muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3730, Karar No: 2015/459, Tarih: 14.01.2015

Kabule göre de;

2-Her takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları teşkil edeceği gözetilmeden; her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm tesisi yerine yazılı şekilde tek suçtan karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7077, Karar No: 2022/229, Tarih: 12.01.2022

**12. Hukuk Dairesi         2021/7077 E.  ,  2022/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde belirtilen İİK. yönetmeliğinin 21/d bendi olması gerekirken 21/b olarak yazılması maddi hataya müstenit olduğunun anlaşılmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 12/01/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5112, Karar No: 2022/9298, Tarih: 21.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5112 E.  ,  2022/9298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Elazığ 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 13.06.2019 tarih ve 2018/330 E. - 2019/288 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi’nce verilen 14.04.2021 tarih ve 2014/1499 E. - 2021/705 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ASF Çocuk Lalegül markalarının sahibi olduğunu, davalının aynı sektörde faaliyet göstermekte olup ihtar sonrasında ana okulunun tabelasını Lalezar Anaokulu olarak değiştirdiğini, ancak internet sitesinde, sanal ortamlarda ve okula giden yollarda bulunan yön tabelalarında "Lalegül Anaokulu" ismini kullanmaya devam ettiğini, Cumhuriyet Başsavcılığının soruşturmasının halen devam ettiğini, ikinci kez ihtarname çekmesine rağmen marka tecavüzüne devam edildiğinden tecavüz konusu markayı taşıyan tabelaların kaldırılmasını, basılı evrak, fatura, sevk irsaliyesi ve her türlü reklam vasıtaların toplanılmasını, Lalegül ibaresinin bunlardan silinmesini, imhasını, Lalegül ibaresinin ruhsat, resmi belge, internet sitesi, ticaret sicili, meslek odaları gibi kayıtlardan, yayın ve belgelerden çıkarılmasını, davalı yanın haksız ve hukuka aykırı olarak müvekkiline ait markaya yaptığı müdahalenin menine, 10.000.- TL manevi tazminatın davalı yandan yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından Özel Elazığ Lalegül Anaokulu isminin çok öncesinden beri kullanıldığını, davacının markayı tescil ettirmesinin kötü niyetli olduğunu, davacının markasının sadece Lalegül ibaresi olmayıp ASF Çocuk Lalegül olduğunu, Lalegül ibaresinin 3. kişi adına tescili olduğunu, bu nedenle davacının Lalegül isminin kendi adına tescilli olmaması sebebiyle davanın hukuki yarar yokluğundan reddedilmesinin gerektiğini, müvekkilinin kullanımının Lalegül Anaokulu şeklinde olduğunu, müvekkilinin davacı ile farklı sınıflarda hizmet sunmasına rağmen davacının olumsuz tavırları sebebiyle muhatap olmamak adına yeni isim çalışması yaptığı ve 2017 yılının 9. ayında resmi prosedürleri de tamamlayarak Lalezar ismi ile faaliyetini sürdürdüğünü, davacının markasının tanınmış olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama,toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflara ait markalar dikkate alındığında, mal hizmet aynılığı benzerliğinin bulunduğu, davacının tescilli markasının sadece " ASF Çocuk Lalegül" kelimelerinden oluştuğu, davalının markasının ise şekille birlikte " Özel Elazığ Lalegül Anaokulu" ibarelerinden oluştuğu, kelime unsurlarının harf karakteri ve yazılış biçimi, figür unsuru dikkate alındığında markalar arasında ayniyet/benzerlik yada karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, davalının kullanımının davacının tescil tarihinden öncesine dayandığı, davacıya koruma sağlayan tescilden önce kullanım bulunması sebebiyle haksız kullanımdan söz edilemeyeceği, bu sebeple bir tecavüzden bahsedilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili istinaf etmiştir.

İstinaf mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu, istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 21.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22787, Karar No: 2013/25109, Tarih: 11.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/22787 E.  ,  2013/25109 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... 2-.... aralarındaki dava hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 15.11.2012 tarih ve 306-519 sayılı hükmün Dairenin 06.06.2013 tarih ve 11352-15380 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı 24.03.1997 ve 25.03.1997 yılında 2 adet A grubu devre mülk için davalı belediyenin teminatına güvenerek 999,80 TL karşılığı davalı şirketten devre mülk satın aldığını, aralarındaki sözleşmeye göre sözleşme tarihinden itibaren 30 ay içerisinde teslim edileceğinin taahhüt edildiğini, davalıların edimlerini yerine getirmediğini, toplam 15.000 TL bedelin davalılardan alınarak tarafına verilmesini talep etmiştir.

Davalı, sözleşme tarihi itibariyle zamanaşımı yönünden dava süresinin dolduğunu, 1997 tarihinde yapı ruhsatının iptal edildiğini bu tarihten sonra devre mülk inşaatlarına çivi çakmanın imkansız hale geldiğini, inşaatlara mühür vurulduğu, edimin ifasının imkansızlığının bu tarih olduğu, devre mülkle ilgili ihalenin feshedildiği, 1998/179 Esas sayılı dosyası ile belediyenin %20 ortağı olduğu şirketin feshi için dava açıldığını, edimin ifa edilemeyeceğinin hem yerel hem de genel basında defalarca yer aldığını, ayıplı ifa kapsamında değerlendirilerek zamanaşımının 5 yıl olduğunun kabulünde zorunluluk olduğunu, aradan 15 sene geçtikten sonra davalı şirket tarafından sahte sözleşmeler hazırladığını, şirketin dava dosyasına her hangi bir belge, bilgi ibraz etmediğini, bugüne kadar sayısı 300'ü geçen ve sadece bir kişinin 238 adet devre mülk aldığının iddia edildiğinin, zamanaşımı olmadığı takdirde davanın belediye başkanlığı açısından husumetten reddi gerektiğini, YHGK'nun 2010/13-516 Esas 2011/6 Karar Nolu ilamının naylon sözleşmelere dayanarak açılan davalar sonucu davalı şirketin sevindirildiğini, 20.000 nüfuslu küçük bir ilçe olan ... Belediye başkanının yetkisiz temsili sonucu büyük oranda zarara uğratıldığını, dönemin belediye başkanının meclis üyelerinin bu faaliyetleri nedeniyle cezalandırıldığını belirterek öncelikle Zamanaşımı yönünden ve esastan reddini talep etmiştir.

Mahkemece Davanın kabulüne, 2 adet devre mülkün rayiç bedeli olan 15.000 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dairemizin 06.06.2013 gün 2013/11352 - 2013/15380 sayılı ilamıyla hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiş bu kez davalı ... karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacı eldeki davada delil olarak iki adet ....Tatil Kenti

Mahkemece Davanın kabulüne, 2 adet devre mülkün rayiç bedeli olan 15.000 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dairemizin 06.06.2013 gün 2013/11352 - 2013/15380 sayılı ilamıyla hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiş bu kez davalı ... karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacı eldeki davada delil olarak iki adet ....Tatil Kenti

Devre Mülk Satış Sözleşmesi, senet asılları, tahsilat makbuzları ile diğer delillere dayanmıştır. Davalı ise...'nun 2010/13-516 E. 2011/6 K. nolu ilamının naylon sözleşmeler düzenlenmesine aracı kılınarak dava kazanılmasının kötüye kullanıldığını, satış tarihinden sonra düzenlenmiş sözleşmeler olabileceğini, ödemelerin belediye kasasına girmemesi nedeniyle tüm belgeler üzerindeki imza, yazı ve rakamların mürekkep yaş (yazı yaşı tespiti) yöntemiyle düzenleniş tarihinin belirlenmesi gerektiğini talep etmiş, ne var ki mahkemece bu konuda bilirkişi incelemesi yaptırılmadan karar verilmiştir. Davalı şirketin ticari defter ve belgeleri ile doğrulanmadan bir kısım sözleşme ve ödeme belgeleri dosyaya alınmış ise de davalının az yukarıda ileri sürdüğü hususlarda; sözleşme ve ödeme belgelerinin asıllarının ibrazı sağlanarak yazıda kullanılan mürekkebin içeriğine, belgeler üzerinde yer alan kaşe, mühür, pul gibi ilişik materyallerin içerik ve materyallerin parlaklığına ve bilgisayar yazı teknolojisine varıncaya kadar dairemize seri olarak gelerek bozulan ve onanan diğer bazı dosyalarla birlikte ... Üniversitesi Adli ... ile gerektiğinde Adli Tıp Kurumu fizik ihtisas dairesine gönderilerek yazı içeriğine göre içinde bilgisayar mühendisinin de yer aldığı bilirkişi heyetine inceleme yaptırılmalı, taraf ve yargı denetimine uygun rapor alınmalı sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek, dayanak belgelerin sıhhati ispatlanmış gibi davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir. Kaldı ki davacı A grubu devremülk için belirlenen tazminata hak kazanabilmesi için ödeme iddiasını yasal delillerle ispatlamalıdır. Oysa sunulan ödeme belgelerinin bazılarında davacının adı bulunmamaktadır. 24.03.1997 tarihli sözleşmenin geçerliliği tartışılmadan, sonucuna göre sadece davacının isminin yer aldığı ödeme belgeleri dikkate alınarak tazminata hükmetmek yerine tamamına hükmedilmesi de yasaya aykırıdır. Mahkeme kararının bu nedenlerle bozulması gerekirken, yanılma sonucu yazılı şekilde onandığı, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davalının karar düzeltme isteğinin kabulü ile, Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve yukarıda açıklandığı şekilde bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 6.06.2013 gün 2013/11352-2013/15380 sayılı onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının bu şekilde BOZULMASINA, 11.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21120, Karar No: 2009/16731, Tarih: 10.09.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/21120 E.  ,  2009/16731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2009

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar Asliye Hukuk Mahkemesince verilen idarece yapılan ihalenin feshi ve tahliye isteminin reddine ilişkin olup, belirgin biçimde dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerden ötüRü dosyanın Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine 10.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/310, Karar No: 2014/2129, Tarih: 18.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/310 E.  ,  2014/2129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kale (Denizli) (Kapatılan) Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2011

NUMARASI : 2000/11-2011/2

Taraflar arasındaki görülen dava sonunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Kale B.. B.. vekili tarafından davalı Orman Genel Müdürlüğüne izafeten K.. Orman İdaresi aleyhine Kale (Kapatılan) kadastro mahkemesinde açılan 2000/11 Esas ve 2001/47 Karar sayılı dosyasında görülen dava sonunda davaya konu K.. İlçesi, Merkez G.. mevkiindeki 7.., 7.., 7... ve 7.. nolu orman tahdit sınır noktalarının birleşiminden meydana gelen taşınmazın orman vasfıyla yapılan tesbitin iptali isteminin reddine ve taşınmazın orman vasfıyla tesciline karar verilmiş, bu karar 20. Hukuk Dairesi'nin 16.05.2002 tarihli ve 2002/2508 E. - 2002/4706 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleşmiştir.

Tavzih talebinde bulunan davalı Orman Yönetimi vekili ise, kesinleşen kararın infazı için kadastro birimine yaptıkları başvurunun, karara esas olan krokinin Büyük Ölçekli Haritaların Yapım Yönetmeliği'ne uygun olmadığı gerekçesiyle menfi sonuçlanması nedeniyle tavzih yoluyla keşif icra olunarak karara konu taşınmazın sayısal verilerinin elde edilmesini ve infaza uygun olarak düzenlenecek krokinin mezkur kararın eki sayılmasını talep etmiş, mahkemece, dosya üzerinden yapılan inceleme sonunda tavzih talebi hakkında asıl dosyanın incelenmesi mümkün olmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiş olup, karar süresinde davalı Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, tavzih talebine konu esas mahkemenin 2000/11 Esas ve 2001/47 Karar sayılı dosyasının ilgili Tapu Müdürlüğü'nden celp edilerek incelenmesine karar verilmesi doğru ise de, ilgili tapu müdürlüğünün ada ve parsel numaralarının belirtilmemesi nedeniyle dosyanın gönderilemediğine dair cevabî yazısının mahkemeye ulaşmasından sonra başkaca işlem yapılmaksızın dosyanın incelenmesi mümkün olmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, diğer yandan davalı tarafın tavzih isteminin mahkemeye ulaşmasından sonra 6100 sayılı HMK'nun 306/1. maddesinde öngörülen usûle uygun işlemlerin yerine getirilmeden ve davacı tarafa cevap süresi de tanınmadan hüküm kurulması cihetine gidilmesi usûl ve kanuna aykırı görülmüştür.

Bu nedenle, mahkemece yapılacak iş, HMK 306/1. maddesi gereğince tavzih istemli dilekçenin bir nüshası, cevap süresi mahkemece belirlenerek karşı tarafa tebliğ edilip, verildiği takdirde cevap dilekçesi de tavzih talebinde bulunan tarafa tebliğ olunduktan sonra, esas mahkemenin 2000/11 E. - 2001/47 K. sayılı dosyasının ilgili tapu müdürlüğünden celp edilmesi, gereği halinde ilgili birime gönderilecek müzekkereye ilgili karardan bir suretin eklenmesi yahut karar yerinde gösterilen taşınmazın 7.., 7.., 7.. ve 7.. orman tahdit sınır noktalarının birleşiminden meydana gelen taşınmaz olduğu belirtilmek suretiyle istenmesi ve celp edilecek dosyanın incelenip tartışıldıktan sonra oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25716, Karar No: 2017/35503, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25716 E.  ,  2017/35503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35250, Karar No: 2016/6633, Tarih: 21.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/35250 E.  ,  2016/6633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, işe başlatmama tazminatı, boşta geçen süre ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyeri aleyhine ... 2. İş Mahkemesi’nin 2009/661 Esas sayılı dosyası ile açtığı işe iade davasının temyiz inlemesi sonucunda ... 22. Hukuk Dairesi’nce mahkeme kararının ortadan kaldırılarak feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verildiğini, kesinleşen mahkeme kararının tebliği üzerine yasal süresi içerisinde noter aracılığı ile davacının işe iadesinin talep edildiğini, davalı işverenliğinde noter aracılığı ile üç iş günü içerisinde dava dışı ....'de iş başı yapılması yönünde davet gönderdiğini, işe iade kararı içeriğinin davalı şirketteki işine iade olup grup şirket dahi olsa bir başka şirkette çalışmanın istenmesinin iş akdinin devri niteliğinde olduğunu, davacının bu devre sıcak bakmaması nedeniyle dava dışı şirkette işe başlamadığını, davacının başka bir şirkette çalıştırılmasının istenmesinin işe başlatılmadığı şekilde değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile işe başlatmama tazminatı, boşta geçen süre ücreti ve yıllık izin ücretlerinin davalıdan faizleri ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin işletmesel nedenler ve ekonomik zorluklar nedeni ile tazminatları ve tüm ücretleri ödenmek suretiyle 06/11/2009 tarihinde feshedildiğini, davacının başvurusu üzerine davacıya işe davet yazısı gönderildiğini, davacının işe davete olumlu veya olumsuz herhangi bir cevap vermediğini, davacının çalıştığı bölümün işletmesel karar nedeniyle kapatıldığından, daha önceki görevi, maaşı ve sosyal hakları ile çalıştığı işyeri aynı olacak şekilde davalı şirketin grup şirketi olan ortakları ve idari kadrosu aynı olan ....’de görev verildiğini ancak davacının işe iade başvurusunda samimi olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece bakiye yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsiline, diğer taleplerin reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece bakiye yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsiline, diğer taleplerin reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta feshin geçersizliği ve işe iade kararı sonrası, kesinleşmiş kararın tebliğinden sonra 10 iş günü içinde işe başvuran ve başvuru tebliğinden sonra başka yerde görevlendirilen ve burada işe başlaması istenilen, ancak kabul etmeyen davacının işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretine hak kazanıp kazanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Kural olarak işçi, geçersizliği tespit edilen fesih tarihinde çalıştığı işyerinde ve işte işe başlatılmalıdır. İşçiye önceki koşulların tam olarak sağlanması ve aynı parasal hakların ödenmesi gerekir. Hatta, yargılama sürecinde işçinin mahrum kaldığı ancak emsali işçilere sağlanmış olan ücret artışlarından da işçinin yararlandırılması gerekir.

İşçi eski coğrafi işyerine davet edilmelidir. İşe başlamak için işverene başvuran işçinin önceki işe veya işyerine işe iade olanağı kalmadığı için, işveren öncelikle iş şartlarında esaslı değişiklik olanağı yaratmadan iş teklifi yapmalı, bu olanak yoksa o zaman 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi uyarınca değişiklik teklifinde bulunmalıdır. İşçinin işverenin yeni iş teklifini kabul etmemesi durumunda, eğer iş şartlarında esaslı değişiklik yoksa veya işverenin değişiklik teklifi hakkının kötüye kullanılması olarak değerlendirilmeyecekse işçinin kural olarak başvurmadığı ve geçersiz sayılan feshin geçerli hale geldiği kabul edilmelidir. İşverenin yeni iş teklifi iş şartlarında esaslı değişiklik yaratıyor ise, bu durumda işveren 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi uyarınca hareket etmeli ve değişiklik feshine gitmelidir.

Dosya içeriğine göre kesinleşen işe iade kararı sonrası davacı işçi işe başlatılması için başvuruda bulunmuş, davalı işveren tarafından ise davacının çalıştığı bölümün işletmesel karar nedeniyle kapatıldığı gerekçesiyle davalı şirketin grup şirketi olan dava dışı ....’ de çalıştırılmak üzere işe davet edilmiştir. Davacı bu davet üzerine grup şirket dahi olsa bir başka şirkette çalışmanın istenmesinin iş akdinin devri niteliğinde olduğunu, davacının bu devre sıcak bakmaması nedeniyle dava dışı şirkette işe başlamadığını, davacının başka bir şirkette çalıştırılmasının istenmesinin işe başlatılmadığı şeklinde değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Mahkemece davalı işverenliğin yeni iş teklifinin, davacının çalışma koşullarında herhangi esaslı bir değişiklik yaratmayacağı ve bu nedenle de yerinde olduğu ve davacının işe yeniden başlama başvurusunun samimi olmadığı, davacının kural olarak başvurmadığı ve geçersiz sayılan feshin geçerli hale geldiği sonucuna varılmış ise de varılan sonuç hatalıdır.