muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12909, Karar No: 2016/1096, Tarih: 28.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12909 E.  ,  2016/1096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/03/2015 tarihli ve 2014/1141 esas, 2015/212 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 26/05/2015 tarihli ve 2015/446 esas, 2015/293 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 05/06/2015 tarihli ve 2015/471 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-9042-2015-E.21797/69081 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 05/06/2015 tarihli ve 2015/471 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1110, Karar No: 2019/2727, Tarih: 28.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/1110 E.  ,  2019/2727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda ,davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı 12.07.2007 tarihinde açtığı işbu dava ile sözleşmenin davalı kiralayan tarafından haksız nedenle feshedildiğini, kiralananda faaliyet göstermesinin davalı tarafından hukuka aykırı şekilde engellendiğini, bu nedenle kiralananı süresinden önce tahliye etmek zorunda kaldığını belirterek dava konusu yere makinelerin nakli montajı ile yapılan zorunlu ve faydalı masrafların yanı sıra, yeni kiralanan işyerine makinelerin nakli, montajı, ulaşım ve işçi servis farklarından kaynaklanan toplam 948.547 TL alacaktan şimdilik 10.000 TL'sinin davalıdan tahsiline karar verilmisini talep etmiş , sonraki aşamalarda da uyuşmazlık konusu 1. grup zararın davacı tarafından mecurun 10 yıllığına kiralanmış olması nedeniyle, mecura taşınma için makine parkurunun taşınması,yüklenmesi,montajı ,elektrik tesisatının onarılması ,mecurun zaruri tadilatları nedeniyle 2003,2004 ve 2005 yıllarında yapılan toplam 95.494,11 TL tutarındaki masraf olduğunu,2. grup zararın ise davacı tarafından kira sözleşmesinin feshinden sonra yeni kiraladığı işyerine mevcut makine parkuru ile ofisinin taşınması yüklüme – boşaltma, nakliye montaj ve mevcut sistemin işler hale getirilmesi için yapılan toplam 225.261,58 TL masraf olduğunu belirtmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kira sözleşmesine konu işyeri için talep edilen I.grup zarar olarak 95.494,11 TL, yeni kiralanan işyerine makinaların nakli ve montajı için yapılan II.grup zararlar nedeniyle 177.916,84 TL olmak üzere toplam 273.410,95 TL'nin davalıdan tahsiline dair verilen hükmün davalı tarafça temyizi üzerine, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 16.10.2012 tarih ve 2012/8979 Esas, 2012/13415 Karar sayılı ilamı ile, Davacının tazminat istekleri arasında kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masraflar, dava konusu işyerine yönelik taşınma masrafları yanında makine ve ekipmanların yeni kiralanan işyerine nakli, montajı ve buna bağlı giderlerin de bulunduğu; Sözleşmenin davalı kiralayan tarafından feshi haksız olup davacı kiracının sözleşmenin süresinden önce sona ermesi yüzünden uğradığı zararların giderilmesini isteyebileceği,bu kapsamda davacı kiracının sözleşmeye konu işyerine yönelik taşınma ve montaj masraflarının süresinden önce fesih nedeniyle uğranılan zarar kapsamında değerlendirilmesi ve talep edilmesi mümkün olmadığı,buna yönelik istemin reddi gerektiği; süresinden önce feshe bağlı olup mahkemece hüküm altına alınan yeni kiralanan işyerine makine ve ekipmanların nakli ve montajına

ilişkin olarak alacak kalemleri arasında yer alan hırdavat, fason kutu baskı, ytong, kalekim fayans ve benzeri harcamaların ne ölçüde yeni işyerine taşınma masrafları ile ilişkili olduğunun da yeterince araştırılmadığı belirtilerek Mahkemece, davacı tarafından sunulan harcama belgelerindeki masraflardan hangilerinin erken feshe bağlı alacak kapsamında olduğuna yönelik bilirkişiden tarafların ve Yargıtay'ın denetimine elverişli ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda mahkemece, davanın kısmen kabulüne, yeni kiralanan işyerine taşınma masrafları olarak belirlenen 126,608,05 TL'nin tahsiline karar verilmiş ve hüküm her iki tarafça temyiz edilmiş olup, bu kez Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 16.02.2016 tarih ve 2015/10806 Esas, 2016/975 Karar sayılı ilamı ile, davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığına, davacının sözleşmeye konu kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masraflara yönelik temyiz itirazlarına gelince ise ; Mahkemece, bozma ilamının gereği yerine getirilmeyerek ve bozma ilamı yanlış değerlendirilmek suretiyle kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masraf bedellerine ilişkin istemin de reddine karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, ikinci bozma ilamı üzerine yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulü ile 201.418,37 TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-)Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Davalının sair temyiz itirazlarına gelince; Davada kabul edilen kalemlerden olan 28.10.2003 tarihli 0007707 no'lu faturaya konu makine indirme ve bindirme vinç hizmetine ilişkin 14.160 TL bedelin, düzenlendiği tarih nazara alındığında dava konusu kiralanana taşınma masrafı olduğu anlaşılmakta olup davalıdan talep edilemeyeceği değerlendirilmeksizin karar verilmesi hatalı olduğu gibi faydalı ve zorunlu masraf bedellerinin yıpranma payı düşülmek suretiyle hüküm altına alınması gerekirken bundan zühul edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10115, Karar No: 2023/8514, Tarih: 14.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/10115 E.  ,  2023/8514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/613 E., 2023/739 K

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında, katılan mağdurelere karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verdiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemi reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

Sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yozgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.02.2023 tarihli ve 2022/20 Esas ve 2023/44 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (c) bendi ile 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca katılan mağdure ...'ye karşı eyleminden dolayı 15 yıl hapis ve katılan mağdure ...'ya karşı eyleminden dolayı ise 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca da hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.05.2023 tarih ve 2023/613 Esas, 2023/739 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan mağdurelere karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mahkemenin katılan mağdurelerin beyanlarını esas alarak mahkumiyet kararı verdiğini, dinlenen savunma tanıklarının sanığın akrabası olması ve cezalandırılmamasını sağlama için beyanda bulunduklarını gerekçe olarak gösterdiğini, katılan mağdurelerin bu kadar uzun zaman süren istismar olayını ailelerine anlatmamalarının ve dayıları ile görüşmeye devam etmelerinin hayatın olağan akışına uygun olmadığını, sanığın katılan mağdurelerin dayısı olması nedeni ile yeğenlerini sahiplenerek erkek arkadaşlarına ve giyimlerine karıştığını, bu durumun katılan mağdurelerde rahatsızlık oluşturduğunu, ayrıca köyde ...’nin annesi ile yaşadığı tartışmaya müdahele etmesi nedeni ile karışmamasını aksi halde iftira atacağını söylediğini, katılan mağdurelerin beyanları arasında çelişkiler olduğunu, katılan mağdure ...’nun savcılıkta tecavüz olayının 8 yaşında olduğunu söylemesine rağmen duruşmada 9 yaşında olduğunu söylediğini, katılan mağdurenin 2017 yılında 9 yaşında olduğunu, ancak sanığın o tarihlerde Kırıkkale’ye gitmediğini, 2009 yılında Kırıkkale’ye gittiğini ve 2 hafta kaldığını, ayrıca 9 yaşında gece yaşadığı olayda canının yandığını ve kan geldiğini söyleyen katılan mağdurenin o an tepki vermemesinin normal olmadığını, Kırıkkale’deki evlerinin büyüklüğü konusunda verdiği beyanlarının da çelişkili olduğunu, ...’nun beyanında evlerinin 4 oda bir salon olduğunu söylemesine rağmen babasının evlerinin 2 oda bir salon olduğunu söylediğini, yine katılan mağdure ... sanığın ilk eylemini 5-6 yaşlarında iken yaptığını söylediğini, bu tarihlerin de 2010-2011 yıllarına tekabül ettiğini, oysa sanığın 2009 yılında Kırıkkale’de 2 hafta kadar yanlarında kaldığını, evin istismar eyleminin gerçekleştirilmesine uygun olup olmadığının tespiti için mahallinde keşif yapılması taleplerinin reddedildiğini, ...’nin beyanında, köyde dayılarının oğlunun düğünü varken, evdekilerin düğüne gittiklerinde, 2018-2019 yıllarında, küçük odada arkadan tecavüz ettiğini ve kardeşinin yan odanın camlı bölümünden gördüğünü söylediğini, oysa bahsedilen sünnet düğününün 2016 yılında olduğunu, evdeki büyük babaannenin 2018 yılı aralık ayında vefat ettiğini, yani düğün zamanı evdeki büyükbaannenin yatalak ve sağ olduğunu ve evde olduğunu, tüm beyanların çelişkili olduğunu, müşteki annenin katılan mağdurelerin beyanlarının aksine evde dayıları ile yalnız kalmadıklarını söylediğini, soyut katılan mağdure beyanlarının somut delil ile desteklenmediğini, sanığın iki kere cezalandırılmasına rağmen bir de hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanmasının yasal olmadığını, sanığın SGK’dan çalışma kayıtlarının getirtilmediğini ve eksik inceleme ile karar verildiğini, kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mağdur çocuklar ... ve ...’nun öz dayısı olan sanığın; cinsel ... ve isteklerini tatmin maksadıyla, şehevi duygularının tatminine yönelik olarak ve cinsel dürtü ile hareket ederek cinsel organını yeğenleri olan katılan mağdureler ... ve ...’nun poposuna temas ettirdiği, katılan mağdurelerin poposuna sokmaya çalıştığı, sokmak için bastırdığı ve popolarına sürtündüğü anlaşılsa da; Yozgat Adli Tıp Şube Müdürlüğünden katılan mağdure çocuklar hakkında alınan iç beden muayenesi raporunda, vücutlarına anal ve vajinal yoldan organ veya sair bir cisim sokulduğuna dair herhangi bir somut tıbbi bulguya rastlanmadığının belirtilmesi, katılan mağdurelerin yaşlarının küçüklüğü, zihinsel gelişimleri ve cinsel konulardaki bilgisizlikleri dikkate alındığında katılan mağdurelerin organ sokma eyleminin tam olarak gerçekleşip gerçekleşmediğini bilemeyecekleri, sanığın cinsel organını katılan mağdurelerin popolarına sokup sokmadığının tam olarak ispatlanamaması, sanığın cinsel organını katılan mağdurelerin poposunun içerisine girecek şekilde sokup sokmadığının açıkça tespit edilememesi, organ sokma olayının gerçekleşip gerçekleşmediğinin net olarak belirlenememesi, sanığın organ sokarak nitelikli cinsel istismar suçunu işlediğine ilişkin dosyamızda her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil bulunmaması, sanığın katılan mağdurelerin anal kısmına cinsel organını sokup sokmadığının ve eylemin organ sokma boyutuna ulaşıp ulaşmadığının şüphede kalması dikkate alınarak şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince bu hususların sanık lehine yorumlanması gerektiği, sanığın eylemlerinin basit cinsel istismar boyutunda kaldığı kanaatine varılmış, Mahkemece sanığın eylemleri cinsel organıyla katılan mağdurelerin poposuna sürtünme şeklinde basit cinsel istismar olarak değerlendirilmiş, sanığın katılan mağdurelere basit cinsel istismarda bulunduğu kabul edilmiştir. ...’nin 27.04.2005 doğumlu olduğu, ...’nun ise 11.01.2008 doğumlu olduğu, sanığın önce 2010 yılında ...’ye yönelik cinsel eylemlerine 2016 yılında ise ...’ya yönelik cinsel eylemlerine başladığı, 2009 yılında güvenlik sertifikası almak için Kırıkkale’ye giden sanığın katılan mağdure çocukların Kırıkkale’deki evinde kaldığı süreçte aynı evde kalmalarından faydalandığı ve 2010 yılında 5 yaşındaki katılan mağdure ... ile evde yatak odasında yalnız kaldıklarında sanığın kıyafetleri giyinik iken cinsel organını ...’nin poposuna kıyafetleri üzerinden sürttüğü, sanığın katılan mağdure çocukların babası cezaevine girdiğinde de katılan mağdurelerin babalarının yanlarında olmamasından ve ...’de katılan mağdurelerin evi ile altlı üstlü oturmalarından faydalandığı ve katılan mağdurelerin ... ilçesine taşındıktan sonra cinsel organını ...’nin poposuna sürttüğü, sanığın katılan mağdurelerin anneannesinin köydeki evinin küçük olmasından dolayı katılan mağdure ... ile aynı yatakta yatmalarından faydalandığı ve sanığın geceleri katılan mağdure ..

...’de katılan mağdurelerin evi ile altlı üstlü oturmalarından faydalandığı ve katılan mağdurelerin ... ilçesine taşındıktan sonra cinsel organını ...’nin poposuna sürttüğü, sanığın katılan mağdurelerin anneannesinin köydeki evinin küçük olmasından dolayı katılan mağdure ... ile aynı yatakta yatmalarından faydalandığı ve sanığın geceleri katılan mağdure ...’nin alt kıyafetlerini sıyırarak popo kısmını açıp sanığın cinsel organını katılan mağdurenin poposuna sürttüğü, yine aynı köy evinde salondan mutfağa doğru geçen odanın kapısının küçültülüp pencere haline getirildiği, sanığın cinsel organını katılan mağdurenin poposuna sürttüğü, bunu küçük pencereden ...’nun gördüğü, sanığın cinsel organını ...’nin poposuna sürtme şeklindeki cinsel istismar eyleminin en son 2019 yılında ... 14 yaşında iken gerçekleştiği, sanığın bu şekilde ...’ye karşı birden fazla kez zincirleme şekilde basit cinsel istismar suçunu işlediği anlaşılmıştır. Sanığın ...’ya karşı ilk cinsel eylemini katılan mağdure ... 8 yaşında iken son eylemini ise katılan mağdure 13 yaşında iken gerçekleştirdiği, yani ilk eylemini 2016 yılında son eylemini 2021 yılında gerçekleştirdiği, ilk eyleminin aynı odada ayrı yataklarda yatarken sanığın ...’nun yanına gelip cinsel organını ...’nun poposuna sürtmesi şeklinde gerçekleştiği, son olarak ise 2021 yılında sanığın ...’nun göğsüne dokunduğu, sanığın bu şekilde ...’ya karşı birden fazla kez zincirleme şekilde basit cinsel istismar suçunu işlediği anlaşılmıştır.

...'a karşı gerçekleşen istismar eyleminin 5 yaşından 14 yaşına kadar aynı suç işleme kararının icrası kapsamında birden fazla kez olacak şekilde gerçekleştirmesi ve ...'a karşı sanığın ilk eylemini 8 yaşında, son eylemini 13 yaşında aynı suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirmesi dikkate alındığında sanığın eylemlerini her iki katılan mağdureye karşı da 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirdiği, katılan mağdurelerin sanığın cinsel istismarına uğradığı yaşlar göz önünde bulundurulduğunda katılan mağdurelerin beden ve ruh bakımından kendilerini savunamayacak durumda oldukları, sanığın istismar eylemini üçüncü derece dâhil kan hısımlığı ilişkisi içinde bulunan katılan mağdure çocuklara karşı işlediği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamış ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.05.2023 tarih ve 2023/613 Esas, 2023/739 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Yozgat 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.