muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17594, Karar No: 2016/2913, Tarih: 25.02.2016

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

f) Alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi yada yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.05.1995 gün ve 1995/9-273-548 sayılı kararı da aynı yöndedir.)

Bu açıklamalardan yola çıkılarak somut olayda, davalı Belediye'nin kendi asıl işlerinden yol cadde yenilenmesi ve yağmur suyu hattı yapım işini ihale ile bir başka şirkete vermesi onu asıl işverenlik sıfatından ve bunun doğal neticesi olarak da sorumluluktan kurtarmaz. Bu durumda kendine ait işi bir başkasına yaptıran kişi ya da kurum alt işverenin(taşeronun) ve bu alt işverenin istihdamlarının kusurlarından onun ile birlikte müteselsilen sorumlu olur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara dikkat edilmeden hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılması gereken iş, tarafların kusur raporuna yönelik itirazları dikkate alınarak yeniden iş güvenliği konusunda uzman 3 kişilik ehil bilirkişi heyetinden kusura ilişkin rapor alınarak sonucuna göre yeni bir karar vermekten ibarettir.

O halde davalı şirket ile davacı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 25.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9034, Karar No: 2022/1244, Tarih: 17.02.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/9034 E.  ,  2022/1244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen karar, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, bölge adliye mahkemesince ek kararla temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine bu kez davalı vekili tarafından ek karar temyiz edilmiş olmakla; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekilince süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile birlikte nispi temyiz harcı yatırılmamıştır. Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesince HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı kanunun 344. maddesi uyarınca bir haftalık kesin süre içerisinde eksik temyiz harcının tamamlanması için çıkartılan muhtıranın davalı tarafa 11.06.2021 tarihinde tebliğ edildiği, ancak verilen kesin süre geçtikten sonra 22.06.2021 tarihinde temyiz harcının tamamlanmadığı anlaşıldığından, davalının temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 04.11.2021 tarihli ek kararı yasaya uygundur. Buna göre ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz isteminin reddi ile yasaya uygun bulunan 04.11.2021 tarihli ek kararın ONANMASINA, fazla alınan 1.367,30 TL temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 17/02/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18292, Karar No: 2017/13351, Tarih: 24.10.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/18292 E.  ,  2017/13351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ...'ın işten çıkartılması nedeniyle mağdur ... ile arasında çıkan tartışma sırasında, olay yerine gelen müşteki... ve mağdur ... tarafından darp edilmesi üzerine, sanığın cebinden çıkardığı öldürmeye elverişli bıçakla mağdur ...'i birisi omuz bölgesi, diğer ikisi ise hayati bölgeleri olan baş ve boynundan üç bıçak darbesi ile yaraladığı, mağdurun boynundaki kesi nedeniyle hayati tehlike geçirdiği, sanığın eylemine kendiliğinden son vermeyip müşteki...'ın elindeki sopa ile sanığın koluna vurarak bıçağı düşürmeye çalışması sonrasında mağdur ...'e yönelik eylemine son vermek durumunda kalması karşısında, sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabulü ile kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi yerine, suç vasfında hata yapılması sonucu yazılı şekilde kasten yaralama suçundan ceza verilmesi,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Yasanın 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 24.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27488, Karar No: 2015/14201, Tarih: 30.06.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/27488 E.  ,  2015/14201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının onanmasına dair 13.10.2014 tarih, 2014/20042 Esas, 2014/18219 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden .... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; 2942 sayılı Kanun'un Geçici 6. maddesi nedeniyle haciz yasağı bulunduğundan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece ilam karar tarihinin 11.06.2013 tarihinden sonra olması gerekçesiyle haciz yasağı mevcut olduğundan 13.05.2014 tarihli haciz talebinin ve yazısının iptaline karar verilmiştir. Hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 13. fıkrasında; ''04.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminat ile bu davalara ilişkin mahkeme ve icra vekalet ücretleri de, idarelerce bu maddenin sekizinci fıkrasına göre bütçelerden ayrılacak paydan ve aynı fıkrada belirtilen usule göre ödenir ve işlem yapılır. Bu alacaklar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır. Bu fıkra hükmü, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır” düzenlemesi mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarih ve 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de;

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarih ve 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de;

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. ............ Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 26.03.2014 Karar tarihli takip konusu ilamda; idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmadığından kamulaştırmasız elatmaya dayalı tazminat ilamlarından kaynaklı davalarda borçlunun gayrimenkul, menkul, hak ve alacaklarına haciz uygulanması hukuka uygundur. Açıklanan nedenlerle Anayasa Mahkemesi'in anılan iptal kararı kapsamında haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmek üzere alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile mahkeme kararının alacaklı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 13.10.2014 tarih, 2014/20042 Esas, 2014/18219 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 30.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9789, Karar No: 2018/2802, Tarih: 14.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/9789 E.  ,  2018/2802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanıkların yetkilisi olduğu şirketin, Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün cevabi yazısına göre 30/04/2014 tarihinde re'sen terkin edildiği ve suç tarihinin re'sen terk tarihi olduğu dikkate alınarak ilgili hususun gerekçeli karar başlığına yanlış yazılması mahallinde düzeltilebilir bir maddi hata olarak görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5975, Karar No: 2020/3780, Tarih: 22.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5975 E.  ,  2020/3780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 22/3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; 112 promil alkollü olan sanığın yerleşim yeri dışında, üç şeritli, tek yönlü, asfalt kaplama, düz, eğimsiz yolda, saat 09:00 sıralarında sol şeritte seyir halindeyken, kendisi ile aynı istikamette önünde seyretmekte olan katılan ...'un idaresindeki araca arkadan çarpması şeklinde meydana gelen ve sanığın tam kusurlu olarak bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde, bir kişinin de ikinci dereceden kemik kırığı olarak yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Somut olayda; dosya kapsamında yer alan bilgi ve belgeler, mevcut delil durumu, sanığın aşamalarda değişen, çelişkili ve suçtan kurtulmaya yönelik olduğu anlaşılan savunmaları ve tanığın aşamalarda değişmeyen beyanları göz önünde bulundurulduğunda; mahkemenin sanığın hukuki durumuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin aracı kullananın sanık olmadığına, kaza mahallini gösterir kamera kayıtlarının istenmemesine, sanıkta meydana gelen yaralanma ile araçta meydana gelen hasarın karşılaştırılmadığına; sanığın ise, aracı kullananın kendisi olmadığına, aracı kullanın kendisi olduğu kabul edilse bile, kusur tayinin, ceza miktarının ve bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA; 22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11842, Karar No: 2017/11841, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/11842 E.  ,  2017/11841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3472, Karar No: 2012/20334, Tarih: 28.06.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/3472 E.  ,  2012/20334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5846 sayılı yasanın 5101 sayılı yasa ile değişik 81/9-1-b maddesinde hapis veya adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü, aynı yasanın 5728 sayılı yasa ile değişik 81/4.maddesinin ise hapis cezası ile adli para cezasını içerdiği gözetilerek;

Adli para cezası, hapis cezasına göre lehe olduğu halde, mahkemece 5846 sayılı yasanın 5101 sayılı yasa ile değişik 81/9-1-b maddesinin tatbik edilmesi halinde tercih edilecek para cezasının aleyhe olacağı şeklindeki gerekçeyle aynı yasanın 5728 sayılı yasa ile değişik 81/4.maddesine göre hapis cezası ve adli para cezasının tatbiki suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326.maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 28.06.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19866, Karar No: 2014/1834, Tarih: 10.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/19866 E.  ,  2014/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçadağ Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2012/108-2013/41

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin (f) bendine göre, arazilerin değerinin, kamulaştırma tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden ve anılan maddede sayılan diğer unsurlar da gözetilmek suretiyle belirlenmesi gerekir. Yargıtay uygulamalarında, üzerinde kapama bahçe olarak değerlendirmeye yeter sayıda ağaç bulunan taşınmazların bu niteliğinin esas alınıp değerinin belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, taşınmaz üzerinde verim çağına gelmiş toplam 24 adet değişik türden meyve ağacı mecvut olup, bu ağaçların normal sıklıkta kaplayacağı alan karışık meyve bahçesi olarak değerlendirilmesi gerekir.

Mahkemece taşınmaz üzerinde bulunan armut, elma ve kayısı ağaçlarının gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden değerlendirme yılına ait (2012) dekara ortalama verim miktarı ve üretim giderleri ile ortalama kg. satış fiyatlarını gösterir verilerin getirtilip, bu verilerin esas alınması suretiyle verim çağına gelmiş herbir meyve ağacı cinsinin ağaç sayısı itibariyle kamulaştırılan taşınmazda kapladığı alanlar ayrı ayrı tespit edilip, bu kısımların yukarıda belirtilen resmi verilere göre belirlenecek m² değeri ile çarpılıp bulunacak değerler toplanarak taşınmazın değeri hesaplanması gerekirken yukarıda açıklanan esaslara uygun olmayan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bozma gereklerine uygun ve denetlemeye elverişli bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, davacı idare lehine oluşan usuli kazanılmış hak da gözetilerek oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1427, Karar No: 2021/53, Tarih: 09.02.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1427 E.  ,  2021/53 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işyerinde psikolojik taciz (mobbing) nedeniyle manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul 9. İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 01.07.1997-10.11.2008 tarihleri arasında davalı işyerinde değişik birimlerde görev yaptığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından feshedildiğini, amiri pozisyonunda olan işveren yetkilisi davalı ...'ün davacıya psikolojik taciz uygulamasının feshin temel sebebi olduğunu, 2008 yılı Şubat ayında birim değişikliği talebinde bulunduğunu, davalı ...'ün de talebi uygun bularak onayladığını, davalı işveren tarafından zaman zaman boşalan kadrolar ile ilgili yapılan tekliflerin müvekkili tarafından uygun bulunmadığını, sonucun gecikmesi üzerine temmuz ayından itibaren davalı ...'ün davacıya karşı agresif, iş performansını haksız bir şekilde sorgulayıcı, görevinde hata yapmasına yönelik kışkırtıcı ve baskı altına alan suçlayıcı davranışlarda bulunduğunu, müvekkilinin yönetici pozisyonundaki diğer çalışma arkadaşlarından farklı bir uygulamaya tâbi tutulduğunu ve dışlandığını, yönettiği portföylerden alınıp görev tanımına uymayan işlerde görevlendirildiğini, kendisinden daha düşük seviyede olan çalışma arkadaşının alt kadrosunda çalışmaya zorlandığını, aynı seviyedeki arkadaşları tarafından sınava ve değerlendirmeye tabi tutulduğunu, davalı işverenin olayı görmezlikten gelerek gözetme borcunu yerine getirmediğini, kişilik haklarına yapılan saldırı nedeniyle manevi zarara uğradığını ileri sürerek manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacıya boşalan kadrolar ile ilgili yapılan önerilerin hiçbirini davacının kabul etmediğini, davacının performansının da bu süreçte düştüğünü, tüm uyarılara rağmen görevlerini yerine getirmediğini, psikolojik tacize uğradığına ilişkin iddiasının gerçeği yansıtmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. İstanbul 9. İş Mahkemesinin 20.07.2010 tarihli ve 2009/7 E., 2010/494 K. sayılı kararı ile; davacının performansı ile ilgili davalı ...’ün olumsuz sözler söylemesi, alt kadrosunun yaptığı işleri yapmaya zorlanması, alt kadrosunun denetiminde çalıştırılması dikkate alındığında psikolojik tacize maruz kaldığı ve kişilik haklarının saldırıya uğradığının kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı: