muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/34693, Karar No: 2018/14142, Tarih: 05.07.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/34693 E.  ,  2018/14142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem  yapılarak hüküm kurulmuş, karardavalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 418 ada 757 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenin emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazların dava konusu taşınmazdan değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlardan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerine ters düşecek şekilde oranlama yapan bilirkişi raporu inandırıcı ve somut gerekçelere uygun değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6107, Karar No: 2016/5073, Tarih: 09.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6107 E.  ,  2016/5073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle düşme

Sahte fatura kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı aylarda/zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı, suç tarihinin de son faturanın kullanıldığı tarihe göre belirleneceği cihetle; somut olayda sanık hakkında, “2004 ve 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kamu davası açıldığı, en son 2005 yılı Aralık ayında matrahlı KDV beyannamesi verilmesi nedeni ile suç tarihinin .... olduğu zamanaşımını süresinin gerçekleşmediği gözetilmeden kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39293, Karar No: 2017/43509, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39293 E.  ,  2017/43509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11212, Karar No: 2015/19021, Tarih: 26.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11212 E.  ,  2015/19021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAFRA 1. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/02/2015

NUMARASI : 2014/48-2015/87

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile 1965 yılında evlendiğini, müşterek dört çocuklarının bulunduğunu, davalı kocasının kendisine bakmadığını, başka bir kadınla İstanbul'da yaşadığını, aldığı emekli maaşının ihtiyaçlarını karşılamaya yetmediğini, kanser tedavisi gördüğünü, tedavi masraflarının çok olduğunu belirterek; aylık 650,00 TL tedbir nafakasının, davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı, dosyaya cevap dilekçesi sunmamış, duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece; davacının emekli maaşı aldığı, kendisine ait evde oturup kira vermediği, bakmakla yükümlü olduğu kimsesinin bulunmadığı, davalının ise İstanbul'da kirada oturduğu, aylık 300,00 TL kira giderinin bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık olgusuna dayalı olarak açılmış tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; davacının, davalı eşinden tedbir nafakası talep etme hakkının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Evlilik birliğinin korunması ve devamını sağlamak için eşlerin asgari ölçüde uyması gereken bazı yükümlülükler ve karşılamaları gereken bazı ortak giderler mevcuttur. Evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilir. (TMK m.195) Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine, birinin, diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.

Davacı eşin nafakaya hak kazanabilmesi için ayrı yaşamakta haklı olduğunu kanıtlaması gerekir. Tedbir nafakası talep eden eşin belirli bir gelirinin bulunması, hatta gelirinin, davalı eşin gelirinden fazla olması, davalı eşi, ortak giderlere katılma yükümlülüğünden kurtarmaz. Kadının gelirinin bulunması nafaka takdirine engel değildir. Zira; tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği davalı eş, aile birliğinin ortak giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.

Diğer taraftan hakim, tedbir nafakasının miktarını tayin ederken eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Diğer taraftan hakim, tedbir nafakasının miktarını tayin ederken eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Hal böyle olunca mahkemece; davacının ayrı yaşamda haklı olup olmadığı hususu üzerinde durularak, ayrı yaşamda haklı olduğunu ispat eden eşin, geliri olsa ve bu geliri, davalı eşin gelirinden fazla bile olsa, tedbir nafakası alma hakkının olduğu ilkesinden hareketle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu davacı kadının sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak, tedbir nafakası isteminin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3339, Karar No: 2025/1737, Tarih: 12.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3339 E.  ,  2025/1737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/832 Esas, 2024/357 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Fikri ve Sınai Haklar Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI :2018/247 E., 2021/13 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili adına tescilli "..." ibareli markaları bulunduğunu, davalının dava konusu "..." markasını tescil ettirdiğini, davalı markasının müvekkili markalarıyla ayırt edilemeyecek kadar benzer olup iltibasa neden olacağını, davalının müvekkilinin eski çalışanı olduğunu ve kötü niyetli olarak dava konusu markayı tescil ettirdiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2015/105207 sayılı "..." markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının marka tescil aşamasındaki itirazın reddedildiğini, markalar arasında benzerlik ve iltibas bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "rain'' ve ''snow'' kelimelerinin İngilizce dilinde yağmur ve kar anlamına geldiği, taraf markalarının görsel, işitsel ve anlamsal olarak farklı oldukları, ''snow'' kelimesindeki ''o'' harfinin markada kar tanesi şeklinde kullanıldığı ve markayı ayırt edicilik yönünden güçlendirdiği, hitap edilen tüketici kitlesinin aldıkları ürünün içecekleri su ile ilgili ve doğrudan sağlıklarını etkileyebilecek nitelikte olduğundan genel tüketicilerden daha dikkatli ve bilinçli davranacakları, karıştırılma ihtimallerinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu "..." markası ile davacının "..." ibareli markaları arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6/1. maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin olmadığı, tarafların markaları arasında bir benzerlik veya karıştırılma ihtimali bulunmadığından marka tescilinin kötü niyetli olduğundan da söz edilemeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinafının esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 12.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14278, Karar No: 2015/22485, Tarih: 22.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/14278 E.  ,  2015/22485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş, davalılardan ..... avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 13 / 06 / 2011 tarihinde emekli olmak için işten ayrıldığını ileri sürerek kıdem tazminatı ile izin, fazla çalışma ücreti,hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” ve 254. Maddesinde ise “Dinleme sırasında öncelikle tanıktan adı, soyadı, doğum tarihi, mesleği, adresi, taraflarla akrabalığının veya başka bir yakınlığının bulunup bulunmadığı, tanıklığına duyulacak güveni etkileyebilecek bir durumu olup olmadığı sorulur” kurallarına yer verilmiştir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına kural olarak itibar edilmemesi gerekir. Bu beyanların diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmesi gerekir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına kural olarak itibar edilmemesi gerekir. Bu beyanların diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmesi gerekir.

Hükme esas bilirkişi raporunda fazla mesai ücret alacağı hesaplanırken, davacı tanık anlatımları delil olarak değerlendirilmiştir. Oysa davacı tanığı olarak dinlenen işçiler aynı şekilde davalı aleyhine dava açan kişilerdir.

Tanıkların konumu, tanıklıklarına duyulacak güveni etkileyecek durumdadır. Bu nedenle tanıklıklarına itibar edilemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçinin, dava dışı .... Belediye Başkanlığı'nın kaldırım ve bordür işlerini hizmet alımı yoluyla yapan davalı alt işverenliğe bağlı olarak çalıştığı, davacı tanıklarının beyanlarına itibarla davacının yaz kış tüm hizmet süresi boyunca sabah 7.00 ile akşam 19.00 saatleri arası mesai sistemine göre haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek mahkemece fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması tanıkların dava açan kişiler olması nedeni ile hatalıdır.

Ancak, davalı tanıklarının beyanlarına göre, kış aylarında mesainin yaz ayları kadar uzun tutulmadığı, buna göre genelde 8.00-16 .00 saatleri arası çalıştıklarını belirttikleri, bu durumda davacının kış aylarında fazla çalışma yapmadığı ortaya çıkmaktadır.

O halde, mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak davacının fazla çalışma yapmadığının anlaşıldığı kış ayları dışlanmak suretiyle fazla mesai alacağı hesaplattırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8386, Karar No: 2009/7152, Tarih: 15.09.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/8386 E.  ,  2009/7152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim borcu olarak tahakkuk ettirilen 33.151,38 YTL'nin 16.384,53 YTL'sinden borçlu olmadıklarının tespiti ile faiz başlangıç tarihinin tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın ... yönünden kabulüne, ... yönünden ise reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin geri çevirme kararında davacı ...'in askeri okuldan ilişiğinin kesilmesine ilişkin işlemin Askeri Yüksek İdare Mahkemesi tarafından iptal edilmesi üzerine davacının askeri okula dönüp dönmediği sorulmuş olmasına rağmen, bu konuda bir bilgi verilmediği anlaşılmıştır.

Davacı ... adına 3 Ağustos 2008 tarihi itibariyle intibak eğitimine katılması için Kara Harp Okuluna başvurması tebliğ edildiği bilgisi verildiğine göre, adı geçen davacının yapılan tebligat üzerine Kara Harp Okuluna başvurup başvurmadığı tespit edilerek neticesinde yapılan işlemin ne olduğunun Kara Harp Okulu komutanlığından sorularak alınacak cevabi yazının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14913, Karar No: 2014/10250, Tarih: 19.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14913 E.  ,  2014/10250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Espiye Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2012/169-2013/218

Davacı Orman Genel Müdürlüğü vekili Avukat S. Ö..Yazar tarafından, davalı N.. A.. aleyhine 23/05/2012 gününde verilen dilekçe ile ormandan ağaç kesme nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 16/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, orman kanununa muhalefet nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının 61 no'lu bölmede 18 adet dikili ağacı motorlu testere ile kesmek sureti ile hayatiyetini kaybetmesine sebebiyet verdiğini, bir kısım alanda da açma yaparak orman örtüsünü kaldırdığını belirterek 113. madde tazminatı ve ağaçlandırma giderinin tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davalının Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/281 esas, 2012/483 sayılı kararı ile 6831 sayılı Orman Kanununa muhalefet eyleminden dolayı mahkum edilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, keşif yapılmamakla birlikte Sulh Ceza Mahkemesi tarafından yapılan keşif ve bilirkişi raporları doğrultusunda davalının açma eyleminin çok uzun yıllar öncesinden yapıldığının belirlendiği, bunun yanında taşınmazın davalı tarafından kullanıldığı, üzerindeki orman bitki örtüsünün davalı tarafından bizzat kaldırıldığının kanıtlanamadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/198 esas, 2012/483 sayılı kararı ile davalının 6831 sayılı yasanın 93/1 maddesine muhalefet etmekten cezalandırılmasına karar verildiği, suçun yeniden tarla açmak suretiyle işlenmiş olduğu ve ağaçların motorlu testere ile kesildiğinin belirlendiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi gereğince hukuk hakimi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır.

Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/198 esas, 2012/483 sayılı kararı ile davalının 6831 sayılı yasanın 93/1 maddesine muhalefet etmekten cezalandırılmasına karar verildiği, suçun yeniden tarla açmak suretiyle işlenmiş olduğu ve ağaçların motorlu testere ile kesildiğinin belirlendiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi gereğince hukuk hakimi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır.

17/03/2011 tarihli suç tutanağında; 61 no'lu bölme ormanda ağaçların motorlu testere ile kesilerek, ölü ve diri bitki örtüsü temizlenerek fındık fidanları dikildiği belirtilmiştir. Mahkemece dosya üzerinden aldırılan 10/05/2013 tarihli Orman Mühendisi bilirkişisinin raporu ile, Ceza Mahkemesi tarafından keşif sonucu aldırılan Orman Yüksek Mühendisi bilirkişisi raporlarında; kesilen ağaçların kızılağaç türündeki orman ağaçlarından oluştuğu, motorlu testere ile kesilen ağaçların hayatiyetlerini kaybettikleri, dip kütüklerinin alan üzerinde mevcut olduğu, açma yapılan alana fındık fidanlarının dikildiği belirtilmiştir. Ayrıca davalı, sözkonusu yerin dedesine ait olduğunu, birkaç sene önce fiilen çocuklarına taksim ettiğini, kendisine düşen yerin dava konusu yer olduğunu kabul etmiş, dosya kapsamında bu yerin başkası tarafından kullanıldığı yönünde bir iddia da ileri sürülmemiştir.

Şu halde mahkemece; dosya kapsamına göre açma eyleminin davalı tarafından yapıldığı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddedilmiş olması dosya kapsamına uygun bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.