muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1872, Karar No: 2023/2408, Tarih: 20.06.2023

Faize ilişkin temyiz incelemesinde; uyuşmazlık konusu olan iş tarafların ticari faaliyetleri ile ilgili olduğundan, TTK'nın 19. maddesi gereğince ticari iş olup; aynı maddenin ikinci fıkrası gereğince taraflardan birisi için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler kanunda aksine hüküm bulunmadıkça diğeri içinde ticari iş sayıldığından, mahkemece avans faizine hükmedilmesinde de isabetsizlik görülmemiştir.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Aşağıda yazılı harcın temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5238, Karar No: 2020/11349, Tarih: 16.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/5238 E.  ,  2020/11349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 06/02/2020 gün ve 2019/9760 Esas – 2020/1799 Karar sayılı ilama karşı taraf vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemli davada mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce Düzeltilerek Onanmış, bu karara karşı taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere, Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre; davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında sair karar düzeltme istekleri HUMK'nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından yerinde değildir. Ancak;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği bu kez yapılan incelemede anlaşılmakla,

Davalılar vekilinin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 06.02.2020 tarih ve 2019/9760 Esas – 2020/1799 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... köyü, ... parsel sayılı taşınmazın net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin ise aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki,

1-Üçer aylık vadeli hesaba depo ettirilen 127.560,55 TL'ye karar kesinleşinceye kadar faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

Arazi niteliğindeki ... köyü, ... parsel sayılı taşınmazın net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin ise aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki,

1-Üçer aylık vadeli hesaba depo ettirilen 127.560,55 TL'ye karar kesinleşinceye kadar faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2- Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- 4. bendinde yazılı (son karar tarihi olan 07/05/2019 tarihine kadar) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (karar kesinleşinceye kadar) kelimelerinin yazılmasına,

b- İdare lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin (8) nolu bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına, kalan bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan karar düzeltme ve temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, davacıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davacıdan karar düzeltme harcı peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442. maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 450,00-TL. para cezasının davacı idareden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine, 16/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12366, Karar No: 2014/20399, Tarih: 22.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/12366 E.  ,  2014/20399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/294388

MAHKEMESİ : Dörtyol 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2011

NUMARASI : 2007/438 (E) ve 2011/433 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) İddianamede ağaç kesmek suçundan dava açılmadığı halde yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabule göre;

Suç tutanağı içeriğine, keşif ve bilirkişi raporuna göre emvalin dikiliden yapacak vasıflı meşe ağaçlarından kesilerek temin edildiği anlaşılmasına rağmen mahkemece ağaç kesmek suçundan beraat, devrik ve düşükten temin edildiği gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9722, Karar No: 2015/11727, Tarih: 04.06.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/9722 E.  ,  2015/11727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2015/78767

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2014 ek karar : 10/02/2015

NUMARASI : 2013/583 (E) ve 2014/451 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteminin reddine dair 10.02.2015 gün ve 2013/583 E – 2014/451 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 04/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12358, Karar No: 2020/553, Tarih: 20.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/12358 E.  ,  2020/553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Talep eden vekili tarafından, 04.04.2016 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi verilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; talebin kabulüne dair verilen 21.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi talep eden vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, mirasçılık belgesi verilmesi isteğine ilişkindir.

Talep eden vekili, İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesi 2015/463 Esas sayılı dosyada aldığı yetkiyle miras bırakan ...’un öldüğünü, mirasbırakana ait mirasçılık belgesi verilmesini istemiştir.

Mahkeme, miras bırakanın mirasçılarından eşi ... ve çocukları ..., ... ile kardeşi ... tarafından mirasın reddedildiğinden bahisle miras bırakan ...’un mirasının ... ile ...’a aidiyetine karar verilmiştir.

Hükmü, talep eden vekili temyiz etmiştir.

En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, iflas hükümlerine göre tasfiye edilir (TMK. m.612). Gerçekleşen bu hukuki duruma göre, ortada tereke malını teslim alabilecek bir mirasçı bulunmamakta ve “Kendiliğinden iflas hükümlerine göre tasfiyeye tabi bir tereke” bulunmaktadır.

Mirasçılık belgesi istemek ise, maddi bir olayın varlığını ikrar ile kişiler arasındaki soybağı ilişkisini tespit ettirmekten ibarettir. Hakkında mirası reddeden mirasçının tereke ile ilişkisi tümden kesilmiş sayılmaz. Mirasın reddi ilgili kişinin mirasçılık belgesi istemesine engel bir neden olmadığı gibi, ilgili kişinin mirasçılık sıfatını da ortadan kaldırmaz. Bu nedenle mirasçılardan biri veya birkaçı yönünden mirasın reddedilmiş olması durumunda bu olgular yok sayılarak miras bırakanın tüm mirasçılarını ve miras paylarını gösterir şekilde mirasçılık belgesinin düzenlenmesi, hüküm yerinde ilgili mirasçı veya mirasçılar yönünden mirası reddettikleri açıklanarak bu olguların hukuki sonuçlarının terekenin bölüştürülmesi sırasında gözetileceğine işaret edilmesi gerekir.

Somut olayda; miras bırakanın dosyada mevcut nüfus kaydına göre eşi ... ile çocukları ... ve ... yasal mirasçılarıdır. Yasal mirasçıların mirası reddetmeleri miras bırakan ile irs ilişkisini sona erdirmeyeceği gibi en yakın mirasçılarının tümü tarafından mirasın reddi halinde terekenin resen tasfiyesine, arta kalan değerler yasa gereği mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine dağıtılacağının (TMK 612) hüküm altına alınması gerekirken, yasal mirasçı sıfatı bulunmayan kişilerin mirasçı gösterilmesi ve miras payı verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.01.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12481, Karar No: 2018/6888, Tarih: 28.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/12481 E.  ,  2018/6888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla çalışma ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 15.09.2008 tarihinden iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği 30.12.2013 tarihine kadar PVC ustası olarak çalıştığını, haftanın 6 günü 08:00-18:30 saatleri arasında çalışan müvekkilinin Pazartesi, Çarşamba ve Cuma günleri mesaisinin 21:30’a kadar sürdüğünü, bu çalışmalarına karşılık fazla mesai ücretinin ödenmediğini, ücretin sigortada gösterilen kısmının bankadan, bakiye kısmının elden ödendiğini, bayram ve genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini, 2013 yılı Aralık ayı ücretinin de ödenmediğini ileri sürerek, ücret, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının imalat ve montaj teknisyeni olarak işe başladığını, 02.01.2014 tarihinde kendi isteğiyle işten ayrıldığını, 28.12.2013 tarihinde şirket bünyesinde iş güvenliği eğitimine katılmadığı için savunması istenen davacının savunma vermeyeceğini, bir daha işe gelmeyeceğini beyan ettiğini, 30.12.2013-31.12.2013-02.01.2014 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe gelmediği için Büyükçekmece 10. Noterliği'nin 03.01.2014 tarihli ihtarnamesi ile iş akdinin feshedildiğinin davacıya bildirildiğini, mesai saatlerinin 08:30-16:30 olduğunu, zorunlu hallerde fazla mesai yapılırsa buna ilişkin ücretin ve genel tatil ücretlerinin davacıya ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekili, temyiz dilekçesi ekinde bir kısım ödeme belgeleri sunmuş olup, Dairemizin yerleşik uygulamasına göre borcu kısmen ya da tamamen sona erdirir mahiyetteki belgelerin yargılamanın her aşamasında sunulabileceği kabul edildiğinden, davalı vekilinin temyiz dilekçesine ekli ödeme belgelerinin bir değerlendirmeye tabi tutulabilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4078, Karar No: 2017/6600, Tarih: 21.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/4078 E.  ,  2017/6600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulunun 14/07/1978 tarih ve 10538 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli, ... Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 07/07/1993 tarih ve 4720 sayılı kararı ile tescilli kentsel sit alanında yer alan ve mülkiyeti ... Bölge Müdürlüğüne ait 3. Vakıf İşhanının 22 yıllığına restorasyon karşılığı sanığın yetkilisi olduğu...Turizm İnşaat Konaklama Araç Kiralama ve Sosyal Hizmetler Limited Şirketine kiraya verildiği, ... Genel Müdürlüğü ... 1. Bölge Müdürlüğü tarafından 15/11/2011 tarihinde drenajların yapılması, yağmur inişlerinin ıslahı, elektrik ana tablosunun ve jeneratörün kaldırılması hususlarını içeren basit onarım izni verildiği, anılan Kurul görevlileri tarafından yerinde yapılan incelemelerde, tescilli taşınmazda basit onarım iznini aşan uygulamalar yapıldığının tespit edildiği (zemin kaplamaların sökülmesi, tuvalet için bölücü duvar yapılması, tüm duvarların sıva raspası ve yeniden sıva işi ve asma tavan demir konstrüksiyonunun yapılması, onaylı elektrik ve mekanik projeleri olmadan tesisat hatlarının çekilmesi), ...II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 27/11/2013 tarih ve 1852 sayılı kararı ile tadilat restorasyon projesinin uygun olduğuna karar verildiği, mahkemece, “dosyada mevcut restorasyon projesine göre işlemlerin yapıldığı, proje dışında işlem yapıldığına dair soyut ihbardan başka suçun işlendiğini gösterir delil bulunmadığı, kaldı ki daha sonra yapılan incelemelere bağlı olarak 28/05/2014 tarihinde bina için yapı kullanma izin belgesinin düzenlendiği, bu hale göre taşınmazda projeye aykırı olarak faaliyetin bulunmadığı dosya kapsamıyla açık olduğu, bu nedenle keşif yapılmasına da gerek bulunmadığı, öte yandan sanığın bu kasıtla davrandığına veya basit onarımın dışına çıktığına dair dosyada da fenni bulgu olmadığı” şeklindeki dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile beraat kararı verildiği anlaşılmakla,

Mahallinde inşaat mühendisi ve sanat tarihçi bilirkişiler refakate alınarak keşif yapılıp, tescilli binanın mevcut durumunun, kurul onaylı tadilat projesine uygun olup olmadığının, projeye aykırılık saptanması halinde, aykırılık/lar nedeniyle kültür varlığı taşınmazda zarar meydana gelip gelmediğinin tereddütsüz şekilde belirlenmesi, tescilli binanın son halinin kurul onaylı tadilat projesine uygun olduğunun tespiti halinde, suçun manevi unsuru oluşmayacağından sanığın beraatine; aksi takdirde, müdahaleler nedeniyle kültür varlığının zarar gördüğünün tespiti halinde, 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1-1. cümlesi, zarar görmediğinin tespiti halinde ise, suç tarihi itibariyle ...Büyükşehir Belediye Başkanlığı bünyesinde faaliyette olan koruma uygulama ve denetim bürosu bulunduğundan, aynı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/4. maddesi uyarınca sanığın mahkumiyetine dair hüküm tesis edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat hükmü tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2706, Karar No: 2017/2959, Tarih: 19.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/2706 E.  ,  2017/2959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : 2004 takvim yılı için: Davanın reddi 2005,2006,2007 takvim yılları için: Mahkumiyet

17.05.2012 tarihli dilekçe içeriğinden sanık müdafiinin temyiz talebinin sanık hakkında verilen mahkumiyet kararlarına yönelik olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

1-Sanık müdafiinin, sanık hakkında 2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış,savunması inandırcı gerekçelerle reddedilmiş incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık müdafiinin, sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sahte fatura kullanmak suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulmasından sonra, yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelenerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14801, Karar No: 2024/9552, Tarih: 06.11.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14801 E.  ,  2024/9552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/614 E., 2016/108 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstekleri

Özetle, suçların sübuta ermediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, İlk Derece Mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak; Mahkemece sanık hakkında sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan mahkumiyet hükümleri kurulurken 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/3-e maddesi uyarınca artırım yapılmış ise de; bu maddenin gerekçesinden de anlaşılacağı üzere suçun yetiştirme yurdu, ceza infaz kurumu, öğrenci yurdu, okul pansiyonu ve hastane gibi insanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle işlenmesi halinde sanığın cezasında artırım yapılabileceği, söz konusu olayda ise suçun şehiriçi halk otobüsü olan kamuya açık alanda işlenmesinden dolayı toplu olarak bir arada yaşama koşulunun gerçekleşmediği gözetilmeden anılan maddenin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2024 tarihinde karar verildi.