muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15254, Karar No: 2017/7894, Tarih: 09.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/15254 E.  ,  2017/7894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 63/1. maddesinde barış zamanında 1111 sayılı Askerlik Kanunu'nun 89'uncu maddesi uyarınca haklarında verilen idari para cezası kesinleştikten sonra kabul edilecek bir özrü olmadan bakaya kalanların durumu değerlendirilmektedir. Askere sevk için çağrıldıkları halde askerlik şubesine gelemeyecek olanlar bakımından nelerin kabul edilebilir özür ya da yasal bir mazeret olabileceği 1111 sayılı Askerlik Kanunu'nda sayılmıştır. Sanık ...'in İstanbul Anadolu 56.Asliye Ceza Mahkemesince alınan 22/12/2014 tarihli ifadesinde; bakaya kaldığını, Sağlık Bakanlığı'nda memur olma durumunun bulunduğunu, mülakata katıldığı ve mülakat sonucunu beklediği hususları nazara alındığında kanuni anlamda bir mazeretten bahsetmenin mümkün bulunmadığı anlaşılmakla sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyeti yerine yasal ve yerinde olmayan gereçelerle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gererğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 09.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9516, Karar No: 2012/27208, Tarih: 26.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/9516 E.  ,  2012/27208 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :535-107

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalıladan Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacının davalı işverene ait matbaa işyerinde 506 sayılı Yasa'nın ek 5. maddesi kapsamında çalıştığı halde, ek 5. madde kapsamında bildirilmeyen dönemlerin tespiti ile son ücretinin 1437 TL olduğunun tespiti istemine ilişkin olup, Mahkemece, davacının davalıya ait matbaa işyerinde geçen tüm çalışmalarının 506 sayılı Yasa'nın ek 5. maddesi kapsamında olduğuna karar verilmiş ise de, 1992/3. döneme ilişkin olarak 60 günlük çalışmasının zaten ek 5. madde kapsamında bildirilmiş olduğu gözetilmeksizin, 1992/3. dönem bakımından kalan 60 günlük çalışmasının daha ek 5. madde kapsamında olduğuna karar vermek gerekirken, bu dönem bakımından 120 günlük sürenin hüküm altına alınması, usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanmakta olan Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün birinci bendindeki '' 1992/3. dönmede ki 120 gün '' ifadesinin silinerek, yerine, '' 1992/3. dönemde 60 gün '' ifadesinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 26.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3148, Karar No: 2020/6022, Tarih: 20.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/3148 E.  ,  2020/6022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Düşme, Beraat

1- "2009 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan düşme kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen "2009 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçuna ilişkin hükmün gerekçesinin açıklanmamış olması ve hüküm tarihinde düşme koşulları oluşmamış olması yasaya aykırı ise de; Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddelerinde öngörülen asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 11/08/2012 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği, temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA,

2- "2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan beraat kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında ''2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan açılan kamu davasında; sanığın ilk savunmasında, suça konu faturaları gerçek bir ticari ilişkiye dayanarak düzenlediğini beyan ettiği ve yapılan BA-BS karşılaştırmasına göre sanığa mal sattığını beyan eden hiçbir mükellef olmadığı gibi sanığın da mal alışı bildirmemesine rağmen yüksek miktarda fatura düzenlediğinin anlaşılması karşısında, yüklenen suçun sübut bulduğu gözetilmeden sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

20.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8481, Karar No: 2012/26976, Tarih: 18.09.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/8481 E.  ,  2012/26976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/11/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3557, Karar No: 2024/3175, Tarih: 17.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/3557 E.  ,  2024/3175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/226 E., 2015/703 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 14.04.2015 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanunu'nun (6136 sayılı Kanun) 15 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca açılan davada Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2015 tarihli ve 2015/226 Esas, 2015/703 Karar sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 51 inci maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 420,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 26.05.2021 tarihli ve 2021/6189 Esas, 2021/14887 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddine karar verilmek suretiyle kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 01.06.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2022 tarihli ve KYB- 2022/83921 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2022 tarihli ve KYB-2022/83921 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

‘‘...sanık hakkında hüküm kurulurken 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un 15/1. maddesinin uygulanması neticesinde 6 ay hapis ve 25 gün adli para cezasına karar verilmesi sonrasında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 5 ay hapis ve 20 gün adli para cezası yerine 5 ay hapis ve 21 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden sonuç olarak 400,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 420,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder. ”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder. ”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde, hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca indirim yapıldığında 5 ay hapis ve 20 gün adli para cezası yerine 5 ay hapis ve 21 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve anılan Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden sonuç olarak 400,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 420,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2015 tarihli ve 2015/226 Esas, 2015/703 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden,

"Hükmün ikinci bendinde yer alan "21 gün adli para cezası" ibaresi yerine "20 gün adli para cezası", hükmün üçüncü bendinde yer alan "420.00 TL" ibaresi yerine "400,00 TL" ibaresi yazılmasına, hukuka aykırılığın hu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/16408, Karar No: 2013/324, Tarih: 16.01.2013

**6. Hukuk Dairesi         2012/16408 E.  ,  2013/324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili ve kiralananın tahliyesi amacıyla yapılan takibe vaki itirazın iptali ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece feragat nedeniyle davanın reddine, kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehine vekalet ücreti takdirine karar verilmiş, hüküm vekalet ücretine hasren davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın feragat nedeniyle sona ermesi halinde kural olarak davalı lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir. Ancak tarafların bunun aksini kararlaştırmasına da yasal engel yoktur. Bu durumda feragat halinde de tarafların anlaşmaları doğrultusunda karar verilmelidir. 1136 Sayılı Avukatlık Kanunun 165. maddesinde “İş sahibinin birden çok olması halinde bunlardan her biri, sulh veya her ne suretle olursa olsun taraflar arasında anlaşmayla sonuçlanan ve takipsiz bırakılan işlerde her iki taraf avukat ücretinin ödenmesi hususunda müteselsil borçlu sayılırlar.” düzenlenmesine yer verilmiş ise de ilgili düzenleme vekilin vekalet ücreti alacağına ilişkin olup, davada vekil lehine hüküm kurulmadığından, görülmekte olan dava içinde ilgili hüküm gereğince kendisine vekalet ücreti hükmedilmesini talep edemez. İlgili yasa maddesi vekilin vekalet ücreti alacağı nedeniyle açacağı dava sırasında değerlendirilebilir.

Somut olayda, taraflar arasında 01.05.2012 tarihinde “Kira Sözleşmesi Fesih Protokolü” başlıklı anlaşma imzalanarak taraflar arasındaki sözleşmeye konu kiralananın tahliye edilerek kiraya verene teslim edileceğini, bunun sonucu olarak da kira sözleşmesi nedeniyle devam eden derdest davalardan feragat edileceğini, söz konusu davalara ilişkin asıl alacak, faiz, icra ve dava vekalet ücretleri, icra ve dava harçları, inkar tazminatları vs. başka hiçbir nam ve kalem atında alacakları ve talepleri bulunmadığını karşılıklı olarak beyan ve taahhüt etmişlerdir. 24.07.2012 tarihli celsede de taraflar “protokol ile davadan feragat edilmiştir” demek suretiyle, davadan feragatin protokol gereğince yapıldığını açıklamışlardır. Söz konusu protokolün taraflar arasındaki davayı da kapsadığının protokol içeriğinden anlaşılmasına ve protokolde tarafların karşılıklı olarak vekalet ücreti talep edemeyeceklerinin kararlaştırılmış olmasına göre, tarafların anlaşmalarının aksine davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün vekalet ücretine hasren BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30486, Karar No: 2019/9857, Tarih: 14.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/30486 E.  ,  2019/9857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık hakkındaki hükmün açıklanması ile TCK'nın 158/1-j son,168/1, 62, 50/1-a, 52/2-4, 204/1, 62,

50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından yapılan yargılama sonucunda, sanığın mahkumiyetine, 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi gereğince hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına dair Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 11/06/2013 tarih, 2013/129 esas ve 2013/273 karar sayılı kararının 19/06/2013 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde sanık hakkında 12/11/2013 tarihinde işlediği ikinci suçtan dolayı mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın kesinleşmesiyle yapılan ihbar üzerine CMK'nın 231/11. maddesi gereğince; hükmün açıklanmasına ve sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair hüküm kurulduğu ancak,

Sanığın beş yıllık denetim süresi içerisinde TCK'nın 125/1 ve 106/1 maddelerinde düzenlenen hakaret ve tehdit suçlarını işlediği gerekçesi ile İnegöl 3. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından ihbarda bulunulduğu olayda, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin yeniden düzenlendiği ve TCK'nın 106/1 maddesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetildiğinde İnegöl 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin ilamına konu olan ve temyiz edilmeksizin kesinleşen hakaret ve tehdit suçları yönünden, infaz aşamasında uzlaştırma işleminin yapılıp yapılmadığı, olumlu sonuçlanmış olması durumunda, sanığın denetim süresinde işlediği başka kasıtlı suçlardan mahkum olup olmadığı tespit edildikten sonra, sonucuna göre, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 11/06/2013 tarih, 2013/129 esas ve 2013/273 karar sayılı hükmünün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, 14/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4468, Karar No: 2015/21228, Tarih: 26.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/4468 E.  ,  2015/21228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının onanmasına dair 08.12.2014 tarih, 2014/22288 Esas, 2014/21989 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Alacaklı vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, İcra Müdürlüğü'nün maktu vekalet ücreti alınması yönündeki kararının kaldırılarak, nispi vekalet ücreti hesaplanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kamulaştırmasız elatmadan kaynaklı tazminat alacağına ilişkin ilamın takibe konulduğu, borcun icra dosyasına 12.06.2014 tarihinde ödendiği6487 sayılı Kanun ile yapılan değişikliğin 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe girdiği, Yasa'nın yürürlüğe girmesinden sonra yapılan ödemede icra harçları ve icra vekalet ücretinin maktu hesaplanması gerektiği alacaklı vekilinin Anayasa Mahkemesi'ne açılan iptal davasının bekletici mesele yapılması talebi kabul edilmeyerek şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''04.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise

hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt: 26). İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 25.09.2012 Karar tarihli takip konusu ilamda; idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine dair dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle Dairemizce hükmün bozulması yerine onandığı anlaşılmakla, alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle Dairemizce hükmün bozulması yerine onandığı anlaşılmakla, alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 08.12.2014 tarih ve 2014/22288 Esas 2014/21989 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, ve 52,90 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.