muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2334, Karar No: 2022/5133, Tarih: 28.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2334 E.  ,  2022/5133 K.**

**"İçtihat Metni"**

: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2014 tarih,2013/328 Esas, 2014/6 Karar sayılı sanık ...hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin kurulan mahkumiyet hükmü İtiraza Konu Olan Sanık ....

Suç : 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme

Sanık ...'nun 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan mahkumiyetine ilişkin İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2014 tarih, 2013/328 Esas ve 2014/6 Karar sayılı ilamının sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11.Ceza Dairesi tarafından verilen 08.12.2021 tarih, 2017/9805 Esas ve 2021/11835 Karar sayılı 'Onama' kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.03.2022 tarihli 2022/30166 sayılı dilekçesi ile sanık lehine itiraz yasa yoluna başvurulması üzerine Dairemize gönderilen dava dosyası ve ekleri yeniden incelenerek gereği görüşüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizin, sanık ... hakkında İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2014 tarih, 2013/328 Esas ve 2014/6 Karar sayılı ilamı ile "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilmiş olan mahkumiyet hükmüne ilişkin 08.12.2021 tarih, 2017/9805 Esas ve 2021/11835 Karar sayılı 'Onama' kararının KALDIRILMASINA,

Sanık ...'nun davaya konu şirketteki hisselerini 17.11.2009 tarihinde devrettiği, şirkette çalışmaya devam etmekle birlikte devir tarihinden önce düzenlenen son fatura tarihinin 05.11.2009 olduğu anlaşılmakla, suç tarihinin "05.11.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının 05.11.2009 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, bozma nedenine göre sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükmün İNFAZININ DURDURULMASINA, infaz kapsamında sanığın başka bir suçtan tutuklu ya da hükümlü olmadığı takdirde SERBEST BIRAKILMASINA, salıverilmesinin temini için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, 28.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35272, Karar No: 2017/33765, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/35272 E.  ,  2017/33765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2778, Karar No: 2019/4533, Tarih: 27.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2778 E.  ,  2019/4533 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ....ve ..... ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

..... kısıtlı adayı küçüğün MERNİS adresinin “....” olduğu; ..... kısıtlı adayı küçüğün MERNİS adresinin “.....” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmişse de kısıtlı adayı küçüğün nerede ikamet ettiğine dair kolluk vasıtasıyla araştırma yapılmamıştır. Bu nedenle, kısıtlı adayı küçüğün nerede ikamet ettiğinin tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 27/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1120, Karar No: 2015/15289, Tarih: 26.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/1120 E.  ,  2015/15289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi .... Köyü 940 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, imar planının tarihi, kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma hususlarının belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, yazlık domates ve mısırın 2011 yılı itibarıyla (kuru-sulu ayrımı yapılmak suretiyle) dekar başına ortalama verimi, dekar başına ayrıntılı üretim gideri (tüm masraflar kalem kalem belirtilerek) ve kilogram başına toptan satış fiyatını gösterir veri cetvelinin ilçe gıda tarım ve hayvancılık müdürlüğünden,

Sorulup alınacak cevap yazılarını dosyaya konulmasından sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7973, Karar No: 2019/9643, Tarih: 18.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7973 E.  ,  2019/9643 K.**

**"İçtihat Metni"**

6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un 30. maddesine aykırı davranmak eyleminden kabahatli Ünlütürk Nakliyat Taşımacılık Turizm Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. Hakkında 2.017,75 Türk lirası geçiş ücreti ve 22.195,25 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Karayolları Akıncı Otoyol Bakım İşletme Şefliği HGS A.K.M. Başmühendisliğinin 10/11/2015 tarihli ve UA 403196 sayılı idarî para cezası kararına karşı yapılan başvurunun kabulü ile idarî para cezalarının kaldırılmasına dair Kocaeli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/02/2017 tarihli ve 2016/1320 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 08/11/2018 gün ve 13910 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/11/2018 gün ve KYB-2018-92104 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1- 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "içtima" başlıklı 15/2. maddesinde "(2)Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır." şeklinde bir hüküm yer almakla birlikte anılan hükmün somut dosya kapsamı itibariyle uygulama olanağının bulunmadığı, zira kabahatlinin başvurusuna konu her bir HGS geçiş ihlâl eyleminin ayrı kabahat konusu olup eylemin temadi ettiğinden bahsedilemeyeceği, herhangi bir HGS gişesinden kaçak olarak giriş ve çıkış yapılmasının kabahat konusu eylemin gerçekleşmesine vücut vereceği ve devam eden eylemlerin ayrı bir kabahat konusunu oluşturacağından, kabahatlinin yalnızca Kocaeli ili sınırları içerisinde bulunan geçiş ihlâllerine yönelik karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde kabahatli hakkında tahakkuk ettirilen bütün idarî para cezalarına şamil olacak şekilde başvurunun kabulü ile idarî yaptırım kararının kaldırılmasına karar verilmesinde,

2- Kabahatli hakkında idarî para cezasının yanı sıra geçiş ücreti de tahakkuk ettirildiği, ödenmesi gereken toplam tutara karşı başvuru üzerine mahkemece sadece idarî para cezası yönünden inceleme yapılması gerektiği gözetilmeden, geçiş ücreti ve idarî para cezası miktarının toplamı üzerinden değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Kocaeli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23.02.2017 tarihli ve 2016/1320 değişik iş sayılı kararı ile Akıncı Otoyol Bakım İşletme Şefliği'nin 10.11.2015 tarihli ve UA 403196 numaralı idari yaptırım kararının kaldırılmasına karar verildiği, anılan idari yaptırım kararında belirtilen idari para cezası miktarının 20.177,50 TL olduğu ve 5326 sayılı Kanun'un 28/10. maddesi uyarınca kesinlik sınırının üzerinde kalmasına karşın kararın kesin olduğu belirtilmek suretiyle kanun yoluna başvurma hakkı konusunda tarafların yanıltıldığı görülmekle, kanun yararına bozma istemine konu kararların kesinleşmediği anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemini içerir ihbarnamesinin REDDİNE, 18/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13049, Karar No: 2018/11012, Tarih: 04.06.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/13049 E.  ,  2018/11012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davalı vekili tarafından süresi içerinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, murisin ... ada ... parsel sayılı taşınmazdaki payını ölümünden kısa bir süre önce satış suretiyle davalıya temlik ettiğini, temliğin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapunun iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu ... ada ... parsel sayılı taşınmazda mirasbırakan ... 239\6698 pay sahibi iken, payın tamamını 22-08-1999 tarihinde satış yolu ile davalı oğlu ...'a temlik ettiği, mirasbırakanın 1999 tarihinde ölümü üzerine, davacı oğlu ..., davalı oğlu ... ve dava dışı ...'in mirasçı olarak kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda miras bırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı HMK'nun 190. maddesi ile 4721 sayılı TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olay yukarıda değinilen olgular ve açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, dinlenen davacı tanıkları satışın muvazaalı olduğuna dair beyanda bulunmamışlar, aksine satış hakkında bilgilerinin olmadığını ifade etmişlerdir.

Diğer yandan akitte gösterilen bedel ile saptanan gerçek bedel arasındaki fark tek başına muvazaanın kanıtı değildir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz edene geri verilmesine 04/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25505, Karar No: 2017/35782, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25505 E.  ,  2017/35782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3497, Karar No: 2019/9650, Tarih: 18.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/3497 E.  ,  2019/9650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat, düşme

Sanık müdafiinin verilen beraat kararlarında vekalet ücretine hükmedilmemesine, katılan vekilinin ise düşme ve beraat kararlarının esaslarına yönelik yaptığı temyiz taleplerinin incelenmesi:

1- 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun, yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2005 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA,

2- 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun, yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde düzenlenen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2006 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla sanık hakkında beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

3- 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

3- 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, son kesici işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 04.12.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

18.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6250, Karar No: 2018/15580, Tarih: 12.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/6250 E.  ,  2018/15580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi ve Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, davaya konu ... ada ... parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, komşu parsel maliki davalının sur örmek ve ağaç dikme kriterlerine aykırı olarak ağaç dikmek suretiyle taşınmazına müdahalede bulunduğunu ileri sürerek, davalı tarafından yapılan müdahalenin önlenmesine, dikim kriterlerine aykırı olarak dikilen 1 adet zeytin ağacı ile 4 adet zamzalak ağacının kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmaz üzerindeki surun davacının isteği üzerine yapıldığını, ağaçların yaşı ve boyutları itibariyle davacının taşınmazına zararlarının bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, komşuluk hukukuna dayalı müdahalenin meni talebinin kabulü ile, fen bilirkişileri raporunun ekli krokisinde A3 ve A4 harfleri ile gösterilen ağaçların kaline, A1, A2 ve A5 harfleri ile gösterilen ağaçların davacıya ait parsele taşan dal ve taç kısımlarının kal'ine karar verilmesi üzerine hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiş, Mahkemece 9.7.2015 tarihli ek karar ile dava değeri itibariyle 2015 yılı temyiz sınırının altında kalmasından bahisle davacının temyiz talebi reddedilmiş, ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir. Mahkemece verilen hüküm, davacı tarafından, fen bilirkişi raporunda kırmızı ile gösterilen alan yönünden meni müdahale kararı verilmediği nedeniyle temyiz edilmiştir.

1-Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir. Mahkemece verilen hüküm, davacı tarafından, fen bilirkişi raporunda kırmızı ile gösterilen alan yönünden meni müdahale kararı verilmediği nedeniyle temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK geçici 3. madde 1. fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. fıkrasında; Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." yine geçici 1. madde 2. fıkrasında da; “Bu Kanunun, senetle ispat, istinaf ve temyiz ile temyizde duruşma yapılmasına ilişkin parasal sınırlarla ilgili hükümleri Kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan dava ve işlerde uygulanmaz.” hükümlerine yer verilmiştir. Mahkemelerce verilen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği 1086 sayılı HUMK’nin 427. maddesinde hüküm altına alınmıştır. Anılan madde hükmünde, miktar ve değeri yasada belirlenen taşınır mal ve alacak davaları yönünden temyiz sınırı belirlenmiş, taşınmazlara ilişkin kurulan hükümlere yönelik düzenleme yer almamıştır. Hal böyle olunca; gayrimenkulün aynına ilişkin davalar 427. maddede öngörülen kesinlik sınırı kapsamında değildir. Dava, müdahalenin meni istemine ilişkin olup, taşınmaz malın aynına yönelik bulunduğundan mahkemece yukarıda yazılı nedenle davacının temyiz isteminin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Belirtilen nedenle mahkemenin 9.7.2015 tarihli 2014/542 Esas, 2015/216 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

2-Davacının hükmün esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğinden; davacı tarafın, dava dilekçesinde, davalı tarafından ortak sınırın ortasına örülmesi gereken surun, davacının taşınmazına tecavüzde bulunmak ve aleyhine olacak şekilde örüldüğünü, evin sınırına ağaç dikme kriterlerine aykırı olarak 1 adet zeytin ağacı, 4 adet zamzalak ağaçları diktiğini ileri sürerek davalının müdahalesinin menine ve dikilen ağaçların kaline karar verilmesini talep ettiği, Mahkemece mahallinde yapılan keşifte de; davalının önceden tel olan yere değil, davacının taşınmazına taşacak şekilde duvar örüldüğünden bahsettiği, Mahkemece, hüküm fıkrasında, davacının müdahalenin meni talebinin kabulüne, bilirkişi raporunda harf ve numaralandırı bildirilen ağaçların kaline karar verildiği, gerekçesinde de dava dilekçesinde duvardan bahsedildiği ancak ona ilişkin talebin bulunmadığının belirtildiği görülmüştür.