muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9233, Karar No: 2013/873, Tarih: 25.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/9233 E.  ,  2013/873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram genel tatili ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı kurumun Mediko-Sosyal tesislerinde 07.06.2004-01.05.2010 tarihleri arasında piknik alanlarının giriş-çıkış sorumlusu olarak çalıştığını, ihale ile iş alan taşeron şirketin işçisi olduğunu, 08:00-20:00 saatleri arasında mesai yaptığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini belirterek; kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, ihbar tazminatı, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücretinin faiziyleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah ederek artırmıştır.

Davalı vekili, ücret alacaklarının zaman aşımına uğradığını, idarenin davacının işvereni olmadığını, ihale makamı olduğunu, işçilerin hak ve alacaklarından yüklenicinin sorumlu tutulması gerektiğini, davacının hastane başhekimliğinin santral biriminde görev yaptığını, ilk nöbet günü olan 06.05.2010 tarihinde ve diğer nöbet günü olan 08.05.2010 tarihinde nöbetine gelmediğini, bu nedenle yüklenici firma tarafından iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini, kıdem, ihbar tazminatı ve diğer alacak taleplerinin yerinde olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının çalışma süresi dikkate alındığında devamsızlık yaptığı iddia edilen tarihlerde sözlü olarak mazeret izni aldığı kanaatine varıldığı, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, haftanın 7 günü günlük 3 saat olmak üzere haftalık toplam 21 saat fazla çalışma yaptığı, 70 gün yıllık izin ücretine hak kazandığı, dini bayramlarda çalışmadığı, resmi tatil günlerinde ve hafta tatillerinde çalıştığı gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin işyerine devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin işyerine devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25 II- ( g). bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olmaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. Toplu iş sözleşmesinde ya da iş sözleşmesinde genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

Somut olayda, davacı, nöbete gelmediği günler için mazeret izni aldığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürmüş ise de davacının, 06.05.2010 tarihinden itibaren işe gelmediği, 31.05.2010 tarihinde işten çıkışının ...'na bildirildiği, 06.05.2010, 08.05.2010, 13.05.2010 tarihli nöbetlerine mazeretsiz olarak gelmemesi sebebiyle işverence tutanaklar tutulduğu anlaşılmıştır. Davacının işe gitmediği günler için mazeret izni aldığına ilişkin tanık deliline dayandığı, iki tanığın fesih tarihinden önce işten ayrıldığı, mazeret izni istemine ilişkin görgüye dayalı bilgileri olmadığı, diğer tanığın ise fesih tarihinde çalışıyor ise de duyuma dayalı olarak beyanda bulunduğu, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ispatlayamadığı, işverenin ise mazeretsiz olarak işe gelmemeye dair tutanaklar tuttuğu, iş sözleşmesinin haklı nedenlerle feshedildiğine dair ispat yükünü yerine getirdiği anlaşılmış olup, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine hatalı yorum ile kabulüne dair yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, 25.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22895, Karar No: 2013/23904, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/22895 E.  ,  2013/23904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hesaplamaya esas tüm dönem Toplu ... Sözleşmelerinin, davacının sendikaya üyeliğinin işverene bildirildiği tarihi gösteren evrakların, davacının şahsi sicil dosyası ile ücret bordrolarının ve davacı vekili tarafından dava dilekçesi ekinde sunulduğu belirtilen yedi kalemden oluşan delil ve evrakın incelenmesine gerek duyulduğundan getirtilip eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33889, Karar No: 2016/1908, Tarih: 27.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33889 E.  ,  2016/1908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı Kararıyla Küçükçekmece 1 ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. Maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2015 tarihli ve 2015/125 Esas, 2015/109 sayılı Kararını müteakip, ... Çocuk Mahkemesinin 11/05/2015 tarihli ve 2015/324-217 sayılı Kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 04/06/2015 tarihli ve 2015/676 Değişik İş sayılı Kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 19.10.2015 tarih ve 2015/21136 – 67439 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.11.2015 tarih ve 2015/352486 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.", yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı Kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi 04/06/2015 tarihli ve 2015/676 Değişik İş sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 27.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5158, Karar No: 2024/4044, Tarih: 30.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5158 E.  ,  2024/4044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/809 E., 2023/77 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü, yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2016/434 E., 2019/745 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davalarının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere, ziynet alacağı davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz yoluna başvurulamaz. Temyize konu edilen miktarın, kesinlik sınırının altında kalması hâlinde 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır. Açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı erkeğin ziynet alacağına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Taraflar vekillerinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan boşanma davalarına yönelik temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-karşı davalı kadın dava dilekçesinde özetle; erkek ile hiçbir konuda anlaşamadıklarını, şiddet uyguladığını, tehdit, hakaret ettiğini, öldürmeye teşebbüs ettiğini, düğünde takılan tüm ziynet eşyalarını elinden aldığını belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, velâyetin babaya verilmesine, 50.000,00'er TL maddî-manevî tazminata, 19 adet 22 gram 22 ayar bilezik, set, yüzük, 14 adet cumhuriyet altının aynen iadesine, aksi takdirde bedelinin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı-karşı davalı kadın cevap ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; erkeğin hakaret ettiğini, şiddet uyguladığını, annesinin evlilik birliğine müdahalede bulunduğunu, erkeğin döverek kovduğunu belirterek erkeğin davasının reddine 3.000,00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

2.Davacı-karşı davalı kadın cevap ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; erkeğin hakaret ettiğini, şiddet uyguladığını, annesinin evlilik birliğine müdahalede bulunduğunu, erkeğin döverek kovduğunu belirterek erkeğin davasının reddine 3.000,00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; kadının sık sık küserek evi tek ettiğini, eşi ve ailesiyle görüşmediğini, doğum, nişan, cenaze gibi yerlere eşiyle gitmediğini, ilgisiz olduğunu, birlik görevlerini yerine getirmediğini, psikolojik rahatsızlığı olduğunu, tedavi olmayı kabul etmediğini, hiç sebep yokken 9 Nisan 2016'da kapıyı çarpıp evi terk ettiğini,eşini ve çocuğunu aramadığını, takıları giderken yanında götürdüğünü, ayrıca iddia edildiği kadar takı bulunmadığını, çeyiz eşyalarının tutanakla teslim edildiğini belirterek kadının tüm taleplerinin reddine, kadının kusurlu davranışları nedeniyle karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince

boşanmalarına, 50.000,00'er TL tazminata, velâyetin babaya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile evlilik sonrasında tarafların erkeğin ailesiyle altlı üstlü dairelerde oturdukları, erkeğin ailesinin sürekli müdahalede bulunduğu, her şeye karıştığı, erkeğin buna sessiz kaldığı, kadına şiddet uyguladığı, toplum içinde "sen sus, konuşma, gerizekalı" tarzında hakaretlerde bulunduğu, rencide edici sözler söylediği, akrabalarına gitmesine izin vermediği, son zamanlarda annesine gitmesini de kısıtladığı, kadının hamilelik döneminde şiddet nedeniyle ailesine sığındığı, eşinin arayıp sormadığı, doğumun ailesinin yanında gerçekleştiği, sonrasında da eşinin ilgilenmediği, doğumdan sonra ortak haneye dönse de şiddet nedeniyle gece geç saatte ailesine sığındığı ve eşinden şikayetçi olduğu, bundan sonra tekrar bir araya gelmedikleri, erkeğin ağır kusurlu olduğu, kadının da evin temizliği, yemeği gibi işlerle yeterince ilgilenmediği, sıklıkla ailesine gittiği, erkeğin ailesine gereken hürmeti göstermediği için hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle, asıl ve karşı boşanma davalarının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince

boşanmalarına, velâyetin babaya verilmesine, anne ile kişisel ilişki tesisine, erkeğin çocuk için iştirak nafakası talebinin reddine, kadın lehine aylık 500,00 TL tedbir, karar tarihinden itibaren aylık 350,00 TL yoksulluk nafakasına, 10.000,00 TL maddî, 5.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin tazminat taleplerinin reddine, ziynet eşyaları davasının en son şiddet görerek bir şey almadan ailesine sığındığından, talep, ıslah dilekçesi, bilirkişi raporuna göre kısmen kabulü ile 14 adet cumhuriyet altını (13.440 TL), 1 adet set takımı (4.000 TL), 6 adet 22 ayar 35 gram bilezik (25.200 TL) 1 adet yüzük (500 TL), toplam 43.140 TL'nin yasal faiziyle erkekten alınarak kadına iadesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili, kusur belirlemesi, nafaka, maddî-manevî tazminat miktarları, reddedilen ziynetler, karşı davanın kabulü yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı erkek vekili, nafaka, maddî-manevî tazminat talepleri, ziynet eşyalarının kabulü, kusur belirlemesi, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri, iştirak nafakası talebinin reddi ile kadının davasının kabulü yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili, kusur belirlemesi, nafaka, maddî-manevî tazminat miktarları, reddedilen ziynetler, karşı davanın kabulü yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı erkek vekili, nafaka, maddî-manevî tazminat talepleri, ziynet eşyalarının kabulü, kusur belirlemesi, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri, iştirak nafakası talebinin reddi ile kadının davasının kabulü yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının psikolojik rahatsızlığı olduğu veya tedavi gördüğü yönünde somut, inandırıcı bir tespit, bilgi ve belge bulunmadığı, bu yönde araştırma yapılmasını gerektiren bir husus ve usule aykırı bir durum olmadığı, tarafların iddia ve savunmaları, tanık beyanları, toplanan deliller, olayların gelişimi, tüm dosya kapsamı ile kararın dayandığı deliller ve gerekçeye göre sonuç itibariyle, boşanmaya neden olan olaylarda kadının hafif, erkeğin ağır kusurlu kabulü ile her iki boşanma davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına hükmedilmesinde isabetsizlik olmadığı, dava açılmakla ayrı yaşama hakkı bulunan kadının, boşanmakla yoksulluğa düşeceği, tarafların ekonomik sosyal durumları, evlilik süresi ve hakkaniyet ilkesi gözetilerek, cevaba ve karşı davaya cevap dilekçesinde nafaka talep eden kadın lehine belirlenen tedbir nafakası yerinde olduğu, toptan yoksulluk nafakasına hükmedilmesinin daha uygun olacağı, lehine yoksulluk nafakasına hükmedilen kadından, ortak çocuk için talep edilen iştirak nafakasının reddine karar verilmesi yerinde olduğu, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut veya beklenen menfaat, hakkaniyet ilkesi uyarınca kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminatların esası yerinde ancak miktarlarının az olduğu, yargılama gideri, vekâlet ücretleri yönünden yapılan incelemede, kadın lehine sadece ziynet eşyası alacağı yönünden nisbi vekâlet ücretine hükmedilmiş olup, boşanma davası yönünden maktu vekâlet ücretine hükmedilmemesi hatalı ise de, bu yönde istinafa gelenin sıfatına göre yanılgıya değinilmekle yetinildiği erkek lehine ise reddedilen ziynet eşyası alacağı ve karşı boşanma davası yönünden vekâlet ücretine hükmedilmiş, masraflar da kabul ve red durumuna göre hesaplanmış olmasının yerinde olduğu gerekçesi ile tarafların yoksulluk nafakasına, kadının maddî ve manevî tazminat miktarına yönelik istinaf taleplerinin kısmen kabulüne, ilgili hükümler kaldırılarak kadın lehine 25.000,00 TL toptan yoksulluk nafakası ile 30.000,00'er TL maddî ve manevî tazminat ödenmesine, tarafların yerinde görülmeyen diğer istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri