muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2489, Karar No: 2025/1020, Tarih: 18.02.2025

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalı tarafından ileri sürülen istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı, ihtiyati tedbir kararının devam ettiği gözetildiğinde davacı şirket temsilcisinin istinaf başvurusunda hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun usulden reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, genel kurul kararının ticaret siciline tesciline ve tescilin Ticaret Sicil Gazetesinde ilanı istemine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

1.Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Vekalet ücreti, HMK'nın 323. maddesi kapsamında yargılama giderlerindendir. Yargılama sonucunda aleyhine hüküm verilen tarafça vekalet ücreti ödenmesine karar verilir. Yargı organlarınca vekalet ücretine hükmedilebilmesi için bir tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi ve davanın da kısmen ya da tamamen bu taraf lehine sonuçlanması gerekir. Davacı şirket yetkilisi tarafından açılan işbu dava, şirket yetkilisince takip edilmiştir. Karar tarihi itibariyle davacı şirketi davada temsil eden bir vekil bulunmadığı ve bu husus gerekçeli karar başlığında da gösterildiği halde karar tarihi itibariyle kendisini vekille temsil ettirmeyen davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nın 370/2 hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ile İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalının temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (5) numaralı bendinde yer alan “Kendini vekille temsil ettiren davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca 17.900,00-TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” ibaresinin çıkarılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3577, Karar No: 2016/6291, Tarih: 30.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/3577 E.  ,  2016/6291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1– ... İletişim isimli işyeri yetkilisi olan sanığın müşteki adına sahte GSM abonelik sözleşmeleri düzenlemek suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediğinden bahisle hakkında açılan kamu davasında, sanığın ... İletişim'in alt bayii olduğunu, suça konu GSM abonelik sözleşmesinin ... İletişim yetkilileri tarafından düzenlendiğini savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından, ... İletişim'in suç tarihinde yetkilisinin kim olduğu tespit edilip, sanığın savunması doğrultusunda ifadesine başvurulması ve gerektiğinde ... İletişim'in yetkilisi ile ilgili personelin suç tarihinden önceki resmi kurumlardan temin edilecek imza ve yazı örnekleri getirtilip, huzurda alınan yazı ve imza örnekleri ile birlikte GSM abonelik sözleşmesi üzerindeki yazı ve imzaların ... İletişim'in yetkilileri ile personelinin eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ve abonelik sözleşme kayıtlarının bilgisayar üzerinden kod numarası yazılarak oluşturulduğunun anlaşılmasına göre, dava konusu sözleşmenin hangi işyerinde düzenlendiğinin suçun işlendiği yeri saptama bakımından önem arzettiği gözetilerek, ... İletişim Hizmetleri A.Ş.'den bilgi işlem kayıtlarına göre sözleşmenin hangi bayiye ait bilgisayarda yapılmış olduğunun mevcut log kayıtlarından anlaşılması mümkün ise bunun tespit edilmesi talep edilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

2– Kabule göre de;

a) Suçun sübutu halinde, hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan aynı Kanunun 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükümleri ve TCK'nun 7. maddesi karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan ve lehe olan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’nun 56. maddesindeki düzenleme de gözetilerek, sanığa ön ödeme önerisinde bulunulmasından sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdirinde zorunluluk bulunması,

b- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerekliliği,

b- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerekliliği,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8742, Karar No: 2012/10389, Tarih: 06.12.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/8742 E.  ,  2012/10389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Davada Hazine taraf olup, meşelik vasfıyla tespit edilen taşınmaza itiraz edildiği ve taşınmazın yakın sınırında orman bulunması nedeniyle 6831 sayılı Yasa'nın 1. maddesi uyarınca orman sayılıp sayılmadığı yönünden inceleme yapılması gerekmektedir. Davanın açıklanan bu niteliğine göre Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 gün ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 20. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır. Bu nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7260, Karar No: 2018/3457, Tarih: 27.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7260 E.  ,  2018/3457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 332. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2) Engel adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında tayin edilen 12 gün hapis cezasının, süresi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/28964, Karar No: 2024/826, Tarih: 17.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/28964 E.  ,  2024/826 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/193 E., 2023/474 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Balıkesir Cumhuriyet Başsavcılığının 21.03.2012 tarihli ve 2012/1184 Esas No.lu iddianamesi ile, suça sürüklenen çocuğun, olay günü saat 21.35'te Gençlik ve Spor Hizmetleri İl Müdürlüğüne ait Atatürk Stadyumuna araç giriş yerinden girdiği, kapalı tribün bölümüne geçerek kontrol odasının giriş kapısının kilit kısmını kırarak odaya girdiği, içeride çalınacak kıymetli eşya ve para aradığı, stadın alarm cihazının devreye girmesi üzerine herhangi bir şey alamadan kaçtığı, kontrol odasının giriş kapısı üzerinden elde edilen parmak izinin suça sürüklenen çocuğun sağ el baş parmak izi olduğunun belirlendiği iddiası ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a, 143/1, 35/1-2, 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Balıkesir Çocuk Mahkemesinin, 28.05.2013 tarihli ve 2012/247 Esas, 2013/289 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/3. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tayın olunan kısa süreli hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1, 52/1,2,3. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkındaki mahkûmiyet kararının, sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 04.05.2017 tarihli ve 2014/32787 Esas, 2017/5111 Karar sayılı kararı ile, hırsızlık suçundan kurulan hükmün "Hırsızlık suçundan dolayı herhangi bir zararın söz konusu olmaması ve suça sürüklenen çocuğun daha önce kasıtlı suçtan mahkûmiyetinin bulunmaması karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden, 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesinin (b) bendinde belirtilen, “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları” koşulunun değerlendirilmesi suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına karar verilmesi gerekirken, TCK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Balıkesir Çocuk Mahkemesinin 24.11.2017 tarihli ve 2017/273 Esas, 2017/453 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/3. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tayin olunan kısa süreli hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1, 52/1,2,3. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 11.12.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

5. Amasya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2020/97 Esas, 2022/288 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanmış; Balıkesir Çocuk Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli, 2022/299 Esas, 2022/501 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/3. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1,3, 52/1,2,3,4. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, birer ay ara ile 24 eşit taksitte ödenmesine karar verilmiştir.

6. Kararın suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 15.02.2023 tarihli ve 2022/15018 Esas, 2023/612 Karar sayılı kararı ile "Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması" nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, mahkûmiyet kararının dosya kapsamına ve hukuka aykırı olduğu, suça sürüklenen çocuğun suçu işlemediği, zamanaşımının dolduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, mahkûmiyet kararının dosya kapsamına ve hukuka aykırı olduğu, suça sürüklenen çocuğun suçu işlemediği, zamanaşımının dolduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 24.01.2012 tarihinde, Gençlik ve Spor Hizmetleri İl Müdürlüğüne ait Atatürk Stadyumunun kapalı tribününde bulunan kontrol odasının giriş kapısının kilit kısmının kırılarak odaya girildiği, stadın alarm cihazının saat 21.35'te devreye girmesi üzerine içeriden bir şey alamadan şahsın kaçtığı, kontrol odasının giriş kapısı üzerinden elde edilen parmak izinin AFİS veri ortamında mukayese işlemi yapıldığında suça sürüklenen çocuğun sağ el baş parmak izi ile aynı olduğunun belirlendiği olayda; Mahkemece "Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde bally kullandığını, stada gidip gitmediğini, buradan hırsızlık yapıp yapmadığını hatırlayamadığını, suçsuz olduğunu savunmakta ise de, olay yerinden elde edilen parmak izlerinin çocuğa ait olduğunun belirlenmesi, suça sürüklenen çocuğun aşamalarda stad civarında bally kullandığını kontrol odasına girip girmediğini hatırlamadığını zarar verip vermediğini hatırlamadığını ifade etmek sureti ile suçlamaları tevilen kabul etmiş olması, yakalama ve tespit tutanakları, kamera görüntüleri birlikte değerlendirildiğinde suçsuz olduğuna dair savunmalarına itibar etmenin mümkün bulunmadığı, böylece çocuğun atılı suçu işlediği kanaatine varıldığından sübuta eren suçtan mahkumiyetine dair önceki hüküm açıklanmak suretiyle aşağıdaki şekilde hüküm kurulduğu" belirtilmiştir.

2. Hukuki süreç başlığı altında 6. maddede belirtilen bozma gereği yerine getirilmiş; Mahkemece "Suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporu içeriği ile bizzat Mahkemede dinlenen çocuk hakkında 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 31/2, Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/3. maddeleri gereğince yapılan değerlendirmede, suça sürüklenen çocuğun olay tarihi itibariyle atılı suç yönüyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğu" kabul edilmiştir

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Suçun işlendiği kontrol odasının giriş kapısı üzerinden elde edilen parmak izinin suça sürüklenen çocuğa ait olduğunun tespit edilmesi ve suça sürüklenen çocuğun da stad çevresinde bally kullanması nedeniyle hatırlamadığını belirtmesi karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,15.02.2023 tarihli bozma ilâmında da belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuğun Gençlik ve Spor İl Müdürlüğüne ait Atatürk Stadyumunun kontrol odasının kapısını kırarak içeriye girmesi biçimindeki eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a, 143/1, 31/3. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunda, suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâllerinin de aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 10 yıllık olağan ve 15 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiş; suça sürüklenen çocuğun Gençlik ve Spor İl Müdürlüğüne ait stadyumdan hırsızlık yapması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-b maddesi uygulanmak suretiyle hüküm kurulması, suç tarihi itibarıyla her iki bentteki hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Balıkesir Çocuk Mahkemesinin, 19.10.2023 tarihli ve 2023/193 Esas, 2023/474 Karar sayılı kararında, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1924, Karar No: 2016/2614, Tarih: 10.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1924 E.  ,  2016/2614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine dair ...6. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2014/33 esas, 2015/114 sayılı kararını müteakip, ...2. Çocuk Mahkemesinin 02/09/2015 tarihli ve 2015/724 esas, 2015/500 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ...1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ...6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 10/09/2015 tarihli ve 2015/1111 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.