muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4963, Karar No: 2024/1408, Tarih: 04.03.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı-karşı davalı erkeğin, kadının zeka geriliğinin ve peltek konuşma rahatsızlığının bulunduğuna yönelik yapılan incelemede, kadının Kahramanmaraş Necip Fazıl Hastanesi, Osmaniye Devlet Hastanesi ve Çukurova Üniversitesi'nden alınan sağlık raporlarında ve tanık anlatımlarıyla davalı karşı davacı kadının donuk zekaya sahip olduğunun sabit olduğu, erkeğin iddiası gibi kadının zeka geriliği bulunmamakla birlikte kadının çocukluğunda geçirdiği havale neticesinde donuk zekaya ve konuşma zayıflığına sahip olduğu ve evlilik birliği içerisindeki iletişim zayıflığının uzun vadede çekilmez olabileceği, bu nedenle kadına en fazla hafif kusur yüklenebileceği; erkeğin diğer iddialarının ispatlanamadığı, erkeğin ailesiyle birlikte uzun süre vakit geçirdiği, erkeğin sürekli kadını yalnız bıraktığı, kadının telefonuna telefon dinleme uygulaması indirerek konuşmalarını dinlediği, kadına ''gerizekalı'' diyerek hakaret ettiği ve ''döverim, cinayet çıkar, elimde kalır'' diyerek tehdit ettiğinin ve kadını ailesinin yanına getirip bıraktığının tanık beyanlarıyla sabit olduğu; taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve artık evlilik birliğinin devamına olanak vermeyecek derecede geçimsizlik bulunduğu, açıklanan kusur durumları, kusura yol açan eylemlerin ağırlığı, evlilikte geçen süre ve dosya kapsamına göre evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda davalı karşı davacı kadının hafif, davacı karşı davalı erkeğin ise ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun'un) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilerek, baba ile kişisel ilişki tesisine, kadın lehine aylık 450,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, çocuk lehine aylık 350,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın lehine 15.000,00'er TL maddî ve manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-karşı davalı istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-karşı davalı istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların İlk Derece Mahkemesince kabul edilen kusurlarının gerçekleştiği, boşanmaya neden olan olaylarda erkek eşin ağır kusurlu, kadın eşin hafif kusurlu olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, delillerin değerlendirilmesinde, kanunun olaya uygulanmasında, gerekçede ve kusur belirlemesinde hata edilmediği, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, tarafların evlilik süresi, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, kişilik haklarına yapılan saldırı ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamı, paranın alım gücü, nafakanın niteliğine, ortak çocuğun ihtiyaçları, günün ekonomik koşullarına göre; İlk Derece Mahkemesince kadın eş ve çocuk lehine takdir edilen tedbir, yoksulluk ve iştirak nafakaları ile kadın lehine hükmedilen tazminatların miktarlarının hakkaniyete uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek temyiz dilekçesinde özetle, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6766, Karar No: 2024/8169, Tarih: 21.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6766 E.  ,  2024/8169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1742 E., 2023/1118 K.

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/345 E. - 2019/306 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı firma adına tescil edilen 2016/25690 sayılı "..." ibareli tescilli markanın ise davacıya ait 2014/47913 sayılı "... ATAKÖY" ibareli tescilli markası ile iltibas, başvuru ibaresi üzerinde önceye dayalı kullanım hakkı, markasının tanınmışlığı ve davalının kötüniyetli tescili iddialarına bağlı hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, müvekkili şirketinin 1973 yılında Süleymaniye'de kurulduğunu, 1990'lı yıllardan itibaren markalaşmaya başladığını; ağırlıklı olarak mutfak eşyalarını kapsayan yemek takımları, tencereler, çatal bıçak kaşık setleri, bardak takımları, elektrikli ev aletleri ve ev tekstili ürünleri gibi birçok ürünün satışını Türkiye'nin birçok yerinde bulunan mağazalarında franchislarında, bayilerinde ve kendisine ait internet sitelerinde gerçekleştirmekte olduğunu; davacı taraf "..." markasını eskiden beri kullandığını ve bu kullanım ile markaya ayırt edicilik kazandırdığını iddia etmekte ise de, bu iddiasını ispat eder bir delil sunamadığını, iddia edilenin aksine "..." ve "PEARL" ibarelerine ayırt edicilik kazandıran ve üstün hak sahibi olanın müvekkili şirket olduğunu, davacının müvekkili şirkete ait "..." markasını tescilli olduğu sınıflarda "... ATAKÖY" markasını kullandığını 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 25 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca ispat etmesi gerektiğini belirterek haksız davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacının markası "... ATAKÖY", davalının markası ise "..." olduğu, her iki markanın da ayırt edici unsuru olan "..." ibaresinin aynı olduğu, ancak davacı söz konusu markasını Ataköy'de inşaa ettiği sitesi için kullanmakta, davalı ise züccaciye alanında kullandığı, tüketici nezdinde ise "... ATAKÖY" dendiğinde davacının konut projesini, ev eşyaları sunan mağaza ve dükkanlarda da "..." markası züccaciyeyi çağrıştırmakta, tüketicide herhangi bir karışıklık yaratmayacağı, zira her iki ürün de sunuldukları piyasa ve hedefledikleri kitle yönünden farklılık arz ettiği, bunun yanı sıra davacının markasının 08, 24, 35. sınıflarda, davalının markasının ise 37. sınıfta yer aldığı, bununla hem sınıfsal anlamda ayniyet ya da bir benzerlik bulunmadığı, davalının "..." markasını kötüniyetle tescil ettirdiğine yönelik ise dosyada herhnagi bir somut delil bulunmadığı, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile,dosya kapsamında iddia ve savunmaya, saptanan dava niteliğine ve toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin kararda gösterilen yasal ve yeterli gerekçeye göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı, davacı vekilinin, istinaf başvuru sebeplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9846, Karar No: 2024/10872, Tarih: 12.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/9846 E.  ,  2024/10872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/904 E., 2024/941 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/102 E., 2024/77 K.

Taraflar arasındaki ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile aksine Kurum işleminin iptali davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 27.04.2000 tarihinde Çorlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin ilamı ile boşandığı, 13.06.2014 tarihinde davalı Kurum denetim görevlilerince tutulan rapor ile davacının babasının vefat tarihi olan 01.02.2009 tarihinden başlamak kaydıyla almış olduğu yetim aylığının hatalı ve eksik değerlendirme ile davacı ve boşanmış eşinin “Eylemli olarak birlikte yaşama olgusu” varmışçasına değerlendirme yapıldığı ve maaşı kesildiği, davacının kat’i surette boşandığı eşiyle birlikte yaşaması söz konusu olmamasına rağmen Sosyal Güvenlik Kurumu denetim görevlilerince “fiilen birlikte yaşama” yönünde tespit ve değerlendirmesi rapor edildiği, davacının boşanmadan önceki dönemde ve boşandıktan sonraki beş yıllık süreçte İstanbul’da yaşadığı, bu dönemde ise eski eşi Çorlu’da yaşadığı, bilahare Çorlu’ya döndüğünde ise davacının annesinin yanında ikamet etmeye ve fiilen yaşamaya başladığı, denetim raporunun eksik araştırmaya dayalı olduğu, davacının İstanbul'da ikamet ettiği ve ara sıra çocuklarını görmeye gelmesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu, boşanma ile hak sahibi olma arasındaki süre nazara alındığında Kurum işlem ve denetiminin yersiz olduğu, Kurum denetmenlerinin yetkilerini aştığı, eylemli birlikte yaşama olgusunun ortaya konamadığı, yersiz ödemelerin genel hükümlere göre geri alınması gerektiği iddiasıyla davacının aldığı yetim maaşının kesilmesine neden olan Kurum işleminin iptali ile kesilen yetim aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının eski eşi ile babasından ölüm aylığına hak kazanmak için muvazaalı boşandığına ilişkin Kurum kontrol memurları tarafından düzenlenen 13.06.2015 tarihli inceleme raporu ile davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşadığının tespit edildiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının eski eşi ile babasından ölüm aylığına hak kazanmak için muvazaalı boşandığına ilişkin Kurum kontrol memurları tarafından düzenlenen 13.06.2015 tarihli inceleme raporu ile davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşadığının tespit edildiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından yukarıda tarih ve sayısı belirtilen karar ile incelenen evrak ve tüm dosya kapsamı itibariyle, davacı ile eski eşinin yıllar evvel boşandıkları, Kurum tarafından yaptırılan araştırmada, alınan tanık ifadelerinde davacının eski eşinin davacının yaşadığı eve girip çıktığının görüldüğünün belirtildiği, davacının çocuklarının da bu evde yaşadığı, girip çıkma hadisesinin beraber yaşama anlamına gelmeyeceği, alınan yeminli tanık beyanlarından davacı ve eski eşi arasında şiddetli bir geçimsizlik olduğunun anlaşıldığı, son olarak alınan muhtar olarak görev yapan tanığın da beyanından davacının eski eşiyle birlikte yaşamadığının anlaşıldığı, eski Mernis kayıtlarının aynı yer görünse de kişilerin ikametgah adreslerini değiştirmeden de başka yerlerde yaşayabilecekleri, tüm bunlar dikkate alındığında, davalı Kurumca yapılan tespitin birlikte yaşama olgusunu ispata yetmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı SGK tarafından düzenlenen 09.07.2014 tarih ve 30.244.140.2 varideli borç bildiriminin iptaline, davacının yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile, kesilen yetim aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanmasına karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; istinaf kararı sonrasında mahalle muhtar ve azaların dinlendiği, dosyada davacının davasının kabulünü gerektirir yeni bir delil ve beyan bulunmadığı, davacı hakkında tesis edilen Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olduğu, dinlenen tanıkların yetersiz olduğu iddiasıyla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

B.İstinaf Sebepleri:

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; istinaf kararı sonrasında mahalle muhtar ve azaların dinlendiği, dosyada davacının davasının kabulünü gerektirir yeni bir delil ve beyan bulunmadığı, davacı hakkında tesis edilen Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olduğu, dinlenen tanıkların yetersiz olduğu iddiasıyla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına, toplanan delillere göre birlikte yaşama olgusunu destekleyen, yazılı ve imzalı ifadesi alınan apartman görevlisi ...'ın ve Mahkemedeki söz konusu şahıslarla ilgili olarak boşanma durumlarını bilmediğine dair beyanının, yine davacının annesinin ikametgahında yapılan çevre soruşturmasında tanıklar ... ve ... 'ün imzalı beyanlarında, davacının annesinin yalnız yaşadığını söyledikleri ancak tanık ... 'ün Mahkemedeki ifadesinde farklı beyanda bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, 19.01.2010 tarihli Çorlu Devlet Hastanesi kayıtlarında davacı ve boşandığı eşinin aynı gün muayene olup, aynı Akay Eczanesinden ilaç aldıklarının tespit edildiği, bu delillere istinaden davacı ile boşandığı eşinin bir arada yaşamadıklarının ve denetmen raporunun aksinin ispat edilemediği gerekçesiyle davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin kabulü ile Çorlu 1. İş Mahkemesinin 22.02.2024 tarihli, 2022/102 Esas, 2024/77 Karar sayılı kararının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının 23.03.1975 tarihinde evlendiği eski eşi ... ... ile 27.04.2000 tarihinde şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşandıkları, yetim maaşı almakta olduğu babası ... 'un ise 16.01.2009 tarihinde vefat ettiği, davacının 01.02.2009 tarihinden itibaren, yani boşandıktan 9 sene sonra yetim maaşı almaya hak kazandığı, davacının boşanma tarihi ve babasının ölüm tarihi arasındaki süre nazara alındığında muvazaanın varlığından söz etmek imkansız ve hayatın olağan akışına aykırı olduğu, dosyada dinlenen ve doğma büyüme o mahallede yaşadığını, 5 yıldır da aynı mahallenin muhtarlığını yaptığını belirten ... Mahallesi muhtarı ... Doğru'nun yeminli beyanında, muhtar adaylığı döneminde davacıya tanıdığını, o zamanlar ev ziyaretlerinde bulunduğunu, ev ziyaretlerinde davacının eski eşini görmediğini ve tanımadığını, davacının annesiyle yaşadığını bildiğini, zaman zaman balkonda çay içerken görüp selamlaştıklarını, davacı ile yakın sitelerde oturduklarını beyan ettiği, davacının babasının davacı boşandıktan 9 yıl sonra vefat ettiği somut gerçeği nazara alınmaksızın, davalı Kurum tarafından kesinlik içermeyen soyut beyanlar doğrultusunda düzenlenen rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu iddiasıyla temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı gerekçesiyle kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti ile aksine Kurum işleminin iptaline ilişkindir.

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32030, Karar No: 2013/29528, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/32030 E.  ,  2013/29528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hesaplamaya esas tüm dönem toplu iş sözleşmelerinin, davacının sendikaya üyeliğinin işverene bildirildiği tarihi gösteren evrakların, davacının şahsi sicil dosyası ile ücret bordrolarının ve davacı vekili tarafından 13.08.2012 dilekçesi ekinde sunulduğu belirtilen yedi kalemden oluşan delil ve evrakın incelenmesine gerek duyulduğundan eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12398, Karar No: 2019/1641, Tarih: 27.02.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/12398 E.  ,  2019/1641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itiraz iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin reddine yönelik olarak verilen ek kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemenin 28.02.2017 tarihli ek kararı davalıya 15.03.2017 tarihinde tebliğ edilmiş, ek karara yönelik temyiz dilekçesi ise HUMK’un 432/son maddesinde öngörülen yedi günlük yasal süre geçirildikten sonra 23.03.2017 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu Kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının ek kararın temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.