muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14605, Karar No: 2014/16921, Tarih: 11.09.2014

Dairemiz kayıtlarından tespit edilmiştir.

Bu durum karşısında sanığın, içerisinde dava konusu sigararaların bulunduğu kargoyu bu özelliğini bilerek mevzuata aykırı şekilde kabul edip etmediğinin tespiti bakımından yukarıda maddeler halinde belirtilen hususlar araştırılarak gerektiğinde sanık hakkında aynı nitelikte açılmış kamu davalarının da birleştirilip TCK'nın 43 maddesi hükümleri de gözetilerek hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,11.09.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10740, Karar No: 2018/14466, Tarih: 19.12.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/10740 E.  ,  2018/14466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Gümrük İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan Gümrük İdaresi'nin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Katılan ... vekilinin temyizine gelince;

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, sanığın taşıdığı karton kutu içerisinde 360 paket kaçak ve bandrolsüz sigaranın ele geçmesi karşısında, sigaraların miktar itibariyle ticari miktar ve mahiyette olduğu gözetilmeksizin sanığın mahkumiyeti yerine ticari kastının bulunmadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan TAPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2124, Karar No: 2012/4839, Tarih: 19.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/2124 E.  ,  2012/4839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2011

Davacı vekili,davalı işveren yanında çalışmakta iken iş sözleşmesinin haksız ve geçersiz sebeplerle feshedildiğini İş Mahkemesinde açılan işe iade davasının lehine sonuçlandığını bu kararın Yargıtay tarafından onanmak suretiyle kesinleştiği  yasal sürede işe iade başvurusuna rağmen işe alınmamasından dolayı tazminat ve diğer hakların keşide edilen ihtarnameler uyarınca ödenmesine rağmen ödemelerin eksik olduğunu belirterek boşta geçen süreye ilişkin ücret ve sosyal haklar için boşta geçen süredeki artışların nazara alınmadığın öte yandan dört aylık sürenin ilavesi ile birlikte kıdemini arttığı kıdem tazminatını da bu nedenlerle eksik ödendiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak dava dilekçesinde belirttiği miktarın tahsiline kara verilmesini istemiştir.

Davalı vekili,gerek iş sözleşmesini feshi sırasında gerekse işe iade edilmemesi  üzerine  yapılan hesaplamadan doğan hakların ödendiğini  ödemenin eksiksiz olduğunu ileri sürerek davanın  reddini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem tazminatı farkı boşta geçen süre ücreti  ve diğer haklar farkı ile işe başlatmama tazminatı farkının tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık davacını işe alınmaması sebebiyle ödenmesi gereken hakların eksik ödenip ödenmediği  noktasında toplanmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıdem tazminatı ile işe başlatmama tazminatında işe başlatılmadığı tarihteki emsal  ücret yada emsal çalışana ödenen ücretin baz alınması gerektiği belirtilirken emsal ücretin ibraz edilmediği buna karşılık davalı işveren tarafından ücret zammı çizelgesinin sunulduğunu  bu çizelgedeki zam oranlarına  ve geçerlilk tarihlerine göre  hesaplamanın yapıldığı  kıdem tazminatı farkı yönünden ise bu zamlı ücretin yanı sıra bordrolarda bulunan ikramiyenin yılda dört maaş olduğu kabul edilerek  hesaplamanın yapıldığı bildirilmiştir.

Davalı işveren gerek bilirkişi raporuna itirazında gerekse temyiz dilekçesinde davalı banka uygulamasında davacı dahil tüm çalışanlara başlangıçta üçer aylık  dönemlerde ikramiye ödemeleri yapılmakta iken 30.10.2006  tarih ve 2006/İKY /002 nolu sirküler ile 01.10.2006 tarihinden itibaren geçerli olacak şekilde ücret yapısında değişiklik gerçekleştirildiğini yıllık zam oranlarının ikramiye dahil tüm ücretlerin toplamına uygulanmaya başlandığı  ve yılda dört maaş ikramiye yerine her ay sabit miktarda ikramiye ödemesinin söz konusu olduğunu, ayrıca banka çalışanlarının tamamına aynı oranda zam yapılmasının söz konusu olmadığını zamların kıdem tecrübe  performans  ve çalışılan pozisyon gibi kriterler değerlendirilerek yapıldığını ortalama bir zam oranın söz konusu olmadığını ücretin çalışan bazında değişiklik gösterdiğini  emsal ücret uygulamasını hatalı olduğunu ileri sürmekte olup mahkemece davalı işverenin bu itirazlarının üzerinde durulmamıştır.Ayrıca işe başlatmama tazminatı fark alacağına  yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek banka mevduat faiz uygulanması hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş davalı işverenden  ücret belgelerinin ve 30.10.2006 tarih ve 2006/İKY/002 nolu sirkü ve uygulamalarına yönelik belgelerin  tamamı celbedilerek işverenin bilirkişi raporuna itirazları üzerinde durularak dosyanın bilirkişiye tevdi edilerek iddia ve savunma doğrultusunda davacının alacak kalemleri yönünden ek rapor alınarak işverenin temerrüde düşürülme hususu da gözetilerek  oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

O halde davalı işverenin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3179, Karar No: 2014/6547, Tarih: 24.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/3179 E.  ,  2014/6547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 24.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/5045, Karar No: 2016/5266, Tarih: 14.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/5045 E.  ,  2016/5266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Düşme

Gerek soruşturma gerekse yargılama aşamasında Defterdarlık Gelir Müdürlüğü'ne yazılan çeşitli tarihli müzekkerelerde vergi suçu raporu ve mütalanın dosyaya gönderilmesi istendiği halde gelen cevabi yazılarda sanıklar hakkında vergi suçu raporu ve mütalanın düzenlenmediğinin bildirilmesi karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yargılama şartı gerçekleşmediğinden sanıklar hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 14.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2513, Karar No: 2013/15929, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/2513 E.  ,  2013/15929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin iptaliyle, almış olduğu ölüm aylıklarından dolayı Kuruma borcu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının aldığı ölüm aylığını, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca iptal eden kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, eski eşinden TMK.nun 166/3. fıkrası uyarınca anlaşmalı olarak 12/09/2005 kesinleşme tarihli ilam ile boşandığı, 16/11/2005 tarihinde kendisine ölüm aylığı bağlanması için kuruma başvurduğu; 05/08/2010 tarihinde ise boşandığı eşi ile yeniden evlendiği anlaşılmıştır. Kurumca davacının eski eşi ile yeniden evlenmesi üzerine re'sen başlatılan soruşturma neticesinde düzenlenen Kontrol Memuru raporuna göre; davacının ve yeniden evlendiği eşinin kimlik paylaşım sistemindeki adreslerinin aynı olduğu tespit edilmiş, davacı ile yapılan görüşmede, boşanma sonrası eski eşinin, boşanma öncesinde ortak yerleşim yeri olan adresi terk ettiğini, yeniden evlenmelerinin ardından tekrar ortak yerleşim yerine taşındığını beyan etmiş; davacı ve yeniden evlendiği eşinin oturduğu apartmandaki komşuları ise davacı ve eşinin belirtilen adreste 1993 yılından beri birlikte yaşadıklarını bildirmişlerdir. Kontrol memuru raporunda yaşadıkları daire numaraları bildirilen kişiler, davacı tarafından tanık olarak gösterilmiş olup, mahkemece alınan beyanlarında tutanaktaki beyanlarının aksine, davacı ve eşinin boşanma sonrası yerleşim yerlerini ayırdıklarını ifade ettikleri ve dosyada mevcut işbu delillere göre davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun, sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi Öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihi ile davacı ve boşandığı eşi ile yeniden evlendiği05/08/2010 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden davacı ve boşandığı eşinin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler, adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4150, Karar No: 2022/8357, Tarih: 19.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2020/4150 E.  ,  2022/8357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : 28/05/2019 tarihli karar ile sanık hakkında hükümlülük, erteleme; 27/08/2019 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafi tarafından hükmün temyiz edilmesi üzerine mahkemece 27.08.2019 tarihli ek karar ile yasal süresinde temyiz başvurusunda bulunulmadığından temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın tebliğinden sonra sanık müdafi tarafından bahse konu ek karardan bahsedilmeksizin 02.09.2019 havale tarihli dilekçe ile hükmün temyiz edildiği görülmekle;

Sanık ... müdafinin yüzüne karşı verilen kararda temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren başlayacağının belirtilmesi gerekirken “tefhim ve tebliğ tarihlerinden itibaren” denilmek suretiyle yanıltıldığı cihetle, mahkemenin 27.08.2019 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararı kaldırılarak, 10.06.2019 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli karara yönelik 17.06.2019 tarihli temyiz talebi süresinde kabul edilmekle yapılan incelemede;

Uyap aracılığıyla elektronik ortamda MERNİS'ten alınan nüfus kayıt örneğine göre sanık ...’in hükümden sonra 21.01.2022 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hakkındaki kamu davasının ölüm nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13680, Karar No: 2012/36350, Tarih: 28.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13680 E.  ,  2012/36350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : - Suça sürüklenen çocuk ...'ın beraatine;

- Sanık ...'ın hükümlülüğüne ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

CMK.nun 185. maddesine aykırı olarak karar tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkındaki kararın kapalı yerine açık oturumda tefhimi, telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Üst C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün oybirliğiyle (ONANMASINA),

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabulune, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 5728 sayılı Yasanın 156. maddesiyle değişik 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca birim gün sayısı üzerinden tayini yerine 5252 sayılı Yasanın 5/2. maddesi uyarınca doğrudan tayini suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

2- Suça konu silahı Kapıkaya Köyü İlköğretim Okulu'nda taşıyan sanığın cezasından 6136 sayılı Yasanın Ek 1. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezanın adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan yasa ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrası hükmüne aykırılık yapılması,

Yasaya aykırı, Üst C.Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 32 maddesi gereğince (BOZULMASINA), 28.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.