muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6506, Karar No: 2018/5444, Tarih: 07.06.2018

1-Sanığın 2006,2007 ve 2008 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturaların, dosya içerisinde bulunan asıllarının veya onaylı örneklerinin incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Suçlara konu olan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenmiş vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

d) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre;

a) 2008 takvim yılında birden fazla fatura kullanılması nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı 2018/3390 E,2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizde açıkladığımız gerekçede gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesindeki Kaçakçılık suçu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. Yukarıda ayrıntılı açıkladığımız üzere 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’ndaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman resmi kurumlardan alınmış 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nda sayılan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla suç gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. Yukarıda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu’na tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıktan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın da taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, yukarıda ayrıntılı açıkladığımız birden çok usullerle içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir.213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması önemli değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden,ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde tanımlanın suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanığı daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum. 07/08/2018
Yargıtay — Esas No: 2015/8635, Karar No: 2016/11459, Tarih: 22.11.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/8635 E.  ,  2016/11459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 19/03/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların kendisine yönelik "yaşlı ve hacı olmasına rağmen içki alemlerinden kalkmadığı, hayat kadınları ile düşüp kalktığı, kötü yaşam tarzını devam ettirdiği" şeklinde ithamlarda bulunarak, .... Sulh Hukuk Mahkemesinde kısıtlanması için dava açtıklarını, ayrıca davalı ...'i tehdit ettiği iddiasıyla hakkında ceza yargılaması yapıldığını ve beraat ettiğini beyanla manevi zararının tazminini istemiştir.

Davalılar, davacının yaşına ve sosyal durumuna uygun olmayan bir hayat sürdürdüğünün doğru olduğunu beyanla tazminat davasının reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu benimsenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/562 esas, 2013/574 karar sayılı ilamında, davacının kötü yaşam sürdüğü iddiasıyla kısıtlanmasının talep edildiği ve davanın reddedildiği anlaşılmıştır.

.... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/473 esas, 2014/5 sayılı kararı ile ''sanığın üzerine atılı tehdit suçu yönünden suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeni ile Beraat'' kararı verildiği anlaşılmıştır.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü, Anayasa'nın 36. maddesinde; " Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir" şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını ve cezalandırılmasını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa'nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın "Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği" başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu'nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25. maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK'nın 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikâyet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikâyeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikâyet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikâyetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Şu halde; davacının kısıtlanması için dava açıldığı, "yaşlı ve hacı olmasına rağmen içki alemlerinden kalkmadığı, hayat kadınları ile düşüp kalktığı, kötü yaşam tarzını devam ettirdiği" şeklinde söylendiği iddia edilen sözlerin vasi atanmasını haklı kılacak hadiselere ilişkin olduğu ve ceza yargılamasına konu edilen tehdit iddiasıyla ilgili şikayetin haklı olduğunu gösterir emarelerin varlığıda dikkate alınarak davacının kişilik haklarının ihlal edilmediği benimsenmeli ve istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26545, Karar No: 2015/4278, Tarih: 10.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26545 E.  ,  2015/4278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 10.03.2015 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dosyada mevcut ... Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğünün yazısına göre dava konusu taşınmaz 1/1000 ölçekli imar planı dahilinde kaldığından arsa vasfında olup Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre değer biçilmesi gerekirken, dava konusu taşınmaza arazi olarak değer biçen geçersiz rapor uyarınca hüküm kurulmuştur.

Bu durumda, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüz ölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilerek bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irat kaydedilmesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.100,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.100,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7762, Karar No: 2015/24887, Tarih: 19.11.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/7762 E.  ,  2015/24887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/162377

MAHKEMESİ : Adana 15. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2011/360 (E) ve 2012/381 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık K.. A.. hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz ince- lemesinde;

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık K.. A..'un bir nedene dayan- mayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin oybirliğiyle (ONANMASINA),

2- Sanık M.. Ş.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incele- mesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; katılanın soyut beyanları dışında sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyete yeterli, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uya- rınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11183, Karar No: 2017/11821, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/11183 E.  ,  2017/11821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13074, Karar No: 2013/12678, Tarih: 19.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/13074 E.  ,  2013/12678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile ... ve ... aralarındaki tescil davasının açılmamış sayılmasına dair ........ Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 09.05.2005 gün ve 83/39 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde mevkii ve sınırları yazılı taşınmazın miras yoluyla intikal ve eklemeli zilyetlik nedeniyle vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... temsilcisi, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Dahili davalı ........ tüzelkişiliği temsilcisi, nizalı taşınmazın davacıya ait olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece HUMK'nun 409. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 17.12.2004 tarihli yargılama oturumuna katılamayacağına ilişkin mazeret dilekçesi sunmuştur. Mahkemece mazeret kabul edilmiş, 04.02.2005 tarihine ertelenen yargılama oturumunda davacı vekilinin katılmadığı, davalı ... vekilinin ise davayı takip etmeyeceklerini bildirdiği zapta geçilerek dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve takiben yasal süre içinde yenilenmemesi nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına hükmolunmuştur.

6100 sayılı HMK'nun 150 (1086 sayılı HUMK'nun 409.) maddesi hükmüne göre; usulüne uygun şekilde davet edilmiş taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir. Somut olayda 17.12.2004 tarihli celsede, davacı vekilinin mazeret dilekçesi kabul edildiği halde, dosya içinde yeni duruşma gün ve saatinin tebliğ edildiğine ilişkin tebligat evrakına rastlanamamıştır. Davacı tarafa yeni duruşma gününün bildirildiğine ilişkin bilgi ve belge bulunmadığına göre, duruşmadan haberdar olduğu halde gelmediğinden bahisle dosyanın işlemden kaldırılmış olması doğru değildir. Mahkemece yapılacak iş, iddia ve savunma çerçevesinde taraf delillerinin toplanması, değerlendirilmesi ve sonucuna göre davanın esası bakımından bir hüküm kurulmasıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 19.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4799, Karar No: 2024/3215, Tarih: 21.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4799 E.  ,  2024/3215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/689 E., 2022/195 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalının avukat olarak müvekkili Diyadin Belediye Başkanlığında 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49 uncu maddesine göre kısmi zamanlı olarak çalıştığını, ödenen sözleşme ücretlerinde 12.06.2014-09.07.2014 tarihleri arasında yapılan inceleme sonucu fazla ödemede bulunulduğunun tespit edildiğini, kamu zararının toplamı 52.570,64 TL'nin zararın oluştuğu tarihten itibaren hesaplanacak kanuni faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı asil; Diyadin Belediye Meclisinin 13.04.2011 tarihli ve 4 no.lu ara kararı ile 2011 yılı için Diyadin Belediyesinde kısmi zamanlı avukat olarak 1.500,00 TL aylık ücret karşılığı çalışmasına karar verildiğini, bu dönem için net olarak 12.000,00 TL vekalet ücreti ödenmesi gerekirken 12.799,45 TL ödendiğini, 799,45 TL fazla ödeme görülmekte ise de devam eden aylarda tüm görevlerinin yerine getirildiği halde eksik ödeme yapıldığından bu fazla ödemeden dolayı bir borcu bulunmadığını, deva eden 2012-2014 yılları arasında da hep eksik ödeme yapıldığını, sözleşme serbesti gereğince sözleşme imzalandığını, Ağrı'da bulunan bürosundan davalı Kuruma geliş gidiş masraflarının dahi karşılanmadığını savunarak davanın haksız olması nedeniyle reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 16.06.2021 tarihli ve 2020/6087 E., 2021/6681 K. sayılı ilamıyla; davacı vekilinin sair temyiz itirazları incelenmeksizin Mahkemece gerekçe olarak belirtilen açıklamaların çelişkili ifadeler içerdiği, bilirkişi raporundaki ifadelerin tekrarlanmak suretiyle karara aktarılmış olmasının doğru olmadığı, ilgili kararın temyiz aşamasında denetlemeye elverişli bir gerekçe oluşturmadığı sebebi ile dosyadaki deliller değerlendirilerek denetime elverişli bir gerekçe ile hüküm kurulması gerektiğinden bahisle Mahkeme kararı bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, karşılıklı anlaşarak imzalanan sözleşme gereği karşı tarafça ifa edilen bir iş olduğu, avukatın kendisine yapılan fazla ödemede, yaptığı iş ya da başka bir nedenle kusuru dosya kapsamından tespit edilemediği, 52.570,64 TL'nin davalıdan istenmesinin kendi kusurundan kaynaklanmaması ve yasal dayanağının da bulunmaması nedeniyle mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; İçişleri Bakanlığı Mahalli İdareler Kontrolörlüğünün 5/10 sayılı raporunda dayanılmış olan genelgeler incelendiğinde fazla ödemenin gerçekleştiğinin açık olduğunu, bilirkişinin hazırlamış olduğu raporun bilimsel olmamakla birlikte hukuka da aykırı olduğunu, teknik olarak hesaplanması gereken konuların dışına çıkılarak ve hakimin yerine geçmek suretiyle hakimin takdirinde olan konular hakkında da görüş beyan edildiğini, itiraz edilmesine rağmen bu itiraz Mahkeme tarafından değerlendirilmeden dosyada karar verildiğini ileri sürerek, kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı avukat ile davacı Kurum arasında imzalanan avukatlık ücret (kısmi zamanlı) sözleşmesine dayalı olarak davalıya fazladan yapılan ödemelerin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun (5393 sayılı Kanun) "Norm kadro ve personel istihdamı" başlıklı 49 uncu maddesi

3. Değerlendirme