muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5172, Karar No: 2019/4156, Tarih: 24.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/5172 E.  ,  2019/4156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında; nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından ayrı ayrı beraat

2-Sanık ... İnan hakkında;

a-TCK'nın 158/1-e, 43, 62, 52 ve 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

b-TCK'nın 207/1, 43, 62,53. maddeleri gereğince mahkumiyet

3-Sanık ... hakkında;

a-TCK'nın 207/1, 43, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

b-TCK'nın 158/1-e, 43, 62, 52 ve 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanık ... 'in beraatine, sanıklar... ve ...'ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, katılan ... Genel Müdürlüğü vekili ile sanıklar... ve ... müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde sanık ... Yaman ile eşi ...'ın eczacı olan diğer sanık ...'in diploma ve belgeleri ile muvazaalı olarak Atabey eczanesini açıp işlettikleri, kuruma 10/02/2004 tarihi ile 21/06/2005 tarihleri arasında fatura edilen toplam 94 reçetede 17 adet Zyprexa, 97 adet Diovan, 78 adet Seretide adlı ilaçların fiyat kupürlerinin sahte olduğunun tespit edildiği, katılan kurumun bu şekilde 13.352,05 TL zarara uğratıldığı iddia edilen olayda;

1-Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...'in beraatine, sanıklar... ve ...'ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sahte ilaç fiyat kupürlerinin 10/02/2004 tarihi ile 21/06/2005 tarihleri arasında kullanıldığı dikkate alınarak, suç tarihinin 21/06/2005 tarihi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen “özel belgede sahtecilik” suçunun, 5327 sayılı TCK’nın 207/1. maddesinde öngörülen cezasının miktarı ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21/06/2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... 'in beraatine , sanıklar... ve ...'ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... 'in beraatine , sanıklar... ve ...'ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık, katılan ve tanık beyanları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, sanık ... 'in diğer sanıklarla fikir ve eylem birliği içerisinde suç kastıyla hareket ederek üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğine dair mahkumiyete yeter, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmü ile diğer sanıklar Duygu İnan ve ...'ın üzerilerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunun sübut bulduğu gerekçesiyle sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;katılan vekilinin ve sanıklar... ve ... müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 24.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25279, Karar No: 2017/3105, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25279 E.  ,  2017/3105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11871, Karar No: 2013/14675, Tarih: 23.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/11871 E.  ,  2013/14675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların ... Aile Mahkemesinin 2007/731 E. 2008/144 K. sayılı kararı ile boşandıklarını ve müşterek çocuklar .... ve ... ....'in velayetlerinin davacıya verildiğini, müvekkilinin boşanma aşamasında hiçbir maddi talebi ve müşterek çocuklar için de ayrıca nafaka talebi olmadığını, müvekkilinin asgari ücretle çalıştığını ve iki çocuğu ile birlikte kirada oturduklarını, müşterek çocukların halen öğrenci olduklarını ve ihtiyaçlarının arttığını, bu ihtiyaçları müvekkilinin tek başına karşıladığını, davalının ... isimli işyeri, kendisine ait evi ve arabası olduğunu, sosyal ve ekonomik durumunun çok iyi olduğunu belirterek, müşterek çocuklar lehine ayrı ayrı 500 TL olmak üzere toplam 1.000 TL iştirak nafasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; tarafların boşanma davasında çocukların velayetlerinin anneye bırakılması konusunda anlaştıklarını ancak çocukların fiilen babada kalması hususunda anlaştıklarını, çocukların boşanma davası sonrasında fiilen davalı baba yanında kaldıklarını, çocukların büyümeleri ile beraber okul ihtiyaçlarının da arttığını, ancak bunların davalı tarafından karşılandığını, müvekkilinin çocukların velayetinin anneden alınarak kendisine verilmesine ilişkin dava açtığını, müvekkilinin işsiz olduğunu, babasının yardımları ve günlük pencere montajı işleri ile geçimini sağladığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile müşterek çocuklar lehine ayrı ayrı 100 TL olmak üzere toplam 200 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 182/2 maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; müşterek çocukların yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların ... Aile Mahkemesinin 25.03.2008 tarih ve 2007/731 E. 2008/144 K. sayılı kararı ile anlaşmalı olarak boşandıkları, boşanma kararının 16.09.2008 tarihinde kesinleştiği, 1997 ve 2001 doğumlu müşterek çocukların velayetinin anneye verildiği, tarafların talebi olmadığından maddi,manevi tazminat veya nafaka hususlarında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği görülmüştür.

Mahkemece, davalının gelir durumu ... Vergi Dairesinden sorulmuş, gelen yazı cevabı ile davalının bağlı bulunduğu ... Vergi Dairesinden istenmesi gerektiği bildirilmiş, ancak davalının gelir durumu ... Vergi Dairesinden araştırılmamıştır. Bu nedenle davalının gelir durumu hakkında yapılan araştırma yeterli görülmemiştir.

Yukarıda izah olunan nedenlerle; özellikle davalının çalıştığı işyerinin kendisine ait olup olmadığı ve gelir durumu, ilgili Vergi Dairesinden araştırılmalı, ekonomik ve sosyal durumu sağlıklı bir şekilde tam olarak tespit edilerek, hasıl olacak sonuca göre, iştirak nafakasının niteliği, müşterek çocukların yaşı, eğitim durumları, ihtiyaçları, davacının tespit edilen gelir durumu ve özellikle nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) tespit edilecek gelir durumu dikkate alınarak, nafaka yükümlüsünü (davalıyı) ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktar iştirak nafakasına hükmedilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7272, Karar No: 2010/1983, Tarih: 20.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/7272 E.  ,  2010/1983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın önlenmesi

... ile ... aralarındaki elatmanın önlenmesi davasının kabulüne dair Sarıkamış Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 02.06.2006 gün ve 100/98 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, eskiden beri kullandığı hudutlarını yazdığı araziye davalı köy tüzel kişiliğinin müdahale ettiğini, müdahale edilen yerin kendi arazisi içinde kaldığını, davalı ... Kişiliğinin müdahalesinin önlenmesini istemiştir.

Davalı Köy Tüzel Kişiliği temsilcisi, dava konusu taşınmazın köy merası ve hayvan yolu olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı köy tüzel kişiliği temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava konusu taşınmazda Sarıkamış Kaymakamlığının 22.04.2005 tarihli 1 sayılı kararıyla men edilmiştir. Kaymakamlık kararının gerekçesine göre, dava konusu yer köy merasıdır. Davacı, köy merasına elekli tel örgüyle çit çekmek suretiyle müdahale etmiştir. Mahallinde yapılan keşifte davacının babasına ait olduğunu iddia edip, delil olarak sunduğu 1939 tarih 44 tahrir numaralı vergi kaydı uygulanmıştır. Vergi kaydı 30’ar miktarındadır. Vergi kaydının doğu hududu yani dava konusu taşınmazın bulunduğu kısım “kır” olarak okumaktadır. Taşınmazın batı kısmı ise kadim köy yoludur. Batı sınırı sabit hudut kabul edildiğinde taşınmazın doğu kısmında olan yere davacının tecavüz ettiği sonucuna varılmaktadır. Fen memuru bilirkişi raporuna göre, davacının kullandığı alan 8.410,286 m2’dir. Vergi kayıt miktarı ise 30 ar (3000 m2’dir). Genişletilmeye elverişli olan bu sınır tarafın mera olarak kullanıldığı ve “nahır yolu” olduğu mahallinde yapılan keşifte dinlenen davalı şahitleri Osman Kurt ve Tahsin Cihangir ifade etmişler, davacı şahidi Abdurrahman Cihangir ise davacının burayı 3 senedir ekip biçtiğini söylemiştir. Davacının; dayandığı vergi kayıt miktarından fazla yer kullanması, vergi kaydının ihtilaflı dava konusu yeri kır olarak okuması, bu bölümün genişletilmeye elverişli sınır olması ve dinlenen şahitlerin de ihtilaflı bu bölümü köy orta malı ve hayvan yolu (nahır yolu) olarak tarif etmeleri karşısında davanın reddine karar vermek gerekirken kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Köy Tüzel Kişiliği temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 12,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 20.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4234, Karar No: 2022/14659, Tarih: 26.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4234 E.  ,  2022/14659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak bilirkişi incelemesi yapılmış ise de bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki Balıkesir İli, Altıeylül İlçesi, Gümüşçeşme Mahallesi 7614 ada 1 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değerinin belirlenmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Emsal alınan taşınmazın, satışına ilişkin akit tablosu Tapu Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile somut emsal taşınmazın 2014 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibarıyla; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibarıyla fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden hüküm kurulduğundan alınan rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 26.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22140, Karar No: 2012/23538, Tarih: 19.09.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/22140 E.  ,  2012/23538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3285 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Karar tarihinden sonra 13.06.2010 gün ve 27610 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5996 sayılı yasanın 36.maddesi uyarınca 3285 sayılı yasanın 46. maddesinde yer alan hapis ve adli para cezasının idari para cezasına dönüştürüldüğü cihetle, hükmün BOZULMASINA, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 24.maddesi uyarınca mahkemece idari yaptırım kararı verilebilecek ise de idari para cezasının miktarına göre aynı yasanın 20/2-c maddesinde yazılı soruşturma zamanaşımının dolmuş olması karşısında ilgili kişiye İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 19.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16449, Karar No: 2014/4679, Tarih: 26.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/16449 E.  ,  2014/4679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 05/02/2013

Numarası : 2011/413-2013/55

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, haksız surette sözleşmenin feshedildiğini, haftanın 7 günü 06:00 - 22:00 arasında çalıştığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, çalışmanın kesintili olduğunu, son dönem çalışmasının da belirli süreli sözleşme ile düzenlendiğinden kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sözleşmenin haklı nedenle sonlandırıldığının işveren tarafından ispatlanamadığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının hafta tatili ve fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanamadığı, ödeme belgelerinin değerlendirilip değerlendirilemeyeceği konularında uyuşmazlık bulunmaktadır

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir. .../..

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, turistik otel niteliğindeki davalıya ait işyerinde yaz ve kış dönemlerinde çalışma saatlerinde değişiklik yapılıp yapılmadığı husususun da tanıkların bilgisine başvurulmamıştır.

Mahkemece, husumetli tanık beyanlarına itibar edilerek, yaz ve kış dönemleri arasında fark olmaksızın, davacının günde 3 saat fazla çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücret alacağı belirlenmiş ise de işyerinde yaz ve kış döneminde çalışma saatlerinin farklılık arz edip etmediği yönünde gerekli araştırma yapılmadan sonuca gidilmesi isabetsizdir.

3-4857 sayılı İş Kanununun 46 . maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı kanunun 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmi dört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 . maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmi dört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmi dört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 3. maddesine göre, hafta tatili Pazar günüdür. Bu genel kural mutlak nitelikte olmayıp, hafta tatili izninin Pazar günü dışında da kullandırılması mümkündür.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.