muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7511, Karar No: 2023/6433, Tarih: 18.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7511 E.  ,  2023/6433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/75 Esas, 2016/100 Karar

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereğince temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.05.2014 tarihli ve 2014/483 Esas, 2013/84 Soruşturma, 2014/118 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, aynı Kanun’un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2014/75 Esas, 2016/100 sayılı Kararı ile sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hapis cezasının adli para cezasına çevrilerek neticeten 150 tam gün karşılığı 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesi; vali yardımcısı olan sanığın 4483 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince il ağır ceza mahkemesince yargılanması gerektiğine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesi; vali yardımcısı olan sanığın 4483 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince il ağır ceza mahkemesince yargılanması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi; sanığın kaymakam olması sebebiyle yargılamasının il ağır ceza mahkemesince yapılması gerektiğine, İl Basın ve Halkla İlişkiler Müdürü olarak görev yapan katılanın il tarım müdürlüğünde geçici görevlendirilmesine ilişkin kararın yürütmesinin durdurulmasına dair idare mahkemesi kararının Valiliğe tebliğ edilmesinden önce katılanın asli görevine iadesine karar verildiğine, İl Basın ve Halkla İlişkiler Müdürünün atanma şeklinin ilgili Kanun gereğince vali yardımcısının teklifi ve valinin onayı ile yapıldığına, sanığın sorumluluğun bulunmadığına ve resen belirlenecek diğer hususlar dikkate alınarak usul ve yasaya aykırı olan mahkumiyet kararının bozulması istemine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bitlis Valiliği İl Basın ve Halkla İlişkiler Müdürü olarak görev yapan katılanın, Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğü emrinde geçici olarak görevlendirilmesine ilişkin işlemin yürütmesinin durdurulmasına dair Van 3. İdare Mahkemesince verilen 24.07.2012 tarihli ve 2012/441 Esas sayılı karar 23.08.2012 tarihinde Bitlis Valiliğine tebliğ edildiği halde, Bitlis Vali Yardımcısı olarak görev yapan sanığın teklifi ile kararın hukuki sonuçlarını etkisizleştirip ortadan kaldıracak şekilde katılanın İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünde tahsis edilen odada görevine devam etmesi ve uhdesindeki görevlerin İl İdare Kurulu Müdürünce yerine getirilmesine dair kararlar alınarak mahkeme kararının şeklen uygulandığı ve katılanın bu şekilde mağdur edildiği iddia ve kabul edilerek icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanık müdafii ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteklerinin yapılan değerlendirilmesinde, 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun'un (4483 sayılı Kanun) yetkili ve görevli mahkeme başlıklı 13 üncü maddesinin, anılan Kanun'un 04.12.1999 tarihinde yürürlüğe giren ilk hali "Davaya bakmaya yetkili ve görevli mahkeme, 12 nci maddenin (a) bendinde sayılanlar için Yargıtay'ın ilgili ceza dairesi, (b) bendinde sayılanlar için il ağır ceza mahkemesi, diğerleri için genel hükümlere göre yetkili ve görevli mahkemedir" şeklinde iken, 31.07.2004 tarihli ve 25539 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 17.07.2004 kabul tarihli ve 5232 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ile "Davaya bakmaya yetkili ve görevli mahkeme, genel hükümlere göre yetkili ve görevli mahkemedir. Ancak Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, müsteşarlar ve valiler için yetkili ve görevli mahkeme Yargıtayın ilgili ceza dairesi, kaymakamlar için ise il ağır ceza mahkemesidir" biçiminde değiştirildiği, 02.07.2018 tarihli ve 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 196 ncı maddesi ile ise; "Davaya bakmaya yetkili ve görevli mahkeme, genel hükümlere göre yetkili ve görevli mahkemedir. Ancak Cumhurbaşkanlığı İdari İşler Başkanı, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, Bakan yardımcıları ve valiler için yetkili ve görevli mahkeme Yargıtayın ilgili ceza dairesi, kaymakamlar için ise il ağır ceza mahkemesidir" olarak değiştirilerek güncel halini aldığı, söz konusu maddenin ilk metninde atıfta bulunulan 12 nci madde, ilk halinde "Hazırlık soruşturması; a) Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, müsteşarlar ve Bakanlar Kurulu kararı ile atanan memur ve diğer kamu görevlileri ile Büyükşehir Belediye başkanları hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı veya Başsavcı vekili, b) Ortak kararla veya Başbakanın onayı ile atanan memurlar ve diğer kamu görevlileri, il ve ilçe belediye başkanları, ilçe idare şube başkanları hakkında il Cumhuriyet başsavcısı veya başsavcı vekili, c) Diğerleri hakkında genel hükümlere göre yetkili ve görevli Cumhuriyet başsavcılığı, tarafından yapılır.

Hazırlık soruşturması sırasında hakim kararı alınmasını gerektiren hususlarda; (a) bendinde sayılanlar için Yargıtay'ın ilgili ceza dairesine, (b) bendinde sayılanlar için il asliye ceza mahkemesine, diğerleri için genel hükümlere göre yetkili ve görevli sulh ceza hakimine başvurulur" hükmüne yer vermişken, 31.07.2004 tarihli ve 25539 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 17.07.2004 kabul tarihli ve 5232 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile "Hazırlık soruşturması genel hükümlere göre yetkili ve görevli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılır. Ancak Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, müsteşarlar ve valiler ile ilgili olarak yapılacak olan hazırlık soruşturması Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı veya Başsavcıvekili, kaymakamlar ile ilgili hazırlık soruşturması ise il Cumhuriyet başsavcısı veya başsavcıvekili tarafından yapılır. Hazırlık soruşturması sırasında hâkim kararı alınmasını gerektiren hususlarda; Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreteri, müsteşarlar ve valiler için Yargıtayın ilgili ceza dairesine, kaymakamlar için il asliye ceza mahkemesine, diğerleri için ise genel hükümlere göre yetkili ve görevli sulh ceza hâkimine başvurulur" şeklinde değiştirildiği, 02.07.2018 tarihli ve 703 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 196 ncı maddesiyle yapılan değişiklikle bu maddenin birinci ve ikinci fıkralarında yer alan “Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri” ibareleri “Cumhurbaşkanlığı İdari İşler Başkanı” ve “müsteşarlar” ibareleri “Bakan yardımcıları” biçiminde değiştirilerek maddenin son halini aldığı, 4483 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinde 31.07.2004 tarihli ve 25539 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 17.07.2004 kabul tarihli ve 5232 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ile yapılan değişikliğe ilişkin TBMM Genel Kurul görüşmeleri sırasında "Müsteşarlar, valiler ve kaymakamlar hakkında davaya bakmak üzere belirlenecek görevli ve yetkili mahkemelerin diğer kamu görevlilerinden farklı olması gerektiği...

" gerekçesi ile genel hükümlere göre yargılaması yapılamayan kamu görevlilerinin kapsamının daraltıldığı, bu itibarla 4483 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin yürürlüğe girdiği ilk halinde 2541 sayılı Bakanlıklar ve Bağlı Kuruluşlarda Atama Usulüne İlişkin Kanun'a ekli (2) sayılı cetvelde yer alıp müşterek kararla atanan vali yardımcılarının 12 nci maddenin (b) bendi kapsamında sayılan kamu görevlilerinden olması sebebiyle 13 üncü madde uyarınca ağır ceza mahkemesinde yargılanacak iken, 25539 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 17.07.2004 kabul tarihli ve 5232 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ile 4483 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinde yapılan değişiklikte vali yardımcılarının il ağır ceza mahkemesinde yargılanacak kamu görevlileri arasında sayılmadığı anlaşılmakla, suç tarihinde Bitlis Vali Yardımcısı olarak görev yapan sanık hakkında yargılama yapma görevinin asliye ceza mahkemesine ait olduğu, sanığın işlemleriyle yargı kararını uygulamamak, hukuki sonuçlarını ortadan kaldırmak ve etkisizleştirmek suretiyle katılanın mağduriyetine yol açtığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmalar ile temyiz konusu yapılan hususların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, diğer yandan yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında, 53 üncü maddenin beşinci fıkrası uyarınca, ayrıca, adli para cezasının tamamen infazından itibaren işlemek üzere, hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık müdafiinin ve O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2014/75 Esas, 2016/100 sayılı Kararında sanık müdafii ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,18.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16346, Karar No: 2020/10532, Tarih: 05.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16346 E.  ,  2020/10532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için tebligat gideri verilmediğinden duruşma isteğinin reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 21.09.2009 tarihinden 22.09.2011 tarihine kadar davalı şirkette aralıksız çalıştığını, teknik öğretmen olup üretilen radyatörlerin çizim ve kontrolünü yaptığını; müvekkilinin belirtilen tarihler arasında davalı işyerinde sürekli ve kesintisiz olarak çalışmasına rağmen 21.09.2009-01.01.2010 tarihleri arasındaki dönemde sigorta primlerinin ödenmemiş olduğunu; ilk çalışmaya başladığı tarihte 600,00-TL iş akdinin sonlandığı tarihte ise 1.050,00-TL ücret aldığını, müvekkilinin gösterilmeyen bu gün ve primler için (Çorum 1 İş Mahkemesi 2014/113 esas sayılı dosyası ile) hizmet tespiti davası açtığını, çalışma süresi içinde fazla mesai ücretlerinin eksik ya da hiç ödenmediğini; resmi bayram ücreti ve yıllık izin alacaklarını da tahsil edemediğini; alacaklarını talep ettiğinde kötü davranışlarla karşılaştığını, taleplerinin olumsuz karşılandığını; bu durum karşısında müvekkilinin iş akdini haklı olarak feshetmek zorunda kaldığını, müvekkilinin en son aylık net 1.050,00-TL maaşla çalıştığını; ödemelerin önceleri elden daha sonra asgari ücret kadar olan kısmının bankadan yapıldığını, iş akdinin haklı olarak feshedildiğini, kıdem tazminatı talep ettiklerini, müvekkilinin yazın 09.30-18.30 saatleri arasında beslenme dışında ara vermeden çalıştığını; haftanın en az 4 günü çalışmalarının saat 21.00-22.00'ye kadar devam ettiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, alacakların belirlenebilir olması nedeniyle davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını; dava dilekçesinde ileri sürülen alacak kalemlerinin tamamının zamanaşımına uğradığını; Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet döküm cetvelindeki çalışma süresinin esas alınması gerektiğini, davacı tarafın ileri sürdüğü hususların gerçeği yansıtmadığını; kazandığı tüm ücretlerin bankadan ödendiğini, davacının itirazi kayıt ileri sürmeden bu ücretleri aldığını, ayrıca düzenlenen bordroları imzaladığını, aksinin yazılı delil ile ispatlanabileceğini; iş akdini kendisinin feshettiğini, tüm haklarını aldığını el yazısı ile belirttiğini; davacı tarafın iş akdini kendisinin feshetmesi nedeniyle ihbar tazminatı talep etmediğini; davacının davalı şirkete iş akdini kendisinin feshettiğini ve hiçbir hak ve alacağının olmadığını beyan ettiğini, davacının alması gereken tüm ücretlerinin ödendiğini, çalışmanın haftanın 5 günü 45 saati aşmayacak şekilde düzenlendiğini, haftanın iki günü tatil yapıldığını; 1 saat yemek molası ve 15'er dakika iki kez çay molası bulunduğunu; fazla mesai yapılırsa işçilerin banka hesabına ödendiğini, davacının ihtirazi kayıt koymadan fazla mesai aldığını; resmi tatillerde çalışma yapılmadığını, yapılmış ise ödeme yapıldığını; dini bayramlarda arife günü dahil bayram tatillerinin kullandırıldığını, tüm yıllık izinlerini kullandığını, kullanılmayan izinlerin ücretinin ödendiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacı vekili işçilik alacaklarının ödenmemesi, yıllık izinlerinin kullandırılmaması nedeniyle iş akdinin müvekkili tarafından haklı nedenle feshedildiğini bildirmiş, davalı vekili davacıya tüm ücretlerinin ödendiğini, akdi kendisinin feshettiğini, hiç bir hak ve alacağının olmadığını beyan ettiğini ileri sürdüğü, 24.09.2011 tarihli el yazısı ile hazırlanan dilekçesinde davacı özetle; "....başka bir işyerinde çalışacağından kendi isteğiyle ayrılmak istediğini,....'' bildirmiş, yazının altında isim, tarih ve imza yer aldığı, 24.09.2011 tarihli matbu ilişik kesme-istifa dilekçesinde davacı özetle; "....02.01.2011 tarihinde girdiği işyerinde tüm normal ücretlerini, fazla mesai ücretlerini hafta tatili, genel tatil, resmi tatil ücretlerini aldığını, yıllık ücretli izin haklarını kullandığını, işyerinden hiç bir hak ve alacağının kalmadığını...." bildirdiği, yazının altında tarih, isim ve imza yer almıştır. Davacı tanıkları fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi, yıllık izin kullandırılmaması gibi nedenlerle davacının işten ayrıldığını bildirdiği, davalı tarafça işten ayrılma dilekçesi, ilişik kesme istifa dilekçeleri delil olarak sunulmuştur. İşten ayrılma dilekçesinde "başka bir işyerinde iş bulmam gerekçesiyle'' şeklinde işten ayrılma nedeni açıklandığı, davacı taraf söz konusu belgelerdeki imzalara ilişkin itirazda bulunmamış, müvekkili işe girerken ve çalışması sırasında çok sayıda belgeye imza alındığını, söz konusu dilekçelerdeki tarihlerin sonradan doldurulduğunu bildirdiği, davacı asil 31.03.2016 tarihli celse de "...iş yerinde daha öncesinde fazla mesailerimiz vardı, gece geç saatlere kadar çalıştım, onları istedim, bana veremeyiz, istersen çalış istersen çıkabilirsin dediler, bende çıkayım o zaman dedim..." "imza bana aittir, bu yazıları muhasebeci söyledi, ben yazdım" şeklindeki beyanları ve davacının dava konusu yapılan fazla mesai ücreti ve resmi tatil çalışma ücreti alacağı ve kullandırılmayan yıllık ücretli izin hakkı bulunduğunun anlaşıldığından davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, davacı dava dilekçesinde ayrıca fazla mesai, hafta tatili, resmi tatil çalışma, yıllık izin alacağı olduğundan bahisle talepte bulunduğu, bilirkişinin düzenlediği 19/02/2016 tarihli rapor denetime elverişli, usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücretinde kış dönemi için yapılan hesaplama bakımından;

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücretinde kış dönemi için yapılan hesaplama bakımından;

Kış dönemi için bilirkişi raporunda yapılan hesaplamada; kışın (11.,12.,1.,2.,3. aylar) haftada 2 gün yükleme yapıldığı ve davacının mesaisinin saat 21:00’e dek uzadığı, 1,5 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde kış döneminde haftada 8 saat fazla mesai yapıldığı kabulü ile hesaplama yapılmıştır.

Kış dönemi saat 21:00’e dek çalışıldığı kabul edilen 2 gün için ara dinlenme düşülünce günde 10 saat fiili çalışma hesaplanması gerekirken hesap hatası ile o günler için 10 saat değil 11 saat fiili çalışma hesaplanmış olması sonucu kış döneminde haftada 2 saat fazladan fazla mesai ücreti hesaplanması, yani kış döneminde haftada 6 saat fazla mesai ücreti hesaplanması gerekirken haftada 8 saat fazla mesai ücreti hesaplanması hatalıdır.

3-Fazla mesai ücreti bakımından;

Eylül/2011 ayının bordrosunda 7,5 saat fazla mesai tahakkuku mevcuttur.

Mahkeme tarafından kabul edilmiş olan net 1.050,00 TL/brüt 1.466,68 TL ücret miktarı esas alınarak Eylül/2011 ayının bordrosundaki 7,5 saat fazla mesai süresi karşılığı olması gereken fazla mesai ücreti hesaplanmalı, diğer dönemler için eldeki hesaplanan fazla mesai ücretine bu miktar eklenmeli ve Eylül /2011 ayı bordrosunda fazla mesai ücreti olarak ödendiği görünen miktar toplam hesaplamadan mahsup edilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05/10/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/872, Karar No: 2011/757, Tarih: 14.12.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/21-872 E.  ,  2011/757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2011

Taraflar arasındaki “itibari hizmet süresinin tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 13. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.11.2009 gün ve 2008/836 E., 2009/942 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili ile davalılardan SGK vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 21.03.2011 gün ve 2010/2223 E., 2011/2495 K. sayılı ilamı ile;

“…1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı,  davalı işyerinde basım ve matbaacılık işinde 8.10.1997-16.4.2008  tarihleri arasındaki   çalışmalarının 506 sayılı Yasa'nın  Ek 5/2 madde  kapsamında olduğunun  tespiti ile   bu sürenin hizmet süresine eklenmesini, malullük yaşlılık ve ölüm  sigorta primlerinin geçmişe dönük olarak 8.10.1997-16.4.2008 tarihleri arasında % 22 oranı üzerinden hesaplanmak suretiyle  ek % 2 oranlık farkın geçmişe yönelik olarak davalı işverenden  gecikme zammı ile alınmasını, 506 sayılı Yasa'nın Ek 39 madde  uyarınca sigortalılık süresine ilave edilen gün sayılarının 5 yıldan az olmamak üzere 506 sayılı Yasa'nın 60 ve Geçici 81. maddelerinde  belirtilen yaş hadlerinden indirilerek bunların emeklilik işlemlerinde dikkate alınmasına  karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işveren şirkete ait 375639 sigorta  nolu işyerinde geçen 3676 gün sigortalı hizmetin 506 sayılı Yasa'nın  Ek 5 maddesi gereğince itibari hizmet süresinden yararlandırılmasına, bu sürenin emeklilik işlemleri sırasında S.G.K tarafından dikkate alınmasına, sigorta prim farkının davalı işverenden tahsili isteminin reddine  karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 8.10.1997-16.4.2008 tarihleri arasında  toplam 3676 gün matbaa elemanı olarak baskı  bölümünde  çalıştığı, mahkemece  yapılan keşifte dinlenen tanıkların  davacının  baskı işinde çalıştığı,    kimyasal etkiye maruz kaldıkları, işyerinde gündüz 50-60, gece 15-20 kişinin çalıştığı,  çalışma ortamının gürültülü olduğunu beyan ettikleri  anlaşılmıştır.