muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/22103, Karar No: 2023/1914, Tarih: 16.02.2023

Somut olayda; yaralanma omurgaya ilişkin olup kazanın meydana geldiği tarih ile hükme esas alınan sağlık kurulu raporunun düzenlendiği tarih arasında bir yıllık (12 aylık) süre geçmemiştir. Bu nedenle hastada iyileşmenin durduğu, son bir senedir herhangi bir düzelmenin olmadığı tespit edilmeden alınan rapora itibar edilerek karar verilmesi doğru değildir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacının yeniden muayenesi yapılarak kaza nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesi amacıyla kaza tarihinde yürürlükte bulunan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine ve ekindeki Erişkinler İçin Engelli Sağlık Kurulu Raporları Engel Oranları Alan Kılavuzunun Omurgaya Ait Sorunlarda Engellilik bölümünün 1-1.1 Yaralanma Modeli veya Tanı İlişkili Değerlendirme kısmına göre yukarıda açıklandığı şekilde yetkili sağlık kurulundan rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

5. 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30/17 nci, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesi (AAÜT)’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan Asliye Mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla Asliye Mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5’i oranında vekâlet ücreti yerine nispi ve tam vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davacı vekili ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Değerlendirme bölümünün (2) ve (3) numaralı bentlerinde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin, (4) ve (5) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacı ve davalıya iadesine,

Dosyanın İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere mahkemeye gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7119, Karar No: 2015/23068, Tarih: 02.07.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/7119 E.  ,  2015/23068 K.**

**"İçtihat Metni"**

.... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) verilen 12/12/2013 tarih ve 2012/430-2013/509 sayılı hükmün Dairenin 27/11/2014 tarih ve 2014/40842-2014/37791 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarındaki kredi sözleşmesi gereğince ... uygulamasının zorunlu olduğunu, buna rağmen davalının başvurusu üzerine tüketici hakem heyetince bu uygulamanın yerinde olmadığına karar verilerek hem talebin hem de yetkinin aşıldığını, kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek Uşak Tüketici Hakem Heyetinin 26.1.2009 tarih 13.02.14 nolu kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kullandığı kredinin tüketici kredisi değil konut finansmanına ilişkin olduğunu, bu nedenle ... tahsilatının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairemizin 20.11.2014 tarih, 2014/40842 esas- 2014/37791 karar sayılı ilamı ile onanmış, bu kez davalı tarafça karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

1-Dava, Uşak Tüketici Hakem Heyetinin 26.1.2009 tarih 13.02.14 nolu, kredi ödemelerinde tahsil edilen ... nin tüketiciye iadesine, bundan sonraki ödemelerde ... uygulanmamasına dair kararına itiraza ilişkindir. Davacı, davalı ile aralarındaki sözleşmenin ihtiyaç kredisi teşkil etmesi nedeniyle ... uygunmasının zorunlu olduğunu ileri sürmüş, davalı ise kendisine verilen kredi konut kredisi olmakla bu kesintiden muaf olduğunu anlaması üzerine hakem heyetine başvurduğunu savunmuştur. Taraflar arasındaki uyuşmazlık ... kesintisinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bu uyuşmazlığın Kaynak Kullanımı Destekleme Fonuna ilişkin temel mevzuat 12.5.1988 tarih, 88/12944 sayılı Kararname ve ... hakkında 6 sıra nolu tebliğ hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 32. maddesinde konut finansmanı sözleşmesi konut edinmeleri amacıyla; tüketicilere kredi kullandırılması, konutların finansal kiralama yoluyla tüketicilere kiralanması, sahip oldukları konutların teminatı altında tüketicilere kredi kullandırılması ve bu kredilerin yeniden finansmanı amacıyla kredi kullandırılmasına yönelik sözleşmeler olarak tanımlanmış, 33. maddede kredi sağlayan konut finansmanı kuruluşlarına tüketiciye, konut finansmanı sözleşmesinin koşullarını içeren sözleşme öncesi bilgi formunu, sözleşmenin kurulmasından makul bir süre önce verme yükümlülüğü getirilmiş, aynı hükümler ilgili yönetmelikte de açıkça yer almış, ... yönünden gerçek hak sahibi olan ...nın Kaynak Kullanımı Destekleme Fonu Kesinti Sirkülerinde gerçek kişilere kendi ihtiyaçları için kullandırılan konut kredileri kesinti yapılmayacak işlemler arasında sayılmıştır.

Taraflar arasındaki 25.7.2008 tarihli "konut finansmanı kredi sözleşmesi" olarak imzalanan sözleşmenin 4. maddesinde tüketicinin (varsa) ... yi ödeme taahhüdü kaleme alınmış, 12. maddede bu miktar %15 (67,006 JPY)olarak açıklanmıştır. Ödeme planı da "zaten ev sahibi olana mortgage geri ödeme planı" olarak düzenlenmiş, bu planda ... değil yalnızca "fon" ibaresi ile yapılacak kesintiler sıralanmıştır. Sözleşme ile aynı tarihli "konut kredisi kullanım amacı taahhütnamesi"nde tüketicinin verilecek krediyi konut finansmanı dışında veya ticari bir amaçla kullanması halinde kredinin başlangıç tarihinden itibaren tahakkuk edecek ... yi gecikme zammı ile birlikte ödeyeceği garanti altına alınmıştır. Tüketici olarak hareket ettiği çekişmesiz olan davalının, çektiği kredinin banka havalesi ile 17.7.2008 tarihinde kendisinden taşınmazı satın aldığı 3. kişiye ödenmesi yönünde talimatı ile işlem yapılmıştır. Bu taşınmaz aynı zamanda banka lehine ipotek ile de teminat altına alınmıştır.

Somut uyuşmalık açıklanan mevzuat ve sözleşme hükümleri ile birlikte değerlendirildiğinde, yasal düzenlemede konutun sözleşmeden önce yahut sonra devralınmasına ilişkin bir ayrım bulunmayıp tam tersine sahip oldukları konutların teminatı altında kullanılan kredilerin de konut finansman kredisi kapsamında bulunduğunun belirtildiği, ... nin konut kredilerinde kesilmesinin mümkün olmadığı, davalının şahsi konut finansmanı için kredi kullandığı, konut kredisi kullanım amacı taahhütnamesinde ancak kredinin başka amaçla kullanılması halinde ... yükümlülüğünün doğacağı şeklindeki bilgilendirmenin sözleşmedeki (varsa) ibaresinin karşılığı olduğu ve kredinin başka amaçla kullandığı iddia ve ispat olunamadığına göre ... den davalının sorumlu tutulamayacağı gözetilerek muarazanın giderilmesi içerikli ihtilafta davanın reddine karar verilmesi gerekirken bu açıklamaları göz ardı eden 19.6.2013 tarihli bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olduğundan bozmayı gerektirmekteyse de kararın zuhulen onandığı karar düzeltme aşamasında anlaşılmış olduğundan onama ilamının kaldırılarak hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle Dairemizin 20.11.2014 tarih, 2014/40842 esas-2014/37791 karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının birinci bent kapsamı dışında kalan sair itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 57,60 TL harcın istek halinde iadesine, 02/07/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/42, Karar No: 2018/356, Tarih: 18.09.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/42 E.  ,  2018/356 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi : ADANA 1. Çocuk

Sayısı : 282-687

Kamu malına zarar verme suçundan sanıklar ... ve ...'ın, TCK'nın 152/1-a, 31/3 ve 63. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve mahsuba ilişkin Adana 1. Çocuk Mahkemesince verilen 11.06.2013 tarihli ve 282-687 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 03.10.2016 tarih ve 9567-12988 sayı ile;

"28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1. maddesinde yapılan değişikliğin, suça sürüklenen çocuklar yönünden aleyhe olduğunun anlaşılması karşısında tebliğanmedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir" açıklamasıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 14.12.2017 tarih ve 68730 sayı ile;

"...28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1. maddesinde yapılan değişiklik sonucunda cezanın üst sınırının '4 yıla' düşürülmesi ve mahkemece alt sınırdan ayrılarak hüküm kurulması karşısında suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesi gerektiği" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 08.01.2018 tarih ve 6333-112 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesinde bir yıldan altı yıla kadar hapis cezası gerektiren kamu malına zarar verme suçundan hüküm kurulduktan sonra 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesi ile atılı suça ilişkin ceza üst sınırının dört yıla indirilmesi karşısında, temel cezaları alt sınırdan uzaklaşılarak 3 yıl hapis cezası şeklinde belirlenen sanıklar hakkında yeniden bir değerlendirme yapılmasının gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanıkların,...İlköğretim Okulunun arşiv odasının demir kapısını yukarı doğru esnetmek suretiyle kapıya zarar verdikleri iddia olunarak kamu malına zarar verme suçundan cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, yerel mahkemece alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle atılı suçtan sanıkların cezalandırılmalarına karar verildiği anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanıkların,...İlköğretim Okulunun arşiv odasının demir kapısını yukarı doğru esnetmek suretiyle kapıya zarar verdikleri iddia olunarak kamu malına zarar verme suçundan cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, yerel mahkemece alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle atılı suçtan sanıkların cezalandırılmalarına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nın “Mala zarar verme” başlıklı 151. maddesinin birinci fıkrasında;

“Başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkan, tahrip eden, yok eden, bozan, kullanılamaz hâle getiren veya kirleten kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır” şeklinde mala zarar verme suçunun basit hâli düzenlenmiş,

Suç ve karar tarihi itibarıyla suçun nitelikli hâlleri ise aynı Kanun'un 152. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında;

"(1) Mala zarar verme suçunun;

a) Kamu kurum ve kuruluşlarına ait, kamu hizmetine tahsis edilmiş veya kamunun yararlanmasına ayrılmış yer, bina, tesis veya diğer eşya hakkında,

b) Yangına, sel ve taşkına, kazaya ve diğer felaketlere karşı korunmaya tahsis edilmiş her türlü eşya veya tesis hakkında,

c) Devlet ormanı statüsündeki yerler hariç, nerede olursa olsun, her türlü dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu hakkında,

d) Sulamaya, içme sularının sağlanmasına veya afetlerden korumaya yarayan tesisler hakkında,

e) Grev veya lokavt hâllerinde işverenlerin veya işçilerin veya işveren veya işçi sendika veya konfederasyonlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

f) Siyasi partilerin, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının ve üst kuruluşlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında,

g) Sona ermiş olsa bile, görevinden ötürü öç almak amacıyla bir kamu görevlisinin zararına olarak,

İşlenmesi hâlinde, fail hakkında bir yıldan altı yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(2) Mala zarar verme suçunun;

a) Yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanarak,

b) Toprak kaymasına, çığ düşmesine, sel veya taşkına neden olmak suretiyle,

c) Radyasyona maruz bırakarak, nükleer, biyolojik veya kimyasal silah kullanarak,

İşlenmesi hâlinde, verilecek ceza iki katına kadar artırılır..." şeklinde gösterilmiş iken, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152. maddesinin birinci fıkrasındaki “bir yıldan altı yıla kadar hapis” şeklindeki yaptırım “bir yıldan dört yıla kadar hapis” olarak, ikinci fıkrasındaki “iki katına kadar” şeklindeki artırım oranı ise “bir katına kadar” olarak değiştirilmiştir.

İşlenmesi hâlinde, verilecek ceza iki katına kadar artırılır..." şeklinde gösterilmiş iken, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152. maddesinin birinci fıkrasındaki “bir yıldan altı yıla kadar hapis” şeklindeki yaptırım “bir yıldan dört yıla kadar hapis” olarak, ikinci fıkrasındaki “iki katına kadar” şeklindeki artırım oranı ise “bir katına kadar” olarak değiştirilmiştir.

Görüldüğü gibi 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı TCK'nın 152. maddesinin uyuşmazlık konusuyla ilgili birinci fıkrasındaki mala zarar verme suçunun nitelikli hâli bakımından ceza süresinin alt sınırı korunmuş, üst sınırı ise dört yıla indirilerek bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası öngörülmüştür.

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ise 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin birinci fıkrasında;

“(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler...” şeklinde düzenlenerek kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir.

Türk Ceza Kanununda suçlar için çoğunlukla sabit cezalar öngörülmemiş, alt ve üst sınırlar gösterilerek, bu sınırlar arasından hâkime temel cezayı belirleme yetkisi verilmiştir. Basamaklı ceza öngören suçlarda, iki sınır arasında cezayı belirleme konusundaki takdir yetkisi her somut olayın özelliğine göre kanunun genel amacı ve felsefesi gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde sıralanan ölçütlere göre kullanılır. (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 4. Baskı, s.530)

Öte yandan, 5237 sayılı TCK'nın “zaman bakımından uygulama” başlıklı yedinci maddesinde; ceza hukuku kurallarının yürürlüğe girdikleri andan itibaren işlenen suçlara uygulanacağına ilişkin ileriye etkili olma prensibi ile bu ilkenin istisnasını oluşturan, "failin lehine olan yasanın geçmişe etkili olması", “geçmişe etkili uygulama” veya “geçmişe yürürlük” ilkesine yer verilmiştir. Bu ilke uyarınca, suçtan sonra yürürlüğe giren ve fail lehine hükümler içeren yasa, hükümde ve infaz aşamasında dikkate alınmalıdır.

Gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda; “adli para cezasını öngören yasanın, hapis cezasını kabul eden yasaya göre”, aynı nev’i ceza içeren yasalardan; “üst sınırların aynı olması hâlinde alt sınırı az olan yasanın”, “alt sınırları aynı olması hâlinde üst sınırı az olan yasanın” “alt ve üst sınırlarının farklı olması durumunda ise üst sınırı az olan yasanın” lehe olduğu kabul edilmektedir.

Lehe yasanın tespiti açısından bu ölçütlere yeni kriterler eklenmesi yönündeki görüş ve uygulamalar, öğreti ve yargısal kararlara da konu olmuş, değişen ceza mevzuatı karşısında dahi hâlen geçerliliğini koruyan 23.02.1938 tarihli ve 23–9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da, “Suçun işlendiği zamanın yasası ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin farklı olması hâlinde, her iki yasanın birbirine karıştırılmadan, ayrı ayrı somut olaya uygulanıp, her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra, sonucuna göre lehte olanı uygulanmalı” şeklinde, lehe yasanın tespitinde başvurulacak yöntem belirtilmiştir.

Öğretide de anılan İçtihadı Birleştirme Kararındaki ilke benimsenerek, uygulanma olanağı bulunan tüm yasaların leh ve aleyhteki hükümleri birlikte ayrı ayrı ele alınarak somut olaya göre sonuçlarının karşılaştırılması gerekeceği ve sonunda fail bakımından daha lehe sonuç veren yasanın belirlenip hükmün buna göre verileceği görüşleri ileri sürülmüştür. (S. Dönmezer–S. Erman, Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku, c. 1, 11. Bası, s. 167; S. Dönmezer, Genel Ceza Hukuku Dersleri, s. 64; M. E. Artuk- A. Gökçen– A. C. Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, c. 1, s. 221)

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, sanıklar hakkında suç ve karar tarihi itibarıyla “bir yıldan altı yıla kadar” hapis cezası öngörülen kamu malına zarar verme suçundan alt sınırdan uzaklaşılarak 3 yıl olarak belirlenen temel cezadan yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılıp sanıkların sonuç olarak 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği olayda; hapis cezasının üst sınırı “altı yıl” iken alt sınırdan ayrılmak suretiyle temel cezanın 3 yıl hapis olarak belirlenmesi ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren kanun uyarınca atılı suç için öngörülen hapis cezasının üst sınırının “dört yıla” indirilmesi karşısında, hâkimin, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen alt ve üst sınırlar arasında temel cezayı belirlemesi gerektiği hususu da dikkate alındığında, hakkında daha az ceza belirlenme olasılığı bulunan sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirmesinde zorunluluk bulunduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının sanıklar hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümler yönünden kaldırılmasına, yerel mahkeme hükümlerinin, karar tarihinden sonra yürürlüğe giren kanun uyarınca sanıklara atılı kamu malına zarar verme suçunun cezasının üst sınırının dört yıla indirilmesi karşısında sanıklar hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 03.10.2016 tarihli ve 9567-12988 sayılı onama kararının kamu malına zarar verme suçu yönünden KALDIRILMASINA,

3- Adana 1. Çocuk Mahkemesinin 11.06.2013 tarihli ve 282-687 sayılı hükmünün, karar tarihinden sonra yürürlüğe giren kanun uyarınca sanıklara atılı kamu malına zarar verme suçunun cezasının üst sınırının dört yıla indirilmesi karşısında sanıklar hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedeniyle BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.09.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23050, Karar No: 2014/19019, Tarih: 13.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/23050 E.  ,  2014/19019 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/210379

MAHKEMESİ : Batman 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2012

NUMARASI : 2011/1660 (E) ve 2012/1751 (K)

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya aykırılık

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından Gümrük İdaresi adına hazine vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,

II-Katılan Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Her ne kadar sanıklar hakkında beraat kararı verilmiş ise de, sanıkların kastının belirlenmesi ve maddi gerçeğin ortaya çıkarılması bakımından kargo taşımacılığı mevzuatının konuya ilişkin hükümlerinin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Yurt içi kargo işletmeciliğine (taşımacılığına) ilişkin hukuki düzenlemelerin konumuzla ilgili olanları şöyledir:

19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu'nun “Tanımlar’' başlıklı 3. maddesinde;

"............

Kargo: Tek parçada en fazla yüz kilogramı geçmeyen genellikle ambalaj ve kap içerisinde olan küçük boyutlu koli, sandık, paket gibi parça eşyayı,

Kargo işletmecisi : Bağımsız bir işyerinin kullanma hakkına sahip olan ve kargoyu teslim alarak kısa sürede gönderilene ulaştırmak amacıyla kendi gözetimi ve denetimi altında yükleme, boşaltma, depolama, istifleme, aktarma ve gönderilene teslim gibi hizmetleri yerine getiren, taşımayı yapan veya yaptıran ve bundan doğacak sorumluluğu üstlenen kişiyi,

....................

İfade eder. ”

“ Yönetmelik” başlıklı 34. maddesinde;

....................

h) Kanunun uygulanmasıyla ilgili diğer esas ve usulleri,

Düzenleyen yönetmelikler Bakanlıkça hazırlanarak Resmî Gazetede yayımlanır. ”

Hükümleri yer almaktadır.

11.06.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Karayolu Taşıma Yönetmeliğinin, "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinde;

.............

ş) Kargo tasnif ve aktarma merkezi: Kargo taşımalarında indirme, bindirme, yükleme, boşaltma, aktarma, tasnif ve dağıtım hizmetlerinin yapıldığı yeri,

..............

y) Mesleki yeterlilik: Karayolu taşımacılık faaliyetlerinin icrası ile ilgili eğitim, bilgi, beceri ve donanıma sahip olmayı,

z) Mesleki yeterlilik belgesi: İlgili mevzuatın bu Yönetmelik kapsamındaki faaliyetlerde bulunanlar için öngördüğü mesleki yeterlilik eğitimini alan ve/veya yapılacak olan sınavlarda başarılı olanlara verilen belgeyi,