muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19548, Karar No: 2013/10515, Tarih: 08.05.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/19548 E.  ,  2013/10515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihine göre, sanığın eylemi 5607 sayılı Yasa'nın 3/5. maddesinde öngörülen kaçakçılık ve sigaraların bandrolsüz olmaları nedeniyle aynı zamanda 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğundan, fikri içtima nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 44. maddesi uyarınca sanığın daha ağır ceza öngören 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekmekte ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan zarar görmeyen ve dayaya katılma hakkı olmayan Gümrük müdürlüğü'nün davaya katılma hakkı olmadığı halde ,katılmasına karar verilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi;

Ele geçen sigara miktarı dikkate alınarak, suçta kullanılan araçın iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı icabettirmiş olup, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesi uyarınca hükümden " Karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca 575,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine ve suçun işlenmesinde kullanılan 65 NA 078 plakalı araçın 5607 sayılı kanunun 13.maddasi aracılığıyla TCK'nun 54/1 maddesi gereğinçe müsaderesine kısmı çıkarılarak hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.05.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12076, Karar No: 2022/5355, Tarih: 30.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/12076 E.  ,  2022/5355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Düşme

I- Sanıklar....ve ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen düşme kararlarına karşı temyiz incelemesinde;

Sanıklara yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan verilen düşme kararlarına yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanıklar hakkında Gölcük Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2011 tarih ve 2011/456 Esas sayılı iddianamesi ile 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu sanıklarla ilgili olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa alınmadan, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan ve birbirine dönüşemeyen “sahte fatura kullanma” suçlarından mütalaa yokluğu nedeni ile düşme kararı verildiği anlaşılmış ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanıklara yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla mütalaa yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 30.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14329, Karar No: 2014/30782, Tarih: 23.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/14329 E.  ,  2014/30782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/01/2014

NUMARASI : 2012/452-2014/15

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; davalı tarafça müvekkilinin iş akdinin haksız ve geçersiz olarak feshedildiğini, davacının ikale sözleşmesini özgür iradesi ile imzalamadığını, ibraname ve ikale sözleşmesinin imzalandığı sırada davacıya herhangi bir ödeme yapılmadığını, davalı işverence davacıya hangi haklardan yoksun kalacağının da açıklanmadığını ileri sürerek; davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin ikale sözleşmesi ile son bulduğunu ve bu nedenle işe iade talebinde bulunamayacağını savunarak; davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacının bakiye ihbar tazminatı ile prim alacağı bulunduğu, davalı tarafça ikale sözleşmesi kapsamında kararlaştırılan ilave ödemenin yapılmadığı gibi eksik ödemede bulunulduğu dolayısıyla davacı lehine makul yararın sağlanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

İşçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi ve feshin geçersizliğini isteyebilmesi için, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedilmesi gerekir. İşçi ve işveren iradelerin fesih konusunda birleşmesi, bir taraf feshi niteliğinde değildir. İş Kanununda bu fesih türü yer almasa da, taraflardan birinin karşı tarafa ilettiği iş sözleşmesinin karşılıklı feshine dair sözleşme yapılmasını içeren bir açıklamanın (icap) ardından diğer tarafın da bunu kabulü ile bozma sözleşmesi (ikale) kurulmuş olur. Bozma sözleşmesinin şekli, yapılması, kapsam ve geçerliliği Borçlar Kanunu hükümlerine göre saptanacaktır. Buna karşılık iş sözleşmesinin bozma sözleşmesi yoluyla sona erdirilmesi, İş Hukukunu yakından ilgilendirdiği için ikalenin yorumunda iş sözleşmesinin yorumunda olduğu gibi genel hükümler dışında İş Hukukunda yararına yorum ilkesi göz önünde bulundurulacaktır.

Bozma sözleşmesinin Borçlar Kanunun 23-31. maddeleri arasında düzenlenmiş olan irade fesadı hallerinin bozma sözleşmeleri yönünden titizlikle ele alınması gerekir. Bir işçinin bozma sözleşmesi yapma konusundaki icap veya kabulde bulunmasının ardından işveren feshi haline özgü iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak istemesi ve yasa gereği en çok bir ay içinde işe iade davası açmış olması düşündürücüdür.

İş ilişkisi taraflardan her birinin bozucu yenilik doğuran bir beyanla sona erdirmeleri mümkün olduğu halde, bu yola gitmeyerek karşılıklı anlaşma yoluyla sona erdirmelerinin nedenleri üzerinde de durmak gerekir. Her şeyden önce bozma sözleşmesi yapma konusunda icapta bulunanın makul bir yararının olması gerekir. İş ilişkisinin bozma anlaşması yoluyla sona erdirildiğine dair örnekler 1475 sayılı İş Kanunu ve öncesinde hemen hemen uygulamaya hiç yansımadığı halde, iş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesinin ardından özellikle 4857 sayılı İş Kanunu sonrasında giderek yaygın bir hal almıştır. Bu noktada, işveren feshinin karşılıklı anlaşma yoluyla fesih gibi gösterilmesi suretiyle iş güvencesi hükümlerinin dolanılması şüphesi ortaya çıkmaktadır. Bu itibarla irade fesadı denetimi dışında tarafların bozma sözleşmesi yapması konusunda makul yararının olup olmadığının da irdelenmesi gerekir. Makul yarar ölçütü, bozma sözleşmesi yapma konusunda icabın işçiden gelmesi ile işverenden gelmesi ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak ele alınmalıdır.

Somut olayda, davacının iş akdinin karşılıklı anlaşma yolu ile sona erdirilmesi yönündeki teklifin (icabın) davalı işverenden geldiği ve taraflarca imzalanan ikale sözleşmesinde davacıya kıdem ve ihbar tazminatlarının yanı sıra 10 brüt maaş tutarında bir ek ödeme yapılmasının da kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Davacı vekilince, müvekkilinin ikale sözleşmesini özgür iradesi ile imzalamadığı iddia edilmiş ise de, bu iddiayı ispatlayan herhangi bir delil ortaya konulmamıştır.

Her ne kadar mahkemece, davalı işverence davacıya eksik ödemede bulunulduğu, dolayısı ile makul yararın sağlanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş ise de; taraflarca imzalanan ikale sözleşmesinde öngörülmüş olan makul yarar ile diğer alacakların ödenmemesinın açılması muhtemel başka bir davanın (alacak davası) konusu olabileceği bu durumun ikale sözleşmesini geçersiz kılmayacağı gözetilmeksizin, davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 79.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 79.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak, 23.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5153, Karar No: 2016/3540, Tarih: 31.03.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/5153 E.  ,  2016/3540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu... Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 267 parsel sayılı 2.531,35 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., adına tescil edilen aynı ada 257 parsel sayılı taşınmaz ile çekişmeli taşınmazın sınırının yanlış tespit edildiği ve davalının dikmiş olduğu ağaçların kendi taşınmazına müdahalesinin bulunduğu iddiası ile tapu iptali tescil ve müdahalenin men'i istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, 101 ada 267 parsel sayılı davalı ... adına tapuda kayıtlı taşınmazın tapusunun kısmen iptali ile fen bilirkişileri tarafından hazırlanan 30.05.2014 havale tarihli raporda (A) harfi ile ve yeşil renkle gösterilen 173,87 metrekarelik kısmın davacı ... adına tapuda kayıtlı 101 ada 257 parsel sayılı taşınmaza eklenmek suretiyle 101 ada 257 parselin 2.635,79 metrekare olarak tesciline, davalı tarafından dikilen ve fen bilirkişileri tarafından hazırlanan 30.05.2014 havale tarihli raporda 6 ila 16 no ile gösterilen ağaçların müdahalesinin men'ine dair açılan davanın reddine, 17 no ile sınıra dikildiği tespit edilen incir ağacının davacı taşınmazına vaki müdahalesinin 17 nolu incir ağacının ilkbahar mevsiminde budanıp yerinden sökülmek ve davacıya ait 101 ada 257 parselin sınırından en az 3 metre uzaklaşmak suretiyle davalının kendi taşınmazı olan 101 ada 267 parselin içerisine dikilip taşınması suretiyle önlenmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taksim sonucunda 257 sayılı parselin davacıya, 267 sayılı parselin davalının analığı...'ya düştüğü, davalının 267 parseli analığından aldığı, dava konusu 267 parsel sayılı taşınmazı (A) harfi ile gösterilen bölümünün taksim sonucunda davacıya kaldığı ve davacı taraf yararında zilyetlik ile edinme koşullarının oluştuğu, bilirkişi raporunda 17 numara ile gösterilen incir ağacının iki parselin sınırına dikildiği, sınırların ortak olduğu, ortak olan sınıra dikilen ağacın ise davacının mülkiyet hakkında müdahale niteliğinde olduğu gerekçesi ile yazılı karar verilmiş ise de; yapılan araştırma inceleme ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir. Yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişi 267 parsel sayılı taşınmazın davaya konu (A) bölümünde davalı ...'in zilyetliği olup, davacının zilyetliğini hiç görmediğini beyan etmiş, yine tespit bilirkişi ..., benzer şekilde davalının zilyetliğini bildirmiş, tespitten önce de sınırın aynı şekilde olduğunu beyan etmiştir. Davacı tanıkları ve kardeşleri ise, davacının taşınmazına havuz yapıldıktan sonra taşınmazlar arasındaki sınırın bozulduğunu ve davalının bu bölümde zilyetliğinin başladığını, öncesinde davacının zilyetliğinde bulunduğunu bildirmişler. Mahkemece, beyanlar arasındaki çelişki yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmediği gibi davacı taşınmazı içindeki havuzun tespit tarihinden sonra yapıldığı ve havuz yapılıncaya kadar iki taşınmaz arasında zemine dizili taşlarla sınırın belirlendiği, havuz yapımı sırasında taşların kaybolduğu, sınırın bozulduğu beyan olunduğu halde kadastro tespiti sırasında bu taşların zeminde bulunup bulunmadıkları ve tespitin buna göre yapılıp yapılmadığı tespit edilmemiştir. Eksik incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Doğru sonuca ulaşılabilmesi için; mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve aynı yönteme göre tespit edilecek taraf tanıkları ve gerektiğinde HMK'nın 31. madde uyarınca kadastro tutanağı düzenlenirken beyanlarına başvurulan tespit bilirkişiler huzuruyla yeniden keşif yapılmalı, yapılacak olan keşifte yerel bilirkişi ve tanıklardan dava konusu taşınmaz bölümünün geçmişte ne durumda bulunduğu, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle ne sıfatla kullanıldığı, halen kimin zilyetliğinde olup, nasıl tasarruf edildiği, maddi olaylara dayalı olarak sorulmak suretiyle kesin olarak belirlenmeli, bilirkişi ve tanık beyanları arasında çelişki olduğu takdirde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişki giderilmeli; kadastro tespit gününe kadar kimin yararına 20 yılı aşan zilyetlik koşullarının sağlandığı kuşkuya yer bırakmayacak şekilde aydınlatılmalıdır.

Öte yandan sınırda bulunduğu kabul edilen 17 numaralı incir ağacının köklenerek taşınmak suretiyle müdahalesinin men'ine karar verilmiş ise de, ziraat bilirkişi tarafından alınan raporda ve ek raporda ağacın davacı tarafa ait 257 parsel sayılı taşınmaza verdiği maddi zarar açıklanmadığı gibi somut verilere dayalı denetime elverişli bir rapor değildir. Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi muhtemel zarara dayalı olarak müdahale kararı verilemeyeceğinden yapılacak olan keşifte dava konusu ağacın davacının taşınmazına ne şekilde zarar verdiğini, ağacın budanmak suretiyle zararın giderilip giderilemeyeceğini açıklar denetime elverişli nitelikte ziraat bilirkişisinden rapor alınmalı bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 31.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/3849, Karar No: 2016/11230, Tarih: 26.09.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/3849 E.  ,  2016/11230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakası ve iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların ... Aile Mahkemesinin 2010/397 Esas sayılı 27.01.2011 tarihli kararı ile boşandıklarını, boşanma kararı ile birlikte davacı lehine aylık 200,00 TL yoksulluk nafakasına ve velayeti davacıya bırakılan müşterek çocuk lehine aylık 200,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini; müşterek çocuğun özel okula başladığını, aradan geçen zaman içerisinde nafaka miktarının davacının ve müşterek çocuğun ihtiyaçlarını karşılamaz hale geldiğini ileri sürerek; yoksulluk nafakasının aylık 400,00 TL'ye ve iştirak nafakasının aylık 500,00 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının asgari ücretle çalıştığını, yeniden evlendiğini ve bu evlilikten bir çocuğu olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, yoksulluk nafakasının 150,00 TL artırılarak 350,00 TL'ye çıkartılmasına ve iştirak nafakasının 200,00 TL artırılarak 400,00 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş; hükmün, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 2015/3415 Esas ve 2015/11941 Kararı ile; iştirak nafakasına ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmiş; yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazları yönünden ise, yoksulluk nafakasının niteliği ve takdir edildiği tarih gözetilerek, nafakanın TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılması suretiyle dengenin yeniden sağlanması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yüksek nafaka takdirinin doğru görülmediği gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Bozma ilamına uyan mahkemece, davanın kısmen kabulü ile yoksulluk nafakasının 75,00 TL artırılarak aylık 275,00 TL'ye, iştirak nafakasının 100,00 TL artırılarak aylık 300,00 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş; hüküm, bu kez davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay'ın bozma ilamına uyulması ile bozma ilamı lehine olan taraf yararına bir usuli hak doğmaktadır. O nedenle, mahkemece; Yargıtay'ca verilen bozma ilamına uyması sonunda ilamda gösterilen şekilde, sadece yoksulluk nafakasının TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılması gerekirken, müşterek çocuk lehine hükmedilen ve Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin sair red kararı ile kesinleşen aylık 400,00 TL iştirak nafakası hakkında yeniden karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11986, Karar No: 2011/5039, Tarih: 26.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11986 E.  ,  2011/5039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Samsun 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.09.2008 tarih ve 2006/475 - 2008/335 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının maliki müvekkilinin işleteni olduğu otobüsün yaptığı kaza neticesinde bir kişinin öldüğünü, iki kişinin yaralandığını, müvekkili ile davalı arasında bir yıl süreli taşıt kira sözleşmesi düzenlendiğini, bu sözleşmenin 7/a maddesine göre araç sahibinin zararı tazminle yükümlü olduğunu, müvekkilinin söz konusu kaza ile ilgili olarak 7.000 TL harcama yaptığını ileri sürerek, bu miktarın faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya konu kaza ile ilgili devam eden ceza soruşturmasının sonucunun beklenilmesinin gerektiğini, davacının yaralılara ödediği miktarı talep hakkının olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın daha önce 05.06.2007 ve 01.11.2008 tarihli oturumlarda işlemden kaldırıldığı, 23.09.2008 tarihli oturumda da davacı vekilinin mazeret dilekçesi gönderdiği, ancak mazeret bildirimlerini belgelemediğinden geçerli olmadığı gerekçesiyle HUMK'nun 409. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.