muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/47545, Karar No: 2015/36497, Tarih: 11.12.2015

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları ... Dönüşüm ve Gelişim Projesi Tapu Tahsis Belgeli Tesis Karşılığı Konut Sözleşmesinde hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırıldığı açıktır.

Taraflar arasında düzenlenen bu sözleşme; özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli bir sözleşme olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında tapu tahsis belgeli taşınmaz üzerindeki bina ve eklentileri karşılığında ödenecek bedelin belirlenmesinde, gerek 2981 sayılı Kanun'un 13. maddesinin (b) fıkrası; gerek...Kentsel Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin 14. maddesi ve gerekse tarafların serbest iradeleri ile imzaladıkları ve kendileri yönünden bağlayıcı sözleşme hükümleri uyarınca tapu tahsis belgeli gecekonduların bulunduğu arsa üzerindeki yapı ve müştemilatlar ile ağaçlara ait bedelin belirlenmesinde enkaz bedelinin esas alınması gerekmektedir. Hukuk Genel Kurulunun 10.06.2015 gün ... karar numaralı kararı da bu yöndedir.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, İkinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5988, Karar No: 2023/8335, Tarih: 12.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/5988 E.  ,  2023/8335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/272 E. 2023/98 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2014 tarihli, 2013/461Esas, 2014/420 Karar sayılı kararı ile, sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun(5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 01.03.2022 tarihli, 2021/3599 Esas, 2022/1780 Karar sayılı kararı ile; "Mahkemenin kabulüne göre sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 103/1. maddesinde 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla davaya bakma, delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe kanunu belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanunun 12 ve 5271 sayılı CMK'nın 4. maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması, "gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2022 tarihli, 2022/331 Esas, 2022/373 sayılı kararı ile, Ağır Ceza Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

4. Yalova 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2023 tarihli, 2022/272 Esas, 2023/98 Karar sayılı kararı ile, sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 23.04.2023 tarihli ve 9-2023/32099 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 23.04.2023 tarihli ve 9-2023/32099 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Sanık hakkında ağırlaştırıcı nedenler uygulanmak suretiyle üst hadden cezalandırılmasını, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasını, lehine vekalet ücreti takdiri ile dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılan mağdurenin çelişkili anlatımları dışında başka delil bulunmadığı, tanık Utku'nun anlatımlarının sanığın savunmasını destekler mahiyette olduğu, tanık ...'un mağdureye yönelik eylemi görmediğini beyan ettiği, suçu kabul etmemekle birlikte suçun vasfında yanılgıya düşüldüğü, indirim yapılmadığı ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılan mağdurenin çelişkili anlatımları dışında başka delil bulunmadığı, tanık Utku'nun anlatımlarının sanığın savunmasını destekler mahiyette olduğu, tanık ...'un mağdureye yönelik eylemi görmediğini beyan ettiği, suçu kabul etmemekle birlikte suçun vasfında yanılgıya düşüldüğü, indirim yapılmadığı ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın öğrenci servisi işiyle uğraştığı, katılan mağdurenin ise olay tarihinde birkaç günlüğüne sanığın kullandığı servise bindiği, olay günü sabah saat 07:00 sıralarında katılan mağdurenin okula gitmek için sanığın kullandığı servis minibüsünün ön tarafındaki şoför yanındaki koltuğa tanık ... ile birlikte bindiği, sanığın servise almış olduğu diğer öğrencileri Yalova merkezde bulunan okullarında indirdikten sonra katılan mağdure ile arkadaşı tanık ...'u da okullarına bırakmak için yoluna devam ettiği, servis minibüsü ile ... ... Ovasına geldiklerinde sanığın eli ile hemen yanındaki koltukta oturan katılan mağdurenin bacaklarına dokunmaya başladığı, akabinde bacağının üst kısmına ve cinsel organına doğru dokunduğu, katılan mağdurenin tepki göstererek sanığın elini ittirdiği, buna rağmen sanığın tekrar katılan mağdurenin bacaklarına dokunduğu, katılan mağdurenin de yine sanığı engellemeye çalıştığı, sonraki günde aynı eylemleri arkadaşı olan tanık ...'a karşı gerçekleştirince kolluğa giderek şikayetçi olduğu iddia ve kabul edilen olayda, sanık üzerine atılı suçlamayı inkar etmiş ve böyle bir suçu işlemediğini savunmuş ise de, katılan mağdurenin sanığa karşı iftira atmasını gerektiren geçmişe dayalı bir husumetinin bulunmaması, katılan mağdurenin arkadaşı olan ve aynı serviste yine öğrenci olarak bulunan tanık ...'un aşamalardaki değişmeyen beyanlarında sanığın katılan mağdureye karşı gerçekleştirdiği eylemler neticesinde katılan mağdurenin kendisini dürterek servisten inmesi şeklindeki beyanları da gözetildiğinde, sanığın inkara yönelen savunmasında cezadan kurtulmaya yönelik bir amaç güttüğü değerlendirilmekle sanığın inkara yönelen savunmalarına itibar edilmediği, sanığın olay tarihinde on yedi yaşında bulunan mağdureye karşı fiili olarak katılan mağdurenin iradesi dışında ona yönelik basit cinsel istismar suçunu işlediğinin kabul edildiği, 6545 ve 6763 sayılı kanunlar ile yapılan değişiklikler öncesi sanık lehine değerlendirilerek suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, suçun konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı, failin kastına dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saik de nazara alınarak temel cezada teşdit yapıldığı, sanığın aynı suçu işleme eğilimi, suçun ortaya çıkmasına yardımı olmayışı ve cezanın ıslah etkisi nazara alınarak sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığı anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Tüm dosya içeriğine göre, sanığın olay günü on yedi yaşında bulunan katılan mağdureye karşı gerçekleştirdiği eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğname'de onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yalova 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2023 tarihli, 2022/272 Esas, 2023/98 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3940, Karar No: 2020/8138, Tarih: 29.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/3940 E.  ,  2020/8138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Diğer temyiz itirazlarının reddi,

Ancak;

Aynı sitede yanyana bahçeli evlerde oturan sanığın, iki evin arasındaki müşterek alana katılanlar tarafından ekilen ağaçları kendi evinin çok yakınında camının önünde olup, büyümeleri durumunda evine zarar verebileceği nedeniyle kestiği olayda, sanığın sitenin ortak kullanma alanında bulunan ağaçları kesmesinde zarar verme kastının bulnmadığı anlaşılmakla, anılan suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7441, Karar No: 2017/7294, Tarih: 26.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7441 E.  ,  2017/7294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Mersin 7. İcra Müdürlüğünün 2008/6480 esas sayılı takip dosyasına yapılan itiraza karşı açılan itirazın iptali davasının 13.10.2014 tarihinde kesinleştiği, bu nedenle şikayet tarihi olan 27.12.2012 günü itibariyle kesinleşmiş bir alacak bulunmadığı için suçun yasal unsurları oluşmadığından sanıkların beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafii ve Sanık ...'nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13045, Karar No: 2019/22134, Tarih: 11.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/13045 E.  ,  2019/22134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 26/10/2009-19/09/2014 tarihleri arasında ürün tanıtım personeli olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca hafta tatili ve fazla mesai ücretlerinin ödemediğini, davacının 6 aylık maaşının ödenmediğini, bu sebeplerle ihtarname ile 4857 Sayılı Kanun 24/II-e bendine göre iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek, bakiye ücret alacağı, kıdem tazminatı,fazla çalışma ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı işçinin feshinin haklı nedene dayanmadığını, davacının kıdem tazminatı almaya hak kazanmadığını, davacının hiç bir hak ve alacağının olmadığını, zamanaşımı definin ileri sürüldüğünü, davacının 45 saati aşan bir çalışmasının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Davacı vekili dava dilekçesi ile fazla mesai talebinde bulunmuştur.Mahkemece davacının fazla mesai talebinin kabulüne karar verilmiştir.Davacı fazla mesai ücret talebini tanık anlatımları yoluyla ispatlamaya çalışmıştır. Üç tanık dinletmiş olup bu tanıklardan birisi işyeri çalışanı olmayan başka bir firmanın ilaç mümessili, diğeri yine işyeri çalışanı olmayan ancak davacının çalıştığı eczacılardan biri, bir diğeri ise yine işyeri çalışanı olmayan eczacı kalfasıdır. Her üç tanığında konumları itibarı ile davacının çalışma düzenini tam olarak bilmeleri mümkün değildir. Davalı ise tanık dinletmemiştir. Açıklanan delil durumuna göre davacının ispat edemediği fazla mesai ücret alacağı talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6036, Karar No: 2011/10844, Tarih: 01.07.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/6036 E.  ,  2011/10844 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili vukat ... ile 1-... İnt. Tek. Yat. Dan. Tic. A.Ş vekili avukat ..., 2-Gençlik ve Spor Gen. Müd. Vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 23.9.2010 tarih ve 350-482 sayılı hükmün davalı ... Dan. A.Ş avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalıdan ikramiye alacağı 1.300 TL.nin tahsilini istemiş, mahkemece davaya uyulmak suretiyle 300 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan İnteltek A.Ş tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2010 tarihinden itibaren 1.430.00 YTL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı İnteltek A.Ş tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.430,00 YTL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince Davalı İnteltek A.Ş'nin temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan 18.40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 1.7.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17228, Karar No: 2017/13738, Tarih: 18.12.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/17228 E.  ,  2017/13738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İşyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen 3.000,00 Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Yasanın 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun katılanın büfesine camını kırmak suretiyle girip içeriden iki kutu sakız, ondört adet öğrenci bileti, onsekiz adet otobüs bileti ve yetmişbeş kuruş çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının, suçun işlendiği 10.07.2011 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.