muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10739, Karar No: 2012/583, Tarih: 19.01.2012

Önemle vurgulanmalıdır ki, 818 sayılı Borçlar Kanununun 53'üncü maddesinde, hukuk mahkemesi hakiminin kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı, ceza mahkemesi kararının, kusurun takdiri ve zararın miktarının belirlenmesi konusunda dahi hukuk hakimini bağlamayacağı yönünde düzenleme yapılmış olup, anılan maddede hukuk hakiminin ceza kararında kesinleşen maddi olgularla bağlı olduğuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamasına karşın, öğreti tarafından ve uygulayıcı konumundaki yargı makamlarınca “maddi olgularla bağlılık” ilkesi benimsenmiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz mahkemelere güven duygusu bulunmaktadır. Bu bakımdan, ceza mahkemesince görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar da, anılan ilke gereğince değerlendirmeye alınmalıdır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Ayrıca; 1479 sayılı Kanunun (4.) Bölümünü oluşturan 40 - 47. (dahil) maddelerinde uzun vadeli sigorta kolu niteliğindeki “Ölüm Sigortası” hükümleri düzenlenmiş olup, 41’inci madde “Ölüm aylığından yararlanma koşulları”, 42’nci madde “Ölüm aylığının hesaplanması”, 43’üncü madde “Ölüm aylığının başlangıcı”, 46’ncı madde “Ölüm aylığının kesilmesi” başlıklarını taşımakta, 5510 sayılı Kanunun “Ölüm sigortasından sağlanan haklar ve yararlanma şartları” başlıklı 32'nci maddesinde de, ölüm sigortasından sağlanan haklar arasında sayılan ve hak sahiplerine bağlanan sosyal sigorta yardım türü “ölüm aylığı” olarak belirtilmektedir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, özellikle inceleme konusu davaya ilişkin olarak boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden yeniden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Amirliği araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalleler muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, güvenlik görevlilerince 22.04.2010 tarihinde düzenlenen tutanak içeriği dikkate alınmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, hüküm kurulurken, “ölüm aylığı” terimi yerine, 1479 ve 5510 sayılı Kanunlarda yer almayan “yetim aylığı” kavramına yer verilmiş olması da usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2631, Karar No: 2013/39913, Tarih: 13.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/2631 E.  ,  2013/39913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdur ...'in aşamalarda değişmeyen beyanı, sanığın 09.02.2010 tarihli duruşmada bıçağın kendi elinde olup mağdur ve oğlu tarafından elinden alındığını ikrar etmesi ve taraflar arasında kavga olduğunun dosyadaki tüm delillerden anlaşılması karşısında sanığın bıçakla yaralamaya teşebbüs suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken hatalı gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün talebe uygun olarak BOZULMASINA, 13.11.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2445, Karar No: 2013/5875, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2013/2445 E.  ,  2013/5875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, icra takibine konu bono nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti ve ödenen bedelin istirdadı istemine ilişkindir.

Davalı vekili cevabında, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece ikinci kez dosyanın takipsiz bırakıldığı gerekçesiyle davanın HMK'nun 150. Maddesi gereği açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili 23.05.2012 tarihli son celseye uyap aracılığı ile mazaret dilekçesi göndermiştir. Mahkemece davacı vekilinin sunmuş olduğu mazerette duruşma gün ve saatinin tebliği için gerekli olan posta gideri sunulmadığından bahisle mazaret talebinin reddi ile HMK'nun 150. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Ne var ki dosya içerisinde bulunan 23.05.2012 tarihli Bursa Mahkemeleri Veznesine ait tahsilat makbuzuyla 7.000,00 TL posta masrafı alındığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bu yön gözden kaçırılarak yazılı gerekçe ile mazeret talebinin reddine karar verilmesi ve bunun sonucu olarak ikinci kez takipsiz bırakılan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8559, Karar No: 2017/2852, Tarih: 30.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/8559 E.  ,  2017/2852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de,

İİK'nın 349. maddesinin 6. fıkrası gereğince müşteki veya vekilinin duruşmada hazır bulunması zorunludur. 27/05/2014 tarihli duruşmada şikayetçi vekilinin mazeretinin kabulü karşısında; yeni bir duruşma günü tayin edilerek yargılamaya devam olunması gerekirken, şikayetçi vekilinin yokluğunda yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24080, Karar No: 2014/14070, Tarih: 08.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/24080 E.  ,  2014/14070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocuk ...'ın, Ankara Sincan Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bir suçtan dolayı hükümlü olarak bulunduğu sırada, tek başına kaldığı koğuşun odasının camını kırmak suretiyle kamu malına mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, suça sürüklenen çocuğun savunmalarına, görgü tespit tutanağına, olay tutanağına ve tüm dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuğun, hükümlü olarak bulunduğu ceza infaz kurumunda bulunduğu koğuş odasının camını kırması şeklinde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 08/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15048, Karar No: 2013/3899, Tarih: 05.03.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/15048 E.  ,  2013/3899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Davacı ...'ın hangi hizmetlerinin esas alınarak hangi tarihten itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı Sosyal Güvenlik Kurumundan sorularak gelen yazı cevabı eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 05/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4952, Karar No: 2017/960, Tarih: 13.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4952 E.  ,  2017/960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2004 yılında sahte fatura düzenleme eyleminden: Düşme 2005 ve 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek eyleminden: Beraat

1- Sanık hakkında “2004 ve 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki dava zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi ile sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 24.12.2007 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8 maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/939, Karar No: 2019/4566, Tarih: 13.11.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/939 E.  ,  2019/4566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu defa dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup sözleşme kapsamında yapılan işlerden bakiye iş bedeli alacağının tahsili ile sözleşmeye göre davalı iş sahibince temin edilmesi gerektiği halde davacı yüklenicinin temin ettiği malzemelerin bedeli ile sözleşme dışı iş bedelinin ödenmesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı iş sahibince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici ile davalı iş sahibi arasında, ...’de bulunan bir villanın dış cephe restorasyon ve tadilat işlerinin yapılması konusunda 10.04.2012 tarihinde sözleşme imzalanmış olup sözleşmenin 5. maddesinde yapılacak işler 28 kalem halinde sayılmış, 7. maddesinde malzemelerin davalı iş sahibince temin edileceği belirtilmiş, 8. maddesinde de sözleşme kapsamındaki işlerin 150.000,00 TL + KDV bedelle yapılacağı ve bu bedelin 60.000,00 TL’lik fatura giderinin yükleniciye ait olacağı kararlaştırılmıştır.

Davacı yüklenici, iş sahibince izin verilmemesi sebebiyle tamamlanamayan 2.750,00 TL tutarlı bir kısım boya ve vernik işleri dışında sözleşme kapsamındaki işlerin tümünü gerçekleştirdiği gibi sözleşmenin 6. maddesinde kapsam dışı bırakılan 7.500,00 TL bedelli zemin ahşap döşeme işini de yaptığını, ayrıca davalı yanca temin edilmesi gereken

malzemelerden 54.393,83 TL’lik kısmının da kendisince temin edildiğini ileri sürerek davalının 81.019,00 TL’lik ödemesi mahsup edildikten sonra kalan 147.301,00 TL alacağının ve 2.188,00 TL delil tespit giderinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

malzemelerden 54.393,83 TL’lik kısmının da kendisince temin edildiğini ileri sürerek davalının 81.019,00 TL’lik ödemesi mahsup edildikten sonra kalan 147.301,00 TL alacağının ve 2.188,00 TL delil tespit giderinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan keşif sonucu dosyaya sunulan ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 150.000,00 TL götürü bedel ve 7.500,00 TL sözleşme dışı iş bedeli toplamı 157.500,00 TL’ye %18 KDV tutarı olan 28.350,00 TL ve yüklenici tarafından temin edilen malzemelerin bedeli 54,397,35 TL eklenip; 60.000,00 TL’nin KDV’si 9.152,54 TL, eksik yapılan işler bedeli 5.500,00 TL ve kısmi ödemeler tutarı 81.019,00 TL düşüldükten sonra davacı yüklenicinin bakiye alacağı 144.575,81 TL bulunmuş ve buna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı iş sahibi vekilince temyiz edilmiştir.

Sözleşme kapsamında yapılacak işler için ödenecek bedel dikkate alındığında sözleşmenin götürü bedelli olduğu anlaşılmaktadır. Götürü bedelli sözleşmelerde yüklenici ediminin kısmen ifa edilmesi halinde, kararlaştırıldığı halde yapılmayan ya da yapımından vazgeçilen imalât bedellerinin, Dairemiz uygulamalarında fiziki oran yöntemi diye adlandırılan ve yapılmayan ya da yapımından vazgeçilen işlerin, işin tamamına göre fiziki oranının tespitiyle bu oranın götürü bedele uygulanması suretiyle hesaplanması gerekir.

Delil tespiti ve yargılama sırasında yapılan bilirkişi incelemeleri ve dosya kapsamından davacı yüklenicinin, sözleşme kapsamındaki işlerden bina cephesinde son kat rulo ile boya uygulaması, içeride tavan ve kapıların verniklenmesi, giriş katta tavan ahşap kaplamasına renksiz mat vernik sürülmesi, pencere doğramalarının son kat boyanması, balkonlara sonradan ilave edilen ahşapların boyanması işlerini eksik bıraktığı ve sözleşmenin 5. maddesinde sayılan iş kalemlerinden 9, 24 ve 26. sıradaki işleri hiç yapmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının sözleşme kapsamında istemeye hak kazandığı iş bedelinin belirlenmesi için eksik bırakılan boya ve vernik işleri ile sözleşme, proje ve mahallinde yapılacak incelemeye göre kapsamı belirlenebilecek olan 9, 24 ve 26. sıradaki iş kalemlerinin işin tamamının yüzde kaçına tekabül ettiği tespit edilerek KDV dahil (9.152,54 TL yükleniciye ait KDV düşülmüş) toplam 167.847,46 TL iş bedeline uygulanarak davacının sözleşme kapsamında hak ettiği iş bedelinin hesaplanması gerekirken eksik bırakılan boya ve vernik işlerinin bedellerinin götürü bedelden bağımsız olarak belirlenmesi ve hiç yapılmayan iş kalemleri için bedel indirimi yapılmaması doğru olmamıştır.