muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/193, Karar No: 2022/193, Tarih: 22.03.2022

Diğer taraftan 5237 sayılı TCK’nın "Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi" başlıklı 2. maddesinin 3. fıkrasında; "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz" hükmü getirilmiştir. Maddenin gerekçesinde; "Böylece ceza kanunlarının bireye güvence sağlama işlevinin bir gereği daha yerine getirilmiş olmaktadır. Yeni tarihli ceza kanunlarında da kıyas yasağına ilişkin olarak açık hükümlere yer verilmektedir. Örneğin yeni Fransız Ceza Kanununda bu husus 'ceza kanunları dar yorumlanır' biçiminde ifade edilmiştir. Kıyas yasağıyla getirilen güvencenin tam anlamıyla uygulanabilmesini mümkün kılmak amacıyla, kıyasa yol açacak şekilde yapılacak geniş yoruma da başvurulamayacağı açıkça ifade edilmiştir. Ancak bu hükümle ceza hukukunda genişletici yorum tümüyle yasaklanmamakta, sadece bu yorum biçiminin kıyasa yol açacak şekilde uygulanmasının önüne geçilmek istenmektedir" denilmiştir. Ayrıca maddenin üçüncü fıkrasında yer alan diğer nitelikli hâller ayrı ayrı değerlendirildiğinde bu nitelikli hâllerin uygulanabilmesi bakımından bir tesadüfiliğin söz konusu olmadığı da görülecektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Olay tarihinde ... Açık Ceza İnfaz Kurumu’ndan izinli olarak ayrılan sanığın, yolcu olarak bulunduğu belediye otobüsündeki 16 yaş içerisinde olan mağdurenin önce eline dokunup sürttüğü, devamında mağdurenin sol bacağına eliyle temas ederek okşadığı ve nihayetinde kalçasını sıktığı, mağdurenin bağırarak tepki göstermesi üzerine eylemlerine son veren sanığa otobüste bulunan diğer yolcuların da tepki gösterdikleri, otobüs şoförünün yol üzerinde devriye görevini ifa etmekte olan polis memurlarını görerek otobüsü durdurması üzerine ön kapıdan ağlayarak inen mağdurenin, sanığın kendisine yönelik eylemlerini anlattığı ve bu şekilde intikalin gerçekleştiği anlaşılan olayda;

Sanığın mağdureye yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlediği yerin belediye otobüsü olması nedeniyle bir arada yaşanan yer olarak kabulü mümkün olmadığı gibi, otobüsün insanların kendi inisiyatifleri doğrultusunda bir araya geldikleri bir yer olması, dolayısıyla sanıkla mağdurenin bu ortamda bir arada bulunmalarında bir zorunluluktan söz edilememesi karşısında, suçta ve cezada kanunîlik ilkesi de gözetildiğinde; otobüsün kalabalık olması nedeniyle mağdureye yönelik cinsel eylemlerini bu durumun sağladığı kolaylıktan faydalanarak işlediği kabul edilse dahi bu nitelikli hâlin uygulanabilmesi için aranan diğer koşulun gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkında TCK’nın 103/3-b maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, isabetli bulunmayan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, isabetli bulunmayan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Olay tarihinde 16 yaşında olan...Pekbalıkçı öğrenim gördüğü okuldan çıkıp arkadaşlarıyla birlikte 42 numaralı belediye otobüsüne binmiştir. Mağdurenin arkadaşlarına çantasını gösterirken sanık önce yaşı küçük mağdurenin elini tutmuş mağdure kendisine bakınca elini bırakmıştır. Sanık daha sonra mağdurenin sol bacağının elini gezdirerek mağdur poposuna doğru okşayıp, sert bir şekilde poposunu sıkmıştır. Mağdurenin ne yapıyorsun terbiyesiz adam diye bağırması otobüste bulunan kişiler tarafından yakalanmış ve olay polise intikal ettirilmiştir.

Sanık hakkında açılan dava sonucunda yapılan yargılamada Yerel mahkemece TCK 103/1 maddesi gereğince verilen ceza suçun işlendiği belediye otobüsünün TCK 103/3-b kapsamında toplu yaşam alanı olduğu gerekçesiyle yarı oranda artırılmıştır. Yargıtay 14. Ceza Dairesi yapılan temyiz incelemesinde, suçun işlendiği belediye otobüsünün TCK 103/3-b kapsamında toplu yaşam alanı olmadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermiştir. İlk Derece Mahkemesi eylemin gerçekleştiği belediye otobüsünün, TCK 103/3-b kapsamında toplu yaşam alanı olduğu gerekçesiyle kararına direnmiştir. Yargıtay Ceza Genel Kurlunda direnme kararı hakkında yapılan görüşme sonucunda itirazın oy çoğunluğu ile direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Sanığın istinat edilen cinsel saldırı suçu sabit olup, bu konuda itilaf ve tartışma yoktur. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızdaki görüş ayrılığı cinsel saldırı suçunun işlendiği belediye otobüsünün TCK 103/3-b maddesi kapsamında toplu yaşam alanı olup olmadığına ilişkindir.

Sanık daha önce minibüste yaşı küçük bir mağduru kalçasını okşamak suçundan bulunduğu cezaevinden izinli olarak çıktığı sırada, tekrar belediye otobüsünde mağdure...Pekbalıkçı’ya cinsel saldırıda bulunarak isnat edilen suçu işlemiştir.

Olayımızda öğrenci olan ve ayakta yolcu olarak otobüste seyahat eden yaşı küçük mağdura karış cinsel suç gerçekleşmiştir Cinsel saldırı suçunun işlendiği toplu taşıma aracı belediye otobüsüdür. Tüm halkın yararlanmasına tahsis edilen belediye otobüsleri tamamen dolana kadar duraklarda bulunan yolcuların almak zorundadır. Pek çok yolcu ayakta sıkışarak seyahat etmektedir. Özellikle bayan yolcuların otobüse binme, otobüs içerisinde ilerleme ve ayakta bekleme, otobüsten inme sıralarındaki yolcu yoğunluğu nedeni ile sürtünme, dokunma gibi çeşitli cinsel saldırılara karşı daha savunmasız ve korunmasız durumda kalmaktadır.

Özellikle insanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle işlenmesi suçun nitelikli hali olarak sayılmıştır. 'İnsanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle,' şeklinde düzenlenen hükümle hedeflenen; yalnızca evde, otelde, yurtta, okulda veya barınma veya günün belirli bir süresi kalma özelliği taşıyan yerlerde, ... yerlerinde değil de, insanların toplu taşıma araçlarında, sinema, tiyatro, lokanta, eğlence merkezi, lunapark gibi yerlerde bulundukları sırada, bu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanılması suretiyle yapılan cinsel saldırıların daha ağır cezalandırılmasıdır. Cinsel saldırı, çocukların cinsel istismarı gibi suçlar; toplu taşıma araçlarının, stadyumların, gösteri ve toplantı alanlarının, eğlence yerleri ile alışveriş merkezlerinin, sinema, tiyatro, lunapark, konser, yılbaşı kutlamalarının sağladığı kolaylıklarla işlenebilmektedir.

Fail kalabalık ortamdan ve yaşanan sıkışıklıktan yararlanarak, cinsel içerikli saldırı veya cinsel istismar niteliğindeki davranışlarla mağdurun vücut dokunulmazlığını ihlal edebilmektedir. Kanun koyucu, tüm bu yerlerde yaşanabilecek mağduriyetlerden dolayı daha ağır ceza sorumluluğu öngörmeyi hedeflenmiştir. Kanun koyucu 'toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların' ibaresiyle; yalnızca konut, otel, ... yerlerini kapsama almamış, bunun yanında insanların toplu olarak bulundukları tüm yerleri nitelikli hale dahil etmiş ve hükümde geçen 'yaşama zorunluluğu' kavramı ile de birlikte yaşamayı, barınmayı, kalmayı ve konaklamayı değil, bunu aşacak şekilde insanların kalabalıklar halinde bulundukları ortamları işaret etmiştir.

Günümüz koşulları da özellikle büyük şehirlerde insanlar otobüs, metro, metrobüs, tramvay gibi toplu taşıma araçlarında seyahat etmek suretiyle yaşamlarının bir bölümünü geçirmek zorunda kaldıklarından, artık günlük hayatın idamesi için bu araçlarla seyahat etmek zorunluluk arz ettiğinden bu tür toplu taşım araçlarındaki seyahat ortamının da insanların bir arada yaşama zorunluluğunda bulundukları ortam olarak kabulü gerekir.

Yukarıda izah edilen nedenlerle sanığın atılı suçu belediye otobüsü gibi insanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu bir ortamın sağladığı kolaylıktan faydalanarak işlemiştir. Olayda yerel Mahkeme 103. maddesinin 3. fıkrasının (b) bendinin uygulanma koşullarının gerçekleştiğine karar vermiştir. Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin olayda 103/3-b maddesi koşullarının oluşmadığına dair 18/10/2016 tarih ve 2016/7521 Esas- 2016/7172 Karar sayılı bozma ilamına direnen Yerel Mahkeme kararının isabetli olduğu kanaatinde olduğumdan,

Yerel Mahkemenin direnme kararının bozulmasına karar veren, Ceza Genel Kurulu sayın çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşünceyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Yerel Mahkemenin direnme kararının bozulmasına karar veren, Ceza Genel Kurulu sayın çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşünceyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-)... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2016 tarihli ve 405-464 sayılı direnme kararına konu hükmünün;

A-)Sanık hakkında TCK’nın 103/3-b maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığının gözetilmemesi,

B-)24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

nedenleriyle BOZULMASINA,

2-) Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.03.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15840, Karar No: 2015/5632, Tarih: 15.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/15840 E.  ,  2015/5632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/374246

MAHKEMESİ : Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/458 (E) ve 2013/929 (K)

SUÇ : 7258 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'nın davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, şikayetçi vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 15.10.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sayın Daire çoğunluğu ile aramızdaki hukuki uyuşmazlık; T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı Spor Toto Teşkilat Başkanlığı’nın davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunup bulunmadığının değerlendirilmesinin önsorun olarak belirlenmesine ilişkindir.

Bilindiği üzere futbol ve diğer spor müsabakalarında şans oyunları düzenlenmesi konusu önemi gereği 7258 sayılı Kanun ile düzenlenerek; bu konuda Gençlik ve Spor Bakanlığı Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'nın tek karar alıcı, uygulayıcı ve denetleyici kurum olduğu söz edilen Kanun'da düzenlenmiştir. Gerçekten, adı geçen Kanun'un 1. maddesinde “Yurtiçinde ve yurtdışında spor müsabakaları üzerine sabit ihtimalli ve müşterek bahis oyunlarını oynatmak üzere, Gençlik ve Spor Bakanlığına bağlı, tüzel kişiliği haiz Spor Toto Teşkilat Başkanlığı kurulmuştur “ normu yer almaktadır.

7258 sayılı Kanunun 2/1-(b) maddesinde; “Spora dayalı bahis ve şans oyunlarına yönelik mevzuata aykırı iş ve eylemlerin önlenmesi için gerekli denetimleri yapmak, faaliyetlerde bulunmak ve tedbirleri almak” ve yine aynı maddenin (e) bendinde ise, “izinsiz olarak spora dayalı bahis ve şans oyunları düzenleyen, başbayilik veya bayilik faaliyetinde bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek ve bunlar hakkında gerekli yasal işlemleri yapmak” hususları Gençlik ve Spor Bakanlığı Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'nın görev ve yetkisi olarak düzenlenmiştir.

Görülmekte olan davada anılan Kanun'un 5. maddesinde suç olarak tanımlanan “Kanunun verdiği yetkiye dayalı olmaksızın spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli ve müşterek bahis veya şans oyunlarını oynatmak ya da oynanmasına yer veya imkân sağlamak” ile “yurt dışında oynatılan spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli veya müşterek bahis ya da şans oyunlarının internet yoluyla ve sair suretle erişim sağlayarak Türkiye’den oynanmasına imkân sağlamak” fiilleri davaya konu edilmiştir.

Görülmekte olan davada anılan Kanun'un 5. maddesinde suç olarak tanımlanan “Kanunun verdiği yetkiye dayalı olmaksızın spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli ve müşterek bahis veya şans oyunlarını oynatmak ya da oynanmasına yer veya imkân sağlamak” ile “yurt dışında oynatılan spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli veya müşterek bahis ya da şans oyunlarının internet yoluyla ve sair suretle erişim sağlayarak Türkiye’den oynanmasına imkân sağlamak” fiilleri davaya konu edilmiştir.

7258 sayılı Kanunun suç olarak tanımladığı (kısaca) “Kanun'un verdiği yetkiye dayanmaksızın bahis oynatmak ve buna aracılık etmek” olarak tanımlanabilecek fiillerin hukuki olarak takibini yapmak görevi ve yetkisi ise, anılan Kanun ile Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'na verilmiştir. Gerçekten Kanun 2/1-(b,e) maddelerinde Başkanlığa, spora dayalı bahis ve şans oyunlarına yönelik mevzuata aykırı iş ve eylemlerin önlenmesi için;

-Gerekli denetimleri yapmak, faaliyetlerde bulunmak ve tedbirleri almak,

-İzinsiz faaliyette bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek ve bunlar hakkında gerekli yasal işlemleri yapmak,

görev ve yetkisi tanımıştır. Anılan düzenlemede söz edilen “gerekli yasal işlemleri yapmak” şeklindeki görev ve yetkinin suç faiilleri hakkında adli mercilere ihbarda bulunmak ile kamu davasına katılmak yetkisini de içerdiği şüphesizdir. Gerçekten Kanun'un 1. maddesinde söz edilen Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'nın kuruluş amacı ile 2. maddesindeki “görev ve yetkileri” gözetildiğinde anılan Başkanlığın, somut davaya konu edilen suçla korunan hukuki değerin sahibi olarak bu hukuki değeri koruma görevi ve yetkisi bulunduğu, bu itibarla atılı suçtan doğrudan zarar gördüğüne kuşku bulunmamaktadır.

7258 sayılı Kanun'un 2/1-(e) maddesinde yer verilen “izinsiz olarak spora dayalı bahis ve şans oyunları düzenleyen, başbayilik veya bayilik faaliyetinde bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek....” görev ve yetkisinin Spor Toto Teşkilat Başkanlığına verilmiş olması bu bakımdan önem arz etmektedir. Öyle ki uygulanacak yaptırımların esalarını belirleme yetkisi dahi tanınan İdarenin atılı suçtan doğrudan zarar gördüğüne kuşku bulunmamaktadır. Bu itibarla, Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'nın Kanun'da açıkça ortaya konulan kuruluş amacı ile 2. maddesindeki “görev ve yetkileri” gözetildiğinde kamu davasına katılma yetkisi bulunduğunun kabulü gereklidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 2012/7.MD-1423 Esas, 2013/260 Karar sayılı ve 28.05.2013 tarihli içtihadında 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununa aykırı hareket etme suçundan açılmış bir davada ilgili kurum olan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun suçtan doğrudan zarar gördüğüne ve davaya katılabileceğine karar vermiştir. Ceza Genel Kurulu kararında aynen şu gerekçelere yer vermiştir:

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 2012/7.MD-1423 Esas, 2013/260 Karar sayılı ve 28.05.2013 tarihli içtihadında 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununa aykırı hareket etme suçundan açılmış bir davada ilgili kurum olan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun suçtan doğrudan zarar gördüğüne ve davaya katılabileceğine karar vermiştir. Ceza Genel Kurulu kararında aynen şu gerekçelere yer vermiştir:

“… Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun kamu düzenine ilişkin hak ve yetkileri, görevleri ve gelirleri dikkate alındığında, kullanıcıların telsiz cihaz veya sistemlerini kurumun düzenlemeleri ve telsiz ruhsatnamesinde belirtilen esaslara uygun olarak kurmak ve kullanmak mecburiyetinde olmaları, bu konuda kurumun denetim yükümlülüğünün bulunması, rekabeti engelleyici, bozucu veya kısıtlayıcı uygulamaların giderilmesine yönelik tedbir alma yetki ve sorumluluğunun olması, işletmecilerden alınacak idari ücretler, kurum hizmetleri karşılığında ödenen ücret ve izin tarifeleri uyarınca yapılan ödemelerin bir bölümünün kurumun doğrudan gelirleri arasında sayılması hususları gözönüne alındığında, kurumdan gerekli izni almadan jammer cihazını kullanma şeklinde tarif edilen ve 5809 sayılı Kanuna aykırılık suçunu oluşturduğu iddia edilen eylem sonucunda katılan kurumun doğrudan zarar gördüğü kabul edilmelidir.

Bu itibarla, işlendiği iddia edilen 5809 sayılı Kanuna aykırılık suçundan doğrudan zarar gören Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığı'nın bu suçla ilgili kamu davasına katılmaya ve hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi bulunduğundan, hükmün esasının incelenmesine geçilmelidir.”

Ceza Genel Kurulu’nun yukarıda söz ettiğimiz içtihadında dayandığı gerekçelere aynen katıldığımız gözetildiğinde; Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'nın (kısaca) “Kanun'un verdiği yetkiye dayanmaksızın bahis oynatmak ve buna aracılık etmek” olarak tanımlanabilecek fiillere ilişkin olarak suç olarak tanımlanan bu fiillerin gerçekleştirilmesine ilişkin denetimleri yapmak, faaliyetlerde bulunmak ve tedbirleri almak, izinsiz faaliyette bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek ve bunlar hakkında gerekli yasal işlemleri yapmak görev ve yetkileri dikkate alındığında somut uyuşmazlıkta 7258 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından doğrudan zarar gördüğü ve açılan kamu davasına katılma ile hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi olduğuna kuşku bulunmamaktadır.

Açıklanan gerekçelerle, somut uyuşmazlıkta suçla korunan ve ceza normu ile yaptırıma bağlanan hukuki değerin sahibi olan ve bu itibarla suçtan doğrudan zarar görmüş olan ve davaya katılma hakkı bulunan Spor Toto Teşkilat Başkanlığı'nın davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunduğu gözetilerek öncelikle uyuşmazlığın önsorun olarak belirttiğimiz bu husus yönünden çözümlenmesi gereklidir. Bu itibarla, suçtan doğrudan zarar gören anılan Kurum davadan haberdar edilmeksizin yokluğunda muhakeme yürütülerek uyuşmazlığın çözümlenmesinin CMK'nın 234. maddesine ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ve AİHS ile güvence altına alınmış olan adil yargılanma ilkesi ile hak arama özgürlüğüne aykırı olduğu kanaatiyle Sayın Çoğunluğun temyiz isteminin reddi yönündeki düşüncesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/5496, Karar No: 2024/1938, Tarih: 11.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5496 E.  ,  2024/1938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/1095 Esas, 2022/859 Karar

DAVACILAR :1-... İnşaat Otopark İşl. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.

2-... vekilleri Avukat ...

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM :Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2014/498 E., 2018/762 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalı tarafça davacılar aleyhine başlatılan icra takibine dayanak 15.06.2013 düzenleme tarihli, 600.000,00 TL bedelli ... emrine keşide edilen çekin gerek ön yüzündeki imza ve yazıların gerekse de ilk ciranta imzasının şirket yetkilisine ve ...'a ait olmadıklarını, çekin alacaklı tarafça bankaya ibrazı neticesinde de çekin arkasına, keşideci imzasının davacı şirket yetkilisinin imzasıyla benzerlik taşımaması sebebiyle işlem yapılmadığına dair kaydın düşüldüğünü, davacı şirket yöneticileri ile finans ve muhasebe departmanlarında gerçekleşen kadro değişikliği dolayısıyla davacı şirkete ait çeklerin ve akıbetlerinin kontrol edilemediğini, bu husustaki şikayetleri üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/110728 soruşturma numaralı dosyası ile suç duyurusunda bulunulduğunu, davalı yan ve diğer cirantalar ile aralarında herhangi bir ticari ilişkinin bulunmadığını, taraflar arasında ticari ilişkinin bulunmaması nedeni ile takip konusu borcun kabulünün mümkün olmadığını ileri sürerek çekin iptali ile davacıların davalı tarafa 600.000,00 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı ile dava dışı ciranta ... Yalı arasında ... ilçesi, ... Köyü, ... Çiftliği, 59. Sok. Acarkent A-59 İstanbul adresinde bulunan villa için 22.11.2012 ve 15.03.2013 tarihinde sözleşmeler akdedildiğini, davalının çeki ödeme aracı olarak teslim aldığını, söz konusu çekin yanında 15.05.2013 vadeli 300.000,00 TL tutarındaki çekin de alındığını, dava konusu çekin davalı şirketin sürekli çalıştığı ... Acarkent şubesine takasa verildiğini, diğer çekin davalıya ödenmesine rağmen ödenmeyen çek için takibe geçildiğini, davacı şirket tarafından diğer davacı ...'a verilen ve aynı ciro silsilesini takip eden çek basım tarihi de aynı olan 15.05.2013 vadeli 300.00,00 TL tutarındaki çekin herhangi bir itiraza uğramadan veya dava konusu yapılmadan ödendiğini, her iki çekin birlikte verildiğini, ...'ın diğer davacı şirketin eski ortağı olduğunu savunarak haksız ve kötü niyetli davanın reddine karar verilmesini ve davacılar hakkında %20'den ... olmamak üzere tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI