muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2827, Karar No: 2012/10460, Tarih: 31.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2827 E.  ,  2012/10460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Katılan vekilinin 2004 takvim yılına ilişkin verilen mahkumiyet kararına karşı, sanığın 2005 takvim yılına ilişkin verilen beraat kararına karşı temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu bakımından, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı-azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın ve 2005 yılında yılında sahte fatura kullanmak suçu bakımından, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanığın 2003 takvim yılına ilişkin verilen mahkumiyet kararına karşı temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 31.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16906, Karar No: 2018/6635, Tarih: 18.06.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/16906 E.  ,  2018/6635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili, yerel mahkeme kararının 20.10.2017 tarihinde tebliği edilğini, ancak bu dönemde 29.09.2017 tarihinden doğum tarihine kadar hamilelik nedeniyle raporlu olduğunu ve bu nedenle yasal temyiz süresi içerisinde temyiz dilekçesini veremediğini, engelin kalktığı tarihten itibaren yasal süre içerisinde temyiz dilekçesini verdiğini belirterek, eski hale getirme talebinin kabulü ile temyiz isteminin kabulü talebinde bulunmuş, buna dair tedavi evraklarını sunmuştur.

İbraz edilen rapor, davalı vekilinin rahatsızlığı ve 6100 sayılı HMK'nun 95 vd. maddeleri dikkate alınarak, davalı vekilinin eski hale getirme talebi yerinde görülmüştür.

Her iki taraf vekillerinin temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, dava konusu taşınmazı 20.10.2005 tarihinde yeni ve boş olarak satın aldığını, kredi imkanlarının olmaması nedeniyle kirvesi davalı adına kredi çekilerek tapu kaydının davalı adına yapıldığını, satın alındıktan kredi ödemelerini kendisinin yaptığını, yine satın alınan tarihte sıvası olmayan taşınmaza bakım, tesisat ve yapım işlerinin de kendisi tarafından yapıldığını, ödeme güçlüğü nedeniyle birkaç kredi ödemesini aksattığını, bunun üzerine banka nezdinde borçlu görünen davalının bankaya gidip taksit ödediğini ve adına kayıtlı olan bu taşınmazı üçüncü kişiye sattığını, davalının kendisinden taşınmazı boşaltmasını istediğini, bunun üzerine taşınmazı boşaltarak davalıya teslim ettiğini belirterek, taşınmaza yapılan masraflar ve kredi ödemesi nedeniyle fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 50.000,00 TL alacağın harcama tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı satın aldıktan sonra davacıya kiraya verdiğini, davacının bir süre sonra kira borcunu ödememeye başladığını ve evi de tahliye etmediğini, aralarındaki kira sözleşmesinin 12. maddesi gereği tezyinat masraflarının davacıya ait olduğunu, izin alınmadan yapılan lüks masrafların talep edilemeyeceğini, ayrıca istenen tazminat miktarının da fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı satın aldıktan sonra davacıya kiraya verdiğini, davacının bir süre sonra kira borcunu ödememeye başladığını ve evi de tahliye etmediğini, aralarındaki kira sözleşmesinin 12. maddesi gereği tezyinat masraflarının davacıya ait olduğunu, izin alınmadan yapılan lüks masrafların talep edilemeyeceğini, ayrıca istenen tazminat miktarının da fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının yapmış olduğu 3.725,45 TL konut kredisi ödemesi, 29.460,63 TL imalat bedeli ve 1.180,00 TL güneş enerjisi ve çelik kapı bedeli olmak üzere toplam 34.366,08 tl nin dava tarahinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı dan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerinde Dairemizin 21.10.2015 gün ve 2014/20173 esas, 2015/16290 karar sayılı kararı ile; "davalının sair temyiz itirazlarının reddine, davacının dava konusu taşınmaza yaptığı zorunlu ve faydalı masrafların taşınmazın davalıya teslimi tarihi itibariyle ayrıntılı bir şekilde tespit edilerek bu konuda hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli bir rapor alınmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulü ile, davacının yapmış olduğu zorunlu masraflar bedeli 22.693,12 TL ve faydalı masraflar bedeli 4.085,00 TL olmak üzere toplam 26.778,12 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Ancak, mahkemece, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen ilk hükmün davalı tarafından temyiz edildiği ve söz konusu hükmün salt; zorunlu ve faydalı masraflar yönünden bozulduğu, davacı lehine hükmedilen (3.725,45 TL'lik) kredi ödemesi hususunun bozma konusu yapılmadığı, böylelikle bozma kapsamı dışında kalan bu kısım yönünden kararın (davacı yönünden) kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının banka kredisi ödemesi talebine ilişkin hüküm kısmının bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmesine rağmen, bu konuda (gerekçesiz şekilde) hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, davacının banka kredisi ödemesi talebine ilişkin hüküm kısmının bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmesine rağmen, bu konuda (gerekçesiz şekilde) hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2787, Karar No: 2024/3589, Tarih: 02.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2787 E.  ,  2024/3589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2561 E., 2023/4045 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/644 E., 2023/411 K.

Taraflar arasında iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından ve katılma yoluyla davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili vekili tarafından ve katılma yoluyla davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle yapılan incelemede; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili asıl dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı şirket tarafından yapılmakta olan bina inşaatında kalıpçı olarak çalışmakta iken 18.05.2015 tarihinde iş kazası geçirdiğini, kazanın meydana gelmesinde müvekkilinin kusuru bulunmadığını ve davalının gerekli önlemleri almaması nedeni ile bahsi geçen kazanın gerçekleştiğini ileri sürerek müvekkili sigortalı Mustafa için 250.000 TL maddi ve 250.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiş, yargılamanın devamında maddi tazminat istemini 2.394.753,62 TL'ye artırmıştır.

2. Davacı vekili birleşen dava dilekçesinde özetle; iş kazasında eş ve babaları kalıcı olarak malül olan müvekkillerim ruhsal ve yaşamsal olumsuzluklar yaşadıklarını, yaşanan bu olumsuzluklar her geçen gün artarak devam ettiğini, belirterek manevi zaraların tazmini açısından müvekkillerinden eş ... lehine 150.000 TL, çocuklar ... ve ... lehlerine 100.000 TL’şer manevi tazminatın kaza tarihinden faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili asıl davaya cevap dilekçesinde özetle; davacının iş kazası geçirdiği gün çalışmaya başladığını, kazanın davacının kontrolsüz ve dikkatsiz çalışması nedeni ile gerçekleştiğini, iş kazası nedeniyle toplam 9.250 TL ifa amacıyla ödeme yapıldığını, savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde özetle; davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasına hukuki yarar olmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, tazminat talep haklarının olmadığnı, müvekkili kusuru olmadığını, davacıya her türlü destek sağlandığını, manevi tazminat istemlerinin fahiş olduğunu

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARLARI

2. Davalı vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde özetle; davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasına hukuki yarar olmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, tazminat talep haklarının olmadığnı, müvekkili kusuru olmadığını, davacıya her türlü destek sağlandığını, manevi tazminat istemlerinin fahiş olduğunu

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARLARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararında; davacının, usta olarak çalıştığını bu nedenle usta olarak çalışan birisinin asgari ücretle çalışması hayatın olağan akışına uygun olmadığından davacının aldığı son ücret emsal ücret araştırması yapılarak belirlenmiş ve bu emsal ücrete göre hesaplama yine her ne kadar davalı şirket tarafından davacıya ödemeler yapıldığı iddia edilmiş ise de bu ödemelerin ifa amaçlı olmadığı,-davaya konu olaydan kısa süre sonra davacının eşine yapıldığı, yardım amaçlı olduğu mahkememizce kabul edilmiş ve bu nedenle de hüküm alına altına alınan tazminat miktarından düşürülmemiştir. Davaya konu iş kazası 18.05.2015 tarihinde davalı işverenin Eskişehir İli Ihlamurkent Mahallesindeki inşaatında çalışan davacının inşaatın 1.katında taban tahtasını çakarken kolona dikine yaslanmış olan 5 metre uzunluğundaki kalasın çıkan rüzgar ile boynuna düşmesi sonucu inşaattan düşmesi şeklinde meydana geldiği, olayın meydana gelmesinde davacı işçinin % 20 oranında kusurlu olduğu ve davacının maluliyetinin %62 olması da göz önüne alınarak, davacının %20 davalının % 80 kusur durumuna göre davacıya ödenmesi gereken maddi tazminat miktarının 2.394.753,62 TL olduğu dikkate alınarak bu miktarın hüküm altına alındığı, davacı tarafın manevi tazminat istemi nedeni ile yapılan değerlendirmede; duyulan acı ve üzüntünün kısmen de olsa giderilmesi, olayın oluş şekli, kusur oranlarını, maluliyet oranına, davacının duyduğu elem ve ızdırabın derecesine, tarafların sosyal ve ekonomik durumuna, paranın alım gücü ile 26.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı içtihadı birleştirme kararının içeriğine ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimine ve hak ve nesafet kurallarına göre davacı adına 200.000,00 TL, Birleşen Davada; ise kazazede işçi ...'in yaralanmasının ağır bedensel zarar mahiyetinde olması nedeniyle TBK'nın 56/2. maddesi kapsamında davacı eş ... adına 100.000,00 TL, davacı çocuk ... adına 75.000,00 TL, davacı çocuk ... adına 75.000,00 TL, manevi tazminata hükmedilerek karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ile davacı vekili tarafından katılma yoluyla istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ile davacı vekili tarafından katılma yoluyla istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin meydana gelen iş kazasında kusurlu olmadığını, kusur raporları arasındaki çelişkinin de giderilmediğini, davacının maluliyet oranına ilişkin olarak açmış olduğu davayı takip etmediğini ve bu davanın açılmamış sayılmasına karar verilerek kesinleştiğini, dolayısı ile ortada iş göremezlik derecesinin tespitine ilişkin bir karar bulunmadığını, davacının asgari ücret ile çalıştığını, kabul anlamına gelmemek kaydı ile TÜİK verilerinin esas alınmasının hatalı olduğunu, kazadan sonra müvekkilinin davacı işçi ve ailesini yalnız bırakmadığını ve bir takım ödemelerde bulunduğunu bu ödemelerin açıklama kısmında da davacının adının yazılı olduğunu, söz konusu ödemelerin mahsup edilmesi gerektiğini, birleşen davadaki manevi tazminat taleplerinin zamanaşımına uğradığını ve manevi tazminat miktarlarının fahiş olduğunu savunarak; kararın kaldırılmasını istemiştir.

2.Davacı vekili katılma yoluyla istinaf dilekçesinde özetle; davacı işçinin meydana gelen iş kazasında herhangi bir kusurunun bulunmadığını, Mahkemenin maluliyet oranını % 62 olarak kabul ettiğini, oysa ki Adli Tıp Üst Kurulu'nun kararında müvekkilinin %78 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiğinin bildirildiğini, Mahkemece kabul edilen ücret miktarının da yerinde olmadığını ve manevi tazminat taleplerinin kısmen reddine karar verilmesinin de hatalı olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle;"Yüksek Sağlık Kurulu ile Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'nun kararlarına yapılan itiraz sonrası Adli Tıp 2. Üst Kurulu 09.07.2020 tarihli kararında davacının %78 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş sayılacağı belirtilmiştir. Davacı ... vekilince açılan maluliyet oranının tespiti davasınında Ankara 62. İş Mahkemesi'nin 2021/164 Esas-2022/286 Karar sayılı ilamı ile davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği ve söz konusu kararın kesinleştiği hususu ile davacı vekilinin ıslah dilekçesindeki beyanları dikkate alındığında maluliyet oranının %62 olarak kabulü ile yapılan hesaplamalarda bir hata bulunmadığı ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında davalı tarafından davacının eşine yapılan ödemelerin ifa amaçlı değilde yardım amaçlı olduğu değerlendirilmiş olup, hüküm altına alınan tazminat miktarından bu tutarların düşülmemesinde de bir isabetsizlik görülmemiştir. Ayrıca, davacının yaptığı iş dikkate alındığında ücretinin TÜİK verileri esas alınarak belirlenmesinin de yerinde olduğu değerlendirilmiştir. Hükme esas alınan ve alanında uzman iş güvenliği uzmanları tarafından düzenlenen kusur raporunda, kazazede işçinin dava konusu kazanın meydana gelmesinde %20 oranında, davalı işverenin ise %80 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş olup, söz konusu oranların SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı tarafından düzenlenen Kurum soruşturma raporu ile de örtüştüğü anlaşılmıştır. somut olayda, tarafların sosyal ekonomik halleri, iş kazasının meydana geldiği tarih, tarafların kusur durumları ile davacının maluliyet oranı gözetildiğinde, yerel Mahkemenin takdir edilen manevi tazminat miktarlarına ilişkin kararı da isabetli görülmüştür." gerekçeleriyle " Davalı ve katılma yoluyla davacı vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nun 353/1-1 b maddesi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kabul anlamına gelmemek kaydıyla %75 müvekkil kusurunun dikkate alınmayıp %80 kusur atfeden çelişik rapora itibar edilmesinin hatalı olduğunu, davacı işçinin çalışmaya başladığı gün iş kazası geçirmiş olup kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğunu, davaya konu kaza aniden kuvvetli rüzgar çıkması sebebiyle davacının arkasında bulunan taban tahtası davacının ensesine çarpması ve çarpma etkisi ile ve davacının kontrolsüz ve dikkatsiz davranması nedeni ile düşmesi sonucunda vuku bulduğunu, bu halde iken, müvekkili şirkete kusur atfedilmesinin hatalı olduğunu, 13.03.2023 tarihli bilirkişi raporunda, işverenin %80, işçinin %20 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek hesaplama cihetine gidilmesinin hatalı olduğunu, zira dosyada bulunan 11.03.2018 tarihli kusur bilirkişi raporunda ve 17.05.2021 tarihli hesap bilirkişi raporunda işveren müvekkil şirketin kusur oranı %75 olarak dikkate alındığını, davacının iş göremezlik oranının iş kazasına bağlı olduğu ispat edilemediğinden davanın reddi gerektiğini, davacıya ait işe giriş bildirgesi ile davacının işe başlangıç tarihinin 18.05.2015 tarihi, yani kaza tarihi ile aynı tarih olduğu işe başladığından kıdemli bir çalışan olmadığı, kaldı ki resmi kayıtlarla da ortaya konduğu üzere, görevinin kalıpçı olmayıp inşaat kalfası olduğu yani usta vasfı bulunmadığı gözetildiğinde, davacının asgari ücret kabulü gerektiğini, son yıllardaki asgari ücret artışları dikkate alınarak son yıllardaki ücret katının 1,4 kat olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığını, kabul anlamına gelememekle beraber Esnaf ve Ticaret Odası yerine TÜİK verisi dikkate alınmasının hatalı olduğunu, kazadan sonra yapılan ödemelerin ifa amacı tuttuğundan tenzili gerektiğini, manevi tazminatların fahiş olduğunu, yargılama gideri ve vekalet ücretine usuli kazanılmış hak oluşmaması için itiraz ettiklerini, davacı ihtiyati haciz kararını takip eden 10 gün içinde icra dairesinde haciz yapmadığından ihtiyati hazczin kaldırılması gerekirken bu husustaki taleplerinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, Bölge Adliye Mahkemesi kararında söz konusu itirazın inceleme yerinin icra Mahkemeleri olduğuna işaretle verilen kararın yerinde olmadığını beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davacı vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde özetle; kusur oranı, maluliyet ve müvekkilinin ücretine ilişkin hususlara aleyhe müktesep hak doğmaması adına itiraz ettiklerini, müvekkiline, iş güvenliği eğitimi vermeyen ayrıca herhangi bir kişisel koruyucu malzeme teslim etmeyen, iş sağlığı ve güvenliği risk analiz raporunu kazadan sonra 01.06.2015 tarihinde yaptıran davalı iş kazasının meydana gelmesinde %100 kusurlu kabulü gerektiğini, iş göremezlik oranının %78 esas alınması gerekirken yargılama aşamasında müvekkilinin %62 maluliyet oranına taraflarınca itiraz edilmiş olup Adli Tıp İkinci Üst Kurulu 09.07.2020 karar tarihli ve 1192 karar numaralı mütalaasında E cetveline göre müvekkilimin %78 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağını tespit edildiğini, müvekkilinin günlük 120 TL yevmiye ücret ile çalıştığının kabul edilmemesinin hatalı olduğunu, manevi tazminatların az olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sigortalının iş kazası neticesinde sürekli iş göremezliğe uğraması nedeniyle maddi ve manevi tazminata hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

"Temyiz incelemesinin kapsamı" açısından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddeleri, "Bilirkişi raporuna itiraza" ilişkin 281 inci maddesi, "Tazminat miktarının tayin ve tespiti" açısından 818 sayılı Borçlar Kanunun 332 ve 98.maddeleri ile giderek aynı kanunun 41,42,43,44,45 ve 47 nci maddeleri, öte yandan 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunun 2 ve 7 nci maddeleri gereğince uygulanma imkanı bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 55 ve 420 nci maddesi hükümleri, "Olayın iş kazası olarak tespiti, sürekli iş göremezlik oranının tespiti ile iş kazasının SGK yönünden sonuçları" için 5510 sayılı Kanun'un 13, 16, 19, 20 ve 21 inci maddeleri, İş Sağlığı ve Güvenliğine ilişkin alınacak tedbirler bakımından işyerinin nitelik ve kapsamına göre 4857 sayılı İş Kanunun 77 nci maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu maddeleri, "Usuli kazanılmış hak" yönünden 04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile 09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararıdır.

3. Değerlendirme

A) Davacılar ve davalı vekillerinin manevi tazminat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının inclenmesinde;

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

2.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.