmünün uygulanması gerekirken belirtilen yasa hükmüne muhalefet edilmek suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmolunmasında isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK'nın 226. maddesinde: “1) Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Maddenin açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere, iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğinin değişmesi ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hallerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması halinde, anılan maddenin birinci fıkrası uyarınca sanık veya müdafiine ek savunma hakkı verilmesi gerekmektedir.

Sanık hakkında TCK'nın 125/1, 129/3 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı halde ek savunma hakkı tanınmadan TCK'nın 125/4. maddesi uyarınca ceza artırılarak, CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Sanık hakkında TCK'nın 125/1, 129/3 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı halde ek savunma hakkı tanınmadan TCK'nın 125/4. maddesi uyarınca ceza artırılarak, CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- ... Asliye Ceza Mahkemesinin 12/05/2015 tarihli ve 2014/77 esas. 2015/145 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 18/04/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12575, Karar No: 2014/1010, Tarih: 04.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/12575 E.  ,  2014/1010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 19. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2013

NUMARASI : 2012/191-2013/57

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 4.2.2014 Salı günü davacı A..B..End. San ve Tic. A.Ş vekili Avukat N..Y.. ve davalı Tasfiye Halinde G..Dünya Sigorta A.Ş (B.. Sigorta A.Ş) vekili Avukat N..D.. geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait fabrikanın davalı şirkete Yangın sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, sigortalı işyerinin 12.11.1999 tarihinde meydana gelen Düzce depreminde hasar gördüğünü, makine ve emtiaların çalındığını, sigorta şirketinin sigortalıya ödeme yapmadığını belirterek 684.000 TL. tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigorta priminin rizikodan sonra ödendiğini, sigorta şirketinin sorumlu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda tüm dosya kapsamına göre davacının 9.11. 1999 tarihinde düzenlenen poliçe için prim peşinatın 12.11.1999 tarihinde meydana gelen depremden önce ödendiğinin davacı tarafından ispat edilemediği, sigorta şirketinin sorumlu olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Davacı davalı tarafından 9.11.1999 tarihinde işyeri sigorta poliçesi düzenlendiğini, işyerinin 12.11.1999 tarihinde meydana gelen depremde zarar gördüğünü belirterek tazminat talep etmiş, davalı sigorta şirketi davacının işyeri için sigorta poliçesinin düzenlendiğini ancak rizikodan önce poliçe prim peşinatının yatırılmaması nedeniyle sigortanın sorumluluğunun başlamadığını, zarardan sorumlu olmadıklarını savunmuştur. Davacı vekili poliçe prim borcu peşinatının 7.11.1999 tarihli makbuz ile sigorta poliçesini düzenleyen acenteye yatırıldığını iddia etmiştir. Mahkemece poliçe prim peşinatının yatırılmadığı gerekçesi ile davanın reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiş, bozma ilamında poliçe primlerinin yatırılıp yatırılmadığı ve ibraz edilen makbuzun acente kayıtlarında mevcut olup olmadığının tespiti için davalı sigorta şirketinin acentesine ait defterler üzerinde inceleme yapılması gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davalı şirket acentesine ulaşılamamış defterler üzerinde inceleme yapılamamıştır. Makbuz üzerinde bulunan imza ve yazı örneklerinin incelenmesi için alınan bilirkişi raporunda imzanın acente yetkilisine ait olduğu tespit edilmiş, poliçe numarasının ise sonradan eklenip eklenmediğinin tespit edilemeyeceği belirtilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan T.T.K.nun 1263 üncü maddesine göre, sigorta sözleşmeleri hiç bir şekil şartına bağlı olmayıp, sigorta sözleşmesini yapmaya ehil kişilerin karşılıklı ve birbirine uygun irade açıklamaları ile sigorta sözleşmesi meydana gelmektedir.

Kural olarak Sigorta Hukuku'nda sigorta akdinin meydana gelmiş olması, sigortacının sorumluluğunun başlamış olmasını gerektirmez. TTK.nun 1279 ncu maddesi hükmüne göre, riziko, genel olarak sigorta sözleşmesinin vücut bulması ve yine aynı yasanın 1295/2 nci maddesi uyarınca, sigortacının sorumluluğunun başlamasından sonra oluşması halinde sigorta teminatı içerisinde kabul edilir. Sigortacının sorumluluğunun başlayabilmesi için de, TTK.nun 1282 ve 1295/2 nci maddeleri hükümleri uyarınca primin tamamının veya ilk taksitinin ödenmiş olması zorunludur.

Tüm dosya kapsamına göre davacı poliçenin düzenlenmesinden önce davalı sigorta şirketinin temsilcisi olan acenteye 7.11.1999 tarihli ... numaralı makbuz ile poliçe numarası da belirtilmek suretiyle poliçe prim peşinatını ödediği, makbuzun veya makbuzda bulunan acente yetkilisine ait imzanın sahteliğinin ispat edilemediği anlaşıldığından davalı tarafından poliçe prim peşinatının rizikodan önce tahsil edildiği ve sigorta şirketinin sorumluluğunun başladığının kabulü gerekir. Mahkemece davacıya ait işyerinde deprem nedeniyle meydana gelen hasar miktarının belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş hükmün açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 4.2.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16949, Karar No: 2013/18629, Tarih: 27.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/16949 E.  ,  2013/18629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 02/10/2012 gününde verilen dilekçe ile rücuan tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Mahkemece verilen karar, taraflarca temyiz edilmiştir. Gerçekten davalılar sundukları temyiz dilekçeleri ile kararın bozulmasını talep etmişlerdir. Ancak bu dilekçe hakim tarafından kaleme havale edildikten sonra temyiz peşin harcı alınmamıştır. Her ne kadar davalıların dilekçelerine iliştirilen ve kalem personelince yazıldığı düşünülen kağıt üzerine “harcı yatırmayacaklarını beyan ettiklerinden sistemden silindi.” yazılmışsa da, aşağıda açıklanacağı üzere işlem yapılması gerekir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 434. maddesinin üçüncü fıkrası hükmüne göre temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilir. 25/01/1985 günlü, Esas: 1984/5 ve Karar: 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, harca tabi olmasına rağmen mahkeme kalemince harç hesap edilip ilgilisinden istenilmeden ve dolayısıyla harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da sözü edilen fıkrada öngörülen eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kuralın kıyasen uygulanması ve bu durumda dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte temyizin yapılmış sayılması gerekir.

SONUÇ: Dosyanın gösterilen nedenle ve yukarıda bildirilen şekilde işlem yapılmak üzere GERİ ÇEVRİLMESİNE ve bu işlem yapıldıktan sonra diğer tarafın temyiz isteğinin incelenmesine 27/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17372, Karar No: 2022/1957, Tarih: 23.02.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/17372 E.  ,  2022/1957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin tarihsiz ve 2020/1200 değişik iş sayılı itirazın kabulü ile sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına dair kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 06/07/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 19/12/2019 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 17/03/2020 tarihli ve 2019/225195 soruşturma, 2020/17098 esas, 2020/1904 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188/3,188/5-a,53,54,55 ve 63. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

2- İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 tarihli ve 2020/184 esas, 2020/369 sayılı kararı ile sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5237 sayılı TCK’nın 191/8. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanık müdafiinin karara itiraz ettiği,

3- İtirazı inceleyen mercii İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu tarihsiz ve 2020/1200 değişik iş sayılı kararı ile, savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle sanık müdafiinin itirazının kabulüne, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Değişen suç vasfına göre uyuşturucu madde kullanmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 tarihli ve 2020/184 esas, 2020/369 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin bila tarih ve 2020/1200 değişik iş sayılı kararını kapsayan onaylı dosya sureti incelendi.

Dosya aslının, hakkında düşme kararı verilen diğer sanık yönünden istinaf yoluna başvurulması nedeniyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği anlaşıldığından suret dosya üzerinden yapılan incelemede;

Dosya aslının, hakkında düşme kararı verilen diğer sanık yönünden istinaf yoluna başvurulması nedeniyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği anlaşıldığından suret dosya üzerinden yapılan incelemede;

Mercii İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesince sanık müdafinin itirazı üzerine yapılan değerlendirme sonucunda, sanığın savunmasının müdafi huzurunda daha önce alınması nedeniyle sanık müdafiinin esasa ilişkin savunmasını sunmak üzere süre talebini içerir mazeret dilekçesinin reddedilerek karar verilmesinin, savunma hakkını kısıtladığından bahisle itirazın kabulü ile sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verilmiş ise de;

Yapılan yargılama sırasında İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2020 tarihli oturumunda sanığın müdafi huzurunda savunmasının alındığı, karar duruşmasına sanık müdafi tarafından mazeret dilekçesi verilmekle birlikte aynı zamanda savunma için süre talebinde bulunulduğu, Mahkemesince kararın verildiği 13/10/2020 tarihli oturumda yargılamanın geldiği aşama dikkate alınarak ara karar ile mazeret dilekçesinin reddi ile hazır olan sanığın esas hakkındaki beyanı alınıp, son sözü sorulmak suretiyle bir karar verildiği anlaşıldığından, savunma hakkının kısıtlanmasının söz konusu olmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin bila tarih ve 2020/1200 değişik iş sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 tarihli ve 2020/184 esas, 2020/369 sayılı kararı ile, değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nın 191/8. maddesi gereğince göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanık müdafii tarafından karara itiraz edilmesi üzerine mercii İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin tarihsiz ve 2020/1200 değişik iş sayılı kararı ile, itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Dosya aslının, hakkında düşme kararı verilen diğer sanık ... yönünden istinaf yoluna başvurulması nedeniyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği anlaşıldığından suret dosya üzerinden yapılan incelemede;