muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4333, Karar No: 2023/3137, Tarih: 24.04.2023

b) 2009, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

Karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 24.12.2020 tarihli ve 2020/102 Esas, 2020/3065 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde;

a) Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine,

b) 2009, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilerek sanığın 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca üç kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın suçları işlemediğine, somut delil bulunmadığına, delillerin toplanmadığına, ele geçirilen delillerin hukuka aykırı olarak elde edildiğine, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının ayrı suç olmadığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan da mahkûmiyet hükmü kurulduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin incelemeye konu kararı ile söz konusu mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşıldığından 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin altıncı fıkrası uyarınca zincirleme suçlarda zamanaşımının son suçun işlendiği günden itibaren işlemeye başlayacağı gözetildiğinde, 2009 takvim yılı yönünden de zamanaşımının henüz gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 2009, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 5 inci maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesinin 3, 4, 5 ve 6 ncı fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası da gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında 2010 Takvim Yılında Sahte Fatura Düzenleme ve Kullanma Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Ön inceleme bölümünden açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında 2009, 2011 ve 2012 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Başkaca yönleri incelenmeyen Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 24.12.2020 tarihli ve 2020/102 Esas, 2020/3065 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34318, Karar No: 2020/17883, Tarih: 09.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/34318 E.  ,  2020/17883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde tır şöförü olarak 15.05.2013-19.09.2014 tarihleri arasında çalıştığını, net ücretinin 1.855,00 TL olduğunu, iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24. maddesine göre haklı sebeple feshettiğini ve çeşitli işçilik alacaklarının olduğunu ileri sürerek, kıdem tazminatı, ücret, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 14.05.2013-19.09.2014 tarihleri arasında şoför olarak çalıştığını, 19.09.2014 tarihinde ücretine zam istediğini ancak zammın olamayacağının kendisine bildirildiğini, akabinde de iş sözleşmesini feshettiğini, davacının iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24 maddesine göre feshetmesinin hukuka uygun olmadığını, tüm ödemelerinin yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiş ve karşı dava olarak ihbar tazminatı talebinde bulunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak asıl davanın kabulüne karar verilmiş ve davalının ihbar tazminatı talebi harcı yatırılmadığından karşı dava olarak nitelendirilmemiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tır şoförleri yurtiçinde veya yurtdışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler.

İşin düzenlenmesi ve çalışma şartları yönünden, taşımacılık işinde çalışan şoförler ve çalıştıran işverenler onaylanan Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Taşıtlarda Çalışan Personelin Çalışmalarına İlişkin Avrupa Anlaşması, bu yönde kabul edilen Uluslararası Karayolu Taşımacılığı Yapan Araçlarda Kullanılan Takograf Cihazları Hakkında Yönetmelik hükümlerine ve Karayolu Taşıma Yönetmeliği’nin 34 ila 37. maddeleri taşıma işlerinde istihdam edileceklerin hakları, nitelikleri ve çalışma ve dinlenme sürelerinde tabii olacakları mevzuat açıkça belirtilmiştir. Sözleşme ve yönetmelik hükümlerinde tır şoförlerinin 4857 sayılı İş Kanunu’ndan farklı olarak günlük ve haftalık sürüş ve dinlenme saatlerinin açıkça öngörüldüğü, bu nedenle öncelikle bu hükümlere göre çalışma süresi ve fazla çalışmaların belirlenmesi gerekeceği açıktır.

Anılan hükümlere göre takograf kullanılması zorunlu olup günlük sürüş süresi 4,5 saatlik sürüşten sonra mola verilmek koşulu ile günlük sürüş süresi 9 saat haftalık sürüş saati ise 6 gün olup 6 gün sonunda bir haftalık dinlenme gerçekleştirilmelidir. Günlük dinlenme süresi ise ilki kesintisiz en az üç saatten ve ikincisi de kalan kesintisiz dokuz saat şeklinde alternatif olarak iki ayrı süreç halinde de kullanılabilen, en az 11 saat sürmelidir. Düzenli haftalık dinlenme süresi ise en az 45 saat olmalıdır.

Taşımacılık işinde gerek yurtiçinde ve gerekse yurtdışında çalışsın, işçi kural olarak yalnız yolculuk yaptığından salt tanık beyanı ile fazla mesai ve tatillerde çalıştığını kanıtlaması yeterli değildir. Ancak özellikle yurtdışı taşımacılıkta takograf ve sürüş kartı zorunluluğu bulunduğundan, ki bu yurtiçi taşımacılıkta da yönetmeliğe göre gereklidir, bu kayıtlara dayanılması halinde bu kayıtların, yurda giriş ve çıkış kayıtlarının, yurtiçi taşımacılıkta sevk irsaliyelerinin teslim tutanaklarının, yapılan yol kilometresi ile ilgili kayıtların, boşaltma ve bindirme sürelerini belirleyen kayıtlar, esas alınarak şoförün sürüş süresi, buna göre fazla çalışma çalışmalarının belirlenmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı yurtiçi tır şoförü olarak çalışmakta olup, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanığı Murat’ın beyanına göre haftalık 36 saat üzerinden fazla çalışma ücreti hesabı yapılmıştır. Davacı tanığı, davalı işveren nezdinde boyacı unvanıyla çalışması nedeniyle davacının çalışma şeklini ve araç kullanma saatlerini bilebilecek durumda değildir. Diğer taraftan dosya kapsamında davacı vekili delil listesinde takograf kayıtlarına dayanmış ve bu kayıtların zarf içinde dosyaya sunulduğunu beyan etmiştir. Her ne kadar takograf kayıtlarına dosyada fiziken rastlanmamış olsa da bu kayıtların davacı tarafından dosyaya sunulduğu ve Mahkeme kaleminde muhafaza edildiği delil listesi ve dosya kapağından anlaşılmakla, temyiz eden taraf olan davalı lehine usulü kazanılmış haklar gözetilmek suretiyle davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı takograf kayıtlarına göre belirlenmelidir. Bu şekilde bir araştırma yapılmaksızın sadece tanık beyanlarına itibarla davacının fazla çalışma ücreti talebinin kabulü hatalıdır.

3-Davalı işveren tarafından cevap dilekçesinde ihbar tazminatı talebiyle karşı dava açıldığı ve harcının da yatırıldığı gözetilmeksizin Mahkemece davalının bu talebinin karşı dava olarak nitelendirilmemesi ve bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden hüküm kurulması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8794, Karar No: 2023/17572, Tarih: 26.04.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/8794 E.  ,  2023/17572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kötü muamele

Sanık hakkında katılana karşı hakaret suçundan neticeten hükmolunan 1.500,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktar itibarıyla 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu belirlenmiştir.

Sanık hakkında kötü muamele suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca neticeten verilen 1.500,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında kötü muamele suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin; sanığın üzerine atılı suçları işlemediği, sanığın aşamalardaki tutarlı savunmasına itibar edilmesi yerine olay yerine yakın olmayan tanığın beyanına itibar edilerek mahkumiyet kararları verildiği, sunulan delillerin mahkemece dikkate alınmadığı, suçların sabit olmadığı, kesin delillerin bulunmamasına rağmen mahkumiyet kararları verildiği, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın, sanığın eşi olduğu, son 5 yıldır anlaşamamaları nedeniyle aynı apartmanda altlı üstlü farklı dairelerde oturdukları, her iki dairenin de sanığın üzerine kayıtlı olduğu, katılanla sanık arasındaki anlaşmazlıklar nedeniyle sanığın, önce katılanın oturduğu evi katılanın rızası ve bilgisi dışında iki kez satışa çıkardığı, katılanın haberdar olması üzerine tapuya şerh verdirdiği, sanığın katılanı yıldırmak gayesiyle, üç defa elektiriğini kesip, şarter düğmesini kırdığı, hatta bir keresinde iftar saatine çok az bir zaman kala bunu yaptığı, bu eylemler sonucu katılanın uzun süre elektriksiz kaldığı, bu şekilde sanığın merhamet, acıma ve şefkatle bağdaşmayacak nitelikte eylemde bulunarak kötü muamele suçunu işlediği, yine sanığın bu olaylar sırasında katılana yönelik "Ananı avradını sinkaf edeceğim, utanmazlar." diyerek hakaret ettiği şeklinde iddia olunan olayda, Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı hakaret ve kötü muamele suçlarını işlediği sabit görülerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Verilen Hüküm Yönünden

Hükmün tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Kötü Muamele Suçundan Verilen Hüküm Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. 5237 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinde düzenlenen kötü muamele suçunun oluşması için mağdura yönelik fiillerin süreklilik arz etmesi ve kanunda düzenlenen fiillerden farklılaşması gerektiği, her türlü kötü muamelenin bu suçun oluşmasını olanaklı kılmayacağı, yarı aç veya susuz bırakma, uyku uyutmamak, zor koşullarda çalışmaya mecbur bırakmak gibi eylemlerin bu suça örnek olabileceği göz önüne alınmalıdır.

İncelemeye konu dosyada; tarafların evli oldukları ve olay tarihi öncesinde yaklaşık 5 yıldır ayrı yaşadıkları, aynı binada altlı üstlü sanığa ait farklı dairelerde oturdukları anlaşılmakla, sanığın, katılanın ikamet ettiği evin elektiriğini üç defa kesip, şarter düğmesini kırdığı, bu eylemler sonucu katılanın uzun

süre elektriksiz kaldığı şeklindeki katılanın anlatımları dikkate alınarak, Yerel Mahkemece kabul ve oluşa göre sanığın eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 113 üncü maddesinde düzenlenen kamu hizmetlerinden yararlanma hakkının engellenmesi suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek aynı Kanun'un 232 nci maddesi uyarınca kötü muamele suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Kabule göre de;

süre elektriksiz kaldığı şeklindeki katılanın anlatımları dikkate alınarak, Yerel Mahkemece kabul ve oluşa göre sanığın eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 113 üncü maddesinde düzenlenen kamu hizmetlerinden yararlanma hakkının engellenmesi suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek aynı Kanun'un 232 nci maddesi uyarınca kötü muamele suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Kabule göre de;

7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde "Basit Yargılama Usulü" düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 nci ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Belirlendiğinden hüküm bu yönleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Verilen Hükmün Temyizinde

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Kötü Muamele Suçundan Verilen Hükmün Temyizinde

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun’un 326 ıncı maddesinin son fıkrasının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5965, Karar No: 2016/10384, Tarih: 09.06.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/5965 E.  ,  2016/10384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında ticari ilişki olduğunu, müvekkilinin davalıdan alacaklı olduğunu, alacağın tahsili için başlatılan ilamsız icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, takibin devamını ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunmuş, müvekkilinin davacıya borcu olmadığını savunarak davanın reddini, kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, yetki itirazının TBK md. 89 gereğince reddine, dava konusu faturaların davalı tarafın ... formlarında bildirildiği, faturaların ve ürünlerin davalı tarafça teslim alındığı, davalının ödeme savunmasında bulunmadığı, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece tayin edilen 22.01.2014 tarihli ön inceleme duruşmasına davalı vekili tarafından mazeret bildirilmiştir. Davalının bu mazereti hakkında mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması isabetsizdir. Diğer yandan tahkikatın bittiği ve sözlü yargılama aşamasına geçildiği hususunda ayrı bir gün tayin edilip davalıya bildirilmemiş olması da davalının savunma hakkının kısıtlanmasıdır. Ayrıca alacağın varlığının ve miktarının tespiti teknik bir inceleme gerektirdiği halde, mahkemece re'sen hesaplama yapılması da kabul şekliyle isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 09/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18877, Karar No: 2015/32223, Tarih: 12.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/18877 E.  ,  2015/32223 K.**

* İLK ÖĞRETİM OKULUNDA HİZMETLİ OLARAK ÇALIŞAN DAVACI

* BELİRSİZ SÜRELİ İŞ SÖZLEŞMESİNDE BELİRLİ DÖNEMLERDE HİZMET ALINMASI

**"İçtihat Metni"**

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret, fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; 15.09.2000 tarihinde L...İlköğretim Okulu’nda hizmetli olarak çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin feshedildiği 31.05.2012 tarihine kadar 11 yıl 8 ay 16 gün kesintisiz hizmet ettiğini, en son aylık ücretinin net 750,00 TL olduğunu, işyerinin L...İlköğretim Okulu olduğu halde ilk sigorta girişinin o dönem Okul Aile Birliği Başkanı olan S... Ş.. olarak gösterildiğini, daha sonra L... İlköğretim Okulu Okul Aile Birliği Başkanlığı gösterildiğini, 15.09.2000-31.05.2012 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını, okul müdürünün değişmesinden sonra haksız olarak işten çıkartıldığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ve ücret alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı T.C.M..E.. Bakanlığı; davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, iş sözleşmesinde belirlenen sürenin sona ermesi nedeniyle işine son verildiğini, çalışmasının okulun eğitim-öğretim dönemlerinin kapsadığını, yazın üç ay eğitime ara verilen okulda davacının işçi olarak çalıştırılmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı R...Güvenlik Temizlik Sosyal Hizmetler-S... Şen usulüne uygun tebligata rağmen savunmada bulunmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Karar başlığında 2 numaralı davalı olarak sadece T.C. M... E... Bakanlığı yazılması gerekirken İlçe M.. E.. Müdürlüğü’nün yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davalı işyeri, resmi okul olup hizmet alımları da sürelidir. Davacının hizmet akitleri de 9 ay süreli yapılmıştır. Başka bir deyişle davacının çalışmaları belirsiz süreli hizmet akdi olmakla birlikte, eğitim ve öğretimin devam ettiği dönemlere ilişkindir. Bu nedenle davacının hizmet süresi kayıtlı sürelere göre belirlenmelidir. Hizmet süresinin yılda 12 ay kesintisiz olarak belirlenmesi hatalıdır.

4-Bozma üzerine verilen kararda yargılama giderleri ve vekâlet ücretlerinin değişeceği de gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

4-Bozma üzerine verilen kararda yargılama giderleri ve vekâlet ücretlerinin değişeceği de gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.