muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2079, Karar No: 2024/2374, Tarih: 15.02.2024

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı vekiline 09.03.2023 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 13.07.2023 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Bölge Adliye Mahkemesince verilen 25.12.2023 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Bölge Adliye Mahkemesince verilen 13.07.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24436, Karar No: 2012/8639, Tarih: 20.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/24436 E.  ,  2012/8639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu hakkında Antalya 13. İcra Müdürlüğü’nün 2010/11129 sayılı dosyası ile takibe girişilip, fiilen 02.09.2010 tarihinde maaş haczinin yerine getirilmeye başlandığı, Antalya 13. İcra Müdürlüğü’nün 2010/6842 sayılı dosyası 06.01.2011 günü yeni bir haciz işlemi uygulandığı, böylece borçlunun maaşı üzerinde sıraya riayet edilmeksizin aynı anda birden fazla kesintiye gidildiği, borçlunun ise mahkemeye başvurarak Antalya 13. İcra Müdürlüğü’nün 05.01.2011 günlü işleminin hacizde sıra kuralına riayet edilmediği gerekçesi ile haczin kaldırılmasını talep ettiği görülmüştür.

İcra mahkemesince, Antalya 13. İcra Müdürlüğü’nün 2010/11129 sayılı takip dosyasında 05/01/2011 tarihli kararının iptaline karar verilmiş ise de, sözü edilen kararın Antalya 13. İcra Müdürlüğü’nün 2010/6842 sayılı dosyasına ait olduğu anlaşılmaktadır. Mahkeme kararında Antalya 13. İcra Müdürlüğü’nün 2010/6842 yerine 2010/11129 sayılı dosyasının gösterilmesi maddi hataya müstenit olup bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ:Davalı  temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenle kabulü ile Antalya 2. İcra Mahkemesi’nin 19.04.2011 tarih, 2011/385-362 sayılı kararının hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “2010/11129” dosya numarasının silinerek yerine “2010/6842” dosya numarasının yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, 20.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9006, Karar No: 2024/5098, Tarih: 01.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9006 E.  ,  2024/5098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1164 E., 2023/1250 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İskenderun 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/365 E., 2021/7 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 2002 yılında evlendiklerini, bu evliliklerinden ortak üç çocuklarının olduğunu, erkeğin evlendikleri tarihten itibaren artan oranda kadına ve daha sonra ortak çocuklara psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, davalının evlendikleri tarihten itibaren kendi ailesinin müdahalesinden uzak bağımsız bir evlilik tesis edemediğini, kadının evliliklerinin başından itibaren davalının önce anne ve babasının daha sonra kız kardeşinin müdahalesine, aşağılamasına ve hakaretlerine hatta şiddetine maruz kaldığını, davalının bu duruma sessiz kaldığını, davalının kız kardeşi ...'nın tarafların evlerinde yaşamaya başladığını, davalının kız kardeşinin birlikte yaşama konusunu davacıya sormadığını, izin daha almadığını, hatta davacıyı ve ortak çocuklarını kız kardeşine hizmet etmesi için hizmetçi gibi kullandığını, kız kardeşi memnun olmadığını söylediği anda davalının çocuklarına ve davacıya hakaret ettiğini ve şiddet uyguladığını, davacının ve ortak çocukların davalının son şiddet olayından sonra Belen İlçesindeki evden ayrılıp ... Mahallesinde bulunan eve taşındıklarını, davalının kız kardeşinin ise Belen'de tarafların evinde yaşamaya devam ettiğini, son olarak çocuklarının kalan eşyalarını almak için davacının Belen'de bulunan evine gittiğini, davalının babası ve kız kardeşi ile karşılaştığını ve bu kişilerin davacıya "...seni bitireceğiz, seni süründüreceğiz..." diyerek kendi evinde davacıyı tehdit ettiklerini, davalının bu olaya da sessiz kaldığını, ailesinin evliliğine müdahale etmesine engel olmadığını, belirterek tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin davacı anne verilmesine, her bir ortak çocuk lehine ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL toplam 3.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, davacı lehine 50.000,00 TL maddî tazminat ile 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesi talep ve dava olunmuştur.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili davaya cevap dilekçesinde özetle; evlilik birliğinde tek taraflı kusur olmayacağını, davacının "...ortak yaşamın tekrar kurulamayacak derecede temelinden sarsılmıştır..." cümlesinin doğru olmadığını, yıllarca yuvasını, ailesini ve birlikteliklerini korumak için elinden geleni yaptığını, eşini ve çocuklarını sevdiğini, bu evliliklerinin kesinlikle yıkılmasını istemediğini, dava dilekçesindeki birçok ifadenin abartılı olduğunu, davacıya zarar verecek bir şey yapmadığını, 2019 yılının Temmuz ayında bir münakaşa yaşandığını, bu olaydan sonra barıştıklarını, uzun bir tatile çıktıklarını ve ailece güzel günler yaşadıklarını, davacının yüzünde ve vücudunda darp izleri ile okula gittiğini ve bu izlerin herkes tarafından görüldüğünü beyan ettiğini, Belen'de bulunan yazlık evde yaşanan hadisenin bulaşık makinesinin düzgün yerleştirilmeme sebebi ile diyerek kendisini küçük düşürücü bir ifade kullanıldığını, bu konunun anlatıldığı gibi olmadığını, olay esnasında kızını ve davacıyı darp etmediğini, bu tartışma sonucunda davacıyı ve ortak çocukları evde zorla alıkoymadığını, davacı ile yıllardır okula beraberce gidip geldiklerini, aynı işi yaptıklarını, hiçbir zaman davacıyı korkutmadığını ve tehdit etmediğini, evden ayrılmasının engellenmesi beyanının gerçeği yansıtmadığını, istediği zaman istediği yere gidebildiğini, uzaklaştırma kararı alındığı dönemde davacıya ve ortak çocuklara karşı kusur sayılabilecek hiçbir şey yapmadığını, kendi ailesininden hiç kimsenin evliliklerine etki edecek bir cümle kullanmadığını, kendisinin öğretmen olduğunu, gelirinin yüksek olmadığını, kıt kanaat geçindiğini, dava dilekçesinde belirtilen maddî ve manevî tazminat ve nafaka bedellerini ödeyecek gelirinin olmadığını belirterek davanın ve boşanmanın tüm fer'îlerinin reddine karar verilmesi talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı erkeğin, davacı kadına sürekli hakaret ettiği, şiddet uyguladığı, son olayda üzerine bıçak ile yürüdüğü, davalının kusurlu davranışları ile evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, kadına yüklenecek bir kusurun belirlenemediği gerekçesiyle, davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'unun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki tesisine, çocuklar yararına ayrı ayrı dava tarihinden itibaren aylık 400,00 TL tedbir nafakasının, karar tarihi itibariyle aylık 450,00 TL'ye çıkarılmasına, karar kesinleştikten sonra ayrı ayrı aylık 450,00'şer TL iştirak nafakası olarak ödenmesine, davacı kadın yararına yasal şartları oluştuğundan 20.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminatın boşanmanın kesinleştiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine, davalı erkeğin tazminat taleplerinin yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili, boşanma hükmüne itiraz etmediklerini, İlk Derece Mahkemesince kusur belirlemesi, vakıaların davacı tarafından ispatlanmadığını, çocuk ...'nın tanık olarak beyanlarına itibar edilemeyeceğini, tazminat ve nafaka miktarlarının fazla olduğunu, kadın lehine verilen tazminatlar ile çocuklar lehine verilen nafakaların kaldırılmasına ya da miktarlarının indirilmesine karar verilmesi yönlerinden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, iştirak nafakası ile maddî ve manevî tazminat ve miktarları yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi için gerekli şartların gerçekleşip gerçekleşmediği, gerçekleşmiş ise miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, ortak çocuklar yararına hükmedilen nafakaların miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları; 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12895, Karar No: 2016/6623, Tarih: 09.03.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/12895 E.  ,  2016/6623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1219 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.05.2014 gün, 2013//7-465 Esas ve 2014/276 sayılı kararında da belirtildiği üzere; 1219 sayılı Kanun'un 41. maddesinde öngörülen suçla korunan hukuki yararın kamu sağlığı, suçun mağdurunun ise toplumu oluşturan bütün bireyler olduğu, diş tabibi olmadığını bildiği kişiye tedavi yaptıran kişilerin ise suçun mağduru değil konusu oldukları cihetle; somut olayda bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda diş tedavisi yapan sanık hakkında tayin olan cezanın zincirleme suça ilişkin TCK'nın 43/1. maddesi ile arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından ve belgeli diş protez teknisyeni olan sanığın, 1219 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun ile değişik ek 7/2. maddesi delaletiyle 41. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde doğrudan aynı Kanun'un 41. maddesi uyarınca ceza tayini, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Ancak,

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, hükümden TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp, yerine ''24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı iptal kararı da gözetilerek, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına," ibaresi yazılmak suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2528, Karar No: 2012/9196, Tarih: 17.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2528 E.  ,  2012/9196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 22.02.2007 tarihli iddianamedeki anlatıma ve dayanağı olan 18.11.2004 gün ve 123/203-7 sayılı vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine göre sanıklar hakkında 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı ve her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hangi takvim yılıyla ilgili olduğu da belirtilmeksizin tüm eylemler için tek hüküm kurulması yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” ve “defter ve belgeleri gizlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ile sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11900, Karar No: 2019/15907, Tarih: 10.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/11900 E.  ,  2019/15907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükme esas alınan tanık ...’in kovuşturma aşamasındaki “...huzurda bulunan suça sürüklenen çocuğu başında şapka, kucağında tesisat malzemeleri ile çıkarken gördüm. ...Şahıs elindeki malzemeleri orada bulunan el arabasına koyarak uzaklaşmaya başladı. Ben de şahsı kaybetmemek için izledim. Bu sırada dayımla telefonla konuşmaya ve yerimizi tarif etmeye devam ettim. Aydınlar Caddesi ile Güres Caddesi’nin kesişimine yakın bir yerde dayım bu şahsı gördü ve yanına giderek şahısla konuşmaya başladı.” şeklindeki beyanına göre suça sürüklenen çocuğun müştekinin iş yerinden çaldığı malzemeleri dışarı çıkardığı sırada tanık tarafından görülmesi üzerine kesintisiz takip ile olay yerine yakın yerde suça konu eşyaları henüz egemenlik alanına geçiremeden yakaladıkları anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kalmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nun 35/2 maddesinin uygulanmaması sonucu suça sürüklenen çocuk hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz talebi bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.