muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/56, Karar No: 2024/1715, Tarih: 13.03.2024

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 31.05.2023 tarih, 2022/6419 Esas-2023/2788 karar sayılı ilamıyla; Bölge Adliye Mahkemesince kadına, her yaz ailesinin yanına Rize'ye gidip bütün yaz mevsimini orada geçirmeyi alışkanlık haline getirdiği, kendi ailesini önde tutup onları önemsediği yönünde konuştuğu, ortak konuttan ayrılırken erkeğin annesine, onu erkek ile yakıştıracak şekilde rencide edici konuştuğu, ortak konuttan ayrılarak birlikte yaşama yükümlülüğüne aykırı davrandığı vakıaları kusur olarak yüklenmişse de bu vakıaların ispatlanamadığı ve kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda, Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen tarafların diğer kusurlu davranışlarına göre erkeğin kadına nazaran ağır kusurlu olduğunun kabulünün gerektiği, hal böyle iken, hatalı değerlendirme ile kadının, erkeğe nazaran ağır kusurlu kabul edilmesinin hatalı olduğu, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların onun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği , bu nedenle mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile 4721 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51. maddelerinde düzenlenen "hakkaniyet kuralları" da dikkate alınarak 4721 sayılı Kanun'un 174. maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmesinin doğru görülmediği, 4721 sayılı Kanun'un 175. maddesi uyarınca boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek tarafın, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mâli gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebileceği, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı-davacı kadının, davacı-davalı erkeğe nazaran kusurunun daha ağır olmadığı, geliri ve malvarlığı bulunmadığından boşanmakla yoksulluğa düşeceği anlaşılmışolup 4721 sayılı Kanun'un 175. maddesi koşulları somut olayda davalı-davacı kadın yararına gerçekleştiği, o halde, davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına hükmedilecek yerde, hatalı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru görülmediği, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre, velâyeti anneye verilen ortak çocuk 2010 Doğumlu Hüda Nur yararına takdir edilen iştirak nafakasının az olduğu, mahkemece 4721 sayılı Kanun’un hakkaniyet ilkesi ile ilgili 4. maddesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin onanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bozmaya uyan Bölge Adliye Mahkemesince yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararla; kusur tespiti yapılan incelemede, davalı-davacı kadının davacı-davalının, aynı binadaki annesi ile görüşmesini sorun ettiği, davacı-davalıya küfür ettiği, davacı-davalının ise aynı binada oturduğu annesinin evine hemen her gün giderek eşini ve çocuğunu ihmal ettiği, davalı-davacıya hakaret ettiği, davalı-davacı eve dönmek istediğinde ortak haneye kabul etmediğinin anlaşıldığı, ilk derece mahkemesi karar gerekçesinin boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı erkeğin ağır, davalı-davacı kadının az kusurlu olduğu şeklinde düzeltilmesine karar vermek gerektiği, ortak çocuk Hüda Nur için, aylık 1.000,00 TL iştirak nafakasının davacı-davalıdan alınarak davalı-davacıya verilmesine, davalı-davacı kadın lehine boşanma hükmünün kesinleştiği tarihten itibaren geçerli olmak üzere aylık 1.000,00 TL yoksulluk nafakasına, 50.000,00 TL maddî ve 40.000,00 TL manevî tazminatın boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı-davalıdan alınarak davalı-davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar vermek gerektiği, davalı-davacı vekili ilk derece mahkemesindeki yargılama sırasında iştirak ve yoksulluk nafakalarının yıllık artış oranına tabi tutulması yönünde talepte bulunmadığından, istinaf aşamasında ileri sürdüğü iştirak ve yoksulluk nafakalarının her yıl ÜFE oranında artırılması talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1-Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; tazminatların ve nafakaların miktarı yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

2-Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında görülen 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma ve fer'îleri istemine ilişkin boşanma davasında bozmaya uygun karar verilip verilmediği, nafakaların ve tazminatların miktarı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 174 üncü, 175 inci, 182 nci, 327 nci, 328 inci ve 330 uncu maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 174 üncü, 175 inci, 182 nci, 327 nci, 328 inci ve 330 uncu maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmadığı gibi bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin de yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3140, Karar No: 2017/8723, Tarih: 26.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/3140 E.  ,  2017/8723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 02/03/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; ... Postası gazetesinin, 16/02/2015 tarihli nüshasında gazetenin ön sayfasında "Şok Şok Şok İstihbaratçının itirafları TPAO 'yu karıştırdı" başlıklı haber ve ikinci sayfasında köşe yazarı davalı ...'in "Eski istihbaratçının kitabı" başlıklı köşe yazısı yayınlandığını, haberde ve yazıda davacı hakkında asılsız isnat ve hakaretlerde bulunulduğunu, bu nedenle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının manevi tazminat talep etmekte haklı olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1- Davalılardan ...'nun temyiz itirazları yönünden;

Yayın tarihinde yürürlükte bulunan 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesinde süreli ve süresiz yayınlarda hukuki sorumlular düzenlenmiştir. Buna göre süreli yayınlarda eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, yayın sahibi tüzel kişi şirketse, anonim şirketlerde yönetim kurulu başkanı, diğer şirketlerde en üst yönetici, şirket ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur. Davalılardan ... gazetenin yazı işleri müdürü olup, 5187 sayılı Kanun'un 13. maddesine göre hukuken sorumluluğu bulunmamaktadır.

Bu durumda; mahkemece davalılardan ... hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddedilmesi gerekirken, adı geçen davalı yönünden istemin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Davalılardan ...'in temyiz itirazlarına gelince;

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence

Bu durumda; mahkemece davalılardan ... hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddedilmesi gerekirken, adı geçen davalı yönünden istemin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Davalılardan ...'in temyiz itirazlarına gelince;

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence

altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda; davaya konu haber, dava dışı Sabri Uzun tarafından yazılan "İn" isimli kitap dayanak gösterilerek kaleme alınmıştır. Kitapta yer alan anlatımlardan yola çıkılarak ve yorum yapılarak ulaşılan sonucuna göre davacıyı işaret ettiği belirtilmiş ve haber haline getirilmiştir. Dönemin özelliği itibari ile davacının bir yapıya mensup gibi gösterilmesi basının kamuoyunu haberdar etme ve bilgilendirme görevleri arasında olduğundan davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmesi söz konusu olamaz. Bu itibarla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (1) ve (2) no'lu bentlerde açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4260, Karar No: 2024/9481, Tarih: 10.09.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/4260 E.  ,  2024/9481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.03.2019 tarihli ve 2017/422 Esas, 2019/104 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan TCK'nun 314/3 ve 220/7 maddesi delaletiyle 314/2 nci maddesi, TMK 5/1 ve TCK 62/1, 53, 63 maddeleri uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezasına mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 28.02.2020 gün ve 2019/1524 Esas, 2020/459 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bentleri uyarınca kaldırılarak, sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.02.2022 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.02.2022 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; ... numaralı GSM hattının fiilen kime ait olduğu tespit edilebilecek iken bu yönde de gerekli araştırma yapılmadığı, Uşak İl Emniyet Müdürlüğü KOM Şube Müdürlüğünde 08.06.2018 tarihinde etkin pişmanlık kapsamında ifade veren ...'ın; sanık ...'ın esnaf abiliği yaptığı ve sohbetlere katıldığı yönünde beyanının mevcudiyeti ile, fotoğraf teşhis tutanağı ile bu yönde sanık ...'ı tanımasının; sanık ...'ın FETÖ/PDY silahlı terör örgütü içesinde hiyerarşik yapı içesinde olduğunun delil olduğu. İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/422 Esas nolu kovuşturmasında; 01.11.2018 tarihli 3. Celse de:"...Uyap FETÖ/PDY havuz ekranından sanığın ismi ile yapılan sorgulamada çok sayıda ... ismi bulunduğundan sanıkla ilgili dikkat çekici somut bilgi ve belge olup olmadığının tam olarak denetlenemediği anlaşıldı." şeklinde değerlendirmenin yapıldığı. Sanık ...'ın hakkında adli süreçlerde lehine veya aleyhine delillerin değerlendirilmesinde, tüm delillerin göz ardı edilmemesi gerektiği kanaati ile; sanık ...'ın hakkında Uyap bilgi bankası havuzunda yer alan bilgilerin tümünün değerlendirilmesi gerekirken, eksik kovuşturma yapılmıştır. Sanık ...'ın FETÖ/PDY terör örgütü yapılanması içerisinde aktif şekilde rol aldığı ve örgüt ile irtibatı olduğu yönünde deliller değerlendirildiğinde, FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün; hücre yapılanması içinde örgütlenmesi, eylem ve birlikteliklerinin dar kapsamlı gruplar içesinde yapılması, sürekli "TEDBİR" söylemi ile gizliliklerini üst derecede tutmaları ve grup birlikteliğinin örgüt tercihleri ile oluşturulması ile grup içindeki bireylerin birbirlerine sadakatın örgüt sadakatı ile oluşması göz önüne alındığında, sanık ...'ın: esnaf abiliği konumu, toplantılara katılma, örgüt evlerine gıda-ihtiyaç yardımı yapma ile ... Eğitim Kültür Sanat Gençlik Spor Derneği yönetim kurulu üyesi olma hareketleri ile; tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediği sabit olduğu halde Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi, keza İstinaf Dairesince de aleyhe istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bentleri uyarınca kaldırılarak, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmişti

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamı ve mevcut deliller nazara alındığında, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki, sanık hakkında eksik araştırma neticesinde beraat hükmü kurulduğuna yönelik bozma talep eden görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda sanığa yüklenen suç açısından, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olmaması gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 28.02.2020 gün ve 2019/1524 Esas, 2020/459 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/533, Karar No: 2015/1120, Tarih: 30.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/533 E.  ,  2015/1120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, sanık ...'ın asker arkadaşı olan ve ... mahallesinde ikamet eden katılanın evine giderek 3 adet büyükbaş hayvanı 8.000 TL'ye satın alıp parasını ...'da bir adreste vereceklerini söyleyerek hayvanları katılandan teslim aldıkları ve katılanla birlikte ...'daki adrese geldikleri, bir müddet sonra paranı getiyoruz bahanesiyle katılanın yanından ayrılıp geri dönmemek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanıkların savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıklardan ...'ın asker arkadaşı olan ve ... mahallesinde ikamet eden katılanın evine giderek 3 adet büyükbaş hayvanı 8.000 TL'ye satın alıp parasını ...'da bir adreste vereceklerini söyleyerek hayvanları katılandan teslim alan, katılanla birlikte ...'daki adrese gelen, bir müddet sonra paranı getiyoruz bahanesiyle katılanın yanından ayrılarak geri dönmeyen sanıkların, sabit görülen eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık ... hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.