muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16340, Karar No: 2022/10755, Tarih: 23.05.2022

Türk Ceza Kanunu’nda yer alan ve doğrudan gıda ceza hukukunu ilgilendiren iki suç tipi de Kanun’un “Özel Hükümler” başlıklı 2. kitabının “Topluma Karşı Suçlar” başlıklı 3. kısmının “Kamunun Sağlığına Karşı Suçlar” başlıklı 3. bölümünde tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. 5996 sayılı Kanunun 40. ve 41. maddelerinde konuyla ilgili kabahatler düzenlenmiştir.

TCK’nın 186. maddesinde düzenlenen “Bozulmuş veya değiştirilmiş gıda veya ilaçların ticareti” suçu ile 5996 sayılı Kanunun “gıda güvenilirliği” nin şartlarını belirleyen 21’nci maddesi arasındaki ilişkiye de temas etmekte fayda vardır. 5996 sayılı Kanunun 21 (1)-a maddesindeki düzenlemesine göre; “Güvenilir olmayan gıda, gıda ile temas eden madde ve malzeme piyasaya arz edilemez. İnsan sağlığı için tehlike oluşturan ve tüketime uygun olmayan gıda, güvenilir olmayan gıda kabul edilir”. Görüldüğü üzere, 5996 sayılı Kanuna göre iki tür “güvenilir olmayan gıda” vardır. “Güvenilir olmayan gıda”nın birinci türü “insan sağlığı için tehlike oluşturan” gıda, ikinci türü ise “tüketime uygun olmayan” gıdadır. Böylece, TCK m. 186’daki suçun konusu olan “kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş, değiştirilmiş her türlü yenilecek veya içilecek şeyler veya ilaçlar” kapsamına girmek kaydıyla, 5996 sayılı Kanuna göre “güvenilir olmayan gıda” lar da TCK’nun 186. maddesindeki suçun konusunu oluşturabilirler. Yine, 5996 sayılı Kanunun 40 (1)-a maddesinde “insan tüketimine uygun olmayan gıdalar, masrafları sorumlusuna ait olmak üzere piyasadan toplatılır ve mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilir. Bu ürünleri üreten veya piyasaya arz edenler hakkında kamunun sağlığına karşı suçlar kapsamında Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulur” şeklinde düzenleme getirilmiştir. Görüldüğü üzere burada da ikinci tür “güvenilir olmayan gıdalar” a bağlanan cezai sorumlulukla ilgili bir düzenleme yapılmıştır. Böylece, insan tüketimine uygun olmayan gıdaların “kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş, değiştirilmiş her türlü yenilecek veya içilecek şeyler veya ilaçlar” kapsamına girmek kaydıyla TCK m. 186’daki suçun konusunu oluşturması da mümkün olacaktır. Ancak, TCK m. 186’daki suçun fiil unsuru, “satmak, tedarik etmek veya bulundurmak” tır. 5996 sayılı Kanun’un 40 (1)-a maddesinde ise “insan tüketimine uygun olmayan gıdalar” olarak kabul edilen “ürünler” i “üreten veya piyasaya arz edenler” hakkında kamunun sağlığına karşı suçlar kapsamında Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulacağı düzenlenmiştir. Böylece, 5996 sayılı Kanunda yer verilen “üretmek veya piyasaya arz etmek” fiilleri ancak “satmak, tedarik etmek veya bulundurmak” fiilleri kapsamına sokulabildiği ölçüde ve diğer koşullar da bulunmak kaydıyla TCK m. 186’daki suçun oluşup oluşmadığının tartışılması mümkün olacaktır.

Gıda güvenliği, genel anlamda gıdanın üretiminden sonra tüketime (çiftlikten çatala) kadar kimyasal, fiziksel, duyusal ve biyolojik niteliklerini koruyarak sağlıklı ve güvenilir bir şekilde tüketiciye sunulması ve bunun için alınan önlemler paketini kapsamaktadır. Sıfır risk değerinde gıdanın tüketime arzı hedeflenmiştir.

5996 sayılı kanunun Sorumluluklar başlıklı 22. maddesinde ;

Gıda, gıda ile temas eden madde ve malzeme ve yem ile ilgili faaliyet gösteren işletmeciler, kendi faaliyet alanının her aşamasında bu Kanunda belirtilen şartları sağlamak ve bunu doğrulamakla yükümlüdür.

Gıda ve yem işletmecisi ürettiği, işlediği, ithal ettiği, satışını veya dağıtımını yaptığı bir ürününün, gıda ve yem güvenilirliği şartlarına uymadığını değerlendirmesi veya buna ilişkin makul gerekçelerinin olması durumunda, söz konusu ürünü kendi kontrolünden çıktığı aşamadan başlamak üzere, toplanması için gerekli işlemleri derhal başlatmak ve konu ile ilgili Bakanlığı bilgilendirmek zorundadır. Gıda ve yem işletmecisi, ürünün toplanması gerektiğinde, toplanma nedeni hakkında tüketiciyi veya kullanıcıyı doğru ve etkin olarak bilgilendirmek ve gerekli hâllerde, insan sağlığını korumaya yönelik alınacak tedbirlerin yeterli olmaması durumunda, tüketiciye veya kullanıcıya ürünün iadesi için çağrıda bulunmak zorundadır.

Gıda ve yem işletmecisi, ürünle ilgili riskin önlenmesi, azaltılması veya ortadan kaldırılmasından sorumlu olup, bu gibi tedbirlerin alınmasında Bakanlıkla işbirliği yapar. İlgililer, Bakanlıkça alınan önlemlerin uygulanması sırasında hiçbir şekilde engelleme yapamaz.

Şeklinde gıda işletmecisinin sorumluluğu açık şekilde tarif edilmiştir.

Somut dosyaya konu olayda, ... Gıda Hav. İnş. Oto Dağ. ve Paz. San ve Tic. Ltd. Şti. ünvanlı ticari işletme “... Taze Kaşar Peyniri” isminde bir marka oluşturduğu ve bu marka adı altında piyasada faaliyet göstererek, süt ürünleri üreten firmalara “... Taze Kaşar Peyniri” markası altında fason üretim yaptırarak piyasaya arz ettiği, 04.10.2018 tarihinde alınan numunelerin yapılan analizinde, içeriğinde süt yağı haricinde yağın bulunduğunun, bu durumun Türk Gıda Kodeksi Tebliğine aykırı olduğunun tespit edildiği ve idari para cezası verildiği, idari para cezasına itiraz eden kabahatli ... Gıda Hav. İnş. Oto Dağ. Ve Paz. San ve Tic. Ltd. Şti. ünvanlı ticari işletmenin, analizi yapılan ürünü ... Süt ve Süt Ürünleri isimli başka bir firmaya fason olarak ürettirerek piyasaya arz ettiğini, bu firma ile yapmış oldukları fason üretim sözleşmesine göre ürünlerdeki üretim, ambalaj hata ve kusurlarından üretici firmanın sorumlu olduğunu kararlaştırmış olduklarını, şirketlerinin kabahatli olmadığını beyan ederek itirazda bulunmuş, muterizin itirazları reddedilmesi üzerine, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü tarafından 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

Muteriz ... Gıda Hav. İnş. Oto Dağ. ve Paz. San ve Tic. Ltd. Şti. ünvanlı ticari işletme “... Taze Kaşar Peyniri” isminde bir marka oluşturarak fason peynir ürettirip kendi marka ve etiketini basarak piyasaya arz etmiştir. Bilindiği üzere marka; bir ya da bir grup üreticinin ya da satıcının mal ve hizmetlerini tanımlamaya, tanıtmaya ve rakiplerinkinden ayırıp farklılaştırmaya yarayan isim, kavram, sözcük, simge, tasarım, işaret, sekil, renk veya bunların bir bileşimidir. Marka müşterinin ihtiyaçlarını en iyi şekilde karşılayan, müşteri tarafından değer katılmış olarak algılanan, ürün veya hizmetin üretici ve satıcı tarafından, tüketicilere belirli özellik, fayda ve hizmeti sürekli olarak sunacağının bir vaadi olarak algılanır ve kalite garantisini de ifade etmektedir. Marka, tüketicinin ürün ve hizmete ilişkin düşüncesini yansıtırken, firmalar arasındaki rekabette de ön plana çıkan bir unsur olmaktadır. Ürünlerin kolaylıkla taklit edilebilmesine karşın markanın taklit edilmesi oldukça zordur. Güçlü bir marka firmanın satışlarının artmasına, ürettiği mal ya da hizmetleri daha yüksek fiyattan satabilmesine, farklı alanlarda kurumun kredibiletisinin artmasına olanak sağlamaktadır.

Markalaşmış ve tüketiciler tarafından bilinir hale gelmiş gıdayı piyasaya arz etmiş işletme ve marka sahibinin, tüketiciler gibi ürünün ambalajının açıldığında içeriğinden haberdar olmasının ve ürünün içeriğinden sorumlu olmayacağının kabul edilerek, sorumluluğun tamamının fason üretim yapan firmaya bırakılması, Avrupa Birliğine entegre bir sistemle modern gıda güvenliği kuruluşları oluşturulması amacıyla yayımlanan 5996 sayılı Kanunun özüne ve ruhuna aykırılık teşkil edecektir.

Markalaşmış ve tüketiciler tarafından bilinir hale gelmiş gıdayı piyasaya arz etmiş işletme ve marka sahibinin, tüketiciler gibi ürünün ambalajının açıldığında içeriğinden haberdar olmasının ve ürünün içeriğinden sorumlu olmayacağının kabul edilerek, sorumluluğun tamamının fason üretim yapan firmaya bırakılması, Avrupa Birliğine entegre bir sistemle modern gıda güvenliği kuruluşları oluşturulması amacıyla yayımlanan 5996 sayılı Kanunun özüne ve ruhuna aykırılık teşkil edecektir.

5996 sayılı Kanunun "Tanımlar" başlıklı 3/1. maddesinin 26. Bendinde; "gıda işletmecisi" kar amaçlı olsun veya olmasın kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek veya tüzel kişiler tarafından gıdanın üretimi, işlenmesi ve dağıtımının herhangi bir aşamasında kontrolü altında yürütülen faaliyetlerin, mevzuat hükümlerine uygunluğundan sorumlu olan gerçek veya tüzel kişi olarak tanımlanmış, aynı fıkranın 72. bendinde "üretim, işleme ve dağıtım aşamaları" ise, ithalat ve birincil üretim dahil, ürünün üretim, işleme, depolama, nakliye, nihai tüketiciye satışı veya arzını içeren herhangi bir aşama” şeklinde tanımlanmıştır. 5996 sayılı Kanun'un "Gıda ve yem ile ilgili yaptırımlar" başlıklı 40. maddesi ile "Hijyen ve resmi kontrollerle ilgili yaptırımlar" başlıklı 41. maddesi hükümlerinin uygulanmasında hem fason üretim yapan firmaların hem de fason üretim yaptıran firmaların, üretim, işleme ve dağıtım aşamaları içerisinde yer alan üretim, işleme, depolama, nakliye, nihai tüketiciye satış veya arz yönünden kendilerini ilgilendiren ve kendi sorumlulukları altında olan aşamalarda "gıda işletmecisi" olarak sorumlu olduğu belirtilmektedir. Gıda hakkında bilgilendirmeden fason yaptıran ve kendi markasıyla piyasaya arz eden gıda işletmecisi sorumlu tutulmuştur. Alınan numune sonucunun Türk Gıda Kodeksine aykırılık teşkil etmesi durumunda, üretim ve piyasaya arz faaliyetlerinin ayrı fiiller olması hususu da göz önüne alınarak, mevzuata uygun olmayan gıdayı üretmesi nedeniyle üretici işletmeye ve mevzuata uygun olmayan gıdayı kendi marka ve etiketiyle piyasaya arz etmesi nedeniyle gıdayı kendi adı veya ticari unvanı altında piyasaya arz eden işletmeye, 5996 sayılı Kanunun 40/1. maddesi (d) bendi gereği idari yaptırım uygulanmalıdır düşüncesiyle, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kanun yararına bozma talebinin kabul edilerek kararın bozulmasına karar veren çoğunluğun görüşüne iştirak edemiyorum. 23/05/2022
Yargıtay — Esas No: 2012/4698, Karar No: 2013/3778, Tarih: 04.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/4698 E.  ,  2013/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 26/12/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 24/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kuyusunu kapatması sebebiyle zarara uğradığını iddia ederek yeniden tesisini yaptırma bedeli, sifon bedeli, su taşıma bedeli ve ceviz ağaçlarının kuruması nedeniyle uğradığı maddi zararların davalı taraftan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece kuyunun davalı tarafından kapatılırken boruların olmadığı, sifonun zarar görmediği tespit edilmiş; ceviz ağaçlarının da kuyunun kapatılması sonucu kurudukları iddiasının davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden davacının 2008 yılında bu yere 120 adet ceviz fidanı diktiği, davacının sulama yaptığı kuyunun davalı yanca kapatıldığı, kapatıldığında sifon tertibatının zarar görmediği, kapatılan kuyunun davalı tarafça açıldığı, davacının kuyu açılması ve sifon tertibatına yönelik zararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Uyuşmazlık kuyunun kapatılması ile ceviz ağaçlarının kuruması arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece keşif sonucu aldırılan 26/10/2009 tarihli ziraat bilirkişisi raporu ile davaya konu edilen kuyunun su kapasitesinin sulama yapabilmeye elverişli olduğu anlaşıldığından davacının sulama yapamaması nedeniyle ceviz ağaçlarının kuruduğu kabul edilerek ziraat bilirkişisi tarafından hesaplanan zarar gören ağaçların 50 adet olduğu kabul edilerek tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30777, Karar No: 2017/6774, Tarih: 13.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30777 E.  ,  2017/6774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Sanığın, 03.04.2014 tarihinde tebliğ olunan kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 16.05.2014 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2- Sanık Engin Kurt hakkında kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22075, Karar No: 2011/20165, Tarih: 29.11.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/22075 E.  ,  2011/20165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Karar, davalıya kalemde tebliğ edilmiş, tebliğ belgesinde tebliğ tarihi gösterilmemiştir. Temyizin süresi içinde olup olmadığının denetlenmesi bakımından, kararın davalıya tebliğ edildiği tarihin tebligatı yapan memurdan ve esas defterindeki kayıtlardan tespiti ile bildirilmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 29.11.2011 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/5167, Karar No: 2012/9280, Tarih: 08.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/5167 E.  ,  2012/9280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2011

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir nedeni olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24 ve 25. madde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve Kanunun 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedenine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

Somut olayda iş sözleşmesi davacı tarafından ücret alacaklarının ödenmemesi gerekçesiyle haklı nedenle feshedilmiştir. Haklı da olsa sözleşmeyi fesheden taraf ihbar tazminatına hak kazanamaz. İhbar tazminatının reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10806, Karar No: 2016/15171, Tarih: 26.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/10806 E.  ,  2016/15171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği ve bu suretle işçinin kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Dosya içeriğinden, 04.08.2010 tarihinden beri davalılar nezdinde hostes olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, 25.12.2013 tarihinde, devamsızlığa dayalı olarak 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin II-e bendi uyarınca feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece, davacının devamsızlık yaptığı ve iş sözleşmesinin işverence haklı sebeple feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, karar, dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Dosya içeriğinden, 04.08.2010 tarihinden beri davalılar nezdinde hostes olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, 25.12.2013 tarihinde, devamsızlığa dayalı olarak 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin II-e bendi uyarınca feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece, davacının devamsızlık yaptığı ve iş sözleşmesinin işverence haklı sebeple feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, karar, dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Davacının 25.11.2013, 26.11.2013 ve 27.11.2013 tarihleri arasında işe gelmemesi üzerine davalı alt işveren .......Ltd. Şti. tarafından 03.12.2013 tarihinde ihtarname ile devamsızlığa ilişkin mazeret sorulduğu, davacı tarafından da mazeretine dair belgeler sunulması üzerine, davalı alt işverenin davacının mazeretini haklı bulduğu ve davacı ile çalışmaya devam etmeye karar verdiği anlaşılmaktadır. Davalı ........Ltd. Şti., davalı ....... Genel Müdürlüğüne gönderdiği ....... tarihli yazı ile de, davalı ....... Genel Müdürlüğünden davacının işe başlatılmasını talep etmiştir. Ayrıca, davalı ........ Ltd. Şti. cevap dilekçesinde de, diğer davalının talebi ve baskısı üzerine davacının iş sözleşmesinin feshedildiği belirtilmiştir. Bu açıklamalar karşısında, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiği kanıtlanamadığından, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.