muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20926, Karar No: 2014/10653, Tarih: 28.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/20926 E.  ,  2014/10653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ...'nin, komşusu olan katılanın arazisinde bulunan 2 adet meşe ağacını kendisine ait olduğunu söyleyerek diğer sanığa kestirip sattırdığı, sanıkların bu şekilde gerçekleşen eylemlerinin mala zarar verme ve hırsızlık suçlarını oluşturduğunun iddia edildiği olayda;

1-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanık ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik incelemede;

a-Hırsızlık suçuna konu ağaçların kesilmeden hırsızlanmaları mümkün olmadığı cihetiyle, bu ağaçlara verilen zararın ayrıca mala

zarar verme suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden sanık ... hakkında beraat yerine mahkumiyet kararı verilmesi,

b-Sanık ...'in, diğer sanık ...'nin ağaçların kendisine ait olduğunu söyleyerek kendisine satması ile suça konu ağaçları kesip satın aldığını belirtmiş olması, sanık ...'nin de sanık ...'ın bu savunmasını doğrulaması karşısında, sanığın savunmasının aksine suç kastını gösterir delillerin nelerden ibaret olduğu gözetilmeden müsnet suçlardan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7518, Karar No: 2018/10930, Tarih: 16.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2016/7518 E.  ,  2018/10930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekilinin davalıya ait işyerinde 22/09/2003-04/02/2015 tarihleri arasında makine teknisyeni olarak çalıştığını, son ücretinin net 2.600,00 TL. olduğunu, sigortaya beyan edilen ücretin banka hesabına ödendiğini, bakiye ücretin ise elden verildiğini, davacının 08.00-18.30 saatleri arasında haftanın 6 günü çalıştığını, haftalık 45 saati aşan çalışmalarına ilişkin fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, tüm milli ve genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen davacıya bu ücretlerin ödenmediğini, çalıştığı süre boyunca sadece 7 gün ücretli izin kullandığını, Ocak ve Şubat 2015 ücret döneminden bakiye ücret alacağının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ücret,yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının cam işçisi olduğunu, elden verilen bakiye bir ücretin olmadığını, davacının işyerinden ayrılırken tüm hakedişlerini ve yasal olarak ödenmesi gereken tüm tazminatlarını ibraname uyarınca aldığını, fazla çalışma yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece tanık beyanlarına göre hesaplanan fazla çalışma ücretinden % 15 oranında takdiri indirim yapılmış, ulusal bayram ve genel tatil ücretinden takdiri indirim yapılmadan hüküm kurulmuştur.

Yargıtay, fazla çalışmaların ve ulusal bayram ve genel tatillerin tanık beyanlarına dayanılarak uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde istikrarlı olarak bir işçinin aynı şekilde izin, tatil günleri nedeni ile fazla mesai yapmayacağı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmayacağı, bunun hayatın olağan akışına aykırı olacağı gerekçesi ile taktiri indirim yapılması gerektiğine karar vermiştir. (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.)

Mahkemece, tanık beyanlarına göre hesaplanan bu alacaklar için fazla çalışma ücretinden takdiri indirim oranının makul oranın altında % 15 olarak belirlenmesi ve ulusal bayram ve genel tatil ücretinden takdiri indirim yapılmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, tanık beyanlarına göre hesaplanan bu alacaklar için fazla çalışma ücretinden takdiri indirim oranının makul oranın altında % 15 olarak belirlenmesi ve ulusal bayram ve genel tatil ücretinden takdiri indirim yapılmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31984, Karar No: 2021/4173, Tarih: 02.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/31984 E.  ,  2021/4173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından suça sürüklenen çocuk ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 18/10/2012 tarihli ve 2012/627 esas, 2012/559 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 22/10/2020 gün ve 11073-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/11/2020 gün ve 2020/99575 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından suça sürüklenen çocuk ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 18/10/2012 tarihli ve 2012/627 esas, 2012/559 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; kısa kararın verildiği 18/10/2012 tarihli oturumda Sincan Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olarak bulunan sanığın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 196. maddesi uyarınca duruşmalardan vareste tutulmaya yönelik talebi bulunmadığı hâlde, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun mahkemenin 18/10/2012 tarihli mahkumiyet kararını 29/06/2015 tarihinde temyiz ettiği, mahkemenin 01/07/2015 tarihli ek kararıyla temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu ek kararın suça sürüklenen çocuğa tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ evrakının dosya arasında bulunmaması nedeniyle, usulüne uygun olarak tebligat yapılıp-yapılamadığı anlaşılamadığından, hükmün usulüne uygun kesinleşmediği, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 01/07/2015 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararının suça sürüklenen çocuğa tebliğ edilip, (tebligat yapılmışsa evrakı dosya arasına konularak) usulüne uygun olarak kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup, (MERSİN) 2. Çocuk Mahkemesinin henüz kesinleşmeyen 18.10.2012 tarihli ve 2012/627 esas ve 2012/559 sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 02/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3125, Karar No: 2018/236, Tarih: 16.01.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/3125 E.  ,  2018/236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Olayda kullanılan bıçağın sanığa ait olmayıp, olayın geçtiği işletmeye ait olduğu anlaşılmakla, bizatihi müsadereye de tabi bulunmayan bıçağın sahibine iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322 nci maddesi uyarınca, hükümdeki “TCK 54 maddesi uyarınca müsaderesine” ifadesinin hükümden çıkarılarak yerine “sahibine iadesine” ifadesinin ilavesi ile diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14274, Karar No: 2014/2818, Tarih: 17.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/14274 E.  ,  2014/2818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

14.02.2011 gün ve 27846 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6110 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun ceza dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir” (b) bendinde de; “Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, ağırlatıcı veya hafifletici nedenler gözetilmeksizin, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava, daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın, daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğine göre; suç tarihi ve yerinde katılana ait ... eczanesinde yangın çıktığı, binada muhtelif ilaçların zarar gördüğü, 2x2 cm ebadındaki camın kırıldığı, toplam zararın 3.000,00 TL civarında gerçekleştiği, sanıkların 03.05.2011 tarihinde APS yoluyla Etimesgut PTT müdürlüğünden katılana mektup atarak eczanede yangın çıkarttıklarını az zarar olsun diye yakıp söndürdüklerini belirttikleri, mektupta katılana "Kocanın şirket arabasını yakarım, canın ciğerin olan tek oğlunun başına okulda neler geleceğini sen düşün, ben olsam bu şerefsizler yüzünden bu risklere girmem, evini adresini çocuğun okulunu buldum. Sen bilirsin, dükkan için üzgünüm, hakkını helal et" şeklinde tehditte bulundukları, sanıkların mektubu kendilerinin yazdığını kabul ettikleri, ancak yangını kendilerinin çıkarmadığını ileri sürdükleri iddiasıyla açılan kamu davasında TCK’nın 106/2-b ve 151, 152/2-a maddelerinde yer alan suçların tavsif edildiği gözetildiğinde;

Temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılan imzasız mektupla tehdit suçunun cezasının, TCK’nın 106/2-b. maddesi gereğince, iki yıldan beş yıla; mala zarar verme suçunun ise, aynı kanunun 151/1. maddesi uyarınca dört aydan üç yıla kadar hapis cezasından ibaret oldukları gözetildiğinde;

İddianamedeki anlatıma göre, Yargıtay Kanunu’nun değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek (4.) Ceza Dairesi’nin görevi dâhilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli daireye GÖNDERİLMESİNE, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14965, Karar No: 2023/7995, Tarih: 10.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/14965 E.  ,  2023/7995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/14 E., 2022/519 K.

SUÇ : 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının

Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun ( 5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz isteği; münhasıran kurum lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekâlet ücretine hükmedilmemesi nedeniyle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın yolcu olarak bulunduğu araçta yapılan aramada sanığa ait 33 karton ve 45 kutu puro ele geçirilmiştir.

2.Sanık suçlamayı inkar etmiştir.

3.Dosyada kaçak eşyaya mahsus tespit varakası bulunmaktadır.

III. GEREKÇE

Vekâlet Ücreti Yönünden Yapılan Sınırlı İncelemede; Bozma ilâmı öncesi yapılan yargılamada ... (kapatılan Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu) vekili 08.03.2016 havale tarihli dilekçesi ile katılma talebinde bulunduğu, Mahkemece 18.04.2016 tarihli celsede katılma kararı verildiği anlaşılmakla katılan kurum vekili yerine suçtan zarar görmeyen Gümrük İdaresi lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde belirtilen vekâlet ücretine hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2021/14 Esas, 2022/519 Karar sayılı kararına yönelik katılan ... vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasına "Katılan ... kendisini duruşmalarda vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 5.100,00 TL vekâlet ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine," fıkrasının eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6410, Karar No: 2015/9202, Tarih: 27.10.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/6410 E.  ,  2015/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2015

NUMARASI : 2014/850-2015/290

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak davanın niteliği itibari ile duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteğinin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, işyeri ihtiyacı ve feshi ihbar nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, 01.09.2002 tarih ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi ile davalının kiraladığı taşınmazı 01.04.2010 tarihinde satın aldığını, bu yerin halen işyeri olarak kullandığı yere bitişik komşu olduğunu, gıda ürünleri pazarlama ve dağıtım işi ile iştigal etmekte olup indirme ve boşaltma yeri sıkıntısı olduğunu araçların park nedeniyle sorun yaşadığını bu nedenle değişik tarihlerde ihtarlar çektiğini ve en son 14.05.2014 tarihli ihtar ile işyeri ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesini istediğini, 10 yıllık sürenin de geçmiş olduğunu belirterek taşınmazdan tahliyesini istemiştir. Davalı cevap dilekçesinde, ihtiyacın samimi olmadığını, 10 yıllık uzamanın henüz yasal şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile 818 Sayılı Borçlar Kanunu ve 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun yürürlükten kaldırılmış, bu Kanunlardaki kira ilişkisinden kaynaklanan ihtilaflara ilişkin düzenlemeler, Kanunun dördüncü bölümünde sıralanmıştır. Kiralanan yerin gayri musakkaf vasıfta olması halinde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299. maddesi ve devamı maddelerinde düzenlenen genel hükümlere tabi yerlere ilişkin kira sözleşmesi hükümleri, kiralanan yerin musakkaf vasıfta olması halinde ise aynı kanunun 339. ve devamı maddelerinde düzenlenen konut ve çatılı işyeri kira sözleşmelerine ilişkin kanun maddeleri uygulanacaktır.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 327. maddesinde yer alan düzenlemeye göre genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde kira sözleşmesinin başlangıcı ve süresi belli ise kira sözleşmesinde sürenin dolması ile kira sözleşmesi kendiliğinden sona erer. Kiraya veren sözleşmenin bitim tarihinden itibaren bir ay içinde dava açarak süre bitimi nedeniyle tahliye talep edebilir. Belirli süreli kira sözleşmelerinde belirlenen sürenin dolması halinde taraflar arasında açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisi sürdürülürse kira sözleşmesi süresiz olarak uzar. Genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde belirli süreli kira sözleşmesinin süresiz hale gelmemesi için kiraya veren kira süresi bitmeden veya dava açma süresi içinde kira sözleşmesini yenilemeyeceğine dair ihtarname tebliğ ettirirse kira sözleşmesi yenilenmeyeceği gibi süresiz hale de gelmez. Bu durumda her zaman süre bitimi nedeniyle tahliye davası açılabilir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 347. maddesinde yer alan düzenlemeye göre ise konut ve çatılı işyeri kiralarında kiracı, belirli süreli sözleşmelerin süresinin bitiminden en az on beş gün önce bildirimde bulunmadıkça sözleşme aynı koşullarla bir yıl uzamış sayılır. Kiraya veren, sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremez. Ancak on yıllık uzama süresi sonunda kiraya veren, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminden en az üç ay önce bildirimde bulunmak koşuluyla, her hangi bir sebep göstermeksizin sözleşmeye son verebilir.

Olayımıza gelince; davada dayanılan ve hükme esas alınan 01/09/2002 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan 3800 m2 yüzölçümlü yerin cinsinin tapuda "içinde deposu bulunan zeytin ağaçlı tarla ve bağ" olarak açıklandığı, sözleşmenin hususi şartlar bölümünde yer alan 1. maddesinde ise; "... arsa ve üzerindeki 9mx20m ebadındaki bina 6mx20m ebadında üstü açık rampadır" açıklamasına yer verildiği görülmektedir. Yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu ile dosya arasına giren fotoğraf ve uydu çekimlerine göre kiralananın hakim vasfının arsa olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre uyuşmazlığın yukarıdaki açıklamalar uyarınca Türk Borçlar Kanunu genel hükümler çerçevesinde çözümlenmesi gerekir. 1.9.2002 başlangıç tarihli 10 yıl süreli kira sözleşmesi 01.09.2012 tarihinde süresiz hale gelmiştir. Kira sözleşmesi süresiz hale geldiğine göre tahliye için feshi ihbarda bulunulup bulunulmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27/10/2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27/10/2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece, kiralananın hakim unsur itibariyle çatılı ya da çatısız olduğu konusunda yeniden rapor alınarak sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması kanaatinde olduğundan sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum. 27/10/2015
Yargıtay — Esas No: 2016/27921, Karar No: 2017/3010, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/27921 E.  ,  2017/3010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.