muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5562, Karar No: 2021/662, Tarih: 25.01.2021

Davanın yasal dayanağı düzenlemelerden, 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Aynı şekilde, 5510 sayılı Kanunun geçici 8. maddesine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 01.10.2008 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş; aynı maddede, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 04.10.2000-01.10.2008 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirmiştir.

Geçici 8. maddesinde belirtilen "yazılı başvuru" şartı, şekil şartı olmayıp; sigortalının, 01.10.2008 tarihi öncesi döneme ilişkin vergiye kayıtlı olduğu süreyi, yasada belirtilen 6 aylık sürede, Kurum'a başvurarak veya borçlanmaya ilişkin prim ödeyerek, borçlanma iradesini ortaya koyması, yasadan yararlanmak için yeterli sayılmalıdır. Anılan yasada belirtilen 6 aylık sürenin geçmesinden sonra, 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin sürenin, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Mahkemece Sosyal Güvenlik Kurumu’na yazılan müzekkere sonrası dosyaya giren belgelerden; 29/12/2008 tarihinde vergi kaydına göre tescil edildiğinin 09/08/2012 tarihli yazı ile davacıya bildirildiği, davacının 26/11/2014 tarihli yapılandırma başvurusu bulunduğu, Kurumun 30/09/2015 tarihli cevabi yazısında, davacının müracaatının kurum kayıtlarına 13/02/2012 tarihinde intikal ettiği bu nedenle 01/10/2008 tarihinden önceki vergi kayıtlarının dikkate alınmayacağının belirtildiği, dosya muhteviyatına göre, davacının, Kurum kayıtlarında 02/08/2003 tarihinden önce 1479 sayılı Yasa kapsamında tescili, tescil için başvurusu veya bu yönde iradesini ortaya koyacak prim ödemesi bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenle Mahkemece öncelikle, davacıya ait SGK kayıtları 1479 sayılı Yasa sigortalılık yönünden araştırılarak 02/08/2003 tarihinden önce Bağ-Kur işe giriş bildirgesi verilip verilmediği, tescilinin bulunup bulunmadığı, borçlanma iradesini ortaya koyacak şekilde Kuruma başvurusunun veya prim ödemesinin bulunup bulunmadığı belirlenmeli, anılan kanunlarda belirtilen şekilde Kuruma başvurusu veya borçlanma tutarına ilişkin prim ödemesi bulunmadığının anlaşılması halinde, 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesi ve 5510 sayılı Yasanın geçici 8. maddeleri uyarınca uyuşmazlığa konu dönemlerde sigortalı sayılmasının mümkün olmayacağı gözetilerek davanın reddine karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda inceleme yapmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum ile davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 25.01.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23421, Karar No: 2014/11228, Tarih: 29.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/23421 E.  ,  2014/11228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/174486

MAHKEMESİ : Kocaeli Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2012

NUMARASI : 2011/38 (E) ve 2012/50 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı Yasanın 145. maddesinde tanımlanan “değer azlığının” yeni yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve failin kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda, suça sürüklenen çocuğun yaşı büyük sanık A.Y. ile birlikte, gece sayılan zaman dilimi içinde yakınanı aracının içinde bulunan bozuk para kutusunu ve kutunun içinde bulunan 20-30 TL bozuk paranın tümünü çalması şeklinde gerçekleşen eyleminde sübut bulan hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, şartları oluşmadığı halde, yakınanın şikayetçi olmaması ve çalınan paranın yakınana iade edilmesi gibi yasal olmayan gerekçe ile suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK. nun 145. maddesi uyarınca ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13748, Karar No: 2017/5040, Tarih: 11.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/13748 E.  ,  2017/5040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına İtiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı abonenin başvurusunu değerlendiren ... Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyetinin, elektrik faturaları ile tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedellerinin iadesine karar verdiğini, ancak bu bedellerinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek; hukuka aykırı olan ... Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyeti kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı ... şirketinin vermiş olduğu hizmetin bedeli ile bu hizmete ilişkin vergileri tahsil etmesi gerektiği, bu hizmetin dışında olan dava konusu bedellerin tahsil edilmesinin ise doğru olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-)Dava; 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedellerinin iadesi istemiyle yapılan başvuru üzerine, Tüketici Hakem Heyetince verilen kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmeti bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar sayılı kararı ile Anayasanın "Vergi Ödevi" Başlıklı 73. maddesindeki “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali

yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir." şeklindeki düzenleme uyarınca; bu bedeller hakkında ... tarafından çıkartılan ikincil mevzuat hükümlerinin uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı, kabul edilmiştir.

Ancak, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ...'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17.madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17.madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içermesi nedeniyle, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-)Bozma nedenine göre, davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HGK'nun 17.12.2014 günlü ve 2014/7-1884 E. 2014/1045 K. sayılı ilamı ile verilen kararın ard etkili olması nedeniyle kesin olmadığı belirlendiğinden HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22407, Karar No: 2024/1688, Tarih: 14.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/22407 E.  ,  2024/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/151 E., 2019/162 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.12 tarihli ve 2012/4762 sayılı iddianamesiyle sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle Şanlıurfa 3.Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. Şanlıurfa 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 03.10.2013 tarihli ve 2012/1456 Esas, 2013/840 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci, 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 20.12.2016 tarihli ve 2014/10343 Esas, 2016/9700Karar sayılı kararıyla sanığın eyleminin suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (L) bendine temas etmesi nedeniyle üst dereceli mahkemede yargılama ve değerlendirme yapılması için bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Şanlıurfa 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 19.06.2017 tarihli ve 2017/602 Esas, 2017/500 Karar sayılı kararı ile mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli ve yetkili Şanlıurfa Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Şanlıurfa 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2018 tarihli ve 2018/79 Esas, 2018/70 Karar sayılı kararı ile mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili ve görevli Hatay Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6. Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.04.2019 tarihli ve 2018/151 Esas, 2019/162 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 5.000, 00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

6. Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.04.2019 tarihli ve 2018/151 Esas, 2019/162 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 5.000, 00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi, atılı suçu işlemediğine, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, tarafına uzlaşma teklifi yapılmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Meçhul bir kişinin, suç tarihinde katılanı telefonla arayarak, istihbarattan aradığını ve Ziraat Bankası hesabında para bulunduğunu, adına sahte kredi kartı çıkarıp, sahte kredi çektiklerini, hesabındaki paranın da bankadan çekileceğini, bankadaki parasını çekip vereceği hesap numarasına yatırması gerektiğini söylemesi üzerine ikna olan katılanın, hesabında bulunan 11.800,00 Türk lirasını kartsız işlemle bildirilen ve temyiz dışı sanık ...'ın hesabına aktardığı, ertesi gün tekrar meçhul bir kişinin yeniden para yatırılmasını istemesinden sonra, bankaya giden katılanın dolandırıldığını anlayarak yaptığı şikâyet üzerine başlatılan soruşturmada, temyiz dışı hesap sahibi sanık ...'ın hesap ve kredi kartlarını kardeşi olan sanığa verdiğini beyan etmesi üzerine, sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kamu davası açılmıştır.

2.Gönderilen paranın 1.800,00 Türk liralık kısmına bloke konulduğu katılanın beyanından anlaşılmıştır.

3. Sanık savunmasında, kartların Ağabeyi ...'a ait olduğunu, kartlardaki borç nedeniyle icra işlemleri yapılmasını engellemek amacıyla, kartlara takla attırmak üzere ağabeyinden istediğini ve o esnada iş yerinde bulunan ve ismini Ahmet Saltlı olarak bildiği kişinin komisyon ödemeden takla attırma durumunun olduğunu söylemesi üzerine, kartları adı geçene verdiğini,...nın gerçek ismini bilmediğini, toptancı olarak tanıdığını, atılı suçu işlemediğini belirttiği,

4. Bozma üzerine yapılan yargılamada, dosya uzlaştırma bürosuna tevzi edilmiş, katılanın uzlaşmak istememesi nedeniyle uzlaştırma sağlanamadığına ilişkin rapor düzenlenmiştir.

5. Mahkemece sanığın suç tarihi itibariyle dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosu tarafından sanığa usulüne uygun şekilde uzlaştırma teklif formu tebliğ edilmesi karşısında, sanığın uzlaştırma teklifi yapılmadığına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

5. Mahkemece sanığın suç tarihi itibariyle dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosu tarafından sanığa usulüne uygun şekilde uzlaştırma teklif formu tebliğ edilmesi karşısında, sanığın uzlaştırma teklifi yapılmadığına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın aşamalardaki çelişkili savunmalarına itibar edilmediği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.04.2019 tarihli ve 2018/151 Esas, 2019/162 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2024tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8261, Karar No: 2013/9770, Tarih: 22.10.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/8261 E.  ,  2013/9770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "113 ada 66 parsel sayılı taşınmaz hakkında usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığı halde bu taşınmazın tapu kaydının iptaline karar verilmesinin hatalı olduğu açıklanmış, 113 ada 65 parsel sayılı taşınmaz yönünden, bu taşınmaz ile dava dışı 66 parseli çevreleyen parsellerin tutanak suretleri, kesinleşmişse tapu kayıtları ve varsa tespit dayanağı belgeler getirtilerek, tapu kaydı kapsamının yöntemince belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gereğine değinilmiş; kabule göre de, davacının paylı tapu kaydına dayanmış olması nedeniyle davanın pay ile sınırlı olarak görülmesi gerekirken, taşınmazın tamamının davacı adına tesciline karar verilmesinin isabetsizliğine" değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 113 ada 65 parsel sayılı taşınmazın 4/6 payının tapusunun davalı Hazine adına olan iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 22.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10467, Karar No: 2012/11572, Tarih: 30.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/10467 E.  ,  2012/11572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

İHBAR EDEN :Silivri 1 Nolu L Tipi Kapalı Cezaevi Kurumu

HÜKÜMLÜ :...

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Pütürge Sulh Hukuk ile İstanbul 21. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamından, hükümlünün, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak görülen adreste ikamet etmediği, İstanbul ilinde ikamet ettiği Pütürge İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 05/03/2012 tarihli tutanağı ile tespit edildiğine göre hükümlünün yerleşim yerinin müddetnamede belirtilen “...“ adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın, İstanbul 21. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince İstanbul 21.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.