muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7010, Karar No: 2014/7773, Tarih: 26.06.2014

Yine 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununda değişiklik yapıldığı, dolayısıyla yapılan bu değişiklikle getirilen yeni düzenleme ve değişikliğin gerekçesine göre hükümlülerin eylemlerinin yasal değişiklik kapsamında ele alınması, bu değişikliğin de hükümlüler lehine olduğu, yeni düzenlemeye göre eylemlerinin suç teşkil etmeyeceği belirtilmiş ve iddia edilmiş ise de; söz konusu değişiklik 29/06/2006 kabul tarihli, 18/07/2006 tarih ve 26232 sayılı R.G.de yayımlanan 5532 Sayılı Kanunun 17. maddesi ile 3713 sayılı Kanunda terörün tanımını yapan bu yasanın 1. maddesinin 2. ve 3. fıkralarını yürürlükten kaldırmıştır. 3713 SY'nın 1. maddesi 1. fıkrası; "Terör; cebir ve şiddet kullanarak; baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemlerinden biriyle, Anayasada belirtilen Cumhuriyetin niteliklerini, siyasi, hukuki, sosyal, laik, ekonomik düzeni değiştirmek, Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü bozmak, Türk Devletinin ve Cumhuriyetin varlığını tehlikeye düşürmek, Devlet otoritesini zaafa uğratmak veya yıkmak veya ele geçirmek, temel hak ve hürriyetleri yok etmek, Devletin iç ve dış güvenliğini, kamu düzenini veya genel sağlığı bozmak amacıyla bir örgüte mensup kişi veya kişiler tarafından girişilecek her türlü suç teşkil eden eylemlerdir." şeklinde düzenlemedir. 2006 yılında bahsedilen değişiklikle bu düzenlemede herhangi bir değişiklik yapılmadığı gibi 2003 yılında; 15/07/2003 kabul tarihli, 19/07/2003 tarih ve 25173 sayılı R.G.de yayımlanan 4928 Sayılı Kanunun 20. maddesi ile değiştirilen 1. ve 2. fıkrada; "Terör; baskı, cebir ve şiddet, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemlerinden biriyle, Anayasada belirtilen Cumhuriyetin niteliklerini, siyasi, hukuki, sosyal, laik, ekonomik düzenini değiştirmek, Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünü bozmak, Türk Devletinin ve Cumhuriyetinin varlığını tehlikeye düşürmek, devlet otoritesini zaafa uğratmak veya yıkmak veya ele geçirmek, temel hak ve hürriyetleri yok etmek, Devletin iç ve dış güvenliğini, kamu düzenini veya genel sağlığı bozmak amacıyla bir örgüte mensup kişi veya kişiler tarafından girişilecek her türlü eylemlerdir.

Bu Kanunda yazılı olan örgüt, iki veya daha fazla kimsenin aynı amaç etrafında birleşmesiyle meydana gelmiş sayılır." şeklindedir. Dolayısıyla 2003 yılında yapılan değişiklikten sonra yargılama devam etmiş ve karar bu değişiklikten sonra verilerek bu değişiklik göz önüne alınmıştır. Yine 2006 yılındaki değişiklikten sonra da; verilen mahkumiyet kararını etkileyecek yeni bir değişiklik olmadığı gibi temyiz incelemesinin; yukarda bahsedildiği üzere hükümlüler hakkında Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin (CMK.250.madde ile görevli) 2005/26 Esas, 06/06/2007 Tarih ve 2007/56 Karar sayılı kararının temyiz incelemesinin Yargıtay 9.Ceza Dairesi'nin 24/03/2008 Tarih ve 2008/729-255 E-K sayılı kararı ile yapıldığı, bu haliyle yasa değişikliği ve yeni düzenlemenin de göz önüne alınıp değerlendirilmesi yapılmış olduğundan, bu husustaki talep ve iddianın da yersiz olduğu anlaşılmıştır.

Yine hükümlüler müdafileri yargılamanın yenilenmesi sebebi olarak, yeni delil olarak ileri sürdükleri Balyoz Darbe Planı olarak belirtilen yargılamada ele geçirilen belgelerde tutuklanacaklar arasında ...’ün isminin de geçtiğinden bahisle daha önce yapılan yargılamanın belli bir zihniyetin ürünü olduğu gerekçesiyle iade-i muhakeme istenmiş ise de, söz konusu darbe planı diye bahsedilen belge ve evraklarda daha önce yargılanan veya yargılanmayan onlarca kişinin isminin geçtiği, bu hususun hükümlüler bakımından dosyadaki deliller ile birlikte ele alındığında önceki hükmü değiştirecek yargılamanın yenilenmesi nedeni sayılmasını gerektirecek nitelikte olmadığı, hükmü değiştirecek bir vasfının olmadığı, darbe planladığı iddia edilen şahısların kendilerine göre bertaraf edilmesi gereken şahıslar olarak liste oluşturmuş olabilecekleri, bu şahısların bu şekildeki tercihlerinin yeni delil sayılamayacağı açıktır.

Yine TBMM Darbeleri Araştırma Komisyonu Başkanı tarafından basına verilen demeç ve beyanatların buna ilişkin gazete haber ve kupürlerinin hükümlülerin yeniden yargılanmasını gerektirdiğinden bahisle yeni delil olarak ileri sürülmüş ise de; söz konusu komisyon başkanının yapmış olduğu basın açıklaması ve beyanatların tamamen hükümlüler ile ilgili kendi indinde oluşan görüş ve kanaatlerden ibaret beyanlar olduğu, dolayısıyla aynı komisyonda bir başka milletvekilinin veya görevli bir şahsın başka bir kanaat taşıması haliyle mümkün olabilmektedir. Yargılamayla ilgisi olmayan yargılama dışındaki başka mevzu ile yapılan çalışmada görevli şahısların kanaatlerinin yeni delil olamayacağı ve bunların da CMK’nın 311/1-e maddesi anlamında yeni delil sayılamayacağı, dolayısıyla ileri sürülen bu iddianın ve gazete haberlerinin de yargılamanın yenilenmesine esas alınamayacağı, yeni olay ve delil kapsamında değerlendirilemeyeceği tartışmasız bir şekilde açıktır.

Talep dilekçesinde soruşturma aşamasında baskı altında ifade alındığı gibi beyan ve iddiaların da olduğu görülmüş ise de; dosya içeriğinden ve yukarıdaki anlatımlardan görüleceği üzere; sanıkların iddia edilen hususları yargılama aşamasında da ileri sürdükleri, sanıkların bir kısmının emniyet ve aşama beyanlarını C.Savcısı ve hakim önünde de beyan ettikleri ve tekrarladıkları anlaşılmıştır.

Dolayısıyla; hükümlüler müdafilerince dosyaya sunulan talep ve eklerindeki iddia, belge ve bilgilerin yargılama aşamasında dosyada yer almayan kanıtlar olmadığı, bunların tek başına veya önceki delillerle birlikte ele alındığında beraat veya daha hafif bir cezayı gerektirecek bir durum ortaya çıkarmadığı, ileri sürülen hususların ve belgelerin CMK’nın 311/1-e madde ve fıkrası anlamında ve kapsamında hükümlü lehine yargılanmasının yenilenmesini gerektir yeni delil sayılamayacağı”

Şeklindeki gerekçeyle hükümlüler müdafilerinin yargılamanın yenilenmesi istemlerinin kabule değer olmadığından reddine karar verilmiştir.

6) KARAR:

Hukuksal güvenlik ve sosyal hayatın bir düzen içerisinde sürdürülmesi kesin hükmün otoritesini zorunlu kılar. Buna bağlı olarak, kesin hükümle birlikte dava konusu olaya ilişkin maddi gerçeğe ulaşıldığı ve hukuksal sorunun esastan çözüldüğü kabul edilir. Yargılamanın yenilenmesi kanun yolu, kesin hükmün otoritesine yönelen olağanüstü kanun yollarından biri olup Yasakoyucu tarafından şekil ve içeriğe dair çok sıkı koşullara bağlanmıştır. Bunlardan CMK’nın 311/1-e maddesinde gösterilen “yeni delil veya yeni olayın ortaya konulması” koşulu, kesin hükmün otoritesi ve kanun yolunun amacı birlikte nazara alınarak değerlendirilmelidir.

Bu bağlamda; ortaya konulacak olan “yeni delil veya yeni olay”ın, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.03.2014 tarih, 2012/909 esas ve 2014/121 sayılı kararında da belirtildiği üzere mahkemede daha önce doğrudan veya dolaylı biçimde ileri sürülmemiş, mahkemenin tamamen bilgisi dışında kalmış şekilde yeni, kesin hükmün otoritesini ortadan kaldırmaya yetecek ve Mahkemeyi önceki hükmü değiştirmeye sevk edecek ölçüde ciddi ve yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındığında hükümlünün beraatını veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkum edilmesini gerektirecek içerikte olması zorunludur.

Ceza muhakemesinin, kanun yollarının ve özellikle de yargılamanın iadesi kanun yolunun amacı karşısında, bu nitelikleri taşımayan talepler kabule değer görülmeyecektir.

Dosya kapsamına göre;

Hükümlüler müdafilerinin kanun yararına bozma taleplerinin dayanağı olarak “yeni delil veya yeni olay” olarak ileri sürdükleri olguların bu nitelikleri taşımadığı ve ilk derece Mahkemesince yapılan değerlendirme ve gösterilen gerekçede hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla;

Ceza muhakemesinin, kanun yollarının ve özellikle de yargılamanın iadesi kanun yolunun amacı karşısında, bu nitelikleri taşımayan talepler kabule değer görülmeyecektir.

Dosya kapsamına göre;

Hükümlüler müdafilerinin kanun yararına bozma taleplerinin dayanağı olarak “yeni delil veya yeni olay” olarak ileri sürdükleri olguların bu nitelikleri taşımadığı ve ilk derece Mahkemesince yapılan değerlendirme ve gösterilen gerekçede hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla;

Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 10.04.2013 tarih, 2013/77 değişik iş sayılı kararı usul ve kanuna uygun olup, kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran bu gerekçelerle yerinde görülmediğinden REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7856, Karar No: 2016/8026, Tarih: 28.09.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/7856 E.  ,  2016/8026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ... Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair ... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve 2014/498 Esas, 2015/163 sayılı Kararını müteakip ... 1. Çocuk Mahkemesinin 28/04/2015 tarihli ve 2015/238 Esas, 2015/148 sayılı Kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 11/05/2015 tarihli ve 2015/357 Değişik İş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; "T.C. Anayasası'nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir mercii önüne çıkarılamaz", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluş, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "iddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir", 5395 Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." Aynı Kanunun geçici 1, 2, ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mankemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilemez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilemez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu kanun hükümlerine göre yapılır." 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uyulama Şekli Hakkında Kanun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde Kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

4)Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi...." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı çevresi değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu ... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 20/06/2016 gün ve 94660652-105-34-6002-2016-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 11/05/2015 tarihli ve 2015/357 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25892, Karar No: 2018/23058, Tarih: 12.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/25892 E.  ,  2018/23058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 21/05/2007-05/08/2013 tarihleri arasında davalı şirket nezdinde havalandırma ustası (montajlama ekip başı) olarak çalıştığını, en son net 1750 TL. ücret aldığını, hak ettiği işçilik alacakları tam olarak ödenmediği gibi, davalı-işveren tarafça, haksız ve kötü niyetli olarak işten çıkartıldığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iddiaları kabul etmediklerini, davacı keyfi bir şekilde işe gelmediğini, tartışma ve huzursuzluk çıkarttığını, haksız kazanç peşinde olduğunu ve davacının iş akdi haklı ve geçerli sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin, davalı tarafça feshedilmiş olduğu, davalı tarafın, feshin haklı olduğu ve davanın haksız açıldığı yönündeki savunmasını ispatlar mahiyette delil dosyaya ibraz edilmediği, mücerret savunmaya itibar edilemeyeceği, bu sebeple talep konusu kıdem ve ihbar tazminatına davacı-işçinin hak kazandığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına itibarla, davacının tüm dönemde haftanın 3 günü 08:00-18:00, kalan 3 günü de 08:00-21:00 saatleri arasında çalıştığı ve haftada 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Tanık anlatımları ve özellikle davacı tanığı Selim’in beyanları dikkate alındığında, davacının kış aylarında haftanın 6 günü 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı, saat 18:00’den sonra çalışmadığı, yaz ayları için yapılan fazla mesai süresi ile kış ayları için yapılan fazla mesai süresi aynı olmadığı anlaşıldığından, fazla mesai ücretinin kış dönemi ve yaz dönemi için ayrı ayrı hesaplanması gerekirken, davacının tüm dönemde aynı şekilde çalıştığının kabulüyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8693, Karar No: 2023/5698, Tarih: 27.09.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/8693 E.  ,  2023/5698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1803 E., 2022/1676 K.

SUÇLAR : Tasarlayarak öldürme, kasten yaralama, silahla zincirleme tehdit, hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

1. Katılan sanık ... hakkında katılan ...'ya yönelik kasten yaralama ve hakaret, katılanlar ..., ..., ... ve ...'ye yönelik silahla tehdit suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri ile katılan sanıklar ..., ... hakkında katılan sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair hükmün niteliği itibarıyla 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, katılan sanık ...'un bu hükümlere yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 ... maddesi gereğince REDİNE, karar verilmiştir.

2. Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik tasarlayarak öldürme suçundan kurulan hükümle ilgili yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ...'un duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.01.2022 tarihli 2021/381 Esas 2022/37 Karar sayılı kararı ile; sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik tasarlayarak öldürme suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 ... maddesi uyarınca 24 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına, karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 27.05.2022 tarihli, 2022/1803 Esas 2022/1676 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar ... ve ... vekili, katılan ... vekilleri, katılan Bakanlık vekili ile katılan Sanık ... ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 27.05.2022 tarihli, 2022/1803 Esas 2022/1676 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar ... ve ... vekili, katılan ... vekilleri, katılan Bakanlık vekili ile katılan Sanık ... ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanık ... ve müdafiinin; eksik incelemeye, meşru müdafaaya, meşru müdafaada sınırın aşılmasına, suç vasfına, haksız tahrikin derecesine, ceza ehliyetine, mahkemenin tarafsız olmadığına, ilişkindir.

Katılanlar ... ve ... vekilinin; haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ... ile katılan ...'nın 2009 yılından beri evli oldukları ve iki çocuklarının bulunduğu, son 5 yıldır evliliklerinde sorunlar olması nedeniyle ayrı yaşadıkları, ...'nın annesinin evinde çocukları ile birlikte yaşadığı, aynı zamanda olaydan önce maktul ile duygusal birlikteliğinin olduğu,

katılan ... her ne kadar bu durumu reddetse de bu duygusal birlikteliğin yakınları ..., tanıklar ... ve ...'ın beyanlarıyla da doğrulandığı, tanıkların beyanlarında ...'ın sık sık ...'nın evine gidip geldiğini, hatta orada kaldığını bildiklerini ve gördüklerini söyledikleri, sanık ...'ın ...'ya yönelik hakaret ve tehdit eylemleri nedeniyle bir çok soruşturma dosyasının, hakkında açılmış davanın ve verilmiş uzaklaştırma ve ceza kararının bulunduğu, katılan ...'nın annesi Cennet'in olaydan bir gece önce vefat ettiği, olay günü de cenazesinin kaldırılacağı, ...'ın bu vefat haberinden bilgisinin olduğu, hatta ... üzerinden paylaştığı yazılarında ''Allah'ım sen çok büyüksün, en sonunda gebermiş, o....pu, yatacak toprak bulamazsın inşallah, Cehennem ateşinde yanarsın-Allah'ım sen ne büyüksün en sonunda duamı kabul ettin adı kanı bozuk pislik o...pu, ölüyormuş sen ne çok büyüksün, hesap sormaya başladın'' gibi yazıları paylaştığı, yine paylaşımlarının devamında ...'yı kastederek ''Yarın karşıma kimi çıkaracaksan ona söyle, ölmeyi de öldürmeyi de göze alsın, sabah oradayım'' diye yazdığı, maktulü kastederek ''Mavi tişörtlü çocuğu arıyorum arkadaşlar İncirliova'da oturuyor,