muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1950, Karar No: 2017/5578, Tarih: 03.07.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/1950 E.  ,  2017/5578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Dava dosyası her ne kadar davalı ...- ...vekilinin temyizi üzerine, temyiz incelenmesi için dairemize gönderilmiş ise de;

Mahkemenin 06.10.2015 tarihli Gerekçeli Kararının Davalı ... A.Ş. vekili Av. ...’ya 26.11.2015 tarihinde adresinde bulunmadığından bahisle 7201 sayılı Tebligat Kanunun 21.maddesine göre tebliğ edildiği ancak komşu, yönetici veya kapıcı isminin tebligatta belirtilmemiş olduğu belirtilmeme sebebininde açıklanmadığı anlaşılmıştır.

7201 sayılı Tebligat Kanunun 21/1.maddesinde “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır” düzenlemesine yer verildiği, nitekim 25.01.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren “Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin” 30/1.maddesinde de “Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir” düzenlemesi yer almaktadır.

Bu halde Tebligat Kanunu’nun 21.maddesine göre çıkartılacak tebligatta adreste bulunmaması nedeniyle tebligattan haberdar olması için muhatabın en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya bildirimin yapıldığının tebligatta işaret olunması gerekirken, anılan Davalı vekiline çıkartılan tebligatta bu usule uyulmaksızın tebligat yapıldığı anlaşılmakla, açıklanan usule uygun olacak şekilde tebligat yapılmak ve tebliğ parçası dosyaya eklenmek üzere;

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3576, Karar No: 2010/5478, Tarih: 20.10.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/3576 E.  ,  2010/5478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yanlar arasında sözlü olarak yapıldığı ileri sürülen eser sözleşmesine dayalı olarak açılmış olup ödenmeyen iş bedelinin tahsili talep edilmiştir.

Davada, yazılı delile dayanılmadığı gibi davacı tarafça yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge de sunulmamıştır. HUMK'nın 288. maddesi hükmü gereğince yapıldığı ileri sürülen eser sözleşmesinin varlığını davacı yazılı delille kanıtlamak zorundadır. Davada yazılı delil başlangıcına dayanılmadığından usulün 292. maddesi, davalı tarafın açık onayı bulunmadığı için de aynı Yasanın 289. maddesi gereğince akdî ilişkinin kanıtlanmasına yönelik olarak tanık dinlenemez. Ancak davacı dava dilekçesinde “sair yasal deliller” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan akdî ilişkinin kanıtlanmasına yönelik olarak, davalıya yemin önerme hakkı bulunduğu davacıya hatırlatılarak yemin önerme hakkını kullandığı takdirde önerilen yeminin edasıyla sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yön nazara alınmadan eksik incelemeyle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 20.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7612, Karar No: 2017/5143, Tarih: 12.06.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/7612 E.  ,  2017/5143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık tescil tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 01/01/1994 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının Bağ-Kur sigortalılığının tescil tarihinin vergi mükellefiyetinin başlangıç tarihi olan 01.01.1994 tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de; verilen bu karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 13.09.2001 tarihli Bağ-Kur'a giriş bildirgesi ile 4.10.2000 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa'ya tabi Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, 01.01.1994 tarihinden itibaren devam eden vergi mükellefiyetinin olduğu, esnaf ve sanatkarlar odası kaydının 24.05.1996 tarihinden itibaren başladığı ve devam ettiği, ilk kez 13.09.2001 tarihinde prim ödemesi yaptığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan, 1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 4.5.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Uyuşmazlığın çözümü, sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur’a kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında 1479 sayılı Bağ-Kur Kanununda öngörülen düzenlemelerin irdelenmesini zorunlu kılmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü, sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur’a kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında 1479 sayılı Bağ-Kur Kanununda öngörülen düzenlemelerin irdelenmesini zorunlu kılmaktadır.

1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler yer almaktadır. Bunlardan ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. madde hükmünde, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Yasanın tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi hükmünde ise; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20.4.1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.”denilmekte olup, 4.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, Anayasa Mahkemesi’nin 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı KHK. tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

24.07.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 47. maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 18. maddede, "bu Kanuna göre sigortalılık nitelikleri taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı ancak bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olan sigortalıların sigortalılıklarının bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olan hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemede bulundukları takdirde bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

Tüm bu düzenlemelerde ortak nokta, tescilin belirtilen tarihlerden sonra yapılmasına karşın, Kanunda tanınan süreler içinde borçlanma hakkının kullanılabilecek olmasıdır. Kaldı ki Anayasa Mahkemesi’nce iptaline karar verilmiş olan 619 sayılı KHK, borçlanma hakkı için bir süre de öngörmemiştir. Anılan hükümle belirtilen şartları yerine getiren kişiler maddede belirtilen sürelere ilişkin prim tutarlarını ödeyerek o döneme ilişkin süreleri sigortalı saydırabileceklerdir. Anılan düzenleme ile borçlanma hakkı, 4.10.2000 tarihinden sonra zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur’a tescil edilmiş olanlardan, daha önce vergi kaydı bulunanlara tanınmıştır.

Kanunda, sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başlaması için öngörülen tarihlerden itibaren, borçlanma hakkı belirtilen bu süreler dahilinde kullanılmalıdır. Bu süreler içinde borçlanma hakkının kullanılmaması halinde ise, sonrasında Bağ-Kur sigortalılığının tespitine olanak bulunmamaktadır. Bilindiği gibi, 1479 sayılı Kanunda 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun hizmet tespitine ilişkin 79/10. maddesine koşut bir düzenleme bulunmamaktadır.

Davaya konu olayda, Kuruma tescil başvurusunda bulunulan tarihte, 619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi Anayasa Mahkemesinin 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe giren kararı ile iptal edilmiştir. Benzer bir düzenlemeyi öngören 4956 sayılı Kanun ile değişik 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. madde hükmü ise Kanunun yayım tarihi olan 2.8.2003 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiş bulunmakta olup, tescil talep tarihi dikkate alındığında her iki hükmün de somut olayda uygulanma olanakları bulunmamaktadır. Bu durumda HUMK 76. maddesi de dikkate alınarak anılan tarih itibariyle yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre uyuşmazlığın çözümünde yasal zorunluluk bulunmaktadır.

22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanunda yapılan değişiklikte; “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlar” dan, gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya Kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

Görüldüğü üzere; anılan Kanunun sigortalılık için aradığı koşullar dikkate alındığında davacının zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur kapsamında değerlendirilmesinde, hak ve yükümlülüklerin, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmiş olması önkoşulu dikkate alınarak, vergi mükellefiyetinin oluşturulduğu tarih ile başlatılmasında yasal zorunluluk bulunmaktadır. Yargıtay HGK'nun 3.11.2004 günlü, 2004/10-524E., 2004/581 K., sayılı, 4.2.2009 günlü 2009/21-10 Esas. 2009/52 karar sayılı kararları da bu yöndedir.

Somut olaya gelince; davacı 1479 sayılı Yasa’nın geçici 18. maddesinin yürürlük tarihinden önce 13.09.2001 tarihinde Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edilmesi talebi ile davalı Kuruma müracaat etmiş olup 01.01.1994 tarihinden itibaren devam eder şekilde vergi kaydı bulunduğunu belgelemiştir. Bu durumda davacının vergi kaydının bulunduğu 01.01.1994-04.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9274, Karar No: 2018/3650, Tarih: 02.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/9274 E.  ,  2018/3650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın davacıya çarpmasıyla oluşan kazada davacının yaralanıp işgöremez hale geldiğini, davalı sigortalısının kazada tam kusurlu olduğunu ve davacının maddi zararından davalının sorumlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL'nin dava tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 12.09.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle, taleplerini 18.819,49 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davaya konu alacağın zamanaşımına uğradığını, sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında ve poliçe limitiyle sınırlı biçimde zarardan sorumlu olduklarını, kazada davacının asli kusurlu olduğunu, SGK tarafından yapılan ödemelerin tazminattan düşülmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kabulü ile 18.819,49 TL. maddi tazminatın dava tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; özellikle, konusunda uzman bilirkişi tarafından, oluşa ve dosya kapsamına uygun olarak düzenlenen rapordaki kusur oranlarının benimsenmesinde bir usulsüzlük

bulunmamasına; davacının kazadaki yaralanmasından kaynaklanan maluliyet oranının, kaza tarihi itibariyle yürürlükte olan mevzuat hükümlerine uygun biçimde saptanmış olmasına ve hükme esas alınan raporla, davacının kazadan kaynaklanan tüm yaralanmalarının dikkate alınarak belirleme yapılmış olmasına göre; davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle işgöremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

2-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle işgöremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Davacının, kaza sonucu çalışma gücünde oluşan azalma nedeniyle uğradığı zarar, geleceğe ilişkin olduğundan, davacının muhtemel yaşam süresinin ve bu süredeki gelirlerinin usul ve uygulamaya uygun olarak belirlenmesi önem kazanmaktadır. Çalışma hayatının, aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemi olan pasif devre olarak ayrılması ve özel yasalarında çalışma süreleri ayrık olarak belirtilmemiş (asker, polis vb. gibi) kişiler yönünden 60 yaşın aktif çalışma devresini, bakiye yaşam süresi varsa kalan sürenin de pasif çalışma devresini oluşturduğu; işgücü kaybı nedeniyle tazminatın hesabında, pasif devrede de zararın oluşacağı ve bu zararın asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulü gerektiği, Dairemizin yerleşmiş içtihatlarındandır.

Ayrıca, pasif devre zararının hesaplanması sırasında esas alınan ücretin, bir çalışmanın karşılığı değil, ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığı olduğu, ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı pasif devre zararının hesaplanmasında dikkate alınmaması gerektiği de açıktır.

Mahkemece hükme esas alınan 01.09.2014 tarihli bilirkişi raporunda, davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin PMF 1931 Yaşam Tablosu'na göre belirlendiği, davacının 60 yaşa kadar aktif dönemde ve sonrasında pasif dönemde olacağı kabulü ile tazminat hesaplamasının yapıldığı; ancak, 7 yıllık pasif devre hesabında, AGİ dahil edilmiş asgari ücretin hesaba esas alındığı görülmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporu bu yönüyle hatalıdır.

Bu durumda mahkemece; hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda doğru biçimde saptanan, 16.06.2045- 05.05.2052 tarihleri arasındaki pasif devre zararı için, AGİ dahil edilmemiş asgari ücret üzerinden hesaplama yapılması konusunda, daha önce rapor düzenleyen bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 02/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/543, Karar No: 2019/1286, Tarih: 21.03.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/543 E.  ,  2019/1286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili ile davalılar ..., ..., ... ve ... vekilince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshi, tapu iptâl ve tescil, 100.000,00 TL cezai şart, 1.000,00 TL yıkılan bina değeri ve 1.000,00 TL kira tazminatı istemlerine ilişkin olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk karar, davalı yüklenici haricinde kalan taraflarca temyiz olunmuş, Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen karar, davalı yüklenici hariç diğer taraflarca temyiz olunmuştur. Davacı arsa sahibi, davalı ... Yapı İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. yüklenici, diğer davalılar ise yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişilerdir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahibi vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı arsa sahibi sözleşmenin feshi ile birlikte davalı yüklenici tarafından diğer davalı üçüncü kişilere satılan bağımsız bölümlerin tapu iptâl ve tescilini talep etmiş, mahkeme tarafından talebin kabulüne karar verilmiş ise de; bu istek kalemi yönünden davacı yararına vekâlet ücretinin yanlış paylaştırıldığı anlaşılmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı üçüncü kişilerin arsa bedel paylarının tek tek belirlendiği, buna göre davalı ...’nin arsa bedel payının 46.217,60 TL, davalı ...’in 46.217,60 TL, davalı ...’nin 28.886,00 TL, davalı ...’ın ise 11.554,40 TL olduğu anlaşılmış olup, mahkeme tarafından bu miktarlar üzerinden vekâlet ücretlerinin her bir davalı için ayrı ayrı hesaplanıp, her bir davalıdan sorumlu olduğu miktarın alınarak davacı arsa sahibine verilmesine

karar verilmesi gerektiği gibi, davalı yüklenicinin ise hesaplanacak toplam vekâlet ücretinden diğer davalılar yanında müşterek ve müteselsilen sorumluluğuna dair karar verilmesi gerekmektedir.

3-Davalılar ..., ..., ..., ...’in temyiz itirazlarına gelince;

karar verilmesi gerektiği gibi, davalı yüklenicinin ise hesaplanacak toplam vekâlet ücretinden diğer davalılar yanında müşterek ve müteselsilen sorumluluğuna dair karar verilmesi gerekmektedir.

3-Davalılar ..., ..., ..., ...’in temyiz itirazlarına gelince;

Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 2016/6530 Esas - 2017/625 Karar ve 28.02.2017 günlü bozma ilamının 4. bendinde, davacı arsa sahibi tarafından 1.000,00 TL kira tazminatı, 1.000,00 TL eski yapı bedeli talep edildiği, talep edilen bu kalemler yönünden davacı tarafından ıslah dilekçesi verilerek talebin artırılmamasına rağmen mahkemece talebi aşar şekilde 304.400,00 TL bina değeri, 51.088,00 TL kira tazminatına karar verilmesinin doğru olmadığı belirtildiği, ancak bozma sonrası mahkemece yapılan yargılama sonunda hüküm bendinin iki nolu kısmında bina bedelinin kesinleştiğinden bahisle bu talep bakımından hüküm kurulmasına yer olmadığına dair karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Yine hüküm kısmının 6. bendinde mahkemece davalı üçüncü kişilerden alınması gereken toplam harç miktarı doğru olarak hesaplanmasına rağmen, davalılar arasında paylaştırılması doğru olmamıştır. Az yukarıda 2. bentte yazılı gerekçelerle harcın davalı üçüncü kişiler arasında arsa bedel paylarına göre ayrı ayrı hesaplanarak her birinin sorumlu olduğu miktar ayrı ayrı, davalı yüklenicinin ise tüm harçtan diğer davalılar yanında müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğu gözetilerek karar verilmesi gerekmektedir.

Bu nedenlerle mahkemece yapılacak iş; sözleşmenin feshi, tapu iptâl ve tescil ile 1.000,00 TL kira alacağı, 1.000,00 TL bina bedeli, 100.000,00 TL cezaya ilişkin talepler bozma ilamı dışında kalarak kesinleştiğinden bu kalemler yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi, bina bedeli ve kira tazminatı yönünden 1.000,00TL’yi aşan kısımlar yönünden istemlerin reddine, bakiye ilam harcı ve vekâlet ücreti yönünden az yukarıda açıklandığı şekilde hesaplama yapılarak karar verilmesinden ibaret olmalıdır.

Eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu verilen karar doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuşltur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı ile davalılar ..., ..., ..., ...’in sair temyiz itirazlarının reddine, kararın 2. bent uyarınca davacı, 3. bent uyarınca da davalılar ..., ..., ..., ... yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan, 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalı ...'dan, 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalılar ..., ... ve ...'den alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davacı ve davalı ...'a iadesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılar ..., ... ve ...'e iadesine karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 21.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.