muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27176, Karar No: 2020/12064, Tarih: 15.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/27176 E.  ,  2020/12064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, davalı nakliyat şirketinde 25.08.2010 tarihinde şoför olarak çalışmaya başladığını, şehirlerarası çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi, Sosyal Güvenlik Kurumu primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmaması sebebiyle iş akdini haklı nedenle 06.05.2013 tarihinde feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ve bayram ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı taraf, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davacının alacağı olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının fazla çalışma ücret alacaklarının belirlenmesi hususunda uyuşmazlık mevcuttur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı işveren nezdinde 25.08.2010 -06.05.2013 tarihleri arasında yurtiçi nakliye şoförü olarak sabah 07:00, akşam 23:00/24:00 saatleri arasında çalıştığını, fazla çalışma ücretinin ödenmediğini iddia etmiştir. Davalı vekili ise, davacının günlük araç kullanabileceği 8 saat dışında çalışmasının mümkün olmadığını, zira davacının işe girerken verdiği taahhütnamede trafik kanunlarının müsaade ettiği şartlar çerçevesinde araç kullanacağını ve takometre kurallarına uyacağını kabul ve taahhüt ederek işe başladığını bildirmiştir. Davalı tarafça 07.03.2013 tarihinde davacı işçiye “takometre kayıtlarının davalı şirkete teslim edilmesi” konulu noter ihtarnamesini gönderdiği anlaşılmaktadır.

Dosyaya davacı tarafından ibraz edilen takograf kayıtları üzerinde teknik bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra Mahkemece hesap bilirkişisinden alınan rapora göre fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmiş ise de, hesaplamalarda takograf kartının cihaza takılıp geri çıkartılma saatleri arasında geçen tüm sürenin davacının fiili çalışma süresi olarak kabul edilmesi hatalıdır. Zira; davalı işyerinde davacı gibi şoför olarak çalışan tanığı ... davacının mal yükleme ve boşaltma sırasında istirahat ettiğini,onun dışında hep çalıştığını, beyan etmiş olup, kamyondan yükün boşaltılması ve yeniden yüklenmesi süresinin şoförün dinlenme süresi olduğu, buna göre davacının fiili çalışma süresinin aracın seyir halinde iken geçen süreden ibaret olduğu anlaşılmaktadır. Fazla mesai yapılıp yapılmadığı hususunun haftalık 45 saatin aşılıp aşılmamasına göre belirlenmesi gerekirken, aylık 195 saatin kriter alınması ise ayrıca isabetsiz bulunmaktadır. Bununla beraber yukarıda yapılan açıklamaya ilave olarak, yeniden yapılacak hesaplamada aynı gün için mükerrer kayıt olup olmadığı gözetilmeli ve takograf kaydı olsa dahi davacının dava dilekçesinde çalışma sürelerine dair beyanı göz önüne alınarak talep aşımına neden olunmamalıdır.

Mahkemece, sayılan hususların gözetilmediği hatalı değerlendirmeye dayalı bilirkişi raporuna göre verilen karar bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12614, Karar No: 2016/15873, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/12614 E.  ,  2016/15873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, işyerindeki elektrik abonelikleri nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, iletim ve perakende satış hizmeti bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; HMK'nun 107. maddesi kapsamında fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, dava tarihinden önceki son on yıllık dönemde, haksız tahsil edilen bedelden 3.500 TL'nin tahsil tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 10.03.2016 harç tarihli dilekçe ile talebini 24.488,31 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmeti bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna

./..

-2-

gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

./..

-2-

gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2628, Karar No: 2016/1298, Tarih: 02.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/2628 E.  ,  2016/1298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve karşı alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı her iki davanın da kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı-karşı davacılar ... vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı-karşı davacı vekili Av. ... ile davacı-karşı davalı vekili Av. ... gelmiş olup, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı yüklenici vekili, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereği zemin kat 2 no'lu dükkan ile 2. kat 5 ve 6 no'lu dairelerin anahtar teslimi olarak davalılara verilmesinin kararlaştırıldığını, 6 no'lu daire ve aradaki farkın ödenmesi karşılığında üst kattaki dubleks dairelerden birinin davalılara verildiğini, davalıların asansör bedelinden kendilerine düşen ödemeyi de yapmadığını, dubleks dairenin malzeme ve işçiliğinin müvekkilince karşılandığını, tüm bağımsız bölümlerin zamanında teslim edildiğini ileri sürerek, asansör yapım bedeli olarak 4.000,00 TL ve iki daire arasındaki fark bedeli olarak 6.000,00 TL olmak üzere toplam 10.000,00 TL'nin tahsilini istemiş, ıslah dilekçesiyle de dava değerini 28.474,00 TL artırarak 38.474,00 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı arsa sahipleri vekili, dubleks dairenin dubleks kısmının inşaası, malzeme ve donanımını davalılar olarak kendilerinin karşıladıklarını, sözleşmede asansör imal edileceğine dair bir hüküm bulunmadığını, davacının sözleşmeye uygun imalat yapmadığını, sözleşme gereğince 18 ayda teslimi gerekirken daireler ve dükkanın geç teslim edildiğini ileri sürerek, asıl davanın reddine, karşı davada eksik ve ayıplı imalat nedeniyle fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 1.000,00 TL ve geç teslim nedeniyle uğranan kira kaybı için de şimdilik 1.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesiyle de, dava değerini 22.427,23 TL artırarak 24.427,23 TL'ye çıkarmıştır.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, inşaat alanının artışı nedeniyle inşaat süresine 4 ay daha ilavesiyle 29.07.2006 tarihinde bitmesi gerektiğini, dördüncü kat 9 nolu dubleks dairede davacı tarafça yapılan inşaat imalatlarının % 72,30 olarak belirlenip, bu kısım yönünden asıl davacıya ödenmesi gereken fark bedelin 19.642,62 TL olduğu, sözleşmedeki paylaşıma göre dördüncü kattaki 2 adet ilave dubleks kısım yapılmasından dolayı arsa sahiplerinin % 30 oranında dublekste haklarının bulunduğu, buna göre dördüncü

kat dubleks ilavesi nedeniyle davacıya ödenmesi gereken fark bedelin 9.357,05 TL olduğu, karşı tarafın ecrimisil talebi yönünden ise 16.09.2014 tarihli rapora göre 11.970,79 TL karşı davacı tarafın kira kaybı olduğu gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulü ile; 28.999,67 TL'nin 10.000 TL'sinin 17.03.2010 tarihinden, bakiyesinin 12.07.2011 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karşı davanın kısmen kabulü ile, 11.970,79 TL'nin 9.970,79 TL'sinin 24.04.2014 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte bakiyesinin faizsiz olarak davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ve karşı davacı arsa sahipleri ... vekili ve davalı ... temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan asansör ve ilave imalat nedeniyle değer farkı bedeli, karşı dava ise eksik ve ayıplı işler bedeli ile gecikme tazminatı istemlerine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ve karşı davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Taraflar arasındaki 29.09.2004 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı ve karşı davacılara ait arsa üzerine 2 dükkan 8 daire olmak üzere 10 adet bağımsız bölümlü bir yapı inşa edileceği, 2 nolu dükkan ile 5 ve 6 nolu dairenin arsa sahiplerine ait olacağı, diğer dükkan ve dairelerin yükleniciye verileceği, işin sözleşme tarihinden itibaren 18 ayda tesim edileceği kararlaştırılmıştır.

Asıl davada davacı yüklenici davalı arsa sahibine 6 nolu daire yerine sözleşmeye göre normal daire şeklinde yapılacak olup da dubleks şeklinde inşa edilen 9 nolu dairenin verildiğini bildirerek normal daire ile dubleks daire arasında oluşan değer farkının da tahsilini istemiştir.

Asıl davada davacı yüklenici davalı arsa sahibine 6 nolu daire yerine sözleşmeye göre normal daire şeklinde yapılacak olup da dubleks şeklinde inşa edilen 9 nolu dairenin verildiğini bildirerek normal daire ile dubleks daire arasında oluşan değer farkının da tahsilini istemiştir.

Sözleşmede daire ve dükkanların eşit şekilde inşa edileceği kararlaştırıldığı halde, 6 nolu normal daire yerine 9 nolu dubleks dairenin verilmesi nedeniyle herhangi bir değer farkının oluşması halinde, yüklenicinin oluşacak değer farkından hissesine düşen miktarı talep edebilmesi mümkündür. Ne var ki aynı binada sözleşmeye göre normal şekilde inşa edilecek 10 nolu dairenin de dublekse dönüştürülerek yükleniciye bırakıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda sözleşmedeki paylaşım şekli itibariyle paylaşım oranının %30 arsa sahiplerine, %70 ise yükleniciye ait olmak üzere kararlaştırılmış olduğundan, öncelikle hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapıldığı gibi imalat bedelleri yönünden değil, normal daireye nazaran 9 nolu bağımsız bölümün dubleks yapılması nedeniyle oluşan değer farkının hesaplatılması gerekir. Hesaplatılacak bu değer farkının yüklenicinin oluşan bu artı değerden ancak payı oranında talepte bulunabileceği gözetilerek %70'i tespit edilmeli, keza normal dairelerin dublekse dönüştürülmesi sebebiyle oluşan artı değerin mahsup niteliği gözetilerek aynı davada tasfiye edilmesi gerektiği hususu dikkate alınıp, arsa sahiplerinin de yükleniciye kalan 10 nolu dairede % 30 haklarının bulunduğu, bu itibarla yüklenicinin 9 nolu dairedeki oluşan değer farkının % 70'inden % 30 payın çıkarılarak kalan % 40 artı değer belirlenmeli ve dubleks dairelerin yapımında arsa sahiplerinin yüklenicinin yapması gereken bir kısım imalatı yaptıkları anlaşılmakla, arsa sahiplerince yapılan bu imalat bedelinin de bulunacak % 40 rakamından indirilmek suretiyle sonuca varılması gerekir. Ayrıca, davacı yüklenici tarafından değer farkı talep edildiği halde imalat bedellerini esas alan ve hesabında serbest piyasa rayiçleri üzerinden değil de birim fiyatlar üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporuna bağlı kalınarak karar verilmesi yerinde olmamıştır.

Bunun yanında, karşı davada kira tazminatı için de faiz talep edildiği halde, hüküm altına alınan kira bedeli yönünden asıl davada talep edilen kısım için faiz yürütülmemesi, yine hükme esas alınan raporda nefaset bedeli hesaplandığı ve karşı davada da bu kalem alacak için harcı yatırılarak açılmış bir dava bulunmasına karşın, aynı bedelin asıl davada mahsubu cihetiyle hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

Bunun yanında, karşı davada kira tazminatı için de faiz talep edildiği halde, hüküm altına alınan kira bedeli yönünden asıl davada talep edilen kısım için faiz yürütülmemesi, yine hükme esas alınan raporda nefaset bedeli hesaplandığı ve karşı davada da bu kalem alacak için harcı yatırılarak açılmış bir dava bulunmasına karşın, aynı bedelin asıl davada mahsubu cihetiyle hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ve karşı davacıların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca hükmün kabulü ile, hükmün temyiz eden davalı ve karşı davada davacılar yararına BOZULMASINA, 1.350,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekil ile temsil edilen davalı ...'a verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3741, Karar No: 2010/3970, Tarih: 07.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/3741 E.  ,  2010/3970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Çatalca 2.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 31.3.2009 gün ve 17-181 sayılı hükmün Onanmasına ilişkin olan 15.10.2009 gün ve 8709-10223 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü: -

-KARAR-

Dava, 16.01.2007 günlü dilekçe ile 7.500.00.-TL. değer üzerinden harç yatırılarak açılmış ve 5.928.58 TL. Üzerinden 31.03.2009 tarihinde nihai karara bağlanmıştır.

Bilindiği üzere 1086 Sayılı HUMK.nun 440/III-1 maddesi 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanun ile değiştirilmiş, 1.1.2010 tarihinden itibaren değeri 8.690.-TL. den az olan davalara ait hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna gidilemeyeceği öngörülmüştür.

Bu nedenle; davalı vekilinin karar düzeltme istemine ilişkin 11.01.2001 günlü dilekçesinin REDDİNE, 7.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33716, Karar No: 2023/26469, Tarih: 28.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/33716 E.  ,  2023/26469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2019/1287 E., 2019/1294 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ilk fıkrası kapsamında beraat kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 11.06.2019 tarihli ve 2019/1287 Esas, 2019/1294 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 30.10.2019 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın 7188 sayılı Kanun kapsamındaki temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, hakaret suçunun temyiz edilebilen suçlar kapsamına alındığından ek kararın kaldırılıp asıl hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve aynı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin (f) fıkrasına göre, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde talep edilmesi koşuluyla aynı suçlarla ilgili olarak bölge adliye mahkemelerince verilmiş kesin nitelikteki kararlar hakkında uygulanacağının belirtilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin ilk fıkrasında düzenlenen hakaret suçunun bu kapsamda olmadığı anlaşılmakla katılan vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,