muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24471, Karar No: 2016/6102, Tarih: 06.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/24471 E.  ,  2016/6102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Alacaklı vekili, işleyen faiz nedeniyle dosya borcunun sonlanmadığından bahisle İcra Müdürlüğü'ne borçluya bakiye borç muhtırası gönderilmesi için talepte bulunduklarını, ancak müdürlükçe icra vekalet ücretinin maktu olması gerektiği, bakiye borç bulunmadığı gibi borçluya iade edilmesi gereken miktar bulunduğu yönünde işlem yapıldığını, ancak müdürlükçe daha önce vekalet ücretinin nispi hesaplanmış olup borçlu tarafça ihtirazi kayıt olmadan ödeme yapıldığını beyanla anılan 20.02.2014 tarihli müdürlük işlemin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya bilirkişiye tevdi edilerek rapor alınmış, raporda icra vekalet ücreti ve tahsil harcı için maktu miktarlar esas alınarak dosya hesabı yapılmış ve bu rapor doğrultusunda şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; "Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir." Yine 13. fıkrasında da; "04.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır." düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi'nin 13/11/2014 tarihli ve 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, Yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 05.05.2011 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu halde, yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkeler gözönüne alınarak; ödeme yapıldığı 24.02.2014 tarihi itibariyle dosya borcunun kalıp kalmadığı Yargıtay denetimine elverişli bilirkişi raporu ile belirlenerek anılan tarih itibariyle dosya borcu kalmadığı tespit edilir ise dosyanın infaz edilmiş olduğu, bu tarihten itibaren bakiye alacak talebinde bulunulamayacağı, aksi halde, alacaklı vekilinin talebinin kabulü gerekeceği düşünülmelidir. Mahkemece incelemenin bu koşullarda yapılması gerekirken denetime imkan vermeyen inceleme ile sonuca gidilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın temyiz edene iadesine, 06.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15367, Karar No: 2013/18135, Tarih: 17.12.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/15367 E.  ,  2013/18135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE ... (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen ... Heyeti Kararına itiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, davalının müracaatı üzerine ... ... Heyetinin 27.04.2012 tarih ve 293 sayılı kararı ile; elektrik faturaları üzerinden tahsil edilen kayıp/kaçak kullanım bedelinin iadesi yönünde karar aldığını, sözkonusu kararın açıkça usul ve yasaya aykırı olduğunu, elektrik faturalarında yer alan kayıp/kaçak kullanım bedeli dahil tüm bedellerin Elektrik Piyasası Düzenleme Kurulunca alınmış olan “Kurul Kararı” gereğince müşterilere tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek; ... ... Heyetinin, tüketicinin elektrik faturasına ilave ücret olarak yansıtılan kayıp/kaçak kullanım bedellerin 4077 sayılı yasaya uygun sözleşme düzenlenene kadar alınmamasına ve bu kalem adı altında alınan bedelin tüketiciye iade edilmesine dair kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki elektrik abonelik sözleşmesi nedeniyle düzenlenen aylık faturalara ilave edilen kayıp/kaçak, okuma bedeli ve bunun gibi ilaveler nedeniyle yapılan ödemelerin istenmesi, aynı zamanda bu uygulamanın haksız olduğunun tespiti ve ileriye yönelik olarak ortadan kaldırılmasını sağlamayı amaçlaması, bu nedenle verilen kararın ileri ki yıllara da etki etmesi nedeniyle delil niteliğinde sayılacağı ve bu karara karşı tarafların itiraz etmelerinde hukuki yararın bulunmayacağı, hukuki yararın dava şartı olup, mahkemece yargılamanın her aşamasında re'sen gözetileceği gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiştir.

6100 Sayılı HMK’nun 33.maddesi uyarınca; “Hâkim, Türk Hukukunu re'sen uygular”.

Aynı kanunun 31.maddesi hükmü gereğince, davanın hukuki niteliğini belirlemek ve davayı aydınlatmak görevi hâkime aittir. Buna göre davadaki iddia, davacının talebine münhasır olup, belirtilen madde hükümleri gereğince hukuki nitelendirme hâkime aittir.

Taraflar arasında, davalının meskeniyle ilgili olarak elektrik aboneliği sözleşmesinin imzalandığı, hukuken geçerli bu sözleşme ilişkisi devam ederken, davalının ... ... Heyetine başvurarak faturalarına yansıyan kaçak/kayıp bedelleri adı altında alınan ücretin iadesine karar verilmesini talep ettiği, ... ... Heyetinin de bu başvuru üzerine 27.04.2012 tarih ve 293 sayılı kararı ile şikâyetin kabulü yönünde karar aldığı toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Görülmekte olan davada, davalı abonenin başvurusunun haksızlığının tespiti ve bu başvuru üzerine tesis edilen ... ... Heyetinin kararının iptali istenilmiştir.

Görülmekte olan davada, davalı abonenin başvurusunun haksızlığının tespiti ve bu başvuru üzerine tesis edilen ... ... Heyetinin kararının iptali istenilmiştir.

Davalının açıklanan işleminin hukuksal nitelikçe mevcut bir sözleşme ilişkisi sırasında yaratılmış bir muaraza (çekişme) olduğu; davadaki istemin de bu muarazanın önlenmesine yönelik bulunduğu açıktır.

... Genel Kurulunun 29.09.2004 gün ve 2004/...–417 E.-2004/442 K.sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın meni (çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun meni talep edilir.

Kaldı ki, ... Genel Kurulunun ....03.2010 gün ve 2010/...–119 E. 2010/159 K sayılı ilamında da; bir sözleşmenin devamı sırasında taraflardan biri tarafından muaraza (çekişme) çıkarılması halinde de, diğer tarafın kendisine zarar verebilecek nitelikteki bu duruma son vermek, hukuki durumunu tereddüt içinde olmaktan kurtarmak için tespit davası açmasında hukuki yararının bulunduğu kabul edilmiştir.

Bu bağlamda; taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi feshedilmediğine ve görülmekte olan davada, davacı, davalı abonenin davaya konu işlemle sözleşme ilişkisine yönelik bir muaraza yarattığını ileri sürdüğüne göre, mahkemece yapılması gereken iş; esasa girişilmek suretiyle, taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve taraflarca bildirilip toplanan diğer deliller çerçevesinde uyuşmazlığın değerlendirilmesi; bu bağlamda; davalı abonenin başvurusu ile ... ... Heyetinin bu başvurusuna dayanarak tesis ettiği dava konusu kararın, sözleşme hükümlerine ve mevzuata uygun olup olmadığının; dolayısıyla, ortada davalı abone tarafından haksız şekilde yaratılmış ve bu yüzden de önlenmesi gereken bir muaraza bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve ortaya çıkacak uygun hukuki sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ortaya konulan ilkeler göz ardı edilerek, hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ........2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1169, Karar No: 2021/6219, Tarih: 23.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/1169 E.  ,  2021/6219 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hükümler : Sanıklar ..., ... ve ... hakkında;

CMK’nın 223/2-c maddesi uyarınca ayrı ayrı beraat

Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun 65/1, TCK’nın 62/2, 52/2-4, 51/1-3-6-7-8, 5275 sayılı Kanunun 106/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıklar ..., ... ve ...’ın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili, sanık ...’un mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ... müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanıklar ..., ... ve ...’ın beraatine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen ... höyüğünde izin almaksızın enerji nakil hattı direği dikmek amacıyla kazı yaparak fiziki müdahalede bulundukları iddiasıyla açılan kamu davası ile ilgili olarak; sanıkların, sanık ...’un yetkilisi ve müdürü olduğu ... adlı şirkette ücret karşılığında işçi olarak çalıştıkları, sanık ...’ın vinç operatörü olduğu, sanık ...’in elektrik nakil hattı direği diktiği, sanık ...’nün ise yevmiye usulü amele olarak 1,5 ay kadar elektrik iletim hatlarının döşenmesi için yapılan kazılarda çalıştığı, sanıkların izin almak gibi bir sorumluluğun bulunmadığı gibi dava konusu yerin niteliğini araştırma yükümlülüğünün de kendilerinden beklenemeyeceği, sanıkların suç işleme kastı ile haraket etmedikleri ve haklarında verilen beraat kararında isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, sanıkların suç işleme kastlarının olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde ise;

Enerji nakil hattı çalışması yapan ... adlı şirketin yetkilisi ve müdürü olan sanık hakkında Eskişehir ili Beylikova ilçesi, ... köyü sınırları içerisinde yer alan, Eskişehir Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 26.09.2012 tarih 864 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen ... Höyüğünde izin almaksızın enerji nakil hattı direği dikmek amacıyla kazı yapıp 2 adet beton direk dikmek suretiyle fiziki müdahalede bulunduğu iddiasıyla açılan kamu davası ile ilgili olarak; köy muhtarı tanık ...’in İl Kültür Turizm Müdürlüğüne hitaben yazdığı 13.03.2014 tarihli dilekçesinde; höyükte adını bilmediği bir firma tarafından enerji nakil hattı çekilmek üzere elektrik direği dikmek için kazı yapıldığını belirttiği, aynı tarihte hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen temyiz dışı sanık ekip şefi ...’u arayarak o bölgenin sit alanı olduğu konusunda uyardığı, 14.03.2014 tarihli tutanakta; jandarma tarafından ...’a çalışmaların durdurulması konusunda uyarı yapıldığının belirtildiği, bunun üzerine temyiz dışı sanık ...’in şirket yetkilisi sanık ...’i arayarak durumu iletmesine rağmen sanık ...’in çalışmalara devam edilmesi gerektiğini, çalışmaların durdurulmamasını söylediği, bu hususun sanık ...’in ve temyiz dışı sanık ...’in aşamalaraki beyanlarından açıkça anlaşıldığı, yapılan tüm uyarı ve tutanaklara rağmen eyleme devam edilerek kazılan çukurların çevresine 14.03.2014 tarihinde beton dökülerek sağlamlaştırıldığı ve daha sonrasında beton direklerin dikildiği, dolayısıyla her ne kadar anılan sit kararının mahallinde ilan edilip edilmediği araştırılmamış ve dosyada yer alan alt yüklenici sözleşmesi ve işyeri teslim tutanağında sit alanı olduğu açıkça belirtilmemiş ise de, çalışma yapılan alanın sit alanı olduğu konusundaki tüm uyarı ve tutanaklara rağmen eyleme devam edilmesi karşısında sanık ...’in sit alanı olduğunu bildiğinin kabulü gerektiği, soruşturma aşamasında müze müdürlüğüne hitaben arkeologlar tarafından düzenlenen 25.03.2014 tarihli raporda; yerinde yapılan incelemede ... ilçesi ... köyünün yaklaşık 250 m güneydoğusunda açılan üç çukurdan iki tanesinin ... Höyük adı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen alan içerisinde kaldığı, 2-2,5 metre derinliğinde oldukları, çukurların kenarları ve üstü beton dökülerek sağlamlaştırıldığı, alanda yapılan fiziki müdahale ile 2863 sayılı Kanuna aykırı hareket edildiğinin belirtildiği, bağımsız arkeolog bilirkişi eşliğinde yapılan keşif neticesinde düzenlenen 26.05.2014 tarihli bilirkişi raporunda; 1. derece arkelojik sit alanında yer alan ve korunması gerekli kültür varlığı niteliğinde olan ..

. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen alan içerisinde kaldığı, 2-2,5 metre derinliğinde oldukları, çukurların kenarları ve üstü beton dökülerek sağlamlaştırıldığı, alanda yapılan fiziki müdahale ile 2863 sayılı Kanuna aykırı hareket edildiğinin belirtildiği, bağımsız arkeolog bilirkişi eşliğinde yapılan keşif neticesinde düzenlenen 26.05.2014 tarihli bilirkişi raporunda; 1. derece arkelojik sit alanında yer alan ve korunması gerekli kültür varlığı niteliğinde olan ... Höyüğü üzerine enerji nakil hattı için 50 cm çapında beton dökülerek üzerine direk dikildiği, söz konusu çukurlardan çıkan kültür toprağı içerisinde çok sayıda amorf seramik parçası bulunduğu, yapılan izinsiz çalışma ile höyükte bulunan arkeolojik kültür katmanlarının tahrip olduğunun tespit edildiği dikkate alınarak yetkilisi olduğu şirket adına hareket eden sanığın 1. derece arkeolojik sit alanı olduğunu bildiği alan içerisinde izin almadan fiziki müdahalede bulunarak 2863 sayılı Kanunun 65/1. maddesinde düzenlenen suçu işlediği anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında daha önceden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle, yasal olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de; CMK’nın 231/8. maddesindeki “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez” düzenlemesinin, suç tarihinden sonra 18/06/2014 tarihinde yürürlüğe girmesi sebebiyle, sanığın aleyhine yorumlanamayacağı ve mahkemece, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının ertelenmesi gerekçesinde, tekrar suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat oluştuğunun belirtilmesi karşısında, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1- TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtar edilmemesi,

2- TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine dair ihtarat yapılmasına rağmen infaz aşamasında nazara alınması gereken 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/6. maddesi uyarınca da ihtarda bulunulması,

3- Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, TCK'nın 53/1-c bendinin, sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağı ile TCK'nın 53/1-e maddesininde belirtilen yetkileri bakımından uygulanamayabileceği gözetilmeksizin, TCK'nın 53/1'deki hak yoksunluklarının tamamen uygulama dışı bırakılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12041, Karar No: 2022/4487, Tarih: 29.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/12041 E.  ,  2022/4487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Dairemizce verilen bozma ilamına uyan İlk Derece Mahkemesince hükümde belirtilen gerekçelerle asıl davanın kabulüne birleşen davanın ise kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın davacı vekili ile davalılardan TTK Genel Müdürlüğü vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Davacı vekilinin manevi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8. maddesinin 3. fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanunun, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3. maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK 362/2. maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”