muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2128, Karar No: 2023/1147, Tarih: 16.03.2023

2. Davalı erkek vekili, taşınmazın parasının müvekkilinin babası tarafından verildiğini, bu nedenle davacının katılma alacağı olmadığını, evin tadilatı için gerekli masrafların da müvekkilinin babası tarafından karşılandığını, evin gerçek sahibinin müvekkilinin babası olduğunu, taşınmazın 43.000,00 TL'ye satın alındığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taşınmazın edinilmesine davalının babasının 43.000,00 TL katkısı olduğu, kalan bedelin tarafların evlilik birliği içindeki birikimleriyle ödendiği, buna göre yapılan katılma alacağı hesabının yerinde olduğu; davacının dava dilekçesinde evden ayrılırken ziynet eşyalarını alamadığını, cevaba cevap dilekçesinde de ziynet eşyalarının davalının ve ailesinin el koyması sonucu alamadığını ileri sürdüğü, yargılama sırasındaki diğer aşamalarda ziynet eşyalarının darp edilerek evden ayrılması sonucu alamadığını belirttiği, 28.02.2010 tarihinde akşam saatlerinde darp olayının yaşandığı, ertesi gün sabah davacının ailesinin davacıyı kahvaltıya götürmek için geldikleri, bu sırada davalının işte olduğu, tarafların davalının ailesi ile birlikte altlı üstlü oturduklarını, davalının babasının davacıyı evden ayrılırken gördüğünü, davalının haberi olmadan evden gidemeyeceğini söylediği, bu nedenle tartışma çıktığı, tartışma sonucu davacının müşterek çocukla çocuğun eşyaları ve kendi çantasını alarak ailesi ile birlikte gittiği, davalının babasının haber vermesi üzerine jandarmanın geldiği, tarafların karakola çağrılarak ifadelerinin alındığı, davalının davacıya karşı gerçekleştirdiği darp olayının tartışmadan bir gün önce olduğu, boşanma dosyasında da davacının tartışmadan sonra evi terk ettiğinin belirtildiği, bu nedenle darp edilerek evden kovulduğu ve ziynet eşyalarını alamadan evden ayrıldığı iddiasının ispatlanamadığı belirtilerek taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili ve davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili ve davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı lehine olan delillerin ve ilgili dava dosyalarındaki müvekkili lehine olan kısımların yok sayıldığını, müvekkilinin evden dış kapının demir zincirle kapalı olması nedeniyle davalının annesinin haberi olmadan çıkmasının mümkün olmadığını, 01.03.2010 tarihinde davalının işte değil, taşınmazın satışı için tapuya gittiğini, davacının ailesi ile gitmesi engellendiği için jandarma çağrıldığını, aynı gün tarafların oturduğu evin kilidinin değiştirildiğini, müvekkilin evden boşanma niyeti ve iradesi ile ayrılmadığını, müvekkilinin evden ayrılırken yanında olan tanıkların beyanlarının dikkate alınmadığını, müvekkilinin evden ayrılırken ziynet eşyalarını götürmediğini, taşınmazın alınmasında davalının babasının katkısı olmadığını, davalının babasının hesabından gönderilen paraların taraflarca verilen para olduğunu, davalının aynı gün hesabından para çekildiğini, çekilen paranın kişisel mal olmadığını, taşınmazın davalı tarafından muvazaalı olarak devredildiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; taşınmazın parasının müvekkilinin babası tarafından verildiğini, bu nedenle davacının katılma alacağı olmadığını, evin tadilatı için gerekli masrafların da müvekkilinin babası tarafından karşılandığını, evin gerçek sahibinin müvekkilinin babası olduğunu, taşınmazın 43.000,00 TL'ye satın alındığını belirterek kararın bozulması talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ziynet eşyalarının davacının evden ayrılırken alıp almadığı, ziynet eşyalarının kimde kaldığı ve bu hususun ispatı noktasında toplanmaktadır. Dava, ziynet eşyalarının aynen, mümkün olmaması halinde bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 6 ncı maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 4721 sayılı Kanun'un 1 inci maddesinin ikinci fıkrası, 2 nci maddesi, 220 nci maddesi, 222 nci maddesi, 226 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekili tarafından ziynet alacağı davasına yönelik temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekili tarafından ziynet alacağı davasına yönelik temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı kadın vekilinin ve davalı erkek vekilinin katılma alacağı davasına yönelik temyiz dilekçelerinin miktardan ayrı ayrı REDDİNE,

2.Davacı kadın vekilinin ziynet eşyalarının aynen, mümkün olmaması halinde bedelinin iadesine ilişkin karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz davacıya yükletilmesine,

Peşin harcın istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13345, Karar No: 2018/2445, Tarih: 07.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13345 E.  ,  2018/2445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığa tebliğ edilen duruşma davetiyesinde İİK'nın 349. maddesinin 5. fıkrasına uygun olarak, duruşmaya gelmediği takdirde yargılamanın yokluğunda yapılabileceğine ilişkin açıklama yapılmadan sanığın yokluğunda yargılama yapılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa İİK'nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleriyle beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/616, Karar No: 2016/1847, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/616 E.  ,  2016/1847 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kamu kurum ve kuruluşlarındaki eşya hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2015 tarihli ve 2014/177 esas, 2015/141 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 22/06/2015 tarihli ve 2015/639-456 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/07/2015 tarihli ve 2015/908 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 02/12/2015 gün ve 94660652-105-34-12315-2015-E.25161/79325 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/908 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2149, Karar No: 2013/7371, Tarih: 22.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/2149 E.  ,  2013/7371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, katılanın tarlası içerisinde kalan narenciye ağacının dallarının evinin penceresi önüne kadar uzanıp güneşin eve girmesini engellediğini belirterek narenciye ağacını zeminden 10 cm yükseklikte dibinden kesmek suretiyle hayatiyetini kaybettirdiği, ayrıca yine katılanın arazisi içerisinde bulunan narenciye ağacına yaklaşık 2,5 metre mesafedeki bir erik fidanını da kırarak kurumasına sebebiyet verdiği şeklinde gerçekleştiği iddia edilen olayda; dava konusu taşınmazda sanığında paydaş olduğu suça konu ağacın kimin tarafından dikildiğinin belirlenemediği gözetilerek mala zarar verme suçunu işlediğine dair delil elde edilemediğine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12609, Karar No: 2012/43790, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/12609 E.  ,  2012/43790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Temyizin süreden reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemenin, temyiz talebinin süre yönünden reddine dair 13/04/2012 gün ve aynı Sayılı "ek kararının" sanığın 21/03/2012 havale tarihli dilekçesinde bildirdiği "..." adresi yerine "..." şeklindeki adrese tebliğe çıkarıldığı ve Tebliğat Yasasının 21. maddesine göre tebliğ işleminin tamamlanmış sayılıp, ek karara yönelik herhangi bir temyiz başvurusuna rastlanılmadığı halde dosyanın Dairemize temyiz incelemesi için gönderildiği tespit olunmakla; "ek kararın" 21/03/2012 havale tarihli dilekçede bildirilen adrese usulüne uygun bir şekilde tebliğ edildiğine ilişkin bir belge var ise dosyaya konulması, aksi halde sözkonusu "Belen/ HATAY" adresine yazılarak ek kararın usulen uygun bir şekilde tebliğinin sağlanıp tebliğe ilişkin belgenin dosyaya intikal ettirilmesi ve verilmesi halinde temyiz dilekçesinin de eklenerek, bu temyiz dilekçesine ilişkin olarak tebliğname de düzenlenerek iadesinin temini amacıyla mahalline iletilmek üzere dosyanın Yargıtay C. Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 18/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4619, Karar No: 2019/10525, Tarih: 26.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/4619 E.  ,  2019/10525 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : İstihkak

MAHKEMESİ : Adana 4. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş, bu kez hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davacı üçüncü kişi vekili tarafından istenmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26.11.2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı üçüncü kişi vekili geldi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek, dosya incelendi, gereği düşünüldü :

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, borçlu ile müvekkilinin 04.08.2014 tarihinde taşeronluk sözleşmeleri akdetmiş olduğunu, 04/08/2014 tarihli alacağın devri sözleşmeleri ile hakedişlerin bir kısmının teminaten müvekkiline devredildiğini, müvekkilin, söz konusu yapım işi kapsamında, dava dışı şirket ile “Hava Soğutmalı VRF Sistemi Projelendirme, VRF, Havalandırma Sistemi Mühendislik Hizmetleri Yapım ve Satış Sözleşmesi” akdetmiş olup haczedilen malların bu sözleşme gereğince imal edilip müvekkiline teslim edildiğini, bu sözleşmeye ilişkin ödemenin yapıldığını, haczedilen menkul malların müvekkiline ait olduğunu , davanın kabulü ile haczin kaldırılmasını ve tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, üçüncü kişinin haciz mahallinde resmi bir sıfatı olmadığını, alacağın ödenmesini engellemek amacıyla hakediş devri yapıldığını, üçüncü kişi şirket tarafından yapılan 12.000,00 TL ödemenin de muvazaa göstergesi olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı alacaklı vekili, üçüncü kişinin haciz mahallinde resmi bir sıfatı olmadığını, alacağın ödenmesini engellemek amacıyla hakediş devri yapıldığını, üçüncü kişi şirket tarafından yapılan 12.000,00 TL ödemenin de muvazaa göstergesi olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ilk kararda davanın reddine karar verilmesi üzerine davacı vekili tarafından karara karşı istinaf yoluna başvurulmuş, Gazinantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 15.02.2018 tarihli ve 2017/2100 Esas, 2018/365 karar sayılı kararı ile; delil olarak sunulan faturalarla ilgili değerlendirme yapılması gerektiğinden bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre önceki kararla bağlı kalmaksızın yeniden hüküm kurulması için HMK'nin 353/1-a-6 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren Mahkemeye gönderilmesine karar verilmişti. İlk Derece Mahkemesince, haciz mahalli girişinde bulunan tabelada yüklenici firma adı olarak borçlu şirketin isminin yazılı olduğu, mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olup, davacı üçüncü kişi şirket tarafından sunulan faturaların haczedilen mahcuzlara ait olduğuna ilişkin üzerlerinde bir açıklama olmayıp misli mal niteliğinde olduğu, taşeronluk sözleşmesinin davacının ticari defterinde kaydı olmadığı, haciz sırasında davacı şirketin borca mahsuben toplam 12.000,00 TL ödeme yapmasının hayatın olağan akışına ters olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 24.06.2019 tarihli ve 2018/ 2563 Esas, 2019/ 1313 Karar sayılı kararı ile; davacı şirket ile borçlu şirketin alacaklılardan mal kaçırmak maksadıyla muvazaalı hareket ettiklerinden bahisle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.