muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8469, Karar No: 2014/8595, Tarih: 29.05.2014

2-Dava Borçlar Kanunu'nun 46. maddesi (6098 sayılı TBK m. 53) gereğince çalışma gücü kaybı nedeniyle maddi ve 47. maddesi (TBK m. 56) gereğince manevi tazminat istemine ilişkindir.

Sorumluluğu doğuran olayın, zarar görenin vücut bütünlüğünü ihlâl etmesi hali BK m. 46/I’de özel olarak hükme bağlanmıştır. Bu hüküm gereğince “Cismani bir zarara düçar olan kimse külliyen veya kısmen çalışmaya muktedir olamamasından ve ileride iktisaden maruz kalacağı mahrumiyetten tevellüt eden zarar ve ziyanını ve bütün masraflarını isteyebilir”. Bu hüküm gereğince, vücut bütünlüğünün ihlâli halinde mağdurun malvarlığında meydana gelmesi muhtemel olan azalmanın ve dolayısıyla maddî zararın türleri; masraflar, çalışma gücünün kısmen veya tamamen kaybından doğan zararlar ve ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan zararlar şeklinde düzenlenmiştir.

Sürekli çalışma gücü kaybı halinde ortaya çıkacak zararın hesaplanmasında, zarar görenin muhtemel yaşama süresi belirlenmesi gerekmektedir. Daimi çalışma gücü kaybına neden olacak yaralanmalarda kişinin muhtemel yaşam süresince ekonomik kayba uğradığı kabul edilerek hesaplama yapılır. Ancak temyiz incelemesi yapılan dosyada olduğu gibi davacının yargılama aşamasında ölmesi hali ve benzeri hallerde somut olarak zarar süresinin belirlenebildiği durumda ancak bu zamana kadar hesaplama yapılabilir. Somut olayda da davacının yargılama sürecinde 22.08.2013 tarihinde vefat ettiği dosyaya ekli nüfus kayıt örneğinden anlaşılmasına göre davacının muhtemel yaşam süresi artık belirlenmiş olduğu dikkate alınarak hesaplamanın vefat ettiği tarihe kadar yapılması gerekirken yazılı olduğu şekilde daha uzun muhtemel yaşam süresine göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Zekeriya ve T.. D.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı Zekeriya ve T.. D.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı Zekeriya ve T.. D..'ye geri verilmesine 29.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26701, Karar No: 2016/3683, Tarih: 12.02.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/26701 E.  ,  2016/3683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçluya örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun 5 günlük yasal sürede icra mahkemesine başvurarak, sair itiraz nedenleri ile birlikte imzaya itiraz ettiği, mahkemece imzaya itirazın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece yaptırılan inceleme sonucunda, Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi–Adli Belge İnceleme Şubesi'nce düzenlenen 04.12.2014 tarihli raporda; inceleme konusu senette ... adına atılı imzaların sınırlı sayıda harften oluşan, titrek ve yeterli tanı unsuru içermeyen imzalar olması nedeni ile imzanın ...'ın eli ürünü olup olmadığı hususunun tespit edilemediği belirtilmiştir.

Alacaklı vekilinin 05.02.2015 tarihli duruşmadaki talebi üzerine, mahkemenin 1 nolu ara kararı ile Adli Tıp Kurumu Başkanlığına müzekkere yazılarak 04/12/2014 tarihli raporun 1 nolu maddesinde belirtilen eksikliğin, incelemeye konu senet aslından mı yoksa imza örneklerinden mi kaynaklandığı konusunda mahkemeye bilgi verilmesinin istenilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bunun üzerine Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi–Adli Belge İnceleme Şubesi'nce düzenlenen 05.05.2015 tarihli raporda; aynı mukayese belgelerin esas alınarak mahkemenin ara kararındaki talep aşılmak sureti ile sözkonusu imzaların ...'ın eli ürünü olduğu belirtilmiştir.

Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 04.12.2014 tarihli raporda; imzanın borçluya ait olduğu konusunda olumlu veya olumsuz bir tespit yapılamamış ise de, sonuç itibariyle raporda bir görüş belirtildiği ve bu şekilde belirtilen görüşün borçlu lehine sonuç doğurduğu, 05.05.2015 tarihli ikinci raporda ise; imzanın borçlunun elinden çıktığının belirtildiği, anılan raporun alacaklı lehine bulunduğu görülmektedir.

Mahkemece Adli Tıp Kurumu tarafından hazırlanan 05.05.2015 tarihli rapor hükme esas alınarak itirazın reddine karar verilmiş ise de, raporun anılan kurumdan alınmış ve heyetçe düzenlenmiş olması yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre ona üstünlük sağlamayacağından bu rapora itibar edilerek sonuca gidilemez. Zira Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin imza incelemesinde son merci olarak kabulü hususunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır (Hukuk Genel Kurulunun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-282 sayılı kararı).

Bu durumda imzanın borçlunun eli ürünü olup olmadığı konusunda görüş bildirmeyen Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesince düzenlenen 04.12.2014 tarihli rapor ile kesin kanaat bildiren Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesince düzenlenen 05.05.2015 tarihli rapor arasında çelişki meydana gelmiş olup, borçlu tarafın 05.06.2015 havale tarihli dilekçesinde yeniden rapor alınması talebi de bulunduğu dikkate alınarak, iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden ve Adli Tıp Kurumu dışında ehil bilirkişilerden oluşacak başka bir kuruldan rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

L.B.
Yargıtay — Esas No: 2016/10445, Karar No: 2018/4234, Tarih: 04.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10445 E.  ,  2018/4234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/05/2016 tarih ve 2016/192-2016/791 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yüklenicisi olduğu ... Şehir İçi Geneli Yağmur Suyu Yapım İşi kapsamında yapılan kazı çalışmaları esnasında 18.09.2013 tarihinde Tedaş'ın yüksek gerilim elektrik kabloları ve 04.11.2013 tarihinde ... Uydu Haberleşme Kablo Tv ve İşletme A.Ş.'ne ait kablo şebekelerinin zarar gördüğünü, toplam hasar bedeli olan 25.290,05 TL'nin müvekkilinin hakedişinden kesildiğini, kazı sahasında bu kabloların geçtiğine dair uyarı işareti bulunmadığını, taraflar arasında düzenlenen ... Sigorta Poliçesi kapsamında 04.02.2014 tarihinde davalı sigortacıya yapılan tazmin başvurusunun reddinin haksız olduğunu ileri sürerek 25.290,05 TL'nin 04.02.2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 2 yıllık zamanaşımı süresinin dava tarihi itibariyle geçtiğini, hasarın teminat dışı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının kazı çalışmaları esnasında 18.09.2013 ve 04.11.2013 tarihlerinde dava dışı şirketlerin alt yapı malzemesine zarar verdiği, bu şirketlerin zararının belediye tarafından giderildiğini, belediyenin ödediği bedeli 29.01.2014 tarihinde davacıdan tahsil ettiği, davacının rizikonun kapsamından bu tarihte haberdar olduğu, 04.02.2014 tarihinde de davalıdan hasar tazmin talebinde bulunduğu, alacağın muaccel olduğu 29.01.2014 tarihinden 2 yıl 13 gün sonra açılan davanın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2808, Karar No: 2015/5231, Tarih: 07.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2808 E.  ,  2015/5231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/20654

MAHKEMESİ : Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2010

NUMARASI : 2009/299 (E) ve 2010/828 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın, Ö... İnşaat Malzemeleri Harfiyat Nakliyat Reklamcılık Emlakçılık Ticaret ve Sanayi Ltd. Şti'nin, 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçuna iştirak ettiğinin iddia olunması, sanığın kendi müşterilerine anılan şirketin faturalarını düzenleyerek verdiğini ve karşılığında komisyon ödediğini savunması, şirketin gerçek faaliyetinin bulunmadığının düzenlenen vergi tekniği raporu ile tespit edilmesi, UYAP sisteminden yapılan sorgulamada ise, birleşen Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/229 E-2011/467 K sayılı dosyasının da içinde bulunduğu Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/243 Esas ve 2012/701 Karar sayılı ilamı ile adı geçen şirket tarafından düzenlenen faturalar nedeniyle şirket yetkilisi olan A. A. ile birlikte diğer sanık Ö. E. hakkında açılan kamu davalarının bulunması, ayrıca sanığın, şirketin 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemesi eylemine iştiraki nedeniyle Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 2009/397-617 E-K sayılı beraat kararının Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 2014/15951 karar sayılı ilamı ile bozulduğunun tespit edilmiş olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; yukarıda numaraları verilen kamu davalarının akıbeti araştırılıp mümkün olması halinde eldeki dava ile birleştirilmesi aksi halde özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerekeceğinden, vergi inceleme ve tekniği raporlarında varlığından söz edilen suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, Ö.....z şirketinin yetkilisi A. A. ile sanığın faturalar karşılığı komisyon ödediğini belirttiği Ö. E. tanık sıfatıyla dinlenmesinden sonra 4369 sayılı Kanun ile değişik 359/b-l. maddesine göre vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesinin suçun oluşumu için yeterli olup vergi ziyaı doğmasının suçun unsuru olmaktan çıkartıldığı hususu da gözetilerek toplanan tüm deliler birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik kovuşturma ve sanığın vergi cezalarını ödediğinden bahisle hatalı gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/344, Karar No: 2018/2719, Tarih: 28.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/344 E.  ,  2018/2719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında 2007 takvim yılı için beraat, 2008 ve 2009 takvim yılları için mahkumiyet

Sanık ... hakkında 2009 takvim yılı için beraat, 2007 ve 2008 takvim yılları için mahkumiyet

Katılan idare vekilinin 04.09.2013 tarihli dilekçesi içeriğinde temyiz isteminin sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik olduğu kabul edilmiştir.

7201 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır.

Muhatap o adreste hiç oturmamış ya da adresten ayrılmış dahi olsa tebligat iade edilmeyecek, 21/2. madde gereğince işlem yapılacaktır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, adresin, adres kayıt sistemindeki MERNİS adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir. Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak (bilinen bir adresi yok ise adres kayıt sistemindeki adresi esas alınarak) Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh de düşülerek 21/2. madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır. Somut olayda sanık ...’nın aynı zamanda MERNİS adresi de olan sorgusu esnasında bildirdiği adresine, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılmadan, doğrudan MERNÎS adresi de olan bu adrese 22/2. maddesine göre tebligat yapıldığı anlaşılmakla; sanığın 16.09.2013 havale tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında 2007 takvim yılından verilen beraat hükmü ile sanık ... hakkında 2009 takvim yılında verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sakarya Vergi Denetim Kurulu Rapor Değerlendirme Komisyonu’nun 16.01.2012 tarih ve 2012/3 sayılı mütalaasının sanık ... hakkında 10.03.2008-31.12.2009 dönemi, sanık ... hakkında ise 13.08.2007-10.03.2008 dönemi için verildiği, bu nedenle sanık ... hakkında 2007 takvim yılından sanık ... hakkında ise 2009 takvim yılından verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-Sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında, sanık ... hakkında ise 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II-Sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında, sanık ... hakkında ise 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Sanıklar hakkında sahte belge düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanıkların suçlamaları kabul etmediklerini beyan etmeleri ve sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, sahte olduğu iddia olunan faturaların dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; her takvim yılına ait fatura asıl ya da örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, suça konu faturaları kullandığı belirlenen şirket ya da şahıslar hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması ile düzenlendiğinin tespiti halinde haklarında dava açılmış ise bu dava dosyalarının getirtilip incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp sanık ... tarafından dosyaya sunulan belgeler de dikkate alınarak karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri dinlenilerek faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve bunlarla ilgili belgeler olup olmadığı, sanıkları tanıyıp tanımadıkları sorulup, gerekli görüldüğünde, faturalardaki imzanın sanıkların eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a-2008 yılında düzenlenen son tarihli sahte fatura tespit edilip, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-l madde ve fıkrasında yapılan değişiklikten önce olup olmadığının belirlenmesi ile 2008 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan hüküm kurulurken temel cezanın buna göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b-5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği; somut olayda sanıkların takvim yılları içerisinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenleyip düzenlemedikleri araştırılarak haklarında zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

c-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık ... ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanıkların kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 28.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2251, Karar No: 2011/1425, Tarih: 17.02.2011

**6. Ceza Dairesi         2009/2251 E.  ,  2011/1425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, çıkar amaçlı suç örgütü kurmak, üye olmak, tehdit, kavgada korkutmak için silah boşaltmak, 6136 sayılı kanuna aykırılık, kasten yaralama

HÜKÜM : Kısmen beraat, kısmen mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... savunmanları ile sanıklar ..., ..., .........,ve ...

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/06/2007 ve 30/01/2009 tarihli tebliğnameleri ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrı ayrı hükmolunan cezaların süresine göre; duruşmalı inceleme istemlerinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi uyarınca REDDİNE;

I-Sanık ... hakkında yakınan ...'na karşı işlediği iddia edilen “Kasten yaralama” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 456/4, 457/1. maddelerindeki kasten yaralama suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 5 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, sanığın sorgusunun yapıldığı 18/02/2005 gününden inceleme tarihine kadar zamanaşımını kesen ya da durduran herhangi bir işlem yapılmaksızın geçtiğinin anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, Yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında “Suç işlemek için kurulan örgüte üye olma” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, Yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında “Suç işlemek için örgüt kurma”; sanıklar ....., ..., ... ve ... hakkında “6136 sayılı Yasaya aykırılık”; sanık ... hakkında “Kavgada korkutmak için silah boşaltmak”; sanıklar ..., ..., ...,......,, ..., ..., ... hakkında “Yağma”; sanıklar .....,ve ... hakkında “Kasten yaralama”; sanıklar .......,ve ... hakkında “Tehdit” suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;