muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5417, Karar No: 2010/12285, Tarih: 04.11.2010

II- Katılan vekilinin sanık ... hakkında "resmi evrakta sahtecilik" suçundan verilen beraat kararına yönelen temyiz itirazında;

5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve sanık lehine olan 5237 sayılı TCK.nın 204/1.maddesindeki cezasının miktarına göre tabi olduğu aynı Kanunun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının kesici son usulü işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 20.04.2000 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafiilerinin "resmi evrakta sahtecilik" suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelen temyizlerine gelince;

Türk Telekomünikasyon A.Ş. ile bir ilgisi bulunmayıp adı geçen şirketin çalışanlarının dahil olduğu yardım Sandığı'na ilişkin 2208 sayılı Yasanın 14.maddesinde, "sandığın bu kanun ile hususi hukuk hükümlerine tabi olup mali ve idare bakımından muhtar ve hükmi şahsiyete haiz bir teşekkül olduğunun" belirtilmesi, 4157 sayılı Yasa ile suç tarihinden sonra kabul olunan Türk Telekom Personeli Biriktirme ve Yardım Sandığı Genel Yönetmeliği'nde, yardım sandığında çalışan personelin hukuki statüsü ile ilgili bir yasal düzenlemenin ve evrakının Devlet Malı olduğuna ilişkin bir hükmün bulunmaması karşısında yardım sandığı ve buna bağlı olarak düzenlenen belgelerin niteliği de gözetilerek sanıkların hukuki statüleri kararda tartışılmadan ve sanık ...'nun savunmalarında 23 yıldır sözleşmeli olarak kurumda çalıştığını, her zaman hastaları muayene ederek ilaç yazdığını, bazen tanıdığı bazı hastalara telefon görüşmesi yaparak ya da onların gönderdiği notlara göre ve bilgileri dahilinde ilaç yazdığını, iyi niyet çerçevesinde bu ilaç yazma işlerinin yapıldığını, reçetelere ilavelerin kendisi tarafından yapılmış olabileceğini, yazmayı unuttuğu ilaçların bu şekilde ilave edilmiş olabileceğini, yeşil reçeteye tabi ilaçları da hastaların bilgisi dahilinde yazdığını, yazdığı yeşil reçete sayısının tüm reçetelere göre oranının oldukça düşük olduğunu, eczacı, kalfa ve kurum laborantı ile işbirliği yaparak hastaların bilgisi dışında reçete düzenlemediğini, yalnızca görevini yaptığını, hiç kimse ile işbirliği ve menfaat ilişkisi içinde olmadığını, sanık ..., sahte reçete yazılması olayı ile ilgisinin olmadığını, kurum çalışanlarının yazdırdıkları ilaçları eczaneden telefonla istediklerini, ancak kalfaların kurumun üst katlarına girişi yasak olduğu için ilaçların kendi odasına bırakıldığını, kalfaların ilaçları bıraktıktan sonra sevk kağıtları ve reçeteleri alıp gittiklerini, daha sonra kurum çalışanlarının da buradan ilaçlarını aldıklarını, sanık ... ..., eczanesinin olduğunu, ancak eczanede durmadığını, verdiği vekaletnameye istinaden kalfası ...'nın işlemleri yürüttüğünü, herhangi bir sahtekarlık suçuna iştirak etmediğini, sanık ..., posta idaresi personelinin kendisinden ilaç istediğinde gönderdiğini, reçeteler geldiğinde de ilaç kupürleri yapıştırılıp fatura edildiğini, kupürlerin arkasında yazılı notların alan kişilere ait olduğunu, bu konuda bazı yanlışlar yapılmış olabileceğini, yeşil reçeteli ilaçların bir kısmının kuruma fatura edildiğini, bir kısmının bedeli hasta tarafından peşin ödendiği için kuruma fatura edilmediğini, eczacı ..

..., posta idaresi personelinin kendisinden ilaç istediğinde gönderdiğini, reçeteler geldiğinde de ilaç kupürleri yapıştırılıp fatura edildiğini, kupürlerin arkasında yazılı notların alan kişilere ait olduğunu, bu konuda bazı yanlışlar yapılmış olabileceğini, yeşil reçeteli ilaçların bir kısmının kuruma fatura edildiğini, bir kısmının bedeli hasta tarafından peşin ödendiği için kuruma fatura edilmediğini, eczacı ...'nun eczanede bulunmadığını, faturaları kendisinin düzenleyip parasının da kendisinin vekaletnameye istinaden aldığını, suçsuz olduğunu, reçetelere sonradan ilave yapılmasının mümkün olmadığını savunmaları, bir kısım tanıkların ilaçları aldıklarını, bir kısım tanıkların ilaçları yazdırdıklarını ve ilaçların daha sonra kendileri ya da yakınları tarafından alındığını beyan etmeleri, yeşil reçeteye tabi olan ve suça konu ilaç fiyatlarının düşük olup hastalar tarafından peşin parayla alınması veya hiç alınmaması nedeniyle kuruma fatura edilmediği ve bilirkişi raporunda 1998-1999 yıllarında toplam 129,70 TL (129.705.442 TL) kurum zararının oluştuğunun belirtilmesi karşısında; yaklaşık bir yıl içinde sağlandığı iddia olunan bu miktarın, sanık ... ...'na ait eczanenin olay tarihindeki gelirleriyle karşılaştırıp sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların kastlarının ve hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18721, Karar No: 2015/5491, Tarih: 02.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/18721 E.  ,  2015/5491 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı C.. A.. ile davalı .. Elektrik Perakende Satış A.Ş. aralarındaki menfi tesbit davasına dair İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 16.07.2012 günlü ve 2011/260 E.- 2012/195 K. sayılı hükmün Onanması hakkında dairece verilen 14.05.2014 günlü ve 2014/3321 E.- 2014/7486 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının iş yerinde 3097716 abone numarası ile elektrik kullandığını, .. Elektrik Parakende Satış A.Ş. tarafından düzenlenen faturaların davacının gerçek kullanımı dışında olduğunu, 12/11/2010 tarihli 19.162,50 TL'lik faturanın 03/01/2011 tarihinde yapılan itiraz üzerine 14.588,30 TL olarak düzeltildiğini, ancak davacının bu faturada da bu miktarda bir sarfiyatının olmadığını, 2008 yılından bu yana faturaların dökümü incelendiğinde ilk okuma-son okuma tarihleri birbirini takip eder şekilde bulunmakta olup, tüm bedeller ödenmişken 17/01/2011 tarihli faturanın neye istinaden düzenlendiğinin anlaşılamadığını, davacının aylık tüketiminin 2.500-3.000 TL arasında değişmekte olduğunu, dolayısıyla belirtilen 14.588,30 TL'lik tüketimin gerçekte var olmadığını, bu nedenle borlçu olmadıklarının tespitini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; 17/01/2011 tarihli faturanın sayaç arızası nedeniyle o döneme ilişkin olarak düzenlenen fatura olduğunun tespit edildiğini, 27/08/2010 tarihli dilekçe üzerine 02/09/2010 tarihinde inceleme yapılıp, davacıya ait aboneliğin bulunduğu yerdeki sayacın ekranının bulunmadığını, dolayısıyla elektrik sarfiyatının ölçülemediğini, bunun üzerine yeni bir sayaç takıldığını, arızalı sayacın incelenmesinde de gerilim devresinin bozuk olduğunun tespit edildiğini, bu itibarla; sayacın arızalı olduğu 15/06/2010-14/09/2010 dönemine ait 19.162,50 TL'lik fatura tahakkuk ettirildiğini itiraz üzerine 14.588,30 TL olarak düzeltildiğini, beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; itibar edilen bilirkişi raporuna göre, davacının sayacın arızalı olduğu döneme ilişkin geçmiş dönem emsal alınarak düzenlenen faturadan dolayı elektrik tüketim borcunun bulunduğu kabul edilerek davanın reddi cihetine gidilmiştir.

Uyuşmazlık; davalı dağıtım şirketi elemanlarının tesis ettiği tüketimi ölçen sayaca ait T ve S fazları ile gerilim devresinin arızalı olması nedeniyle kayıt yapmadığı (davacının kusuru dışında) ve geriye yönelik olarak yapılan kıyas tahakkuku nedeniyle (14.588,30 TL) tebliğ edilen ve ödenen faturadan davacı abonenin sorumlu olup olmadığına ilişkindir.

Somut olayda; Ölçü ve Ayarlar Şube Müdürlüğünün 01/10/2010 tarihli raporuna göre; sayacın abonenin kusuru dışında “gerilim devresi arızalı olması nedeniyle çalışmadığı” bir başka deyişle hiç tüketim kaydetmediği açıktır.

Somut olayda; Ölçü ve Ayarlar Şube Müdürlüğünün 01/10/2010 tarihli raporuna göre; sayacın abonenin kusuru dışında “gerilim devresi arızalı olması nedeniyle çalışmadığı” bir başka deyişle hiç tüketim kaydetmediği açıktır.

Öncelikle; davanın yasal dayanağını oluşturan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğinin 44. maddesi ile Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 23. maddesinin irdelenmesinde yarar vardır.

09/11/1995 tarihinde yürürlüğe giren Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğinin “Abonenin Kusuru Dışındaki Hususlar” başlıklı 44. maddesinde; “Abonenin kusuru dışında olan hususlara kaçak elektrik işlemi uygulanmaz. Ancak, kaçak ve usulsüz elektrik kullanımı dışında kalan hatalı okuma, hatalı hesaplamalar sonucunda şirket veya müşteri lehine doğan alacaklarda doğru kaydetmiş sayaç değerleri var ise, sayaç değerleri; yok ise, 41. maddeye göre ortalama aylık tüketim hesaplanarak ait olduğu tüketim dönemlerindeki birim fiyatlar dikkate alınmak suretiyle fatura düzenlenir” hükmü yer almaktadır.

Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğini yürürlükten kaldırarak, 01/03/2003 tarihinde yürürlüğe giren, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 23. maddesinde ise; “Ödeme bildirimine ilişkin hatalar; hatalı sayaç okunması, yanlış tarife veya yanlış çarpım faktörü uygulanması, tüketim miktarı ve/veya bedelinin hatalı hesaplanması ya da mükerrer ödeme bildirimi düzenlenmesi gibi hususlardır. Hatalı bildirimlere karşı, müşteri tarafından fatura tebliğ tarihinden itibaren (1) yıl içerisinde perakende satış şirketine itiraz edilebilir. İtirazın yapılmış olması ödeme yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. İtiraza konu tüketim bedeli ile müşterinin bir önceki tüketim döneminde ödemiş olduğu tüketim bedeli arasındaki farkın yüzde otuzdan fazla olması durumunda müşteri, bir önceki dönem tüketim bedeli kadarını son ödeme tarihinden önce ödeyebilir. Bu durumda müşteriye 24. madde hükümleri uygulanmaz. İtiraz, perakende satış lisansı sahibi tüzel kişi tarafından başvuru tarihini izleyen en geç on iş günü içerisinde incelenerek sonuçlandırılır. İtirazın dağıtım şirketini ilgilendiren hususlarla ilgili olduğunun tespit edilmesi halinde, itiraz geliş tarihinden itibaren perakende satış lisansı sahibi tarafından iki iş günü içerisinde dağıtım şirketine iletilir. Dağıtım şirketi itirazın kendisine ulaştığı tarihten itibaren on iş günü içerisinde inceleme sonuçlarını perakende satış şirketine bildirir. İnceleme sonuçları perakende satış şirketi tarafından en geç üç iş günü içerisinde müşteriye yazılı olarak bildirilir. İnceleme sonucuna göre itirazın haklı bulunmaması hâlinde, itiraza konu tüketim bedelinin eksik tahsil edilen kısmı, müşteriden tahsil edilir” hükmüne yer verilmiştir.

Bu iki madde birlikte değerlendirildiğinde; anılan hükümlerin, sayacın eksik tüketim kaydetmesi sonucu dağıtım şirketi lehine doğan alacaklarda, tüketimin hesaplanacağı süre konusunda bir sınırlama getirmediği, dolayısıyla gerek önceki yönetmelik gerekse de yürürlükte olan yönetmeliğe göre ödeme bildirimine ilişkin bu ve benzeri hatalar açısından, hatanın başlangıç tarihi itibariyle tüketimin hesaplanması gerektiği ortadadır.

Sayacın hiç tüketim kaydetmemesi nedeniyle davaya konu uyuşmazlığın doğduğu dosyadaki belgelerle sabittir. Bu nedenle; kural olarak, davalı idarenin, kendisine düşen edimi ifada ihmal gösterdiği; dolayısıyla, 818 sayılı BK’nun 98/2. maddesi delaletiyle sözleşme ilişkilerine de uygulanması gereken BK’nun 44. maddesi (6098 sk. 114/2. maddesi delaletiyle 52. maddesi )uyarınca müterafik kusurlu olduğu açıktır. (HGK'nun 22/05/2012 gün ve 2012/19-340 Esas, 2012/420 Karar, 13. HD'nin 19/01/2004 gün ve 2003/321 Esas, 2003/72 Karar sayılı ilâmlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.)

Öte yandan; mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda; davalı kurumun tahakkukları esas alınarak hesaplama yapılmıştır. Bilirkişi raporu bu hâliyle, yönetmelik, EPDK Kurul kararları ve tebliğlerine uygun olmadığı, bilimsel verileri içermediği gibi taraf ve Yargıtay denetiminede açık değildir. Ayrıca; bilirkişi raporunda; hesaplamaya, kayıp-kaçak, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmeti bedellerinin ilave edilip edilmediği hususlarında da bir açıklık yoktur.

Davacı vekilinin temyiz ve karar düzeltme dilekçelerindeki “heyetçe re’sen tespit edilecek bozma nedenlerininde nazara alınması gerektiği” temyiz ve karar düzeltme istemleri gözetildiğinde; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmeti bedellerininde, davalı idarenin tahakkuk bedeline ilave edilip edilmeyeceği ayrı bir uyuşmazlık konusudur.

Bu cümleden olarak; Dairenin 20/10/2014 tarih, 2014/7090 Esas, 2014/13588 Karar, 03/11/2014 tarih, 2014/7083 Esas, 2014/14256 Karar, sayılı ve diğer kararlarına göre;

Bu cümleden olarak; Dairenin 20/10/2014 tarih, 2014/7090 Esas, 2014/13588 Karar, 03/11/2014 tarih, 2014/7083 Esas, 2014/14256 Karar, sayılı ve diğer kararlarına göre;

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK Kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayî, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiğini, oysaki; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, nitekim elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payının da kanunla getirildiği ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmekte olduğu, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları çerçevesinde getirilen ve EPDK Kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanununun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmediği,

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım, dağıtım ve sayaç okuma bedellerini, dağıtım şirketlerinin, elektrik abonelerin faturalarına yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Ayrıca; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 gün ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı, öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı,

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Daire de, Genel Kurul kararındaki ilkeleri benimseyerek, kayıp-kaçak bedeli yanında, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir.

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Daire de, Genel Kurul kararındaki ilkeleri benimseyerek, kayıp-kaçak bedeli yanında, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek, dosyanın aralarında uzman elektrik mühendislerinin de bulunduğu üç kişilik bilirkişi heyetine verilmesi, dava konusu elektrik bedeline kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilmeden hesaplama yapılarak, belirlenen tüketim bedelinden davalı şirketin müterafik kusuru nedeniyle 818 sayılı BK’nun 98/2. maddesi delaletiyle 44. maddesi (6098 sk. 114/2. maddesi delaletiyle 52. maddesi) uyarınca indirim de yapılması suretiyle alınacak rapor doğrultusunda davacının ödemesi gereken (bir başka deyişle davalının talep edebileceği) bedel tespit edilerek karar verilmesi gerekirken, eksik ve yetersiz bilirkişi raporu hükme dayanak yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki; mahkeme kararının yukarıda açıklanan bu gerekçelerle bozulması gerekirken zuhulen onandığı anlaşılmakla davacı tarafın bu yönlere ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairenin 14/05/2014 gün 2014/3321 Esas, 2014/7486 Karar sayılı “ONAMA” ilâmının kaldırılarak, İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesinin 16/07/2012 gün 2011/260 Esas, 2012/195 Karar sayılı kararının yukarıda açıklanan sebeplere binaen BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7186, Karar No: 2015/19371, Tarih: 27.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7186 E.  ,  2015/19371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı belediyeye bağlanan Karşıyaka Belediyesinde 23.03.2011 tarihinde çalışmaya başladığını, Karşıyaka Belediyesi'nin Erdek Belediyesine devredilmesinden sonra 25 gün kadar Erdek' de çalıştığını ancak tekrar Karşıyaka' ya gönderildiğini, iş veren tarafından iş akdinin geçersiz olarak 15.09.2014 tarihinde fesh edildiğini, davalı tarafın dava konusu iş akdinin feshinde " Karşıyaka Belediyesi ile vekil edeni arasında imzalanan iş akdinin süreli olduğu ancak bu sürenin çok önce aşılmış olmasına rağmen fesh edilmediğini ancak bu durumun fark edilmesi ile birlikte iş akdinin fesh edildiğini" gerekçe olarak gösterdiğini, ancak bunların hiçbirinin iş akdinin feshi için geçerli gerekçeler olmadığını, davalı iş verenin iş akdini fesh etmeden önce hiçbir alternatif yola başvurmadığını, fesihten hemen önce Mayıs ayında ve vekil edenin iş akdinin sonlandırıldığı 15 Eylül 2014 tarihinde davalı tarafından aynen vekil edeni pozisyonunda çalışacak geçici ve taşeron işçilerin işe alındığını, bu nedenlede feshin geçersiz olduğunu, davalı taraf vekil edeni eğitmek, başka iş yerinde görevlendirmek gibi alternatif çözümleri denemek yerine vekil edeni işten çıkarmayı çözüm olarak tercih ettiğini, bu durumun hukuk düzeninde karşılığı bulunmadığını iddia ederek müvekkilinin işe iadesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının geçici işçi statüsünde kuruma alındığı, Büyükşehir Belediyesi'nin kurulması ile birlikte geçici işçilerin yasaya aykırı olarak çalıştırılması mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının geçici işçi statüsünde kuruma alındığı, Büyükşehir Belediyesi'nin kurulması ile birlikte geçici işçilerin yasaya aykırı olarak çalıştırılması mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin Karşıyaka Belediyesinde 23/3/2011 tarihinde geçici işçi statüsü ile göreve başladığı, 6360 sayılı yasa ile Balıkesir Büyükşehir Belediyesinin kurulup belde belediyesi olan Karşıyaka Belediyesinin kapanıp Erdek Belediyesine bağlanmasıyla davacının 30/03/2014 tarihinde davalı belediyede işine devam ettiği sırada davacıya 18/09/2014 tarihinde tebliğ edilen Erdek Noterliğinin 15/09/2014 tarih ve 5118 yevmiye numaralı ihtarnamesiyle davacının geçici işçi statüsünde olup 5 ay 29 gün sonundan iş akdinin feshedilmesi gerekirken çalışmanın devam ettirildiği, Kamu Kurum ve Kuruluşlarına İşçi alınmasında Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 6. Maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle iş akdinin feshedildiği, feshe gerekçe gösterilen mevzuat maddesinin kurumun ilk defa işçi alması halinde iş kurumuna başvurması gerekliliğin düzenlediği, davacının iş akdinin feshedilmesinin geçersiz olduğu gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçi dava dışı Karşıyaka Belediyesinde geçici işçi olarak işe alınmış ve hemen her takvim yılının başlarında vizesi onaylanmak suretiyle çalışmaya başlamış ve yılın sonlarına doğru işten çıkışına dair bildirimler yapılmıştır. Norm kadronun dolu olması sebebiyle davacı işçinin geçici işçi statüsünde ancak sürekli olarak çalıştırıldığı tartışma dışıdır.

Davacı işçinin çalıştığı Karşıyaka Belediyesinde son olarak 31.03.2014 tarihinde Belediye Meclis kararı ile 13 geçici iş pozisyonu vize edilerek davacının da aralarında olduğu geçici işçilerin 2014 yılı için çalıştırılmalarına başlanmıştır.

6360 sayılı Kanun gereği Karşıyaka Belediyesinin tüzel kişiliği kaldırıldığından, Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonunun 07.02.2014 tarihli kararı gereği 31.03.2014 tarihinde davacı işçi, davalı Erdek Belediyesine devredilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 5 ay 29 gün olarak belirlenen belirli süreli çalışmanın fesih tarihine kadar sona erdirilmeyerek mezvuata aykırı işlem yapıldığı ve geçici işçi statüsünün uzun zaman önce sona ermesi nedeniyle iş akdinin feshedildiği bildirilmiştir.