muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/550, Karar No: 2022/4092, Tarih: 14.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/550 E.  ,  2022/4092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜMLER : Düşme

213 sayılı Kanun’un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Kocaeli Vergi Dairesi Başkanlığının mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin, "2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarına ilişkin olmasına karşın, 13.10.2010 tarihli iddianame ile mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak, "2007 ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçlarından kamu davası açıldığı; Dairemizin 09.07.2018 tarihli, 2016/4491 Esas ve 2018/6351 Karar sayılı bozma ilamı sonrası "2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmuş ise de, Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının 15.03.2019 tarihli, 2019/6961 Soruşturma ve 2019/5219 sayılı kararı ile bu suçlardan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, incelenen dosya kapsamında sanık hakkındaki kamu davasına konu sahte fatura düzenleme suçuna yönelik mütalaanın bulunmadığı, ancak zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu ve suç tarihlerinin en aleyhe kabulle 31.12.2007 ve 31.12.2008 olarak kabul edilmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen "2007 ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, hükümlerin ONANMASINA, 14.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4456, Karar No: 2012/8654, Tarih: 11.07.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/4456 E.  ,  2012/8654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTAL, TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava dışı Milli Gençlik Vakfı aleyhine bağıştan rücu hukuksal nedenine dayalı olarak açmış olduğu davada, 8, 9 ve 11 parsel sayılı taşınmazların adına tesciline karar verildiğini, çekişme konusu taşınmazların başka taşınmazla tevhit edilerek 17 parsel numarasını aldığını, ancak sözü edilen vakfın dağıtılmasına ve malvarlığının davalıya devrine karar verildiğini, bu nedenle iptal ve tescile ilişkin kararın infaz edilemediğini ileri sürerek, öncelikle taşanmazların tevhidine ilişkin işlemin iptali ile eski hale getirilmesine ve davalı adına olan tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, vakfın dağıtılmasına ilişkin kararın kesinleşmesiyle mülkiyetin vakıflar idaresine geçtiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre iddialar sabit görülerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davacı tarafından açılıp hükme bağlanan Balıkesir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2004/792 Esas 2005/229 Karar sayılı davasında verilen hüküm ile, mülkiyetin TMK’nun 705. maddesi uyarınca davacıya geçtiği, anılan kararda 8,9 ve 11 parsel sayılı taşınmazların tevhidinin iptaline ve parsellerin eski haline iadesine karar verildiği ve eldeki davanın kesinleşmesi halinde anılan ilamın da infazının mümkün hale geleceği gözetildiğine göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 668.25.TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 11.7.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9550, Karar No: 2015/10412, Tarih: 05.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/9550 E.  ,  2015/10412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/3768

MAHKEMESİ : İnegöl(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2013/115 (E) ve 2013/568 (K)

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/3768 sayılı tebliğnamesinde, temyize konu olan sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin görüş bildirilmemiş olduğu,

Anlaşıldığından katılan Z.. K.. vekilinin, tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin GERİ GÖNDERİLMESİNE, 05.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2952, Karar No: 2012/18533, Tarih: 02.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/2952 E.  ,  2012/18533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

..

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/07/2007-04/08/2008 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının temyiz itirazlarının reddine,

2-Hüküm, İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8.maddesi hükmüne göre ise İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Olayda hüküm davalı işyerinin huzurunda yüze karşı 30.6.2010 tarihinde verilmiş olup temyiz ise 11.11.2010 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre davalı yan için temyiz süresi 8.6.2010 günü dolmuş olması karşısında davacının 11.11.2010 tarihli temyizine göre davada 8 günlük temyiz süresi geçmiştir. O halde, 1.6.l990 Tarih ve l989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da gözönünde tutularak davalı işverenin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi gerekmiştir.

3-Dava, davacının 1.7.2007- 4.8.2008 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile 2007/7 de 23 gün, kasımda 25 gün. Ağustos,Eylül, Ekim, aralık ta 30 ar günden 168 gün, 2008 yılında Şubat 29, Haziran 12 gün Ocak,Mart ,Nisan Mayıs aylarında 30 ar günden 161 gün olmak üzere toplam 329 gün asgari ücretle kuruma bildirilmeyen sürelerde çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı işyerinin 2.1.2008 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, uyuşmazlık dönemine ait dönem bordrolarının kısmen getirtildiği,davacının SGK kaydının ve hizmet cetvelinin dosya arasına alındığı anlaşılmaktadır

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı yasanın 79. maddesi bu tip hizmet tesbiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda Kırkağaç C.Savcılığın 2009/127 hazırlık sayılı soruşturma dosyası kapsamında tanıklar ...'nın ve davacının amcası olan ...'ın “davacı ... kaza yaptığı 4.8.2008 tarihinden 2.5-3 ay önce sefam inşaatta amele olarak işe başladı, işine önem vermiyordu haftada 3-4 gün geliyordu kaza yaptıktan sonra işe gelmedi”yönündeki beyanları, yine yargılama sırasında kendi tanığı ve amcasının oğlu olan Aydoğan Turan'ın talimatla alınan ifadesinde davacının 2008 yılında işe girdiği yönündeki beyanı, ve davacının hazırlık dosyasında 4.2.2009 tarihli C.Savcısına verdiği ifadesinde “2007 10.ayında sigortalı olarak işe girdim” yönündeki beyanı ile davacının kaza yapması üzerine açılan soruşturmada davacının müfettişe verdiği ifadesinde “20 Kasım 2007 de davalı işyerinde işe başladım” yönündeki beyanları arasındaki aykırılıklar ve davacının dava konusu dönemde 16-21.11.2007de İmbat Madencilik yanında çalışmasının varlığı, davalı tanıklarının bu kadar uzun süreli çalışma olgusunu doğrulamadığı halde taraf tanıklarının beyanları arasındaki çelişki giderilmeden ve bu tür davaların kamu düzenini ilgilendirdiği, resen araştırma yapılmasının gerekeceği gözardı edilerek eksik araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:1-Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı işyerinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE,

2-Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden Sefam İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 02.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21221, Karar No: 2018/1268, Tarih: 13.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/21221 E.  ,  2018/1268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- 5237 sayılı TCK’da “cezaların içtimai” kuralına yer verilmediği, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 99. maddesi gereğince hükmolunan her bir cezanın ayrı ayrı bağımsızlıklarını koruduğu gözetilmeden, sanık hakkında hükmolunan cezaların toplanması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/166, Karar No: 2009/218, Tarih: 06.10.2009

**Ceza Genel Kurulu         2009/8-166 E.  ,  2009/218 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2007/182180

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Sanığın yasak nitelikte mermi bulundurma suçundan, 6136 sayılı Yasanın 13/son ve 5237 sayılı TCY’nın 62. maddeleri uyarınca 25 gün hapis ve 375 YTL adli para cezasıyla cezalan¬dırılmasına, hükmedilen hapis cezasının 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 YTL’den paraya çevrilerek, 500 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin, Sultandağı Asliye Ceza Mahkemesince verilen 15.02.2007 gün ve 58-16 sayılı hüküm, sanık tarafından temyiz edil¬mekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 18.06.2009 gün  ve 6162-9317 sayı ile;

“Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesindeki koşulların varlığı halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması zorunlu¬luğu” bulunduğundan sair yönleri incelenmeksizin bozulmuştur.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 13.07.2009 gün ve 182180 sayı ile;

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının kesin nitelikte bulunduğu, gerekçesiyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Özel Daire kararının kaldırılması ve sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CYUY’nın 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi talep olunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın yasak nitelikte silah mermisi bulundurduğu kabul edilerek, 6136 sayılı Yasanın 13/son ve 5237 sayılı TCY’nın 62. maddeleri uyarınca 25 gün hapis ve 375 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı TCY’nın 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 YTL’den paraya çevrilerek, 500 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen olayda, çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, bir suç nedeniyle hükmedilen 500 YTL ve 375 YTL adli para cezalarının temyiz yeteneğinin bulunup bulunmadığı noktasında toplan¬maktadır.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009  gün ve 43-56 sayılı kararı ile  yerleşmiş kararlarında vurgulandığı üzere, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince halen uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesi uyarınca, ceza mahke¬mesince verilen hükümler temyiz yasa¬yoluna tabidir.

Ancak;

1 - İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,

2 - Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3 - Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler,

Kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamaz.

Ancak;

1 - İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,

2 - Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3 - Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler,

Kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamaz.

5271 sayılı Yasanın 223 ve 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddeleri ile yargısal kararlarda varılan ilkeler dikkate alındığında, 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uygulanmak suretiyle tayin edilen sonuç adli para cezasının miktarına bakılmaksızın, maddedeki “Bu hükmün uygulanması kanun yolla¬rına başvurmada engel teşkil etmez” düzenlemesi uyarınca temyiz yeteneği bulunmakta ise de, benzer düzenlemeye yer verilmemesi nedeniyle 5237 sayılı TCY’nın 50 veya 52. maddeleri uygulanmak suretiyle hükmolunan ve başkaca herhangi bir hak kısıtlaması doğurmayan 2000 liraya kadar (2000 lira dahil) adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümleri kesin nitelikte olup bu hükümlere karşı temyiz yasa yoluna başvurulamaz.

Somut olay bu kapsamda değerlendirildiğinde, 6136 sayılı Yasanın 13/son ve 5237 sayılı TCY’nın 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 25 gün hapse karşılık seçenek yaptırım olarak hükmedilen 500 YTL adli para cezası ile doğrudan hükmedilen 375 YTL adli para cezalarına ilişkin hüküm,  5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup hükmün temyiz yeteneği bulunma¬maktadır.

Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığının itirazının kabulü ile Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 317. maddesi uyarınca sanığın temyiz isteminin reddine karar verilmelidir.

SONUÇ  :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 18.06.2009 gün ve 6162-9317 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8 ve 1412 sayılı CYUY’nın 317. maddeleri uyarınca REDDİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.10.2009 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/961, Karar No: 2009/13606, Tarih: 07.07.2009

4. Ceza Dairesi 2008/961 E., 2009/13606 K.

**4. Ceza Dairesi 2008/961 E., 2009/13606 K.**

**- HACİZLİ MALI TESLİM ETMEME

- MİLLETE VE DEVLETE KARŞI SUÇLAR

- MUHAFAZA GÖREVİNİ KÖTÜYE KULLANMA SUÇU**- 6183 S. AMME ALACAKLARININ TAHSİL USULÜ HAKKINDA KANUN [ Madde 84 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; 5237 sayılı TCY.sının “

“Millete ve Devlete Karşı Suçlar”

” kapsamında serbest hareketli suç olarak düzenlenen “

“muhafaza görevini kötüye kullanma suçu”

” ile korunan hukuksal yararın kamu idaresince yediemine verilen muhafaza görevinin Yasaya uygun yapılması bu suretle kamu hizmetlerinin düzen içinde yürütülmesidir. Bu suç yalnızca hacizli veya rehinli malı sahibine ya da başkasına vermek, satmak, niteliğini değiştirmek, zarar vermek, bozmak, tüketmek gibi icrai eylemlerle işlenebileceği gibi yöntemince yapılan tebligata karşı idareyi bilgilendirmede veya herhangi bir mazeret sunmadan teslim etmemek ya da teslimden kaçınmak gibi ihmali davranışlarla da işlenebileceği gözetilip; yediemin sanığın yöntemince yapılan tebligata karşın, idareyi bilgilendirmeden ve herhangi bir mazeret sunmadan hacizli malı teslim etmeme eyleminde 6183 sayılı Yasanın 84/1.maddesinde öngörülen haciz tarihinden itibaren 3 aylık sürede menkullerin satışa çıkarılması koşuluyla suçun maddi ve hukuka aykırılık öğelerinin oluştuğu gözetilmeden yasal olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.07.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6147, Karar No: 2021/8958, Tarih: 21.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/6147 E.  ,  2021/8958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için sanık hakkında, düzenlenen vergi raporuna dayanak teşkil eden ve suçun esasını oluşturan Tokat Vergi Dairesi Denetmenliğinin 04/12/2009 tarih ve VD ENY-2009-1663/185, 23/12/2008 tarih ve 31409 sayılı defter ve belge istem yazısı ile bu yazının tebliğine ilişkin tebligat alındı parçası ve sanık hakkında düzenlendiği dosya kapsamından anlaşılan 30.12.2009 tarihli VDENR- 2009-1663/357 sayılı Vergi Suçu Raporunun dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, sözü edilen rapor ve belgelerin aslı yada onaylı örneklerinin incelenmek üzere dosya içerisine konulmasından sonra iadesinin temini için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28752, Karar No: 2014/20375, Tarih: 21.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28752 E.  ,  2014/20375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ölen yayanın gece, meskun yer dışında, aydınlatma olmayan, iki yönlü yolda karşıdan gelen araçların arasından ve yakın mesafeden sanığın aracının önüne çıkması şeklinde gerçekleşen olayda;

Yapılan yargılama sonunda sanığın atılı suç nedeniyle kusurunun bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın eksik incelemeye ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.