muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6115, Karar No: 2013/11417, Tarih: 10.12.2013

Bozma kararına uyulduktan ve aynı ada 42 ve 43 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili dava dosyaları da aralarındaki bağlantı nedeniyle bu dosya ile birleştirildikten sonra davanın kabulüne, taşınmazların orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından 37 ve 45; ... tarafından 43 sayılı parsele yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli taşınmazlar bu çalışmada orman kadastro sınırları dışında bırakılmıştır.

Hükmüne uyulan bozma kararına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi kurulu tarafından 1954 tarihli hava fotoğrafları esas alınarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada, çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu, eğimlerinin % 50-60 civarında, üzerlerinde kısmen fındık, kısmen orman ağaçları bulunduğu, tesbite esas alınan Mayıs 1289 tarihli sicilden gelen tapu kayıtlarının eski tarihli memleket haritasında kısmen yeşilde kalan bölümlerinin 4785 sayılı Kanun kapsamında hukukî değerinin bulunmadığı saptanarak yazılı biçimde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdıkları temyiz harcının istek halinde iadesine 10.12.2013 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5396, Karar No: 2024/228, Tarih: 17.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/5396 E.  ,  2024/228 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle yaralama suçundan sanık ... hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü maddeleri gereğince 5.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2022 tarihli ve 2022/1093 Esas, 2022/1302 Karar sayılı karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 05.01.2023 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi uyarınca, 19.06.2023 gün ve 94660652-105-45-7714-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/77496 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/77496 sayılı Kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 89/1 maddesine göre belirlenen 150 gün karşılığı adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapıldığında 112 gün adli para cezası yerine 150 gün belirlenen adli para cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 40,00 Türk lirası üzerinden adli para cezasına çevrilirken 4.480,00 Türk lirası adli para cezası yerine 5.400,00 Türk lirasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince 150 gün adli para cezası tayin edildiği anlaşılarak, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca yapılan 1/4 oranında indirimle neticesinde 112 gün adli para cezası yerine, 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayin edildiği anlaşılmıştır.

2. İnceleme konusu hükümde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince 150 gün adli para cezası tayin edildiği anlaşılarak, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca yapılan 1/4 oranında indirimle neticesinde 112 gün adli para cezası yerine, 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayin edildiği anlaşılmıştır.

3.Buna göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince tayin edilen 150 gün adli para cezasından, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince (1/4) oranında indirim yapılması sırasında, hesap hatası yapılarak sonuç cezasının " 112 gün adli para cezası" yerine, yazılı şekilde "135 gün adli para cezası" olarak tespiti Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2022 tarihli ve 2022/1093 Esas, 2022/1302 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Hükmün 3. paragrafından ''135 gün'' ibaresinin çıkarılarak yerine ''112 gün" ibaresinin eklenmesi ile hükmün 4. paragrafından "5.400 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "4.480TL" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23227, Karar No: 2016/1114, Tarih: 28.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/23227 E.  ,  2016/1114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 43/1, 52/2, 53/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, ... ilinde faaliyet gösteren ... Eczanesi'nin sahibi olduğu ve bu eczanede çalışacak mesul müdüre ihtiyacı olduğundan gazeteye ilan verdiği, bu ilanı gören sanığın da katılanla irtibat kurarak eczacı olduğunu söyleyip anlaşma sağladığı, akabinde sanığın ... Eczacılar Odasına kaydını yaptıracağını belirterek masraf adı altında para istediği, katılanın da 1500 TL parayı elden sanığa verdiği, birkaç gün sonra sanığın katılanın yanına gelerek odaya kaydını yaptırdığını, ancak yatının milinin kırılması nedeniyle gitmesi gerektiğini söyleyerek katılanın yanından ayrıldığı, daha sonra sanığın telefon açarak acil paraya ihtiyacı olduğunu beyan edip tekrar katılandan para istediği, katılanın da yine 1500 TL parayı havale yoluyla sanığa gönderdiği, daha sonra katılanın sanığı aramasına rağmen ulaşamadığı ve dolandırıldığını anladığının iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, banka dekontları ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde aşağıda belirtilen bozma nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun “ sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun “ sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasından, 5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.1.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6460, Karar No: 2025/2380, Tarih: 25.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/6460 E.  ,  2025/2380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2023/1333 E., 2023/2278 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 17.04.2024 tarihli ve 2023/1333 Esas, 2023/2278 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu uyarınca temyiz edilebilir ve temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Temyizin kapsamına göre; Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.04.2023 tarihli ve 2023/162 Esas, 2023/229 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f ve son, 62, 52 ve 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 1.020,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 22.12.2023 tarihli ve 2023/1333 Esas, 2023/2278 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 17.04.2024 tarihli ve 2023/1333 Esas, 2023/2278 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın ek karara yönelik temyizi; haksız şekilde mahkûmiyet hükmü kurulduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12760, Karar No: 2019/9755, Tarih: 19.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/12760 E.  ,  2019/9755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin " 2011 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçuna ilişkin olduğu, Adana Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, 14.01.2014 tarih ve 2014/1391 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, iddianamede belirtilen 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince usulüne uygun olarak mütalaa verilip verilmeyeceği sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla iddianame dışına çıkılarak "2011 takvim yılında sahte belge kullanmak" suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/436, Karar No: 2009/487, Tarih: 11.11.2009

Hukuk Genel Kurulu 2009/12-436 E., 2009/487 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2009/12-436 E., 2009/487 K.**

**- TEBLİĞ İMKANSIZLIĞI**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 21 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "şikayet" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (İstanbul Beşinci İcra Hukuk Mahkemesi)'nce şikayetin kabulüne dair verilen 04.12.2007 gün ve 2007/1593-1300 sayılı kararın incelenmesi karşı taraf/alacaklı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Onikinci Hukuk Dairesi'nin 06.03.2008 gün ve 2008/1525-4254 sayılı ilamı ile;

(...Borçlu hakkında yapılan iflas yolu ile adi takipte 11 nolu ödeme emrinin borçlunun adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21.maddesine göre tebliğ edildiği görülmektedir.

Hükmi şahıslar adına gönderilen tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılmış olması halinde, tebliğ memurunun Tebligat Tüzüğü'nün 28. maddesindeki koşulları araştırmasına gerek yoktur. Zira, muhatabın adreste bulunmaması halinde, bunun nedenini araştırması ve tevziat saatinden sonra adrese dönüp dönmeyeceğinin tespit edilmesi, haber verildiği bildirilen en yakın komşusunun imzasının alınması gerçek kişiler yönünden zorunlu olup, hükmi şahısların sıfatı ve niteliği itibari ile böyle bir araştırmanın yapılmamış olması ve komşunun imzasının alınmamış olmasının tebligatın usulsüzlüğü sonucunu doğurmaz.

Somut olayda tebligat memurunun muhatabın adresinin kapalı olması nedeniyle mahalle muhtarına tebligatı teslim edip, imzasını alıp, 2 nolu ihbarnameyi muhatabın kapısına yapıştırdığı, durumu en yakın komşusuna haber verdiği anlaşıldığından, davacı borçluya yapılan tebligatın usulüne uygun olduğu, bu nedenle şikayetin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Temyiz Eden: Karşı taraf/alacaklı vekili

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve aynı ilkelerin Hukuk Genel Kurulu'nun 28.02.2007 gün ve 2007/12-95 E-2007/94 K sayılı kararında da vurgulanmış olmasına göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

Sonuç: Karşı taraf/alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK'nın 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 11.11.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/870, Karar No: 2008/7854, Tarih: 11.07.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/870 E.  ,  2008/7854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de miktar itibariyle bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında Akiş adlı yatın geziler için kiralanması yönünden kira sözleşmesi imzalandığını, davalının ödemesi gereken kira ve marina ücretinin ödenmediğini, girişilen icra takibine itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, % 40’dan az olmamak üzere tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kira sözleşmesinin bitiminden önceki son hafta da tekne ile tura çıkılamadığından başka tekne kiralandığını, bunun için ödenen bedel ve marina bedeli ödendiğini, davacının kendi kiraladığı yatı bir haftalık tur için kullandığı halde tahsis bedelini ödemediğini, müşterilerden gelebilecek şikayetler sonunda kiralayanın yapacağı geri ödemenin sorumlusunun yat sahibi olduğunun sözleşmede belirlendiğini, davalının 3.650.-Euro geri ödeme yaptığını, davacının tam fatura kesmediğinden fazla KDV ödenmek zorunda kalındığını, catering bedeli de dikkate alındığında ve bu kalemlerin kira bedelinden mahsubundan sonra davacıya borçlu olunmadığının anlaşılacağını bildirerek davanın reddi ile tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, taraflar arasındaki sözleşme, bilirkişi heyeti raporu, toplanan delillere göre, davacının kira bedeli ve marina ücreti olmak üzere toplam 10.783.00.-YTL. alacağının bulunduğu, bu miktardan davalının kira süresi içinde iki hafta süreyle tekneyi kullanamaması dolayısıyla bilirkişi kurulunun hesapladığı 2.750.00.-YTL. bedelin mahsubu ile davacı alacağının 8.033.00.-YTL. olduğu, davalının reklamasyon ödediği hususundaki iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının itirazının 8.033.00.-YTL. yönünden ve bu tutara takip tarihinden itibaren % 42’yi geçmeyecek şekilde avans faizi uygulanması suretiyle iptaline, takibin devamına, hükmolunan tutarın % 40’ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, şartları oluşmadığından davalının tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 11.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23843, Karar No: 2014/14614, Tarih: 15.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/23843 E.  ,  2014/14614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye ..., şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun ... şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, ... ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır. Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması