muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20823, Karar No: 2017/8217, Tarih: 16.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20823 E.  ,  2017/8217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz sebeplerinin reddi,

Ancak;

1- UYAP sisteminde yapılan incelemede sanık hakkında aynı suçtan İstanbul Anadolu 12. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/123 Esas sayılı dosyasının bulunması ve suçun sübutu halinde 5237 sayılı TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanması ihtimali karşısında dosyanın getirtilip incelenerek birleştirilmesi hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3082, Karar No: 2013/21670, Tarih: 06.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/3082 E.  ,  2013/21670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

28.08.2007 tarihli yakalama, muhafaza altına alma ve teslim-tesellüm tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; olay günü, gündüzleyin, yakınanın işlettiği ve olay esnasında tuvalete bakan tanık .....’in çay almak için bitişikteki çay ocağına gitmesini fırsat bilen sanığın, caminin tuvaletindeki kutunun içerisinde bulunan toplam 25,00 TL madeni bozuk parayı çaldığı, bu durumun, hareketlerinden şüphelenilmesi nedeniyle eylemi başından itibaren izleyen orada devriye görevini ifa eden polis ekipleri tarafından fark edildiği ve akabinde paraları cebine koyup hızlıca kaçan sanığın peşinden takip edilerek bulvar üzerinde durdurulup, her iki cebinde bulunan bozuk paralarla birlikte yakalanması şeklinde gerçekleşen somut olayda;

1-)Eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a maddesine uyduğu gözetilmeyerek, aynı Yasanın 142/1-b maddesi ile hüküm kurulması,

2-) Sanığın kesintisiz takip sonucu, suça konu bozuk paralar ile yakalanması şeklinde gelişen eylemde; eylemin kalkışma aşamasında kaldığı gözetilmeden kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-)TCK’nın 63. maddesi uyarınca sanığın gözaltında geçirdiği sürenin mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4-) Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı BOZULMASINA, 06.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2718, Karar No: 2016/6943, Tarih: 21.09.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/2718 E.  ,  2016/6943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2 ve 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen erkek bir şahsın suç tarihinde katılanı ev telefonundan arayarak kendisini ... Emniyet Müdürlüğü'nde görevli polis memuru...olarak tanıtıp, katılan adına 30 adet cep telefonu hattı çıkarıldığını, bu telefon hatları ile birçok insandan zorla para ve altın alınıp kendisinin evinde saklandığını, terör örgütü tarafından ikametinin kullanıldığını, bu nedenle polis ekibinin gelerek evinde arama yapacağını söylediği, ikametine gelecek ekibe kendisine ait ziynet eşyaları ve paraları teslim etmesini, aramada ikametinde başka para ve ziynet eşyası çıkması durumunda suçlu bulunacağını belirttiği, bir müddet sonra sanığın para ve ziynet eşyalarını teslim almak üzere katılanın evine geldiği ve kendisini polis olarak tanıttığı, para ve ziynet eşyaları üzerinde parmak izi çalışması yapacaklarını belirterek bunları katılandan istediği, terör örgütü tarafından adına telefon hattı çıkarıldığına ikna edilerek korkutulan katılanın 1 adet 25 gr altın bilezik, 2 adet 85 gr altın bilezik, 1 adet 10 gr altın bilezik, 9 adet çeyrek altın, bir takım takı seti, 2.800 TL ve 730 Euro nakit parayı sanığa teslim ettiği, ziynet eşyaları ve parayı alan sanığın katılanın evinden ayrıldığı şeklindeki olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekili ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Terör örgütü tarafından adına birçok telefon hattı çıkarılıp kullanılmış olması nedeniyle tehlikede olduğuna inandırılan katılanın korkutulması sonucunda menfaat temin edilmiş olması göz önünde bulundurularak, hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesi gereğince alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle katılan vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 21/09/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10893, Karar No: 2015/10303, Tarih: 09.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/10893 E.  ,  2015/10303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2015

NUMARASI : 2013/226-2015/222

- K A R A R -

Uyuşmazlığın tacirler arasındaki kira sözleşmesinden kaynaklanmasına göre, Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 12.05.2011 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışında olup, Yüksek 6. Hukuk Dairesinin görevi dahilindedir.

11.04.2015 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı kanunla değişik 2797 sayılı Kanun'un 60.maddesi uyarınca görevli dairenin belirlenmesi için dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yüksek 1.Başkanlığa sunulmasına, 09.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19252, Karar No: 2021/6032, Tarih: 22.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19252 E.  ,  2021/6032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarihli, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı ilamı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarihli, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı ilamı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü/tutuklu olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde de bulunmayan sanığın, "Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mahkumiyetine karar verilmesinin savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu" şeklindeki kararları uyarınca; başka suçtan Sincan Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan suça sürüklenen çocuk ...’in, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

2- Dosya içerisinde 21/01/2016 tarihli 2. celseye ilişkin iki ayrı duruşma zaptının bulunduğu, bu zabıtlardan birinde suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin mazeret talebinde bulunduğundan bahisle yeni bir duruşma tarihinin belirlendiği, diğerinde ise suça sürüklenen çocuğun müdafiinin hazır olduğu ve incelenecek başka bir husus kalmadığı belirlenerek hüküm verildiği anlaşılmakla; aynı celseye ilişkin farklı tutanakların mevcut olması suretiyle çelişkiye sebebiyet verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 22/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21804, Karar No: 2017/3624, Tarih: 04.04.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/21804 E.  ,  2017/3624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin .../.../2002 tarihinde geçirmiş olduğu trafik kazasında ağır şekilde yaralandığını, uzun süren tedavi süreçleri ve geçirmiş olduğu operasyonlara rağmen tam olarak şifa bulamadığını, tam teşekküllü hastane tarafından düzenlenen sağlık kurulu raporuna göre %90 oranında malul ve bakıma muhtaç duruma düştüğünü, olaya ilişkin ceza yargılamasında alınan bilirkişi raporları ile kazaya karışan araçlardan .... plakalı aracın asli kusurlu, ... ... plakalı aracın ise tali kusurlu bulunduğunu, müvekkilinin kazanın meydana gelmesinde herhangi bir kusurunun olmadığını, müvekkilinin kalıcı sakatlık zararıyla ilgili olarak davalıya başvurulduğunu, Güvence Hesabının poliçe limiti kadar ödeme yaptığını, ancak bakım zararlarının ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 36.000 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın öncelikle zamanaşımından reddi gerektiğini, davacının müvekkili kuruma başvuruda bulunduğunu, kendisine ödeme yapılarak ibraname alındığını, bu şekilde müvekkilinin sorumluluğunun sona erdiğini, müvekkili kurum dava tarihinden önce temerrüde düşürülmediğinden işlemiş faiz de isteyemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucu maluliyet nedeniyle bakım zararının tahsiline ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin kaza sonucu sürekli (%90 oranında) malul kaldığını belirterek, kazaya karışan diğer araçların zorunlu trafik sigortası bulunmaması/iflas etmiş olması nedeniyle Güvence Hesabından tazminat talep etmiştir.

6098 Sayılı TBK'nun 54.maddesinde tedavi giderleri ile çalışma gücünün azalmasından veya yitirilmesinden doğan kayıplar, bedensel zararlar kapsamında sayılmış, ... Genel Şartlarında da sakatlık nedeniyle ayrı, tedavi giderleri nedeniyle ayrı teminatlar verilmiştir.

Sakatlık tazminatı hesaplanırken mağdurun meslekte kazanma gücü kaybı oranına göre elde edeceği gelirdeki azalma hesaplanırken, bakıcı giderleri ise, mağdurun bakımı, hastaneye gidip gelmesi, ilaçları, gerektiğinde sürekli yanı başında bulunması gereken hasta bakıcı-yardımcı maaş ve ücretleridir.

Daimi iş gücü kaybı tazminatı ile yaşam boyu bakım giderleri farklı tazminat kalemleri olup, yaşam boyu bakıcı giderlerinin sakatlık teminatı kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir. Dairenin kökleşen içtihatları da bu yöndedir.

Daimi iş gücü kaybı tazminatı ile yaşam boyu bakım giderleri farklı tazminat kalemleri olup, yaşam boyu bakıcı giderlerinin sakatlık teminatı kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir. Dairenin kökleşen içtihatları da bu yöndedir.

Bu halde yaşam boyu bakıcı giderlerinin tedavi giderleri teminatından olduğunun kabulü ile mahkemece, maluliyetin niteliği, davacının bakıcıya ihtiyacı olup olmayacağı, bakıcıya ihtiyaç olması halinde bakıcı ihtiyacının süresi ve bakıcı gideri konusunda uzman bilirkişilerden rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde ve yanılgılı değerlendirme sonucu davalı tarafından poliçe limitleri kadar ödeme yapılmış olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 04/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15207, Karar No: 2018/6737, Tarih: 19.06.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/15207 E.  ,  2018/6737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 19/06/2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı gelmedi. Karşı taraf adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve taraflardan kimsenin gelmediği anlaşılmakla işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi bulunduğu davalı şirketin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, sayaç okuma, iletim ve dağıtım bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 10.000 TL'nin dava tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 15.01.2016 tarihli dilekçesiyle talebini 28.426,57 TL'ye artırmıştır.

Davalı;davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, sayaç okuma, iletim ve dağıtım bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile kayıp-kaçak bedelinin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14786, Karar No: 2019/8003, Tarih: 13.05.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/14786 E.  ,  2019/8003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ...’ye yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun müşteki ... ’e ait iş yerinden 100 TL madeni parayı çaldığı eylemde, suç tarihi dikkate alındığında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulama imkanı bulunmadığından tebliğnamedeki suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki Ahmet’e yönelik hırsızlık suçuna ilişkin bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde (12-15) yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 31/2 maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının ilk karar tarihi olan 26/02/2015 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilerek, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı süresinin dolması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

IV-Suça sürüklenen çocuk hakkında müştekiler ... ve ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Dosya içeriğinden suça sürüklenen çocuğun müşteki Rasim'e ait iş yerinden çaldığı paranın 6 TL ve müşteki Osman’a ait iş yerinden çaldığı eşyanın 5-6 paket sigaradan ibaret olması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.