muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10279, Karar No: 2022/13125, Tarih: 25.10.2022

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davalı Üniversiteye ait hastane işyerinde röntgen teknisyeni olarak çalıştığı, yaptığı işin davalının asıl işi niteliğinde olduğu, davalı işyerinde davalının davacı ile aynı işi yapan kadrolu çalışanlarının da bulunduğu dikkate alındığında davalı ile dava dışı alt işverenler arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğuna ve bu itibarla asıl işveren işçileri için ödenen ilave tediye alacağının kabulüne dair İlk Derece Mahkemesi kararının isabetli olduğu, davacının yaptığı ... itibarıyla çalıştığı alanın radyasyona açık alan olduğunun dosya kapsamında alınan bilirkişi raporu ile ... olduğu, şua izni alacağına hükmedilmesinin yerinde olduğu, davalı tarafça davacının çalışma düzenine dair puantaj kaydı veya başkaca belge sunulmadığı, buna göre davacı tanıklarının beyanlarına göre fazla çalışma alacağının hesaplandığı, bu alacağın ispatlandığı, davacı gibi asıl işveren nezdinde sadece işçi statüsünde çalışan ve emsal alınabilecek işçi bulunmadığından fark ücret alacağı hesaplanamayacağı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ... sürülen gerekçeleri tekrarla fark ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davaların kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ... sürülen gerekçeleri tekrar ederek davalının müvekkili İdarenin işçisi olmadığını, taraflar arasındaki hizmet alımına dayalı hukuki ilişkinin kanuna uygun olarak kurulduğunu ve muvazaa bulunmadığını, davalı Kurumun harçtan muaf olmasına rağmen harç ödemekle yükümlü kılındığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı, muvazaaya dayanıp dayanmadığı ile davacının bu tespite bağlı alacaklara hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı, muvazaaya dayanıp dayanmadığı ile davacının bu tespite bağlı alacaklara hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 2 nci maddesinin yedinci ve sekizinci fıkraları, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun (657 sayılı Kanun) "Tesis edilen sınıflar" kenar başlıklı 36 ncı maddesinin “Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri” sınıfı başlıklı (III) numaralı bendine 10.07.2003 tarihli 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun (4924 sayılı Knaun) ile eklenen (2) nci alt bent, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13 üncü maddesinin (j) bendi.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut uyuşmazlıkta davacı işçi, davalı ... Üniversitesine ait Hastanede alt işveren nezdinde radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, davacının asıl işveren davalı Kurumun kadrolu çalışanları ile aynı işi yaptığını ... sürerek asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğunun tespiti ile buna bağlı alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... müfettişlerince işyerinde yapılan inceleme sonucu asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle somut davada asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu kabul edilmiştir. Öncelikle belirtmek gerekir ki muvazaanın varlığına dair kesinleşen ... müfettişi raporunun; radyoloji teknisyeni olarak çalışan davacı yönünden de geçerli olacağı kabul edilebilir ise de bu kabul davacının tüm çalışma süresi yönünden değil sadece muvazaalı kabul edilen hizmet alım sözleşmesinin yürürlükte bulunduğu dönem için sonuç doğurabilir.

3. Diğer yandan 657 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinin (III) numaralı bendinde “Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri” sınıfı tanımlanmış olup 10.07.2003 tarihli 4924 sayılı Kanun ile eklenen “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla, Bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir.” şeklindeki alt bende göre radyoloji hizmetinin, hizmet satın alınması yoluyla gördürülmesi mümkündür.

4. Ne var ki dosya içeriğinde yer alan hizmet alım sözleşmelerine göre; Hasta Destek Hizmetleri kapsamında çalıştırılması gereken davacının, hizmet alım sözleşmesinde yer alan hizmet ve görev tanımı dışında çalıştırıldığı görülmektedir. Şu hâlde davacının hizmet alım sözleşmesi kapsamı dışında olan bir işte çalıştırıldığı ... olduğundan Mahkemenin davacının davalı Üniversitenin işçisi olduğu konusundaki kabulü, eldeki dava dosyasına hasren olmak kaydıyla bozma sebebi yapılmamıştır.

5. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13 üncü maddesinin (j) bendi uyarınca Genel Bütçeye dâhil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı Tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir. Bu durumda davalı Üniversite, harçtan muaf olmasına rağmen hüküm altına alınan harçlardan sorumlu tutulmuş olması hatalı olmuştur.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı tarafın tüm, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının asıl davaya ilişkin hüküm fıkrasının;

(7) numaralı bendinin hüküm yerinden çıkartılarak yerine "7-Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına" ibaresinin yazılması,

(11) numaralı bendinin hüküm yerinden tamamen çıkartılarak yerine "11- Davacı tarafça karşılanan 27,70 TL başvuru harcı ve 27,70 TL peşin harç ile 411,93 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 467,33 TL harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine," ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/78, Karar No: 2018/296, Tarih: 19.06.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/78 E.  ,  2018/296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 27.05.2014

Sayısı : 31-252

İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan sanık ...'un TCK'nun 297/1, 62, 53, 58 ve 54. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve müsadereye ilişkin Çorum 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 27.05.2014 gün ve 31-252 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 28.09.2017 gün ve 6192-10546 sayı ile;

"Bilirkişi raporu ile suça konu eşyanın TCK'nun 6. maddesi kapsamında kalan silahtan sayılan aletlerden olduğunun tespiti karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir" açıklamasıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 19.10.2017 gün ve 222345 sayı ile;

"TCK'nun 297. maddesi '(1) İnfaz kurumuna veya tutukevine silah, uyuşturucu veya uyarıcı madde veya elektronik haberleşme aracı sokan veya bulunduran kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu suçun konusunu oluşturan eşyanın, temin edilmesi veya bulundurulması ayrı bir suç oluşturduğu takdirde; fikrî içtima hükümlerine göre belirlenecek ceza yarı oranında artırılır.

(2) (İptal: Anayasa Mahkemesinin 7/7/2011 tarihli ve E.:2010/69, K.:2011/116 sayılı Kararı ile.; Yeniden düzenleme: 24/11/2016-6763/20 md.) Birinci fıkra kapsamı dışında kalan;

a) Firarı kolaylaştırıcı her türlü alet ve malzemeyi,

b) Her türlü saldırı ve savunma araçları ile yangın çıkarmaya yarayan malzemeyi,

c) Alkol içeren her türlü içeceği,

d) Kumar oynanmasına olanak sağlayan eşya ve malzemeyi,

e) 188 inci maddede tanımlanan suçlar saklı kalmak üzere, yeşil reçeteye tabi ilaçları,

f) Kurum idaresince incelenmek üzere alınanlar hariç, mahkemelerce yasaklanmış veya suç örgütlerini temsil eden yayın, afiş, pankart, resim, sembol, işaret, doküman ve benzeri malzemeler ile örgütsel haberleşme araçlarını,

g) Yetkili makamlarca izin verilenler hariç, ses ve görüntü almaya yarayan araçları, ceza infaz kurumuna veya tutukevine sokan, buralarda bulunduran veya kullanan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır...' şeklindeki düzenleme ile ceza infaz kurumlarında veya tutukevlerine sokulması ve buralarda bulundurulması suç olan eşyaların ve bunlara ilişkin cezanın ne olduğu hüküm altına almıştır.

TCK'nun 6/1-f maddesi ise 'Silah deyiminden;

1. Ateşli silâhlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

4. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

5. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler,

...

TCK'nun 6/1-f maddesi ise 'Silah deyiminden;

1. Ateşli silâhlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

4. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

5. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler,

...

Anlaşılır' şeklindeki düzenleme ile Türk Ceza Kanunu uygulamasında nelerin silah olarak kabul edileceğinin tanımını yapmıştır.

TCK'nun 297/1. maddesindeki düzenlemede yer alan yasak eşyalardan olan silahın, TCK'nun 297/2-b maddesinde yasaklanan 'her türlü saldırı ve savunma araçları' ile TCK'nun 6/1-f-3 ve 4'de yer alan silah tanımları nedeniyle ayniyet kesbettiği ve Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesinin kabulünden hareketle TCK'nun 6/1-f maddesinde yer alan tanıma uyan her eşya yönünden TCK'nun 297/1. maddesinin uygulanması gerektiği, TCK'nun 297/2-b maddesinin uygulanırlığının ortadan kalktığı anlaşılmaktadır. Yasa koyucu hangi silahların TCK'nun 297/1. maddesi kapsamında kaldığına, tanımı itibarıyla silah olduğunun kabulünde zorunluluk bulunan savunma ve saldırı araçlarından hangilerinin ise TCK'nun 297/2. maddesi kapsamında kaldığına dair açık bir tasnife gitmemiştir. TCK'nun 6/1-f maddesinde yapılan silah tanımına ve TCK'nun 297/1. maddesinde yasaklanan eşyaları tarif ederken 'silah' tabirinin kullanılmış olmasına rağmen, TCK'nun 297/2-b maddesinde farklı bir düzenleme yapılmış olması karşısında, her iki fıkranın kapsamının tayininde zorunluluk olduğu görülmektedir.

Her iki fıkranın gerekçelerine bakıldığında açık bir tasnifin burada da yapılmamasına rağmen, TCK'nun 297/1. maddesine dair 'Birinci fıkrada, infaz kurumu veya tutukevine sokulan veya bulundurulan eşyanın silâh, uyuşturucu veya uyarıcı madde veya elektronik haberleşme aracı olması hâlinde verilecek ceza belirlenmiştir. Ancak, bunlardan silâhın, uyuşturucu veya uyarıcı maddenin temin edilmesi ya da bulundurulması esasen suç teşkil etmektedir. Bu durumda fikri içtima hükümlerine göre fail daha ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılacaktır. Ancak, bu şekilde belirlenen ceza, fıkrada belirtilen oranda artırılacaktır' şeklindeki gerekçede yer alan, TCK'nun 297/1. maddesinde yazılı silahın temini ya da bulundurulmasının esasen suç teşkil etmesi nedeniyle cezanın TCK'nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kurallarına göre belirleneceği ve cezanın bu madde gereğince artırılacağına dair açıklamadan hareket edildiğinde, TCK'nun 297/1. maddesinde yazılı silahtan kastedilenin, bulundurulması ve taşınmasının bizatihi suç kabul edilen ve cezai yaptırıma bağlanan silah olduğu ve bu manada 6136 sayılı Kanun kapsamında kalan ateşli silah ve bıçakların TCK'nun 297/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, bunun dışında kalanların ise TCK'nun 297/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır. Yargıtay 16. Ceza Dairesi'nin 16.01.2017 gün ve 2016/4973 Esas, 2017/42 Karar, 16.01.2017 gün ve 2016/4928 Esas, 2017/41 Karar, 16/01/2017 gün ve 2016/4520 Esas, 2017/40 Karar sayılı kararları da bu yöndedir.

Buna göre;

Suç tarihinde Çorum L Tipi Ceza İnfaz Kurumundan, Samsun Ceza İnfaz Kurumuna sevk edilen sanığın bu sevk sırasında üzerinde el yapımı şişin ele geçirildiği, bahse konu şişin saldırı ve savunmada kullanılan her türlü yaralayıcı ve bereleyici alet tanımına uyduğunun bilirkişi raporuyla da anlaşıldığı, bu şekilde sanığın infaz kurumlarına sokulması yasak olan eşyayı infaz kurumunda bulundurduğu somut olayda, sanığın eyleminin TCK'nun 297/2-b maddesi kapsamında kaldığı düşünüldüğünden hükmün bozulması gerektiği" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 8. Ceza Dairesince 30.01.2018 gün ve 21310-793 sayı ile, itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin, TCK’nun 297. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında mı, yoksa aynı maddenin ikinci fıkrasının “b” bendi kapsamında mı kaldığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin, TCK’nun 297. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında mı, yoksa aynı maddenin ikinci fıkrasının “b” bendi kapsamında mı kaldığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Çorum L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu görevlilerince düzenlenen 04.10.2010 tarihli tutanakta; başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan sanık ...'un kaldığı koğuşa gidilerek güvenlik nedeniyle Samsun Ceza İnfaz Kurumuna sevk edileceği hususunun kendisine bildirilmesi üzerine, sanığın içeriye görevlilerin girmesini ve dışarı çıkarılmasını engellemek amacıyla koğuşta bulunan eşyalara zarar verip elinde bulundurduğu el yapımı şişle görevlilere saldırdığının belirtildiği,

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve kamu malına zarar verme suçlarından açılan davada yargılama yapan mahkemece, olayda ele geçirilen şiş nedeniyle ayrıca TCK'nun 297. maddesi uyarınca işlem yapılması için suç duyurusunda bulunulması üzerine yürütülen soruşturma sonucunda sanık hakkında aynı suçtan kamu davası açıldığı,

Polis memuru bilirkişi tarafından düzenlenen 26.05.2014 tarihli raporda; suça konu eşyanın el yapımı şiş olup çakmağın içine yerleştirilmiş bir çivi olduğu, tutma yerinin sargı beziyle sarılarak üzerinin kapatıldığı ve sap kısmının 6,5 cm, uç kısımınının ise sivri olup 7 cm olduğu, yaralayıcı ve öldürücü özelliği bulunan silah kapsamında değerlendirilmesi gerektiği görüşlerine yer verildiği,

Yerel mahkemece suça konu şiş üzerinde yapılan gözlem sonucunda da; suça konu aletin çakmağa monte edilmiş çiviye benzer bir malzemeden yapıldığının, bu hâliyle saldırı ve savunmada kullanmaya elverişli ve TCK'nun 6. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi kapsamında kalan silah olduğunun belirtildiği,

Kovuşturma aşamasında Çorum L Tipi Ceza İnfaz Kurumundan gönderilen yazıda; suça konu şişin kurum kantininde satılmadığının ve el işi faaliyetlerinde kullanılmasının mümkün olmadığınının bildirildiği,

Anlaşılmaktadır.

Tanıklar Kadir Erdoğan, İlhan Kılıç ve Musa Çelebi; ceza infaz kurumunun personeli olduklarını, olay günü sanık ...'ın başka bir ceza infaz kurumuna nakil olmamak için elinde bulundurduğu şişi sallayarak direndiğini,

İfade etmişlerdir.

Sanık ... soruşturmada; olay günü ceza infaz kurumundan sevk olmak istemediğinden görevlilere direndiğini, bu sırada söz konusu şişin masasının üzerinde durduğunu,

Kovuşturmada; bahse konu şişi kantinden temin ettiğini ve el işinde kullandığını,

Savunmuştur.

5237 sayılı TCK’nun “İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak” başlıklı 297. maddesi suç tarihi itibarıyla;

İfade etmişlerdir.

Sanık ... soruşturmada; olay günü ceza infaz kurumundan sevk olmak istemediğinden görevlilere direndiğini, bu sırada söz konusu şişin masasının üzerinde durduğunu,

Kovuşturmada; bahse konu şişi kantinden temin ettiğini ve el işinde kullandığını,

Savunmuştur.

5237 sayılı TCK’nun “İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak” başlıklı 297. maddesi suç tarihi itibarıyla;

“(1) İnfaz kurumuna veya tutukevine silah, uyuşturucu veya uyarıcı madde veya elektronik haberleşme aracı sokan veya bulunduran kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu suçun konusunu oluşturan eşyanın, temin edilmesi veya bulundurulması ayrı bir suç oluşturduğu takdirde; fikri içtima hükümlerine göre belirlenecek ceza yarı oranında artırılır.

(2) Birinci fıkrada sayılanların dışında kalıp da yetkili makamlar tarafından infaz kurumuna veya tutukevine sokulması yasaklanmış bulunan eşyayı, bu yasağı bilerek, infaz kurumuna veya tutukevine sokan veya bulunduran ya da kullanan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların hükümlü veya tutukluların muhafazasıyla görevli kişiler tarafından işlenmesi halinde, verilecek ceza bir kat artırılır.

(4) Bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların konusunu oluşturan eşyayı yanında bulunduran veya kullanan hükümlü veya tutuklu, bunu kimden ve ne suretle elde ettiği hususunda bilgi verirse, verilecek ceza yarı oranında indirilir” biçiminde ve anılan maddenin birinci fıkrasında sayılanlar dışında kalıp da yetkili makamlar tarafından infaz kurumuna veya tutukevine sokulması yasaklanmış bulunan eşyayı, bu yasağı bilerek, infaz kurumu veya tutukevine sokma, bu kurumlarda bulundurma veya kullanma eylemleri aynı maddenin ikinci fıkrasında suç olarak düzenlenmişken, söz konusu ikinci fıkra Anayasa Mahkemesinin 07.07.2011 tarihli ve 69-116 sayılı kararında belirtilen "...297. maddenin (1) numaralı fıkrasında suça konu olabilecek eşyaların nitelikleri tek tek sayılmış olmasına karşın, itiraz konusu kuralda böyle bir nitelik belirlemesi yapılmadan, sınırsız, belirsiz ve geniş bir alanda idare içinde yer alan yetkili makama suça konu olabilecek eşyaları belirleme yetkisi tanınmıştır. Buna göre kuralda, idare içinde yer alan yetkili makama suça konu olabilecek eşyaları belirlerken hangi nitelikleri esas alacağı hususuna açık ve belirgin olarak yer verilmediğinden dolayı kural, belirli ve öngörülebilir olmadığı gibi suçun yasallığı ilkesine de uygun değildir" şeklindeki gerekçeyle iptal edilmiş ve iptal kararı Resmi Gazete'de yayımlandığı 21.10.2011 tarihinden başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmiştir.

Karar tarihinden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile anılan maddenin ikinci fıkrası;

"Birinci fıkra kapsamı dışında kalan;

a) Firarı kolaylaştırıcı her türlü alet ve malzemeyi,

b) Her türlü saldırı ve savunma araçları ile yangın çıkarmaya yarayan malzemeyi,

c) Alkol içeren her türlü içeceği,

Karar tarihinden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile anılan maddenin ikinci fıkrası;

"Birinci fıkra kapsamı dışında kalan;

a) Firarı kolaylaştırıcı her türlü alet ve malzemeyi,

b) Her türlü saldırı ve savunma araçları ile yangın çıkarmaya yarayan malzemeyi,

c) Alkol içeren her türlü içeceği,

d) Kumar oynanmasına olanak sağlayan eşya ve malzemeyi,

e) 188 inci maddede tanımlanan suçlar saklı kalmak üzere, yeşil reçeteye tabi ilaçları,

f) Kurum idaresince incelenmek üzere alınanlar hariç, mahkemelerce yasaklanmış veya suç örgütlerini temsil eden yayın, afiş, pankart, resim, sembol, işaret, doküman ve benzeri malzemeler ile örgütsel haberleşme araçlarını,

g) Yetkili makamlarca izin verilenler hariç, ses ve görüntü almaya yarayan araçları,

Ceza infaz kurumuna veya tutukevine sokan, buralarda bulunduran veya kullanan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır" şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

TCK'nun 297. maddesinin 6763 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen ikinci fıkrasının gerekçesinde;

"Madde ile, Türk Ceza Kanununun 297. maddesinin ikinci fikrası yeniden düzenlenerek, birinci fıkra kapsamı dışında kalan eşya ve malzemelerden hangilerinin ceza infaz kurumuna veya tutukevine sokulmasının ya da buralarda bulundurulmasının veya kullanılmasının suç oluşturacağı açıkça belirlenmektedir.

Anayasa Mahkemesi 7/7/2011 tarihli ve E.: 2010/69, K.: 2011/116 sayılı Kararında, Anayasanın 2 nci maddesinde yer alan hukuk devletinin temel ilkelerinden birinin belirlilik ilkesi olduğunu, bu ilkeye göre, yasal düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır ve uygulanabilir olması gerektiğini belirterek söz konusu ikinci fıkrayı iptal etmiştir.

Yapılan düzenlemeyle, ceza infaz kurumuna sokulması ya da bu kurumlarda bulundurulması veya kullanılması yasak olan eşyalar açıkça belirlenmek suretiyle Anayasa Mahkemesinin bahse konu iptal kararı doğrultusunda hüküm getirilmektedir" açıklamalarına yer verilmiştir. Buna göre; Anayasa Mahkemesinin 07.07.2011 tarihli ve 69-116 sayılı iptal kararında belirtilen ilkeler doğrultusunda ilgili fıkra yeniden düzenlenerek, maddenin birinci fıkrası kapsamındaki silah, uyuşturucu veya uyarıcı madde veya elektronik haberleşme aracı dışında kalan eşya ve malzemelerden hangilerinin ceza infaz kurumuna veya tutukevine sokulmasının ya da buralarda bulundurulmasının veya kullanılmasının suç oluşturacağı belirlenmiştir.