muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2061, Karar No: 2017/1852, Tarih: 03.05.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/2061 E.  ,  2017/1852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ... 1 ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2015 tarihli ve 2014/600 esas, 2015/178 sayılı kararını müteakip, ... 1. Çocuk Mahkemesinin 13/05/2015 tarihli ve 2015/352-237 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 05/06/2015 tarihli ve 2015/539 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26.maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür. "yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde" (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 19/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10119-2015-21250/67553 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 05/06/2015 tarihli ve 2015/539 değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 03/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22588, Karar No: 2019/11343, Tarih: 22.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22588 E.  ,  2019/11343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde tır şoförü olarak 15.05.2011 tarihinden 23.01.2014 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin davalı tarafça haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ihbar tazminatı, ücret alacağı ile fazla mesai ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda; davacı vekili 15.09.2015 tarihli mazeret dilekçesi ile 16.09.2015 tarihli duruşma gününe katılamayacağından mazeretinin kabulüne karar verilerek yeni duruşma gününün uyap üzerinden öğrenilmesine karar verilmesini talep etmiş, aynı dilekçe ile ıslah için tarafına süre verilmesini istemiştir. Mahkemece, 16.09.2015 tarihli celsede davacı vekilinin mazereti kabul edilerek duruşma gününü uyaptan öğrenmesine ve davasını ıslah etmesi için bir sonraki celseye kadar süre verilmesine karar verilmiş ve duruşma 02.11.2015 tarihine bırakılmıştır. Davacı vekili ıslahını 02.11.2015 tarihine kadar yapmadığından, Mahkemece bu defa 02.11.2015 tarihli celsede davacının davasını ıslah etmesi için son kez 2 hafta kesin süre verilmesine, süresi içerisinde ıslahın yapılmaması halinde ıslah talebinden vazgeçilmiş sayılacağı ihtarını içeren meşruhatlı davetiye çıkartılmasına karar verilmiş, davacı vekili ise 2 haftalık süre içinde hesaplama raporuna göre talep miktarlarını arttırmış, davalı taraf ise, ıslahın süresinde yapılmadığını bildirerek ıslahı kabul etmediklerini beyan etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 90. maddesi "sürelerin belirlenmesi" başlığını taşımakta olup, ilgili maddenin birinci fıkrasında sürelerin, Kanunda belirtildiği veya hâkim tarafından tespit edildiği, Kanunda belirtilen istisnai durumlar dışında, hâkimin kanundaki süreleri artırıp eksiltemeyeceği düzenlenmiş, aynı Kanunun 181.maddesinde de kısmi ıslahın 1 haftalık süre içerisinde yapılacağı, bu sürede ıslah işlemi yapılmaz ise ıslah hiç yapılmamış gibi davaya devam edileceği düzenlenmiştir.

Uyuşmazlığa bakıldığında, Mahkemece Kanundaki süreye aykırı bir süre belirlendiği ve davalının ıslahın süresi içinde yapılmadığı yönündeki itirazına rağmen Mahkemenin ıslahın süresinde yapıldığı kabul edilerek ıslah ile arttırılan miktarlar yönünden hüküm kurduğu anlaşıldığından karar hatalı olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7352, Karar No: 2017/16839, Tarih: 30.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/7352 E.  ,  2017/16839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesi ile, davalı yan ile akdetmiş olduğu 01.10.2010 tarihli perakende satış sözleşmesi, 01.08.2014 tarihli perakende satış sözleşmesi ve 26.10.2009 tarihli dağıtım sistemine bağlantı anlaşması gereği kullandığı elektrik tüketim miktarına göre davalı şirketçe tahakkuk ettirilen elektrik faturalarını ödediğini, dava tarihinden geriye dönük 10 yıl içerisinde ödemiş olduğu elektrik faturalarında usul ve yasaya aykırı olarak kayıp-kaçak elektrik bedellerinin tahakkuk ettirilerek şirketten bu dönem içerisinde 8.290.000 TL kayıp kaçak bedelinin haksız olarak tahsil edildiğini, bu bedelleri bir kısım faturalara göre hesapladıklarını, bilirkişi tarafından yapılacak inceleme sonucunda dava değerinden yüksek çıkması halinde dava ve talep haklarını saklı tuttuklarını, yapılan işlemin hiç bir hukuki dayanağının bulunmadığını belirterek, davalarının belirsiz alacak davası olarak kabulü ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şirketten tahsil edilen 8.290.000 TL kayıp-kaçak kullanım bedelinin ödeme tarihlerinden hesaplanacak ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesi ile; açılan davanın usul ve esas yönünden yersiz olup reddinin gerektiğini, elektrik faturalarında yer alan dava konusu bedelleri şirketin değil yasa gereğince bu bedelleri ... Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından belirlendiğini ve faturaların kurul kararıyla onaylanan tarifelere göre düzenlendiğini, dava dilekçesinde belirtilen abonelik sözleşmeleri ile abone numarasının birbirini tutmadığını, dava dilekçesinde 10000001970 numaralı aboneliğe ilişkin talepte bulunduğunu, ancak yine dava dilekçesinde belirtilen 01.10.2010 ve 01.08.2014 tarihli perakende satış sözleşmelerinin bu aboneliğe ait olmadığını, 10000002140 numaralı davacıya ait başka bir aboneliğe ait sözleşme olduğunu, ayrıca davacının taleplerinin zaman aşımına uğradığını, bu nedenle zaman aşımı def'inde

bulunduklarını, bundan öte ... Asliye Ticaret Mahkemesinde benzer konulu bir davanın bulunduğunu, bu davada Danıştay 13. Dairesinin 2012/606 esas sayılı dosyasının bekletici mesele yapılmasına karar verildiğini, savunmaları kabul edilmediği takdirde iş bu dava için de Danıştay’da görülen davanın bekletici mesele yapılmasını talep ettiklerini savunarak, haksız ve yersiz açılan davanın reddini istemişlerdir.

bulunduklarını, bundan öte ... Asliye Ticaret Mahkemesinde benzer konulu bir davanın bulunduğunu, bu davada Danıştay 13. Dairesinin 2012/606 esas sayılı dosyasının bekletici mesele yapılmasına karar verildiğini, savunmaları kabul edilmediği takdirde iş bu dava için de Danıştay’da görülen davanın bekletici mesele yapılmasını talep ettiklerini savunarak, haksız ve yersiz açılan davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davaya konu edilen faturada belirlenen ve EPDK tarafından belirlenen tarifeler üzerinden faturaya yansıtılan bedellere ilişkin EPDK kararı aleyhine açılmış bir dava bulunmadığını, ortada iptal edilmemiş ve halen yürürlükte bulunan bir karar ve buna bağlı olarak uygulanmakta olan bir tarife bulunduğundan bu karar da dağıtım şirketlerini bağlayacağını, davalı vekili kayıp kaçak bedellerinin iadesine ilişkin olarak Danıştay 13. Dairesinin 2012/606 Esas sayılı dava dosyasının bekletici mesele yapılmasını talep etmiş ise de, her dava açıldığı tarihteki duruma göre karara bağlanacağından ve Danıştay'ca yürütmeyi durdurma kararı verilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik ...sinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı Kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 Sayılı Kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; ... Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekâlet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekâlet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkûm etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkûm edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.)

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemizin istikrar kazanmış yerleşik içtihatlarına göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken; davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdir edilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken; davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdir edilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/300, Karar No: 2011/447, Tarih: 22.06.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/9-300 E.  ,  2011/447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 2.İş Mahkemesi

TARİHİ : 14.12.2010

Taraflar arasındaki “Alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Denizli 2.İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 17.02.2009 gün ve 2008/318 E. 2009/25 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekilince istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 23.07.2009 gün ve 2009/26507-22536 sayılı ilamı ile;

("...Dava, 2821 sayılı Sendikalar Kanunun 61. maddesi uyarınca sendika aidat alacağının faiziyle birlikte tahsili talebine ilişkindir.

Davacı Genel-İş Sendikası, Denizli İl Özel İdaresi Başkanlığı aleyhine açtığı davada; 22.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5747 Sayılı Yasa gereğince Ulukent Belediyesinin tüzel kişiliğinin kaldırılarak köye dönüştürüldüğünü, bu nedenle davanın aynı yasanın geçici 2/4.maddesi gereğince davalıya yöneltildiğini Ulukent Belediye Başkanlığı ile aralarında 15.08.2003 - 14.08.2006 yürürlük süreli toplu iş sözleşmelerinin bulunduğunu, bu sözleşmeler gereğince işçilerin ücretlerinden kestiği aidatları sendikaya ödemesi gerekir iken ödemediğini belirterek sendika aidat alacağının kesildikleri aydan bir ay sonra başlayacak en yüksek banka işletme kredisi faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, 5747 sayılı yasanın geçici 2/4. maddesinin son cümlesinin Belediyenin tüzel kişiliğinin sona ermesinden sonra hüküm ifade edeceğini, Belediyenin tüzel kişiliği dava tarihinde ve halen devam ettiğini, dolayısıyla kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın husumet yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece 5747 sayılı yasanın geçici 2/1. maddesine göre yasa gereğince mahalle veya köye dönüşen belediyelerin tüzel kişiliği, organları ve bunların hak, yetki ve görevlerinin ilk genel mahalli idareler seçimine kadar devam edeceği belirtildiğinden Ulukent Belediye Başkanlığının tüzel kişiliğinin dava ve karar tarihinden devam ettiği, dolayısıyla davalı Denizli İl Özel İdaresi Başkanlığının davada taraf sıfatının bulunmadığından davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Davacı sendika, 5747 sayılı yasanın geçici 2/4 yasanın yürürlüğe giriş tarihi olan 22.3.2008 tarihinden itibaren husumete ehil olanın Belediye değil, Denizli İl Özel İdaresi Başkanlığının olduğu ve davalarda husumetin ilk mahalli idareler seçiminden sonra İl Özel İdaresine yöneltileceği yorumunun hukuki dayanağının bulunmadığı gerekçesiyle kararı temyiz etmiştir.