muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13125, Karar No: 2023/13528, Tarih: 26.12.2023

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, ölenin olayda kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz edenin sıfatına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre kararda sair yönlerden bir yanlışlık yok ise de, suç üstü ödeneğinden karşılanıp da daha önceden hüküm altına alınan bir kısım giderler davalı ... Genel Müdürlüğü'nce tarihinde ... vergi dairesine yatırıldığı anlaşılmakla bu husus dikkate alınmadan yargılama giderlerinin hüküm altına alınması hatalıdır.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1-Davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin birleşen dava dosyası hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının ayrı ayrı miktardan reddine,

2-Temyiz eden taraf vekillerinin diğer hükümlere yönelik temyiz itirazları açısından, İlk Derece Mahkemesi kararı hüküm fıkrasının asıl dava dosyasında yapılan yargılama giderlerinin hükme bağlandığı A-5 bendinin tamamen silinerek yerine geçmek üzere;

"5-Suç üstü ödeneğinden karşılanan 1.180,60-TL (tebligat, posta, bilirkişi ücret, talimat masrafı ve müzekkere ücreti) yargılama giderinin kabul ve red oranına göre hesap edilen 643,68-TL'sinden davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından daha önceden vergi dairesine yatırılan 416,66 TL yargılama giderinin mahsubu ile bakiye 227,02 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hazineye irat kaydına, bakiye 536,92‬-TL'sinin davacıdan alınarak hazineye irat kaydına," ibarelerinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18033, Karar No: 2013/24236, Tarih: 27.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/18033 E.  ,  2013/24236 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/18033

KARAR NO : 2013/24236

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile borca itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece istemin kabul edildiği görülmektedir.

Başvuru bu hali ile İİK.nun 68.maddesine dayalı itirazın kaldırılması  istemidir. Buna göre alacaklının itirazın kaldırılması  isteminin kabulü için takip dayanağı belgenin İİK. nun 68.maddesinde sayılanlardan olması gerekir.

İİK. nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, takibe dayanak yapılan belgeler İİK. nun 68/1. maddesinde belirtilen nitelikte belgelerden olmayıp uyuşmazlığın çözümü yargılamayı gerektirdiğinden dar yetkili icra mahkemesince itirazın kaldırılması talebinin reddine karar verilmesi gerekirken  yargılama yapılarak yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  :Borçlunun  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3332, Karar No: 2024/1425, Tarih: 29.04.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3332 E.  ,  2024/1425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1910 E., 2023/593 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/248 E., 2018/184 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı şirketin düzenlediği faturalar ile hukuka aykırı olarak kayıp/kaçak ve diğer bedeller adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 12.197.026,70 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; kayıp/kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 6719 sayılı Kanun ile 6446 sayılı Elektirik Piyasası Kanunu'na eklenen hükümler uyarınca davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle; davanın esası hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalılardan tahsiline karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; kayıp/kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde davalı şirket tarafından abonelere yansıtıldığını, bu nedenle davanın açılma anında davacının haklı olduğunu söylemenin mümkün olmadığını, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalıya yüklenmesinin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle davanın konusuz kaldığı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre davacının dava açmakta haklı olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak ve diğer bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 73 üncü maddesi,

2. 17.06.2016 tarihli ve 29745 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi ile değiştirilen 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri ile eklenen Geçici 19 ve 20 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının Dairemizin aynı konudaki yerleşmiş içtihatlarına uygun bulunmasına, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde davada tek davalı olmasına karşın ''davalılardan'' ifadesine yer verilmesinin maddi hataya dayalı olup mahallinde her zaman düzeltilebileceğinin anlaşılmasına göre; davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2681, Karar No: 2025/3422, Tarih: 15.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2681 E.  ,  2025/3422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3301 E., 2024/48 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 8. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/379 E., 2023/359 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkili nezdinde şoför olarak çalıştığını, 12.11.2022 tarihinde mobilya sevkiyatı sırasında tek taraflı olarak kaza yaptığını, kaza sonucunda müvekkiline ait olan tır ve tıra bağlı dorse ile dorsede yüklü olan mobilyaların kullanılamaz hâle geldiğini, kazaya sebebiyet veren tek etkenin şoförün alkollü olması olduğunu, şoförün alkollü olması nedeniyle sigorta Şirketi ile kaskonun müvekkilinin maddi zararını karşılamadığını, 20 yılı aşkın süredir mobilyacılık sektöründe olan müvekkilinin ticari itibarında da büyük bir zararın ortaya çıktığını iddia ederek uğranılan maddi ve manevi zararın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı asıl cevap dilekçesinde; kendisine verilen aracın kusurlu olduğunu, aracın dorsesinin muayenesinin bulunmadığını, alkollü olması sebebiyle kaza olmadığını, aracın frenlerinin ve bakımlarının olmaması nedeniyle kaza olduğunu, kusuru kabul etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı asıl cevap dilekçesinde; kendisine verilen aracın kusurlu olduğunu, aracın dorsesinin muayenesinin bulunmadığını, alkollü olması sebebiyle kaza olmadığını, aracın frenlerinin ve bakımlarının olmaması nedeniyle kaza olduğunu, kusuru kabul etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 12.11.2022 tarihli hastane raporuna göre 85,52 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, hükme esas alınan 19.06.2023 tarihli raporda dava konusu kazanın meydana gelmesinde davacının yönetimindeki aracı 0,85 promil alkolle kullanmasının etkili olduğu ve kusura ilişkin sorumluluğun tamamen şoförde olduğu, ancak kazaya karışan tır ve dorsenin işletmecisi olan davacının da tehlike sorumluluğu bulunduğu; zira yasal olarak karayollarında seyahat edecek araçların kontrolünde görevli ve tek otorite olan TÜVTÜRK araç muayene istasyonu raporuna göre dorsenin trafikte bulunmaması gerektiğinin belirtilmiş olduğu, buna rağmen işletmecinin dorsenin karayolunda hareketine göz yumduğu, dorsenin 3. dingiline bağlı sol ve sağ teker frenleme kuvvetleri arasındaki farkın yasal sınırlar içerisinde kalmadığı ve bu durumun sürüş esnasında tehlike yaratacağının bilindiği, davaya konu olayda dorsenin 3. dingilindeki tekerler arasındaki fren baskı kuvvetinin mezkur olaya etkisi bulunmuyor ise de araçta teknik bir arıza tanımının muayene raporunda belirtilerek aracın trafikte bu hâli ile tehlike yaratacağı düşünülerek trafiğe çıkmasının uygun olmayacağının belirtildiği; dolayısıyla aracın işletmecisinin tehlike sorumluluğu bulunması sebebi ile yaşanan kaza olayında %20 oranında kusurunun bulunduğu, davalı şoförün ise kazanın meydana gelmesinde etkin rol oynadığı ve %80 kusurlu olduğunun tespit edildiği ve kusur oranına göre belirlenen 1.681.928,80 TL maddi tazminatın davacıya ödenmesi gerektiği, davacı tarafça iddia edilen ticari itibarının sarsılması ve portföyünün azalması iddiasını ise ispat edemediği gerekçesiyle manevi tazminat talebinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen kararda isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davalının tek taraflı olarak kaza yaptığını, bilirkişi raporlarında müvekkiline ait dorsede muayene sebebiyle kusur atfı yapılmış ise de somut olay yönünden bu tespit ile kaza arasında illiyet bağının bulunmadığının aşikar olduğunu,

2. Somut olayda tehlike sorumluluğu adı altında müvekkiline %20 gibi çok yüksek bir oranda kusur atfı yapılmasının kabul edilemeyeceğini,

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davalının tek taraflı olarak kaza yaptığını, bilirkişi raporlarında müvekkiline ait dorsede muayene sebebiyle kusur atfı yapılmış ise de somut olay yönünden bu tespit ile kaza arasında illiyet bağının bulunmadığının aşikar olduğunu,

2. Somut olayda tehlike sorumluluğu adı altında müvekkiline %20 gibi çok yüksek bir oranda kusur atfı yapılmasının kabul edilemeyeceğini,

3. Davaya konu trafik kazasının salt davalının yüksek miktarda alkol almış olması sebebiyle gerçekleştiğini, dosya kapsamında müvekkilinin kusuru olabileceğini ispatlar delil olmadığını,

4. Hükme esas alınan 19.06.2023 tarihli bilirkişi raporunda, dava konusu kazaya fren tertibatı ile alakalı muayene evrakında geçen hususların sebebiyet vermediğinin tespit edildiğini,

5. Tehlike sorumluluğunun somut olay yönünden uygulanmasının mümkün olmadığını,

6. Davalının sevk ve idaresinde yapmış olduğu kaza sonrasında kullanılamaz hâle gelen tır ve tıra bağlı dorsenin değerlerinin piyasa değerinin altında belirlendiğini,

7. Davalının alkollü bir şekilde araç kullanması sebebiyle gerçekleşen kaza sonrasında nakliye piyasasında büyük bir itibar kaybı yaşayan müvekkilinin ticari yönden büyük zararlara uğradığını, bu hususlarında müvekkilini manevi yönden yıprattığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davaya konu trafik kazasında davacı işverenin kusurunun bulunup bulunmadığı ve kazaya karışan tır ve dorsede meydana gelen hasarın miktarı ile davacının manevi zarara uğrayıp uğramadığına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İşçinin iş sözleşmesinden doğan temel borcu iş görme borcudur. İşçinin özen borcu ise bağımsız bir borç olmayıp iş görme borcu içinde yer alan ve onu tamamlayan bir yükümlülüktür. Bu yükümlülük, iş görme ediminin gereği gibi yerine getirilmesine hizmet etmekte ve bunun ihlali asli edim yükümlülüğünün ihlali anlamını taşımaktadır.

İş kanunlarına aykırılığın sonuçları bu kanunlarda düzenlenmiştir; ancak işçinin özen borcu, sadakat borcu gibi borçları, iş kanunlarında düzenlenmemiştir. Bu durumda 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) ilgili hükümlerinin uygulanması gerekecektir. İş sözleşmesinden doğan borçlarını ihlal eden işçinin, bu nedenle işverene vermiş olduğu zararı tazmin etmesine ilişkin esaslar 6098 sayılı Kanun'un 400. maddesinde düzenlenmiştir.

6098 sayılı Kanun'un 400. maddesi;" İşçi, işverene kusuruyla verdiği her türlü zarardan sorumludur.

6098 sayılı Kanun'un 400. maddesi;" İşçi, işverene kusuruyla verdiği her türlü zarardan sorumludur.

Bu sorumluluğun belirlenmesinde; işin tehlikeli olup olmaması, uzmanlığı ve eğitimi gerektirip gerektirmemesi ile işçinin işveren tarafından bilinen veya bilinmesi gereken yetenek ve nitelikleri göz önünde tutulur.

" düzenlemesini içermektedir.

Belirtilen düzenleme uyarınca öncelikle işçinin yükümlülüklerini yerine getirirken kendisinden beklenen özene aykırı davranıp davranmadığı, diğer bir anlatımla kusurlu davranarak iş sözleşmesini ihlal edip etmediği ve bunun sonucunda işverene zarar verip vermediğinin tespit edilmesi gerekir.

Sorumluluk şartları gerçekleştiği takdirde zarar veren, zarar görenin mal varlığında meydana gelen eksilmeyi gidermek zorundadır. Maddi tazminatın amacı, zarar verici olay meydana gelmese idi, zarar gören hangi durumda bulunacak idiyse o durumun yeniden kurulmasıdır. Başka bir deyişle maddi tazminat, zarar görenin mal varlığında meydana gelen eksilmeyi karşılamalı ve zararın tamamını gidermelidir. Zira tazminatın amacı, zarar vereni cezalandırmak veya zarar göreni zenginleştirmek değildir. Ancak zararlı sonucun doğmasına zarar veren yanında zarar görenin kusuru veya bazı durum ve davranışları ya da umulmayan olaylar da katkıda bulunmuşsa tazminattan belirli bir indirim yapılması hakkaniyete daha uygun düşmektedir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85. maddesinde ise araç maliki ve işletenin sorumluluğu düzenlenmiştir. Anılan madde hükmü şöyledir:

“Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar.”

Motorlu araçların işletilme tehlikesine karşı, zarar gören üçüncü şahısları korumak amacıyla getirilmiş olan bu düzenleme ile öngörülen sorumluluğun bir kusur sorumluluğu olmayıp, sebep sorumluluğu olduğu; böylece araç işletenin sorumluluğunun sebep sorumluluğunun ikinci türü olan tehlike sorumluluğuna ilişkin bulunduğu, öğretide ve yargısal içtihatlarla kabul edilmektedir (Fikret Eren, Borçlar Hukuku, 9. Bası, İstanbul, 2003, s. 631 vd; Ahmet M. Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku, Genişletilmiş 10. Bası, Ankara, 2008, s. 264 vd).

Somut olayda, davacıya ait ve davalının da şoförü olduğu araç ile meydana gelen tek taraflı trafik kazasında davalının 0,85 promil alkollü olduğu, tır ve dorsede ağır hasar meydana geldiği ve davacının da bu trafik kazası sonucu araç ve dorsesinde meydana gelen hasar nedeni ile uğradığını iddia ettiği maddi zarar ve manevi zararın tazminini talep ettiği anlaşılmaktadır. Kolluk ifadesinde davalının, araçla yola çıktıktan belli bir sonra sağ sol yaparak yalpalamaya başladığını ve direksiyon hâkimiyetini kaybederek yan yatmak suretiyle kaza yaptığını, kaza meydana gelmeden önce alkol aldığını, hastanede yapılan muayenede kanında 0,85 promil alkol tespit edildiğini, olayla ilgili pişman olduğunu, kimseden şikâyetçi olmadığını beyan ettiği görülmüştür. Kaza yeri tespit tutanağında dış etkenlere ilişkin olarak yolun 2 şeritli ve 7 metre uzunluğunda olduğu, kazanın gece meydana geldiği, havanın açık, zeminin kuru olduğu, yolun düz ve eğimli olduğu belirtilmiştir.

Dosya içerisinde yer alan ve hükme esas alınan 19.06.2023 tarihli heyet bilirkişi raporunda; kaza tespit tutanağı, kolluk kuvvetlerince çekilen kaza yeri fotoğraflarının detaylı incelenmesi ve davalı araç sürücüsünün kolluk kuvvetlerindeki açıklamaları hep birlikte değerlendirildiğinde, aracın önce sağ bariyerlere çarptığı, akabinde sol bariyerlere çarpmadan hemen önce devrildiği, sonrasında bariyerlere çarparak durduğu, sağ bariyerlere çarpmadan önce fren izi olmamasının aracın fren yapmadan kontrolden çıktığını yani şoförün aracın kontrolden çıktığından haberdar olmadığını gösterdiği, sağ bariyerlere çarptıktan sonra ise şoförün aracı yolda tutmak için çabaladığı, servis freni yaptığı ancak başarılı olamadığı, aracın devrilerek sol bariyerlere çarparak durduğu, kazanın alkolün etkisi ile bir anlık dalgınlık sonucu aracın kontrolü kaybedildiğinden meydana geldiği belirtilmiştir. Söz konusu kazanın meydana gelmesinde davalının, yönetimindeki aracı alkollü kullanmasının etkili olduğu ve kusura ilişkin sorumluluğunun tamamen şoförde olduğu tespit edilmiştir. Ancak raporun devamında 05.11.2022 tarihli son TÜVTÜRK araç muayene istasyonu raporunda araç dorsesinin 3. dingilinde sağ ve sol tekere farklı kuvvet uygulandığında arada %62 oranında frenleme farkı oluştuğu ve dorsenin trafikte bulunmaması gerektiği yönünde görüş bildirildiği belirtilmiştir. Davacı işverenin frenleme kuvvetleri arasındaki farkın yasal sınırlar içerisinde kalmadığını ve sürüş esnasında tehlike yaratabileceğini bilmesine rağmen ve muayene raporunda dorsenin trafiğe çıkmasının uygun olmayacağı belirtildiğinden, her ne kadar tekerler arasındaki fren baskı kuvvetinin dava konusu olaya etkisi bulunmuyor ise de aracın işleteni davacının tehlike sorumluluğu bulunduğu açıklanarak yaşanan kazada %20 oranında kusurunun bulunduğu tespit edilmiştir. Davalı şoförün ise alkollü bir şekilde seyir hâlinde iken aracın direksiyon hâkimiyetini kaybederek kazaya sebebiyet verdiği, araç kullanırken yola gereken özen ve dikkati vermediği, dikkatsiz ve kontrolsüz bir şekilde araç kullandığı ve kazanın meydana gelmesinde etkin rol oynadığı gerekçesiyle %80 oranında kusurunun bulunduğu tespit edilmiştir. Aynı bilirkişi raporunda dorsedeki fren arızasının kaza gününe kadar devam ettiği, yaklaşık 15 aydır da aracın bu şekilde kullanıldığı, araçta teknik bir arızanın varlığı kabul edilmekle birlikte, kaza gününe kadar defalarca fren tertibatının kullanılmış olmasına rağmen olumsuz bir durum ile karşılaşılmadığı, kolluk kuvvetlerinin kaza yerini tariflemesinden yolda frene basmayı gerektirir bir durumun oluşmadığı, şoförün frene basması hâlinde bile TÜVTÜRK araç muayene istasyonu verilerine göre aracın 3. dingilinin sol teker kısmında frenleme kuvveti fazla olduğundan frene basılması durumunda aracın sağa değil sola hareket yapması gerektiği, zaten aracın sağ bariyerlere çarpmadan önce fren izi olmaması sebebi ile de kazaya frenlerdeki arızanın yol açmadığı değerlendirilmiştir.