muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/581, Karar No: 2016/4793, Tarih: 04.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/581 E.  ,  2016/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Tarihi : 18.06.2015

Dava, hak sahibi sıfatıyla davalıya ödenen ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi sonucu yersiz aylıkların yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 06/11/2008 tarihinde kesinleşen davalıya, babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle kesildiği, davacı Kurumca, davalıya 01.12.2008- 01.08.2012 tarihleri arasında yersiz ödenen aylıkların yasal faizleriyle tahsilinin talep edildiği, mahkemece davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hüküm eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin 2. fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

İnceleme konusu davada; öncelikle, davalı tanıkları dışında, resen tespit edilecek kişilerden, kanaat edinmeye yetecek kadarının uyuşmazlık konusu olan 01.12.2008- 01.08.2012 tarihleri arasındaki dönemi kapsar mahiyette, tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, tanıkların beyanları arasında çelişki olursa bu çelişki giderilmeli, davalı ve eski eşin uyuşmazlık dönemini kapsar şekilde geçmişe dönük adres değişiliklerine ilişkin bir belgenin dosyada yer almadığı anlaşıldığından, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılarak adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri tarihleriyle birlikte istenilmeli; ilgililerin dava konusu dönemi kapsayan adreslerinde, birlikte yaşama olgusunun var olup olmadığının tespiti amacıyla kolluk araştırılması yaptırılmalı, kurum raporunun aksinin sabit olup olmadığı belirlenmeli, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; medula sisteminde kayıtlarda görülen adresler ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, davalının eski eşi adına dauyuşmazlık konusu dönemi içeren su aboneliklerinin hangi adreste tesis edildiği saptanmalı, uyuşmazlık konusu dönem itibariyle seçmen bilgi kayıtlarında davacı ve eski eşin nerede oy kullandıkları ve seçmen bilgi sistemindeki adreslerinin neresi olduğu araştırılmalı, davalının 06.11.2008 tarihinde boşanılan eşle 14.08.2012 tarihinde yeniden evlendiği ve evlendikten sonra 30.01.2013 tarihinde çocukları Ç... B...'nun doğduğu da gözönünde bulundurularak böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirilmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9560, Karar No: 2024/7, Tarih: 09.01.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9560 E.  ,  2024/7 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1969 E., 2023/1860 K.

DAVA TARİHİ : 05.04.2018

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çanakkale 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/643 E., 2023/324 K.

Taraflar arasındaki evlat edinme davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının doğduğu andan itibaren davacı ile uzun yıllar boyu aynı mahallede oturduğunu ve yıllarca davacının bakım, gözetim ve eğitimi altında olduğunu, aile halinde yaşadıklarını, davacının, davalının merhum dayısının eşi olduğunu, davacının alt soyu olmadığını, davalının, davacıyı anne gibi benimsediğini, davalının eşinin de davaya muvaffakati olduğunu iddia ederek davalı ...'i evlat edinmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 16.07.2019 tarih ve 2018/320 Esas, 2019/638 Karar sayılı kararı ile davada davacı vekilinin davayı açmaya özel yetkisinin olmadığı, kendisine verilen sürede de özel yetkili vekâletnamesini sunmadığı anlaşılmış ve davanın açılmamış sayılmasına karar vermek gerektiği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 08.12.2022 tarih ve 2020/1142 Esas, 2022/2353 Karar sayılı kararı ile davacı karar tarihinden önce vefat ettiği halde, süresi içinde özel yetkili vekâletname sunulmadığından bahisle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, ölümle vekâlet ilişkisi sona erdiğinden vefat eden davacı vekilinin istinaf talebinin incelenemeyeceği, öncelikle davacının mirasçıları davaya dahil edilmek suretiyle taraf teşkili sağlanması, davacının ölümünün, kural olarak davayı konusuz hale getirmeyeceği, evlat edinenin ölümü, evlat edinmeye ilişkin diğer şartları etkilemiyorsa evlat edinmeye karar verilebileceği, bu nedenle yapılacak yargılama sonucuna göre, usulüne uygun şekilde tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilerek, delilleri tartışılarak, iddia edilen hangi vakıaların sabit görüldüğü ve hangi beyanlara itibar edildiği de açıklanmak suretiyle, yargısal denetime elverişli, gerekçeli şekilde karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf talebinin incelenmesine yer olmadığına, davalının istinaf talebinin kabulüne, diğer istinaf nedenleri bu aşamada incelenmeksizin İlk Derece Mahkemesinin kararının tamamının kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dinlenen tanık beyanlarından muris ... ile evlat edinilmek istenen ... arasında yasal olarak oluşması gereken birlikteliğin ve evlat edinme koşullarının mevcut olmadığı, taraflar arasındaki ilişkinin sadece aynı apartmanda birlikte oturmadan öteye gitmediği, 5 yıldan beri birlikte oturduklarına ilişkin iddianın ispatlanamadığı, murisin ölümü nedeniyle mirasçılarının davaya dahil edildikten sonraki beyanları da dikkate alındığında; evlat edinen ile evlat edinilmek istenenin altlı üstlü oturdukları, evlatlık ilişkisinin hiç bir zaman mevcut olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili, tarafların aynı evde yaşama zorunluluğu olmadığını, aile halinde yaşamalarının yeterli olduğunu, aynı binada oturduklarını, evlat edinme şartlarının gerçekleştiğini, davacının haftada kaç kez diyalize girdiğini ve bir kısım belgelerin getirilmesini talep ettiklerini, ancak incelenmediğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 313 üncü maddesi ile, erginlerin evlat edinilebilmesi için evlât edinilen, en az beş yıldan beri evlât edinen ile aile hâlinde birlikte yaşamakta ise evlat edinilebileceklerinin düzenlendiği, somut olayda evlat edinmek isteyen davacının altsoyunun bulunmadığı, evlat edinilmek istenenin, davacının eşinin öldüğü tarihe kadar ve davacının 5 yılı ... süredir ihtiyaçları ile ilgilenerek bakım koşulunu gerçekleştirdiği, uzun yıllardır evlat edinilmek istenenin davacı ile birlikte aile halinde yaşadıkları, evlat edinilenin eşinin rızasının alındığı, davacının vefat etmeden önce mahkemece alınan beyanı ile davalının beyanı ve tanık beyanlarına göre, evlat edinme koşulların oluştuğu, davacının duruşmada bizzat beyanı alındıktan sonra vefat etmesi üzerine mirasçıları davaya dahil edilerek taraf teşkilinin sağlandığı, olayların akışı karşısında davacının dava açmakta haklı olduğu, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile davalının istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın kabulüne, davacı müteveffa Nazife Ayaşgil'in, davalı ...'i evlat edinmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçıları vekili, tarafların hiçbir zaman aile halinde birlikte yaşamadıklarını, evlat edinme koşullarının oluşmadığını, davanın reddi gerektiğini, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, evlat edinme istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davanın kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, davacı ile davalının 5 yıldır aile halinde birlikte yaşayıp yaşamadıkları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 305 inci, 306 ncı, 307 nci, 308 inci, 309 uncu, 313 üncü, 314 üncü, 315 inci, 316 ncı maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı mirasçıları vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı mirasçıları vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3566, Karar No: 2018/362, Tarih: 24.01.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/3566 E.  ,  2018/362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Madencilik A.Ş. ve ... aleyhine 02/05/2014 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılar tarafından işletilen taş ocağı faaliyetlerinden dolayı oluşan tozun taşınmazında bulunan zeytin ağaçlarında verim kaybına neden olduğunu belirterek, uğradığı zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu taş ocağı işletmesinin üretimini 2014 yılı başında durduğu için işletmenin hali hazırdaki ekili arazi, zeytin ağaçları ve bitkiler üzerindeki muhtemel zararlarının alınan bilirkişi raporunda tespitinin mümkün olmayacağının belirtilmiş olması karşısında davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamında yer alan ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/52 D.İş sayılı dosyasında; davaya konu 19 parsel sayılı taşınmazda tespit yapıldığı ve tespit raporunda, davalılar tarafından işletilen taş ocağından çıkan tozların zeytin bahçesine taşındığı, ağaçlarının yapraklarının üzerine yapışan tozların gözenekleri kapattığı, gelişmesi için yapması şart olan fotosentez olayını ve döllenmesini etkilediği, bitkinin fotosentez olayını normal olarak yapamadığı için sürgün gelişimini ve çiçek tomurcuğu oluşumunu olumsuz yönde etkilediği ve meyve bağlama oranını da düşürdüğü belirtilerek taş ocağından yayılan tozun bitkilere ve ürünlerine zarar verme olasılığının yüksek olduğunun gözlemlendiği rapor edilmiştir. Hükme esas alınan 05/06/2015 tarihli bilirkişi raporunda ise, davalılar tarafından işletilen taş ocağının 2014 yılı başında faaliyetini durdurulduğu için; hali hazırdaki ekili arazi, zeytin ağaçları ve bitkiler üzerindeki muhtemel zararların tespitinin mühendislik ölçümleri yapılamamasından dolayı mümkün olmadığı belirtilmiştir.

Bu haliyle, tespit dosyasında taş ocağından yayılan tozların bitki ve ürünlere zarar verme olasılığının yüksek olduğu tespitinin yapılmış olması karşısında 06/05/2015 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak taş ocağı faaliyetinin durdurulmuş olması nedeniyle zararın tespiti yapılamadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Şu durumda, tespit tarihi itibariyle davaya konu taşınmazda taş ocağından çıkan tozlar nedeniyle zeytin ağaçlarının etkilendiği ve verim kaybı meydana geldiği açık olduğundan, mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak taş ocağı faaliyetlerinin zeytin ağaçlarının gelişimine ve ürün verimine etkisi ve neden olduğu zararın tespiti yapılarak hüküm altına alınması gerekir. Eksik inceleme ile verilen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4634, Karar No: 2012/22920, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/4634 E.  ,  2012/22920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde 01/09/1968-20/09/2003 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işyerinde 01.09.1968-20.09.2003 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 01.09.1968-20.09.2003 tarihleri arasında davalı işyerlerinde çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalılar tarafından davacı adına düzenlenmiş işe giriş bildirgeleri ile Kurum'a bildirilmiş olan 01.06.1972-31.01.1994 tarihler arasındaki hizmetlerin genelde tam gün üzerinden bildirildiği,1990/3.dönem ile 2003/3.dönemleri arasındaki bordrolarının dosya arasında mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı yasanın 79. maddesi bu tip hizmet tesbiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda, dosyaya celp edilen 1990/3.dönem ile 2003/3.dönemleri arasındaki bordro tanıkları dinlenmiş,davacının, davalı işyerlerinde 1968 yılında işe başlayıp kış aylarında dönüşümlü ve diğer dönemlerde tam zamanlı olmak üzere bir bütün halinde aynı işverenlikte hizmet akdi sona ermeksizin çalıştığı beyan edilmiştir.Ancak tespiti istenilen süreler çok öncelere ilişkin bulunduğundan tanıkların bu sürelerle ilgili bilgileri bu güne değin eksiksiz olarak hafızalarında korumaları da hayatın olağan akışına ve yaşam deneyimlerine uygun düşmez. Davalı işyeri ... işyerine ait 1990 yılı öncesine ait dönem bordroları temin edilip davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları da dinlenerek yazın ve kışın işyerindeki çalışmaların kesintisiz veya dönüşümlü olup olmadığı da araştırılmadan eksik araştırma ile verilen karar usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ... Eğitim Hizmetleri Gıda San. Tic. Ltd. Şti. ve ...'a iadesine 11/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/680, Karar No: 2016/2082, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/680 E.  ,  2016/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2015 tarihli ve 2015/13 esas, 2015/145 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 07/07/2015 tarihli ve 2015/573-426 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 09/07/2015 tarihli ve 2015/777 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.