muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14259, Karar No: 2013/15827, Tarih: 18.12.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/14259 E.  ,  2013/15827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 07.02.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.04.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davalılar ... ve ..., dava konusu taşınmazı ihaleden satın aldıklarını, parsel üzerindeki ev ve ağaçların eşit paylı olarak kendilerine ait olduğunu, aynen taksime karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalı ... vekili, parsel üzerindeki yapı ve ağaçlar üzerinde Hazinenin de veraset ilamında yazılı payı oranında hak sahibi olduğunu belirtmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın ortaklığının satış suretiyle giderilmesine, satış sonucu elde edilecek bedelin 24.01.2013 tarihli ek bilirkişi raporunda yazılı paylar oranında ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine ilişkin davalarda taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçaların (muhdesat) kime ait olduğu konusunda uyuşmazlık olup da bunlar üzerinde bazı paydaşların (ortaklar) hak iddia etmeleri ve öncelikle bu uyuşmazlığın giderilmesini istemeleri halinde o paydaşa görevli mahkemede dava açmak üzere HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmelidir. Mahkemece verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucunun beklenmesi, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dava konusu 289 parsel sayılı taşınmaz üzerinde muhdesat niteliğinde ağaçlar ve yapılar bulunduğu, davacı vekili tarafından bu yapının murisi tarafından yapıldığı ileri sürülerek bedelinin davacıya ödenmesi talep edilmiştir. Davalılar ... ve ... ise dava konusu taşınmazı ihale suretiyle satın aldıklarını, parsel üzerindeki ev ve ağaçların eşit paylı olarak kendilerine ait olduğunu savunmuşlardır. Mahkemece taşınmaz üzerindeki yapının ve ağaçların 1/2'şer paylı olarak ... ve ...'a ait olduğu kabul edilerek satış sonucu elde edilecek bedelin 24.01.2013 tarihli ek bilirkişi raporunda yazılı paylar oranında ödenmesine karar verildiği görülmüştür.

Ancak, dava konusu taşınmaz üzerindeki muhdesatlarla ilgili olarak tapu kaydında şerh bulunmadığı ve bu hususta tüm paydaşlar tarafından ittifak edilmediği anlaşıldığından muhdesat üzerinde hak iddia eden paydaşlara görevli mahkemede dava açılması için süre verilmeli, verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucu beklenmelidir. Dava açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekirken icra müdürlüğü tarafından düzenlenen açık arttırma ilanına göre parsel üzerindeki ev ve ağaçların borçluya ait olduğu, dolayısıyla ihale ile satın alan paydaşlar ... ve ...'a intikal ettiği kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, peşin yatıralan harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 18.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4185, Karar No: 2022/4843, Tarih: 19.07.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/4185 E.  ,  2022/4843 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Aydın 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01/10/2018 tarihinde verilen dilekçeyle önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 17/01/2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf talebinin kabulüne, kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a-6 maddesi gereğince kaldırılmasına, yeniden karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince 07/06/2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince 27/04/2022 tarihinde davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, Aydın 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17/01/2020 gün ve 2018/348 E.-2020/16 K. sayılı kararının, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-6 maddesi uyarınca kaldırılmasına, yeniden karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a-6 maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 07/06/2022 tarihli ek kararı ile davalı vekilinin 30/05/2022 tarihli temyiz dilekçesinin HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 27/04/2022 tarihli kararıyla yerel mahkeme kararının kaldırılarak yeniden karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine HMK'nın 353/1-a-6 maddesi gereğince kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 353/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davalı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 07/06/2022 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, fazla yatırılan onama harcının yatırana iadesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 19/07/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/4566, Karar No: 2011/5651, Tarih: 11.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4566 E.  ,  2011/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HAVSA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları N...’nin mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak 1091 ve 1142 parsel sayılı taşınmazlarını önce gelini E...’e satış suretiyle temlik ettiğini, E...’in de dava açılacağını öğrenince eşinin akrabası olan diğer davalı A...’e devrettiğini ileri sürerek, miras payları oranında tapu iptal tescil olmadığı takdirde bedelin tahsili isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakan tarafından davalıya yapılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davacıların miras payı oranında tapuların iptal ve tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden, miras bırakan N...’nin maliki bulunduğu dava konusu 1091 ve 1142 parsel sayılı taşınmazlarını 05.01.1994 tarihli akitle ve satış suretiyle davalılardan gelini E...’e temlik ettiği, E...’inde söz konusu taşınmazları eşinin akrabası olan diğer davalı A...’e devrettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakan tarafından gelinine yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dinlenen tanıkların tamamı dava konusu taşınmazların miras bırakan tarafından davalı E...’e murisin oğlu R... ile evlenmesini temin amacıyla verildiğini, bir bedel alınmadığını bildirmişlerdir.

Bu durumda, murisin taşınmazları, diğer mirasçılarından mal kaçırmak amacı ile değil oğlunun evlenmesini temin amacı ile temlik ettiği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek, davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34546, Karar No: 2019/4768, Tarih: 18.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/34546 E.  ,  2019/4768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

HUMK'nun 432. maddesi uyarınca nihai kararlara karşı temyiz süresi 15 gündür. Davalı ...'ye mahkemenin gerekçeli kararının kendisine bizzat kalemde 16.08.2016 tarihinde tebliğ edildiği, vekili tarafından 03.07.2017 tarih 3639 yevmiye numaralı vekaletnamenin 07.07.2017 tarihinde harçlandırılarak dosyaya ibraz edildiği ve vekilince 19.07.2017 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, 15 günlük temyiz süresi geçirilmiş olup adı geçen davalı yönünden temyiz dilekçesi süresinde değildir.

Bu nedenle; davalı ... yönünden temyiz dilekçesinin süre nedeniyle REDDİNE karar verildikten sonra;

Davalılar ..., ... ve ... yönünden vekillerince yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Arazi niteliğindeki ...... Köyü 694 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Taşınmazın...... arazisi niteliği, konumu ve yüzölçümü dikkate alındığında değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının % 4 uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 kabulü ile az bedel tespiti,

2)Dava konusu taşınmazın konumu dikkate alındığında, gelir metoduna göre belirlenen m2 birim fiyatına %300 oranında objektif değer artış oranı uygulanması gerekirken, daha az oranda uygulanmak suretiyle az bedele hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA,

peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine,18/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/44762, Karar No: 2017/33493, Tarih: 23.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/44762 E.  ,  2017/33493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5250, Karar No: 2019/1500, Tarih: 14.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/5250 E.  ,  2019/1500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalıların sürücüsü, maliki, trafik sigortası olduğu aracın, davacı yayaya çarpması sonucunda yaralandığını belirterek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak kaydı ile 1.000,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan talep ve dava etmiş, talebini 25.011,59 TL’ye yükseltmiştir.

Davalılar ayrı ayrı, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın ıslah edilmiş şekli ile kabulüne ve 25.011,59 TL maddi tazminat bedelinin davalılar ... ve ... açısından kaza tarihi 05.09.2007 tarihinden itibaren ve davalı ... açısından dava tarihi 09.06.2008 tarihinden itibaren poliçesindeki limitler ile sınırlı kalacak şekilde yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davanın manevi tazminat açısından kısmen kabulü ile kusur durumu ve maluliyet oranı da dikkate alınarak 10.000,00 TL bedelin kaza tarihi 05.09.2007 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılar ... ve ...'tan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, manevi tazminat davasının davalı ... şirketi açısından reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı tazminat istemine ilişkindir.

“Cismani Zarar Halinde Lazım Gelen Zarar ve Ziyan” başlığı altında düzenlenen BK'nın 46. maddesinde, bedensel zarara uğranılması nedeni ile talep edilebilecek zarar türleri belirtilmektedir. Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebinin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir.

Sözkonusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikayetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü veya Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.(HGK 17.06.2015 tarih, 2013/17-2423 esas, 2015/1661 karar sayılı ilamı)

Davacının maluliyet oranına ilişkin olarak Adli Tıp Kurumu tarafından hazırlanan 29.3.2013 tarihli rapor da Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğüne göre, %4.1 sürekli maluliyeti olduğu belirtilmiştir. Davacının maluliyet raporuna itirazı üzerine Cerrahpaşa ve Çapa Tıp Fakültesi’nden 11.3.2015 tarihli Özürlü Sağlık Kurulu raporu alınmış, %24 oranında maluliyet tespit edilmiştir. Mahkemece de bu maluliyet oranına göre yapılan hesaplama hükme esas alınmış ise de, rapor hüküm vermeye elverişli değildir.

Mahkemece hükme esas alınan Cerrahpaşa ve Çapa Tıp Fakültesinden alınan maluliyet raporu haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü’ne göre alınmamış olup raporun içeriğinden de anlaşıldığı üzere davacının ilk rapordan sonra maluliyetinde artış olmadığı görülmektedir. O halde mahkemece, HGK kararına uygun olan 29.3.2013 tarihli ATK maluliyet raporu esas alınarak davacının zararı hesap edilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Kabule göre; davacı, trafik kazası sonucu yaralandığını ileri sürerek iş göremezlik zararını talep etmiş, aktüerya bilirkişisi tarafından hazırlanan hesap raporunda TRH-2010 yaşam tablosu dikkate alınarak davacının kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş hesaplama yapılmış, mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır.

Ancak karara esas alınan hesaplama, Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas, 1990/199 sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatlarına uygun değildir. Bu itibarla, Dairemizin yerleşik kriterlerine uygun olarak Population Masculine Et – Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacının yaşam süresinin belirlenerek zararının hesaplanması gerekirken tazminat esaslarına uygun olmayan yaşam süresine göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınarak yazılı olduğu biçimde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...Ş'ye geri verilmesine 14/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1604, Karar No: 2018/10373, Tarih: 04.07.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/1604 E.  ,  2018/10373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm incelenerek, gereği düşünüldü:

02.12.2016 gün ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 36. maddesiyle, 5271 sayılı CMK’nun 307. maddesinin üçüncü fıkrasının ikinci cümlesi değiştirilerek;

"Direnme kararları, kararına direnilen daireye gönderilir. Daire, mümkün olan en kısa sürede direnme kararını inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir”... şeklindeki düzenleme karşısında, yerel mahkemece verilen direnme kararı üzerine Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilen dosya Yargıtay Ceza Genel Kurulunca Dairemize gönderilmekle;

İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 20.12.2010 tarihinde, 2009/1183 Esas ve 2010/1074 K. sayı ile sanığın mala zarar verme suçlarından mahkumiyetine dair verilen hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 22. Ceza Dairesi'nin 02.12.2015 tarihli ve 2015/5433 E. , 2015/8214 K. sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilip, bozmadan sonra yapılan yargılamada, mahkemece 12.04.2016 tarihli ve 2016/90 E. 2016/250 K. sayılı kararla direnilerek sanık hakkında yeniden mahkumiyet kararı verilmiş ise de; söz konusu direnme kararında gerekçenin genişletilmesi ve değiştirilmesi suretiyle hüküm kurulduğu ve bu durumun da Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu' nun istikrar bulmuş içtihatları uyarınca (Örneğin, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu' nun 25/10/2016 gün 2015/783 esas ve 2016/377 karar sayılı kararı) eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm mahiyetinde olduğu anlaşılmakla, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2016 tarihli ve 2016/90 E. 2016/250 K. sayılı hükmünün Dairemizce yapılan incelemesinde;

Y.C.G.K.'nın 16.04.2013 günlü, 2012/6-1307 esas ve 2013/151 sayılı kararı uyarınca iddianamedeki olayın anlatım biçimi ve uygulanması istenen yasa maddelerine göre; sanık hakkında, mala zarar verme suçlarından 5271 sayılı CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı gibi, iddianame de düzenlenmediğinin anlaşılması karşısında; hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğu gözetilmeden dava konusu dışına çıkılarak 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesine aykırı davranılması;

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.07.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.