muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16430, Karar No: 2012/33729, Tarih: 19.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/16430 E.  ,  2012/33729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/43224, Karar No: 2016/8180, Tarih: 13.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/43224 E.  ,  2016/8180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, yazılı fesih ihbarnamesiyle davacının belirsiz süreli iş sözleşmesinin hukuka aykırı olarak feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğinin tespitine, davacının işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin ikamet ettiği evde kaçak elektrik kullanması nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdi davacının da ikamet ettiği evde ... nolu abonenin kaçak elektrik kullandığı gerekçesiyle feshedilmiş ise de, burada davacının babasının ikamet ettiği, davacının evlendikten sonra buradan ayrılarak kendisine ait ikametinin ayrı aboneliği olduğunu belirtmesi, davacının bu beyanlarını destekler nitelikte olan ve davalı kurumdan gelen müzekkere cevabında da davacıya ait ... nolu aboneliğin 17.02.2014 tarihinden beri devam ettiğinin bildirilmesi karşısında suçların şahsiliği prensibi gereğince davacının babasına ait abonelikte kaçak elektrik kullandığından bahisle yapılan feshin İş Kanunun 25-II-e maddesi kapsamında haklı nedenle fesih koşullarını oluşturmadığı kabul edilerek yapılan feshin geçersizliğine karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı ya da geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanununun 18.maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II.maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi süresince herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı İş Kanununun 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı İş Kanununun 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre, davacı davalı işyerinde elektrik teknikeri olarak çalışmaktadır. Davacı ile yapılan iş sözleşmesinin 1.18.maddesinde görevi sırasında tespit ettiği kaçak ve usulsüz elektrik kullanımını gerekli yasal işlemlere esas olmak üzere raporlayıp ilgili birimlere ve amirlerine bildireceği, kendisinin de kaçak ve usulüz elektrik kullanmayacağını kabul ve taahhüt ettiği yönünde düzenleme mevcuttur.

Davacı babası ile iki katlı olan evin üst katında ikamet etmekte ve aynı çatı altında kalmaktadır. Kaçak elektrik kullandığı yönde tespiti yapılan abonelik her ne kadar babasına ait olsa da elektrik teknikeri olan davacının durumu bilmemesi düşünülemez. Davacının kabulünde olan haliyle dahi (babasını uyarmasına ve faturaları kendisinin ödemesine rağmen engel olamadığı) davacının davranışı geçerli fesih nedeni teşkil etmektedir. Davacının feshe konu davranışının davalı şirket nezdinde davacıya duyulan güveni ortadan kaldıracağı aşikardır. Taraflar arasındaki güven ilişkisi zedelendiğinden davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davacı tarafından açılan davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin yatırılan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL harç giderinin davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına,

5-Davalı tarafça yapılan Yargıtay’a geliş-dönüş dahil toplam 52,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’e göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7-Artan gider avansının ilgilisine iadesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 13.04.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5438, Karar No: 2020/19966, Tarih: 29.12.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/5438 E.  ,  2020/19966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükmü dışındaki hükümlere yönelik katılan ... İdaresi vekilinin temyiz başvurusunun reddine(Ek karar 22/06/2017)

Sanık ... hakkında temyiz isteminin reddine (Ek karar 03/08/2017)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın 03/08/2017 tarihli temyiz isteminin süreden reddine dair ek karara karşı 14/08/2017 havale tarihli dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu, anılan temyiz talebine ilişkin tebliğnamede görüş bulunmadığı gibi Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'nin 20/06/2017 tarihli asıl kararının sanık ...'a 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca tebliği için çıkarılan tebligatın tebliğ memuru tarafından "muhatabın bizzat kendi imzasına tebliğ edilmiştir" şerhi ile sanık imzasına 05/06/2017 tarihinde tebliğ edildiği belirtilmiş ise de; sanık ...'ın temyiz isteminin süreden reddine dair 03/08/2017 tarihli ek karara yönelik 14/08/2017 havele tarihli temyiz dilekçesinde bahse konu tebligattaki imzanın kendisine ait olmadığını iddia etmiş olması karşısında; 20/06/2017 tarihli asıl kararın tebliği için çıkarılan tebligat

üzerindeki imzanın sanık ...'a ait olup olmadığı hususları araştırıldıktan ve sanık ...'ın temyiz istemine ilişkin olarak ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6037, Karar No: 2019/848, Tarih: 23.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/6037 E.  ,  2019/848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında mahkumiyet

Sanık ... hakkında beraat

7201 sayılı Tebligat Kanununun 11. maddesi gereğince vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği gözetilmeden, yoklukta verilen kararın katılan vekili yerine katılan kuruma tebliğ edilmesinin geçersiz olması nedeniyle katılan kurum vekilinin temyizinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I-Sanık ... ile katılan vekilinin,sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet, katılan vekilinin sanık ... hakkında “defter ve belge ibraz etmemek” suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Şirket yetkilisinin ... olması, muhasebeci .... nin vergi denetmenine verdiği 30.12.2008 tarihli ifadede, 2007 yılı Kasım ayında şirketin muhasebe işlerini yürütmeye başladığını, ...'i tanıdığını, muhasebe ücretini ödemedikleri ve belgeleri zamanında getirmedikleri için 2008 yılı Nisan ayında defter ve belgeleri ...'e teslim ederek muhasebeciliklerini bıraktığını beyan etmesi ve tüm dosya kapsamı karşısında, defter ve belge ibraz etmemek suçundan sanık ...'nün beraatine karar veren mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bu hususa ilişen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık ... hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, temel cezayı teşdit gerekçesi ile cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ile katılan vekilinin, yüklenen “defter ve belge ibraz etmemek” suçunun ise sanık tarafından işlendiği sabit olmadığından CMK'nin 223/2-e madde ve bendi uyarınca beraati gerektiği mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II-Sanık ... ile katılan vekilinin, sanık ... hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet, katılan vekilinin sanık ... hakkında “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

II-Sanık ... ile katılan vekilinin, sanık ... hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet, katılan vekilinin sanık ... hakkında “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'ye yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun cezasının türü ve üst sınırına göre tabi olduğu 5237 TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağan üstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, sanık ...'e yüklenen “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun ise cezasının türü ve üst sınırına göre tabi olduğu 5237 TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, son kesici işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 10.01.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık ... hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri, sanık ... hakkında “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan kamu davasının ise 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

III-Sanık ... ile katılan vekilinin, sanık ... hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 2008 takvim yılında en son düzenlenen faturanın 11.02.2008 tarihli olduğu ve suç tarihi itibariyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/b-1 maddesi gereğince temel cezanın 3 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9359, Karar No: 2010/16398, Tarih: 04.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9359 E.  ,  2010/16398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan inceleme ve alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırmasız el atma davalarında da, Kamulaştırma Kanununun kıymet tespit esaslarını düzenleyen 11. maddesi kıyasen uygulanır.

Dava konusu taşınmazlar arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan,mahalli bilirkişi beyanı esas alınarak değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Taşınmazlardan fiilen geçen enerji nakil ve boru hatlarından kaynaklanan değer kayıpları bedelden indirilmesi gerektiği halde, aksi düşünce ile indirim yapılmayarak fazlaya hükmedilmesi,

3-Davalı idare harçtan bağışık olduğu halde, yatırılan harçların yatıranlara iadesi yerine, davacıdan harç alınmasına karar verilmesi,

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2781, Karar No: 2018/688, Tarih: 06.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2781 E.  ,  2018/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İngilizce öğretmeni olan sanık ...'ın katılan kurum olan Avrupa Birliği Bakanlığı, Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı'nın yurt dışında kültürel faaliyetlerde bulunmak üzere düzenlemiş olduğu programdan faydalanmaya hak kazandığı, sanık ... ile katılan kurum arasında imzalanan hibe sözleşmesine göre yararlanıcıya seyahat ve kurs ücreti kapsamında azami miktarı 2.210 Euro olan hibe sağlandığı, sanık ...'ın bu amaçla yurtdışına seyahat için uçak bileti almak üzere diğer sanık ...'in çalıştığı turizm acentasına giderek eğitim faaliyetini göreceği yere gidiş-dönüş uçak biletini aldığı, uçak bileti bedelinin 1.204,17 TL tutarında olmasına rağmen sanığın söz konusu hibe programından daha fazla miktarda ücret alabilmek için diğer sanıkla anlaşarak 1.955 TL tutarında fatura kestirdiği ve bu bedeli almak için söz konusu faturayı ilgili kuruma sunduğu, bu suretle sanıkların iştirak halinde nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, tüm dosya kapsamına göre mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14755, Karar No: 2010/27104, Tarih: 23.11.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/14755 E.  ,  2010/27104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17.15. TL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 23/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8315, Karar No: 2006/10295, Tarih: 02.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/8315 E.  ,  2006/10295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 3.5.2005 gününde verilen dilekçe ile yol geçit hakkı tesisinin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.3.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi uyarınca geçit hakkı kurulması istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalılar temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalıların tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2- Mahkemece doğru olarak saptandığı üzere uygun geçit yeri 29.08.2005 tarihli fen bilirkişisi raporunda kırmızı renkle boyanan bölümdür. Geçit yeri olarak belirlenen bu bölüme ait davalıların 1314 ve 1313 parseller tapu kaydında niteliği "zeytinlik" olarak yazılıdır. O yüzden saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenecek bedel sadece zemin bedeli değil, geçit yerinde kalan zeytin ağaçları varsa bunlarda kesileceğinden zeytin ağaçlarının bedelleri toplanarak bulunur. Yargılama aşamasında davalılar belirlenen geçit yerinde bazı zeytin ağaçları olduğunu ileri sürerek bunlara ait ağaç bedellerinin de depo ettirilmesi için rapora itiraz etmişler, ancak mahkemece bu itirazlar üzerinde durulmamıştır. Bu bakımdan 29.02.2005 günlü raporu düzenleyen ziraat mühendisinden ek rapor alınarak veya gerek görülürse yeniden keşif yapılarak 1314 ve 1313 parsellerin geçit kısmında zeytin ağaçları olup olmadığı belirlenmeli, bulunduğu sonucuna varılırsa ağaç bedelleri hesaplattırılarak bu bedelde davalılara ödenmek üzere depo ettirilmelidir. Mahkemenin değinilen konuda yeterli araştırma yapmaması

bozmayı gerektirdiği gibi kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesince tapu siciline kaydının hüküm altına alınmaması da doğru olmamıştır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1 bentte açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının reddi ile hükmün 2 bent uyarınca BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesi, 2.10.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40705, Karar No: 2017/3567, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40705 E.  ,  2017/3567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.