muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3958, Karar No: 2015/6480, Tarih: 17.12.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/3958 E.  ,  2015/6480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :26.05.2014

Numarası :2010/726-2014/139

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-k.davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat A..E..E.. ile davalı vekili Avukat A..G.. E.. geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr tazminatı istemiyle açılmış, davalı iş sahibi açılan davanın reddiyle birlikte karşı davasında davacı tarafından yapılan asansörlerin ayıplı olarak imâl edildiğini, kullanılamaz halde olduğunu ileri sürerek bu iş için ödenen 35.000,00 TL ile yeniden asansör yaptırılması için uğranılan müspet zarar karşılığı 15.335,41 TL ile eski asansörlerin muhafazası nedeniyle ödenen 236,00 TL, ihtar masrafı 534,07 TL ve delil tespiti ile tevdii mahalli tayini için ödenen 2.510,75 TL olmak üzere 53.616,23 TL'nin tahsilini istemiş mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın ise tümden reddine dair verilen karar davalı iş sahibi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece 20.05.2013 tarihli asıl ve 11.03.2014 tarihli ek bilirkişi raporları hükme esas alınarak takibe konu asıl alacak 47.600,00 TL üzerinden itirazın iptâliyle takibin devamına ve %40 icra inkâr tazminatına hükmedilmiştir. Hükme esas alınan asıl raporda asansörlerin sözleşme şartlarına genel olarak uygun yapıldığı belirlenmekle birlikte 800 kg kapasiteli yeni yapılan asansörün halat ucu bağlantı klemensleri tek klemens olarak yapılmış olup yönetmelik ve standartlara göre en az üçer adet olması gerektiği, yeni yapılan monşarj asansörü kabin katta olmadığı durumda kat kapılarının açılmasının standart ve yönetmeliklere uygun olmadığı, kat kapılarının iş güvenliği açısından kabin kata geldiğinde açılacak şekilde tasarlanması gerektiği belirtilmiştir. Bilirkişi raporunda değinilen bu eksikliklerin parasal tutarının alınacak ek raporla belirlenmesi ve iş bedelinden mahsubu gerekir. Bu yön üzerinde durulmadan eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi davacı İstanbul 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/26928 Esas sayılı dosyasıyla yaptığı icra takibinde 47.600,00 TL'si asıl alacak 1.218,00 TL'si işlemiş faiz olmak üzere toplam 48.818,00 TL talep ettiği halde takibin itiraz üzerine durması nedeniyle açmış olduğu itirazın iptâli davasında harca esas değeri 32.000,00 TL olarak göstererek bu miktar üzerinden harç yatırdığından harçlandırılan dava değeri aşılmamak suretiyle hüküm kurulması ve icra inkâr tazminatı talebinin de buna göre değerlendirilmesi gerekirken davacının ayrıca ıslah talebinde de bulunmadığı nazara alınmayarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2. bentte yazılı nedenlerle temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5312, Karar No: 2018/942, Tarih: 06.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5312 E.  ,  2018/942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Asıl karar mahkumiyet

Ek karar temyiz talebinin reddi

Sanığın yokluğunda verilen kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan MERNİS adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle sanık müdafiinin öğrenme üzerine 20.06.2014 tarihli temyiz isteminin süresinde yapıldığının kabulü ile temyizin yasal süre geçtikten sonra yapıldığından bahisle temyiz isteminin reddine ilişkin usulsüz olarak verilen 20.06.2014 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; ilkokul mezunu ve ev hanımı olduğunu beyan eden sanığın, kısa süre evli kaldığı eşi ...'in arkadaşı için kuracağı şirket için imzasına ihtiyaç olduğunu söyleyerek birtakım kağıtlara imza attığını, ancak fiilen şirketle ve işleyişi ile hiçbir ilişkisinin olmadığını savunması; ...'in bu konuya ilişkin beyanının alınamaması; vergi denetmenlerince yapılan yoklamalarda iş yerinin sürekli kapalı olması nedeniyle sanığın şirketi idare ettiğine dair bir tespit bulunmaması; ayrıca sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, her takvim yılına ait suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve sonra incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi; sanığın şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, şirkete ait bir belge düzenleyip düzenlemediği, müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadığının araştırılması; sanığın huzurda imzaları alınarak, şirketin kuruluş aşamasında vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunduğu imzasını içeren tüm belge asılları ile düzenlenen sahte faturalardaki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti konusundan bilirkişi incelemesi yaptırılması; diğer ortak ...'nın da dinlenmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21379, Karar No: 2015/29851, Tarih: 19.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/21379 E.  ,  2015/29851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/180980

MAHKEMESİ : Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2012

NUMARASI : 2012/39 (E) ve 2012/163 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilip dosya incelenerek gereği görüşüldü.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin ve sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının

reddine; ancak:

5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesinde yer alan "Gerçeğe aykırı belge düzenleyen tabip, diş tabibi, eczacı, ebe, hemşire veya diğer sağlık mesleği mensubu, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat

reddine; ancak:

5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesinde yer alan "Gerçeğe aykırı belge düzenleyen tabip, diş tabibi, eczacı, ebe, hemşire veya diğer sağlık mesleği mensubu, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat

sağlaması ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğurucu nitelik taşıması halinde, resmi belgede sahtecilik hükümlerine göre cezaya hükmolunur." şeklindeki düzenleme ile; kamu görevlisi olmayan sağlık mesleği mensuplarının görevlerinin gereği olarak düzenledikleri belgelerin gerçeğe aykırı olması haline özgü özel bir sahtecilik suçu düzenlenmiştir. Buna göre fıkranın ilk cümlesi uyarınca gerçeğe aykırı belge düzenlenmesi halinde özel belgede sahtecilik suçu ancak düzenlenen bu belge ile TCK'nun 210. maddenin 2. fıkrasının 2. cümlesindeki menfaat veya zarar koşulun gerçekleşmesi halinde ise resmi belgede sahtecilik suçuna göre cezaya hükmolunacaktır. Anılan fıkrada belirtilen suç faili sağlık mesleği mensubu olmalıdır ve bunların kimler olduğu hususu ise 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun ve ilgili diğer mevzuat hükümleri çerçevesinde belirlenebilir. Bu açıklamalar karşısında somut olaya gelince:... Optik isimli firmanın sahibi ve mesul müdürü olup 1219 sayılı Kanun ve bu Kanunun Ek 13. maddesinde sayılan sağlık mesleği mensubu kişilerden olmayan sanıkların, ... Tıp Merkezinde yapılan muayene sonucu düzenlenen gözlük reçetelerinin arka sayfalarına bir kısım hastalar yönünden tek gözlük alınmasına rağmen iki gözlük teslim edilmiş gibi bir kısım hastalar yönünden ise, sadece gözlük camı alınmasına rağmen çerçeve de alınmış gibi reçeteye uygun şekilde, bir hasta yönünden ise gerçekte Özel Tıp Merkezinde muayene olmadığı halde burada muayene olmuş gibi düzenlenen reçete içeriğini teslim almış gibi beyan yazarak kaşelenip imzalandıktan sonra bedellerini tahsil için SGK'ya ibraz etmekten ibaret eylemlerinde; suça konu reçetelerin özel hastaneden verilmiş olup sanıkların da sağlık mesleği mensubu olmamaları karşısında, olayda TCK'nun 210/1-2. madde ve fıkralarında yer alan suçların işlendiğinden söz edilemeyeceği, sanıkların eylemlerinin TCK'nun 207. maddesinde yer alan özel belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, 19.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15668, Karar No: 2015/27610, Tarih: 08.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/15668 E.  ,  2015/27610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çine Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2010/524-2013/254

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacılar, iş sözleşmesinin murislerinin (işçi) ölümü sebebi ile sona erdiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacıların tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.

Dosya kapsamından, davacılar murisi olan işçinin 20.08.1998 tarihinden beri aralıklı çalışmaları ile işyerinde sulama işinde çalışıtğı anlaşılmaktadır. Hizmet cetveline göre de davacının bazı yıllarda kış aylarında çalışması olmadığı görülmektedir. Tarım sulama işinin niteliği dikkate alındığında kış aylarında sulama işi yapılmayacağından bu sürelerin fazla çalışma kapsamında değerlendirilmesi isabetsiz olmuştur. Somut olayda kış aylarında fazla çalışma sözkonusu olmaycağı dikkate alınarak sulama işinin hangi tarihlerde yapıldığı tespit edilerek fazla çalışma ücretinin belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7498, Karar No: 2018/2966, Tarih: 22.02.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/7498 E.  ,  2018/2966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müştekinin, sanığın kendisini bıçakla yaraladığına dair aşamalardaki değişmeyen beyanı ve bu beyana uygun doktor raporuna,olay günü sanık ile müştekinin tartışmış olması, olay yerinde müştekiye ait kan izlerinin bulunması hususları ile tüm dosya içeriğine göre, sanığın müştekiyi bıçakla yaraladığı sabit olduğu halde, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26720, Karar No: 2013/818, Tarih: 17.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/26720 E.  ,  2013/818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yüklenmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.17.01.2013 (Per.)

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Boşanmada maddi tazminat, boşanma yüzünden zedelenen mevcut veya beklenen menfaatin karşılığıdır. Buradaki “zedelenen menfaat” kavramı, Borçlar hukukundaki “zarar” kavramından farklı “sui generis (kendine özgü) ” bir yapıdadır. Bu nedenle, Borçlar Hukukunda bir kısım zararları hesaplama olanağı mevcutken, zedelenen menfaatin hesaplama olanağı yoktur. Zedelenen menfaat karşılığı olarak maddi tazminat; hakim tarafından bir takım ölçütlere göre takdir edilecektir. Yasada bu durum “uygun bir maddi tazminat” olarak ifade edilmiştir. Boşanma yüzünden zedelenen mevcut veya beklenen menfaat, evlilik nedeniyle eşin sağladığı bakım, barınma, sağlık ve normal yaşam faaliyetinin gerektirdiği sosyal ihtiyaçların karşılığıdır. Kısaca buna kesilen desteğin karşılığı da diyebiliriz. Açıklanan nedenlerle; “zedelenen menfaat”, Borçlar hukukundaki “zarar” dan daha geniştir. Maddi tazminat; evlilik süresi ve talep eden eşin boşanmadan sonra yeniden evlenme olasılığı; tarafların ekonomik durumu; boşanmadaki kusur derece ve yoğunluğu; eşin diğer eşin sosyal güvenlik imkanlarından yararlanma hakkının ortadan kalkması, boşanmayla yaşam standardının düşecek olması boşanmadan sonra yoksulluk nafakası ve

diğer eşin malvarlığından tasfiye ve değer artış payı alabilme durumu; toplumun genel yapısı ve yaşam koşulları gibi ölçütler değerlendirilip ve Türk Borçlar Kanununun 50,51 ve 52. maddeleri de kıyasen uygulanmak suretiyle takdir edilmelidir.

Manevi tazminat miktarının takdirinde de maddi tazminatın belirlenmesindeki ölçütlerle birlikte Türk Borçlar Kanununun 50,51, 52 ve 58/1. maddelerinin özellikle kusur dağılım ve derecesi, boşanmaya neden olan ve eşin kişilik haklarına saldırı teşkil eden olayın, saldırıya uğrayan eşde bırakacağı objektif zedelenme etkisi gözönüne alınmalıdır.

Manevi tazminat miktarının takdirinde de maddi tazminatın belirlenmesindeki ölçütlerle birlikte Türk Borçlar Kanununun 50,51, 52 ve 58/1. maddelerinin özellikle kusur dağılım ve derecesi, boşanmaya neden olan ve eşin kişilik haklarına saldırı teşkil eden olayın, saldırıya uğrayan eşde bırakacağı objektif zedelenme etkisi gözönüne alınmalıdır.

Somut olaya geldiğimizde mahkemece davacı-davalı kocanın eşine yinelenen fiziksel şiddet uyguladığı, ona hakaret ve aşağılama içeren sözler söylediği ve birlik görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık davalı-davacı kadının da eşini sevmediğini ve onu istemediğini söyleyip, kayınvalidesine ağır sözlerle hakaret ettiği; böylece boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek; boşanmayla birlikte davacı kadın yararına aylık 250 TL.yoksulluk nafakası, 12.000 TL.maddi, 12.000 TL. manevi tazminat ve velayeti kendisine verilen ortak çocuk nedeniyle aylık 200 TL.iştirak nafakasına hükmedilmiştir. Davalı kocanın öğretmen ve aylık 1500 TL çevresinde maaş geliri olduğu, kendi ailesinin yanında kaldığı; buna karşılık davacı kadının da ev hanımı olduğu, kendi ailesinin yanında onların desteğiyle yaşamını devam ettirdiği, herhangi bir gelir/malvarlığının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Evliliğin beş yıl gibi bir süre devam etmesi kadının daha az da olsa birlikte (müterafik) kusurunun bulunması ve kocanın toplam ödeme yükümlülükleri gözönüne alındığında; hükmedilen hem maddi hem de manevi tazminat orantısız/fazla olmuştur. Hükmün daha az/uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmek üzere bozulması gerektiğini düşünüyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/3790, Karar No: 2019/9921, Tarih: 23.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/3790 E.  ,  2019/9921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : 2005 takvim yılındaki suçtan: Beraat

2006 takvim yılındaki suçtan: Mahkumiyet

Sanığa yüklenen 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin, 5320 Sayılı Kanun’un 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8 maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 23.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.