muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6892, Karar No: 2019/4557, Tarih: 20.06.2019

Somut olayda, iş kazasının meydana geliş şekli dikkate alındığında % 100 kaçınılmazlık olduğu belirtilen kusur raporunun kabulü hatalıdır. Bu kapsamda kusura ilişkin rapor oluşa uygun olmadığı gibi uygulanması gereken yasa açısından da kaza irdelenmemiştir.

Tüm yukarıda açıklanan ilkeler ve yasa maddeleri doğrultusunda, olay tarihine göre, meydana gelen iş kazasında öncelikle 4857 sayılı İş Kanununun 77. maddesi mi, yoksa 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun yürürlük maddelerinin mi göz önüne alınarak uygulanacağını açık olarak belirlemek gerekmektedir. Buna göre Mahkemece yapılacak iş, yürürlük hükümlerine göre 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu hükümleri uygulanacaksa; Kanunun 9. maddesinde açıklanan tebliğe ekli Ek 1 Listesine göre işyerinin tehlike sınıfının belirlenerek, işverenin yükümlülüklerini açıklayan 4,5 ve 10.maddeler ile çalışanların yükümlülüklerini açıklayan 19. madde hükümleri; aksi halde 4857 sayılı İş Kanununun 77 ve devamı madde hükümleri doğrultusunda, iş sağlığı ve güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi heyetince inceleme yaptırılarak, özellikle sigortalının kalp krizi sonucu vefat ettiği belirgin olduğundan işe girişinden itibaren temin edilebilen tüm tıbbi belgeler ile işyeri şahsi sicil dosyası ve varsa periyodik sağlık raporları celp edildikten sonra, çalışma koşullarının bünyesel nedenlerden dolayı kalp krizine etkisi olup olmadığı yönünde kardiyolog bilirkişinin de bulunduğu, konusunda uzman bilirkişi heyetinden yeniden kusur raporu alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve temyiz itirazlarının sair yönleri bu aşamada incelenmeksizin Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

G) SONUÇ: Temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, 6100 sayılı HMK’nun 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,

20.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13062, Karar No: 2020/2134, Tarih: 04.03.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/13062 E.  ,  2020/2134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kıyı Kenar Çizgisi Dışında Kalan Taşınmazın Tapuya Tescili

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

dilekçesinde, davacı adına kayıtlı ... Köyü 1637 parsel sayılı taşınmazın 843,07 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesi ile mahkeme kararı ile tapunun iptali ve tespit harici bırakılması sebebi ile 200.000 TL tazminatın davalı ...'den tahsili istenmiştir.

Davacı vekili gerekli harcı da yatırarak verdiği 17.07.2013 tarihli ıslah dilekçesinde; tapu iptaline dayanak yapılan 1993 tarihli kıyı kenar çizgisinin İdare Mahkemesi kararı ile iptali sonucu 2013 yılında yeniden tespit edilen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın yeni belirlenen kıyı kenar çizgisinin dışında kaldığı gerekçesi ile tespit harici bırakılan 843,07 m2'lik kısmının davacı adına tescili istenmiştir.

Davalı ... vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ıslah doğrultusunda davanın kabulü ile mahkemenin 18.04.2000 tarih ve 1996/221-2000/132 sayılı kararı ile tapu kaydının iptaline karar verilen 843,07 m2 miktarlı 1637 parsel sayılı taşınmazın aynı parsel numarası ile davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

04.06.1958 tarihli ve 15/6 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince, maddi olayları açıklamak taraflara; ileri sürülen olayları hukuken nitelemek, uygulanacak Kanun hükümlerini tesbit etmek ve uygulamak görevi hakime aittir. Nitekim 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesinde hâkimin, Türk Hukuku'nu resen uygulayacağı belirtilmiştir. Bu ilke gereği açılan davayı nitelemek ve açılmış bir dava hakkında doğru hukuk kurallarını bulup uygulamak hâkime düşen bir görevdir.

Dava başlangıçta, tapu kaydının iptaline karar verilen taşınmaz yönünden TMK'nin 1007. maddesi gereğince açılan tazminat istemine ilişkin iken ıslah ile taşınmazın yeni belirlenen kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı ileri sürülerek taşınmazın davacı adına tapuya tescili istenmiştir.

Dava başlangıçta, tapu kaydının iptaline karar verilen taşınmaz yönünden TMK'nin 1007. maddesi gereğince açılan tazminat istemine ilişkin iken ıslah ile taşınmazın yeni belirlenen kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı ileri sürülerek taşınmazın davacı adına tapuya tescili istenmiştir.

Bilindiği üzere, 362l sayılı Kıyı Kanunu'nun "kıyı kenar çizgisini" belirleme yöntemine ilişkin 5 ve 9. maddelerinin uygulanmasına yorum getiren ve görülmekte olan davalarda dikkate alınması zorunlu bulunan 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararın da "kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi görevinin idari yargıya ait olduğuna; ancak 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş ve yazılı bildirime rağmen yasal süresinde idari yargıya başvurulmaması nedeniyle yargı yolunun kapanmış olması veya idare tarafından verilip kesinleşmiş karar bulunması durumlarında, bunlara uygun şekilde kıyı kenar çizgisinin adli yargı tarafından saptanması gerektiğine" işaret edilmiştir. 3621 sayılı Kanun'un 5 ve 9. maddelerine göre de kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur. Uzman bilirkişilerin, Yasanın ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının emredici hükümleri dışında, hiçbir bilimsel incelemeye, araştırmaya ve verilere dayanmaksızın belirlenen kıyı kenar çizgisine itibar etmek doğru değildir. Değinilen İçtihadı Birleştirme Kararı kapsamı ve 3621 sayılı Kanun'un 5. ve 9. maddelerinde öngörüldüğü biçimde üç jeolog ya da jeoloji mühendisinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulu ve tapu fen memuru aracılığıyla yerinde keşif yapılması, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı doğrultusunda bilimsel verilerden de yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi zorunludur.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, dava konusu ... İli, ...İlçesi, ... Köyü 1637 parsel sayılı taşınmaz 02.04.1991 tarihli kadastro komisyon kararı ile toplam 1950 m2 yüzölçümü ve "tarla" vasfı ile davacı ... adına tescil edildiği, Kumluca Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.04.2000 tarih ve 1996/221-2000/132 sayılı kararı ile taşınmazın 843,07 m2'sinin 23.06.1993 tarihinde kesinleşen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesi ile davacı ... adına olan tapu kaydının iptali ile tespit harici bırakılmasına karar verildiği, kararın 12.07.2000 tarihinde kesinleşmesinden sonra incelemeye konu davanın açıldığı, yargılama devam ederken 23.06.1993 tarihinde kesinleşen kıyı kenar çizgisinin idare mahkemesi tarafından iptal edilmesi sonucu 2013 yılında yeniden tespit edilen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın yeni kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı gerekçesi ile tazminat istemi ıslah edilerek taşınmazın davacı adına tescilinin istendiği tespit edilmiştir.

Somut olayda; Mahkemece, ıslah tarihinden önce tazminat istemine göre taşınmazın değeri ve konumunun belirlenmesi amacı ile fen bilirkişi yanında mimar ve ziraat mühendisinin katılımı ile keşif yapıldığı, 2013 yılında idarece tespit edilen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre konumun belirlenmesine dair herhangi bir inceleme yapılmaksızın kıyı kenar çizgisine dair gönderilen evraklar üzerinden davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne dayanak yapılan 2013 tarihli kıyı kenar çizgisine dair harita ve dayanak tutanaklar ile kıyı kenar çizgisinin kesinleşip kesinleşmediği ilgili idareden sorularak alınacak cevabı yazı ile belgelerle birlikte yukarıda yazılı ilkeler doğrultusunda, 3 kişilik jeolog ya da jeomorfolog, 1 harita mühendisi ve 1 inşaat mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulu eliyle, dava konusu taşınmazda yeniden keşif yapılması, topoğrafik memleket haritalarından da yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin tespit edilmesi, keşfen tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile Bakanlık tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisinin fen bilirkişi tarafından kroki üzerinde gösterilmesi farklılık olursa sebebinin açıklattırılması, çevre parseller hakkında kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunup bulunmadığının araştırılması, bulunduğunun tespit edilmesi halinde kesinleşen kıyı kenar çizgisinin eldeki davada belirlenen kıyı kenar çizgisi ile çelişip çelişmediğinin göz önünde bulundurulması, çekişmeli taşınmazın tamamen veya kısmen kıyı kenar çizgisine göre kara parçası tarafında kalıp kalmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 04.03.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15029, Karar No: 2016/2456, Tarih: 23.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/15029 E.  ,  2016/2456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/06/2015

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların evli olmalarına karşın davalı kocanın ayrı yaşadığını belirterek, davacı için aylık 1500 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının olumsuz tutum ve davranışları nedeni ile müvekkili davalının ayrı yaşamak zorunda kaldığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacı için aylık 250 TL nafaka takdirine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir. Anılan hüküm Dairemiz'in 2014/10252 Esas, 2014/17053 Karar sayılı ilamı ile; "...davalı kocanın tesbit edilen geliri ile orantılı olacak şekilde ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, davacı lehine az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırıdır" gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulü ile davacı için dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 350 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline (bozma öncesi verilen 250 TL nafakanın tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile) karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta haklı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK.madde 186/son). Buna göre, evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eş ve çocuklarına sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; taraflar hakkındaki sosyal-ekonomik durumu araştırmasına göre, davacının ev hanımı olduğu, 320 TL kira ödediği; davalının ise Şeker fabrikasında güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, aylık 3000 TL civarında maaşının olduğu, kurum lojmaınında oturduğu ve ayık 375 TL kira gideri bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; taraflar hakkındaki sosyal-ekonomik durumu araştırmasına göre, davacının ev hanımı olduğu, 320 TL kira ödediği; davalının ise Şeker fabrikasında güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, aylık 3000 TL civarında maaşının olduğu, kurum lojmaınında oturduğu ve ayık 375 TL kira gideri bulunduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tesbit edilen mevcut gelir durumuna göre, mahkemece takdir edilen nafaka miktarı çok az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; davalı kocanın tesbit edilen geliri ile orantılı olacak ve onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre davacı lehine daha uygun miktarda nafakalara hükmedilmesi gerekirken, az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7, Karar No: 2017/1303, Tarih: 06.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/7 E.  ,  2017/1303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız icra takibinde borçlunun yetkiye ve borca itirazı üzerine takibin durduğu, alacaklının, itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece; alacağın varlığının yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda icra takibinin dayanağı 01.12.2010 tarihli “Alacağın temliki, Sulh, İbra ve Feragat sözleşmesi” başlıklı belge, kayıtsız şartsız, belirli bir para borcu ikrarını içerdiği gibi, belge altındaki imza açıkça inkar edilmediğinden İİK'nun 68. maddesi kapsamında borç ikrarını içeren belge niteliğindedir.

O halde mahkemece, işin esasının incelenerek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile alacağın varlığının yargılamayı gerektirdiğinden bahisle itirazın kaldırılması isteminin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20842, Karar No: 2013/6862, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/20842 E.  ,  2013/6862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, katılanın şirketinde şube sorumlusu olarak çalıştığı dönem içinde müşterilerden tahsil ettiği yaklaşık 20.000 TL civarındaki parayı şirkette teslim etmediği şeklinde gerçekleşen eyleminin güveni kötüye kullanmak suçunu oluştuğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/2,43,62, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 2.080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine ''hapis cezasının yanı sıra 5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 43. maddesi gereğince 1/4 arttırım ile 6 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. Maddesi gereğince 1/6 indirim ile 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 5 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9913, Karar No: 2019/14908, Tarih: 16.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/9913 E.  ,  2019/14908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-g, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların “hayat medikal“ adı altında internet sitesine verdikleri ilan üzerine, katılanın iletişime geçerek 20 mg.'lık, 30'luk 4 kutu cialis alma konusunda anlaştığı, talep edildiği üzere karşılığında PTT aracılığı ile toplam 340 TL para ödediği, ancak; gelen ürün içerisinden iki paket içerisinde gazete çıktığı, bu şekilde sanıkların dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, katılanın beyanları, PTT Müdürlüğü'nün 03.01.2012 tarihli yazısı ve ekleri ile dosya kapsamına göre; sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin sabit görüldüğü gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıklara yüklenen eylemin, Yargıtay CGK'nın 16/04/2013 tarih ve 2012/15-1407; 2013/140 E. K. sayılı kararında da vurgulandığı üzere; 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesinde öngörülen bilişim sistemlerinin araç olarak kullanmak suretiyle dolandırıcılık suçu kapsamında kaldığı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşmek suretiyle basın ve yayın araçlarının sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık suçundan hüküm kurularak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1, 2 ve 4. numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin verdiği 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlayarak yürürlüğe girdiğinden koşulların oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ... müdafii ve sanık ...’nın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 158/1-g maddesi uyarınca; tespit olunacak temel gün adli para cezasının, gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, adli para cezasının önce 5 gün olarak belirlenip, aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince takdir olunacak miktar belirtilmeksizin, adli para cezasının doğrudan 500 TL’ye yükseltilmesi suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; adli para cezasının uygulanmasına ilişkin bölümden “500 TL” nin hüküm fıkralarından tamamen çıkarılarak, yerine, “5237 sayılı TCK’nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL den hesap edilmek suretiyle netice olarak 100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmalarına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.