muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/43748, Karar No: 2016/3486, Tarih: 17.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/43748 E.  ,  2016/3486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, asıl işveren olan davalı şirket bünyesinde arıza bakım ve onarım teknisyeni olarak işe başladığını, işe başlarken 200,00 TL yol, 300,00 TL yemek yardımı yapılacağının belirtildiğini iddia ederek 04.03.2013 tarihinden dava tarihine kadar ödenmemiş yol ve yemek ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ise husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davacıya ait hizmet döküm cetveli incelendiğinde, 03.01.2013-30.6.2013 tarihleri arasında alt işveren ... San. ve Tic. Ltd. Şti. nezdinde çalışan davacının 02.07.2013 tarihinden itibaren davalı şirket nezdinde çalışmaya başladığı ve dava tarihi itibariyle çalışmasını davalı şirket bünyesinde sürdürdüğü görülmüştür. Yani davacı 02.07.2013 tarihinden itibaren davalı şirketin kadrolu işçisidir. Öncelikle, davalı şirketin 31.10.2012 tarihli cevabi yazısında, kurumunda çalışan kadrolu işçi ve memur personele servis tahsis edildiğini, ihaleli elemanlara ise servis tahsis edilmediğini, ancak yol ve yemek ücretlerinin nakdi olarak ödendiğini belirttiği dikkate alınmaksızın 02.07.2013 tarihinden itibaren kadrolu işçi olarak çalışıp servis hakkından faydalanan davacı yararına yol ücreti takdir edilmesi hatalı olmuştur.

Ayrıca, davalı cevap dilekçesinde delil olarak ihbar olunan şirketten davacının özlük dosyası ile bordroların getirtilmesini talep etmiş olup mahkeme bu konuda herhangi bir araştırma yapılmamıştır. Yine davalı şirketin sunduğu ve davacının kadrolu işçi olarak çalışmaya başladığı tarihten itibaren düzenlenmiş bordroların bir kısmında da yemek ücreti tahakkuku bulunduğu görülmüş, ancak mahkemece değerlendirilmemiştir. Mahkemece yapılacak iş, davacının özlük dosyası ile bordrolarının ihbar olunan şirketten getirtilmesi, yol ve yemek ücreti tahakkuklarının ve ödemelerinin titizlikle araştırılarak belirlenmesi, bordro sunulan aylara ait yol ve yemek ücretleri tahakkukları ve ödemelerinin mahsubundan sonra ve gerekirse yeniden rapor aldırılarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Kaldı ki, davacının 04.03.2013-02.06.2014 tarihleri arasındaki dönem için yol ve yemek ücreti talebinde bulunduğu ve bu dönemin 15 aylık bir süreyi kapsadığı ortada iken 17 ay için yol ve yemek ücreti hesabı yapılması da hatalı olmuştur.

Kaldı ki, davacının 04.03.2013-02.06.2014 tarihleri arasındaki dönem için yol ve yemek ücreti talebinde bulunduğu ve bu dönemin 15 aylık bir süreyi kapsadığı ortada iken 17 ay için yol ve yemek ücreti hesabı yapılması da hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2620, Karar No: 2012/7571, Tarih: 22.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/2620 E.  ,  2012/7571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 1.642,69 TL alacak için takibe itirazın iptali inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; ... isimli gemide kaçak akaryakıt yakalandığından bahisle davalıya kaçak petrolün yakalanması halinde ihbar edenlere ve yakalayan kamu görevlilerine, ikramiye ödenmesine ilişkin usul ve esaslar hakkında yönetmelik gereğince ikramiye ödendiği, ancak ... 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/146-217 sayılı kesinleşmiş mahkeme kararı ile sözkonusu ... gemi kaptanının beraatine, akaryakıtın Tübitak raporuna göre ulusal marker seviyesi geçerli çıktığından müsadere talebinin reddine ve ... şirketine iadesine ve geminin müsadere talebinin kaldırılarak kayit malikine iadesine karar verildiği, dolayısıyla akaryakıtın kaçak olmadığının sabit olduğu, bu durum itibariyle davalıya ödenmiş bulunan ikramiyenin davalı tarafından iade edilmesi gerekirken, iade etmediğinden 1.642,69 TL alacağın tahsili için girişilen takibe itirazın iptali ile inkar tazminatının tahsilini istemiştir.Davalı cevabında, konu ile ilgili kanun ve yönetmelik hükümleri incelendiğinde, kanun koyucunun amacının dava konusu %10'luk ikramiye diliminin teşvik olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile akaryakıtın kaçak olmadığının sabit olduğu, bu nedenle davalıya ödenen ikramiyenin davalı tarafça iade edilmesi gerektiği, davalının sebepsiz zenginleştiği gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davalı temyiz etmektedir.Kaçak petrolün tespit ve tasfiyesi 5015 sayılı Kanunun Ek 3.maddesine göre yapılmaktadır. İkramiye ödemeleri ise aynı yasanın Ek 4.maddesi gereğince tayin ve tespit olunur.Somut olayda; 23.02.2009 tarihinde ... Petrol Araştırma Merkezi tarafından yapılan analiz sonucu, anılan yasanın Ek 3.maddesine göre kaçak petrolün tespitinin yapıldığı ve buna göre davalıya Ek 4/1-a maddesi gereğince de ikramiye ödendiği anlaşılmaktadır.Bir ihbar sonucunda kaçak petrolün sahipli yakalanması halinde kaçak petrolün satışından sonra vergiler dahil elde edilen toplam gelirin %10'u tutarında ihbar edene, %10'u tutarında da kaçak petrol yakalanması eylemine bizzat ve fiilen katılan kamu görevlilerine ikramiyenin ödendiği açıktır.... 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/146-1217 sayılı dosyasında verilen beraat kararına ilişkin gerekçede belirtilen TÜBİTAK raporu ile kaçak petrolün yakalanması ile hazırlık tahkikatında elde edilen ODTÜ raporu çelişmektedir.

Davalıya, 5015 sayılı Yasanın ek 4.maddesine göre ikramiyenin ödendiği, aynı yasanın ek 4.maddesinin 1/a bendi 3.satırına göre, kaçak petrole ilişkin mahkumiyet hükmünün varlığı halinde, ayrıca %15 tutarında ikramiye de ödeneceği belirtilmiş olup, uyuşmazlıkta istirdadı istenen ikramiye, belirtilen bu ikramiye olmayıp, Ek 4.maddesi 1/a bendi 1.satırında belirtilen ihbar neticesinde ödenen ikramiyedir.Asliye Ceza Mahkemesi kararının ikramiye ödenmesine ne derece etkisi olacağı hususunda anılan yasa ile ilgili yönetmelikte bir hüküm bulunmamaktadır. İlgili yasanın Ek 3.maddesine göre kaçak petrolün tespitinin yapılması ile, 4.maddesine göre ikramiyenin ödenmesi yakalama ve ihbar sonucunda olacağı şeklinde yorumlanmalıdır. İkramiyenin ödenmesi hususunda da Ek 4.madde gereğince Ceza Mahkemesi sonucunun belirlenmesine dair bir hüküm olmadığından, ikramiyenin geri ödenmesine ilişkin yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7621, Karar No: 2014/14415, Tarih: 25.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7621 E.  ,  2014/14415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 17/03/2014

Numarası : 2013/199-2014/86

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde işe girerken kendisinden teminat amaçlı alınan boş senedin doldurup icraya konulan senet yönünden borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının yanında çalışmadığını, senedin teminat senedi olmadığını açılan davanın yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının ispat edilemeyen davasının reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davaya konu senedin boş olarak alınıp sonradan davalı tarafından doldurulup doldurulmadığı hususudur.

Somut olayda, davacı icra takibine konu olan senedin kendisi davalıya ait işyerinde kasiyer olarak işe girerken kendisinden alınan teminat senedi olduğunu ve sonradan doldurulduğunu iddia ederek borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir. Duruşmada dinlenilen tanıklardan davacı tanığı F.. D.. davacının davalının marketinde çalıştığını doğrulamıştır, diğer davacı tanığı G.. U.. da, davalının marketine işe girmek için başvurduğunda kendisine de boş senet imzalatılmak istendiğini beyan etmiştir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş, senet aslı getirtilerek, “ödeyecek” kısmında yazılı davacının adı, adresi ve imzasında kullanılan kalem ile, senedin üst kısmında yazılı tediye tarihi, borç miktarı, tarih, ödeme tarihi, E.. A.. ve yazıyla 9450,00 TL yazılarının ve 05.05.2010 tarihinin aynı kalemle yazılıp yazılmadığını ve aynı elin mahsulü olup olmadığını, senedin boş olarak alınıp alınmadığını şüpheye yer bırakmayacak şekilde yapılacak bir kriminal bilirkişi incelemesi ile belirlemek ve çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10231, Karar No: 2011/13656, Tarih: 12.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/10231 E.  ,  2011/13656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, dava konusu muhtesatların davalı zilyede ait olduğunun kabul edilmesinde ve zilyede ait olan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın yüzölçümüne ve taşınmaz üzerinde bulunan kavak ağaçlarının sayısına göre taşınmazın kapama kavaklık niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun ll/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesi gerekir. Şöyle ki;

Kavak ağacının bir yılda hasat edilemeyeceği göz önüne alınarak öncelikle kavak ağacının o yörede kaç yaşında kesim durumuna geleceği ve kesim çağındaki bu kavaklıktan elde edilecek gelir, resmi verilere dayanmak suretiyle tespit edilip, bundan kavak ağaçlarının kesim çağına kadar geçen süre içindeki masrafları indirildikten sonra bulunan değer kesim yılına bölünmek suretiyle dekar başına elde edilecek yıllık net gelir belirlenerek, bu net gelire de kapitalizasyon faizi uygulanmak suretiyle kapama kavaklığın değeri belirlenmelidir. Daha sonra davalı zilyedin kavaklık olarak kullandığı hazineye ait taşınmaz bölümünün yüzölçüm miktarı tespit edilerek bu kısmın ekilebilecek münavebe ürünlerine göre net gelir metodu esas alınarak zemin değeri belirlenip, kapama kavaklık değerinden düşülerek muhtesat niteliğindeki ağaçların bedelinin tesbiti gerekirken, bu yönteme uyulmadan değer tespit eden geçersiz bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2465, Karar No: 2023/6795, Tarih: 23.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2465 E.  ,  2023/6795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1488 Esas, 2022/134 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/333 E., 2019/107 Karar

Taraflar arasındaki marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 28.02.2007 tarihinde "... Kafe ..." unvanıyla ticari hayata başladığını, 03.12.2013 tarihinde "... Kafe" unvanı ile işletme belgesi aldığını, 18.11.2013 tarihinde ise "... İçkili Lokanta" olarak belge alıp faaliyetine devam ettiğini, ayrıca "... Pub", "... Disko" isimli zincir iş yerlerinin faaliyete geçirildiğini, 2015/31334 numarası ile "şekil" markasının davacı adına tesciline karar verildiğini, davalıların "..." markasını 2014/26658 numarası ile davacı ile aynı sınıf olan 43. sınıfta kötü niyetli olarak tescil ettirdiğini, markanın 2011 yılından beri davacı tarafından kullanıldığını ileri sürerek davalılara ait 2014/26658 numaralı "..." markasının hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının adına kayıtlı "..." ibaresini ve şeklini taşıyan birçok marka bulunduğunu, bu markaların davaya konu markanın ilk başvuru tarihi olan 31.03.2014 tarihinden sonra tescil edildiğini, davacının davalı müvekkillerinin adına kayıtlı davaya konu markanın ibare ve şekline birebir benzer markayı adına tescil ettirdiğini, davalı müvekkillerine ait markanın üzerinden haksız kazançlar elde etmekte olduğunu, söz konusu markanın davalı müvekkiller adına tescilli olduğu ve kullanılmasına son verilmesi için ilgililere ihtarname çekildiği, davacının yıllardan beri "..." markası ile faaliyet gösterdiğine dair beyanının da doğru olmadığını, internette geriye doğru tarihlere veya yıllara ait bilgi, haber, web sayfası bulunmadığını, davacının bahsettiği www.ayıgrup.com isimli internet sayfasının 22.10.2014 tarihinde kurulduğunu, bu tarihin davaya konu markanın tescil başvuru tarihi olan 31.03.2014 tarihinden sonraki tarihe denk geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının ilk faaliyetinin 06.03.2007 tarihinde “... Kafe ...” ticaret unvanı ile başladığı, 18.11.2013 tarihinde “... İçkili Lokanta” işletme adı ile içki satışı için ruhsat aldığı, Kasım 2013 ve Ocak 2014 tarihli internet sitesinde “... Pub” isimli iş yeriyle ilgili yorum bulunduğu, 03.12.2013 tarihinde “... Kafe” isimli işletmenin Kadıköy Kaymakamlığı Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü'ne kayıt ettirildiği, 2013 ve 2014 yılına ait 11 adet faturada “... İçkili Lokanta” ve “... Pub” ibarelerinin yer aldığı, “...” adını kullanan ve davacı ile ilgisi bulunmayan başka işletmelerin de mevcut olduğu, davacının 2011, 2012 ve 2013 yılı Kasım ayına kadar yazar kasa fişlerinin “... Yengeç-... Bozer” olarak düzenlendiği, ilk olarak 15.11.2013 tarihinde “... Bozer-... İçkili Lokanta” işletme adını kullandığı, 2013-2014 yıllarında “... Yengeç- ... Bozer” unvanı ile fatura ve yazar kasa fişlerini düzenlemeye devam ettiği, davacının işletme adında “...” ibaresini 2013 yılının 11. ayından itibaren kullandığı tespit edilmişse de, bu kullanımın markasal bir kullanım olduğuna dair bir delil bulunmadığı, davacının tescilli ticaret unvanında da “...” ibaresinin yer almadığı, hükümsüzlük talep edilebilmesi için markasal kullanımın davalıların markasının tescil tarihinden önce başladığının kanıtlanması gerektiği, davalıların davaya konu markayı dava dışı üçüncü kişiden devraldıkları, marka başvurusunun yapıldığı tarihlerde davacının “...” ibaresini markasal olarak kullandığı ve tanınır hale getirdiğine dair bir delilin mevcut olmadığı, bu nedenle davalıların kötü niyetli tescilinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kötü niyet iddiaları yönünden açıklama ve delillerinin değerlendirilmediğini, davalıların müvekkilinin logosunu dahi birebir kullandıklarını, markasal kullanıma dair delillerin ve heyet raporlarının yok sayıldığını, her iki heyet raporunda “...” ibaresinin dava konusu marka başvurusundan önce markasal kullanıldığının tespit edildiğini, dosya kapsamında yer alan belgeler ile tabela, menü görselleri, internet yayınları dikkate alındığında müvekkilinin markasal kullanımının sabit olduğunu, ibarenin işletme adı olarak kullanılmadığını, markanın hizmet sınıfında tescilli olduğunun gözetilmediğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalıların markayı İzmir 20. Noterliği'nin 26.02.2015 tarihli marka devir sözleşmesi ile markanın ilk sahibi ...'den devraldıkları ve kötüniyet yönünden ileri sürülen sebeplerin ispat yönünden yeterli olmadığı, davacının 2013 yılı Kasım ayından beri “...” ibaresini, tabelasında, faturalarda ve iş evrakında işletme adı olarak kullandığı, kullanımın yapılan hizmetin ifası sırasında markasal kullanım olduğu, marka üzerinde 43. sınıfta restorancılık hizmet sınıfında hak sahibi olduğunu ve davalı markasının hükümsüzlüğünü talep ettiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, davalılar adına tescilli 2014/26658 numaralı “...+Şekil” markasının 43. sınıfta “Geçici konaklama hizmetleri (Otel, motel, tatil köyü, pansiyon, devre mülk, yaz kampı, gençlik kampı, çadır kiralama, karavan konaklama, yer ayırtma hizmetleri. Gündüz bakım evi (kreş) huzur evi hizmetleri. Hayvan bakım ve barındırma hizmetleri.” dışındaki hizmetlerde kısmen hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkillerinin markayı dava dışı kişiden devraldıklarını, kötü niyet hususunda doğru karar verildiğini, ancak markasal kullanım yönünden yanılgılı değerlendirme yapıldığını, davacının dava konusu ibare ile ilgisiz “... Cafe” ibaresini kullandığını, “...” ibaresi üzerinde markasal kullanımı bulunmadığından tescil girişiminin olmadığını, marka başvurusundan kısa bir süre önce alınan ruhsatın markasal kullanım sayılamayacağını, ruhsatın kullanıldığının da ispatlanamadığını, az sayıdaki fatura ve yazar kasa fişlerinin delil üretmek için düzenlenmiş olabileceğini, markasal kullanımın ispatına esas alınamayacağını, bunların markasal kullanım niteliği taşımadığını, markasal kullanımın ciddi olması, ayırt edicilik kazandırması gerektiğini, markanın tanınmışlığının ispatlanamadığını, davacının başka unvanlarla fatura ve fişler düzenlemeye devam ettiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin üçüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.