muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6346, Karar No: 2010/6734, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/6346 E.  ,  2010/6734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanan iş bedeli alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı iş bedeline mahsuben iki ayrı makbuzla toplam 3.000,00 TL ödeme yaptığını savunmuş ise de, inkâr edilen makbuzlardaki imzanın davacıya ait olmadığının saptanması sebebiyle bu savunmasını miktara göre yazılı delille kanıtlayamamıştır. Ancak cevap dilekçesinin deliller bölümü 7. bendinde “her türlü yasal delil” demek suretiyle yemin kanıtına da dayanmıştır.

Bu durumda mahkemece yazılı delille ispatlanamayan 3.000,00 TL ödeme ile ilgili davalının davacıya yemin yöneltme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8207, Karar No: 2006/9931, Tarih: 28.09.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/8207 E.  ,  2006/9931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Heyetçe incelenmesine gerek görülen .... Köyü, Kale Mevkii, Ada:0, parsel 536, Cilt:6, Sh: 546 da kayıtlı taşınmazla ilgili tapulama tespit tutanağının merciinden celbiyle dosya arasına konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.09.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3942, Karar No: 2015/17490, Tarih: 12.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/3942 E.  ,  2015/17490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesini hak kazandığı işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının tüm çalışmalarının karşılığının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece , toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin ücreti, hafta tatili ve genel tatil alacakları hüküm altına alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara , toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” ve 254. Maddesinde ise “Dinleme sırasında öncelikle tanıktan adı, soyadı, doğum tarihi, mesleği, adresi, taraflarla akrabalığının veya başka bir yakınlığının bulunup bulunmadığı, tanıklığına duyulacak güveni etkileyebilecek bir durumu olup olmadığı sorulur” kurallarına yer verilmiştir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına kural olarak itibar edilmemesi gerekir. Bu beyanların diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmesi gerekir.

Hükme esas bilirkişi raporunda fazla mesai ücret alacağı hesaplanırken, davacı tanık anlatımları delil olarak değerlendirilmiştir. Oysa davacı tanığı olarak dinlenen işçiler aynı şekilde davalı aleyhine dava açan kişilerdir.

Tanıkların konumu, tanıklıklarına duyulacak güveni etkileyecek durumdadır. Bu nedenle tanıklıklarına itibar edilemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçinin, dava dışı Balıkesir Belediye Başkanlığı'nın kaldırım ve bordür işlerini hizmet alımı yoluyla yapan davalı alt işverenliğe bağlı olarak çalıştığı, davacı tanıklarının beyanlarına itibarla davacının yaz kış tüm hizmet süresi boyunca sabah 7.00 ile akşam 19.00 saatleri arası mesai sistemine göre haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek mahkemece fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması tanıkların dava açan kişiler olması nedeni ile hatalıdır.

Ancak, davalı tanıklarının beyanlarına göre, kış aylarında mesainin yaz ayları kadar uzun tutulmadığı, buna göre genelde 8.00-16 .00 saatleri arası çalıştıklarını belirttikleri, bu durumda davacının kış aylarında fazla çalışma yapmadığı ortaya çıkmaktadır.

O halde, mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak davacının fazla çalışma yapmadığının anlaşıldığı kış ayları dışlanmak suretiyle fazla mesai alacağı hesaplattırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın , yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA , peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1612, Karar No: 2023/4622, Tarih: 01.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/1612 E.  ,  2023/4622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1478 E., 2016/225 K.

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

... hakkında yargılama aşamasında katılma isteminde bulunmasına rağmen, Mahkemece hakkında katılma kararı verilmemiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek, hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan ...'nun 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek inceleme yapılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli ve 2015/1478 Esas, 2016/225 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararları verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 16.03.2021 tarihli ve 2016/231945 sayılı, hükümlerin onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın Temyiz İsteği; hükümleri temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü;

1.Sanıklar ... ve ...'ın aynı binada katılanın üst katında oturdukları, sanıkların masa ve sandalyeleri sürttürerek çekmek ve zemine sert bir şekilde vurmak suretiyle gürültü yaptıkları, böylece katılanın huzur ve sükununu bozdukları iddiasıyla haklarında kamu davası açıldığı anlaşılmaktadır.

2.Sanıkların atılı suçlamaları kabul etmedikleri ve yargılama aşamasında alınan savunmalarında;

Sanık ...'in, "2008 yılında beri aynı yerde oturuyoruz, 6 yıllık üstlü atlı komşuyuz, müşteki 6,5 yıl sonra gürültü yaptığımızı iddia etmeye başladı, müşteki evimize ilk geldiğinde eşim ve çocuklarım uyuyordu, ben de iş seyahatinden yeni geldim, kapıyı açtığımda içerden gürültü geldiğini söyledi ben de kesinlikle böyle bir şey olmadığını söyledim, yaklaşık 2 yıldır böyle devam ediyor. Biz müştekiyi 2 yıldır gürültü yapmadığımıza inandıramadık." şeklinde beyanda bulunduğu,

Sanık ...'in, "2008 yılında beri aynı yerde oturuyoruz, 6 yıllık üstlü atlı komşuyuz, müşteki 6,5 yıl sonra gürültü yaptığımızı iddia etmeye başladı, müşteki evimize ilk geldiğinde eşim ve çocuklarım uyuyordu, ben de iş seyahatinden yeni geldim, kapıyı açtığımda içerden gürültü geldiğini söyledi ben de kesinlikle böyle bir şey olmadığını söyledim, yaklaşık 2 yıldır böyle devam ediyor. Biz müştekiyi 2 yıldır gürültü yapmadığımıza inandıramadık." şeklinde beyanda bulunduğu,

Sanık ...'nin, "Müşteki sürekli değnek ile bize vurmaktadır, alttan tavana vurmaktadır, uykudayken bizi uyandırmaktadır, 2 tane çocuğumuz vardır, çocuklarım çok gürültü çıkartan çocuklar değildir." şeklinde beyanda bulunduğu görülmektedir.

3.Katılanın her aşamada sanıklardan şikayetçi olduğunu beyan ettiği ve yargılama aşamasında alınan ifadesinde;

"Ben sanıkların savunmasına katılmıyorum, bunların asıl amacı beni oradan çıkartmak istemesidir, ben şikayet çiyim davaya katılmak istiyor, evin içinde hizar makinası ile kapıların altını kestiler, matkapla ne yaptıklarını bana izah etsinler, eşim tekerlikli sandalyededir, yürüyemiyor." şeklinde beyanda bulunduğu, yargılama aşamasında katılma isteminde bulunmasına rağmen hakkında katılma kararı verilmediği, ayrıca taraflar arasında uzlaşmanın gerçekleşmediği belirlenmiştir.

4.Mahkemece yapılan yargılama neticesinde;

4.Mahkemece yapılan yargılama neticesinde;

"...Yapılan yargılama toplanan deliller, sanık savunması, müşteki beyanı ve tüm dosya kapsamına göre her ne kadar sanıklar hakkında Kişilerin Huzur Sükununu Bozma suçundan dolayı da TCK 123 maddesi gereğince cezalandırılması istenilmiş ise de, sanık ... savunmasında da belirtiği şekilde 2008 yılında beri aynı yerde oturduğunu, müştekinin 6 sene sonra böyle bir iddiasının olduğu belirtmiş, sanık ... ise, evde 2 çocuğunun olduğu alttan değnekle müştekinin kendilerine vurduğunu, çocuklarının çok gürültülü çocuklar olmadığını belirtmiş, müşteki ise, sanıkların başka amacının olduğunu, evin içinde hızar makinası ile kapıların altını kestiklerini, matkapla evin içinde ne yaptıklarının izahını istediği dolayısıyla gürültü yaptıkları ve huzur ve sukunun bozuklarını iddia ettikleri, müştekilerin ise normalin dışında gürültü yapmadıkları çocuklarının küçük olup, gürültülü çocuklar olmadığını savundukları, sanıklar ile müştekinin komşu oldukları, oturmuş oldukları binanın fiziki yapısında kaynaklı alt ve üst katlar arasında ses geçişleri olduğunun anlaşıldığı, normal gündelik hayatlarını yaşayan insanların günlük ev içerisindeki yaşam aktiviteleri sırasında normal sayılabilecek gürültü yapmalarının normal olduğu, hayatın olağan akışına uygun davranış şekli olduğu, sanıkların adeta alt ve üst katlarında rahatsızlık duyulacağı endişesi ile adeta ayaklarının ucuna basarak yürümek şekilde tabir edilen deyim ile açıklandığı üzerine davranmalarının beklenemeyeceği, binaların ses geçirme özelliğinin olması ısı ve ses yalıtımlarının yeterli olmaması, fiziki koşullarının eski olması, insanların sosyal ve ekonomik durumları itibariyle bağımsız evlerde oturma imkanı elde edemeden üst üste yığılmış katlar içerisinde oturmak zorunda kalmaları yaşamlarını daha fazla kısıtlama anlamına gelmeyeceği gibi normalden fazla gürültü yapıldığının sadece müştekinin beyanına dayalı olup, aşırı gürültü yapıldığı ilişkin hazırlık tahkikatı sırasında yapılmış bir ses tespiti veya dosyada müştekinin beyanından başka mahkumiyet kararına yeterli objektif bir delilin bulunmadığı, dolayısıyla sanığın üzerine atılı Kişilerin Huzur ve Sükununu Bozma suçuna ilişkin müştekinin aşamalardaki beyanı dışında yasal ve yeterli delil bulunmadığı anlaşıldığından..." gerekçeleri ile sanıklar hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararları verilmiştir.

5.Sanıklara ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

5.Sanıklara ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun oluşması için failin ''sırf huzur ve sükunu bozma'' kastıyla hareket etmesi gerektiği, sanıkların savunmalarının aksine sırf katılanı rahatsız etmek ve kişilerin huzur ve sükununu bozma kastı ile hareket ettiklerine ilişkin delil elde edilemediği dosya kapsamından anlaşılmakla; sanıklar hakkında beraat hükmü kurulmasında hukuka aykırılık görülmemiş olup, yerel mahkemenin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, katılanın temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, incelenen dava dosyası içeriğine göre sanıkların beraatine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede; katılanın diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli ve 2015/1478 Esas, 2016/225 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,01.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3980, Karar No: 2018/6364, Tarih: 09.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/3980 E.  ,  2018/6364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan: Kamu davasının düşmesi

2006 ve 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan: Beraat

1- Sanık hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan verilen düşme hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa atılı suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde ise;

Dairemizin 08.05.2017 tarih ve 2017/3536 Esas-2017/3463 Karar sayılı bozma ilamına uyularak suça konu faturaların Ümraniye Vergi Dairesi Başkanlığından istenildiği, gelen cevabi yazıda faturaların aslı ya da onaylı suretlerinin elde edilemediği ve faturaları kullanan mükellefler hakkında da karşıt inceleme yapılmadığı belirtilmiş ise de; 16.03.2009 tarih, VDENR-2009-VII-190/12 sayılı vergi tekniği raporunda, mükellef kurumun 2006 yılına ilişkin katma değer vergisi matrahları toplamının 855.457, 41 TL olmasına karşın, bağlı oldukları vergi dairelerine verdikleri Ba formlarında mükellef kurumdan mal aldığını bildiren

firmaların toplam alış tutarının 1.164.128,00 TL olduğu, yine 2007 yılında mükellef kurum tarafından katma değer vergisi beyannamesi verilmediği ancak, bağlı oldukları vergi dairelerine verdikleri Ba formlarında mükellef kurumdan mal aldığını bildiren firmaların toplam alış tutarının 652.708,00 TL olduğunun bildirilmiş olması karşısında; sanığa ait şirketten mal aldığına dair Ba formu ile bildirimde bulunan yani sanık tarafından düzenlendiği iddia edilen suça konu faturaları kullanan mükelleflerin İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünden sorularak bu mükelleflere ait suça konu faturalar varsa istenmesi, gönderildiğinde incelenmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 09.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18644, Karar No: 2015/24438, Tarih: 16.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/18644 E.  ,  2015/24438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kilis 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2014

NUMARASI : 2013/852-2014/296

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi raporunda, farklı mahallede bulunan ve uzak mesafedeki taşınmaz emsal alınarak değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu ./..

getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.