muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5860, Karar No: 2019/1707, Tarih: 11.03.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/5860 E.  ,  2019/1707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR

Dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’in 119 ada 8 parsel sayılı taşınmazını mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalı kızına satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek taşınmazın tapusunun iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmazsa bedelin tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanın amacının mal kaçırmak değil mirasçıları arasında adil bir paylaşım yapmak olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...'nin 21.05.2008 tarihinde ölümüyle mirasçı olarak eşi ..., kızı ..., oğlu ..., kızı ..., davacı oğulları ...ve ... ile davalı kızı ...'nin kaldığı, çekişme konusu 119 ada 8 parsel sayılı taşınmazın ... adına kayıtlı iken 3.000.000.000 TL bedelle, 22.12.2000 tarihinde davalı ...'ye satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nin 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, dinlenen tanıklar temlikin mal kaçırma amacıyla yapıldığı hususunda bir beyanda bulunmamışlar, muvazaa olgusunun varlığına dair dosyaya bir delil sunulmamıştır. Bir başka anlatımla muvazaa iddiası kanıtlanmış değildir.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5413, Karar No: 2024/4067, Tarih: 30.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5413 E.  ,  2024/4067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/401 E., 2023/510 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kırşehir 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/167 E., 2022/536 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili tarafından kadın aleyhine Kırşehir Aile Mahkemesi'nin 07.06.2016 tarih 2015/542 Esas, 2016/374 Karar sayılı dosyası ile dava açıldığını, iş bu dava ispat edilemediğinden reddine karar verildiğini, ret kararının 19.04.2018 tarihinde kesinleştiğini, açılan davanın üzerinden üç yıl geçtiğini, bu süre içerisinde ortak hayatın yeniden kurulamadığını, tarafların bir araya gelmediğini belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin son fıkrası gereğince boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin dava dilekçesindeki iddialarının gerçek dışı olduğu, tarafların 08.09.2015 tarihinden beri ayrı yaşadıklarını, erkeğin taraflar ayrıldıktan sonra ortak çocuklara herhangi bir maddî destek sağlamadığını, tarafların evliliklerinin ilk başında herhangi bir sorun olmadığını, ancak erkeğin annesi Kırşehir'e taşındıktan sonra müvekkilinden ve ortak çocuklardan uzaklaşmaya başladığını, en ufak şeylerden tartışma çıkardığını, bu tartışmalarda müvekkiline " Sen de mi kadınsın, sen avrat mısın, sen neye yararsın, ancak ben getireyim sen ye başka neye yararsın" şeklinde hakaretlerde bulunduğunu, daha sonra bu hakaretlerin şiddete dönüştüğünü, ortak çocukların da bu durumdan etkilendiğini, ortak çocuk ... 'ya "Seni okutmayacağım amele edeceğim" şeklinde ifadelerde bulunduğunu, ortak çocuk Buse'ye "Seni kim okutuyor, okula gidemezsin" şeklinde ifadelerde bulunduğunu, erkeğin evlilik birliği içerisindeki sorumlulukları yerine getirmediğini, faturaları ödemediğini, birlikte yaşadığı kadınları müvekkiline anlatmaya başladığını, müvekkilinin bu durumu erkeğin annesine anlattığında "Ben almadım oğlum aldı şimdi de o boşayacak" şeklinde sözler söylediğini belirterek 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin son fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuk Elif Berrak'ın velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk için aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; "...davacının açmış olduğu Kırşehir Aile Mahkemesi'nin 07.06.2015 tarih 2015/542 Esas, 2016/374 Karar sayılı dosyasına konu boşanma davasının reddine karar verildiği iş bu kararın 19.04.2018 tarihinde kesinleştiği, tarafların boşanma kararının kesinleştiği tarihten itiberen fiilen ayrı yaşadıkları, hiç bir araya gelmedikleri anlaşıldığından TMK'nın 166/4 maddesinde belirtilen şartların somut olayda gerçekleştiği kanaatine varılmış ve davacı karşı davalının boşanma talebinin kabulüne karar verilmiştir. Davalı-karşı davacı kadının boşanma davası yönünden; tarafların yaklaşık 6-7 yıldır ayrı yaşadıklarını, taraflar arasında açılan boşanma davası red olduktan sonra tarafların bir araya gelmedikleri ve herhangi bir barışma girişiminde de bulunmadıkları, davacı-karşı davalının sürekli olarak borçlarının olduğunu, bu borçlarının neden kaynaklandığını davalı kadının bilmediği, sorduğunda da davacının cevap vermediği, borçluların ortak haneye kadar gelip borcu tahsil etmek istedikleri, davacı erkeğin çalıştığı ancak çalıştığı maaşını sürekli borçlarını karşılamak için kullandığı, davalı kadının, ortak çocukların ve ortak hanenin ihtiyaçlarını karşılamadığı, ortak çocukları okutmak istemediği, ortak çocuklardan ...'yı okuldan aldığı, davacı erkeğin davalı kadına da fiziksel şiddet uyguladığı, davalı kadına karşı davacının hakaretlerde bulunduğu, aşağılayıcı şekilde davrandığı, davacının davalıya " sen kadın mısın, kadınlık görevlerini yerine getiriyor musun ben yatak odasında ........ Şeyler istiyorum " şeklinde hakaretler ettiği, boşanmak istiyorum şeklinde beyanda bulunduğu, en son olayda da davacı karşı davalının davalı kadın ve ortak çocuk ...'yı hırsızlıkla suçlayıp "hırsız benim paramı çaldın" şeklinde deyip yüzüne cüzdan fırlattığını, ortak çocuğa vurduğu, davacının polisleri ortak haneye çağırdığı, davalı kadının davacıya karşı uzaklaştırma kararı aldığı, davacının evi terk ettiğini, uzaklaştırma kararı bittikten sonra da ortak haneye dönmediği tarafların bu olaydan sonra bir araya gelmedikleri anlaşıldığı, davacının o dönem boşanma davası açtığı ve davasının red olduğu anlaşılmıştır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmediğinden davacı karşı davalının tam kusurlu, davalı karşı davacının kusurunun olmadığı kanısına varıldığı, bu nedenle TMK md 166/4 uyarınca açılan asıl davanın ve TMK md 166/1 uyarınca açılan karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar vermek gerekmiştir...." şeklindeki gerekçe ile asıl ve karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuk ...'ın velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, 24.02.2022 tarihli celsede ortak çocuk ..

...." şeklindeki gerekçe ile asıl ve karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuk ...'ın velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, 24.02.2022 tarihli celsede ortak çocuk ... lehine verilen aylık 400,00 TL tedbir nafakasının celse tarihi itibarıyla aylık 200,00 TL artırımı ile toplamda aylık 600,00 TL tedbir nafakasına, bu nafakanın karar kesinleştikten sonra iştirak nafakası olarak devamına, kadın yararına 20.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata, kadının tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin sigortasız işte çalıştığını, müvekkilinin İŞKUR'un atadığı programlarda mevsimlik olarak çalıştığını, yani yılın 5-6 ayı çalıştığını, geriye kalan aylarda çalışmadığını, tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddinin yerinde olmadığını, ortak çocuk için tedbir ve iştirak nafakası miktarlarının az olduğunu, müvekkili lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarının az olduğunu ileri sürerek; tazminatların ve ortak çocuk lehine hükmedilen nafakaların miktarı, reddedilen tedbir ve yoksulluk nafakası talepleri yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre takdir edilen iştirak nafakasının az olduğu gerekçesiyle kadının bu yöne ilişkin istinaf isteminin kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle ortak çocuk için aylık 1.000,00 TL iştirak nafakasına, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğe atfedilen kusurlu davranışların ağırlığı, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı dikkate alındığında kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat miktarının az olduğu gerekçesiyle kadının bu yöne ilişkin istinaf isteminin kısmen kabulü ile kadın lehine 60.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata, kadının sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; iştirak nafakasının ve tazminatların miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; iştirak nafakasının ve tazminatların miktarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanunu’un 4 üncü maddesi, 174 üncü, 327 nci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanunu’un 4 üncü maddesi, 174 üncü, 327 nci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1363, Karar No: 2021/10620, Tarih: 24.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/1363 E.  ,  2021/10620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zincirleme şekilde hakaret ve hakaret suçlarından sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1 (2 kez), 125/4 (2 kez), 43/1, 62 (2 kez) ve 52. (2 kez) maddeleri gereğince 1.860,00 Türk lirası ve 2.320,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 23/02/2016 tarihli ve 2015/1009 esas, 2016/199 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "1-Hakaret suçu yönünden yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 125/1. maddesi uyarınca tayin edilen 90 gün adli para cezasından anılan Kanun’un 125/4. maddesi gereğince 1/6 arttırım yapılırken hesap hatası yapılarak 105 gün adli para cezası yerine 112 gün adli para cezası tayin edilmesini takiben, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması neticesinde 87 gün hapis cezası yerine, 93 gün hapis cezası verilmesini müteakip, aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince 1.740,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 1.860,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,

2- Zincirleme şekilde hakaret suçu bakımından yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 125/1. maddesi uyarınca tayin edilen 90 gün adli para cezasından anılan Kanun’un 125/4. maddesi gereğince 1/6 arttırım yapılırken hesap hatası yapılarak 105 gün adli para cezası yerine 112 gün adli para cezası cezası tayin edilmesini takiben, aynı Kanun'un 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında arttırım yapılması neticesinde 131 gün hapis cezası yerine, 140 gün hapis cezası verilmesini müteakip, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 110 gün hapis cezası yerine 116 gün hapis cezası tayin edilmesi sonrasında, anılan Kanun'un 52. maddesi gereğince 2.200,00 Türk lirası adli para cezası yerine 2.320,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Uyuşmazlık konusunda bir karar vermeden önce, kanun yararına bozma istemine konu edilen hükümde belirlenen yeni bir hukuka aykırılık durumunun incelenmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 125. maddesinin 1. fıkrasında; Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanun’un 4. fıkrasında da “Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Aleniyet hakaret eyleminin herkesin duyabileceği, görebileceği ve sayısı belli olmayan birden fazla kişiler tarafından algılanabilir olması anlamına gelmektedir. Aleniyet nedeniyle artırım yapılmasının amaçlarından biri mağdurun onur ve şöhretinin, fiili başkalarının duyması veya duymasına açık olması nedeniyle daha fazla zarar görmesi diğeri ise hukuka aykırılık teşkil eden fiilin bizatihi aleni olarak icra edilmesidir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, katılan ...'a karşı hakaret suçunu facebookta direk mesaj yoluyla gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakaret içerikli sözlerin, başkalarının duyabileceği ve görebileceği şekilde söylenmediği görülmektedir. Bu nedenle sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde aleniyet artırımı yapılarak fazla ceza verilmesi hukuka aykırıdır.

Yargıtay incelemesi sırasında saptanan ve yukarıda belirtilen yeni hukuka aykırılık nedeni, kanun yararına bozma konusu yapılmadığından belirtilen kanun yolunun niteliği gereği resen giderilemeyecektir. Ceza Genel Kurulu'nun 17/07/2007 gün ve 2007/145-172 sayılı, 27/03/2007 gün ve 2007/73-76 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere hükümdeki diğer yasaya aykırılıklar giderilmeden, uyuşmazlık konusunda karar verilmesi halinde, hukuka aykırılıkları giderme ve ülkede uygulama birliğini hukuka uygunlukla sağlama amacına hizmet için öngörülen "Kanun yararına bozma" kurumu, bünyesinde hukuka aykırılık taşıyan hükümleri onaylama sonucunu doğuracaktır. Bu nedenle kanun yararına bozma konusunun bu aşamada sonuçlandırılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1) Kanun yararına bozma isteği hakkında bu aşamada bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2) Hükümde saptanan yeni hukuka aykırılık nedeni açısından, kanun yararına bozma yoluna başvurulup başvurulmayacağının takdiri için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, bu hususun değerlendirilmesinden sonra, diğer kanun yararına bozma isteminin incelenmesine, 24/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4968, Karar No: 2024/6813, Tarih: 03.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/4968 E.  ,  2024/6813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/117 Esas, 2024/246 Karar

KISITLI ADAYI : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Eskişehir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.12.2023 Tarihli ve 2023/3962 Esas, 2023/3726 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının Değirmenler Mahallesi Balkır Sokak No:5 İç Kapı No:1 Merkez/Burdur adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.02.2024 Tarihli ve 2024/117 Esas, 2024/246 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması neticesinde kısıtlı adayının davacının yanında Şirintepe Mahallesi Yumru Sokak No: 26/6 Tepebaşı/Eskişehir adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Burdur İl Emniyet Müdürlüğünce kısıtlı adayının Burdur Devlet Hastanesine sağlık kurulu raporu aldırılmak üzere sevkinin sağlanması amacıyla yapılan araştırmaya göre, kısıtlı adayının Şirintepe Mahallesi Yumru Sokak No:26/6 Tepebaşı/Eskişehir adresinde davacı kızı ...'ın yanında ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Eskişehir 3. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Eskişehir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.