muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4304, Karar No: 2017/1242, Tarih: 13.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/4304 E.  ,  2017/1242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacılar; murisleri ...’nun paydaş olduğu 448 parsel sayılı taşınmazda murisin 11/03/1998 tarihinde ölümü ile iştirak halinde malik olduklarını,davalının sözkonusu taşınmazı 2002 yılından beri kullandığını, herhangi bir bedel ödemediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 2002 Ağustos ayından itibaren 9.000 TL. ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı; zamanaşımı definde bulunarak, dava konusu taşınmazda sırayla 3’er yıl oturacaklarına dair taraflar arasında anlaşma bulunduğunu, kendisinin de diğer paydaşların kullandığı kadar taşınmazı kullandığını, davacı ...’nin kullanım süresi için de ...’ye kira ödediğini, taşınmaza bazı masraflar yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairece " Her ne kadar taraflar çekişme konusu taşınmazı üçer yıllık periyotlarla kullanma konusunda sözlü olarak anlaşmışlarsa da taşınmazın 2002 yılından beri davalı tarafından kullanılması nedeniyle sözleşmenin uygulanmadığı,davalının kullanımının haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı gözetilerek ecrimisile hükmedilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki; Kuveyttürk Katılım Bankasından gelen belgeler ve davacı tarafın ikrarından davalı tarafından davacı ...’ ye yapılan ödemelerin 2.800 TL olduğu anlaşıldığı halde 2.000 TL olduğu düşünülerek ecrimisil toplamından bu miktarın düşülmesi hatalı olduğu gibi mirasçılardan üçünün davacı olduğu,mahkemece davacı başına belirlenen ecrimisil miktarı doğru kabul edilse bile toplam miktarın 8.023,50 Tl olacağı ve talep edilen miktara ulaşmayacağı gözetilmeksizin talep edilen ecrimisil bedeli üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş olması da hatalıdır” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulü ile; davacı ... ile ... için ayrı ayrı 3.000-TL ve davacı ... için 607,50-TL olmak üzere toplam 6.607,50-TL ecrimisil bedelin dava tarihinden itibaren davalıdan yasal faiziyle birlikte alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; bozma kararına uyulmakla taraflar yararına usuli kazanılmış hak oluşur ve mahkemece kararında gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar çerçevesinde hüküm verme yükümlülüğü doğar. Usuli kazanılmış hak olarak tanımlanan bu durum, mahkemeye hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında ki esaslar çerçevesinde işlem yapma zorunluluğu getirir. ( 09.05.1960 T, 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, HGK 29.05.2002 T, 7- 444/463 E.K sayılı kararı).

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı ve 09.05.1960 T, 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararlarında; usuli kazanılmış hak, mahkemenin veya tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri yararına, diğerinin ise aleyhine doğmuş ve mahkemece uyulması zorunlu bir hak olarak tanımlanmıştır.

Somut olayda; bozulan ilk hükmün davacılar tarafından temyiz edilmediği gözetildiğine, davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak gözardı edilerek; davacı her bir paydaş yönünden kesinleşen 2.674,50-Tl ecrimisil miktarı aşılmak suretiyle bu kez her bir davacı için 3.000 TL ecrimisile hükmedilmesi isabetli değildir.

Davalının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme kararının (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6152, Karar No: 2012/22533, Tarih: 26.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/6152 E.  ,  2012/22533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından başlatılan çeke dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe karşı borçlunun süresinde icra mahkemesine başvurarak yetkiye, faize ve faiz oranına itiraz ettiği, mahkemece yetki itirazının reddine karar verildiği ve bilirkişi incelemesi yaptırılarak faizin hesaplandığı ve takipteki taleple bağlı kalınarak bilirkişi raporu doğrultusunda itirazın reddine karar verildiği görülmektedir.

Bilirkişi tarafından hazırlanan 12.12.2011 tarihli raporun mahkemeye aynı gün sunulduğu, raporun taraf vekillerine tebliğ edildiğine dair bir kaydın dosya içerisinde yer almadığı, raporun ibrazından sonraki ilk duruşma günü olan ve hükmün verildiği 23.12.2011 tarihli duruşmaya davacı asil, davalı asil ya da  vekillerinin gelmediği, davacı vekilinin sadece 22.12.2011 tarihli mazeret dilekçesini faksladığı ve Mahkemece taraflar duruşmaya gelmediği halde dava konusu hakkında karar verildiği anlaşılmaktadır.

Duruşmaların yürütüldüğü ve hükmün verildiği tarihte yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 316. maddesi ve buna göre de İİK'nun 18. gereğince icra mahkemelerinde basit yargılama usulü uygulanır.

HMK'nın 320/1. maddesi gereğince mahkeme, mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebilecek ise de; 24.11.2011 tarihli ilk celsede dosyanın hesap yaptırılmak üzere bilirkişiye tevdii edilmesine karar verilerek bir sonraki duruşma günü 22.12.2011 olarak belirlenmiş, sonuç itibariyle taraflar duruşmaya davet edilmişlerdir. Günü gelen ikinci duruşmada ise taraflar gelmeyip davacı vekili tarafından duruşmanın bir başka güne ertelenmesi yönünde mazeret dilekçesi fakslanmasına rağmen mazeretin usule uygun olup olmadığı hususunda kabulü ya da reddine dair bir karar verilmediği halde hükmün tarafların yokluğunda açıklandığı görülmektedir. HMK'nın 322/1. maddesi göndermesi ile 150/1. maddesine göre tarafların duruşmaya gelmedikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Yine somut olayda davanın konusu yetkiye ve borca itiraz olup kamu düzeninden  olan ya da tarafların yokluğunda da re'sen karar verilmesini gerektiren bir durum söz konusu değildir. Bu nedenle,

mahkemece HMK ve İİK'na aykırı olacak usulde, tarafların yokluğunda hükmün verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

mahkemece HMK ve İİK'na aykırı olacak usulde, tarafların yokluğunda hükmün verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmenkabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/972, Karar No: 2016/16451, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/972 E.  ,  2016/16451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 5.000 TL bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 05.10.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 369.092.67 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, tacir olan davacı şirketin, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Davanın, 6335 sayılı Yasa ile değişik 6102 sayılı TTK'nın 4. ve 5. maddelerinin yürürlüğe girdiği 01/07/2012 tarihinden sonra Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Anılan Yasanın 4.maddesine göre, bir davanın ticari dava olabilmesi için uyuşmazlığın her iki tarafının da tacir olması ve ticari işletmeleriyle ilgili hususlardan doğmuş bulunması veya anılan yasa maddesinde sayılan mutlak ticari davalardan olmasının gerekli ve yeterli olduğu belirtilmiş; müteakip 5. maddesinde ise, “Bir yerde asliye ticaret mahkemesi varsa, asliye hukuk mahkemesinin görevi içinde bulunan ve 4 üncü madde hükmünce ticari sayılan davalarla özel hükümler uyarınca ticaret mahkemesinde görülecek diğer işlere asliye ticaret mahkemesinde bakılır. Asliye ticaret mahkemesi ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır." hükmüne yer verilmiştir.

Davacının ticari işletmesinde kullanılacak elektriğe ilişkin davalı kuruma yaptığı abonelik istemine ilişkin uyuşmazlığın çözümü (tarafların tacir olmasıda nazara alındığında); Asliye Ticaret Mahkemesinin görevi içerisindedir.

Davacının ticari işletmesinde kullanılacak elektriğe ilişkin davalı kuruma yaptığı abonelik istemine ilişkin uyuşmazlığın çözümü (tarafların tacir olmasıda nazara alındığında); Asliye Ticaret Mahkemesinin görevi içerisindedir.

Hal böyle olunca; mahkemece, davaya ticaret mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, yazılı şekilde Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla esasa girerek hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazları bu aşamada inceleme konusu yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5649, Karar No: 2012/25003, Tarih: 18.10.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/5649 E.  ,  2012/25003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından; her iki dava ve boşanmanın fer'ileri yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise, tazminatlar ve iştirak nafakalarının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50'şer TL. temyiz başvuru harçları peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.18.10.2012 (Prş.)

Boşanmada maddi tazminat, boşanma yüzünden zedelenen mevcut veya beklenen menfaatin karşılığıdır. Buradaki “zedelenen menfaat” kavramı, Borçlar Hukukundaki “zarar” kavramından farklı “sui generik (kendine özgü) “ bir yapıdadır. Bu nedenle, Borçlar Hukukunda bir kısım zararları hesaplama olanağı mevcutken, zedelenen menfaati hesaplama olanağı yoktur. Zedelenin menfaat karşılığı olarak maddi tazminat; hakim tarafından bir takım ölçütlere göre takdir edilecektir. Yasada bu durum “uygun bir maddi tazminat” olarak ifade edilmiştir. Boşanma yüzünden zedelenen mevcut veya beklenen menfaat, evlilik nedeniyle eşin sağladığı bakım, barınma, ... ve normal yaşam faaliyetinin gerektirdiği sosyal ihtiyaçların karşılığıdır. Kısaca buna kesilen desteğin karşılığı da diyebilir. Açıklanan nedenlerle; “zedelenen menfaat”, Borçlar Hukukundaki “zarar” dan daha geniştir.

Maddi tazminatın miktarı; evlilik süresi ve talep eden eşin boşanmadan sonra yeniden evlenme olasılığı tarafların ekonomik durumu; boşanmadaki kusur derece ve yoğunluğu; eşin diğer eşin sosyal güvenlik imkanlarından yararlanmak hakkının ortadan kalkması; boşanmayla yaşam standardının düşecek olması; boşanmadan sonra yoksulluk nafakası ve diğer eşin malvarlığından tasfiye ve değer artış payı alabilme durumu; toplumun genel yapısı ve yaşam koşulları gibi ölçütler değerlendirilip ve Türk Borçlar Kanunun 50,51 ve 52. maddeleri de kıyasen uygulanmak suretiyle takdir edilmelidir.

Manevi tazminat miktarının takdirinde de; maddi tazminatın belirlenmesindeki ölçütlerle birlikte, Türk Borçlar Kanununun 50,51,52 ve 58/1. maddelerinin özellikle kusur dağılım ve derecesi boşanmaya neden olan ve eşin kişilik haklarına saldırı teşkil eden olayın saldırıya uğrayan eşte bırakacağı objektif zedelenme etkisi gözönüne alınmalıdır.

Manevi tazminat miktarının takdirinde de; maddi tazminatın belirlenmesindeki ölçütlerle birlikte, Türk Borçlar Kanununun 50,51,52 ve 58/1. maddelerinin özellikle kusur dağılım ve derecesi boşanmaya neden olan ve eşin kişilik haklarına saldırı teşkil eden olayın saldırıya uğrayan eşte bırakacağı objektif zedelenme etkisi gözönüne alınmalıdır.

Yoksulluk nafakasında ise, yoksulluğun gerçek yoksulluk olması gerekir. Bundan amaçlanan; boşanmadan önceki yaşam standardına göre, daha düşük bir ekonomik imkan içinde yaşamını sürdürmek zorunda kalmak olmayıp; günlük olağan ve en temel zorunlu giderleri karşılayamaz duruma gelmiş olmaktır. Yoksulluk nafakasının miktarının takdirinde yükümlünün ödeme gücüyle, nafaka alacaklısının gerçek yoksulluğunu giderecek miktar birlikte gözönüne alınmalıdır.

Somut olaya geldiğimizde; taraflar 1995 yılında evlenmiş olup; tarafların velayete tabi iki çocuğu mevcuttur. Davacı-davalı koca 42, davalı-davacı kadın 36 yaşındadır. Davacı-davalı kocanın ilkokul mezunu ve bir kargo şirketinin yüzde yirmi ortağı olarak aylık 2000 TL.civarında geliri olduğu, başkaca gelir ve malvarlığı bulunmadığı görülmektedir. Davalı-davacı kadının ise, ev hanımı olarak çalışmadığı yakınlarının desteğiyle yaşamını sürdüğü, tarafların aile konutu olarak kullandıkları taşınmazın tapu kaydıyla davalı-davacı kadının mülkiyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Mahkeme; boşanmada davalı-davacı kadının bir kusurunun bulunmadığı; eşine fiziksel şiddet uygulama, sadakat yükümlülüğüne aykırı davranma, eşine hakaret davranışı nedeniyle; kusurun tamamen davacı-davalı kocada olduğunu tespit ederek boşanma kararı vermiştir. Boşanma kararı ile birlikte; davlı-davacı kadın yararına aylık 1000 TL.yoksulluk nafakası, her bir çocuk için aylık 500’er TL.’den toplam 1000 TL.iştirak nafakası, 100.000 TL.maddi, 50.000 TL.manevi tazminata hükmedilmiştir. Davacı-davalı kocanın gelir ve malvarlığı ödemekle yükümlü olduğu nafakalar, davalı-davacı kadına ait bir de konut bulunduğu göz önüne alındığında; tazminatların ve yoksulluk nafakasının miktarları orantısız/fazla olmuştur. Hükmün diğer bölümleri onanmakla birlikte; daha az/uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakasına hükmedilmek üzere hükmün sadece bu yönlerden bozulması gerektiğini düşünüyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/6515, Karar No: 2020/17769, Tarih: 24.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/6515 E.  ,  2020/17769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığın mağdurun yanına bıçak ile gelerek "arabama çarptın para vereceksin" diyerek mağdura bıçak göstererek tehdit ettiği, daha sonra trafik ışıklarından karşıya geçtikten sonra durduğu ve at arabasından inerek tekrar mağdurun yanına gelerek elindeki bıçağı mağdura gösterip tekrar para istediğinin iddia edilmesi karşısında; sanığın eylemin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri değerlendirme ve takdir etme yetkisinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek hükümler kurulması,

2-5271 sayılı CMK'nın 147. maddesine aykırı biçimde yasal hakları hatırlatılmadan sanığın sorgusunun yapılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye aykırı olarak, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un, 26.12.2020 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/11180, Karar No: 2017/11818, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/11180 E.  ,  2017/11818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9515, Karar No: 2015/20444, Tarih: 12.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9515 E.  ,  2015/20444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2014

NUMARASI : 2014/420-2014/703

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile davalı verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Taşınmazın belediye mücavir alanı içinde bulunduğu anlaşılmış olup, bilirkişi raporları ile belirlenen özelliklerine göre, dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir.

Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekili ile davalının temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.