muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16293, Karar No: 2016/4331, Tarih: 11.04.2016

Diğer taraftan yönetmeliğin ilgili hükümlerinin iptal gerekçesinde açıkça vurgulandığı ve benimsendiği üzere; yönetmelikte insanların geçici veya sürekli ikamet ettikleri yer sınırlarının bitiminden itibaren, önceki yönetmelikte yer aldığı gibi "güvenlik koridoruna" bu yönetmelikte yer verilmediği dolayısı ile insan ve çevre sağlığının korunmasına ilişkin gerekli tedbirlerin alınmadığı anlaşılmaktadır.

Bunun yanında, Dünya Sağlık Örgütü'nce cep telefonu kullanmaları tavsiye edilmeyen 16 yaşından küçük çocukların bulunduğu çocuk parklarına yönelik olarak yönetmelikte düzenleme yapılmamış küçük çocukların sağlığı korumasız bırakılarak tehlikeye açık hale getirilmiştir.

Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Biyofizik Anabilim Dalı Laboratuvar ve Biyofizik Anabilim Dalı bünyesinde kurulmuş olan Gazi Non - İyonizan Radyasyondan Korunma Merkezinde yapılan bilimsel çalışmalarda; baz istasyonu, cep telefonu, kablosuz internet gibi sistemlerden kaynaklı 900 ve 1800 mHz Radyo Frekans (RF) alanların saç kökü hücrelerinde DNA kırığına, kan beyin bariyeri geçirgenliğinde önemli derecede artışa, serbest radikal oluşumunda yükselmeye neden olduğu, DNA yapısında değişimlere yol açabileceği, programlanmış hücre ölümlerini arttırabileceği en önemlisi de gelişim süreci devam eden çocuk gruplarında %80 daha fazla RF soğurulduğu böylece beyin delta dalgasını değiştirdiği, hamileler ve yeni doğanlarda ve çocuklarında işitme tarama testlerinde önemli değişimlere yol açtığı bilimsel olarak saptanmıştır.

Uluslararası Kanser Araştırma Ajansı, Nisan 2011'de baz istasyonu gibi sistemlerden yayılan Radyo Frenkans Radyasyonunu, 2B sınıfı karsinojen kabul etmiştir.

Türkiye'de kurulu baz istasyonlarında yönetmelik değerlerinin aşılmadığı mahkemelerce yapılan keşif ve bilirkişi raporlarıyla saptanmış ise de Gazi Biyofizik ve GNRK merkezi, söz konusu limit değerlerin insan ve çevre sağlığında yeterli koruma sağlayamadığını açıklamıştır. Birçok gelişmiş ülkenin, yönetmeliğin dayanağı ICNIRP limit değerlerini yüksek bulduğu daha düşük değerleri baz aldığı bilinmektedir. Örneğin, 900 mHz frekansı için ICNIRP 41 V/m'lik değer belirlediği halde Çin; 12 V/m'yi, İsveç; 4 V/m'yi, İsviçre; 3,88 V/m'yi, Macaristan, Rusya, Polonya ve Bulgaristan ise 6.14 V/m'yi sınır değer almıştır.

Yönetmeliğin, 2001 yılında mevcut 4 operatör kaynaklı limit değerlerinin, 70 kg. Ağırlığında 1,70 cm boyunda sağlıklı bir erkek bazında kabul edildiği, oysa toplumda hamileler, çocuklar ve bağışıklık sistemi zayıf hasta ve yaşlılar bulunduğu gerçeği gözardı edilmiştir. Bugün için aradan yaklaşık 14-15 yıl geçmiş olup, son 10 yılda baz istasyonu, cep telefonu, kablosuz iletişim sistemleri gibi teknolojilerin çığ gibi büyüdüğü ve bu oranda RF radyasyonun olumsuz etkisnin arttığı buna rağmen yönetmeliğin ilk yayımlandığı 12.07.2001 tarihinden bu yana sınır değerlerde olumlu bir değişikliğe gidilmediği anlaşılmaktadır.

Oysa, 1982 Anayasa'sının 17. maddesinde "Yaşama Hakkı", yine 56. maddesinde "Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması" başlıkları altında yapılan düzenlemelerin "insan sağlığı ve yaşama hakkı" olarak diğer temel haklar örneğin "haberleşme hürriyeti" karşısında birincil önceliğe haiz bulunduğu kabul edilmiştir. Diğer bir deyişle "yaşama hakkı" en kutsal ve öncelikli hak olup, tehdit ve tehlikeye maruz kalması halinde mülkiyet hakkı, haberleşme hakkı gibi haklardan önce gözetilmesi gerekir. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmaz. Hiçbir hak insan hayatı kadar önemli ve öncelikli değildir.

Yine, Anayasımıza göre; herkes, yaşama, maddi-manevi varlığını koruma hakkına sahiptir. Devlet, herkesin hayatını beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamakla görevlidir. Herkesin, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkını sağlamak bu kapsamda çevre sağlığını korumak, çevre kirlenmesini önlemek ve de çevreyi geliştirmek de Devlete ait bir yükümlülüktür.

Ayrıca, hukuksal bağlamda tehlike sorumluluğunda işletenin, kusurlu olduğunun ispatı gerekmez. Aksine kusursuz sorumluluk söz konusu olup, tüm dikkat ve özen gösterildiği halde "kaçınılmaz" şekilde zararın doğduğunu ispat yükü işletene aittir.

Tehlike sorumluluğu, en ağır kusursuz sorumluluk halidir. Öteki sorumluluk hallerinde olduğu gibi tehlike sorumluluğunda da üç halde illiyet bağı kesilebilir. Bunlar; mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Tehlike sorumluluğunda işleten, kendisinden beklenen istisnasız tüm özeni ve önlemi yerine getirdiği halde yine de sonuç değişmemiş ve zarar oluşmuş ise bu zarardan sorumlu tutulması hak ve adalet duygularıyla bağdaşmaz.

Somut uyuşmazlıkta çözümün, tehlike sorumluluğu kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Buna göre işleten konumundaki davalının, baz istasyonunun insan ve çevre sağlığına verebileceği zarara karşı "önce insan" yaklaşımı ile "ihtiyat" ilkesine uygun olarak gerekli tüm dikkat, özen ve önlemi aldığını ve bunun gereğini eksiksiz olarak yerine getirdiğini ispatla yükümlüdür. Bu kapsamda öncelikle baz istasyonunu hiç olmazsa, insan ve çevre sağlığına en az zarar ihtimali olan bölgede konuçlandırması ve RF değerlerini asgari limitlerde tutması gerekir.

Nitekim, yakın zamana kadar bu tür uyuşmazlıklara bakan Yargıtay Yüksek 4. Hukuk Dairesinin ve sonrasında Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin ve de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun bugüne kadarki yerleşik uygulamalarında uyuşmazlık, tehlike sorumluluğu kapsamında çözümlenerek; insan sağlığı ve çevrenin korunmasının birinci öncelik olduğu baz istasyonun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta zarar vermeyecek şekilde konuçlandırılması gerektiği benimsenmiştir (Bkz. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 2006/2602 Esas, 2007/1532 Karar ve 2008/1554 Esas, 2008/11727 Karar; Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin, 2011/10808 Esas, 2011/12856 Karar ve 2011/13746 Esas, 2011/12398 Karar; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun, 2012/4-47 Esas, 2012/327 Karar ve 2012/4-575 Esas, 2013/249 Karar).

Tüm bu açıklamalar ışığında baz istasyonlarının, insan ve çevre sağlığına ciddi ve geri dönüşü olmayan zarar tehdidi içerdiği gerçeği karşısında, yerel mahkemece vaki müdahalenin men'i ve kal'e karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmadığı halde sayın çoğunluk tarafından yönetmeliğin ilgili maddesinin iptal edimiş olması da değerlendirilmeden kararı onamış olması isabetli görülmemiş, bozma görüşünde olduğumuza dair karşı oy sunulmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2012/4469, Karar No: 2012/10189, Tarih: 14.06.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/4469 E.  ,  2012/10189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, faturaya dayalı alacaklarını tahsil için giriştikleri icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek, itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davaya konu faturanın kapalı fatura olup, kapalı faturanın, bedelinin ödendiğine karine teşkil ettiği, yine davacının ticari defterlerinde faturanın nakit tahsil edilmiş olarak kayda alınmış olduğundan davacının alacağın varlığını başka delil ile ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı taraf delil listesinde yemin deliline de dayanmış ve temyiz dilekçesinde de yemin teklif hakkının hatırlatılmadığını belirtmiştir. Bu durumda, mahkemece; davacıya yemin teklif hakkının hatırlatılarak, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu yön gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1792, Karar No: 2016/6821, Tarih: 28.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1792 E.  ,  2016/6821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

Mala zarar verme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan tarafından dikilen kavak ağacını sökerek sattığı iddia edilen olayda , savunmalarında katılan tarafından dikilen ağaçların bulunduğu yerin kendisine ait olduğunu beyan etmesi, katılanın da bu ağaçların bulunduğu yerin köyün ortak malı olduğunu iddia edilen olayda yapılan keşif sonucu alınan raporlar ve tüm dosya kapsamı itibari ile sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın beraat kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 28.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6103, Karar No: 2016/6492, Tarih: 16.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6103 E.  ,  2016/6492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Davalı şirketin davacıya gönderdiği 28.11.2012-29.11.2012-30.11.2012 tarihlerine ilişkin devamsızlık tutanakları ile ilgili mazeretini sorduğu Noterliğinin ... yevmiye numaralı 07.12.2012 tarihli ihtarnamenin tebliğ şerhinin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, ilgili Noterlikten tebliğ şerhinin araştırılıp, evrak eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5023, Karar No: 2024/3749, Tarih: 23.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5023 E.  ,  2024/3749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/267 E., 2023/393 K.

KARAR : Başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/161 E., 2021/502 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir. Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılmasına, dosyanın yeniden karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'ilerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı davalı kadın vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün tamamıyla kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin bütün günü erkeğin ailesi ile ve onların evinde geçirmek zorunda bırakıldığını, müvekkilinin erkek ve ailesi tarafından defalarca darp edildiğini, hakaret ettiklerini, en son bayram temizliğinden dolayı erkeğin ailesinin hakaret ettiğini, erkeğin ailesinin etkisinde kaldığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müvekkili lehine aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı davacı erkek vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde özetle; iddiaların doğru olmadığını ,kadının müvekkilinin özel hayatın gizliliğini ihlal ettiğini, ailesinin müdahalesine izin verdiğini, birlik görevlerini yerine getirmediğini, sürekli telefonla konuştuğunu, müvekkilinin ve ailesinin ses kayıtlarını aldığını ve bu kayıtları kendi ailesine dinletmekle tehdit ettiğini iddia ederek, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müvekkili yararına 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 12.07.2018 tarihli ve 2016/1335 esas, 2018/1253 karar sayılı ilamı ile evlilik birliği devam ederken kadının evinin temizliğini yapmadığı, evde yemek yapmadığı, ev işleri ile ilgilenmediği, eşine ve evdekilere ''sizin ses kaydınızı aldım '' diye tehditvari konuştuğu, bununla birlikte erkeğin karısını dövdüğü, ailesi ile altlı üstlü oturtarak ailenin evliliğe müdahil olmasına izin verdiği, tarafların bu eylem ve söylemleri ile evlilik birliğinin devam etmeyecek nitelikte temelinden sarsıldığı, devamında kişi ya da kamu yararının kalmadığı, her iki tarafın da boşanmayı istediği, her iki tarafın da evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında eşit kusurlu olduğu gerekçesi ile asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın yararına aylık 700,00 TL yoksulluk nafakasına, tarafların tazminat taleplerinin reddine hükmedilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 09.02.2021 tarih ve 2019/986 Esas, 2021/120 Karar sayılı kararı ile; gerek kısa karar gerekse kısa karara uygun olarak düzenlenen gerekçeli kararın fiziki olarak aynı hakim tarafından imzalandığı, ne var ki UYAP sisteminde yer alan gerekçeli kararın ise e-imzalı olarak başka bir hakim tarafından imzalandığı, bu durumda usulüne uygun şekilde oluşturulmuş bir karardan söz edilemeyeceği gerekçesi ile taraf vekillerinin sair istinaf talepleri incelenmeksizin kararın kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile evlilik birliği devam ederken kadının evinin temizliğini yapmadığı, evde yemek yapmadığı, ev işleri ile ilgilenmediği, eşine ve evdekilere ''sizin ses kaydınızı aldım'' diye tehditvari konuştuğu, bununla birlikte erkeğin karısını dövdüğü, ailesi ile altlı üstlü oturtarak ailenin evliliğe müdahil olmasına izin verdiği, tarafların bu eylem ve söylemleri ile evlilik birliğinin devam etmeyecek nitelikte temelinden sarsıldığı, devamında kişi ya da kamu yararının kalmadığı, her iki tarafın da boşanmayı istediği, her iki tarafında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında eşit kusurlu olduğu, boşanmada her iki tarafında eşit kusurlu olması sebebi ile tarafların maddi-manevi tazminat taleplerinin reddine karar verildiği, kadının boşanmaya sebep olan olaylarda ağır kusurlu olmadığı, kendisini yoksulluktan kurtaracak miktarda düzenli gelir getiren bir işi ve mal varlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği, kadın yararına yoksulluk nafakası koşullarının gerçekleştiği, tarafların yaklaşık 3-4 ay fiilen evlilik birliğini bir arada geçirdikleri, tarafların evlilik süresinin kısa olması, yaşları, boşanma hükmünden sonra çıkması muhtemel ihtilafların önüne geçilmesi hususları dikkate alınarak ve tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile hakkaniyet ilkesi birlikte değerlendirilerek, kadın yararına toptan yoksulluk nafakasına karar verildiği gerekçesi ile asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakası ile 12.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına, tarafların tazminat taleplerinin reddine hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksuluk nafakasına toptan hükmedilmesi, nafakaların miktarı, reddedilen tazminat talepleri yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

Davalı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri, aleyhine hükmedilen nafakalar yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince, tarafların boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle karşılıklı açılan boşanma davalarının kabulüne karar verilmiş ise de; toplanan delillerden İlk Derece Mahkemesince taraflara yüklenen ve gerçekleşen kusurlu davranışların yanında ayrıca erkeğin, manevî anlamda bağımsız konut sağlamadığı, tarafların tanık beyanlarında yer alan sair ifadeler soyut ve duyuma dayalı olduğu gibi ifadelerde net bir tarihin de bulunmadığı, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin, kadına nazaran daha fazla kusurlu olduğu, gerçekleşen bu durum karşısında erkeğin boşanmaya neden olan olaylarda daha fazla kusurlu ise de, kadın da kusurlu olup, kendisi de boşanma davası açtığına göre, kadının, erkeğin boşanma davasına itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu, evlilik birliğinin devamında, taraflar bakımından korunmaya değer yarar kalmadığı, bu durumda, kadının kusur belirlemesine yönelik istinaf talebinin kabulüne karar verilerek, kusur belirlemesinin düzeltildiği, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek kadın lehine tedbir nafakasına hükmedilmesi gerektiği, kadın yararına tedbir nafakasına hükmedilmesi ve hükmedilen tedbir nafakasının miktarı tedbir nafakasının mahiyeti ile tarafların mali ve sosyal durumları da dikkate alındığında isabetli olduğu, toplanan delillerle, boşanmaya neden olan olaylarda kadının az kusurlu olduğu, SGK kaydına göre işe giriş çıkışı bulunsa da inceleme tarihi itibariyle çalışmadığı, boşanmakla yoksulluğa düşeceği, tarafların mali ve sosyal durumları da değerlendirildiğinde kadın lehine yoksulluk nafakası koşullarının oluştuğu, açıklanan sebeple, İlk Derece Mahkemesince kadın lehine yoksulluk nafakasına ve tarafların fiili olarak birlikte kaldıkları süre ile yoksulluk nafakasının amacı da dikkate alındığında yoksulluk nafakasına toptan hükmedilmesi isabetli ise de tarafların mali ve sosyal durumları da değerlendirildiğinde kadın lehine hükmedilen toptan yoksulluk nafakasının az olduğu, boşanmaya sebep olan olaylarda maddî ve manevî tazminat isteyen kadının az kusurlu olduğu, boşanma sonucu bu eşin en azından diğerinin maddi desteğini yitirdiği, boşanmaya sebep olan olayların kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği, o halde, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları dikkate alınarak kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedildiği, boşanmaya sebep olan olaylarda ağır kusurlu eş lehine maddî ve manevî tazminata hükmedilemeyeceği gerekçesi ile davacı davalı kadın vekilinin kusur belirlemesine, yoksulluk nafakasının miktarı ile reddedilen tazminat taleplerine ilişkin istinaf başvursunun kabulüne, gerekçe değiştiğinden esas hakkında yeniden hüküm kurulması gerektiğinden İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılmasına, asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci

sebep olan olaylarda ağır kusurlu eş lehine maddî ve manevî tazminata hükmedilemeyeceği gerekçesi ile davacı davalı kadın vekilinin kusur belirlemesine, yoksulluk nafakasının miktarı ile reddedilen tazminat taleplerine ilişkin istinaf başvursunun kabulüne, gerekçe değiştiğinden esas hakkında yeniden hüküm kurulması gerektiğinden İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılmasına, asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, İlk Derece Mahkemesince kadın lehine 20

.07.2016 tarihli tensip tutanağının 8 nolu ara kararı uyarınca, asıl dava tarihinden itibaren hükmedilen aylık 1.000,00 TL tedbir nafakasının, 02.02.2017 tarihli celse 7 nolu ara kararla, 02.02.2017 tarihli ara karar tarihinden itibaren kaldırılmasına ve 17.10.2017 tarihli celse 2 nolu ara karar ile 17.10.2017 tarihli ara karar tarihinden itibaren kadın lehine aylık 500,00 TL tedbir nafakasına dair verilen kararların aynen uygulanmasına, tedbir nafakasının erkekten alınarak, kadına ödenmesine, kadın yararına toptan 30.000,00 TL yoksulluk nafakasına, 35.000,00 TL maddî ve 35.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin tazminat taleplerinin reddine, erkeğin tüm, kadının sair istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.