muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30397, Karar No: 2017/5768, Tarih: 15.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30397 E.  ,  2017/5768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Sanıklardan ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2)Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11538, Karar No: 2023/2018, Tarih: 13.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/11538 E.  ,  2023/2018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3606 E., 2023/7 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz istemlerinin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.09.2022 tarihli ve 2022/12453 Soruşturma numaralı iddianamesi ile; sanıkların ... Belediyesi sosyal tesisinden elektrik kablosu çalmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediklerinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İskenderun 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/524 Esas, 2022/539 Karar sayılı kararı ile sanıkların hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezaların sanık ... için birinci kez, sanık ... için ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.01.2023 tarihli ve 2022/3606 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; tanık ...'nın beyanı ve sanığın savunması karşısında, sanığın atılı suçu işlemediğine, sanık ... müdafiinin temyiz isteği; cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; tanık ...'nın beyanı ve sanığın savunması karşısında, sanığın atılı suçu işlemediğine, sanık ... müdafiinin temyiz isteği; cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince; sanıkların, olay günü saat 23:00 sıralarında ... Belediyesi 2. Nolu Sosyal Tesisindeki binadan elektrik kablolarını çaldıkları, sanık ...'ın aşamalarda istikrarlı ve tutarlı şekilde atılı suçu sanık ... ile işlediklerini, 26.07.2022 tarihli ...'ın imzasının bulunduğu yakalama tutanağında da yakalandığında suçu sanık ... ile birlikte işlediklerini belirttiği, sanık ...'ın aşamalarda olay günü oğlu ... ile birlikte ... Belediyesine ait sosyal tesislere ...'ın yanına gittiklerinde sanık ...'ın kendisine hitaben korkulukları sökelim diyerek trafoyu söktüğünü, ona hırsızlık yapmamasını söylediğini, dışarıya çıkardığını, sonrasında oğlu ...'ı eve bırakıp geri döndüğünü, sanık ...'ın elinde üzeri örtülü bir kutu olduğunu, ...'ı pac meydanına bıraktığını, hırsızlık yapmadığını beyan etmesine karşın tanık ...'nın savcılık huzurunda, sanık ...'ın beyanında geçen ...'ın kabloları söktüğünü görmediğini beyan ettiği, kovuşturma aşamasında da tesiste bulundukları sırada kablolarla kimsenin oynamadığını beyan ettiği, tanığın beyanlarının, sanık ...'ın savunmasını destekler nitelikte olmadığı, sanık ...'ın ikrar içerikli savunması, olayın meydana geliş şekli, sanık ...'ın sanık ...'ın kutu benzeri cisimle olay yerinden ayrıldığına yönelik beyanda bulunması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'ın savunmasına itibar edilmemiş, sanıkların atılı suçu işlediğinin kabulü ile mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

İlk Derece Mahkemesince gösterilen gerekçeler dikkate alındığında; suçun sanık tarafından işlendiğinin kabulünde bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

İlk Derece Mahkemesince gösterilen gerekçeler dikkate alındığında; suçun sanık tarafından işlendiğinin kabulünde bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Sanığın; cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi için tekerrüre esas alınan İskenderun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.06.2017 tarihli, 2017/31 Esas, 2017/387 Karar sayılı kararındaki 3 ay hapis cezasının infaz tarihi olan 08.11.2017 tarihinden, temyize konu suç tarihine kadar 3 yıl geçmiş olması nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/2-b. maddesi uyarınca anılan hükümlülüğün tekerrüre esas alınamayacağı, ancak, sanığın adlî sicil kaydına göre; İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2017 tarihli ve 2015/629 Esas, 2017/144 Karar sayılı kararında yer alan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 143 ve 62. maddeleri uyarınca verilen ve 10.05.2018 tarihinde kesinleşen 3 yıl 9 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınabileceğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (A) paragrafında açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.01.2023 tarihli ve 2022/3606 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (B) paragrafında açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.01.2023 tarihli ve 2022/3606 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına, yerine "İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2017 tarihli ve 2015/629 Esas, 2017/144 Karar sayılı kararında yer alan ve 3 yıl 9 ay hapis cezasını içeren mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İskenderun 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34276, Karar No: 2013/29693, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/34276 E.  ,  2013/29693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar, kötüniyet tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil, yıllık izin, yemek yardımı ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 01/06/2007 tarihinden iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından İş Kanunu’nun 25/2-g maddesi gerekçe gösterilip haksız olarak feshedildiği 06/04/2011 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, ilkbahar ve sonbahar mevsimlerinde ortalama 12 saat, yaz mevsiminde 14 saat ve kış mevsiminde 10 saat çalıştığını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 2.000,00 TL kötüniyet tazminatı, 1.000,00 TL ihbar tazminatı, 1.000,00 TL fazla mesai ücreti, 500,00 TL hafta tatili ücreti, 500,00 TL ulusal ... ve genel tatil ücreti, 500,00 TL yıllık izin ücreti ve 300,00 TL yemek yardımının iş sözleşmesinin feshi tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile arkadaşlarının çalışmaya haksız olarak ara verip çalışmaya gelmediklerini, tüm ihtarlara rağmen davranışlarını değiştirmediklerini, davacı ve arkadaşlarının istifa ettiklerini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,davacı işçinin kanıtlandığı üzere fazla çalışma ücreti ve ulusal ... ve genel tatil ücreti ödenmediğine, tüm yıllık izin hakları kullandırılmadığına ve kullandırılmayan yıllık izin ücreti ödenmediğine göre davacı işçinin iş sözleşmesini fesih gerekçesi haklı ve geçerli olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının çalışma saatleri ihtilaflıdır.Davacı vekili dava dilekçesinde davacının kış aylarında 10 saat, yaz aylarında 14 saat ve ilkbahar ve sonbaharda 12 saat çalıştığını beyan etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışma saati tanık beyanları dikkate alınarak ortalama günlük 11.45 saat olarak hesaplanmıştır. Bu durumda davacının kış aylarına ilişkin olarak beyan ettiği günlük 10 saat çalışma süresinden

daha fazla hesaplama yapılarak talep aşılmıştır. Davacının beyanı dikkate alınarak yaz ve kış aylarına ilişkin çalışma saatlerinin ayrı ayrı hesaplanarak fazla mesai çalışmasının hesaplanması gerekirken talep aşılmak suretiyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

daha fazla hesaplama yapılarak talep aşılmıştır. Davacının beyanı dikkate alınarak yaz ve kış aylarına ilişkin çalışma saatlerinin ayrı ayrı hesaplanarak fazla mesai çalışmasının hesaplanması gerekirken talep aşılmak suretiyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16688, Karar No: 2020/3312, Tarih: 11.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/16688 E.  ,  2020/3312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı Hazine ve dahili davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, Maliye Hazinesi adına orman vasfıyla kayıtlı 503 parsel sayılı taşınmazın DSİ tarafından baraj yapımı için kamulaştırma çalışması yapıldığını belirterek taşınmazdaki ağaçların müvekkillerine aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ve dahili davalı vekilleri davanın reddini savunmuşlardır .

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı Hazine ve dahili davalı ... Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından temyiz edilmiştir .

Dava; muhdesatın tespiti istemine ilişkindir .

Dosya içeriği ve toplanan delillerden dava konusu 503 parselin Hazine adına orman toprağı olarak kayıtlı olduğu , Mahkemece taşınmazdaki kavak ağaçlarının aidiyetine karar verildiği sabittir .

Bilindiği üzere; bir şeye malik olan kimse , o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (472l s.lı TMK mad.684/1). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını da kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK mad.718). 22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Kavak ve söğüt ağaçları, kendiliğinden yetişebilen ya da ekonomik amaçla yetiştirilen ve kesilip satılabilen ağaçlar olması nedeniyle muhdesat niteliğinde kabul edilmemektedir. Muhdesat şahsi bir hak olup (TMK mad.722, 724 ve 729), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır . Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK mad.106/2) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararın bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK mad.l 14/1-h, 115) .

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının , kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir .

26.05.2004 tarihli ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmüne göre, başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla tespit davası açma hakkı tanınmış ise de, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki, kamuya ait mera, yaylak, kışlak, genel harman yeri, orman, aktif dere yatağı niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacakları, bu taşınmazların zilyetlikle edinilemeyecekleri, bu nedenle bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara da hukuki değer verilemeyeceği göz önünde bulundurulmalıdır .

Bunun yanında, davacının talebinin bir yandan da mülkiyet hakkının ihlali açısından incelenmesi gerektiğinden (Anayasa Mahkemesinin 29.05.2019 tarihli ve 2016/58283 numaralı ... başvurusu), davacının, Hazineye ait ve özel mülkiyete konu olamayacak bir taşınmazı kullanması sebebiyle haksız zilyet durumunda olduğu açık olmakla birlikte, mülkiyet hakkı sahibinin davalıyı taşınmazdan tahliyesi yoluna gidip gitmediğinin, ecrimisil bedeli tahsil ettirilip ettirilmediğinin, davacının ağaç dikerek ve yetiştirerek taşınmazı kullanması nedeniyle ağaçların davacı yararına ekonomik bir değerinin bulunduğundan, ağaçlar yönünden davacının Anayasa'nın 35. maddesi kapsamında korunmaya değer bir menfaatinin bulunup bulunmadığı, yapılan müdahalenin kanunilik ölçütünü taşıyıp taşımadığı, müdahalede kamu yararına dayalı bir amaç olup olmadığı hususları yanında davacının mülkiyet hakkına yapılan müdahaleyle gerçekleştirilmek istenen amaç ile bu amacı gerçekleştirmek için kullanılan araçlar arasında makul bir ölçülülük ilişkisinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi, bu değerlendirmede ölçülülük ilkesinin elverişlilik, gereklilik ve orantılılık olmak üzere üç alt ilkeden oluştuğunun gözetilmesi, özellikle kamusal makamların tutum ve davranışlarının inceleme konusu yapılması, olayın gelişiminde kamu makamlarının edilgen tutumu sebebiyle bütün zarara tek başına davacının katlanması sonucuna yol açılıp açılmayacağının, şahsi olarak aşırı ve olağan dışı bir külfet yükleyip yüklemeyeceğinin, davacının mülkiyet hakkının korunması ile kamunun yararı arasında olması gereken adil dengenin davacı aleyhine bozulup bozulmadığının ve müdahalenin ölçülü olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir .

Somut olaya gelince; Mahkemece, kavak ağaçlarının kendiliğinden yetişebilen ya da ekonomik amaçla yetiştirilen ve kesilip satılabilen ağaçlar olması nedeniyle muhdesat niteliğinde bulunmadığı hususunun göz önünde bulundurulmaması doğru değildir .

Kabule göre de, yukarıda yazılı ilkeler doğrultusunda davacının tespitini istediği muhdesatın orman niteliğinde olan 503 parsel sayılı taşınmaz içerisinde yer aldığının, yukarıda açıklandığı üzere Devletin hüküm ve tasarrufunda olan bu taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara hukuken değer verilemeyeceğinin dikkate alınması, özellikle yukarıda yazılı mülkiyet hakkının ihlali bakımından da inceleme, araştırma ve değerlendirme yapılarak, davalı mülkiyet sahibi Hazine'nin, davacının bu haksız kullanımına karşı suskunluk ve eylemsizliği var ise bunun davacıyı meşru bir beklenti içerisine sokup sokmayacağının ortaya konulması, talebe konu muhdesatların niteliklerinin de gözetilmesi ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı Hazine ve dahili davalı ... Genel Müdürlüğü vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 11.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25364, Karar No: 2017/3218, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25364 E.  ,  2017/3218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.