muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/132, Karar No: 2017/3219, Tarih: 18.04.2017

Yukarıda yapılan bu açıklamalardan sonra 818 sayılı Borçlar Kanununun 332. maddesinin karşılığı olarak çağdaş yaklaşımla düzenlenen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 417. maddesinin 2. fıkrasında; "İşveren, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçilerde iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü" olacağı belirtilerek, İş Kanununun mülga 77/1. maddesiyle bütünlük sağlandığı gibi 3. fıkrasında; "İşverenin yukarıdaki hükümler dahil kanuna ve sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle işçinin ölümü, vücut bütünlüğünün zedelenmesi veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmini sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk hükümlerine tabi" olduğu hükme bağlanmak suretiyle, hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sorumluluğun hukuki niteliği konusunda tartışmalar sona erdirilmiş, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan ölüme ve vücut bütünlüğünün zedelenmesine veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmininde sözleşmeden doğan sorumluluk hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununun mülga 77. ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4. ve 5. maddeleri işverenin yükümlülüklerini, 19. madde de çalışanların yükümlülüklerini çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4. ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümlerini işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirmek gerekmektedir. Bu sebeple mevzuatta yer alan tenik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanununun 417/2. maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının da açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ... AŞ.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili Soma ilçesinde bulunan Eynez yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda Soma maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Ayrıca, davacılar birden çok olsa da aynı uyuşmazlığa ve hukuki sebebe dayalı olarak ve tek bir başvurma harcı ile dava açılmıştır.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nde birlikte dava açan ve tek vekille temsil edilen davacıların davasının kabulüne veya kısmen kabulüne karar verilmesi halinde, vekalet ücretinin ne şeklilde tayin edilmesi gerektiği noktasında bir düzenleme bulunmamakla birlikte, tarifenin 3/1.maddesinde; avukatlık ücretinin belirlenmesinde, avukatın emeği, çabası, işin önemi niteliği ve davanın süresi göz önünde tutulacağı; aynı maddenin 2. fıkrasında ise, müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek; ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise, her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunacağı belirtilmiştir. Anılan maddenin amacına hakim olan ilke gözetildiğinde, birden fazla davacının birlikte dava açması ve tek vekille temsil edilmeleri halinde, davanın kabul edilen bölümü üzerinden davacılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre kararda sair yönlerden bir yanlışlık yok ise de, somut olaya bakıldığında, yerel mahkemece kabul edilen manevi tazminat taleplerinin toplamı üzerinden davacılar lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, her bir davacı lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Hüküm fıkrasının vekalet ücretlerine ilişkin 9, 10, 11. bentlerinin tamamen silinerek yerlerine geçmek üzere,

“9-Karar tarihinde yürürlükte bulunan 2016 yılı A.A.Ü.T.'nin 10/1.maddesi uyarınca davacı ... açısından hesap edilen 2.400,00-TL, davacı ... açısından hesap edilen 2.400,00-TL, davacı ... açısından hesap edilen 2.400,00-TL olmak üzere toplam 7.200,00 TL vekalet ücretinin davalı ....'den alınarak davacılara verilmesine, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün toplam vekalet ücretinin 6.950,00 TL'sından müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasına," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davalılardan TKİ Genel Müdürlüğü yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ye iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan TKİ Genel Müdürlüğü'ne yükletilmesine,

18/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2128, Karar No: 2023/1147, Tarih: 16.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/2128 E.  ,  2023/1147 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2222 E., 2021/2037 K.

DAVA TARİHİ : 28.03.2014

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova Aile Mahkemesi

SAYISI : 2014/245 E., 2019/672 K.

Taraflar arasındaki ziynet eşyalarının aynen, mümkün olmaması halinde bedelinin tahsili ve katılma alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince katılma alacağı davası yönünden davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, ziynet alacağı davasının ise reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Taraf vekillerinin katılma alacağı davası yönünden temyiz dilekçelerinin incelemesinde;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre katılma alacağı yönünden davalı aleyhine hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 33.069,25 TL, davacının reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar ise 44.430,75 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; taraf vekillerinin katılma alacağına yönelik temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı kadın vekilinin ziynet eşyalarının aynen, mümkün olmaması halinde bedelinin iadesine ilişkin aleyhine hükmedilen karar yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekilinin ziynet eşyalarının aynen, mümkün olmaması halinde bedelinin iadesine ilişkin aleyhine hükmedilen karar yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında ilk boşanma davasının 2010 yılında açıldığını, bu tarihten beri tarafların ayrı yaşadıklarını, müvekkilinin müşterek konuttan darp edilerek zorla kovulduğunu, davalı tarafından kilidin değiştirildiğini, hem evine dönemediğini hem de altınlarını alamadığını, müvekkilinin evlenmeden önce çalışarak biriktirdiği paralarla kendisine aldığı ve düğünde takılan 13 adet ... burması bilezik , 5 adet geniş ray bilezik, 1 adet 22 ayar altın set takımı, 18 ayar bir adet bileklik, 14 ayar 4 adet ince bilezik, 14 ayar 3 adet künye ve 49 adet çeyrek altın olduğunu, boşanma dava süresince davalının müvekkiliyle birlikte aldıkları ortak konutu babasına mal kaçırmak amacıyla devrettiğini, müvekkilinin 1997-2008 yılları arasında çalıştığını, işten ayrılma tazminatı ve biriktirdiklerinin, evin alınmasında kullanıldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 13 adet (21 gr'lık) ... burması bilezik, 5 adet (23 gr'lık) geniş ray bilezik, 1 adet 22 ayar (50 gr'lık) altın set takımı, 18 ayar (15 gr'lık) bir adet bileklik, 14 ayar (18 gr'lık) 4 adet ince bilezik, 14 ayar (8 gr'lık) 3 adet künye ve 49 adet çeyrek altının aynen teslimi veya 25.000,00 TL'nin karar tarihindeki değerinin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsili; taşınmaz nedeniyle taşınmazın karar tarihindeki gerçek değerinin 1/2'sinin istemi veya 25.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsili talep etmiştir

2. Davacı kadın cevaba cevap dilekçesinde; ilk boşanma davası reddedildiği için daha önce açılan mal rejiminin tasfiyesi davası konusuz kaldığından reddedildiğini, kesin hüküm oluşturmayacağını, müvekkilinin evden kovulduktan bir gün sonra davalının taşınmazı babasına devrettiğini, davalının kötüniyetli olduğunu, müvekkilinin evden dayak ve darp ile kovulduğunu, ziynet eşyalarını alamadan ayrıldığını, davalının ve ailesinin altınlara el koyduğunu, ziynet eşyalarının kişisel mal olduğunu, taşınmazın parasının davalının babası tarafından yatırılmasının davalının babası tarafından alındığını göstermediğini beyan etmiştir.

3.Davacı kadın vekili 10.06.2019 tarihli dilekçesiyle, talep miktarını katılma alacağı yönünden 77.500,00 TL'ye, ziynet alacağı yönünden 97.424,00 TL'ye yükselterek, ziynet eşyalarının iadesi yada karar tarihindeki değerinin yasal faizi ile isteminde dava açılış tarihinde belirtilen 25.000.00 TL'nin yasal faizi dava tarihinden itibaren, bilirkişi raporu sonucunda artırılan dava değerinin 72.424,00 TL'sine ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsili; dava konusu gayrimenkulün 1/2 hissesinin dava değeri bilirkişi raporu sonucunda artırılan dava değerinin 25.000.00TL'sine dava tarihinden itibaren yasal faiz ile tahsilini geri kalan 52.500,00 TL'sine ıslah tarihindan yasal faizi ile birlikte tahsili talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; davacının daha önce açtığı mal rejimi davasının reddedildiğini, kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, davacının ailesine haber vererek tarafların müşterek çocuğunu da alarak tüm ziynet eşyalarıyla birlikte evden ayrıldığını, eğer ziynet eşyaları da ortak edinilmiş ise müvekkilinin de 1/2 oranında hakkı olduğunu, davacının 2010 yılında yaptırdığı tespit dosyasında ziynet eşyaları davacıda olduğu için tespitinin imkansız olduğunu, taşınmazın babası tarafından satın alındığını, satış parasının babası tarafından gönderildiğini, tarafların taşınmazın alınmasına katkısı olmadığını, daha sonra müvekkilinin bedelini babası ödediğinden babasına devrettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taşınmazın bilirkişi raporuna göre edinme değerinin 75.000,00 TL olduğu, 43.000,00 TL'sinin davalının babası tarafından ödendiği, davalının lehine bu oranda kişisel mal denkleştirmesi yapıldığı, sonucuna göre davacının 33.069,25 TL katılma alacağı olduğu; davacının ziynetlerin davalı tarafından elinde alındığını, kullanıldığını iddia ettiği, tanık beyanlarından ziynetlerin davalı tarafından alındığının her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı şekilde ispatlanamadığı, altınların varlığı CD dökümleri ile ispatlanmış ise de, altınların davalıda kaldığı, onun tarafından kullanıldığı ispatlanamadığı, kadının evden ayrılış şekline göre ziynet eşyalarını yanında götürme imkanının olduğu gerekçesiyle davacı tarafından davalı aleyhine açılan mal rejiminin tasfiyesine ilişkin katılma alacağı davası yönünden davanın kısmen kabulüyle dava konusu taşınmaza ilişkin 33.069,25 TL katılma alacağının karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline; davacı tarafından davalı aleyhine açılan ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili ve davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili ve davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili, ziynet alacağı yönünden eksik inceleme ile karar verildiğini, ceza dosyasında müvekkilinin şiddet ve darp ile evden çıktığının sabit olduğunu, delil listesindeki delillerin incelenmediğini, Mahkemece belirlenen ziynetlere ilişkin iddianın yanlış olduğunu, ziynet eşyalarının erkek tarafından kullanıldığına yönelik iddiaları olmadığını, müvekkilinin evden boşanma niyeti ve iradesi ile ayrılmadığını, müvekkilinin ziynet eşyalarını almadan evden çıkmak zorunda kaldığını, kilit değiştirildiği için de eve dönemediğini, müvekkilinin daha önce de dayak yediği için evden ayrıldığını, tekrar evine döndüğünü, ziynet eşyalarına yönelik taleplerinin kabul edilmesi gerektiğini; taşınmazın alınmasında davalının babasının katkısı olmadığını, davalının babasının hesabından gönderilen paraların taraflarca verilen para olduğunu, davalının aynı gün hesabından para çekildiğini, çekilen paranın kişisel mal olmadığını, taşınmazın davalı tarafından muvazaalı olarak devredildiğini, evden ayrılırken jandarma eşliğinde sadece küçük bir çantada çocuğun yedek kıyafetlerinin alındığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı erkek vekili, taşınmazın parasının müvekkilinin babası tarafından verildiğini, bu nedenle davacının katılma alacağı olmadığını, evin tadilatı için gerekli masrafların da müvekkilinin babası tarafından karşılandığını, evin gerçek sahibinin müvekkilinin babası olduğunu, taşınmazın 43.000,00 TL'ye satın alındığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç