muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3276, Karar No: 2022/1058, Tarih: 25.01.2022

Usulü kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

4.2. Bir hakkın usulü kazanılmış hak oluşturması için bu hakkın doğması ve yargılama sırasında oluşması gerekir. Kısaca taraf bu durum ve olgu gerçekleştiği halde itiraz etmemiş olmalıdır. Nasıl doğmamış bir hak için vazgeçilmeyeceğine göre doğmayan bir hak da usulü kazanılmış hak oluşturmayacaktır.

4.3. İş kazası sonucu, tazminat oranının belirlenmesine esas malûliyet oranının tespiti, kısaca zararın tam olarak bilinmesi bir süreç alabilir. Hukuka aykırı bir eylem işlenilmesine karşın, onun doğuracağı zarar henüz ortaya çıkmamış(veya tam olarak belirlenmemiş), zararın ortaya çıkması için eylem tarihinden itibaren bir takım etkenlerin gerçekleşmesi veya belli bir zamanın geçmesi gerekiyor ise zararın bütün unsurlarıyla birlikte öğrenilmesi mümkün değildir. Oysaki zarar görenin mahkeme önünde ciddi bir dava açarak tazminat isteminde bulunabilmesi ve bu istemini objektif bir şekilde destekleyen, etkili gerekçelerini ortaya koyabilmesi için oluşan zararın niteliğini, kapsamını ve bütün unsurlarını öğrenmesi gerekir. O halde böyle bir süreç nedeni ile malûliyet oranı tam kesinleşmeden tazminata karar verilmesi halinde, bu tazminat miktarı zarar gören tarafından temyiz edilmese bile gelişen durum nedeni ile maluliyet oranı daha sonra tam olarak belirlenmiş ve farklı bir oran ise önceki tazminat miktarı karşı taraf lehine usulü kazanılmış hak teşkil etmeyecektir.

Gelişen durum kavramı salt zarar doğuran işlem ya da eylemin sonuçlarının gelişmesini ve bu nedenle zarar görenin bu konularda bilgi sahibi olabilmesinin zorunlu olarak bu gelişmenin tamamlanacağı ana kadar gecikmesini ifade eder (Hukuk Genel Kurulunun 06.11.2002 tarihli ve 2002/4-882 E., 2002/874 K.; 10.06.2015 tarihli ve 2014/21-282 E.,2015/1548 K.; 01.03.2017 tarihli ve 2014/21-2372 E., 2017/379 K. sayılı kararları). Diğer taraftan, iş kazası nedeniyle maddi tazminat davalarında aktüerya bilirkişi raporlarında işçinin ücreti ile birlikte karar tarihine yakın son asgari ücrette dikkate alınır.

Kısaca gelişen durum devam ediyor ise önceki malûliyet oranı, iş kazasına uğrayan işçi yönünden bağlayıcı olmayacağı gibi bu malûliyet oranına göre verilen tazminat davası kesin hüküm de teşkil etmeyecektir. Zira dava konusu tazminatın miktarı, malûliyet oranı ve tazminata esas ücretin miktarının değişmesi ile artmaktadır. Dolayısı ile dava konusu değişmektedir. Bu durumda da karar davacı tarafından temyiz edilmemiş olsa bile bozmadan sonra maluliyet ve ücrete göre dava konusu miktar değişmiş ise önceki karardaki miktar usulü kazanılmış hak oluşturmaz.

4.4. Diğer taraftan maddi tazminat hesapları yapılırken, en son bilinen ücret unsurlarının hesaplamada gözetilmesi gerektiğinden, hüküm gününe en yakın güne kadar yürürlüğe giren tüm asgari ücretlerin uygulanması gerekir. Daha önce bir veya birkaç hesap raporu verilmiş olsa bile, dava bitinceye kadar yürürlüğe giren asgari ücretlerden dolayı yeniden değişen değerler nedeni ile ek rapor alınması zorunludur.

4.5. Maluliyet oranı gibi zararın hesaplanmasına ilişkin diğer bir unsur da ücrettir. Asgari ücretin artması halinde, karar tarihine yakın ücrette değişeceğinden, bu ücrete göre zararın hesaplanması gerekmektedir. Zira asgari ücret, kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davanın her aşamasında uygulanması zorunludur. Bozmadan sonra dahi asgari ücretlerde artış olmuşsa, yeniden tazminat hesabı yapılması gerekir. Yargıç, bir istek olmasa dahi, yargılamanın her aşamasında asgari ücret artışlarını doğrudan dikkate almakla yükümlüdür. Davacı, bilirkişi raporuna itiraz etmemiş olsa dahi, sonradan yürürlüğe giren asgari ücretlerin uygulanması kamu düzeni gereği ve zorunlu olduğundan, davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşmaz.

5. Somut uyuşmazlıkta davacı tarafın itiraz etmediği hesap, karar tarihine en yakın bilinen ücret üzerinden hesaplanmıştır. Bozmadan sonra karar tarihine yakın veriler alındığında, hesabın unsurları değişeceğinden, tazminat miktarı da elbette değişecektir. Davacı taraf bozmadan önceki ilk kararda bilinen ücret üzerinden hesaplanan tazminata itiraz etmemiştir. Ancak bu bilinen ücret bozmadan sonra değişecektir. Bir tarafın ilerde değişecek diye kararı temyiz etmesi hayatın olağan akışına uygun olmayacaktır. Zira karar onanmış olsa idi hesaplama bilinen ücrete göre hesaplandığından sorun olmayacaktır. Ancak bozmadan sonra değişen durum nedeni ile daha önce doğmayan hesaba esas unsur olan ücrete itiraz etmeme usulü kazanılmış hak oluşturmayacaktır. Sayın çoğunluğun bu yöndeki bozma nedenine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2011/15946, Karar No: 2012/9685, Tarih: 07.06.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/15946 E.  ,  2012/9685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak-menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı alacağa yönelik davanın kabulüne menfi tespite yönelik davanın atiye bırakılmış olması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmasız davalı vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında imzalanan 10/04/2004 tarihli kontrat kapsamında satın alınmak istenen teneke kutuların bedeli olarak 214.786,27 TL ödeme yapıldığını, ancak davalı tarafça emtia tesliminin yapılmadığını belirterek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsiline ve yine kontrat gereğince davalıya teminat olarak verilen ve keşidecisi ... olan 03/06/2004 tarihli 224.300 USD bedelli çekin bedelsiz olduğunun tespiti ile müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 20/02/2009 tarihli celsede imzası ile tasdik ettiği beyanında davanın menfi tespite ilişkin kısmını atiye terk etmiş, 05/11/2009 tarihli ıslah dilekçesi ile davanın 204.768,26 TL daha artırılarak paranın davalıya ödendiği tarihten itibaren sözleşmede kararlaştırıtlan %8 oranında faiz ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davalı arasında 10/04/2004 tarihli kontratın yapılmadığını, sözleşme altındaki imzanın müvekkili şirkete ait olmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre davacının delil vasfındaki ticari defter ve belgeleri ile davalı yana 214.768,27 TL ödemede bulunduğunun belirlendiği ve ödemeye ilişkin dayanak belgelerin ibraz edildiği, davalı tarafça ödemelerin dökme pelet kepek satım sözleşmesi gereğince alındığının iddia edildiği, ancak davalının iddia ettiği sözleşme gereğince mal teslim ettiğini usulüne uygun şekilde kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 214.768,27 TL'nin 10.000,00 TL'sine dava tarihinden, bakiye kısmına ıslah tarihi olan 05/11/2009 tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline, menfi tespite yönelik davanın atiye bırakılmış olması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Menfi tespit davası atiye terk edilmiş olmakla karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, ancak bu talebe yönelik yatırılan harcın iadesi yönünde olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin bütün, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 07.06 .2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8187, Karar No: 2019/4268, Tarih: 08.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8187 E.  ,  2019/4268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 95/A numaralı taşınmazı 03.05.2011 tarihinde aylık 850 TL kira bedeli ile boş ve kullanılmaz halde davalılardan kiraladığını, kiralananda bir takım onarım ve tadilatlar yapıldığını, taşınmazdan tahliye edildiğini, söz konusu tadilatların ...Sulh Hukuk Mahkemesinin ... D.iş sayılı dosyası ile tespit edilen tadilat masraflarının davalılar tarafından ödenmemesi üzerine, ... İcra Müdürlüğünün ... esas numaralı dosyası ile icra takibi yaptıklarını, davalıların kötü niyetle borca itiraz etmeleri üzerine takibin durdurulduğunu beyanla, itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davacı ile aralarında sözü edilen bağımsız bölüm ile ilgili bir kira sözleşmesi bulunmadığını, davacı tarafından emrivaki yapılarak tadilatlar yapıldığını ve kullanıldığını, kiracıymış gibi bu bedellerin talep edildiğini, kullanım bedeli adı altında ödeme yapılmadığını, kiracı sıfatı taşımayan davacının talebinin reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafından 95/A kapı numaralı dükkanın davalılardan kiraladığı hususunun ispat edilemediği, davacının kiracı olmadığı, davacının davalıların taşınmazına yapmış olduğu zorunlu ve faydalı masrafların ise sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre istenebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalıların ... İcra Dairesi'nin 2013/6517 sayılı takip dosyasına yapmış oldukları itirazın kısmen iptaline, takibin tespit giderleri 557,85 TL, zorunlu ve faydalı imalatlar toplamı 17.450,00 TL, elektrik işleri 1.500,00 TL olmak üzere toplam 19.507,85 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz işletilerek devamına, takip öncesinde davalılar temerrüte düşürülmediğinden takip öncesi işlemiş faiz isteminin reddine, 19.507,85 TL'nin %20'si oranında icra tazminatının davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, faydalı ve zorunlu masrafların talebine ilişkindir.

Uyuşmazlık, faydalı ve zorunlu masrafların talebine ilişkindir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesi uyarınca, kira sözleşmesi, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık olarak kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir. Bu itibarla kiracı, yararlanmanın karşılığı olarak kiraya verene bir bedel ödeyecektir. Somut olayda, davaya konu taşınmazın davacı şirket tarafından kullanıldığı tarafların kabulündedir. Davacı tarafından 95/A nolu taşınmazın kullanımı için davalılar ile kira sözleşmesi yapıldığı iddia edilmiş, davalılar ise kira sözleşmesi varlığını kabul etmemişlerdir. Dosyanın incelenmesinde, davacı tarafından kira ödemesi adı altında ödemeler yapıldığı, ödeme belgelerinde 95/A nolu taşınmaza ilişkin olduğuna dair açıklamaların yer aldığı görülmüştür. Bu halde, taraflar arasında kira sözleşmesi olduğu ve uyuşmazlığın kira sözleşmesinden kaynaklandığı açıktır.

Davacı kiracı, kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu giderlerden alıp götürülmesi mümkün olmayan ve davalı kiraya veren tarafından benimsenenlerin yapıldıkları tarihler itibariyle bedellerini vekaletsiz iş görme hükümlerine göre isteyebilir. Yargıtay’ın yerleşik uygulamaları, kiracının kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu masrafların yapıldığı tarih itibariyle belirlenecek değerinden yıpranma payı düşülmek suretiyle elde edilecek değeri isteme hakkı olduğu yönündedir. Kural olarak bu gibi zorunlu ve faydalı masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğudur. Kiralananda yapılan imalatların, imal tarihindeki değerleri, yıpranma durumları, faydalı ve zorunlu yada lüks imalat olup olmadıkları ayrıntılı olarak belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/15 D.iş sayılı dosyasında yapılan tespit sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda belirlenen faydalı imalatların, yapım tarihlerinin ne olduğu, yıpranma paylarının düşülüp düşülmediği değerlendirilmemiş ve faydalı masrafların kalem kalem açıklaması metraj ve değeri belirtilmemiştir. Davalılar yargılama sırasında tespit raporunu kabul etmediklerini bildirmişlerdir. Mahkemece, mahalline gidilmiş ise de, adres kapalı olduğundan tespit yalnızca dışarıdan yapılmış, içeride yapılan imalatlar incelenememiştir. Dava konusu tadilatların taşınmaz içerisinde yapılmış olması karşısında, usülüne uygun bir keşiften bahsedilemez. Yapılan keşif sonucu mahkemeye sunulan rapor ise, tek taraflı ve davalı tarafından itiraza uğrayan tespit raporu esas alınarak hazırlanmış ve mahkemece bu rapora itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Bu durumda mahkemece, kiracı tarafından yapılan imalatların hangisinin zorunlu ve faydalı masraflar, hangilerinin lüks masraflar olduğunun belirlenmesi, imalatların imal tarihleri itibariyle kalem kalem değerleri, yıpranma durumları, sabit nitelikte olup olmadıkları ayrıntılı olarak tespiti için mahallinde usulüne uygun keşif icrası ile konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK’ un 428. maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'un 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/729, Karar No: 2020/6925, Tarih: 01.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/729 E.  ,  2020/6925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Düşme, mahkumiyet

I. Sanıklar ... ve ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından verilen hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Sanıklar hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davasında, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa verilmediğinden kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nin 223. maddesi gereğince düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olup, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, hükümlerin ONANMASINA,

II. Sanık ... hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesi:

Bozma üzerine yapılan yargılamada, sanığa yüklenen 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunun, kanunda gerektirdiği cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmesi nedeniyle açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam olunarak hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğu anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 Sayılı Kanun’un 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8 maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 01.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5635, Karar No: 2024/3092, Tarih: 11.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5635 E.  ,  2024/3092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 06.03.2023

EK KARAR SAYISI : 2021/2782 E., 2021/2083 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 06.03.2023 tarihli ve 2021/2782 Esas, 2021/2083 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir ve temyiz isteminin süresinde olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Antalya 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.06.2021 tarihli ve 2021/144 Esas, 2021/268 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158 inci maddesinin birinci fıkrası ve son cümlesi, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl hapis ve 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2021/2782 Esas, 2021/2083 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 06.03.2023 tarihli ve 2021/2782 Esas, 2021/2083 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın asıl ve ek karara yönelik temyizi; hakkında lehe hükümlerin tatbik edilmesini istediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Antalya 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2192, Karar No: 2020/5531, Tarih: 29.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/2192 E.  ,  2020/5531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı Hazine vekili, mera olarak sınırlandırılan 1858 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını açıklayarak, sınırlandırmanın iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, uyulan Yargıtay bozma ilamları sonrasında yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne, 1858 parselin mera kaydının iptali ile kıyı olarak tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı sınırlandırmanın iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

Bilindiği üzere, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini" belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9. maddelerinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekte olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin idari yargıya ait olduğuna; ancak 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir. 3621 sayılı Kanun'un 5 ve 9. maddelerine göre de kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur. Uzman bilirkişilerin, Yasanın ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının emredici hükümleri dışında, hiçbir bilimsel incelemeye, araştırmaya ve verilere dayanmaksızın belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar etmek doğru değildir. Değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı kapsamı ve 3621 sayılı Kanun'un 5. ve 9. maddelerinde öngörüldüğü biçimde üç kişilik jeolog ya da jeomorfolog ile bir harita mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yerinde keşif yapılması, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı doğrultusunda bilimsel verilerden de yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur.