muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12679, Karar No: 2024/3940, Tarih: 01.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/12679 E.  ,  2024/3940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/246 Esas, 2023/246 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Söke Aile Mahkemesinin 02.06.2023 Tarihli ve 2023/380 Tedbir Talep Sayılı Ek Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen çocukların adreslerinin Kemerağzı Mah. 32017. Sok. No:13L/7 Aksu / Antalya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Antalya 3. Çocuk Mahkemesinin 13.09.2023 Tarihli ve 2023/246 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Küçükler hakkındaki tedbir kararının ilk olarak Söke Aile Mahkemesi tarafından alınmış olması ve koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının, hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulanmasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin de kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Kanunu'nun 5 inci maddesinin a bendi uyarınca verilen danışmanlık tedbirinin kaldırılması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Koruyucu ve destekleyici tedbirler” başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasının ( a ) alt bendi şöyledir:

" Danışmanlık tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimselere çocuk yetiştirme konusunda; çocuklara da eğitim ve gelişimleri ile ilgili sorunlarının çözümünde yol göstermeye yönelik tedbirdir.”

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Söke Aile Mahkemesinin 02.06.2023 tarihli, 2023/380 Esas, 2023/411 Karar sayılı kararında, korunmaya ihtiyacı olan çocuklar hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince danışmanlık tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 02.06.2023 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Söke Aile Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Söke Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

01.04.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4581, Karar No: 2008/10109, Tarih: 30.06.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/4581 E.  ,  2008/10109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2007

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının 2, davalının 3 nolu bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat isteminin kabulü ile açılmış bir dava olmadığından manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usule ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

HUMK. nun 87. maddesinin “Müddei ıslah suretiyle müddeabbihi tezyit edemez.” şeklindeki son cümlesi, Anayasa Mahkemesi’nin 07.11.2001 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 20.07.1999 tarihli kararıyla iptal edilmiş ve böylece, davada istem sonucunun kısmî ıslah yoluyla artırılması usulen olanaklı hale gelmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mevcut (Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararından sonraki) yasal durum itibariyle, kısmi davada fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmuş olan davacının, dilerse, ek dava açmak yerine, saklı tuttuğu alacak bölümü için o (kısmi) dava içerisinde ıslah yoluyla talepte bulunabilmesi mümkündür.

Kısmi davada saklı tutulan alacak bölümü için, gerek kısmi dava karara bağlanmadan önce, gerekse daha sonra, ayrı bir dava açılması da usulen olanaklıdır.

Uygulamada bu ayrı davaya ek dava denilmektedir. Yine, kısmi davadan sonra açılan ek davada fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmuş olması ve davacının hukuki yararının bulunması koşullarının birlikte varlığı halinde,  birden fazla ek dava açılması da kural olarak mümkündür.  Bu haliyle kısmî ıslah, ek dava yoluyla elde edilebilecek haklara, mevcut dava içerisinde, daha basit, daha az masrafla ve daha kısa süre içerisinde kavuşma olanağı tanıyan ve bu yönüyle adeta ek dava açma yoluna alternatif oluşturan bir yapıdadır. Dolayısıyla, kısmi davanın davacısı, ek dava açmak veya kısmî ıslah yoluna gitmek konusunda seçimlik hakka sahiptir.

Kısmî ıslah yoluyla müddeabbihin artırılabilmesi olanağı, bir anlamda, artırıma konu kısmın ek dava yoluyla istenilmesinin alternatifi niteliğinde bulunduğundan; kısmi davadaki ıslah ile, bu yola gidilmeyip ek dava açılması halleri, davacıya aynı hak ve olanakları tanıyan seçimlik yollar olduğundan, usul hukuku açısından sonuçlarının da aynı olması gerekir ve beklenir.

Kısmî ıslah yoluyla müddeabbihin artırılabilmesi olanağı, bir anlamda, artırıma konu kısmın ek dava yoluyla istenilmesinin alternatifi niteliğinde bulunduğundan; kısmi davadaki ıslah ile, bu yola gidilmeyip ek dava açılması halleri, davacıya aynı hak ve olanakları tanıyan seçimlik yollar olduğundan, usul hukuku açısından sonuçlarının da aynı olması gerekir ve beklenir.

Öte yandan  harca tabi davalarda her dava açılırken davalıdan  başvurma harcı ile nispi harca tabi davalarda  nispi karar ve ilam harcının  dörtte biri peşin olarak  alınır. Gerekli harçlar alındıktan sonra dava dilekçesi esas defterine kaydedilir ve dava,  dava dilekçesinin esas defterine kayıt edildiği tarihte  açılmış sayılır. Islah dilekçesinde davaya konu alacağın miktarının artırılması sırasında, dava konusu alacak dışında  başka bir alacağın talep edilip başvuru ve nispi harcın yatırılması halinde artık bu dilekçenin bu haliyle bir ek dava dilekçesi olduğunun kabulü gerekir.

Somut olayda davacı vekili 9.12.2005 tarihli dava dilekçesi ile fazlaya ilişkin hakkını saklı tutarak 100,.00-YTL maddi  tazminat istemiş 7.2.2007 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat istemini 11.691,80-YTL artırırken 30.000,00-YTL manevi tazminat isteminde bulunmuş artırılan maddi tazminat için yatırması gereken nispi harç yanında ayrıca 13.10-YTL de başvurma harcı yatırılmıştır. Bu dilekçenin manevi tazminat istemi yönünden artık bir ek dava dilekçesi olduğu kabul edilmeli ve davacının manevi tazminat istemi hakkında bir karar verilmelidir.

3-Dava nitelikçe Sosyal Güvenlik Kurumunca karşılanmayan zararın giderilmesi istemine ilişkindir.  Bu bakımdan mükerrer ödemeyi ve haksız zenginleşmeyi önlemek için 4447 sayılı Yasa’nın Ek 38. maddesi gereğince hesaplanan ve sigortalıya bağlanan gelirdeki artışların hüküm tarihine en yakın tarihteki Kurumca bildirilen en son peşin sermaye değerinin tamamının tazminattan düşülmesi gerekir.

Somut olayda hüküm 26.12.2007 tarihinde verilmiş, 1.10.2007 tarihli yazı ile SGK’ca davacıya bağlanan gelirin Ocak 2008 tarihine kadar geçerli olan peşin sermaye değeri bildirildiği halde mahkemece davacının bilirkişi raporunda belirlenen zararından bu bildirilen miktar düşülerek kalan miktara hükmedilmesi gerekirken 6.12.2007 tarihli bilirkişi raporunda Temmuz 2008 tarihine kadar geçerli olan Kurumca bağlanan gelirin sermaye değeri düşülmek suretiyle tespit edilen 6..817.83-YTL maddi tazminata hükmedilmiş olması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş;  Makul bir miktarda  manevi tazminat takdir etmek 4447 sayılı Yasa’nın Ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanan peşin sermaye değerini Kurumdan sormak,  bildirilen miktar hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler nazara alınarak hesaplanacak tazminattan indirmek ve 26.12.2007 tarihli kararla hüküm altına alınan maddi tazminat miktarını geçmemek üzere bir karar vermektir.

Yapılacak iş;  Makul bir miktarda  manevi tazminat takdir etmek 4447 sayılı Yasa’nın Ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanan peşin sermaye değerini Kurumdan sormak,  bildirilen miktar hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler nazara alınarak hesaplanacak tazminattan indirmek ve 26.12.2007 tarihli kararla hüküm altına alınan maddi tazminat miktarını geçmemek üzere bir karar vermektir.

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,  temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 30.6.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4299, Karar No: 2023/6008, Tarih: 05.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4299 E.  ,  2023/6008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/73 E., 2014/477 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî bozma

Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yönünden; katılan mağdure vekilinin yüzüne karşı 25.12.2014 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 06.01.2015 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, katılan mağdure vekilinin temyiz isteğinin, süresinde olmadığı tespit edilmiştir.

Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz isteği yönünden; sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen cezaların miktarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 6.Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2014 tarihli ve 2014/73 Esas, 2014/477 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın arabanın kapısını kilitlemiş olması eyleminin mağdurenin hürriyetinin kısıtlanmasına yönelik olmadığına, mağdureye karşı gerçekleştirdiği cinsel istismar eyleminde kararlılığını göstermeye matuf manevi cebir olarak değerlendirilmesi gerektiğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine, çocuğun cinsel istismarı suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları gereğince cezalandırılması istemine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin ve katılanın çelişkili beyanları dışında delil olmadığına, mahkemece tevsi tahkikat taleplerinin gerekçesiz olarak reddedildiğine, mahkemenin kararının gerekçesiz olduğuna, İstanbul'da trafiğin yoğun olduğu saatte araç içerisinde bir çocuğun taciz edilmesinin mümkün olmadığına, adlî tıp kurumu raporunun usulsüz olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, mağdurenin aşamalarda değişmeyen ve çelişmeyen beyanı, mağdurenin sanığa suç isnadında bulunmasının hayatın olağan akışına ve dosya içeriğine aykırı olması, sanığın oluşa ve dosya içeriğine aykırı savunması, doktor raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın mağdurenin ailesinin yakın arkadaşı olduğu ve daha önce de mağdureyi okuldan aldığı, olay günü mağdurenin annesinin ricasıyla okuldan aldıktan sonra mağdurenin annesinin işyerine giderken arabanın ön koltuğuna oturmasını istediği, mağdureye yönelik cinsel içerikli sözler söylediği, yanağından öptüğü, mağdurenin bacağını cinsel amaçlı olarak okşadığı, tekrar öpmeye ve fotoğrafını çekmeye çalıştığı, mağdurenin olayın etkisiyle öncelikle araçtan inmeye çalıştığı, sanığın buna engel olduğu ve aracın kapılarını içerden kilitlediği, bir süre sonra sanığın mağdurenin annesinin iş yerine geldiklerinde "unutma dediklerimi, yaptıklarımı söylersen rezil olursun, kimse sana inanmaz, dediklerimi aklından çıkarma" dediği, olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının etkilendiği ancak bozulmadığı anlaşılmış, sanığın ısrarla ve mağdurenin müdahale ve karşı çıkmasına rağmen mağdurenin bacaklarını okşayarak öpmeye kalkışması, mağdurenin sanığın bu eylemlerinden aracın kapısını açarak araçtan inmesi sonucu kurtulmuş olması nedeniyle sanığın eyleminin sarkıntılığı aşan çocuğun cinsel istismarı kabul edilerek lehe olan 6545 sayılı kanun ile değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasınca cezalandırılmasına, suç tarihi itibarıyla on beş yaşından küçük mağdureyi aracına aldıktan sonra cinsel içerikli sözler söylemesi üzerine araçtan inmek isteyen ve bu amaçla kapıyı açmaya çalışan mağdurenin kolundan tutarak çekip aracın kapısını kilitlemesi, kastının mağdurenin araçtan çıkmasını engellemeye yönelik olması, cinsel saik ve amaçla eylemin gerçekleştirilmesi nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Mağdure vekilinin yüzüne karşı verilen hükmü 06.01.2015 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği görülmekle, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasındaki bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Mağdure vekilinin yüzüne karşı verilen hükmü 06.01.2015 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği görülmekle, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasındaki bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Çocuğun cinsel istismarı eylemi işlendiği sırada ve eylemle sınırlı süreyle katılan mağdurenin iradesiyle hareket etme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmayacağı, kişinin vücudunun suçun konusu olması nedeniyle mağdurenin hareket etme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenemeyeceği ve somut olayda istismar eylemi öncesi veya sonrasında katılan mağdurenin hürriyetinden yoksun bırakılmadığı nazara alınarak Mahkemece sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

C. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin belirtilen eleştiri dışında usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Sanığın mağdurenin annesinin isteği üzerine mağdureyi okuldan arabayla aldıktan sonra iş yerine götürdüğü sırada çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği anlaşılmakla sanığın mağdure üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunduğundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanmaması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure vekilinin hükmü süresinden sonra temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Çocuğun Cinsel İstismarı Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (B) ve (C) bölümlerinde açıklanan nedenlerle İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2014 tarihli ve 2014/73 Esas, 2014/477 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21768, Karar No: 2012/6584, Tarih: 05.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/21768 E.  ,  2012/6584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı ve borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında bonoya dayalı kambiyo takibi yapıldığı, borçlu vekilinin icra mahkemesine başvurusunda, bonodaki imzanının müvekkiline ait olmadığını bildirerek imza itirazında bulunduğu, bilahare 19.11.2009 havale tarihli ve 08.03.2009 havale tarihli dilekçelerinde, Yeni Türk Lirası uygulamasına 01.01.2005 tarihinde başlandığı, alacaklının 05.07.2004 tanzim tarihli bononun değerini yükseltmek için sonradan tahrifat sureti ile Türk Lirası'nın başına "Y" harfini ilave ettiğini ileri sürmüş mahkemece imzaya yönelik itirazın kabulüne karar verilmiştir.

Bono üzerindeki borçlu tanzim edene atfen atılan imzalann borçluya ait olup olmadığı yönünde rapor düzenlenmesi hususunda dosya ve ekleri İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilmiş, 04.03.2011 tarihli raporda "inceleme konusu senedin ödeyecek bölümünde yer alan iki adet pul üzerindeki imzanın devamlılık sağlamadığı, pullar etrafında yapıştırıcı bakiyelerinin mevcut olduğu, tüm bulgular birlikte değerlendirildiğinde söz konusu pulların farklı bir belgeden taşınmış olabileceği sonucuna varıldığı, mevcut koşullarda yapılan değerlendirilmede; inceleme konusu senette mevcut pullar üzerinde atılmış imzanın ... eli ürünü olduğu, inceleme konusu senette ödeyecek bölümünde açığa atılmış imzanın ise ... eli ürünü olmadığı rapor edilmiştir. Bilirkişi, görevini, mahkemenin sevk ve idaresi altında yürütür. Mahkemece bilirkişiden istenen husus, takip dayanağı bono üzerindeki borçlu tanzim edene atfen atılan imzaların borçluya ait olup olmadığının tespitidir. Bilirkişi, görev sınırlarını aşarak inceleme konusu senedin ödeyecek bölümünde yer alan iki adet pulun farklı bir belgeden taşınmış olabileceği sonucuna varıldığını da raporuna ilave etmiştir. Borçlunun pulun farklı bir belgeden taşındığına dair bir iddiası bulunmadığına göre bilirkişiden sorulmamış ve borçlu tarafından da ileri sürülmemiş senet metninden anlaşılmayan iki adet pulun farklı bir belgeden taşınmış olabileceği ihtimalinin hükme esas alınarak karar verilmesi doğru değildir.

O halde mahkemece bono üzerindeki tanzim eden kısmında bulunan pul üzerindeki imzanın borçluya ait olduğu bilirkişi raporu ile sabit olduğuna ve tahrifat iddiası da süresinde ileri sürülmediğine göre borçlunun imza itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile imza itirazının kabulüne dair karar verilmesi isabetsizdir.

O halde mahkemece bono üzerindeki tanzim eden kısmında bulunan pul üzerindeki imzanın borçluya ait olduğu bilirkişi raporu ile sabit olduğuna ve tahrifat iddiası da süresinde ileri sürülmediğine göre borçlunun imza itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile imza itirazının kabulüne dair karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 05/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.