muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16997, Karar No: 2014/30216, Tarih: 04.11.2014

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında davacının ek ders ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğinden, davacının haftada kaç saat derse girdiğini, izinli ve raporlu günlerinin olup olmadığını ve resmi tatil günleri dışında herhangi bir sebeple ders yapılıp yapılmadığını gösterir bilgilerin yer aldığı öğretmen-memur devam ve devamsızlıkları defterinin bulunmadığı, sadece 02.10.2010 tarihinde onaylı 2010-2011 öğretim yılına ait haftalık ders programında 30 saat dersinin görüldüğü, bunun dışında davacının istediği geçmiş beş yıla ait yani 2006 yılından itibaren mevcut olan bilgilerin bulunmadığı görülmektedir. Ayrıca, 30.06.2006 tarihinde düzenlenen ve üç yıllık özel öğretim kurumlarında görev alan eğitim personeline ait iş sözleşmesinde, aylık ücret karşılığı 15, ders ücreti karşılığı 15 saat olmak üzere haftalık ders saat sayısının 30, bir ders saati ücretinin brüt 7,00.-TL olarak; 28.08.2009 tarihinde düzenlenen bir yıllık özel öğretim kurumlarında görev alan eğitim personeline ait iş sözleşmesinde, aylık ücret karşılığı 15, ders ücreti karşılığı 15 saat olmak üzere haftalık ders saat sayısının 30, bir ders saati ücretinin brüt: 10,00 TL olarak; 26.08.2010 tarihinde düzenlenen 31.08.2010-31.08.2011 bir yıllık özel öğretim kurumlarında görev alan eğitim personeline ait iş sözleşmesinde, aylık ücret karşılığı 15, ders ücreti karşılığı 15 saat olmak üzere haftalık ders saat sayısının 30, bir ders saati ücretinin brüt 8,50TL olarak işlendiği anlaşılmaktadır.

Mevzuat gereği 18 saati aşan dersler ek ders olup, Bakanlar Kurulunun 01.12.2006 tarih ve 2006/11350 sayılı kararının 5. maddesi ile 625 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanunu'nun 33 ve 5580 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanunu'nun 9. maddesi gereğince ek ders ücretlerinin ilgiliye ödenmesi gerekmekte ise de, sözleşme ile ek ders ücretleri aylık ücret içerisine dahil edilebilecektir. Sözleşme gereğince davacıya en son aylık 1.955,00 TL ücret ödenecek olup, iş sözleşmelerinde aylık ücretin haftalık 30 saat olduğu belirtilmiştir. 2010-2011 öğretim yılına ait haftalık ders programının incelenmesinden de davacının haftalık toplam ders saatinin 30 olduğu, davacının bu derslerin tamamına girdiği düşünülse dahi, sözleşme ile belirlenen 30 saati aşmadığı, 30 saatlik ders karşılığı ücretin, davacının ücretinin içerisinde olduğu dolayısıyla davacının ek ders ücreti alacağı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının ek ders ücreti alacağı talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Öte yandan, hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda, aile ve çocuk yardımı ile ücret farkı alacağı, resmi okulda çalışan 2 çocuklu ve eşi çalışmayan emsal öğretmenin maaş bordrosu esas alınarak hesaplanmıştır. Davacının medeni hali, çocuk sayısı ve evli ise eşinin çalışıp çalışmadığına dair dosyada bilgi ve belge bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, anılan eksiklikler tamamlanmadan aile ve çocuk yardımı ile ücret farkı alacağının hesaplanması da isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15154, Karar No: 2016/4282, Tarih: 22.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/15154 E.  ,  2016/4282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

müdafii

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türleri, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemine gelince,

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Suça sürüklenen çocuğun savunmasında, çaldığı bir kısım eşyaların bulunduğu yeri kolluk görevlilerine göstererek müştekiye iadeyi sağladığını belirtmesi, 22.03.2012 tarihli olay tutanağı içeriğine göre ise, "olay yeri incelemesi sırasında işyeri arkasında bulunan harabe bina içerisinde 1 adet kutu içinde fincan takımının bulunduğunun '' belirtilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun savunmasının doğruluğu araştırılarak gerekirse tutanak tanıklarının dinlenmesi ve suça konu fincan takımının sanığın yer göstermesi sonucu bulunduğunun belirlenmesi durumunda müştekiden kısmi iadeye rızası bulunup bulunmadığı da sorulup sonucuna göre TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, ''müştekinin zararını aynen ya da tazmin suretiyle gideremediği'' biçimindeki yerinde olmayan gerekçeyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması,

b-Hırsızlık suçundan kurulan hükümde kısa kararda TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmediği halde, gerekçeli kararda, TCK'nın 53. maddesi uygulanarak gerekçeli karar ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması,

c-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi uyarınca alınan sosyal inceleme raporu bilirkişi ücretinin, suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, üst yer Cumhuriyet Savcısı ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 22.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12380, Karar No: 2022/14922, Tarih: 31.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/12380 E.  ,  2022/14922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vasiyetnamenin açılması istemine ilişkin olarak açılan davada Körfez Sulh Hukuk ve İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasiyetnamenin açılması istemine ilişkindir.

Körfez Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın MERNİS adresinin “Berlin Lupsteiner-Almanya” olduğu Türkiye'deki son ikamet adresinin bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, dosya içerisinde mevcut vasiyetnameden müteveffanın “... Mahallesi,...Sokak,... Sitesi A Blok Kat:4 D:7 Körfez/Kocaeli” adresinde ikamet ettiği, böylece Türkiye'deki son yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 596. maddesine göre, "Vasiyetname, geçerli olup olmadığına bakılmaksızın tesliminden başlayarak bir ay içinde mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hakimi tarafından açılır ve ilgililere okunur." Aynı Kanun’un 19/1. maddesine göre de, "Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 41. maddesine göre “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür.”

Dosya kapsamından, mirasbırakanın yerleşim yeri adresinin Berlin/Almanya Federal Cumhuriyeti olduğu, Türkiye'deki son ikamet adresinin bulunmadığının tespit edildiği, vasiyetnamesini Körfez Noterliği’nde düzenlettirdiği ve vasiyet edenin vasiyetnameye adres olarak "Körfez/Kocaeli" yazdırdığı anlaşıldığından uyuşmazlığın Körfez Sulh Hukuk Mahkemesi’nde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Körfez Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 31.10.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14053, Karar No: 2017/6111, Tarih: 22.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/14053 E.  ,  2017/6111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Tazminatın Kabulü

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Tazminata ilişkin kurulan hükme yönelik incelemede;

Tazminatın kabulüne yönelik sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2)Gerçeğe aykırı beyanda bulunma suçu açısından kurulan hükme yönelik incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ile sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2967, Karar No: 2019/5583, Tarih: 07.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2967 E.  ,  2019/5583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde,.... numaralı taşınmazın maliki olan davalılar tarafından 15/03/2015 ve 26/04/2015 tarihli genel kurullarda alınan kararlar gereğince ödenmesi gereken mantolama ve yağmur olukları tamir bedeli 5.900,00 TL'nin tahsili için ... 25. İcra Müdürlüğünün 2015/22274 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının borcun tümüne yönelik itirazı sonucunda icra takibinin durduğunu belirterek davalının haksız itirazlarının iptali ile takibin devamına karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece 2015/789 Esas ve 2016/1144 Karar sayılı ilamı ile açılan davanın kısmen kabulü ile 5.789,47 TL asıl alacak için .... 25. İcra Müdürlüğünün 2015/22274 Esas sayılı dosyasındaki itirazın iptali ile takibin devamına, takipten sonra asıl alacağa aylık %5 oranında gecikme tazminatı yürütülmesine, davalı tarafça yapılan 5.900,00 TL ödemenin icra müdürlüğünce dikkate alınmasına, davalı aleyhine asıl alacağın %20’si oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmiş olup, verilen kararın davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2017/3601 Esas ve 2018/5728 Karar sayılı ilamı ile "Dava mantolama kararı sebebiyle yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkin olup her ne kadar mahkemece davanın kabulüne karar verilmişse de mantolama kararına dayanak teşkil eden 15/03/2015 ve 26/04/2015 tarihli kat malikleri kurulu kararlarının iptali istemine ilişkin olarak açılan ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/1002 Esas - 2016/791 Karar sayılı ve .... 9. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/1067 Esas - 2015/1152 Karar sayılı dosyaları ile söz konusu toplantıların iptaline karar verildiği ve Yargıtay denetiminden geçerek Dairemizin 2017/2936 Esas - 2018/2723 Karar sayılı ve 2017/9639 Esas - 2017/10561 Karar sayılı ilamları ile onandığı anlaşılmakla; dayanağı kalmayan icra takibine yapılan itirazın yerinde olduğu belirlendiğinden, mahkemece itirazın iptaline ilişkin davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesinin doğru görülmediği"gereğine değinilerek bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ortak gider alacağına yönelik başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ortak gider alacağına yönelik başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve gereği yerine getirilerek, yazılı olduğu şekilde davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına 07/10/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7441, Karar No: 2016/7582, Tarih: 12.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7441 E.  ,  2016/7582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararına İtiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddi ile Tüketici Hakem Heyeti Kararının düzeltilmesine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedelinin iadesi hakkında verilen Tüketici Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının kayıp kaçak bedeline yönelik itirazlarının reddi ile Narlıdere Tüketici Hakem Heyetinin 06.04.2012 tarih ve 2012/157 sayılı kararının, uygulamanın başladığı Nisan 2011'den itibaren haksız yere tahsil edilen kayıp kaçak bedeli miktarları toplamının satıcı/sağlayıcıdan alınarak tüketiciye iadesine, şeklinde düzeltilerek onanmasına, karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu Tüketici Hakem Heyeti kararının incelenmesinde; davalının ... numaralı aboneliğinden tahsil edilen kayıp kaçak bedellerinin davalıya iadesine karar verildiği görülmüştür.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalının .. nolu abonelik grubu ve tarifesinin serbest ticaret olduğu, davalının söz konusu aboneliği için yaptığı başvuru üzerine davaya konu hakem heyeti kararının tesis edildiği anlaşılmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1.maddesinde kanunun amacı açıklandıktan sonra, “Kapsam” başlıklı 2.maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3.maddesinde; “Mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki

olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Buna göre, serbest ticaret aboneliği üzerinden verilen hizmetten yararlanan davalının, yukarıda açıklandığı üzere tüketici olmadığı, dolayısıyla olayda 4077 sayılı kanun hükümleri yerine genel hükümlerin uygulanacağı ortadadır. Buna bağlı olarak, ihtilafa tüketici hakem heyetinin bakma yetkisi ve görevi bulunmamaktadır.

Buna karşın, 4077 sayılı kanunun 22/5 maddesi uyarınca, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı ancak tüketici mahkemeleri nezdinde itiraz olunabileceğinden, mahkemece davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması yerindedir.

Hal böyle olunca; mahkemece, davalının ... nolu aboneliğine ilişkin olarak yetkili ve görevli bulunmayan tüketici hakem heyeti tarafından verilen kararın iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9110, Karar No: 2024/11059, Tarih: 10.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9110 E.  ,  2024/11059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/36 E., 2024/81 K.

KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Tes-İş Sendikası üyesi olarak Devlet Su İşleri (DSİ) Genel Müdürlüğü 8. Bölge Müdürlüğünde 15.03.1996 tarihi itibarıyla amele (8. grup) olarak işe başladığını, 31.12.1997 tarihinde sondaj işçisi olarak (5. grup) kadrolu işçi statüsüne geçirildiğini, davacının geçmiş dönemde mevsimlik işçi olarak çalıştığını, 31.12.1997 tarihinde kadrolu daimi işçi statüsüne geçirilirken ücretinin hatalı hesaplandığını ileri sürerek davacının daimi kadrolu işçi statüsüne geçirilirken yapılan intibakların yanlış olduğunun tespiti ile buna bağlı olarak ücret farkı, yıpranma prim farkı ve yasal ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf, cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 03.12.2015 tarihli ve 2014/17 Esas, 2015/801 Karar sayılı kararı ile; davacının, 1987-1997 yılları arasında geçici amele pozisyonunda çalışmakta iken 7. Sondaj Müdürlüğünün 06.05.1997 tarihli ve 232 sayılı yazıları ile sondaj işçisi pozisyonuna geçirilmesinin istendiği, 08.05.1997 tarihli iş sözleşmesindeki not kısmında "İlgilinin pozisyonu bundan böyle sondaj işçisi olarak değiştirilmiştir. İlgiliye 2 grup arasındaki farkın verilmeyeceği bildirilmiş olup, kabullenmiştir." şeklindeki ibarenin yazılı olduğu ve bu durumun davacı tarafından kabul edilmesiyle ve imzalanmasıyla yeni iş sözleşmesinin oluşturulduğu, davacının görev ünvanı ve görev derecesi ile yevmiyesinde herhangi bir değişiklik yapılmadığı, aynı şartlarda daimi kadroya alındığı, muvakkat işçiler için toplu iş sözleşmesine göre pozisyon değişikliği sınavının mümkün olmadığı, sadece kadroya geçmek için sınavın yapıldığı, ayrıca davacının aradan 17 yıl geçtikten sonra böyle bir talepte bulunmasının iyiniyetle bağdaşmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.