muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2209, Karar No: 2018/5880, Tarih: 27.06.2018

Yukarda kısaca açıklandığı üzere; VUK 359/b'de "Kaçakçılık Suçları ve Cezaları" başlığı altında düzenlenen sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarının, VUK 359/b son cümlesinde içerik sahteciliği olarak düzenlendiği, VUK 3 maddesindeki "vergiyi doğuran olay ve buna ilişkin muamelelerin her türlü delille ispat edilebileceği" düzenlemesi ile Ceza Hukukundaki delil serbestisi ilkesi birlikte değerlendirildiğinde bu suçların (bazı şekli unsurları eksik belgelerde dahil) her türlü delille isbatının mümkün olduğu, kanaatimizce bu suçlarda belgede şekil şartlarının mutlaka denetlenmesi gerektiği yönündeki sayın Daire çoğunluğunun düşüncesinin kabulünün bu suçların sübutunu, suçun delillerinden olan ve şekil şartı aranmayacak özel belge niteliğindeki belgenin fiziki varlığına ve şekil denetimine indirgenmesine neden olacağından ayrıca şekil denetiminin bu suçların ön şartı ve unsuru haline getirilmesinin maddede amaçlanan içerik sahteciliğinin denetimini olanaksız hale getireceğinden yine idari, mali, usuli ve adli düzenlemeler içeren VUK'nun karma bir düzenleme olduğundan her maddenin düzenleniş yeri, amacı, lafzı ve diğer maddelerle bağlantısı nazara alınarak uygulanması gerektiğinden belgede şekil denetiminin VUK 359/b'de uygulama yerinin bulunmadığı kanaatiyle, sayın çoğunluğun dosyaya yeteri kadar belgenin (fatura) celp edilerek öncelikle şekil şartları yönünden denetlenmesi gerektiği düşüncesine katılmadığımı karara bu yönü ile muhalif olduğumu saygılarımla arzederim. KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390,K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390,K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 maddesindeki “ Kaçakçılık suçu”,5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir.2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanununda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen “vergi kaçakçılığı “suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/30519, Karar No: 2017/6962, Tarih: 19.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30519 E.  ,  2017/6962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Borçlu şirkete icra dosyasından gönderilen ödeme emrinin 13.08.2013 tarihinde tebliğ edildiği buna göre takip kesinleşmeden 12.11.2012 tarihinde şikayette bulunulduğu anlaşılması karşısında, suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3903, Karar No: 2012/2217, Tarih: 28.03.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/3903 E.  ,  2012/2217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 232 ada 37 parsel sayılı 4651,56 m2 yüzölçümündeki taşınmaz bağışlamaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hakka, davacı ... ile davacılar ... ve ... ise farklı tapu kayıtlarına dayanarak ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece davacıların davalarının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılardan ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine ve yasal düzenlemelere uygun düşmemektedir.

Somut olayda, kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu, dosyada keşif yapılmasının zorunlu bulunduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, mahkemece davacı tarafa keşif giderlerini yatırması için kesin önel verilmiş ise de, mahkeme heyetine verilecek ücretler kalem kalem ve ayrıntılı olarak gösterilmediği gibi, yerel bilirkişiler için davetiye gideri belirlenmemiş, kesin süre ile keşif günü arasında davetiyelerin tebliği için makul bir süre bırakılmamıştır. Öte yandan; keşif avansından her bir davacının kendi davası ile sınırlı olarak avansın tümünden sorumlu olması gerektiği halde, mahkemece her bir davacının avansın 1/2 payından sorumlu tutulması dahi yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir. Bu olgular gözetildiğinde mahkemece oluşturulan ara kararın kesin önel sonuçlarının uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacılar ... ve ...'in temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 28.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12586, Karar No: 2012/11825, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/12586 E.  ,  2012/11825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... ilçesi, ... köyü, 3603 parsel sayılı taşınmazın 2/B madde uygulamasıyla orman sınırları dışına çıkarılarak Hazine adına tescil edildiğini ve beyanlar hanesine üzerindeki fındık ağaçlarının ... evlatları ... ve ... 'ın kullanımında olduğunun yazıldığını. Oysa; taşınmazın üzerindeki fındık ağaçlarının dedesi ... 'dan kaldığını ve tüm varislere intikal etmesi gerekirken sadece bir kısım varisler adına yazıldığını , beyanlar hanesindeki şerhin iptaliyle, ... 'ın tüm mirasçılarına ait olduğunun şerh verilmesi talebiyle dava açmıştır. Mahkemece, kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava; 2/B uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazda bulunan kullanım durumuna itiraza ilişkindir.

Yörede 1999 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında çekişmeli ... ilçesi, ... köyü, 3603 parsel sayılı 16800 m2 yüzölçümündeki taşınmaz fındıklık niteliğiyle 2/B madde uygulamasıyla orman sınırları dışına çıkarılan yerlerden olduğundan Hazine adına tespit edilmiş ve tutanağın beyanlar hanesine üzerindeki fındık ağaçlarının ... evlatları ... ve ... 'a ait olup, aynı kişilerin kullanımında olduğu şerh verilmiştir. Kadastro mahkemesinin 2005/1 esas sayılı dava dosyasıyla ... tarafından taşınmazın babası ...'dan kaldığı ve üzerindeki ağaçların ... mirasçılarına ait olduğu iddiasıyla dava açılmış ve mahkemece davanın reddine, taşınmazın tespit gibi Hazine adına tapuya tesciline, taşınmazın üzerindeki fındık ağaçlarının ... çocukları ... ve ... 'ın kullanımında olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm 20. Hukuk Dairesinin 01.12.2005 gün ve 2005/9161 - 14560 sayılı ilâmıyla onanarak kesinleşmiş ve çekişmeli taşınmaz tapuya tescil edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın üzerinde bulunan fındık ağaçlarının ... çocukları ... ve ... 'ın kullanımında olduğu, davacının murisi ( babası ) ...'ın taraf olduğu kadastro mahkemesinin 27.04.2005 gün ve 2005/1 - 1 sayılı olan ve 20.Hukuk Dairesinin 01.12.2005 gün 2005/9161 - 14560 sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşen kararı ile belirlenmiş olup, bu karar davacı ...'ı halefiyet yolu ile bağlayacağından ve onun acısından da kesin hüküm oluşturacağından davacının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyize eden yükletilmesine 18/10/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9875, Karar No: 2021/784, Tarih: 01.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/9875 E.  ,  2021/784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... ... Mahallesi 488 ada 11 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Dosya fen bilirkişisine tevdi edilerek, dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan ve fen bilirkişi rapor ve krokisinde (C) harfi ile gösterilen 237,72m2’lik kısmın ölçekli kroki üzerinde gösterilmesi için ek rapor alındıktan sonra bu rapor ve kroki eklenmek suretiyle taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan ve imar planında konut alanında olduğu belirtilen 237,72m2’lik kısmına imar durumuna göre yapılaşma izni verilip verilmeyeceği, verilmiş ise önceki durumuna göre kısıtlama getirilip getirilmediği hususları ilgili Belediye Başkanlığı İmar Müdürlüğünden araştırılarak yapılaşma izni verilmeyeceğinin bildirilmesi halinde bu bölümün tüm bedeline, kısıtlama getirildiğinin bildirilmesi halinde ise kullanım amacı, yüzölçümü, geometrik şekli ve kamulaştırmanın amacı nazara alınarak arta kalan kısımda değer azalış bedeline hükmedilmesi gerekip gerekmediği denetlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kamulaştırılan 277,28m2 alanın bedeline hükmedildiği halde, hüküm fıkrasında 237,72m2 üzerinden tescil hükmü kurulması,

3-Dava konusu taşınmazın Hazine adına tescil edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-Tespit edilen bedelden acele el koyma bedeli mahsup edildikten sonra 18.576,68TL fark bedele 28.05.2014 tarihinden karar tarihi olan 19.06.2014 tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

5- İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve ... Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

5- İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve ... Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

6-... Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin ...’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması,

Gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4769, Karar No: 2023/2670, Tarih: 11.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/4769 E.  ,  2023/2670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/189 E., 2021/47 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.05.2015 tarihli ve 2015/193000 Esas nolu iddianamesi ile sanık hakkında şikâyetçinin evine balkondan girip, camını kırarak, fotoğraf makinesi, altın ve para çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1, 151/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.... 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2015/234 Esas, 2015/390 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından sırasıyla 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 116/1, 151/1 ve 53. maddeleri uyarınca sırasıyla 3 yıl hapis, 1 yıl 2 ay hapis ve 8 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, her üç hüküm yönünden aynı Kanun’un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

3.Yukarıda anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 11.03.2019 tarihli ve 2018/11117 Esas, 2019/3583 Karar sayılı kararı ile eksik incelemeden hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

4.... 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2019/189 Esas, 2021/47 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından sırasıyla 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 62, 116/1, 62, 151/1, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 6 ay hapis, 10 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümler yönünden aynı Kanun’un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi, Yargıtay bozma ilamının gereğinin yerine getirilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi, Yargıtay bozma ilamının gereğinin yerine getirilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, şikâyetçinin evine, balkonun pencere camını kırmak suretiyle girdiği, altın, 100 USD ve 100,00 TL para çaldığı, olay yerinde salonda bulunan bir karton kutu üzerinde bulunan parmak izi ile sanığın parmak izinin eşleştiği tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Sanık, üzerine atılı suçlamayı inkar etmiş, şikâyetçinin beyanı soruşturma ve kovuşturma aşamalarında alınmıştır.

3.Yerel mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozma sonrası alınan 12.02.2020 tarihli bilirkişi raporuna göre, sanığın cezaevinde 13.02.2018 tarihinde alınan parmak izi ile olay yerinde salonda yerde bulunan karton kutu üzerinde tespit edilen 1 adet parmak izinin eşleştiği belirtilmiş, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2019/189 Esas, 2021/47 sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23718, Karar No: 2014/19759, Tarih: 29.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/23718 E.  ,  2014/19759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ile ... Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasi atanması talebine ilişkindir.

... 2.Sulh Hukuk Mahkemesince vasi atanması istenen kısıtlı adayının nüfus kayıt örneğine göre “ ...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise,kısıtlı adayı hakkında yapılan zabıta araştırmasına göre “...” adresinde oturduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“

Dosyanın incelenmesinde, kısıtlı adayının nüfus kaydına göre “ ...”adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiş ise de kısıtlı adayı hakkında yaptırılan zabıta araştırmasına ve güncel nüfus kaydına göre kısıtlı adayının adresinin “... ” olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.