muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8392, Karar No: 2020/4014, Tarih: 06.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/8392 E.  ,  2020/4014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenlemek, Defter ve belge gizlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık hakkında “2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesi:

Sanığın 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında birden fazla sahte fatura düzenlemek şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak, TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanık hakkında “defter ve belge gizleme” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesi:

1- ... Vergi Denetmenleri Büro Başkanlığı’nın 11/02/2011 tarih ve B.07.1.GİB.4.54.15.02-054-1959/228 sayılı ile 17/02/2011 tarih

ve B.07.1.GİB. 4.54.15.02.054-1959/315 sayılı yazılarına istinaden hakkında inceleme başlatılan sanıktan, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defter-belgelerin 14/02/2011 tarih ve ...-2011-2053/86 sayılı isteme yazısı ile 2010 takvim yılına ait defter-belgelerin de 17/05/2011 tarihli ve ...-2011-2053/133 sayılı isteme yazısı ile talep edildiğinin tespit edilmesi karşısında; aynı isteme yazısı ile birden fazla takvim yılına ait defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazının talep edilmesi halinde, tek bir “defter ve belge gizleme” suçunun oluşacağına ilişkin yerleşik uygulama ile 2008-2009 ve 2010 takvim yıllarına ait defter-belgelerin ibrazı talebini içerir yazıların birbirlerine yakın tarihli olması da dikkate alınarak, inceleme için talep edilen defter-belgelerin aynı yazı ile talep etme olanağı varken birbirlerine yakın tarihli iki ayrı yazıyla istenmesinin nedenleri ...’ndan sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a) Dosya kapsamına göre, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defter-belgeler 14/02/2011 tarihli ve ...-2011-2053/86 sayılı isteme yazısı ile istendikten sonra, 2010 takvim yılına ait defter ve belgelerin de 17/05/2011 tarihli ve ...-2011-2053/133 sayılı isteme yazısı ile talep edildiğinin anlaşılması karşısında; farklı takvim yıllarına ait defter ve belgelerin kısa zaman aralığı içerisinde sanıktan istenmiş olması karşısında sanığın eylemlerinin, 5237 sayılı TCK‘nin 43. maddesi gereğince zincirleme olarak işlenmiş tek defter ve belge ibraz etmeme suçunu oluşturacağı gözetilmeden, sanık hakkında iki ayrı defter ve belge ibraz etmeme suçundan yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

b) Defter ve belge gizleme suçunda cezanın alt sınırının, “21/03/2011“ ve “06/06/2011“ olan suç tarihleri itibarıyla 5904 sayılı Kanun‘un 23. maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359/a-2. maddesi uyarınca “18 ay hapis“ olduğu gözetilmeyerek, sanık hakkında temel cezanın “1 yıl hapis“ olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

c) Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/02/2009 tarihli ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nin 231/6-c. madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, defter ve belge ibraz etmeme suçunda anılan maddenin aradığı anlamda somut bir zarardan söz edilemeyeceği dikkate alındığında; engel adli sicil kaydı bulunmayan, hükmolunan cezası ertelenen ve CMK‘nin 231. maddesinin uygulanmasını kabul eden sanık hakkında, “katılan kurumun zararının karşılanmadığı” şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

d) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 4. fıkrası uyarınca kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı maddenin 1. fıkrasında belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 06/07/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18287, Karar No: 2016/15346, Tarih: 16.11.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/18287 E.  ,  2016/15346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143/1, 145/1, 31/2, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.400,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 4. Çocuk Mahkemesinin 27/02/2013 tarihli ve 2012/435 esas, 2013/168 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, maddi hatanın düzeltilmesine ve suça sürüklenen çocuğun 7.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 20/05/2013 tarihli ve 2012/435 esas, 2013/168 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile ek kararın ortadan kaldırılmasına dair ... 2. Çocuk Ağır Mahkemesinin 18/01/2016 tarihli ve 2016/15 değişik iş sayılı karar aleyhine ... Bakanlığınca verilen 28.07.2016 gün ve 5854/2016 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.09.2016 gün ve 2016/318437 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/11/2006 tarihli ve 227-228 sayılı kararında “Esasen olağan bir dikkat ve özenin gösterilmesi halinde gerçekleşmeyecek olan isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında “maddi yanılgı” veya “yazım hatası” diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Yargılama araçlarının belirli biçimde takdir edilmelerinden kaynaklanan değerlendirme hataları ise hukuki yanılgılardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir merci tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı kararlarındaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan merci tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.” şeklindeki ve yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/02/2014 tarihli ve 2013/70-2014/57 sayılı kararında “ Suç için ceza tertip edilirken dikkatsizlik sonucu iradi olmaksızın yapılan basit matematik hatalarının aleyhe değiştirmeme zorunluluğu ya da aleyhe düzeltme yasağının kapsamında değildir” biçimindeki açıklamalar karşısında, somut olayda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143/1, 145/1, 31/2, 62. maddeleri gereğince hükmedilen 11 ay 20 gün hapis cezasının, aynı Kanun’un 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi neticesinde, 350 gün adli para

cezası yerine, 320 gün adli para cezasına hükmedilerek hesap hatası yapıldığı, bu hatayı takiben aynı Kanun’un 52. maddesi gereğince bir gün karşılığı 20,00 Türk lirası hesabı ile paraya çevrilmesi neticesinde de, sonuç olarak 7.000,00 Türk lirası yerine, 6.400,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilerek hesap hatası yapıldığı, ancak bu hatanın mahallinde mahkemesince düzeltilebileceği gözetilmeksizin, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

... 4. Çocuk Mahkemesinin 27.02.2013 tarihli mahkumiyet hükmünün temyizi üzerine 13. Ceza Dairesinin 10.12.2015 gün ve 2014/38070 - 2015/19776 sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen kesin nitelikteki adli para cezasına ilişkin temyiz isteminin reddine, hırsızlık suçundan kurulan hükmün ise “aşamalarda yüklenen suçu kabul etmeyen suça sürüklenen çocuğun savunmasının aksine, yüklenen suçu işlediğini gösterir, hakkında hüküm kesinleşen...'in sonradan değiştirdiği soyut iddiası dışında, hükümlülüğüne yeterli, yasal ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi” şeklindeki gerekçe ile bozulmasına karar verilmesi nedeniyle mahkemesince bozmaya uyularak 01.03.2016 tarihinde bu kez beraatine karar verildiğine göre; adı geçen suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemenin 27.02.2013 tarih ve 2012/435 E., 2013/168 K. sayılı ilamı ile kesin olarak verildiğinden temyiz incelemesinin reddine karar verilen aynı olayla ilgili, mala zarar verme suçuna ilişkin de beraate karar verilmesi gerektiği hususu da belirlenmiş olup, bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın ... Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 16.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5491, Karar No: 2018/590, Tarih: 15.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/5491 E.  ,  2018/590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay ve ihbar tutanağı, güvenlik kamerası görüntüleri, müşteki beyanı ve tüm dosya kapsamından suça sürüklenen çocuğun hırsızlık eylemini saat: 16.10 sularında gerçekleştirdiğinin anlaşıldığı, suç tarihinde Adana ili için güneşin batış saatinin 17.28 olduğu göz önüne alındığında suça sürüklenen çocuğun eylemini TCK'nın 6/1-(e) maddesinde tanımlanan gündüz zaman diliminde işlediği ve mahkemeninde gece nedeniyle TCK'nın 143. maddesini uygulamadığı değerlendirildiğinden tebliğnamedeki bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müşteki ...'ın sorumlusu olduğu ŞOK Market isimli iş yerinden 19,45 TL değerindeki teneke kutu içerisindeki 5 litrelik ayçiçek yağını çalan suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeni ile 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/654, Karar No: 2023/1802, Tarih: 13.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/654 E.  ,  2023/1802 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/398 E., 2022/765 K.

DAVA TARİHİ : 09.12.2010

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını belirterek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun ( 4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına karar verilmesini, ortak çocuğun velayetinin babaya verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde, davanın reddine aksi halde ortak çocuk lehine 500,00 TL tedbir ve iştirak, kadın lehine 500,00 TL tedbir ve yoksulluk ve 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi 14.03.2012 tarihli kararı ile tarafların evlilik birliğinin yüklediği sorumlulukları karşılıklı olarak ihlal ettiğini, birbirlerine psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladıklarını, hal böyle iken evliliğin devamında korunmaya değer fayda kalmadığını, eşine şiddet uygulayıp evin bakım ve iaşesini ihlal etmeyi itiyat haline getiren erkeğin açıkça daha ziyade kusurlu bulunduğunu belirterek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, çocuk için aylık 300,00 TL tedbir, 340,00 TL iştirak nafakasına, kadın için aylık 200,00 TL tedbir, 230,00 TL yoksulluk nafakasına, kadın için 12.000,00 TL maddî ve 16.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı kadın tarafından hükmün tamamına yönelik olarak temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemiz 03.02.2021 tarihli ilamında, davalı kadının, temyiz dilekçesinde, karardan sonra ortak yaşamın devam ettiğini ileri sürdüğünü, kararın sekiz yıl gibi uzun bir süre geçtikten sonra tebliğe çıkarılmasının, davalı kadının birlikte ortak yaşamı devam ettirdiklerine yönelik iddiasının ciddiye alınıp üzerinde durulmasını gerektirir nitelikte olduğunu, karardan sonra tarafların ortak yaşamına devam edip birbirlerine atfedilebilecek kusurlu davranışları affedip en azından hoşgörüyle karşılayıp karşılamadıkları ve dolayısıyla tarafların bu yönde göstereceği deliller toplanarak yukarıdaki açıklamalar ışığında değerlendirilmesi gerektiğini belirterek hükmün bozulmasına karar vermiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, karar tarihi ve kararın tebliğe çıkartıldığı tarih arasında 8 yıllık bir sürenin mevcut olması vakıası ve davalı tanıklarının beyanları da dikkate alınarak boşanma sonrasında tarafların fiili birlikteliği sürdürdükleri ve haliyle boşanma davasına dayanak gösterilen olayların ortak yaşamın devam ettirilmesi nedeni ile affa mazhar olduğu kabul görmüş ve bu nedenle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek hükmün tamamı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık erkek tarafından açılan boşanma davasından sonra tarafların ortak yaşamı devam ettirip ettirmediği, af olgusunun ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 182 nci ve 330 uncu maddeleri. 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

İşbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5632, Karar No: 2013/10490, Tarih: 28.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/5632 E.  ,  2013/10490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı işveren hizmetinde 07.10.1998-26.07.2011 tarihleri arasında sahada teknisyen olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğinden bahisle feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının şifresi ile fatura iptali ve sayaç değişim işlemleri yapıldığı, yapılan bu işlemlerin bir çoğunun usulsüz doğalgaz bedelinin tahsilini engellemeye yönelik davranışlar olduğunu, davacının savunmasında bu işlemlerin arkadaşı ... tarafından gerçekleştirildiğini, ...’ün kendi şifresini bildiğini belirttiğini, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin geçersiz nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı işverenin; iş sözleşmesini haklı ve geçerli nedenle feshedip etmediği taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda davacının iş sözleşmesinin 2005-2006 yılından itibaren yapılan usulsüz abonelik iptali, sözleşme değişikliği, fatura iptalleri gibi işlemlerin davacının kullanıcı şifresiyle yapıldığının tespit edildiği gerekçesiyle feshedildiği, bu olayla ilgili soruşturma sırasında davacının ifadesinde işlemleri kendisinin yapmadığını ... isimli arkadaşı tarafından şifresinin bilindiğini belirttiği, hakkında aynı nedenle soruşturma yapılan ...’ün işlemlerden bazılarını yaptığını kabul ettiği, kabul etmediği işlemlerden bazılarının ise yine bu işçi tarafından yapıldığının tespit edildiği ancak kalan işlemlerin ise bizzat davacı tarafından mı yoksa ... tarafından mı yapıldığının tespit edilemediği, ancak söz konusu işlemlerin davacıya ait şifre ile yapıldığı, başkasına şifreyi söylememesi gerekmesine rağmen çalışma arkadaşı ... tarafından bunun bilindiği, bu haliyle işin yürütümünde ve akışında olumsuzluk meydana geldiği, feshin en azından geçerli olduğu,

feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı feshin hak düşürücü süre içerisinde kullanılıp kullanılmadığının ileride açılması muhtemel tazminat davasında tartışılabileceği dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Sonuç:

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı feshin hak düşürücü süre içerisinde kullanılıp kullanılmadığının ileride açılması muhtemel tazminat davasında tartışılabileceği dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Sonuç:

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı (86.00) TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 28.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.