muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3404, Karar No: 2023/3771, Tarih: 09.11.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/3404 E.  ,  2023/3771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/976 E., 2023/1079 K.

DAVA TARİHİ : 04.10.2019

HÜKÜM/KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Köyceğiz Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

SAYISI : 2022/356 E., 2023/24 K.

Taraflar arasındaki konkordato davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın davacı şirket yönünden kabulüne diğer davacılar yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararın alacaklılar Türkiye İş Bankası A.Ş., Yapı ve Kredi Bankası A.Ş., İNG Bank A.Ş. ve Mustafa Didiş tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince Mustafa Didiş yönünden başvurunun usulden reddine, diğer istinaf edenler yönünden ise başvurunun kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı şirketin 2011 yılından bu yana inşaat malzemeleri satımı, orman ürünleri satımı, inşaat yapımı, mobilya imalatı ve sair alanlarda faaliyet gösterdiğini, yirmiye yakın çalışanının bulunduğunu, şirket sermayelerinin tamamının ödendiğini, satış ve hasılat sorunu bulunmadığını, 2018 yılı içerisinde ülke genelinde yaşanan ekonomik kriz ve şirketin özelinde öngörülmeyen olumsuz gelişmeler nedeniyle şirketin borçlarını ödeme konusunda sıkıntıya girdiğini, davacı ...'ın şirketin ortağı ve kanuni temsilcisi olduğunu, diğer davacıların da bir tanesinin şirket ortağı olduğu, muhtemel iflastan kurtulmak için herhangi bir tenzilat talebinde bulunmaksızın ana para borçlarının tamamının ilk bir yıl geri ödemesiz, kesin mühlet tarihinden başlamak üzere aylık %1,25 faiz ilavesiyle 30.09.2023 tarihine kadar ödenmesinin planlandığını, İİK. 305. ve diğer maddeleri gereğince konkordatonun tasdikine, tasdik kararının ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Bir kısım müdahiller davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tasdik durumunda iflas halinde alacaklıların eline geçecek olan miktardan daha çoğunun geçeceği, teklifin kaynaklarla orantılı olduğu, borçlunun komiser talimatlarına uyduğu, alacaklıları zarar uğratma davranışı içinde olduğuna ilişkin somut bir veriye rastlanmadığı, adi alacaklar yönünden teklifin nitelikli çoğunluk tarafından kabul edildiği, konkordatonun tasdiki koşullarının tümünün oluştuğu anlaşılmış, davacı şirket bakımından adi alacaklar yönünden konkordatonun tasdiki talebi kabul edilmiş, rehinli alacaklar yönünden talebin reddine karar verilmiş, diğer davacılar yönünden ise konkordato şartları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde Alacaklılar Türkiye İş Bankası A.Ş., Yapı ve Kredi Bankası A.Ş., İNG Bank A.Ş. ve Mustafa Didiş tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Asli müdahil ING Bank A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; konkordato sürecinin usule uygun olarak yürütülmediğini, kesin mühlet kararının dahi süresinde verilmediğini, kesin mühletin süresi dolduğundan ve mühletin uzatılmasına yönelik bir talep olmadığından, tedbir kararının hukuken bir anlamının kalmadığını, buna rağmen kesin mühletin uzatılmasının açıkça hukuka aykırı bir işlem olduğunu, yapılan açıklamalar ile verilen tasdik kararının birbiri ile örtüşmediğinin çok açık olduğunu, komiser raporları ile davacıların beyanlarının birbiri ile uyuşmadığını, çelişkili rapor ve beyanlar hükme esas alınarak verilen tasdik kararının kaldırılması gerektiğini belirterek, Karahan İnşaat Hafriyat Nakliyat Taahhüt Emlak Maden Tarım Orman Ürünleri San.ve Tic. Ltd. Şti. hakkında verilen tasdik kararının kaldırılmasına, davacı şirketin konkordato talebinin reddine karar verilmesini istinaf başvuru sebebi olarak ileri sürmüştür.

Asli müdahil ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme tarafından yeterli bir inceleme ve araştırma yapılmaksızın karar verildiğini, kararın bu yönleri ile de kanunun aradığı şartları taşımadığını, yerel mahkemece davanın ele alınışının hatalı olduğunu, salt davacının ticari borçlarına ilişkin beyanları ile hareket edildiğinden konkordato nisabının hatalı tespit edildiğini, yine davacı tarafça adi alacağın bir kısmının kabul edilmemiş olması ve alacaklarının çekişmeli hale gelmesi sürecinin de hukuka aykırı olduğunu, istinaf talebinin kabulü ile hatalı ve hukuka aykırı mahkeme kararının/konkordato projesi tasdikinin kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında talepler doğrultusunda davanın tümden reddine karar verilmesini istinaf başvuru sebebi olarak ileri sürmüştür.

Asli müdahil Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; komiser tarafından yapılan işlemler ve tanzim edilen raporların denetime elverişli olmadığını, komiserin davacı şirketin mali durumu ve borçları hakkında gerekli açıklamayı yapmadığını, davacı tarafça adi alacağın bir kısmının kabul edilmemiş olmasının ve alacağın çekişmeli hale gelmesi sürecinin de hukuka aykırı olduğunu, mahkemece itiraza uğrayan alacaklar yönünden depo kararı verilmemiş olmasının da alacaklıların haklarını zedeleyen bir karar olup ihtilaflı alacaklar yönünden depo kararı verilmemesi nedeniyle de kararın kaldırılmasını gerektiğini belirterek, hatalı ve hukuka aykırı mahkeme kararının/konkordato projesi tasdikinin kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında talepler doğrultusunda davanın tümden reddine karar verilmesini istinaf sebebi olarak ileri sürmüştür.

Asli müdahil T. İş Bankası A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; İİK m. 305'te konkordatonun tasdiki için aranan şartların gerçekleşmediğini, dava dilekçesinde, davacıların konkordato mühleti talebi sebeplerinin gerçekçi ve somut olmayıp, ciddi bir konkordato ön projesi sunulmadığını, konkordato talep ve projelerinin borçları ve yasal fer'ileri ödemeden kaçınma gayesi taşıdığını, konkordato sürecinin usule uygun olarak yürütülmediğini, konkordato talebinin reddine/davanın reddine karar verilmesini istinaf sebebi olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı şirketin borca batık olmadığı, bütün borçları belirli bir süre içinde tam olarak ödeme gücüne sahip olduğu, bir yıl ödemesiz dönemin sonunda 36 ay vadede faizsiz olarak borçlarını indirmekte olduğu, dosyada alacaklıları koruyacak hiçbir öneri sunulmadığı, borçlu şirketin teklif ettiği tutarın kaynakları ile orantılı olması koşuluna aykırılık teşkil ettiği, konkordatonun istemci borçlu tarafından borçların ödenmesi ve işletmeye hayatiyet kazandırılmasından öte bir finansal enstrüman olarak kullandığı, konkordato tasdiki talebinde dürüst davranma, eşitlik ve kaynakları ile orantılı olması şartına aykırı olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı alacaklılar Türkiye İş Bankası, Yapı Kredi Bankası, İNG Bank vekillerinin istinaf kanun yolu başvurularının kabulü ile HMK'nın 353/(1)-b-2 maddesi uyarınca yerel mahkeme kararının kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm tesisine ve davanın reddine, müdahil ...’in ise istinaf başvuru talebinin usulden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; konkordatonun tasdiki için tüm şartların gerçekleştiği, borca batık olmama nedeni ile davanın reddine karar verilemeyeceği, revize proje sunmak üzere süre dahi verilmediğini beyan ederek bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, konkordatonun tastiki istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, İİK’nın 305 vd maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7923, Karar No: 2023/420, Tarih: 09.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/7923 E.  ,  2023/420 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/306 E., 2016/758 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2016/306 Esas, 2016/758 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2016/306 Esas, 2016/758 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyet kararı verildiği, sanığın 13.06.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu, Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesince 14.06.2016 tarihli ek karar ile mala zarar verme suçundan verilen mahûmiyet hükmünün kesin nitelikte olduğu ve temyiz edilemez olması nedeniyle sanığın mala zarar verme suçundan verilen hükme ilişkin temyiz isteminin reddine karar verildiği, sanığa 14.06.2016 tarihli ek kararın cezaevi aracılığı ile 16.06.2016 tarihinde tebliğ edildiği fakat yapılan tebliğin okumak ve anlatılmak suretiyle yapılmaması nedeniyle, usulüne uygun tebligat bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu eksikliğin giderilmesi amacıyla 14.06.2016 tarihli ek kararın usulüne uygun bir şekilde sanığa tebliği ile 14.06.2016 tarihli ek kararı temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 09.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11058, Karar No: 2017/25561, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11058 E.  ,  2017/25561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9097, Karar No: 2018/4095, Tarih: 12.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/9097 E.  ,  2018/4095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın, davalının idaresinde iken gerçekleşen kazada ...'ın öldüğünü, ölenin hak sahipleri tarafından davacı şirket ve davalı aleyhine manevi tazminat talepli dava açıldığını, dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, gerçekleşen kazada davalı sürücünün 6/8 oranında, ölenin 2/8 oranında kusurlu olduğunu, hükmün ... takibine konulması sonucunda davacının 10.350,00 TL ödeme zorunda kaldığını ileri sürerek ödenenin rücuan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, motorlu bir aracın işletilmesi cismani bir zarara ya da bir şeyin hasara uğramasına sebep olduğunda işletenin kusursuz olarak sorumlu olacağını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, 10.350,00 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının maliki olduğu aracın davalının kullanımında iken gerçekleşen kazasında Sait Kulaksız'a çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini, davacının ölenin hak sahiplerine 10.350,00 TL ödediğini, meydana gelen kazada davalının 6/8 oranında kusurlu olduğunu, davacının kusur durumuna göre yaptığı fazla ödemenin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davalı vekili, davacının araç maliki olup aynı zamanda davalının iş vereni olduğunu, iş verenin de meydana gelen kazada kusuru bulunduğunu savunmuş, mahkemece ... 85/1 maddesine göre davacı ve davalının meydana gelen kaza sebebiyle doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, zararı ödeyen tarafın daha sonradan kendi iç ilişkilerinde kusur durumuna göre kusurunda fazla yapılan ödemeyi diğer taraftan rücu edebilme imkanının bulunduğu gerekçesi ile açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davalının meydana gelen kazada araç sürücüsü ve aynı zamanda davacının işçisi olduğu, davacıya ait kamyon ile davacıya ait iş yerinden mobilya yüklenip geri manevra sırasında murise çarparak, murisin ölüm ile sonuçlanan kazanın gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

6098 Sayılı Borçlar Kanunu’nun 66.maddesi hükmüne göre “Adam Çalıştıranın Sorumluluğu” düzenlemesiyle işverene sorumluluk yüklemektedir.

Somut olayda, davalının meydana gelen kazada araç sürücüsü ve aynı zamanda davacının işçisi olduğu, davacıya ait kamyon ile davacıya ait iş yerinden mobilya yüklenip geri manevra sırasında murise çarparak, murisin ölüm ile sonuçlanan kazanın gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

6098 Sayılı Borçlar Kanunu’nun 66.maddesi hükmüne göre “Adam Çalıştıranın Sorumluluğu” düzenlemesiyle işverene sorumluluk yüklemektedir.

İşçilerin çalışmasından yararlanan işverene, kendi hakimiyetinde çalışan kişilerin başkalarına zarar vermelerini önleyecek özenli davranışta bulunma yükümlülüğü getirilmiş, işçinin işini görürken üçüncü kişilere zarar vermesi durumunda, işverenin gerekli özeni göstermediği ve zararın bu sebeple meydana geldiği karine olarak kabul edilmiştir.

Bilindiği gibi adam çalıştıranın sorumluluğu bir kusur sorumluluğu olmayıp, olağan sebep sorumluluğudur. Burada yasa adam çalıştırana genel nitelikte objektif bir özen yükümlüğü, bir gözetim ödevi yüklenmiştir. Adam çalıştıranın sorumluluğu kendisinin veya emrinde çalışan yardımcı kişinin kusurlu olup olmamasına bakılmaksızın, kusurdan bağımsız olarak doğmaktadır. Sorumluluğun doğması için objektif özen yükümlülüğünün ihlaliyle meydana gelen zarar arasında, uygun illiyet bağının bulunması yeterli kabul edilmiştir. Adam çalıştıran, görülecek işe uygun fikri, mesleki bilgi ve yeteneklere sahip bir kişi seçmekle yükümlüdür. Seçeceği yardımcı kişinin göreceği iş için vasıflı, yeterli eğitim görmüş, yeni bilgi, yöntem ve tekniği, özümsemiş ve izlemiş

olmasını arayacaktır (Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Prof. Fikret Eren, Cilt; 2-4 bası, sh.160). (HGK. 15.6.1994 gün ve 11-178 K.).

Davacının adam çalıştıran sıfatıyla sorumluluktan kurtulabilmesi için, gerekli özeni göstermiş olması halinde de zararın gerçekleşeceğini ispat etmesi icap etmesi gerekecektir. Otobüs,kamyon, çekici gibi araçlarda geri manevra emniyetle sağlanamıyorsa bir gözcü bulundurulması zorunludur.

Somut olayda kazanın davacıya ait kamyon ile yine davacıya ait emtiaların yüklenip aracın davalı sürücü tarafından geri manevrası sırasında gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Davalı da savunmalarında, davacının iş veren/adam çalıştıran olarak gerekli yükümlülüklerini yerine getirmediğini, kendisinin olumsuz koşullarda çalıştırıldığını, araç için ikinci bir şoför görevlendirilmediğini, uykusuz çalıştırıldığını vs. ileri sürerek davacının da kusurunun bulunduğunu savunmuştur.

Zararı ödeyen tarafın, kendi iç ilişkilerinde kusur durumuna göre kusurundan fazla yapılan ödemeyi diğer taraftan rücu edebilme imkanı bulunduğuna göre ve meydana gelen kazada davalı tarafça, davacının da adam çalıştıran sıfatı ile kusurunun bulunduğu savunulduğuna göre, mahkemece davacının da adam çalıştıran sıfatı ile kusurunun bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Zararı ödeyen tarafın, kendi iç ilişkilerinde kusur durumuna göre kusurundan fazla yapılan ödemeyi diğer taraftan rücu edebilme imkanı bulunduğuna göre ve meydana gelen kazada davalı tarafça, davacının da adam çalıştıran sıfatı ile kusurunun bulunduğu savunulduğuna göre, mahkemece davacının da adam çalıştıran sıfatı ile kusurunun bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 12/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14632, Karar No: 2011/14417, Tarih: 25.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14632 E.  ,  2011/14417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/03/2009 tarih ve 2006/641-2009/81 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili ile davalılardan TPE vekili tarafından istenmiş olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 25.10.2011 gününde davacılar avukatı .... ile davalılardan Gıdasa Sabancı Gıda San. ve Tic. A.Ş. vekili Av. ... geldi, davetiye tebliğine rağmen davalı TPE vekili duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, tescilli “YAŞAM” ibareli bir çok markanın sahibi olan müvekkillerinin davalı şirketin “YAŞA” ibareli markasının tescili için diğer davalıya yapmış olduğu başvuruya karşı yaptıkları itirazın en son YİDK tarafından kısmen kabul edildiğini, oysa taraf markalarının iltibas veya iltibas tehlikesi yaratacak derecede benzer olduklarını ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline ve dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan TPE.vekili, dava konusu YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, "YAŞA ibaresinin markasal kullanımının oldukça yaygın olduğunu, bu sözcüğün müvekkili markasında yer olmasın tüketici zihninde karıştırılmaya neden olmayacağını, müvekkiline ait marka ile davacıya ait markaların işitsel ve fonetik anlamda farklı olduğunu, davacı markasının tanınmışlığından yararlanma iddiasının hukuki dayanaktan yoksun bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davacı tarafın "YAŞAM" markası ile davalının "YAŞA" markasının esas unsur itibariyle benzer olduğu, davacı markasının 29 sınıfındaki “yumurtalar ve sıvı yumurtalar” ile davalı başvurusundaki “kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar” temelde aynı üründen yani yumurtadan elde edildiğinden bu ürünler her ne kadar farklı sınıflarda ve farklı amaçlarla kullanılıyor olsalar dahi benzer mallar olarak değerlendirildiği, davacının "YAŞAM" ibareli markasının tanınmış marka olduğuna dair herhangi bir belge bulunmadığı gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabuluna karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ile davalılardan TPE vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili ile davalılardan TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalılardan TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ile davalılardan TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı Gıdasa Sabancı Gıda San. ve Tic. A.Ş.'ne verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.