muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1843, Karar No: 2014/4821, Tarih: 24.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1843 E.  ,  2014/4821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2012/1147-2013/294

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 30.10.2013 gün ve 4844 Esas, 6623 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, kamu alacağının borçlu şirket ortaklarından tahsil edilebilmesi için şirket hakkında yapılan takibin sonuçsuz kalması ve sonrasında şirket ortağına ödeme emri tebliği gerektiğini, borçluya ve şirketin diğer ortağına ödeme emri tebliğ edilmediğini, borçlu şirket hakkındaki yasal işlemlerin tamamlanmadığını, şirketin acz içinde olduğunun tespit edilmediğini, şikayet olunana sıra cetvelinde pay ayrılmasının doğru olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu ..... Seyahat İnş. Reklamcılık Org. Ltd. Şti.'ne vergi ziyaı cezası kesilmesi üzerine, 6183 sayılı Yasa'nın 13/3. maddesi uyarınca şirket temsilcisi M. K.. hakkında ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz kararı alınarak taşınmazına ihtiyati haciz konulduğunu, 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesi gereği alacaklarının imtiyazlı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu ..... Seyahat İnş. Reklamcılık Org. Ltd. Şti.'ne vergi ziyaı cezası kesilmesi üzerine, 6183 sayılı Yasa'nın 13/3. maddesi uyarınca şirket temsilcisi M. K.. hakkında ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz kararı alınarak taşınmazına ihtiyati haciz konulduğunu, 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesi gereği alacaklarının imtiyazlı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı gereğince şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 30.10.2013 tarih ve 4844 E., 6623 K. sayılı ilamıyla, şikayet olunan Vergi Dairesi'nin borçlu şirketten olan kamu alacağı için, limited şirket olan borçlunun ortak ve yöneticilerinin sorumluluğunun, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 35 ve mükerrer 35. maddeleri ile VUK'nın 10. maddelerinde düzenlendiği, vergi dairesinin, borçlu şirketin ortak ve yöneticilerinin sorumluluğuna gidebilmesi için borçlu şirket hakkında takip yapmış olması, şirketin aciz halinde olması ve alacağın şirket malvarlığından tahsilinin mümkün olmadığının belirlenmesi ve bundan sonra, şirket ortak ve yöneticileri hakkında 6183 sayılı Yasa'nın 54. maddesi uyarınca takip yapılarak, ortak veya yöneticilerin malvarlığına haciz uygulaması gerektiği, şikayet olunan Vergi Dairesi vekili, borçlu şirket ortağı olan M. K... hakkında 6183 sayılı Yasa'nın 13 ve 14. maddelerine göre ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz işlemi uygulandığını, bu kapsamda kendisine ödeme emri tebliği de sağlandığını savunmasına rağmen mahkemece bu hususun yeterince araştırılmadığı, bu itibarla mahkemece, Vergi Dairesi'nin şirket ortağı hakkında ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz uygulaması yapıp yapmadığı varsa ihtiyati haczin kesinleşip kesinleşmediği hususu araştırılmak suretiyle, vergi dairesinin alacağının, 6183 sayılı Yasa'nın 10, 35 ve mükerrer 35. maddeleri ile Vergi Usul Kanunu'nun 10. maddesindeki koşulları taşıyıp taşımadığı da değerlendirilmek suretiyle, karar verilmesi gerektiği belirtilerek, şikayetçi yararına bozulmuştur.

Bu kez, şikayet olunan vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13447, Karar No: 2024/3704, Tarih: 05.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/13447 E.  ,  2024/3704 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/34 E., 2016/462 K.

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Tüm dosya içeriğine ve 21.03.2016 tarihli ziraat mühendis bilirkişi raporuna göre, dut ağacının sınıra dikilmemesi gerektiği, sınırdan 3 mt içeriye dikilmesi gerektiği, aksi halde komşu parsele zarar verdiğini ve katılana ait olan dut ağaçlarının sınıra sıfır durumda dikildiği, ağaçların dallarının kesildiğini, gövdelerinin kesilmediğinin belirtilmesi karşısında; sanığın eyleminin suç teşkil etmediği bu sebeple sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.03.2024 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/437, Karar No: 2015/4063, Tarih: 12.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/437 E.  ,  2015/4063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 7. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/10/2014

NUMARASI : 2014/1288-2014/1348

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; 300 TL olan iştirak nafakasının, yetersiz kaldığını belirterek, 1200 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; ödenen nafaka dışında da, çocuk için, müvekkilinin harcama yaptığını; ödenen nafakanın yeterli olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iştirak nafakasının aylık 1300 TL ye yükseltilmesine ve her yıl TÜFE oranında artırılmasına karar verilmiş; hükmün davalı vekilince temyizi üzerine, Dairemizin 21.05.2014 gün ve 2014/107-7897 sayılı kararı ile "mahkemece talebi aşar şekilde karar verilmesi doğru bulunmadığından" bozulmasına karar verilmiştir.

Dairemizin bozma ilamına uyularak, mahkemece; "davalının kendi beyanı ile çocuk için 150 TL harcama yapabildiği ve belge sunulduğu, bu şekilde istenen nafakayı ödeme gücü bulunduğu, gerekçe gösterilip" nafakanın, aylık 1200 TL'ye yükseltilmesine ve her yıl TÜFE oranında artışına hükmedilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmektedir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, iştirak nafakasın artırılması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 327/1.maddesinde; çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin anne ve baba tarafından karşılanacağı hükme bağlanmıştır. Aynı yasanın 328/1. maddesi hükmü gereğince; Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir.(TMK.nun 329/1. maddesi)

Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur. (TMK. nun 330/1. maddesi)

Somut olayda; davalı, yargılamanın 26.09.2013 tarihli celsesinde, "davayı kabul etmediğini, çocuğa 300 TL dışında da harcamaları olduğunu, nafaka dahil toplam 1500 TL harcama yaptığını; bu nedenle, artırım yapılmasının söz konusu olmadığını" belirterek davanın reddini istemiş; yine, duruşmadan sonraki beyanında; çocuğu için yaptığı 1500 TL ödemenin birlikteyken yaptığı harcama olduğunu, bu bedeli nafaka olarak ödeyemeyeceğini savunmuştur.

Somut olayda; davalı, yargılamanın 26.09.2013 tarihli celsesinde, "davayı kabul etmediğini, çocuğa 300 TL dışında da harcamaları olduğunu, nafaka dahil toplam 1500 TL harcama yaptığını; bu nedenle, artırım yapılmasının söz konusu olmadığını" belirterek davanın reddini istemiş; yine, duruşmadan sonraki beyanında; çocuğu için yaptığı 1500 TL ödemenin birlikteyken yaptığı harcama olduğunu, bu bedeli nafaka olarak ödeyemeyeceğini savunmuştur.

Dosyadaki belgelerden; davacının, mühendis olduğu 2800 TL maaş aldığı, 725 TL kira ödediği, yarı hisseli daire ve bir otomobili bulunduğu; davalının ise, proje subayı olduğu 3150 TL maaş aldığı, lojmanda oturduğu, 235 TL kira, 150 TL yakıt parası ödediği, kredi borcu bulunduğu; müşterek çocuğun 9 yaşında olduğu ve devlet okulunda okuduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına, nafakanın niteliğine, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaç düzeyine, özellikle davacı annenin de çalıştığı ve müşterek çocuğun bakım ve eğitim masrafına katılma yükümlülüğü bulunduğu, davalının müşterek çocuk için yaptığı harcamaların nafaka miktarını tayinde bağlayıcı olmadığı gözetildiğinde; mahkemece, artırılan nafaka miktarı fazla olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır..

O halde, mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları ile davacı çalışan anne ve nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumları gözetilerek, TMK 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak; daha uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bundan ayrı olacak, sonraki yıllarda nafaka artışına hükmedilirken TÜİK'in yayınlandığı ÜFE oranında artış yerine TÜFE oranında artışa hükmedilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15534, Karar No: 2014/36544, Tarih: 22.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/15534 E.  ,  2014/36544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mahkemece verilen hükmün sanık ... tarafından temyiz edildiği, diğer sanık ... hakkında verilen kararın süresinde temyiz edilmemesi nedeniyle kesinleştiği ve temyiz talebinin reddine dair ek karar verildiği, bu ek kararın ise sanık ... tarafından temyiz edildiği, ancak bu sanık bakımından tebliğname düzenlenmediği görülmekle, sanık ... hakkındaki temyiz isteği ile ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6956, Karar No: 2009/10706, Tarih: 30.09.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/6956 E.  ,  2009/10706 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... Oto Paz. Ve Tic. A.Ş., 2-... Oto Servis Tic. A.Ş vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 3. Tüketici Mahkemesinden verilen 31.1.2008 gün ve 252-41 sayılı hükmün Dairemizin 22.12.2009 tarih ve 8313-15204 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE

2-Davacının 28.1.2009 havale tarihli dilekçesinin incelenmesinde;

Yerel mahkemece verilen 31.1.2008 tarihli hükmün, davalılar tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay’da yapılan duruşmaya her iki tarafın da vekillerinin katıldığı, temyiz itirazları reddedilen ... A.Ş aleyhine duruşma vekalet ücretinin tahsiline ilişkin karar verilmesi gerektiği halde, maddi hataya müstenit olarak verilmediği anlaşılmış olmakla, Dairemize ait 22.12.2009 tarihli 2008/8313 E. 2008/15204 K. sayılı ilamın “SONUÇ” başlıklı bölümüne (550,00 YTL duruşma avukatlık parasının davalı ...’den alınarak davacıya ödenmesine) söz ve rakamlarının ilama ilaveten yazılmasına, söz konusu maddi hatanın bu şekilde düzeltilmesine, 30.9.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4539, Karar No: 2014/19293, Tarih: 16.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/4539 E.  ,  2014/19293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce 1. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2010/557-2013/274

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının 30.05.2009 tarihli faturada belirtildiği üzere 4600,00TL bedelle mobilya aldığını ancak fatura karşılığı tutarı ödemediğini ileri sürerek başlattığı takibe vaki itirazın iptali ile icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, itirazın iptali ile icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, karar davalı yanca temyiz olunmuştur.

Davacı eldeki davası ile , davalının satın aldığı mobilya karşılığı düzenlenen 30.05.2009 tarihli faturadan kaynaklı 4600,00 TL alacak için başlatılan takibe vaki itirazın iptalini istemiştir. Davalı, aralarındaki iş ilişkisi nedeni ile davacıya borcu olmadığını savunmuş mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Davaya konu olan fatura, irsaliyeli fatura olmayıp davacı söz konusu mobilyaları davalıya teslim etiğini yasal delillerle kanıtlamalıdır. Davalının teslime ilişkin kabulü bulunmamaktadır. Bu durumda davacı davalıya teslimi kanıtlayamamıştır. Ne var ki, davacının yemin deliline dayanmış olduğu dosya içeriğinden anlaşıldığından davacının davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 16.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12205, Karar No: 2021/6713, Tarih: 29.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12205 E.  ,  2021/6713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, mahkemenin gerekçesine göre bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Bozma ilamı öncesi ilk kararla tespit edilen 135.797,64-TL bedelden acele el koyma kararı ile tespit edilen 103.499,12-TL bedelin mahsubu sonrası kalan 32.298,52-TL bedele 16.09.2013 tarihinden ilk tarihi 10.09.2014 tarihine kadar faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken ilk kararla tespit edilen tüm bedele faiz işletilmesi,

2- Davacı idare harçtan muaf olduğu ve mahkemece bu yönde karar verildiği halde, davalılar tarafından ilk karara karşı yapılan temyiz ve karar düzeltme başvurusu için yatırılan harcın davacı idareden alınarak davalılara iadesine karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

3- Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- Faize ilişkin 5 numaralı bendinde yer alan (Mahkememizce bozma öncesi tespit edilen ve bankaya bloke edilen 135.797,64 TL'lik kısmına,) çıkartılmasına, yerine (Bozma ilamı öncesi ilk kararla tespit edilen 135.797,64-TL bedelden acele el koyma kararı ile tespit edilen 103.499,12-TL bedelin mahsubu sonrası kalan 32.298,52-TL bedele) ibaresinin yazılmasına,

b- 6 numaralı bendinde geçen (son karar tarihi 10.02.2020'ye) ibaresinin çıkartılarak yerine (Dairemiz karar tarihine) sözcüklerinin yazılmasına,

c-3 ve 6 numaralı bentlerinde geçen (karar kesinleştiğinde) ve (kararın kesinleşmesine müteakip) ibarelerinin hükümden çıkartılmasına, yerlerine ayrı ayrı (derhal) kelimesinin yazılmasına,

d- 12, 13 ve 14 numaralı bentlerinin hükümden çıkartılmasına yerine (Davalı ... tarafından yapılan 14,00 TL, davalı ... tarafından yapılan 100 TL yargılama giderinin davacı kurumdan alınarak davalılara verilmesine, davalılar tarafınca yatırılan harçların, bozma ilamında ve karar düzeltmede iadesine karar verilen harç tutarı gözetilerek mükerrer iadeye sebebiyet vermeyecek şekilde istek halinde davalılara iadesine) yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/264, Karar No: 2016/14910, Tarih: 03.11.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/264 E.  ,  2016/14910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalılar taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, takip konusu ilamın kamulaştırmasız el atma tazminatına ilişkin olup, 6487 sayılı Yasa ile değişik 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 6. maddesine göre icra harçları ve her türlü vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanması gerektiğini ileri sürerek icra emrinin bu alacak kalemleri yönünden düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, icra emrinde yer alan icra vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanmasına, şikayetçi-borçlu idarenin harçtan muaf olduğu göz önünde bulundurularak dosya kapak hesabının yeniden yapılmasına, icra emrinin buna göre yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir. Hüküm borçlu vekili tarafından yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden alacaklılar vekili tarafından vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanmasına ilişkin Yasal düzenlemenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildiği gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

1- Borçlu vekilinin temyiz istemi yönünden İİK'nun 4949 sayılı Kanun'la Değiştirilen 363/1. maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı Kanun'un Ek 1. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 01.01.2014 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında temyize konu değerin 5.440,00 TL'yi geçmediği anlaşıldığından temyiz dilekçesinin reddine,

2- Alacaklılar vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde; 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''04.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise

yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.