muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/25514, Karar No: 2018/4445, Tarih: 03.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/25514 E.  ,  2018/4445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Aile Konutu Şerhinin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından, 14.07.2016 tarihli ek karar ile davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı hükmü, gerekçeli kararın tebliğinden önce 31.05.2016 tarihinde temyiz etmiş ve aynı gün temyiz için gerekli harcım yatırmış, mahkemece ayrıca bir ihtarat evrakı oluşturmadan, gerekçeli karar ekli tebligat mazbatası üzerine kalem kalem de yazılmaksızın temyiz/tebliğ harcı ve diğer giderler toplamı 292,70 TL’nin yatırılması için verilen ihtarat sadece tebligat mazbatası üzerine yazılmak suretiyle davacı taraf tebliğ olunmuş, sonradan da davacı tarafından işbu harç ile giderlerin süresinde yatırılmadığından bahisle davacının temyiz isteminden vazgeçilmesine karar verilmiştir.

Bu durumda, mahkemece yalnızca tebligat mazbatasına yazılı olarak ve ayrıca bir evrak oluşturulmadan, eksik kalan meblağın ayrı yarı neye ilişkin olduğu belirtilmeksizin yapılan ihtarat hukuki anlamada bir sonuç doğurmayacağından, davacı tarafa usulünce verilmiş bir ihtarattan da bahsedilemeyecektir. Öyleyse, usulüne uygun olarak verilmeyen ihtarata dayanılarak da davacının temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin 14.07.2016 tarihli ek kararın usul ve yasaya aykırı olduğunun da kabulü gerekecektir. Açıklanan sebeple mahkemenin 14.07.2016 tarihli kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının esasa yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.04.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/14134, Karar No: 2015/12222, Tarih: 03.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14134 E.  ,  2015/12222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki koruma kararı istemine ilişkin davada ... Aile Mahkemesi ve ... Asliye Hukuk Mahkemesince (Aile Mahkemesi sıfatıyla) ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, çocuk hakkında koruma kararı (Bakım tedbiri ) verilmesi istemine ilişkindir.

... Aile Mahkemesince, hakkında bakım tedbiri uygulanması istenen çocuğun "... Mahallesi ... Cad. No: ... ..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi sıfatıyla) tarafından ise, nüfus kayıtlarına göre, hakkında bakım tedbiri uygulanması istenen çocuğun "... Mahallesi ... Sokak No: ... .../..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

2828 sayılı Kanunun 22. maddesinde "Korunmaya muhtaç çocukların reşit oluncaya kadar bu Kanun hükümlerine göre kurumca kurulan sosyal hizmet kuruluşlarında bakılıp yetiştirilmeleri ve bir meslek sahibi edilmeleri hususundaki gerekli tedbir kararı yetkili ve görevli mahkemece alınır." hükmüne yer verilmiştir.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 5/1-c maddesi de "bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle görevini yerine getirememesi halinde, çocuğun resmi veya özel bakım yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırılması veya bu kurumlara yerleştirilmesine" şeklindedir.

Koruma kararı verilmesi istenen çocuk 5395 sayılı Kanunun 3. maddesinde belirtilen suça sürüklenen çocuklardan da değildir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev Ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 6. maddesine göre bedensel ve zihinsel gelişmesi tehlikede olan veya manen terk edilmiş durumda bulunan küçüğü ana ve babadan alıp, bir aile ya da kuruma yerleştirmeye ilişkin tedbirlerin aile mahkemesince alınabileceği hükme bağlanmıştır. Benzer şekilde 2828 sayılı Kanun uyarınca korunmaya muhtaç çocuklar hakkında koruma kararı alma, koşullarının varlığı halinde korunma kararının uzatılması ve korunma kararının kaldırılmasına ilişkin karar verme 4787 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 18.01.2003 tarihinden itibaren aile mahkemesinin görev alanına girmiştir.

Koruma kararı verilmesi istenen çocuk ...'nin nüfus kayıtlarına göre "... Mahallesi ... Sokak No: ... .../..." adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından talebin ... Aile Mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21, 22 ve 23. maddeleri gereğince ... Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03.12.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4281, Karar No: 2006/5428, Tarih: 08.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4281 E.  ,  2006/5428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19.9.2005 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme bedeli istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.3.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı kendisine ait 4557 parsel sayılı taşınmazına davalının 2632 parsel sayılı taşınmazından ağaç dikmek sureti ile elatmasının önlenmesine, ağaçların kal’ine ve kal masraflarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davalı dava konusu taşınmazı haricen satın aldığından bahisle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan kanıtlara, yapılan yargılamaya ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine

2-Dava konusu istem hakkında mahkemece yapılan araştırma neticesinde 12.12.2005 tarihli fen bilirkişisi raporu ile davalının davacıya ait 4557 parsel sayılı taşınmazın tamamına el attığı, 28.02.2006 tarihli ziraat bilirkişisi raporuna göre de elatılan bölümdeki ağaçların kal’i için 530.00YTL gerektiği tespit edilmiştir.

Mahkemece ağaçların kal’i için gerekli masraflara ilişkin, bilirkişice tespit edilen 530,00. YTL’ye hükmedilmesi gerekirken, tecavüzlü taşınmaz üzerindeki davalıya ait ağaçların değeri olan 1.270,00 YTL,’ye hükmedilmiş olması doğru görülmemiş ise de, bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; HUMK.nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte yazılı nedenlerle yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde yazılı “1270,00” rakamının hükümden çıkarılarak, yerine “530,00” rakamının yazılarak hükmün düzeltilmesine ve hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, 08.05.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12627, Karar No: 2022/15331, Tarih: 05.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/12627 E.  ,  2022/15331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava, 5510 sayılı Yasanın 56/2 maddesi uyarınca kesilen ölüm aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması,aksi Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili, müvekkilinin boşandığı eşi ile beraber yaşamadığının daha önce Kurum aleyhine açtıkları dava ile ispatlandığını ve kesin hükme bağlandığını belirterek, davacının aylıklarının kesilmesine ilişkin kurum kararının iptali ile aylığının yeniden bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı Kurum vekili, Kurum işlemlerinin usul ve yasaya uygun olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

III-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, “toplanan deliller, denetim raporu, denetim raporunun dayanağı olan ifade tutanakları birlikte değerlendirildiğinde, davacı ile boşandığı eşinin ... 5. İş Mahkemesi'nin 26/03/2014 tarihli, 2013/120 Esas ve 2014/100 Karar sayılı kararının kesinleşme tarihi olan 13/11/2014 tarihinden sonra fiilen birlikte yaşadıkları ve davacı tarafça kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin aksinin ispat edilemediği” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davacı vekili, eksik araştırma ve inceleme sonucu verilen kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin Anayasa’ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir-aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir-aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan-olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk-çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir-aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan-yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına-saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin-samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma-irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek-samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin-aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin-aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme-başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir-aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun-yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi-özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge-bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü-Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle-köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Dosya kapsamından, davacıya bağlanan ölüm aylığının daha önce SGK denetim raporu ile kesildiği, davacının ... 5. İş Mahkemesi'nin 2013/120 Esas dosyasında, aylıklarının kesilmesine dair kurum işleminin iptaline ,aylıkların yeniden bağlanmasına dair açtığı davada, kurum işleminin iptaline, davacının ölüm aylığının yeniden bağlanmasına, yapılan tüm kesintilerin yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine karar verildiği ve kararın Yargıtay 21 Hukuk Dairesi’nin 13.11.2014 tarihli 2014/9363 Esas kararı ile onandığı, aynı dosyada birleşen ... 5. İş Mahkemesi'nin 2013/300 Esas sayılı dosyasında Kurumun açtığı, davalısının ... olduğu itirazın iptali davasının reddine dair kararın da aynı gün onandığı, kesin hüküm haline gelen dosyada yersiz ödeme döneminin 26.10.2008-25.04.2012 arasına ilişkin olduğu, daha sonra davacıya bağlanan aylığın bu defa 21.05.2017 tarihli denetim raporuna göre, boşandıktan sonra boşandığı eşiyle birlikte yaşamaya devam ettikleri gerekçesi ile yeniden kesildiği, son denetim raporuna istinaden Kurum tarafından talep edilen yersiz ödenen aylıkların 26.10.2008-25.07.2017 dönemine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Eldeki dosyada, 21.05.2017 tarihli denetim raporuna dayalı olarak, boşandığı eşiyle birlikte yaşadığı gerekçesi ile davacıdan 26.10.2008-25.07.2017 dönemi aylıkların yersiz ödeme kapsamında talep edildiğinin, ancak, ... 5. İş Mahkemesi'nin 26.03.2014 tarihli, 2013/120 Esas sayılı ilamıyla kesin hükme bağlanan dönemler yönünden Kurumun talebinin hukuka uygun olmadığının açık olması karşısında, gerekçe ile de çelişir şekilde hüküm bölümünde, “davanın reddine” şeklinde hüküm kurularak, kesin hükme bağlanan dönemleri de kapsayacak şekilde davanın tamamen reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 05.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6804, Karar No: 2016/6680, Tarih: 23.06.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/6804 E.  ,  2016/6680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve 2014/236 esas, 2015/159 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 05/06/2015 tarihli ve 2015/528-362 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 13. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 16/06/2015 tarihli ve 2015/602 Değişik İş sayılı Kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.