muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28964, Karar No: 2015/9598, Tarih: 30.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28964 E.  ,  2015/9598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan Kamulaştırma Kanunun 27. Maddesi uyarınca açılan ve niteliği gereği tespit mahiyetinde olan davada belirlenen bedel esas alınarak taşınmaza değer biçildiğinden rapor, arsa bedelinin tespiti yönünden geçersizdir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17990, Karar No: 2014/19864, Tarih: 03.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/17990 E.  ,  2014/19864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Suça sürüklenen çocukların müşteki ...’a yönelik eylemleri nedeniyle haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça konu cami şadırvanının üç metre uzunluğundaki çatıdan uzanan yağmur oluğunun, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesi kapsamında kullanımı gereği açıkta bırakılan eşya niteliğinde olup, aynı Yasanın 142/1-a maddesiyle hüküm kurulması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-Suça sürüklenen çocukların müşteki ...’a yönelik eylemleri nedeniyle haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 50/1-d maddesinde yer alan “belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma” tedbiri, Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 38/son maddesinde “Sanık veya hükümlünün suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da sanık veya hükümlünün yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinlikler” olarak tanımlanmış olup, belirli yere gitme yasağının, failin suç işlemesi veya zararlı alışkanlıklar edinmesinde olumsuz etkileri bulunan konulara ilişkin olması ve her durumda çevrilen yaptırımın işlenen suçla mantıki bağlantısının bulunması gerekliliğine karşın; suça sürüklenen çocukların, 10 ay müddetle Kandıra ilçesindeki halkın yoğun olarak bulunduğu pazar yerlerine girmekten yasaklanmalarına şeklinde, içeriği Yönetmelik kapsamına aykırı ve infaz kabiliyeti olmayan seçenek tedbire hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7341, Karar No: 2019/14030, Tarih: 04.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/7341 E.  ,  2019/14030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-g, 62, 52/2 ve 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın televizyon reklamı vasıtasıyla cep telefonu satış ilanı verdiği, müştekinin ilanda belirtilen cep telefonu numarasını arayarak sanıkla satış konusunda anlaştığı, sanığın söz konusu cep telefonunu kargo ile ödemeli olarak gönderdiği, müştekinin sanık adına açılan posta çeki hesabına 149,00 TL yatırmak suretiyle teslim aldığı kutu içerisinden sipariş ettiği cep telefonu çıkmayıp başka bir cep telefonu çıktığı ve bu telefonun da parçalarının eksik olduğu, bunun üzerine müştekinin sanıkla irtibata geçtiği ancak sanığın söz konusu cep telefonunu göndermediği iddia edilen olayda; sanık savunmaları ve dosya kapsamına göre sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04/12/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2163, Karar No: 2021/3581, Tarih: 04.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/2163 E.  ,  2021/3581 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 30. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 3. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı Cevabının Özeti:

Davacı, 2005-31.03.2015 tarihleri arası elektrik teknisyeni olarak davalı şirket nezdinde çalıştığını, çalışma saatlerinin 08.30-18.15 arası olduğunu ancak akşam 19.30'a kadar süregeldiğini, 5 gün çalışıyor gösterilmiş ise de bazen 6 gün hatta bazen hiç izin almadan haftanın yedi günü çalıştığını, 5 gün çalışma kabul edilse bile en az 50 saat çalıştığını, haftanın bir günü tam gün nöbet şeklinde devam ettiğini, davalı işverenliğin hizmet satın aldığı şirketler ile 4 saat hizmet vereceğine ilişkin anlaşma yapıldığını ve 4 saatte istenilen yere ulaşma şartı verildiğini, saat önemi olmaksızın her an çalışmaya hazır şekilde beklediğini, bayram resmi tatil ücretleri yıllık senelik izin ücreti ve 2015 yılı Mart ayı ücret alacağının ödenmediğini, hak ve alacaklarını alamadığı için iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı , davacının rotasyon sebebi ile Avrupa yakasında görevlendirildiğini, kabul etmediğini, izinsiz, mazeretsiz devamsızlık yaptığını bu sebeple iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun madde 353/1-b.1 hükmü gereğince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı yasal süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Temyiz Başvurusu:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı yasal süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre 4 saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az 15 dakika, 4 saatten fazla ve 7,5 saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük 7,5 saati aşan çalışmalar bakımından ise en az 1 saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada 7,5 saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği 7,5 saati aşan çalışmalar yönünden en az 1 saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az 1 saat, 11 saati aşan çalışmalarda ise en az 1,5 saat olarak verilmelidir.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda elektrik teknisyeni olarak çalışan davacının 08.30-18.15 saatleri arası 9,45 saat çalışmadan 45 dakika ara dinlenme düşülmesi sonucu hafta içi 9 saatten 45 saat çalışma yaptığı, davacı iddiası ile davacı tanıkları ve davalı tanık beyanlarının ortalaması esas alınarak bu çalışmayı aşan hafta içi 6 saat ve hafta sonu 7 saat olmak üzere haftalık 13 saat fazla çalışmasına dair hesaplamanın mahkemece hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Yargılama sırasında dinlenen tanıkların ara dinlenmeye ilişkin beyanı bulunmadığı gibi davacının da 45 dakika ara dinlenme yapıldığına ilişkin bir iddiası bulunmamaktadır. Hal böyle olunca; ara dinlenme sürelerinin dosya içerisindeki mevcut delillerle ispat edilmediği taktirde günlük çalışma süresine göre belirlenmesi gerekir. Mahkemece, kabul edilen günlük çalışma süresi 9.45 saat olup ara dinlenme süresinin bir saat olarak belirlenmesi gerekirken 45 dakika olarak kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf talebini esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3171, Karar No: 2021/8849, Tarih: 14.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3171 E.  ,  2021/8849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirasın reddi istemine ilişkin olarak açılan davada, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ile ...Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, mirasın gerçek reddi istemine ilişkindir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, UYAP sisteminden çıkartılan murisin nüfus aile kayıt tablosunda murisin MERNİS adresinin ''...'' olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...Sulh Hukuk Mahkemesince ise, murisin nüfus kayıt örneğindeki mernis adresinin ... olduğu; ...İlçe Jandarma Komutanlığı'nca yapılan araştırmada murisin bu adreste ikamet etmediği, ... İlçe Jandarma Komutanlığı'nca yapılan araştırmada murisin ... adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nın 609. maddesinin dördüncü fıkrasında "Süresi içinde yapılmış olan ret beyanı, mirasın açıldığı yerin sulh mahkemesince özel kütüğüne yazılır ve reddeden mirasçı isterse kendisine reddi gösteren bir belge verilir." hükmüne yer verilmiştir.

Bu yasal düzenlemeye göre mirasın reddi istemi, mirasın açıldığı yerin sulh hukuk mahkemesinde mirasçı tarafından sözlü veya yazılı beyanla yapılabilir. Buradaki yetki kesin olup, miras bırakanın son yerleşim yerindeki sulh hukuk mahkemesi görevli ve yetkili mahkemedir. (TMK 609. md - Y.2.HD 2009/129191 E. - 2009/17413 K.)

Dosya kapsamından, yapılan kolluk araştırması neticesinde müteveffanın ölmeden önceki son ikamet adresinin ... olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/147, Karar No: 2020/2756, Tarih: 15.09.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/147 E.  ,  2020/2756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm katılan ... vekili tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan ... vekilinin, yasal süresinden sonra vaki duruşmalı inceleme talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 318. maddesi gereğince REDDİNE,

İddia, savunma ve tanık beyanları arasında oluşan duraksamalar nedeniyle, öncelikle re’sen sanıklar ile katılan arasında herhangi bir ticari ilişkinin bulunup bulunmadığı usulünce araştırılıp, sanıklar ve katılanın olay sırasında kullanımlarında bulunan gsm. hatlarına ait suç tarihi öncesi ve sonrasını da kapsayan döneme ilişkin baz istasyon bilgilerini de içerecek şekilde HTS. kayıtları getirtilip, icra takibine konu edilen suç konusu 09.11.2013 vade tarihli senetle ilgili olarak İstanbul Anadolu 13. İcra Mahkemesi’nin 2013/13264 Esas ile katılan tarafça İstanbul Anadolu 18. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2013/231 Esas sayısına kayıtla açılan menfi tespit ve istirdat dava dosyasının asılları ya da onaylı örnekleri dosya arasına alınıp, 23.11.2013 tarihli olay yeri tutanağında belirtilen hususa ilişkin olarak kolluk marifetiyle suç mahallinde araştırma yaptırılmak suretiyle, tanık Özgür Gül’ün 01.10.2015 günlü oturumda alınan beyanında ileri sürüldüğü üzere, suç yerinin içinde bulunduğu binanın diğer yerlerinde de yer döşemelerinde farklılıkların bulunup bulunmadığı saptanıp tüm aykırılıklar giderildikten sonra, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yetinilip, genel geçişli ifadelere yer verilerek duruşmaya devamla yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4474, Karar No: 2014/7429, Tarih: 28.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4474 E.  ,  2014/7429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2014(Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2006/3573, Karar No: 2006/10056, Tarih: 16.10.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/3573 E.  ,  2006/10056 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Hatay İş Mahkemesi

Tarih               : 15.2.2006

Davacı  21.11.1984-7.7.1986 tarihleri arası isteğe bağlı Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 1479 sayılı  Kanunun 24. maddesine göre vergi kaydı bulunmaması nedeniyle Kurumca kabul edilmeyen 21.11.1984-7.7.1986 tarihleri arasındaki hizmetin  tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının  talep edilen dönemde vergi kaydı bulunmaması nedeniyle zorunlu Bağ-Kur  sigortalılık koşullarını  taşımadığı, sigortalılık koşullarını taşımadığı dönem için  sonradan toplu prim ödemek suretiyle hizmet elde edilmesinin mümkün olmadığı kaldıki 17.3.1988 tarihi  itibariyle 20.912 TL prim borcu bulunduğu gerekçesiyle   davanın reddine  karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde  zorunlu Bağ-Kur  sigortalılığı için  esnaf sicili veya kanunla  kurulu  meslek kuruluşu kaydı aranırken  20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren  2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı  Yasa'nın  24. maddesi değiştirilecek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için  gelir vergisi  mükellefi olması şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden  muaf olanlar  için meslek kuruluşuna kayıtlı  olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı  Yasa ile 24. madde  değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması  yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur   sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden muaf olanlar için  esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosya içeriğinden  davacının 30.5.1984-21.11.1984-7.7.1986 ve devamı  şeklinde vergi kaydının, 12.6.1984 ve devamı şeklinde oda, 8.7.1986 ve  devamı  şeklinde  sicil kaydının bulunduğu,  8.7.1986  tarihinde  verdiği bildirge üzerine 30.5.1984 tarihi itibariyle  kayıt ve tescil edildiği davalı  Kunumca davacıya  gönderilen  16.7.1986  tarihli yazı ile  31.7.1986 tarihi itibariyle  114.400  TL prim borcu bulunduğunun bildirilmesi üzerine davacının bu parayı 27.8.1986-17.3.1988 tarihleri arasında 144.400 TL olarak ödediği, bilahare 2005 yılında davalı  Kurumca davacının  vergi  kaydının   21.11.1984 günüde son bulduğunun farkedilmesi üzerine 21.11.1984-7.7.1986 tarihleri arasındaki sigortalılığının iptal edildiğı ve davacının  bu dönemde hukuken zorunlu  sigortalılık koşullarını taşımadığı  anlaşılmaktadır.

Davacının vergi kaydı nedeniyle  Bağ-Kur kapsamına alınıp primleri tahsil edilip kurum tarafından yıllarca  kullanıldıktan sonra  sigortalılığının iptal edilmesi MK'nun 2. maddesinde  öngörülen  doğruluk ve dürüstlük kuralları ile bağdaşmayacaktır.  Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun  1.10.1997 günlü, 1997/10-578 Esas  1997/758 karar sayılı kararı da bu yöndedir.

Yapılacak iş; davacının  yaptığı 144.400 TL ödemenin talep edilen 21.11.1984-7.7.1986 tarihleri arasındaki dönemi kapsayıp  kapsamadığı veya ne kadarını kapsadığını  araştırılarak  çıkacak sonuca göre bir karar  vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve yanılgıya dayalı  hukuki değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya  aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  16.10.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14035, Karar No: 2013/10541, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/14035 E.  ,  2013/10541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak davanın değeri itibari ile duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteğinin reddine karar verildikten sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının iadesi, mümkün olmaması halinde bedellerinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere,hükmün dayandığı gerekçeye ve davacı tarafından 50 adet çeyrek altının davacının eniştesi ...’ye verildiği anlaşıldığından davacı vekilinin 50 adet çeyrek altına yönelik temyiz yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin kalan ziynet eşyaları ile ilgili temyiz itirazlarına gelince;