muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3271, Karar No: 2021/14618, Tarih: 22.11.2021

Davalı MEB vekili; zamanaşımı süresinin ve hak düşürücü sürenin geçtiği, davacının işçi olarak çalışmayıp evinde yaptığı yemekleri okula getirerek öğretmenlere sattığı, 3 ay dışında bakanlığa bağlı çalışmasının olmadığı ve sair gerekçelerle kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

IV- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME

Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanun’un m. 86/9. maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır.

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerinin tespitine ilişkin davalar kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörülmemiş ise de bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı, işin niteliği, sürekli veya sezonluk nitelikte olup olmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Dosya kapsamından; davacı adına...tarihleri arasında ... İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünden bildirim yapılıp davacının başkaca bildiriminin bulunmadığı, mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre davacının sömestr ve yaz tatilleri dışında 16.01.2010 – 01.11.2013 tarihleri arasında da hizmet akdiyle bakanlığa bağlı olarak çalıştığının kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve özellikle birbiriyle uyumlu tanık beyanlarına göre, davacının bildirimi yapılan 3,5 aylık çalışmasından sonra İşkur tarafından başka bir okulda görevlendirilmesine rağmen burada çalışmadığı, ... Prof. Dr. Nusret Fişek Sağlık Meslek Lisesi çalışan ve öğretmenlerine ücret karşılığı yemek ve köy ürünleri getirip sattığı, bunun yanında getirdiği yemeklerin servisini yapıp bulaşıklarını topladığı ve yemek yenen yerlerin temizliğini yaptığı, bu ilişkide hizmet akdinin unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kanulüne karar verilmesi isabetsizdir.

O halde, temyiz eden davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf istemlerinin esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararı bozulmalıdır.

O halde, temyiz eden davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf istemlerinin esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...’ın muhalefetine karşı Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...’nın oylarıyla ve oyçokluğuyla 22.11.2021 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık, “belirli bir dönem davalı Bakanlığa ait eğitim kurumunda hizmet akdi ile çalıştığı sabit olan davacının, daha sonra aynı işyerindeki çalışmalarının iş ilişkisi kapsamında sayılıp sayılmayacağı, davacının okula getirdiği yemekleri okul personeline vermesi ve bu yerlerde temizlik yapmasının bağımsız çalışma olup olmadığı” noktasında toplanmaktadır.

2. Mahkemece “davacının İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü ile imzalanan ... tarihli sözleşme ile okulda hizmetli olarak çalışmaya başladığı, ... tarihleri arasındaki hizmetinin bildirildiği, yine ... tarihinde imzalanmış ikinci sözleşmenin olduğu ve bu sözleşmede ... tarihleri arasında da davacının okul ve çevre temizliği yapacağının kararlaştırıldığı, tanık beyanlarına göre davacının sözleşmesinin ... tarihinde sona ermesi nedeniyle işine son verildiği, ancak davacının okulda yoğurt, yumurta, süt satma ve öğretmenlere yemek yaparak bunları satıp servis ve temizlik işi yapma işini yürüttüğü, davacının yemek yapıp satma dışında kabul edilen okul ziyaretçi defterindeki temizlik görevlisi olarak kaydının bulunduğu, davacının teslim aldığı su makbuzları ve yine görevlendirme yazıları davacının sadece köy ürünleri satmak ve yemek getirmek dışında okulda temizlik işi yaptığını gösterdiği, kısa süreli katıldığı okulda açılan kurslara ise mesai saatleri dışında katıldığı, kursların dersler bittikten sonra başladığı, bunun tam zamanlı çalışmasını etkilemediği” gerekçesi ile eğitim dönemi süresince asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

3. Kararın Bakanlık ve Kurum tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi “davacının ... tarihleri arasında davacının ... Prof Doktor ... Anadolu Lisesinde çalışmasının bildirildiği, davacı ile okul müdürlüğü arasında 01/10/2009 - 15/01/2010 tarihleri arasında okul ve çevre temizliği ile ilgili sözleşme imzalandığı, davacının 2012 ve 2013 yıllarında okula gelen suları teslim aldığına ilişkin teslimat belgeleri, 2012 - 2013 Eğitim Öğretim Yılına ait yardımcı personel listesinde davacının da isminin bulunduğu, ziyaretçi kayıt defterlerinde ziyaret edilen temizlik görevlisi olarak isminin geçtiği, tüm bunlar tanık beyanları ile birlikte değerlendirildiğinde davacının hüküm altına alınan şekilde çalışmasının sabit olduğu” gerekçesi ile istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

4. Kararın Bakanlık ve Kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine çoğunluk görüşü ile “davacının hizmetliler dahil okul personeline ücret karşılığı yemek getirip sattığı, servis yaptığı, sonrasında yemek yenilen yerleri temizlediği, bu ilişkide iş sözleşmesinin unsurlarının oluşmadığı, hizmet tespiti isteyemeyeceği” gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

5. 4857 sayılı İş Kanunu’na göre “iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir”. 6098 sayılı TBK.’ya göre ise “Hizmet sözleşmesi, işçinin işverene bağımlı olarak belirli veya belirli olmayan süreyle iş görmeyi ve işverenin de ona zamana veya yapılan işe göre ücret ödemeyi üstlendiği sözleşmedir”. O halde; Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

6. İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukuki-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. Bağımlılık iş sözleşmesini karakterize eden unsur olup, genel anlamıyla bağımlılık, hukuki bağımlılık olarak anlaşılmakta olup, işçinin belirli veya belirsiz bir süre için işverenin talimatına göre ve onun denetimine bağlı olarak çalışmasını ifade eder.

7. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık, işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki davranışlarına ilişkin talimatlara uyma yükümlülüğünü üstlenmesi ile doğar. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirmektedir. İşçinin bu anlamda işveren karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. Bu anlamda işveren ile işçi arasında hiyerarşik bir bağ vardır. İş sözleşmesine dayandığı için hukuki, işçiyi kişisel olarak işveren bağladığı için kişisel bağımlılık sözkonusudur.

7. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık, işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki davranışlarına ilişkin talimatlara uyma yükümlülüğünü üstlenmesi ile doğar. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirmektedir. İşçinin bu anlamda işveren karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. Bu anlamda işveren ile işçi arasında hiyerarşik bir bağ vardır. İş sözleşmesine dayandığı için hukuki, işçiyi kişisel olarak işveren bağladığı için kişisel bağımlılık sözkonusudur.

8. Somut uyuşmazlıkta davacının okul müdürlüğü ile yapılan sözleşme karşılığında ...tarihleri arasında okul ve çevre temizliğinde çalıştığı, ondan sonra da çalışmaya devam ettiği, ... tarihinde bu kez İŞKUR vasıtası ile Bakanlığa bağlı başka bir okulda çalışması için sözleşme imzalandığı, ancak davacının bu yere...tarihinde gitmediği ve davalı Bakanlığa ait önceki okulda çalışmasına devam ettiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacı okul personeline yemek yapıp getirip satmakta ise de yemek servisi ve bununla ilgili temizlik dışında, tam gün okulda kaldığı hizmetinden yararlanıldığı, okul müdürü ve öğretmenlerin talimatı ile hareket ettiği ile ilgili sözleşme imzalandığı, özellikle bu dönemde dosyaya sunulan belgelere göre okula gelen suları aldığı okul adına teslim aldığı, okul müdürü tarafından yardımcı personel listesinde gösterildiği, davacının öğretmenler odası, rehberlik servisi, ortakat idare temizliği ve düzeni, orta kat tuvaletleri, öğretmenler tuvaleti, mutfak temizliği, çay servisi ve bulaşıktan sorumlu tutulduğu, ziyaretçi kayıt defterlerine göre 2011 ve 2012 yıllarında ziyaret edilen temizlik görevlisi olarak isminin geçtiği, 2013 yılı kayıtlarında isminin yazılı olduğu ancak sunulan kayıtlarda ünvanının karalandığı, defterlerde davacının isminin yeraldığı bölümlerde karalamaların bulunduğu anlaşılmıştır.

9. Sonuç itibari ile davacının okulda ilk önce iş sözleşmesi ile çalıştığı sabittir. Daha sonra da aynı şekilde çalışmasına devam etmiştir. Davacının işyerine personele yemek getirip satması aradaki iş ilişkisinin değiştirilmesinde etkili değildir. Zira iş görme edimini işverene hukuki ve kişisel bağımlılık kapsamında bağlı olarak yapmakta, emir ve talimat almakta, görevlendirilmektedir. Ağırlıklı çalışması iş ilişkisi kapsamındadır. Tanık anlatımları dışında özellikle yardımcı personel listesinde adının olması, görev yeri belirlenmesi, ziyaret defterinde bir çok kez temizlik görevlisi olarak açıklanması, iş ilişkisi kapsamında çalıştığının delilidir. Kararın onaması gerektiği görüşünde olduğumdan, çoğunluğun aksi yöndeki bozma kararına katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2020/730, Karar No: 2021/14457, Tarih: 17.05.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/730 E.  ,  2021/14457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki ... vekilinin 14.09.2015 tarihli dilekçe ile sanıkların cezalandırılmalarını istediği, kurulan hükmü de temyiz etmekle katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşılmakla; 5271 sayılı CMK.nın 237/2. maddesi gereğince müşteki ...'nın katılan ve vekilinin ise katılan vekili sıfatıyla davaya katılmasına karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

I- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

CMK.nın 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, merciide yanılma nedeniyle CMK.nın 264. maddesi gözetilerek istemin itiraz olarak kabulü ile gereğinin yerine getirilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,

a- Katılan ... vekilinin duruşma gününün tebliğ edilmesi üzerine mazeret dilekçesi verdiği, mahkemece mazeret hakkında herhangi bir karar verilmeden yargılamaya devam edilip yokluğunda karar verilmek suretiyle iddia hakkının kısıtlanması,

b- CMK.nın 193/2. maddesi uyarınca fiilin suç oluşturmaması veya suçun yasal unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, sanığın ifadesinin sonuca etkili olduğu, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, usulüne uygun biçimde sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

S/2

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.05.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21426, Karar No: 2015/6355, Tarih: 15.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21426 E.  ,  2015/6355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/09/2014

NUMARASI : 2013/935-2014/612

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle; davalının, küçük H.. D..'nın babaannesi olduğunu, küçüğün babasının geçirmiş olduğu trafik kazasından yaklaşık 6 ay sonra beyin kanaması geçirerek, 12/07/2010 tarihinde vefat ettiğini; davacı ve küçük H.. F.., davalıya ait dairelerden birinde ikamet ederken, küçüğün babasının vefatından yaklaşık 5 ay sonra davalının daireyi vefat eden oğlunun borçlarını ödemek için satacağı gerekçesiyle, boşaltmasını istediğini; davacının kızı ile birlikte, kendi ailesinin yanına yerleşmek zorunda kaldığını; bundan sonra, davalının, ne davacıyı ne de torununu arayıp sormadığını; davalı adına kayıtlı 8 adet daire ve 2 adet dükkan olduğunu, davalının 5 adet daireden ve 2 dükkandan kira geliri elde ettiğini, ayrıca emekli aylığı aldığını, küçüğün tiroit hastası olduğundan kilo problemi olduğunu, bu sebeple spor salonuna yazıldığını, ancak spor salonu ücreti ödenmediğinden spor salonundan ayrılmak zorunda kaldığını, ayrıca tiroit hastalığı sebebi ile Osmangazi Tıp Fakültesinde tedavi gördüğünü belirterek; küçük H.. D.. lehine aylık 400,00 TL nafakaya hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde özetle; T.. D..'nın, davalının oğlu olup 12/07/2012 tarihinde vefat ettiğini; vefatından 6 ay önce trafik kazası geçirdiğini ve 6 ay kadar yatalak hasta yattığını, T.. D..'nın önceki evliliğinden olan İbrahim ve E.. D..'nın babalarının vefatı ve ortak hanede yaşayan davalının bakmaması ve kötü muamelesi sonucu babaları henüz vefat etmeden babaanne N.. D..'da kalmaya başladıklarını; babaları vefat edince de, Eskişehir 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/986 esas sayılı dosyası ile vasi tayin edildiğini, çocukların halen davalı N.. D.. ile birlikte yaşadıklarını; davalının, diğer oğlu Muzaffer'in de işten çıkarılınca üç çocuğu ile birlikte gelip annesinin evine sığındığını, oğlu Tansel'in yaşadığı dairenin Tansel'in vergi, banka ve SGK borçları için satılmış olup, parasının tamamının da bu borçlara yatırıldığını; davacının da kendi isteği ile ailesinin yanına gittiğini, sonra da sudan bir sebeple küstüğünü iletişimi

kestiğini; davalının, kirada olan 4 dairesi olduğunu, başka geliri olmadığını, dairelerin kira bedellerinin 400,00 TL olduğunu, davalının baktığı kişi sayısı nazara alınırsa fakirliğe düşecek hale geldiğini, davanın reddine karar verilmesini, mahkeme aksi kanaatte ise makul bir nafakaya hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

kestiğini; davalının, kirada olan 4 dairesi olduğunu, başka geliri olmadığını, dairelerin kira bedellerinin 400,00 TL olduğunu, davalının baktığı kişi sayısı nazara alınırsa fakirliğe düşecek hale geldiğini, davanın reddine karar verilmesini, mahkeme aksi kanaatte ise makul bir nafakaya hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalıya ait birden fazla taşınmaz bulunduğu, bu taşınmazların bir kısmının davalı tarafça kiraya verildiği, davalının, 20/03/2014 tarihli gelir vergisi beyannamesine göre yıllık kira gelirinin 11.437,50 TL olduğu ve aylık 888,00 TL emekli maaşının olduğu; davalının gelirleri toplandığında ve bakmakla yükümlü olduğu diğer çocuklar da dikkate alındığında refah içerisinde bulunmadığı; davacının, çalışıp düzenli gelir elde etmesine rağmen, davacı tanıklarının davacının çalışmadığına ilişkin beyanda bulundukları; bu nedenle, davacının gelirini gizlemeye çalıştığı, ayrıca çocuğun zorunlu ihtiyacı olmamasına rağmen yıllık 800 TL bedel ile çocuğu dil kursuna gönderdiği, bu nedenle yardım edilmemesi durumunda yoksulluğa düştüğünün kabul edilemeyeceği; ayrıca, davacının davalı ile aile bağlarının kopmuş olduğu, çocuğu davalı olan babaanne ve kardeşleri ile görüştürmediği, taraflar arasında aile bağlarının kopması nedeniyle açılan davanın yardım almaktan ziyade davalıya zarar verme amacı taşıdığı; bu nedenle, açılan davanın, TMK 2. maddesi gereğince, dürüstlük kurallarına uygun olmadığı kanaatine varıldığından bahisle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

TMK.nun 364. maddesine göre, "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. Kardeşlerin nafaka yükümlülükleri, refah içinde bulunmalarına bağlıdır." Somut olayda davacı tarafından, davalı babaanneden nafaka talep edilmektedir. Nafaka istenebilmesi için "refah içinde bulunma" şartı sadece kardeşler açısından geçerlidir.

Davalı babaannenin de kabul ettiği üzere, 4 dairesi kiraya verilmiş durumdadır. Bu dairelerin her biri için 400'er TL kira alınmaktadır. Davalı tanığı Muzaffer ifadesinde; davalıya ait iki dükkanın olduğunu, bu dükkanların da kiraya verildiğini beyan etmiştir. Ayrıca, babaannenin 888,75 TL emekli maaşı vardır. Davacı tarafın ise, sadece 740,83 TL aylık geliri bulunmaktadır. Mahkemece; tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına göre, davalının geliri ile orantılı olacak şekilde, TMK.nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek; küçük için uygun bir miktarda nafakaya hükmetmek gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/673, Karar No: 2011/18106, Tarih: 26.10.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/673 E.  ,  2011/18106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ehliyetsiz araç kullanmak suçundan şüpheli Ali Babat'ın, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 36/3, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7/2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 52. maddeleri gereğince 658,80 Yeni Türk lirası idari para cezası ile cezalandırılmasına dair, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2006 tarihli ve 2006/510-301 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile idari yaptırım kararının iptaline ilişkin, Elazığ 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 06.04.2007 tarihli ve 2007/4-24 müteferrik sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 23.11.2007 gün ve 59874 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 27.12.2007 gün ve KYB. 2007-273229 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

İtiraz mercii olan Elazığ 2. Sulh Ceza Mahkemesince, idarı para cezasının hesaplanmasında 1 Yeni Türk lirasının altında kalan tutarların dikkate alınmayacağı belirtilerek, bir günlüğünün 21,96 Yeni Türk lirası yerine, 21,00 Yeni Türk lirası üzerinden hesaplanması gerektiğinden bahisle idari para cezasının iptaline karar verilmiş ise de,

19.12.2006 tarihli ve 26381 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanunun 35. maddesiyle değişik 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 28/9. maddesinde yer alan "İdari para cezasının alt ve üst sınırının kanunda gösterildiği kabahatler dolayısıyla verilmiş idari para cezasına karşı başvuruda bulunulması halinde, mahkeme idari para cezasının miktarında değişiklik yaparak da başvurunun kabulüne karar verebilir." şeklindeki düzenleme karşısında, sulh ceza mahkemesince idari para cezasının düzeltilebileceği gözetilmeden, yazılı şekilde iptaline karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Elazığ 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 6.4.2007 gün ve 2007/4-24 müteferrik sayılı kararının CMK.nun 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 26.10.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21648, Karar No: 2017/3007, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21648 E.  ,  2017/3007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.