muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5610, Karar No: 2023/61, Tarih: 09.01.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında 01.09.2012 tarihli bayilik sözleşmesi imzalandığı, süregelen ilişki kapsamında sözleşmede açık hüküm bulunmasa da davacı bayiye satılan malların nihai tüketiciye satışında sezon indirimine gidilmesi durumunda bayi tarafından bu indirim nedeniyle oluşan fiyat farkının davalı satıcıya fatura edildiği, fiyat farklarının bu şekilde ödenmesi konusunda taraflar arasında bir teamül bulunduğu, uyuşmazlık konusu tutarın da 2013 yılı kış sezonu indirimleri nedeniyle oluşan fiyat farkına ilişkin olduğu, ispat yükünün alacaklı olduğunu iddia eden davacıda olduğu, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı ... tarafından düzenlenen 63.675,42 TL tutarlı ve 20.11.2013 tarihli, 2012 yılı fiyat farkı açıklamalı faturanın davalı kayıtlarına işlenerek aynı tutarlı iade faturası düzenlendiği, sonrasında davacı tarafından düzenlenen 86.438,31 TL tutarlı faturanın davalı defterlerine işlendiği, yine davacı defterlerinde yer almayan davacıya ait fiyat farkı açıklamalı 203.961,60 TL tutarlı faturanın da davalı kayıtlarında mevcut olduğu, söz konusu davacı faturalarının da hesaba dahili sonucunda davalının borçlu olmayıp davacılardan alacaklı olduğunun tespit edildiği, davacılar vekilince istinaf başvurusunda dava tarihi itibariyle mevcut fiyat farkı alacağı talep ettiklerini, 203.961,60 TL tutarlı faturanın da dava konusu olmadığının ileri sürüldüğü, ancak dava dilekçesinde açıkça dava konusu talebin 2013 yılı kış sezonu indirimi nedeniyle oluşan fiyat farkı olduğunun belirtildiği, yargılama sırasında ileri sürülmeyen ticari ilişki süresince oluşan fiyat farkı alacağı iddiasının dinlenilmesinin mümkün olmadığı, yine davacılar vekilince alacağın 203.961,60 TL tutarlı fatura dışındaki fiyat farkı alacağı olduğu ileri sürülmüşse de, bu konuda davacı tarafça alacağın varlığını kanıtlayacak nitelikte herhangi bir delil ibraz edilmediği, bu dosyanın davalısı tarafından bakiye cari hesap alacağının tahsili istemiyle davacılar aleyhine İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/603 E. sayılı dosyasında açılan davada fiyat farkı faturası da değerlendirilmek suretiyle davacının bakiye 21.782,11 TL alacağının bulunduğu tespit edilerek bu bedele hükmedildiği ve kararın istinaf incelemesinden geçerek kesinleşmekle eldeki dosya davacılarının davalıdan alacaklı olmayıp aksine borçlu olduklarının doğrulandığı, davacının alacağı kanıtlayamadığı, davanın reddine dair verilen kararda isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; bilgisayar programı üzerinden rapor hazırlanmasının hukuka aykırı olduğunu, davada taleplerinin 2013 yılı fiyat farkı değil, alacaklarını ortaya koyan faturalardaki bedeller olduğunu, yani cari hesaplamada müvekkiline ödenmesi gereken bedel olduğunu, dosyada alınan bilirkişi raporlarında müvekkilinin teminat çeklerinin iade edildiği tespitlerine yer verildiğini, bu durumda davalı alacaklı olsaydı o zaman neden iade ettiğinin izahının mümkün olmadığını, davacı defterlerini inceleyen bilirkişi raporuna göre karar verilmesi gerektiğini belirterek istinaf mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların davalıdan 2013 yılına ilişkin fiyat farkı alacağının olup olmadığı, varsa miktarının tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 207 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

Dava, taraflar arasındaki bayilik ilişkisinin sona ermesi sebebiyle bundan kaynaklanan alacağın tahsili talebine ilişkindir. Mahkemece her iki tarafın defter ve kayıtları ayrı ayrı bilirkişilere incelettirilmiş, ancak taraflar arasındaki sözleşmenin 11.5. maddesine göre davalının ticari defter ve kayıtlarına göre karar verilmiştir. Her iki tarafın kayıtlarından alacak verecek ilişkisinin ne olduğu belirlenmeksizin anılan madde dikkate alınarak hüküm kurmaya elverişsiz rapora dayanılarak karar verilmesi doğru görülmemiştir. Mahkemece yapılacak iş, her iki taraf defterlerinin karşılaştırılması suretiyle taraflar arasındaki alacak hesabı yapılıp bu ticari ilişki sürecinde davacı tarafın iddia edildiği şekilde fiyat farkı alacağının bulunup bulunmadığı belirlenerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Bu nedenle, davanın reddine dair kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/634, Karar No: 2024/8313, Tarih: 05.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/634 E.  ,  2024/8313 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1834 E., 2023/1635 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/100 E., 2021/62 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı-davalı kadın vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı-birleşen davacının ailesi ile aynı binada altlı-üstlü oturdukları, erkeğin ailesinin evliliğe müdahale ettiği, sürekli kadına ve ortak çocuklara fiziksel şiddet uyguladığı davalı-karşı davacının kadını aşağıladığı, hakaret ettiği, kötü muamelede bulunduğu, ailesinin hakaretine sessiz kaldığı, sorumsuz olduğu, ailesine bağımlı olarak yaşadığı, 20.01.2018 tarihinde ortak çocuk ...'ün evden kaçmasından davalı-birleşen davacı ve ailesinin kadını sorumlu tuttuğu, bu olay nedeniyle kadını darp ederek evden kovdukları, evden ayrıldıktan sonra da davalı-davacının tehditlerinin devam ettiği vakalarını ileri sürerek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebi ile boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 500'er TL tedbir ve iştirak nafakası, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası, 50.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminatın davalı-birleşen davacıdan alınarak davacı-birleşen davalı kadına ödenmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde özetle; kadının başka erkeklerle cinsel ilişkiye girdiği, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, 15 yaşındaki kızlarının ... isimli kişi ile kaçması olayında ...'ı koruduğu ve onu desteklediği, bu olaydan sonra evi terk ettiği vakalarını ileri sürerek asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulü ile tarafların TMK 161 maddesine dayalı zina nedenine dayalı boşanma; kabul olmaması halinde TMK’nın 166/1-2 maddesine boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, 250.000,00 TL manevî tazminatın yasal faizi ile davacı-birleşen davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 20.01.2018 tarihinde tarafların ortak çocuğu ...’ün evden kaçması sebebiyle taraflar arasında tartışma yaşandığı, ortak çocuğun ... isimli kişi ile kaçtığı yönünde beyan ve iddiaların bulunduğu, yaşanan tartışma esnasında davalı-davacı kocanın davacı-davalı kadına şiddet uyguladığı, bu durumun Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2018/378 Esas 2019/230 Karar sayılı ilamı ile sabit olduğu, yaşanan kavganın ertesi günü davacı-davalı kadının ortak çocuk ... ile birlikte ortak konuttan ayrıldığı, tarafların bu tarihten itibaren ayrı yaşadıkları, yeniden bir araya gelmedikleri, davacı-davalı kadının dava dilekçesindeki diğer iddialarının ispatlanamadığı, birleşen dosya kapsamında ise davalı-davacı koca tarafından TMK 161 maddesine dayalı zina nedenine dayalı boşanma; kabul olmaması halinde TMK’nın 166/1-2 maddesine dayalı boşanma talebinde bulunulduğu, dosya arasına celp edilerek incelenen telefon kayıtlarında davacı-davalı kadının çok sayıda farklı numara ile çok sayıda görüşme ve mesajlaşmasının bulunduğu, davacı-davalı kadının sosyal inceleme raporundaki beyanında ... B. ve ... G. isimli kişilerle telefonda ve yüz yüze görüşmelerinin bulunduğunu, bu kişilerin davalı-davacı ile ayrılmadan önce kendisinden cinsel birliktelik talebinde bulunduğunu ancak kendisinin kabul etmediğini beyan ettiği, bu itibarla davalı-davacı kocanın beyan ve iddiasını kısmen doğruladığı, dosya arasına celp edilen otel kaydına göre davacı-davalı kadının 10.01.2018 tarihinde ... G. isimli kişi ile aynı otel odasında kaldığının tespit edildiği, birleşen dosya kapsamında ... ve ... G. isimli kişilerin davacı-davalı kadınla birliktelik yaşadıklarına dair el yazılı belgelerin bulunduğu, davalı-davacı tanığı ... Ö. davalı-davacı kocanın beyan ve iddialarını doğrular nitelikte anlatımlarının bulunduğu, tüm deliller bir bütün halinde değerlendirildiğinde davacı-davalı kadının zinasının sabit olduğu yaşanan olaylarda davacı-davalı kadının evlilik birliğinin devamı sırasında zina yapması sebebiyle ağır kusurlu olduğu, davalı-davacı kocanın ise 20.01.2018 tarihli tartışmada davacı-davalı kadına şiddet uygulaması nedeniyle hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl davanın ve zina hukuki sebebi ile açılan birleşen davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuklar reşit olduğu için velâyet konusunda karar verilmesine yer olmadığına, kadının tedbir/yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, ortak çocuklar yararına reşit oldukları tarihe kadar ayrı ayrı 150,00'şer TL tedbir nafakasının davalı-birleşen davacıdan alınarak davacı-birleşen davalıya ödenmesine, çocukların reşit olması nedeniyle iştirak nafakası taleplerinin reddine, davalı-karşı davacı erkek lehine 25.000,00 TL manevî tazminatın davacı-birleşen davalıdan alınarak, davalı-birleşen davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir. karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi davacı-davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; birleşen davanın kabulü, kadının yoksulluk nafakası ile tazminat taleplerinin reddi, erkek lehine verilen manevî tazminat yönünden istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, İlk Derece Mahkemesince; tarafların İlk Derece Mahkemesince kabul edilen kusurlarının gerçekleştiği, davacı-karşı davalı kadının boşanmaya neden olan olaylarda ağır, davalı-karşı davacı erkeğin ise az kusurlu olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, delillerin değerlendirilmesinde, kanunun olaya uygulanmasında, gerekçede ve kusur belirlemesinde hata edilmediği, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, tarafların evlilik süresi, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, kişilik haklarına yapılan saldırı ile günün ekonomik koşullarına göre İlk Derece Mahkemesince davalı-karşı davacı erkek lehine takdir edilen manevî tazminat miktarının hakkaniyete uygun olduğu, kadının yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine ilişkin kararda bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, usul ve kanuna uygun olan hükme karşı davacı-davalı kadın vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; karşılıklı açılan boşanma davasında kusur belirlemesi, erkeğin zinaya dayalı davasının kabulü, nafakalar ve tazminatlar ile miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanunu’un 4 üncü, 6 ncı, 161 inci, 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci, 176 ncı maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanunu’un 4 üncü, 6 ncı, 161 inci, 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci, 176 ncı maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12927, Karar No: 2016/1084, Tarih: 28.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12927 E.  ,  2016/1084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2015 tarihli ve 2014/1444 esas, 2015/320 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 24/05/2015 tarihli ve 2015/355 esas, 2015/248 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 17/06/2015 tarihli ve 2015/679 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10811-2015-E.21796/69080 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 17/06/2015 tarihli ve 2015/679 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32029, Karar No: 2013/29527, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/32029 E.  ,  2013/29527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hesaplamaya esas tüm dönem toplu iş sözleşmelerinin, davacının sendikaya üyeliğinin işverene bildirildiği tarihi gösteren evrakların, davacının şahsi sicil dosyası ile ücret bordrolarının ve davacı vekili tarafından 13.08.2012 dilekçesi ekinde sunulduğu belirtilen yedi kalemden oluşan delil ve evrakın incelenmesine gerek duyulduğundan eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1959, Karar No: 2019/1120, Tarih: 24.10.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1959 E.  ,  2019/1120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “Kurum işleminin iptali ve alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Ankara 8. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 18.11.2013 tarih ve 2013/1148 E., 2013/1341 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 08.05.2014 tarih ve 2014/2175 E., 2014/10253 K. sayılı kararı ile;

“…Dava, yaşlılık aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptali, aylığın yeniden bağlanarak ödenmeyen aylıkların yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

21.05.1997 tarihinde kesinleşen boşanma kararıyla anlaşmalı olarak boşanan davacıya, 2001 yılında vefat eden sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle, davalı Kurumca 01.10.2008 – 16.05.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.