muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/370, Karar No: 2024/158, Tarih: 22.05.2024

III. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Kütahya Evliya Çelebi Devlet Hastanesinde beyin ve sinir cerrahı olan sanığın, bel fıtığı teşhisi sonrasında ölenin ameliyatına karar verdiği, ameliyat sırasında fıtığı tedavi ettikten sonra ameliyat sahasını kapatmak üzereyken ölenin tansiyonunun hızla düştüğünü ve kalp ritim hızının bozulduğunu belirlediği, akabinde işlemi hemen sonlandırarak öleni sırt üstü yatar pozisyona getirdiği, sanık ile anestezi uzmanının ölene birtakım müdahalelerde bulunmalarına karşın cevap alamadıkları, sanığın operasyon sırasında ve operasyon alanı kapatılırken olağan haricinde bir kanama olmadığını ve büyük damar yaralanmasını gerektirecek bir belirti bulunmadığını düşünmesi nedeniyle ölene daha etkili ilaçlar verdiği, kalp masajı, ekstra damar yolu açılması ve kan sayımı işlemlerinin ardından ölene kan bankasından kan takviyesi yapılarak kardiyoloji uzmanına haber verildiği, kardiyoloji uzmanınca EKO yapılmasından sonra durumun akciğer ambolisinden kaynaklanmadığının kesinleştiği, ancak bu sırada ölenin karnındaki şişliğin artması üzerine genel cerrahi uzmanına haber verildiği, yapılan muayenede ölende büyük damar yaralanmasına bağlı olarak karın arka duvarı ve içerisinde aktif kanama bulunduğunun tespit edilmesi sebebiyle bu kez kalp damar cerrahına haber verildiği, genel cerrahi uzmanının baskı yaparak durdurduğu kanamanın kalp damar cerrahı tarafından kontrol altına alındığı ve yara bölgesinin dikilerek kapatıldığı, yaklaşık 30-40 dakika süren bu sürecin ardından ölenin kalbinin atmaya başladığı ve tansiyonunun yükseldiği, ameliyatı sonlandırılarak yoğun bakıma alınan ölenin iki gün sonra hayatını kaybettiği,

04.05.2011 tarihli otopsi tutanağına göre; ölümün batın içi büyük damar yaralanmasına bağlı batın içi kanama ve gelişen hemorajik şoktan kaynaklandığı, ölümüne neden olan damar yaralanmasının bel fıtığı ameliyatı sırasında meydana geldiği,

04.05.2011 tarihli otopsi tutanağına göre; ölümün batın içi büyük damar yaralanmasına bağlı batın içi kanama ve gelişen hemorajik şoktan kaynaklandığı, ölümüne neden olan damar yaralanmasının bel fıtığı ameliyatı sırasında meydana geldiği,

4483 sayılı Kanun kapsamında yürütülen idari tahkikat sırasında görevlendirilen beyin ve sinir cerrahisi uzmanı ve genel cerrah uzmanı ile kalp ve damar cerrahisi uzmanı tarafından düzenlenen 25.05.2011 tarihli rapora göre; bel fıtığı cerrahisinin en önemli ve korkulan komplikasyonu olan büyük damar yaralanmasının nadir görülmekle birlikte iyi tanındığı, bu komplikasyonun disk materyalini çevreleyen tabakanın ön kısmının ve disk mesafesini karın boşluğundan ve büyük damarlardan ayıran tabakanın herhangi bir nedenle delinmesi ve bir aletle altta yatan abdominal aorta, inferior vena cava, iliak arter veya iliak venlerden birinin zedelenmesi sonucu oluştuğu, bu durumda disk mesafesinde yoğun kanama olabileceği, lomber disk cerrahisi sırasında oluşan damar yaralanmalarının gerçek görülme oranının tam bilinmemekle birlikte değişik serilerde yaklaşık %0,01-%0,05’den %1’e kadar değişiklik gösterdiği ve ortalama %0.1 -%0.2 arasında olduğu, ölüm oranın ise %15-%65 arasında kaydedildiği, olguların çoğunluğunun L4-5 disk aralığını ilgilendiren girişimleri izleyen iliak damarlardaki yaralanmalar olduğu, operasyon esnasında gelişen damar yaralanmalarının, ameliyat esnasında veya hemen sonrasında belirti verdiği, disk mesafesinde yoğun kanama olması ve hastanın hızla hipovolemiye girmesiyle tanındığı, ani oluşan tansiyon düşüklüğü ve hemodinamisi bozulan hemorajik şoktaki kritik hastayı kurtarabilmek için acil laporatomi ile vasküler cerrahi girişimin şart olduğu, ayrıca hastaya yoğun ve hızlı medikal tedavi desteğin sağlanması gerektiği,

Ölenin kolon kanseri nedeniyle daha önce geçirdiği karın içi operasyon ve takiben aldığı radyoterapi ve kemoterapinin dokularının normal yapısını bozmuş olabileceği, ayrıca ameliyat öncesi MR tetkiklerinde belirtilen perirektal kitle ile iliak arterlerde büyük kireç plaklarının olması, ameliyat sırasında masanın düzleştirilmesine bağlı postural değişiklikler ile ayrıca hastanın ıkınması nedeniyle mevcut anatominin bozulması gibi çeşitli faktörlerle cerrahın her zamanki el melekesini uygulayamayabileceği, olayda ölenin hipovolemik şoka girmesi ve hemodinamisinin bozulması nedeniyle ameliyat sırasında ve sonrasında çok miktarda kan transfüzyonunun uygulanmasının da hastada yaygın pıhtılaşma bozukluğuna ve çok sayıda organ yetmezliğine yol açabileceğini, bu nedenle ölüm olayının bu şekilde gelişen bir komplikasyonlar (istenmeyen kötü olaylar) zinciri olduğuna kanaat getirildiği, açıklanan nedenle olayın hatalı ve kötü uygulamadan değil, bir komplikasyon, yani istenmeyen ve beklenmeyen kötü olayların gelişmesi neticesinde meydana geldiği,

Sonuç olarak, ölene konulan tıbbi teşhis ile yapılan ameliyatın birbiriyle uyumlu olduğu, ameliyat sırasında gelişen damar yırtılmasının bir komplikasyon olması nedeniyle sanığın herhangi bir ihmali, kusuru, tedbirsizliği veya dikkatsizliğinin bulunmadığı,

Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 21.03.2012 tarihli rapora göre; ölümün, bel fıtığı operasyonu sırasında meydana gelen büyük arter yaralanması sonucu batın içi kanama ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu, ölenin bel fıtığı tanısıyla ameliyatının yapıldığı, ameliyat sonrası kapatma işlemi sonrasında kalp ritmindeki bozukluk nedeniyle kardiyoloji uzmanı tarafından ameliyathanede EKO çekildiği, batın USG yapıldığı, herhangi bir patoloji saptanmadığı, kan değerlerinin düşmesi üzerine genel cerrahi uzmanının çağrıldığı, laparotomi uygulandığı, arteria iliaca yaralanması saptanması üzerine de kalp damar cerrahisi uzmanının çağrılarak belirtilen yerin tedavi edildiği, yoğun bakım ünitesinde iki gün takip edildiğinin ve tedaviye rağmen öldüğünün kayıtlı olduğu, lomber disk hernisi ameliyatlarında lokalizasyon ve cerrahi komşuluğu nedeniyle damar yaralanmalarının ameliyatın bir komplikasyonu olduğunun tıbben bilindiği, sayılan nedenlerle sanığa kusur atfedilemeyeceği,

Yüksek Sağlık Şurasının 20.09.2013 tarihli kararına göre; ölenin kolon kanseri nedeniyle daha önce radyoterapi ve kemoterapi tedavisi aldığı, epilepsi tanısıyla da tedavi gören ölenin belinde ve her iki bacağında ağrı ve uyuşma bulunduğu şeklindeki muayene bulgularıyla radyolojik bulguların uyumlu olmadığı, ölenin 4-6 hafta medikal tedavi uygulamasından sonra radyoloji ve muayene bulgularının tekrar değerlendirilip ameliyat kararının buna göre verilmesi gerektiği, kliniğe göre bel fıtığı tanısının konulamayacağı, klinik ile radyolojik bulgularının birbiriyle uyum göstermediği hususları birlikte değerlendirildiğinde; acil ve mutlak ameliyat endikasyonunun olmadığına oy çokluğuyla; uygulanan ameliyat sırasında gelişen büyük arter yaralanmasının ameliyat sırasında gelişen bir komplikasyon olduğuna, ancak komplikasyon yönetiminde sanığın büyük arter yaralanmasına hemen müdahale etmesi gerekirken kardiyoloji, kalp damar cerrahisi ve genel cerrah uzmanlarını çağırması ile ameliyat sırasında EKO yapılmasının ölene zaman kaybettirdiği dikkate alındığında, komplikasyon yönetiminde eksiklik olduğuna oy birliğiyle karar verildiği,

Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 26.02.2014 tarihli rapora göre; ölenin hastaneye müracaatında gerekli tetkiklerinin yapılarak hastalığının doğru tanısının konulduğu, ameliyat endikasyonunun uygun olduğu, bel fıtığı ameliyatlarında lokalizasyon ve cerrahi komşuluğu nedeniyle damar yaralanmalarının ameliyatın bir komplikasyonu olduğu, zamanında tanısının konularak gerekli konsültasyonlar ve tetkikler yapılarak tıbbi ve cerrahi girişimlerde bulunulduğu, takiplerinin de düzenli olarak yapıldığı, bu nedenlerle sanığa kusur atfedilemeyeceği,

Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunca düzenlenen 29.09.2016 tarihli rapora göre; otopsi bulguları ve tıbbi belgelere göre ölümün, bel fıtığı operasyonu sırasında meydana gelen büyük arter yaralanması sonucu batın içi kanama ve gelişen komplikasyondan kaynaklandığı, 1. İhtisas Kurulunca düzenlenen raporda belirtilen nedenlerle sanığa kusur atfedilemeyeceği,

Sanık hakkında 4483 sayılı Kanun kapsamında soruşturma izni verildiği,

Anlaşılmıştır.

Katılan; babası olan ölenin bel fıtığı rahatsızlığı olduğunu, rızasıyla ameliyata girdiğini, ameliyattan sonra vefat ettiğini, olayın kan kaybının getirdiği komplikasyonlardan meydana geldiğini, sanığın olayda kusurunun bulunduğunu,

Tanık ...; Kütahya Evliya Çelebi Devlet Hastanesinde anestezi uzmanı olarak görev yaptığını, sanığın yaptığı dava konusu ameliyatta anestezi doktoru olarak görevli bulunduğunu, önceden kolon ameliyatı olan ölenin yüksek tansiyon hastası olduğunu, ölenin ameliyat pozisyonuna getirilmesinden sonra cerrah olan sanığın ameliyata başladığını, ameliyatın bitimine yakın bir sırada beklenmeyecek biçimde ölenin tansiyonunun düşmeye başladığını, ilaç verip müdahalelerini yaptıklarını, ancak yapılan müdahaleye cevap vermeyen ölenin kalp hızının iyice yavaşladığını, akabinde ölene daha etkili ilaçlar verildiğini, kalp masajı, damar yolu açılması, ekstra damar yolu açılması gibi işlemler yapıldığını, sanık ile sürekli irtibat hâlinde olduklarını, ani tansiyon düşüklüğünün birincil sebebinin cerrahi işlem sırasında ciddi bir kanama, diğerinin ise akciğer embolisi ihtimali olduğunu, sanığın, ölende ciddi kanama olmadığını düşündüğünü söylediğini, teyit için kan sayımı yapıp hazırda kan bankasından kan takviyesi yaptıklarını, akabinde hemen kardiyoloji uzmanına haber verdiğini, o uzmanın da EKO yaptığını, bunun üzerine ölende akciğer embolisi olmadığının anlaşıldığını ve diğer ihtimalin kesinleştiğini, ardından genel cerrahi uzmanına haber verildiğini, bu uzmanın yarayı açarak ölende büyük damar yaralanması olduğunu saptadığını, aynı uzmanın talebi üzerine kalp damar cerrahının çağrıldığını, bu süreçte yaklaşık 30-40 dakika boyunca ölene kalp masajı yapmaya devam ettiklerini, bir süre sonra ölenin kalbinin atmaya başladığını ve tansiyonunun yükseldiğini, ameliyat sonrasında ölenin yoğun bakıma alındığını, bu tür ameliyatlarda kanama ihtimalinin beklenmediğini, ameliyatta kan tedariki ile ilgili bir sorun yaşanmadığını, meslek hayatında böyle bir olayla hiç karşılaşmadığını,

Tanık ...; Kütahya Evliya Çelebi Devlet Hastanesinde genel cerrah uzmanı olarak görev yaptığını, ölenin ameliyatı sırasında ameliyathaneye çağırıldığını, gittiğinde anestezi uzmanları, teknisyenler ve sanığın orada bulunduklarını gördüğünü, ölene serum ve kan verdiklerini, ölenin durumunu incelediğinde, karın içinde ciddi bir kanama olabileceğini düşünüp hemen hastanın karnına delik açtığını, karın içerisinde 2-3 litre kanama olduğunu görerek, kanı hızlıca temizlediğini, ölenin sağ iliyak arterinde yaklaşık 0,5 cm uzunluğunda bir yaralanma olduğunu, buradan karnın arka duvarına ve karın içerine hâlen aktif kanamanın devam ettiğini tespit edip kanamayı durdurduğunu, anestezi uzmanının ölenin durumunun biraz daha düzelmeye başladığını söylemesi üzerine damar ile ilgili yaralanma olduğu için kalp damar cerrahına durumun bildirildiğini, kalp damar cerrahının da hemen gelip yaralı damarı tedavi ettiğini, damardaki yaralanmanın düzgün bir kesi olmadığını, yani kenarlarının parçalı bir biçimde bulunduğunu, yarada neşter kesiği gözlemlemediğini, yaralanan damarın ameliyat edilen bölgeye komşu olduğunu,

Tanık ...; Kütahya Evliya Çelebi Devlet Hastanesinde kalp ve damar cerrahı olarak görev yaptığını, olay sırasında açık kalp ameliyatından yeni çıkmış olması nedeniyle hastane ameliyathanesinde bulunduğunu, olayın bildirilmesi üzerine hemen sanığın yanına gittiğini, gittiğinde ölene müdahale yapıldığını gördüğünü, genel cerrahi uzmanının da anestezi uzmanı ile birlikte sanığın yanında olduğunu, durumu kendisine özetlediklerini, damarda yırtık olduğunu, bu yırtığın kenarlarının düzensiz olması nedeniyle yaralanmanın neşter kesiğinden kaynaklanmadığını, ameliyatta kullanılan klemp cihazının tutup ısırmasından meydana gelen bir yaralanma olabileceğini düşündüğünü, genel cerrahi uzmanının kanamayı baskı yaparak durdurduğunu, kendisinin de damarı kontrol altına alıp dikiş atarak tedavi ettiğini,

Beyan etmişlerdir.

Beyan etmişlerdir.

Sanık; Kütahya Evliya Çelebi Devlet Hastanesinde beyin cerrahisi uzmanı olarak görev yaptığını, bel fıtığı hastası olan ölenin üç dört kez muayenesini yaptığı, sonrasında bel emarı çektirdiği ölene L5-S1'de orta hatta patlamış şekilde büyük bel fıtığı teşhisi koyduğunu, yine fıtığın omurilik kesesine ve her iki sinir köküne baskısı yapması nedeniyle ölenin ameliyat edilmesinin gerektiğini söylediğini, ameliyatı kabul eden ölene ameliyatın komplikasyonlarını da izah ettiğini, ameliyat sırasında ölenin fıtığını alıp yarayı kapamaya başladığını, kasları diktiğini, cilt altı işi bitip cilt kısmının dikişi de bitmek üzereyken ölenin kalp atışında anormallik başladığını, anestezi uzmanını çağırdığını, ameliyatı sonlandırıp öleni hemen sırt üstü pozisyonuna getirdiğini, anestezi uzmanının kalp uzmanını çağırdığını, ölenin EKO’sunun çekildiğini, kalp uzmanının ölende akciğer ve kalp sorunu olmadığını söylediğini, anestezi uzmanınca kan numunesi tahlil edildiğinde hemoglobinin düştüğünün fark edildiğini, bu sırada ölenin tansiyonunun hızla düşmeye başladığını ve karnının şiştiğini, bu aşamada genel cerrahi uzmanını çağırdıklarını, bu uzmanın ölenin karnını açması üzerine kanlı bir sıvı geldiğini gördüğünü, aynı uzmanın büyük bir damarın kanadığını söylediğini, meslek hayatında böyle bir ameliyatta bu şekilde bir damarın kesilmesine hiç tanıklık etmediğini, ancak tıp literatürüne geçen nadir bir komplikasyon olduğunu bildiğini, bu ameliyatta kesinlikle damar kesmediğini, hızlı bir şekilde müdahalede bulunduklarını, damarın nasıl bu tarzda yaralandığı hakkında bir fikri olmadığını, kusuru bulunmadığını savunmuştur.

IV. GEREKÇE

Olay tarihinde Kütahya Evliya Çelebi Devlet Hastanesinde beyin cerrahisi uzmanı görev yapan sanığın sorumluluğunun belirlenebilmesi bakımından öncelikle doktorların görevlerinin genel prensiplerini belirleyen düzenlemeler gözetilerek tıbbi hata kavramının açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

Doktor tıbbi müdahaleyi, tıp biliminin güncel kural ve standartlarına uygun olarak özenli bir şekilde yapmakla yükümlüdür. Bu husus, onaylanması 03.12.2003 tarihli ve 5013 sayılı Kanun ile uygun bulunan Biyoloji ve Tıbbın Uygulanması Bakımından İnsan Hakları ve İnsan Haysiyetinin Korunması Sözleşmesi'nin (İnsan Hakları ve Biyotıp Sözleşmesi) "Mesleki standartlar" başlıklı 4. maddesinde; "Araştırma dahil, sağlık alanında herhangi bir müdahelenin, ilgili meslekî yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir.",

19.02.1960 tarihli Tıbbi Deontoloji Tüzüğü'nün 13. maddesinde;

"Tabip ve diş tabibi, ilmi icaplara uygun olarak teşhis koyar ve gereken tedaviyi tatbik eder. Bu faaliyetlerinin mutlak surette şifa ile neticelenmemesinden dolayı, deontoloji bakımından muaheze edilemez.

Tababet prensip ve kaidelerine aykırı veya aldatıcı mahiyette teşhis ve tedavi yasaktır.

19.02.1960 tarihli Tıbbi Deontoloji Tüzüğü'nün 13. maddesinde;

"Tabip ve diş tabibi, ilmi icaplara uygun olarak teşhis koyar ve gereken tedaviyi tatbik eder. Bu faaliyetlerinin mutlak surette şifa ile neticelenmemesinden dolayı, deontoloji bakımından muaheze edilemez.

Tababet prensip ve kaidelerine aykırı veya aldatıcı mahiyette teşhis ve tedavi yasaktır.

Tabip ve diş tabibi; teşhis, tedavi veya korunmak gayesi olmaksızın, hastanın arzusuna uyarak veya diğer sebeplerle, akli veya bedeni mukavemetini azaltacak her hangi bir şey yapamaz.",

14. maddesinin birinci fıkrasında; "Tabip ve diş tabibi, hastanın vaziyetinin icabettirdiği sıhhi ihtimamı gösterir. Hastanın hayatını kurtarmak ve sıhhatını korumak mümkün olmadığı takdirde dahi, ıstırabını azaltmaya veya dindirmeye çalışmakla mükelleftir,",

Hasta Hakları Yönetmeliği'nin "Tıbbi Gereklere Uygun Teşhis, Tedavi ve Bakım" başlıklı 11. maddesinde;

"Hasta, modern tıbbi bilgi ve teknolojinin gereklerine uygun olarak teşhisinin konulmasını, tedavisinin yapılmasını ve bakımını istemek hakkına sahiptir.

Tababetin ilkelerine ve tababet ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı veya aldatıcı mahiyette teşhis ve tedavi yapılamaz.",

Türk Tabipler Birliği tarafından 01.02.1999 tarihli Genel Kurul toplantısında kabul edilen Hekimlik Meslek Etiği Kuralları'nın "Hekimin Görev ve Ödevleri" başlıklı 5. maddesinde ise; "Hekimin öncelikli görevi, hastalıkları önlemeye ve bilimsel gerekleri yerine getirerek hastaları iyileştirmeye çalışarak insanın yaşamını ve sağlığını korumaktır. Meslek uygulaması sırasında insan onurunu gözetmesi de, hekimin öncelikli ödevidir. Hekim, bu yükümlülüklerini yerine getirebilmek için, gelişmeleri yakından izler."

Şeklinde ifade edilmiştir.

Doktor, doktorluk mesleğinin gerektirdiği yükümlülükler ile tıp biliminin geçerli kurallarına uygun olarak müdahalede bulunmalı, tıbbın ilke ve prensiplerine aykırı teşhis ve tedavi işlemleri yapmamalıdır. Doktorun müdahalesi öncelikle endikasyon da denilen tıbbi bir gereklilik nedeniyle teşhis, tedavi ve hastalıktan korunma gibi sebeplerle gerçekleştirilmelidir. Bu zorunluluk Anayasa'mızın 17. maddesinde de vurgulanmıştır. Doktor tıptaki bilimsel gelişmeleri takip etmeli ve bu güncel bilgiler doğrultusunda tıbbi müdahalede bulunmalıdır. Doktorun standartlara ve bilimsel kurallara uygun olarak özenli bir şekilde müdahalede bulunup bulunmadığı belirlenirken işlem sonucunda hastanın şifa bulması değil, kurallara uygun davranıp davranmadığı göz önüne alınmalıdır.

Tıpta hatalı uygulamalar, İngilizce malpractice sözcüğünün Türkçe okunuşu olan malpraktis, hekimliğin kötü uygulanması, tıbbi kötü uygulama, uygulama hatası, tıpta yanlış uygulama gibi çeşitli kavramlarla isimlendirilmekle birlikte bu anlamda en geniş olarak kabul gören ve kullanılan kavram tıbbi hatadır.

Tıpta hatalı uygulamalar, İngilizce malpractice sözcüğünün Türkçe okunuşu olan malpraktis, hekimliğin kötü uygulanması, tıbbi kötü uygulama, uygulama hatası, tıpta yanlış uygulama gibi çeşitli kavramlarla isimlendirilmekle birlikte bu anlamda en geniş olarak kabul gören ve kullanılan kavram tıbbi hatadır.

Türk Tabipler Birliğinin kabul ettiği 01.02.1999 tarihli Hekimlik Meslek Etiği Kuralları'nın 13. maddesinde; "Hekimliğin Kötü Uygulanması (Malpractice)" başlığı altında; "Bilgisizlik, deneyimsizlik ya da ilgisizlik nedeniyle bir hastanın zarar görmesi" biçiminde tanımlanan tıbbi hata kavramı; Dünya Tabipler Birliğinin 44. Genel Kurulu'nun "Malpractice Bildirisi" olarak da bilinen sonuç bildirgesinde, tıbbi yanlış uygulama ile tıbbi bakım ve tedavi sırasında görülen hekimin hatasından kaynaklanmayan durumların birbirinden ayrılması gerektiği vurgulanarak; "a) Tıbbi yanlış uygulama; doktorun tedavisi sırasında standart uygulamayı yapmaması, beceri eksikliği veya hastaya tedavi vermemesi ile oluşan zarar, b) Tıbbi uygulama sırasında öngörülemeyen bilgi ya da beceri noksanlığı sonucu oluşan ise; istenmeyen sonuçtur ve bunda hekimin sorumluluğu yoktur." şeklinde,

Sağlık Bakanlığı tarafından hazırlanan ancak kanunlaşmamış bulunan "Tıbbi Hizmetlerin Kötü Uygulanmasından Doğan Sorumluluk Kanunu Tasarısı"nın 3. maddesinde ise; "Sağlık personelinin kasıt, kusur ve ihmali ile standart uygulamayı yapmaması, bilgi ve beceri eksikliği ile yanlış ya da eksik teşhiste bulunması ya da hastaya tedavi vermemesi ile oluşan ve zarar meydana getiren fiil ve durumlar" biçiminde tanımlanmıştır.

Tıbbi müdahaleler genel olarak izin verilen risk kapsamında gerçekleştirilen müdahalelerdir. İzin verilen risk, hukuken müsaade edilen tehlike oluşturma alanı olarak tarif edilmektedir. Kişiler zarar ya da tehlike doğuracak bütün davranışlarında cezalandırılma tehdidi altında bulunmamalıdır. Toplumsal gelişmeyi sağlamak veya daha kıymetli hukuki değerlere ulaşabilmek için bazı durumlarda kişilere yaptıkları işin niteliği gereği belirli oran ve ölçüde risk oluşturması için izin verilmelidir. Önemli olan belirlenen kurallara uygun şekilde gerçekleştirilen davranışların izin verilen risk alanı içinde yapılması ve neticenin de bu alan içinde gerçekleştirilmiş olmasıdır. Bu takdirde sorumluluk söz konusu olmayacaktır. Tıbbi müdahale türü olarak ameliyat yapılması, maden ocağı işletilmesi, spor faaliyeti, patlayıcı madde üretimi, trafikte araç kullanılması, kurallara uygun olarak av yapılması ve endüstriyel tesis işletilmesi izin verilen risk alanlarına örnek olarak gösterilmektedir. Ancak konunun uzmanı olmayan doktorun teşhis veya tedaviyi üstlenmesi anlamında üstlenme kusuru ile gerek doktorun bireysel olarak gerekse çalıştığı kurum yönünden kurumsal olarak organizasyon kusurunun izin verilen risk dışında kaldığını söylemek mümkündür.

Doktorun, tıbbi müdahale sırasında; standart uygulamayı yapmaması, bilgi, beceri veya deneyim eksikliği ile yanlış ya da eksik teşhis veya tedavide bulunması, gerektiği ölçüde ilgi ve itina göstermemesi veya hastaya gereken tedaviyi vermemesi neticesinde tehlike ve zarar oluşturan eylemleri tıbbi hata olarak kabul edilecektir. Tedavi sonrası bakım ve kontrol yükümlülüklerine aykırılıkların da bu bağlamda değerlendirilmesi gerektiği izahtan varestedir. Ön muayenenin eksik yapılması, hastanın anamnezinin (geçmiş bilgisi) ya hiç ya da gerektiği gibi alınmaması veya gerekli tetkiklerin yapılmaması teşhis aşamasında; gereken tıbbi müdahalenin hiçbir şekilde yapılmaması, ameliyat sırasında hastanın vücudunda yabancı madde unutulması, yanlış tedavi yöntemi seçilmesi, yanlış ilaç verilmesi, hastanın veya müdahale edilecek uzvun karıştırılması, müdahalenin ölçüsüz bir şekilde yapılması, hijyen kurallarına dikkat edilmemesi veya hatalı ameliyat tarzının benimsenmesi de uygulamada tedavi aşamasında görülen tıbbi hata örneklerindendir (Nebahat Kayaer, Ceza Hukukunda Hekimin Tıbbi Müdahalesi Çerçevesinde İşlenen Taksirle Öldürme Suçu (yayınlanmamış doktora tezi) Dokuz Eylül Üniversitesi Kamu Hukuku Anabilim Dalı, İzmir, 2012, s. 237 vd).

Bu noktada komplikasyon kavramının da izah edilmesi gerekmektedir. Türk Dil Kurumunun Bilim ve Sanat Terimleri Sözlüğü'nde; "Bir hastalığın devamı sırasında oluşan başka patolojik olaylar veya hastalıklar, ardıl sorun, karmaşıklık" şeklinde tanımlanan komplikasyon, doktorun müdahale sırasında bilgi, beceri ve deneyim eksikliği olmaksızın standart uygulamayı, doğru teşhis ve tedaviyi özenli bir şekilde gerçekleştirmesine rağmen öngörülemeyecek ve engellenemeyecek şekilde ortaya çıkan, hekimliğin kötü uygulanmasından kaynaklanmayan zarar doğurucu durumları ifade etmektedir. Tıbbın kural ve gereklerine uygun davranıldığı hâlde hastanın veya doktorun elinde olmadan gelişen öngörülememiş ve engellenememiş zarar veya sonuç söz konusu ise komplikasyondan bahsedilir. Kusursuz sorumluluğun kabul edilmediği ceza hukuku sistemimizde failin bu durumdan sorumlu tutulabilmesi mümkün değildir.

Kural olarak suç, ancak kastla işlenebilecekken, kanunda açıkça gösterilen hâllerde taksirle de işlenebileceği kabul edilmiştir. Failin cezalandırılabilmesi için kanunda açık bir düzenleme bulunmasının zorunlu olduğu istisnai bir kusurluluk şekli olan taksir, TCK’nın 22/2. maddesinde; “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla bir davranışın, suçun yasal tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi” şeklinde tanımlanmıştır.