muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/341, Karar No: 2022/6995, Tarih: 12.05.2022

Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket sonucu istenmeyen neticenin meydana gelmesi halinde bilinçsiz taksirden söz etmekteyiz (m. 22, f. 2).

Bilinçsiz – Bilinçli Taksir ayırımına gelince;

5237 sayılı T.C.K.’nda bilinçsiz taksir gibi, bilinçli taksirle ilgili tanıma da yer verilmiştir:

“Kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır” (m. 22, f. 3).

Olası kastla bilinçli taksirin ortak özelliği; neticenin öngörülmüş olmasıdır.

Bilinçli taksirin olası kastan farkı ise, öngörülen neticenin gerçekleşmesinin istenmemesidir. Yâni fail öngördüğü neticenin gerçekleşmesini istemektedir ve kendi maharetiyle bu neticenin ortaya çıkmasını engelleyeceği düşüncesindedir. Olası kastta ise, netice istenmemiş değildir; yani neticenin gerçekleşmesine katlanılmıştır. Örneğin; fail, araç kullanma yeteneğini etkileyecek derecede alkollü vaziyette otomobilini kullanıp, hatalı sollama yaparken, karşıdan da bir taşıt aracı çıkabileceğini, kendi kusuru neticesi bir çarpışma meydana gelebileceğini, diğer bir ifadeyle bir ölüm ya da yaralamayla sonuçlanabilecek bir trafik kazasına sebebiyet verebileceğini öngörmekte, ancak; meydana gelebilecek bu neticeyi istememekte ve usta sürücü olması nedeniyle, karşıdan araç çıktığı taktirde, ustaca bir manevrayla araya sıvışacağına güvenmekte ise, böyle durumda ölüme, yaralamaya sebebiyet vermişse, bilinçli taksirin varlığından söz etmek gerekir.

“...TCK’nın sisteminde, amaç veya saik, kastla özdeş veya kastın bir türü değildir. Bu bakımdan ‘genel kast’- ‘özel kast’ ayırımı terk edilmiştir.” (Prof. Dr. İ. Özgenç; Türk Ceza Hukuku, Genel Hükümler, 17. Bası, sahife; 300)

“... Mala zarar verme suçu, kastla işlenebilen bir suçtur... Bu suç taksirle işlenemez ... Mala zarar verme suçu, olası kastla da işlenebilen bir suçtur.” (Hasan Tahsin GÖKCAN-Mustafa ARTUÇ, Yorumlu/Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Şerhi – 4. Cilt, sahife : 5505-5507) Nihayet mala zarar verme ve kamu görevlisine direnme suçları, hukuki anlamda fiilin tekliği ya da çokluğu ile içtima kuralları açısından değerlendirildiğinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen (örneğin; YCGK’nın 13.06.2017 günlü ve 683-330 sayılı kararında olduğu gibi), istikrar bulmuş içtihatları uyarınca, TCK’nın 86’ncı maddesi kapsamında yaralama suçları, bir bileşik suç olarak kamu görevlisine direnme suçunun nitelikli hâlini oluşturmakta ise de, kamu görevlisine direnme suçunu işlene failin TCK’nın 87. maddesi kapsamındaki neticesi sebebiyle yaralama ve/veya kamu malına zarar verme suçunu da işlemesi hâlinde, fail hakkında gerçek içtima kurallarının uygulanması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Aynı şekilde, direnme fiilinin birden fazla kamu görevlisine karşı işlenmesi halinde, fail hakkında, TCK’nın 265. maddesinden ceza verilirken aynı Kanun’un 43/2. maddesi yollamasıyla, maddenin birinci fıkrası uyarınca artırım yapılması gerektiği hususu da her türlü tartışmadan varestedir.

Aynı şekilde, direnme fiilinin birden fazla kamu görevlisine karşı işlenmesi halinde, fail hakkında, TCK’nın 265. maddesinden ceza verilirken aynı Kanun’un 43/2. maddesi yollamasıyla, maddenin birinci fıkrası uyarınca artırım yapılması gerektiği hususu da her türlü tartışmadan varestedir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelecek olursak;

Olay günü polis ekiplerinin Polat İnternet Cafe isimli iş yerini kontrol ettikleri sırada iş yerinin önünde, ... plakalı araç sürücüsünün daha önceden suç kaydı olan sanık ... olduğunu fark etmeleri üzerine, sanığın durdurulmak ve yakalanmak istendiği, katılan polis memurları ... ve ...’in kaçmaya kalkışan sanığın yakalamaya çalıştıkları ancak sanığın durmayarak aracı ile kaçmak istediği, ekip araçlarının gidiş yolunu kestiğini gören sanığın geri manevra yaparak park halinde duran 8837 kod sivil ekip otosuna çarptığı, bu ekip otosunun da seyir halinde bulunan 8857 kod numaralı resmi ekip otosuna çarptığı, bu fiil dolayısıyla mülkiyeti kamuya ait iki oto ile katılan ...’ye ait olup da emaneten sanığın kullanımında olan ... plakalı aracın zarar gördüğü, ekipler tarafından aracın önüne durup havaya ateş etmelerine rağmen sanığın teslim olmayıp, kullanımında olan aracı katılan polis memuru ...’ın üzerine sürdüğü ve ayağının üzerinden geçmek suretiyle yaşamsal tehlike geçirmeksizin ve basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaraladığı ve araçla olay yerinden kaçtığı, ilerde bir evin duvarına çarparak durduğu ve yaya olarak kaçıp ekiplerden kurtulduğu hususunda bir tereddüt yoktur.

765 sayılı TCK’nın aksine 5237 sayılı TCK’nın sisteminde menfi mukavemet suç olarak tanımlanmamıştır. Bu itibarla salt kaçmak fiili, kamu görevlisine direnme suçunu oluşturmaz ise de; somut olayda sanık, görevli polis memurlarının üzerine kullandığı aracı sürmüş ve katılan ... Pınar’ın belirtilen şekilde yaralanmasına sebep olmuş ve TCK’nın 86/2-3-e maddesi kapsamında kalan yaralama biçiminde tezahür eden cebiri kullanmak suretiyle birden fazla kolluk görevlisine direnmiş olduğundan TCK’nın 265. maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında nitelikli kamu görevlisine direnme suçunun birden ziyade kolluk gücüne karşı işlendiğinin ve bu suç yönünden sanık hakkında TCK’nın 265/1-4 ve 43/2. maddelerinin uygulanması usul ve yasaya uygun olarak değerlendirilmiştir.

Buna karşılık sanığın kullandığı araçla ekip otosuna çarpması fiili dolayısıyla TCK’nın 151/1. maddesi kapsamında mala zarar verme ve TCK’nın 152/1-a maddesi kapsamındaki nitelikli mala zarar verme suçundan iki ayrı ceza verilmiş ise de;

Öncelikle belirtmek gerekirse, uygulamada mala zarar verme suçu ile bu suçun nitelikli hallerinden olan kamu malına zarar verme suçu aynı suç olarak kabul edilmektedir.

Buna karşılık sanığın kullandığı araçla ekip otosuna çarpması fiili dolayısıyla TCK’nın 151/1. maddesi kapsamında mala zarar verme ve TCK’nın 152/1-a maddesi kapsamındaki nitelikli mala zarar verme suçundan iki ayrı ceza verilmiş ise de;

Öncelikle belirtmek gerekirse, uygulamada mala zarar verme suçu ile bu suçun nitelikli hallerinden olan kamu malına zarar verme suçu aynı suç olarak kabul edilmektedir.

Bir fiil ile aynı suçun birden fazla mağdura karşı işlenmesi söz konusu olduğundan, sanığa mala zarar verme ve kamu malına zarar verme suçlarından iki ayrı ceza vermek yerine, TCK’nın 43/2. maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtima hükümleri uygulanmak suretiyle bu suçlardan en ağır cezayı gerektiren TCK’nın 152/1-a maddesinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçundan verilecek cezaya 43. maddenin birinci fıkrasında belirtilen oranda artırım yapılmasıyla yetinilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.

Son olarak kolluk güçlerinin elinden kaçmak maksadıyla hareket eden sanığın, katılan ...’ye ait araçla bilerek ve isteyerek ekip otosuna çarptığı, bu itibarla olası kastla değil, doğrudan kastla hareket ettiği kabul edildiğinden, tebliğnamede bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Açıklanan nedenlerle;

I-Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanığın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında kamu malına zarar verme ve mala zarar verme suçları yönünden yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında TCK’nın 152/1-a maddesinden ceza verilmesi ve aynı Kanun’un 43/2. maddesi yollamasıyla 43/1. maddesi uyarınca artırılması gerekirken, hatalı değerlendirme ile iki ayrı mala zarar verme suçundan hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kamu malına zarar verme ve mala zarar verme suçlarından verilen toplam ceza miktarı üzerinden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 12/05/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10801, Karar No: 2016/8898, Tarih: 21.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/10801 E.  ,  2016/8898 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen 03/02/2016 günlü ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

6100 Sayılı HMK'nun geçici 3.madde 1.fıkrasına göre; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/09/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2.fıkrasına göre; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla değişiklikten önceki 427 ilâ 454'üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5.maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi ve temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK'nun 434/3.maddesi gereği 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. 8 günlük süre içinde temyiz edilmeyen (HUMK'nun 432/4), temyiz defterine kaydı yapılmayan (HUMK'nun 434/3) kararlar kesinleşmiş olur.

HMK'nun 103/1-4 maddesi gereğince hizmet akdi veya iş sözleşmesi sebebiyle işçilerin açtıkları davalar adli tatilde görülecek işlerden olduğundan adli ara vermede geçen günler süreye dahildir.

HMK'nun 103/1-4 maddesi gereğince hizmet akdi veya iş sözleşmesi sebebiyle işçilerin açtıkları davalar adli tatilde görülecek işlerden olduğundan adli ara vermede geçen günler süreye dahildir.

Somut olayda uyuşmazlık, muhtıra tebliğinden sonra eksik harç ve giderlerin süresinde yatırılıp yatırılmadığı noktasında toplanmaktadır. Dosyanın incelenmesinden, davalı vekiline nisbi temyiz harcı ve masrafını yatırması için muhtıra çıkarıldığı, usulüne uygun olarak düzenlenen muhtıranın yine usulüne uygun olarak 05.08.2014 tarihinde davalı vekiline tebliğ edildiği, davalı vekilinin nisbi temyiz harcı ve gider avansını, en son 12.08.2014 tarihinde yatırması gerekirken süresinden 1 gün sonra 13.08.2014 tarihinde yatırdığı, sürenin son gününün resmi tatile de rastlamadığı anlaşılmaktadır. O halde, davalı vekilinin temyiz harç ve masraflarını yatırma süresini 1(bir) gün geçirdiği açıktır. Dairemizce, bu nedenlerle mahkemece ek karar alınması, ek kararın temyizi halinde dosyanın Dairemize gönderilmesi yönünden dosya mahkemesine iade edilmiş; mahkemece, 03.02.2016 tarihli ek karar alınarak davalı vekilinin temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir. Davalı vekili, ek kararı süresi içerisinde temyiz etmiş; temyizinde, esasa dair önceki temyiz sebeplerinin yanında, muhtıra tebliğinden sonra eksik harç ve yargılama giderlerini süresinde yatırdığını, muhtırayı 05.08.2014 tarihinde tebellüğ ettiklerini, süresi içerisinde 08.08.2014 tarihli .... tahsilat/ödeme belgesi/haber kağıdı ile temyiz harç ve giderlerini yatırdığını, belgenin ekte olduğunu ileri sürmüştür. Ancak ekte belge sunulmadığı gibi UYAP sisteminde de böyle bir belgeye rastlanmamıştır.

Tüm bu nedenlerle, temyiz dilekçesinin reddine ilişkin mahkemece verilen karar HUMK'nun 432.maddesine uygun olduğundan davalı Mahkemenin 03.02.2016 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddiyle mahkemenin usul ve kanuna uygun olan 03.02.2016 tarihli ek kararının ONANMASINA, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21/04/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16882, Karar No: 2014/18592, Tarih: 25.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/16882 E.  ,  2014/18592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 12.06.2014 tarihli 2014/2246 esas sayılı ilamı ile taraflar arasında meydana geldiği iddia edilen yaralama eylemine ilişkin davacı tarafın delil olarak dayandığı ... 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/799 esas sayılı dosyasının gönderilmesi istenilmiş ise de, mahkemece istenen dosya ile alakası bulunmayan ... 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/979 esas sayılı dosyasının gönderildiği anlaşılmıştır. Bu kez gecikmeye meydan verilmeksizin ... 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/799 esas sayılı dosyasının, dosya arasına alındıktan sonra birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine 2. kez İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.25.09.2014(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/1620, Karar No: 2016/2177, Tarih: 14.12.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/1620 E.  ,  2016/2177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Mersin 2. İş Mahkemesi’nce davanın kabulüne dair verilen 03.10.2012 gün ve 2011/345 E., 2012/1317 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi’nin 11.02.2014 gün ve 2014/1661 E., 2014/2001 K. sayılı ilamıyla;

“…Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporlarına dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanın olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere kanundaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır.

Dosya içeriğine göre davalı işyerinde ölçü kontrol teknisyeni olarak çalışan davacının iş sözleşmesi TŞCFAŞ İnsan Kaynakları Sistemleri Yönetmeliği hükümlerine aykırı olarak yakınları aracılığı ile ticaret yaptığından, tacir ve esnaf sayılmasını gerektirecek faaliyetlerde bulunduğundan bahisle doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarından dolayı haklı sebeple feshedildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içerisinde bulunan disiplin soruşturması içeriği ve davacının disiplin kurulundaki savunması dikkate alındığından davacı işçinin sabit olan davranışları sadakat borcuna aykırılık oluşturduğundan işverene haklı fesih imkanı tanımaktadır. Bu durumda davacının kıdem ve ihbar tazminatı isteminin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:  Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 14.12.2016  gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4432, Karar No: 2013/3811, Tarih: 12.06.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/4432 E.  ,  2013/3811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı.... ile davalı... arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20.12.2011 gün ve 2010/71-2011/522 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İncelenmesine gerek görüldüğünden;

1-... 8. İcra Müdürlüğü'nün 2010/1111 sayılı icra takip dosyasının,

2-Dosya kapağında dosyanın eki olduğu ve kalemde bulunduğu kaydedilen 1 adet mavi klasörün, birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/40600, Karar No: 2015/21174, Tarih: 18.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/40600 E.  ,  2015/21174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/213243

MAHKEMESİ : İnegöl(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2014

NUMARASI : 2013/310 (E) ve 2014/260 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın tekerrüre esas sabıkası bulunması nedeniyle TCK'nin 58/3. maddesi uyarınca TCK'nin 86/2. maddesinde belirtilen seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildikten sonra sonuçta mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanması gerekirken, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi suretiyle TCK'nin 50/2. maddesine aykırı hareket edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/38877, Karar No: 2017/6522, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38877 E.  ,  2017/6522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4918, Karar No: 2022/10347, Tarih: 13.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/4918 E.  ,  2022/10347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair verilen karara karşı, davacılardan ... ve ... ile davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekillerinin istinafa başvurması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 15.Hukuk Dairesince davacılar ... ve ... vekilinin istinaf başvurusunun süreden reddine, davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin istinaf istemlerinin ise esastan reddine dair karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 15.Hukuk Dairesince verilen kararın davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I- İSTEM:

Davacılar vekili asıl dava dosyasının dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin murisi sigortalının 13.05.2014 tarihinde ... ilçesinde meydana gelen iş kazasında vefat etmesi nedeniyle fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere davacı anne, baba lehine 2.000,00 TL’şer maddi tazminat ile, 100.000,00 TL’şer manevi tazminatın kaza tarihinden faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, talep artırım dilekçesiyle maddi tazminat istemlerini baba için 54.185,05-TL’ye anne için 81.947,55-TL’ye artırmıştır.

Davacı vekili birleşen dava doayasının dava dilekçesinde özetle davacı kardeş lehine 50.000,00 TL manevi tazminatın manevi tazminatın kaza tarihinden faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş,

II- CEVAP: