muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/29756, Karar No: 2014/30769, Tarih: 23.10.2014

Aynı işverene ait iki üretim birimi aynı teknik amacı elde etmek için örğütlenmişse yahut bu yerlerde aynı teknik amacın farklı üretim amaçları gerçekleşiyorsa amaçta birlik sağlanmıştır.

Farklı üretim birimlerinin tek bir işyeri sayılması için aynı arazi sınırları içinde bulunmaları gerekmemektedir. Fakat birimler arasındaki uzaklık işlerin tek elden yürütümünü engelleyecek boyutta olmamalı çünkü farklı birimler arasında amaçta birlik bulunsa dahi yönetimde birliğin sağlanmasının zorluğu tartışmasızdır.

Toplu İş Hukuku anlamında işyerinin işçilerin dayanışmadan kaynaklanan ortak menfatleri oluşmasına olanak sağlayan ve faliyetlerini sürdürebileceği bir sürekliliğe sahip ve işverenede asıl işin girdiği iş kolunda sendikal muhatap yaratacak bir birim olması gerekmektedir. Alman ve Fransız Hukukunda işyerinin neresi olduğu ve sınırlarının belirlenmesi sosyal tarafların özerkliğine terk edilmiştir. Oysa hukukumuzda işyeri mutlak ve tartışmasız olarak kabul edilmektedir. İşyeri kavramı fonksiyonel bir kavramdır ( Doğan, Yenisey: sh 443,447). İşletme ise genel olarak iktisadi bir amacın gerçekleşmesi için aynı işverene ait birden fazla işyerinin örgütlenmesi ile oluşmuş bir ünite olarak tanımlanmaktadır. İşyerini işletmeden ayıran temel ölçütlerden biri izlenen amaçtır. İşletme mutlaka ekonomik bir amaç gütmesi gerekmez. İşyeri işletmenin genel olarak bağımsız bir bölümü olarak düşünülmesi gerekir. Ticaret Hukukundaki işletmeden farklı bir amaç gütmektedir. Çünkü ticari işletmelerde işçi çalıştırma zorunluluğu bulunmamaktadır.

İşyeri ve işletme ayrımında organizasyon kavramıyla bir ayrıştırmaya gitmek de mümkün değildir. Çünkü işletmenin de işyerinin de aynı organizasyon içerisinde örgütlenmesi mümkündür. Ancak işletmenin işyerine göre büyüklüğü aynı şekilde organizasyondaki büyüklüğünü gerektireceği kaçınılmazdır. Öte yandan işverenin ötesinde işletmenin profosyonel bir yönetim kadrosu oluşturacağı da gerçektir.

Somut olayda temel problem davacının tespit dışı bırakıldığını ileri sürdüğü işyerlerinin de tespit yapılan ve işletme oluşturduğunun kabulüyle yetki tespitine konu edilen işyerleriyle birlikte işletme oluşturup oluşturamayacağıdır. Mahkemece davacı A.. ve İhtiyaç Maddeleri San. ve Tic. A.Ş.'nin Kartal/İSTANBUL İkitelli/İSTANBUL. Macunköy/ANKARA ve Bornova/İZMİR adreslerinde faaliyet gösteren şube işyerlerinin işkolu bildirimini hangi tarihte yaptığının bildirilmesi istenilmiş; müzekkere cevabı ekinden gönderilen işyeri bilgilerinde bir kısım iş yerinin taşımacılık iş kolunda bildirildiği , bu bildirimlerin hangi tarihte yapıldığı açıklanmadığından yargılamada ileri sürülen 17.04.2008 tarihli iş kolu tespitinden önce mi, sonra mı, yapıldığı anlaşılamamıştır.Bu işyeri bildirgelerinde ve işkolu tespit kararında yer alan B.M Dosya numaraları karşılaştırıldığında mahkemece yetki tespitine dahil edilen işyerlerine ait B.M Dosya numaralarıyla aynı olmadığı ; adres bilgilerinin ise aynı olduğu gözlemlenmiştir.

6356 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca işkolu tespit süreci işletilmediği sürece işyerinin girdiği işkolu sosyal güvenlik kayıtlarındaki koddan hareketle belirlenecektir. Mahkemece öncelikle 2008 yılına ait işkolu tespit kararından sonra yapılmış bir bildirim olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalı; 2008 yılına ait işkolu tespit kararına ilişkin evraklar getirtilerek; davacının Kocaeli, Ankara, Balıkesir, İstanbul , İzmir ‘de yer alan işyerlerine ilişkin SGK kayıtları, ticaret sicil kayıtları, ana sözleşme ile işyerlerindeki organizasyonu ve varsa işyerlerinin birbirleriyle ilgilerini gösterir yönetsel belgeler dosya kapsamına dahil edilmeli, burada yapılan işlerin bağımsız nitelikte olup olmadığı ,sonucuna göre ortada tek bir işyeri ve ona bağlı yer mi, birden fazla işyeri mi olduğu, birden fazla işyeri mevcut ise bunun toplu iş hukuku anlamında aynı işkolunda yer alan işyerlerinden oluşan bir işletme mi olduğu, eğer işletme söz konusu ise bunun merkezinin neresi olduğu ortaya konulduktan sonra yetkili mahkeme olunup olunmadığı belirlenmelidir. Bu noktada gerekirse keşif ve bilirkişi deliline de başvurularak sonuca gidilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3448, Karar No: 2020/19923, Tarih: 23.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/3448 E.  ,  2020/19923 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : .... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette gemi adamı olarak 09.02.2010-30.03.2014 tarihleri arasında çalıştığını, haklı bir neden olmaksızın iş sözleşmesinin 30.03.2014 tarihinde işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının, ... Holding A.Ş.’nin çalışanı olmadığını, davalı şirketin grup şirketlerinden ....’nin bünyesinde çalıştığını, Mayıs ayı başında işe haklı bir sebep göstermeden gelmediğini, bunun üzerine iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının tüm ücretlerinin banka hesabına yatırılarak ödendiğini, davacının çalıştığı süre içinde izinlerinin kullandırıldığını, sadece yaz aylarında belirli dönemlerde kullanılan, onun dışında limana bağlı olarak kalan motor yatta çalışan temizlik ve bakım yardımcısı pozisyonunda çalışan davacının haftanın yedi günü ve genel tatil günlerinde çalıştığı iddiasının kabulünün mümkün olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesi istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince; toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun ise, fazla çalışma alacağında hakkaniyet indiriminin %30 olduğu gerekçesiyle kabulüne karar verilerek, İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne dair yeniden hüküm tesis edilmesine oy çokluğu ile karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasının a bendi uyarınca, “deniz ve hava taşıma işlerinde çalışanlar” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz. Deniz taşıma işlerinde çalışanlar hakkında 854 sayılı Deniz İş Kanunu uygulanmaktadır.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasının a bendi uyarınca, “deniz ve hava taşıma işlerinde çalışanlar” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz. Deniz taşıma işlerinde çalışanlar hakkında 854 sayılı Deniz İş Kanunu uygulanmaktadır.

854 sayılı Deniz İş Kanunu'nun 1. maddesine göre “Bu kanun denizlerde, göllerde ve akarsularda Türk Bayrağını taşıyan ve yüz ve daha yukarı grostonalitonluk gemilerde bir hizmet akti ile çalışan gemi adamları ve bunların işverenleri hakkında uygulanır” denilerek, Deniz İş Kanununun kapsamı belirlenmiştir. Gemiler aracılığı ile yapılan deniz taşıma işleri ayrı bir yasaya tabi olduğundan 4857 sayılı İş Kanununun kapsamı dışında bırakılmıştır. Gemi yabancı ülke bayrağı taşıyor veya gemi Türk bayraklı olsa bile yüz grostonalitonluk değil ise, bu gemide çalışanlar hakkında Deniz İş Kanunu uygulanmayacaktır. Keza taşıma işinde çalışan bu gemideki işçiler yine 4857 sayılı İş Kanunu kapsamına girmeyecek, haklarında Borçlar Kanunu genel hükümleri uygulanacaktır.

Deniz İş Kanunu’nun 46. maddesi uyarınca, “Bu kanun kapsamına giren gemi adamlarıyla bunların işveren veya işveren vekilleri arasında bu kanundan veya hizmet aktinden doğan davalar hakkında, 5521 sayılı kanun hükümleri uygulanır. Hizmet aktinde ayrıca bir hüküm yoksa dava, geminin bağlama limanında iş davalarını bakmaya yetkili mahkemede görülür”.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinde deniz ve taşıma işlerinin yapıldığı işyerlerinde çalışanların kanun kapsamına girmeyeceği açıklandıktan sonra, aynı madde de ayrık durumlara yer verilmiştir.

Buna göre;

1. Kıyılarda veya liman ve iskelelerde gemilerden karaya ve karadan gemilere yapılan yükleme ve boşaltma işlerinde,

2. Havacılığın bütün yer tesislerinde yürütülen işlerinde,

3. Deniz İş Kanunu kapsamına girmeyen ve tarım işlerinden sayılmayan, denizlerde çalışan su ürünleri üreticileri ile ilgili işlerde,

Çalışanların 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında oldukları açıkça belirtilmiştir.

Belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında somut uyuşmazlığa bakıldığında; 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4.maddesinin 1.fıkrası anlamında deniz taşıma işi yapılmadığı, davacının çalıştığı işyerinin, davalı şirket yöneticilerinin yurtiçinden ve yurtdışından gelen müşteri ve misafirlerinin ağırlanması ve gezdirilmesi maksatıyla kullanılan özel yat niteliğinde olduğu ve yabancı bayrak taşıdığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı anlaşıldığından, davacı 854 sayılı Deniz İş Kanunu kapsamında değerlendirilemez. Buna göre, davacının iş sözleşmesi ilişkisi ile 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında kaldığı kabul edilerek, uyuşmazlığın İş Kanunu kapsamında değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, sair yönler incelenmeksizin, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6321, Karar No: 2010/2072, Tarih: 06.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/6321 E.  ,  2010/2072 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/08/107201

MAHKEMESİ :(GAZİANTEP) Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :12.11.2007 - 93/479

SUÇ :Canavarca bir his sevki ile öldürmek ve izinsiz silah taşımak

M.. O..'u canavarca bir his sevki ile öldürmekten ve izinsiz silah taşımaktan sanıklar B.. O.. ile E.. O..'un yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (GAZİANTEP) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.11.2007 gün ve 93/479 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar ve müdahiller vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Enver ve müdafiinin meşru savunma veya zorunluluk halinin bulunduğuna vesaireye yönelen, sanık Bülent müdafiinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

1- Oluşa, dosya içeriğine ve kabule göre; olay tarihinden önce maktul ile aralarında mirasa dayalı hukuki nitelikte uyuşmazlık bulunan amcası sanık Enver’in olay günü saat 19.00 sıraları aynı nedenle kahvehanede maktul ile yaşadıkları tartışma sonrası, bir yakınından av tüfeği temin ederek ve yanına ekmek bıçağı alan oğlu sanık Bülent ile birlikte kullandığı motorla maktulü aramaya başladıkları, saat 20.00 sıraları maktulü görmeleri ve ona saldırmaları üzerine, maktulün üzerinde taşıdığı sallama tabir edilen bıçakla sanık Bülent’in kafasına vurup basit derecede yaraladığı, sanık Enver’in elindeki av tüfeği ile yakın mesafeden birden çok el ateş etmesiyle maktulün isabet alarak yere düşmesi üzerine, sanık Enver’in “sen hala ölmedin mi” diyerek ve eline geçirdiği maktule ait sallama tabir edilen bıçakla, sanık Bülent’in ise elindeki ekmek bıçağı ile maktulün hayati öneme sahip bölgelerine üçü toraksa ve dördü Batına nafiz olacak şekilde, ayrıca boyun larinkse kadar uzanan 17 cm. uzunluğunda 7 cm. derinliğinde ve 2,5 cm. genişliğinde boyun her iki yanda karotis arterleri kesecek şekilde yaraladıkları ve sonunda sallama tabir edilen bıçağı maktulün karnına saplanmış şekilde bırakarak birlikte motorla oradan ayrıldıkları, vücudunda toplam 10 adet kesici ve delici alet yarası ile sol omuz yan arka kısımda 9 adet, sol uyluk iç yanda ise 7 adet av tüfeği saçma tanesi yaralanması oluşan maktulün, av tüfeği saçma tanesi ile kesici ve delici alet yaralanmaları sonucu iç organ ve büyük damar yaralanmalarına bağlı solunum ve dolaşım yetmezliği komplikasyonları neticesi öldüğü olayda;

a) Sanıkların sadece öldürme kastına yönelik otopside belirtilen çok sayıdaki yaraları meydana getirmelerinin, canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme amacını güttüklerini tek başına ortaya koymayacağı gibi, bu amaçla hareket ettiklerine yönelik dosyada kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı anlaşıldığı halde, sanıkların kasten öldürme suçundan cezalandırılmaları yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek canavarca hisle veya eziyet çektirerek insan öldürme suçundan yazılı şekilde cezalandırılmalarına karar verilmesi;

b) Olay günü saat 19.00 sıraları sanık Enver ile maktul arasında kahvehanede meydana gelen sözlü tartışma sırasında maktulden kaynaklanan sanıklara yönelik haksız eylem oluşturacak her hangi bir söz veya davranışın bulunmaması, sanık Enver’in temin ettiği av tüfeği ile, sanık Bülent’in ise elindeki bıçakla kendisine yönelik saldırıda bulunulduğunu gören maktulün, kendisini korumaya yönelik olarak üzerindeki sallama tabir edilen bıçakla sanık Bülent’e vurması eyleminin ise, ilk haksız hareketin sanıklardan gelmesi ve maktulün gösterdiği tepkide açık bir oransızlık bulunmaması karşısında, sanıklar lehine tahrik hükmünün uygulanamayacağı gözetilmeksizin, oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan sanıkların daha az ceza almaya yönelik savunmalarına itibar edilerek haksız tahrik hükmü uygulanmak suretiyle yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2- Sanık Bülent yönünden; 5237 sayılı TCK.nun 31/2 maddesi kapsamında kalan 12 yaşını doldurmuş olup da 15 yaşını doldurmamış olan küçüklerin, işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin varlığının tespitinde, küçüğün içinde bulunduğu aile koşulları, sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilere rapor hazırlatılması, hazırlanan bu raporlar değerlendirilerek hakim tarafından ceza sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken, bu doğrultuda doğrudan ceza sorumluluğu olup olmadığı konusunda 5237 sayılı Kanunun 31/2. maddesine göre görüş bildirme yetkisi olmayan Gaziantep Devlet Hastanesi’nin 13.03.2007 tarih ve 3006 sayılı raporuna dayanılarak eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması;

3- Sanık Enver’in adli sicil bülteninde yer alan sabıkasına ilişkin onaylı karar örnekleri getirtilip incelenerek, hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı olup, sanık Enver ve müdafii ile sanık Bülent müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA) 06.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3896, Karar No: 2016/4391, Tarih: 12.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3896 E.  ,  2016/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Ankara Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesi ve Sarığlan Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya kapsamından, ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı adresinin “...” olduğu gerekçesiyle, ... Sulh Hukuk Mahkemesince de ... İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından hazırlanan 12/10/2015 tarihli tutanağa göre, kısıtlı adayı hakkında yapılan araştırma ve soruşturma neticesinde şahsın ... ilinde huzurevinde yaşadığını ancak hangi huzurevinde yaşadığının bilinmediği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de; mahkemece kısıtlı adayının ikamet adresinin tespiti için kolluk gücü ile adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı adresi olan “...” adresinde araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece kısıtlı adayının ikamet adresinin tespiti için kolluk gücü ile “...” adresinde araştırma yapılması, belirtilen adresin huzurevi olması halinde kısıtlı adayının hangi tarihten itibaren huzurevinde kaldığı, huzurevine konulmadan önceki adresinin neresi olduğunun gerekirse huzurevi yetkililerinden sorularak araştırılması, kısıtlı adayının açık adresinin belirlenmesi, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12.04.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10415, Karar No: 2021/3188, Tarih: 29.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10415 E.  ,  2021/3188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

UYAP üzerinden yapılan incelemede, sanığın kullandığı faturaları düzenleyen Kumsal Metal Temizlik Teks. Tur. İnş. Gıda Hay. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi ... hakkında, Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 04/05/2016 tarihli 2010/429 Esas ve 2016/431 Karar sayılı ilamı ile 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet kararının, Dairemizin 22/09/2020 tarihli 2017/594 Esas ve 2020/4801 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmesi ve suça konu fatura bedellerinin ne şekilde ödendiğine yönelik bilgi ve belgelerinin dosyaya ibraz edilmemesi karşısında, CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kuran Mahkemenin takdir ve kabulünde de bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki eksik araştırmaya yönelik bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; gerekçeli karar başlığında “01/05/2009” olarak yanlış yazılan suç tarihinin, “25/04/2009” olarak mahallinde düzeltilmesi ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan hükmün ONANMASINA,

II-Sanık hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

II-Sanık hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen "2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarının Kanun‘daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, KDV indiriminde kullanılan son fatura tarihlerine göre 2007 takvim yılı yönünden “25/11/2007“ ve 2008 takvim yılı yönünden “25/12/2008“ olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 29/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11172, Karar No: 2017/25614, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11172 E.  ,  2017/25614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/171, Karar No: 2017/1642, Tarih: 13.03.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/171 E.  ,  2017/1642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi, sanık müdafiinin süresindeki istekleri nedeniyle duruşmalı olarak yapılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

CMK'nın 217. maddesinin 2. fıkrasında "Yüklenen suç hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir." hükmü karşısında;

29/08/2015 tarihinde sanığın ... Turizm banko görevlisi olan tanık ...’ye kalp biçiminde bir kutuyu teslim ettiği ve tanığın şüphelenerek yetkisi olmadığı halde kutuyu açarak içerisindeki sentetik uyuşturucuyu bularak kolluk görevlilerine haber verdiği olayda, uyuşturucu madde herhangi bir arama kararı bulunmaksızın ve yetkisi bulunmayan soruşturma ve kovuşturma aşamasında dinlenen tanık ....ğ tarafından sanığın teslim ettiği kutu açılarak hukuka aykırı olarak ele geçirilmiş ise de ; sanığın aşamalardaki istikrarlı olarak tüm savunmalarında maddenin kendisine ait olduğunu ve arkadaşı ... ...’a gönderdiğini beyan ettiğinin anlaşılması ve bu ikrarın suçunun sübutuna ilişkin tek delil olduğundan, suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 192/3. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları ve duruşmada bildirdiği sözlü savunmaları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanığın salıverme isteğinin reddine,13.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI:13.03.2017 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet

savcısı ... ... ... katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'in yokluğunda 23.03.2017 tarihinde, açık olarak okundu.