muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/464, Karar No: 2021/123, Tarih: 18.03.2021

Suçun maddi unsurunu oluşturan hareketler, kanunda tahdidi şekilde belirtilmiş olmakla birlikte, zarara neden olan neticeyi meydana getirmeye elverişli fiil, aynı zamanda Kanun'da belirtilen seçimlik hareketlerden en azından birini zorunlu olarak kapsayacağından, suçun oluşumu için zarar verici sonucun gerçekleşmesini yeterli saymak gerekir.

Hırsızlık ve mala zarar verme suçları TCK'nın onuncu bölümünde "mal varlığına karşı suçlar" başlığı altında düzenlenmiş olup her iki suçun da koruduğu hukuki değer kişinin mal varlığıdır. Hırsızlık eyleminde fail zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden tamamını veya bir kısmını almak suretiyle, müştekinin mal varlığına zarar vermektedir. Mala zarar verme suçunda ise başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkıp, tahrip etmek ya da yok edip bozmak suretiyle kullanılamaz hâle getirip veya kirleterek zarar vermektedir. Her iki suç tipinde de mağdur mal varlığı itibarıyla zarar görmektedir. Hırsızlık suçunda suça konu mal, alıp götürülmek suretiyle mağdurun zilyetliği tamamen ortadan kaldırılmaktadır. Mala zarar verme suçunda ise malın mutlaka alınması gerekli olmayıp, çoğunlukla malın tamamı ortadan kaldırılmamakta, zarar verilerek kısmen veya tamamen kullanılmaz hâle getirilmektedir. Hırsızlık suçunda fail faydalanma amacıyla eylemini gerçekleştirdiği hâlde, mala zarar verme suçunda mağdura zarar verme düşüncesiyle hareket etmektedir. Hırsızlık suçlarında aranan bu özel kast nedeniyle eylem, mala zarar verme suçundan ayrılmaktadır. Fail malı yarar sağlama maksadı ile değil de o malı zarar verme maksadıyla almışsa eylem hırsızlık suçunu değil, mala zarar verme suçunu oluşturacaktır. Örneğin; kötülük yapmak istediği komşusunun kömürlerini havaların sıcak olduğu bir vakitte yakmak suretiyle kullanılamaz hâle getiren failin eylemi mala zarar verme suçunu oluşturduğu hâlde, kış ayında ısınmak için komşusunun kömürlerinin alınması hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Bununla birlikte mala zarar verme suçunun konusu ile hırsızlık suçunun konusunun aynı taşınır mal olması durumunda, korunan hukuki yararın tek olması dikkate alınarak ayrıca mala zarar verme suçu oluşmayacaktır. Ancak hırsızlık eylemi gerçekleştirilirken suça konu mal dışında bir başka eşyaya zarar verilmiş ise, mala zarar verme suçunun da oluşacağı kabul edilmelidir. Örneğin, aracın camı kırılarak içeride bulunan çantanın alınması hâlinde hırsızlık suçu yanında, hırsızlık suçunun konusunu oluşturmayan camın kırılmış olması nedeniyle mala zarar verme suçu da oluşacak; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan eşyanın çalınması sırasında ayrıca bu eşyaya zarar verildiği hâllerde ise mala zarar verme suçu oluşmayacaktır. Bu kapsamda eylemin hukuki niteliğinin belirlenmesi bakımından her somut olayın özelliğine ve failin yararlanma kastının bulunup bulunmamasına göre bir değerlendirme yapılması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’in, inceleme dışı sanık ... ile birlikte olay tarihinde gece vakti mağdurun ikametinin önüne park ettiği... plakalı aracını yanlarında bulundurdukları başka bir anahtar ile açarak çalıştırıp olay yerinden ayrıldıkları, daha sonra suça konu aracın dört lastiğini, üç kapısını, ön camını, bagaj kapısını ve bazı parçalarını sökerek geriye kalan kısmını yaktıkları anlaşılan olayda;

Sanık ve inceleme dışı sanıkların aracı çalıp götürmek suretiyle mağdurun zilyetliğine son verdikleri ve araç üzerinde fiilî hâkimiyet kurmuş oldukları dikkate alınarak, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan bu araca sonradan her ne suretle olursa olsun zarar verilmesi, başka bir ifadeyle, mala zarar verme suçunun konusu ile hırsızlık suçunun konusunun aynı taşınır mal olması durumunda, korunan hukuki yararın tek olması nedeniyle ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı, sanığın eyleminin bir bütün hâlinde hırsızlık suçunu oluşturacağı kabul edilmelidir.

Bu itibarla bu uyuşmazlık konusu bakımından Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Öte yandan mala zarar verme suçunun yasal unsurları itibarıyla oluşmadığı sonucuna ulaşılmakla, bozma sonrası devam olunacak yargılama sırasında Yerel Mahkemece, lehe bozma nedeninden, inceleme dışı sanık ...’ın da yararlandırılması hususunda mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2016 tarihli ve 1074-135 sayılı direnme kararına konu hükümlerinden;

a- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün, hukuki değerden yoksun olması nedeniyle sanığın ve Cumhuriyet savcısının bu hükme yönelik temyiz talepleri bakımından KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

b- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, sanığın eyleminin bir bütün hâlinde hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden mala zarar verme suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık bakımından oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/189, Karar No: 2017/3723, Tarih: 25.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/189 E.  ,  2017/3723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Yargıtay Genel Kurulu'nun 01/06/2010 tarih ve 2010/1675 Esas, 2010/129 Karar sayılı ilamında "Ümraniye 1. İcra Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 gün ve 253-529 sayılı direnme kararının, usulüne uygun olarak hüküm fıkrası kurulmaması isabetsizliğinden sair yönler incelenmeksizin bozulmasına" karar verilmesine karşın mahkemece Yargtay Ceza Genel Kurul Kararına uyulmaması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33207, Karar No: 2015/22287, Tarih: 12.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33207 E.  ,  2015/22287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı...vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı...vekili, davalı...şirketin ... ... ... adresindeki işyerinde yükleme,boşaltma ve istif işçisi olarak çalıştığını ve kendisi gibi çalışan işçilerden ... ..., ..., ... ..., ... , ... ile birlikte ... Sendikasına üye olduğunu, iş akdinin 11.08.2014 tarihinde sendika üyeliği sebebiyle sona erdirildiğini öne sürerek feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı...vekili, iş akdinin sendikal nedene dayalı olarak sona erdirilmediğini, iş akdine devamsızlık nedeniyle haklı olarak son verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı...taraf davacının 3 gün üst üste izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmemesi haklı nedeniyle iş akdinin sonlandırıldığını savunmuş ise de davacı...tanıkları ile davacı...ile birlikte aynı tarihte işten çıkarılanların açmış oldukları emsal davalarda dinlenen tanıkların beyanlarından davacı...ve ..., ..., ..., ... ile ...'ın birlikte ... Sendikasına 2014 yılı Ocak ve Şubat ayında üye olmaları ve Sendikaya üye olan bu kişilere 11/08/2014 tarihinde davacının çalıştığı birimin müdürü ...'in davacı...ile birlikte "6 kişiyi Sendikalı çalıştırmak istemiyorum." diyerek işe almaması sonrasında düzenlenen devamsızlık tutanaklarının feshin geçerli ve haklı nedene dayalı olduğunun delili sayılamayacağından davalı...tarafça iş akdi feshinin geçerliliğinin ispatlanamadığı ve davacı...ile arkadaşlarının ... Sendikasına üyelik tarihleri ve hemen öğrenildiğinde kısa süre içerisinde üye olan 5 kişinin de iş akdinin sonlandırılmış olması hususları birlikte değerlendirildiğinde davacının iş akdinin sendikal üyelik nedeniyle sonlandırıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davalı...işverenin yargılama sırasındaki savunmalarında çelişkiye düşmesi ve davacının iş yerini kendisinin terk ettiği hususunun hemen ertesi gün Türkiye İş Kurumu'na şikayette bulunmuş olması nedeniyle hayatın olağan akışına aykırı olması, ispat yükü kendisine düşen davalı...işverenin feshin haklı yada geçerli nedene dayandığının ispatlayamaması dikkate alındığında mahkemece feshin geçersizliğinin tespitine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmayıp davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı hususunda yapılan araştırma ve inceleme yetersizdir.

Ancak; feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı hususunda yapılan araştırma ve inceleme yetersizdir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25'inci maddesinde düzenlenmiş, işçilerin işe alınmalarının, belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri veya belli bir sendikadaki üyeliği korumaları veya üyelikten istifa etmeleri şartına bağlı tutulamayacağı ilk fıkrada hükme bağlanmıştır. Sözü edilen maddenin ikinci fıkrasında ise, işverenin, sendika üyesi olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, çalışma şartları veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayrım yapamayacağı kuralı getirilmiştir.

İşverenin, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25'inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca iş sözleşmesini sendikal nedenlerle feshetmesi halinde işçi, 4857 sayılı Kanunun 18, 20 ve 21 inci madde hükümlerine göre dava açma hakkına sahiptir. İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde, 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir. Ancak işçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen tazminata hükmedilmez. İşçinin 4857 sayılı Kanunun yukarıdaki hükümlerine göre dava açmaması ayrıca sendikal tazminat talebini engellemez.

Dairemizce, sendikal tazminat davalarında ispat yükünün işçide olduğu hallerde, iş yerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, iş yerinde çalışmakta olan işçilerin bulunup bulunmadığı, aynı dönemde yetki prosedürünün işletilip işletilmediği, iş yerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı ve alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlarla, işverence ekonomik veya teknolojik nedenlere dayalı bir fesih yoluna gidilmesi durumunda teknik yönden bu durumun araştırılması gibi ölçütler belirlenmiştir.

Dosya içeriğine göre, işyerinde fesih tarihi itibari ile çalışan, sendikaya üye olan, üyelikten çekilen, üyelikten çekilenlerden çalıştırılan, işsözleşmesi feshedilen, işten çıkarılanlardan sendikalı olan ve sendikalı olup da işyerinde çalışması devam eden işçiler olup olmadığı dosya içeriğinden net olarak anlaşılamamaktadır. Feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı hususunun kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulması için belirtilen yönlerden gerekli araştırmaya gidilmeli ve toplanacak deliller dosya içeriği ile yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup davalının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21973, Karar No: 2017/19200, Tarih: 18.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/21973 E.  ,  2017/19200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili, yapı bedeli ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ksımen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili, yapı bedeli ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davalı olarak ... Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü karar başlığında davalı olarak gösterilmişse de, Spor Genel Müdürlüğünün yasal hasım olması ve davanın ilgili idare vekilince takip edilmesi nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak:

1-Dava konusu taşınmaz içerisinde bulunan yapılara ilişkin tüm bilgi ve belgeler ilgili idarelerden getiritilip, sonucuna göre yıpranma payları konusunda değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde yıpranma payı uygulanmadan yapı bedellerinin belirlenmesi,

2-Arsa niteliğindeki taşınmaza ecrimisil belirlenirken taşınmazın bulunduğu bölgede benzer taşınmazların ne şekilde kullanıldığı, kira gelirine ilişkin var ise emsal kira sözleşmeleri de getirtilerek elde edilecek kiranın somut bulgularla tesbit edilmesi gerektiğinden, davacı tarafa, emsal kira sözleşmelerini ibraz etmesi için süre verilerek, sonucta, ibrazı halinde bu sözleşmelere göre ve dava konusu taşınmazın geometrik durumu da gözetilerek kiralamaya elverişli olup olmayacağı da değerlendirilerek payı da gözetilmek suretiyle ecrimisil belirlenmesi, ibraz edilememesi halinde ise ecrimisil talebi yönünden davanın reddedilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3-13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası ''09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği'' gerekçesiyle Anayasanın 2 ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi harç ve nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden, tespit edilen toplam bedel üzerinden nisbi harç ve nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu durumda 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi harç ve nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden, tespit edilen toplam bedel üzerinden nisbi harç ve nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Tararf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/38620, Karar No: 2017/3395, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38620 E.  ,  2017/3395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2216, Karar No: 2023/2636, Tarih: 02.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/2216 E.  ,  2023/2636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/540 E., 2022/331 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı (Mağdurelere karşı ayrı ayrı)

HÜKÜMLER : Mahkumiyet (Mağdure sayısınca)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin

birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Amasya Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2017 tarihli ve 2017/53 Esas sayılı iddianamesiyle sanığın mağdurelere karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan ayrı ayrı cezalandırılması talep edilmiştir.

2. Amasya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2018 tarihli ve 2017/40 Esas, 2018/426 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (d) bendi, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 6 kez neticeten 12 şer yıl 6'şar ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları ile yine çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 53 üncü maddesi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 kez neticeten 10 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 19.03.2019 tarihli ve 2018/2992 Esas, 2019/776 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik yapılan istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 19.03.2019 tarihli ve 2018/2992 Esas, 2019/776 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik yapılan istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

4. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 19.03.2019 tarihli ve 2018/2992 Esas, 2019/776 Karar sayılı kararının sanık müdafileri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 05.10.2021 tarihli ve 2021/22173 Esas, 2021/8192 Karar sayılı kararı ile "Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı CMK'nın 34/1, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınıp reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, sanığın her bir mağdureye yönelik gerçekleştirdiği sabit görülen fiilleri ile bunların hukuki nitelendirmelerinin ayrı ayrı ve açıkça yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurularak ulaşılan kanaatin belirtilmesi gerektiği halde hükümde bu hususların 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesine aykırı olacak şekilde bulunmaması" ve uygulamaya göre de; "Sanık hakkında mağdure ...’ya yönelik müsnet suçtan dolayı 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve üçüncü fıkrasının (c) bendine göre belirlenen 12 yıl hapis cezası aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 1/6 oranında indirildiğinde 10 yıl yerine 10 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sonuç cezanın fazla tayini," nedenleriyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Amasya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin bozma üzerine verdiği 27.07.2022 tarihli ve 2021/540 Esas, 2022/331 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (d) bendi, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 6 kez neticeten 12 şer yıl 6'şar ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları ile yine çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 53 üncü maddesi ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 kez neticeten 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafilerinin Temyiz İstemleri