muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17071, Karar No: 2016/1941, Tarih: 22.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2013/17071 E.  ,  2016/1941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1512 sayılı Noterlik Kanununun 151. maddesine göre Türk Ceza Kanunu uygulamasında kamu görevlisi sayılan noterlerin bu Kanunun 118. maddesi gereğince noterliklerde yapılan işlemler ve düzenlenen kağıtlar dolayısıyla özel kanunları uyarınca ödenmesi gereken ve makbuz karşılığı tahsil ettikleri vergi, resim ve harçlar ile değerli kağıt bedellerini aynı Kanunun 119, daha sonra yürürlüğe giren 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu uyarınca tahsil ettikleri katma değer vergisini ise anılan Kanunun 46. maddesinde gösterilen sürelerde ilgili vergi dairesine yatırmalarının gerektiği, bu paraların 1512 sayılı Noterlik Kanununun 118, 119 ve 120. maddeleri uyarınca notere görevinden dolayı tevdi edilmiş olduğu, bu değerler üzerinde muhafaza ve denetim sorumluluğunun bulunduğu, Kadışehri noterinin, hakkında yürütülen soruşturma kapsamında açığa alınması nedeniyle noterliğe vekalet eden sanığın, açıklanan düzenlemeler karşısında ilgililerinden nakden alıp, beyan ve ödeme için öngörülen zaman aralıklarında muhafaza ederek, doğru ve eksiksiz biçimde Hazineye intikalini teminle görevli olduğu noterlik dairesince tahsil edilen 2011 yılı 1-13 Haziran dönemine ait 200,24 TL KDV tutarını vergi dairesine yatırmak zorunda olmasına rağmen, uhdesinde tutmak eyleminin sanığın önceki ve sonraki dönemlere ait harç ve vergileri yatırması, sadece bu döneme ait vergiyi kasten eksik yatırdığını gösteren yeterli kanıtın bulunmaması ve tecrübesiz olması da gözetildiğinde mahkemenin açıklanan fiilin suç oluşturmayacağı yönündeki takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş, ancak Noterlik Kanunu'nun 34/2. maddesinin "noterlik aidatı ayrıldıktan sonra safi gelirin noter vekiline verilen ücretten artan kısmının yarısı notere verilip, diğer yarısı zimmeti çıktığı takdirde mahsup edilmek, aksi takdirde notere iade olunmak üzere, soruşturma ve kovuşturma kesin bir kararla sonuçlanıncaya kadar alıkonulur. Geçici olarak işten çıkarma halinde noter aidatı ve vekile verilen ücretten artan noterlik safi geliri Türkiye Noterler Birliğine gönderilir" biçimindeki hükmü nedeniyle kendi ücreti dışında Noterler Birliği hesabına yatırması veya notere vermesi gereken tutarları mal edindiğinin saptanması halinde hizmet nedeniyle güveni kullanma suçunun oluşabileceği dikkate alınarak, hakkı dışında uhdesinde para kalıp kalmadığı, miktarı ve niteliği kesin olarak belirlendikten sonra, sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, noksan inceleme ve yetersiz gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21144, Karar No: 2024/17499, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/21144 E.  ,  2024/17499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 30.11.2022

SAYISI : 2022/863 E., 2022/3521 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/863 Esas, 2022/3521 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Temyiz talebinin reddine ilişkin olan ve 21.12.2022 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen ek kararı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 296/2. maddesinde öngörülen 7 günlük süreden sonra 30.12.2022 tarihinde temyiz eden sanığın süresinde olmayan temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11002, Karar No: 2012/30310, Tarih: 13.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/11002 E.  ,  2012/30310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yaralama suçunun mağduru ...'ın mahkeme huzundaki 29.11.2006 tarihli , ''Sanık ...'ın bana vurması üzerine çimlerin üzerine düştüm. ...'ın elinde bıçak gördüm. Bana birşey yapmasın diye bayılmış numarası yaptım. Bana tekme tokat vurdular. Bıçakla vurduklarını hatırlamıyorum. Olay nedeniyle kimseden şikayetçi değilim.'' şeklindeki beyanı, tanık ... ile ...'in sanığın mağduru ittirerek banktan düşürdüğü yönündeki ifadeleri ile mağdurun sağbilek iç kısmında 1cm'lik sıyrık, baş kısmında 2 cm'lik kesi bulunduğuna ilişkin adli tıp kurumu raporu karşısında, yaralamanın bıçakla gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği hususunda raporu düzenleyen doktor tanık olarak dinlenip mağdurun başındaki kesinin düşme sonucu oluşup oluşmayacağı konusunda görüş alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile TCK'nın 86/3-e maddesinin uygulanması,

2-Sanığın mağdur ...'ın kendisine hakaret ettiği ve yine karakolda da polis memurlarının kendisine vurarak hakaret ettiği şeklindeki savunması ve tanık anlatımları karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek, sanık hakkında her iki suç yönünden haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9672, Karar No: 2021/4320, Tarih: 07.07.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/9672 E.  ,  2021/4320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen maddi ve manevi tazminat davasında verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin hüküm hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; istinaf isteminin esastan reddine dair verilen kararın, süresi içinde davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edimesi üzerine, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, 16/04/2014 tarihinde davalılardan ...’ın sevk ve idaresindeki aracın, aynı yön ve istikamette seyir eden davalılardan ...’in sürücüsü, ...'in işleteni, ... nin ise ZMMS poliçesi ile sigoratacısı olduğu kamyonete çarptığını, çarpmanın etkisiyle bu aracın savrularak davalılardan ...'nin sevk ve idaresindeki,...ın işleteni, ... nin sigoratacısı olduğu araca çarptığı ve savrulan bu aracın da yaya olarak kaldırımda yürüyen davacılardan ...’ın eşi, diğer davacıların babası olan muris ...'a çarparak ölümüne neden olduğunu, Jandarma Astsubay Başçavuş olan ...'ın vefatı nedeniyle oluşan destek zararı ve manevi zarardan davalıların sorumlu olduklarını belirterek, davalı ... şirketlerinin sadece maddi tazminattan ve poliçe limitleriyle sorumlu tutulmak ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı ... için 70.000,00 TL manevi 1.000,00 TL maddi, ... için 30.000,00 TL manevi 1.000,00 TL maddi, ... için 30.000,00 TL manevi 1.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi isteminde bulunmuş; ıslah ile maddi tazminat taleplerini bir kısım davalılar ..., ..., ... ve ... yönünden, davacı ... için 348.427,95 TL'ye, ... için 120.163,07 TL'ye, ... için 106.489,63 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince, kusur ve hesap bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davalılardan sürücü ...’in kazada kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile ..., işleten ... ve sigortacısı ... hakkındaki davanın reddine, davalı ..., ..., ... ve Ray Sigorta’ya yönelik maddi tazminat talebi yönünden davacı ... için 348.427,95 TL, ... için 120.163,07 TL, ... için 106.489,63 TL nin ..., ..., ...'dan kaza tarihi olan 16/04/2014'den itibaren, sigorta şirketinin sorumluluğunun davacı ... için 162.374,94 TL, ... için 55.998,59 TL, ... için 49.626,47 TL ile sınırlı olmak üzere dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline; davacı ... için 60.000,00 TL, ... için 20.000,00 TL, ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 16/04/2014 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ..., ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; karara karşı davalılardan ... ve ... vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalılar ... ve ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Davalılar ... ve ... vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin meydana gelen kazada vefat ettiğini açıklayıp destek tazminatı talebinde bulunmuş, tazminatın belirlenmesi amacı ile bilirkişiden rapor alınmış, alınan raporda desteğin ve hak sahiplerinin yaşam sürelerinin belirlenmesinde 1931 tarihli PMF yaşam tablosu dikkate alınarak hesaplama yapılmış, mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır.

Gerçek zarar miktarı; hak sahiplerinin ve desteğin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır.

Gerçek zarar miktarı; hak sahiplerinin ve desteğin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır.

Hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, ... Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH 2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda diğer kurumlar ile Yargıtay Daireleri arasında tazminat hesabında birliğin sağlanması açısından ve yine bu tablonun ülkemize özgü ve güncel verileri içermesi de göz önüne alındığında, Dairemizce de tazminat hesaplarında bakiye ömrün belirlenmesinde TRH 2010 tablosunun esas alınmasının güncellenen ülke gerçeklerine daha uygun olacağına karar verilmiştir.

Buna göre temyiz edenin sıfatına göre, davacı tarafından kararın temyiz edilmediği de dikkate alınarak, kazanılmış haklar gözetilerek (tazminata esas alınan gelir, esas alınan asgari

ücret yılı, işlemiş/işleyecek dönem tarihleri gibi) davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre belirlenmesi suretiyle tazminat miktarının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmek üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/1. maddesi gereğince KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... ve ...'a geri verilmesine 07/07/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2833, Karar No: 2020/2492, Tarih: 19.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/2833 E.  ,  2020/2492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında 2006 takvim yılı için sahte fatura kullanmak suçundan; ret

Sanıklar hakkında 2007 ve 2008 takvim yılı için sahte fatura kullanmak suçundan; mahkumiyet

Sanık ... müdafinin duruşmalı temyiz inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 318. maddesi gereğince koşulları bulunmadığından reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1-2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen ret, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Kamu davası hakkında mükerrerlik nedeniyle ret kararı verilebilmesinin 5271 sayılı CMK'nin 223/7. maddesi uyarınca mümkün olduğu ve anılan maddeye göre sadece "aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine" karar verilebileceği cihetle; dosyadaki mevcut bilgi ve belgeler ışığında, Mahkemenin 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan mükerrer dava nedeniyle ret kararına dayanak olan Çorum 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/359 esas ve 2011/175 karar sayılı dosyasında dava konusu edilen faturaların farklı mükelleflere ait olduğu anlaşılmakla mükerrer kabul edilen dosya ile iş bu dava dosyası arasında mükerrerlik bulunmadığı anlaşılmakla, yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun kabul edilmesi karşısında;

Sanıklara yüklenen suçların yasada gerektirdiği cezalarının üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafilerinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2-2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

2-2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "sahte fatura kullanmak" suçuna ilişkin olduğu, Çorum Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, 02.05.2014 tarih ve 2014/1522 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “sahte fatura düzenleme” suçlarından kamu davası açıldığı, ancak bu suçlarla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak 2008 takvim yılında "sahte belge düzenlemek" suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin, bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

19.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15105, Karar No: 2014/9862, Tarih: 12.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15105 E.  ,  2014/9862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Görele Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/01/2013

NUMARASI : 2008/96-2013/34

Davacı Görele Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat B.Ç.. tarafından, davalı M.. G.. mirasçıları P.. G.. vdl. aleyhine 10/03/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalıların mirasbırakanı M.. G..'ün ormanlık alandan kızılağaç kesmesi nedeniyle hakkında tutanak düzenlendiğini belirterek ağaç bedeli ile agaçlandırma giderinin tahsilini istemiştir.

Davalı M.. G.., ağaç kestiği alanın mirasçılarından kalan arazisi olduğunu, söz konusu agaçları kendisinin diktiğini beyan etmiştir. Davalı M.. G..'ün dava açıldıktan sonra vefat etmesi üzerine mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

Mahkemece, ağaçların kesildiği belirtilen alanda keşif yapılmış ve fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 09/11/2012 tarihli bilirkişi raporu ile; söz konusu yerin 222 ada 5 nolu parsel ile 223 ada 10 nolu parselde kaldığı belirtilmiştir. Dosya arasındaki tapu kayıtlarından ise; bu taşınmazların yapılan kadastro çalışmaları neticesinde 27/10/2008 tarihinde fındık bahçesi olarak davalıların mirasbırakanı M.. G.. adına tescil edildiği, onun ölümü ile de mirasçıları olan davalılara geçtiği anlaşılmaktadır. Şu durumda, davalılar mirasbırakanının ağaç kestiği yerin savunmasında belirttiği üzere mülkiyetinde bulunduğu anlaşılmaktadır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu' nun 683. maddesi uyarınca bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde o şeyi dilediği gibi kullanıp tasarrufta bulunabilir. Sonuç olarak, kendi mülkiyetinde bulunan taşınmazından ağaç kesen davalıların mirasbırakanın eylemi, suç olarak tanımlanamayacağı gibi herhangi bir hukuka aykırılık da içermemektedir. Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru görülmemiş ve bu yön bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/7241, Karar No: 2015/11259, Tarih: 17.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/7241 E.  ,  2015/11259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : IĞDIR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/02/2014

NUMARASI : 2013/501-2014/100

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle; 26/02/2008 tarihinde kurulan müvekkili şirketin, imalathanesinde konfeksiyon alanında üretim faaliyetine başladığını; işletmenin elektrik sistemi ilk kurulduğunda davalı kurum yetkilileri tarafından denetlenmesi gerekirken, bu görevin yerine getirilmediğini; işletmenin elektrik sistemindeki hatalı kurulum nedeniyle iş yerinde normalde tüketilen elektriğin kat ve kat üzerinde bir tüketimin yapıldığı gibi yüksek bedelli faturalar çıkarıldığını; faturalara yansıtıldığı kadar yüksek miktarda elektrik tüketiminin söz konusu olamayacağını, faturalara yüksek tüketim miktarı olarak yansıyan bu anormal durumun kompanzasyon sistemindeki teknik hatadan kaynaklandığının tespit edilerek faturaya yansıyan tüketimin düşürüldüğünü; işletmenin kapalı olduğu döneme ait, ... nolu faturada 185.041,51 TL, ... nolu faturada 12.527,21 TL ve daha sonraki döneme ait faturalardan ... nolu faturada 11.450,64 TL, 121776 nolu faturada 12.920,72 TL tüketim gösterildiğini; bu faturaların akabinde yukarıda izah edilen ilk aparat küçültülmesinden sonra gelen ... nolu faturada tüketim tutarının 6.000,29-TL ve ikinci kez yapılan aparat küçültülmesinden sonra gelen ... nolu son faturada ise, tüketim miktarının 2.355,11-TL ye düşürüldüğünü; bu son fatura, işletmenin gerçek tüketime en yakın tüketimi gösterdiğini; müvekkili şirketçe yapılan hesaplamaya göre, yaklaşık 35.000,00 TL'lik elektrik tüketiminin yapıldığını, bu miktarı aşan borcu kabul etmediklerini; çok sayıda işçi çalıştıran ve üçüncü şahıslara karşı ürün taahhüdü bulunan müvekkil şirketin yetkililerinin, üretimin aksamaması için kendilerinden haksız olarak talep edilen borcu taksitlendirerek her biri 40.000.00 TL'lik 6 adet seneti imzalayıp kuruma vermek mecburiyetinde kaldıklarını; bundan bahisle, müvekkili şirketin davalı kuruma 215.000,00-TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı şirketin ... nolu elektrik aboneliğinin mevcut olduğunu, bu abonelik üzerinden elektrik enerjisi kullanıldığını, davacı şirketin uzun bir süre abone olmadan elektrik enerjisi kullandığını, bu nedenle hakkında kaçak elektrik tutanağı tutulduğunu; daha sonra, abone olması ile birlikte uzun süre kullandığı elektriğin faturaya yansıdığını, faturalar arasındaki farkın müvekkil kurumdan kaynaklanmadığını; davacı şirketin, faaliyet sahası gereği belli dönemlerde iş yaptığı için her dönem faturalarının aynı olmamasının normal olduğunu; dava açılmadan önce davacı şirketin yetkilisinin ve sahibinin müvekili kuruma gelerek borcunu kabul ettiğini ve borcu ödeyeceğine dair senet verdiğini; davacının, kötü niyetli olarak iş bu davayı açtığını; tedbir kararı almak suretiyle bir süre borçtan kurtulmayı ve elektriğinin kesilmesini engellemeyi hedeflediğinden bahisle; haksız davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme tarafından ; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; elektrik aboneliğinden kaynaklanan menfi tespit talebine ilişkindir.

Bilirkişiler raporlarında; davacı abonelikte yapılan incelemede sayaç bağlantılarında ve bağımsız şirketçe yapılmış sayaç test raporunda davacı abone yönünden olumsuzluğun tespit edilememiş olduğunu, yürürlükteki Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 21. maddesine göre fatura tahakkuklarının yerinde bir uygulama olduğunu, tahakkuk tutarlarının faturalarda belirtilen son ödeme tarihine kadar davacı abone tarafından ödemesi gerektiğini bildirmişlerdir. Rapor, mahkemece, hükme esas alınmıştır.