muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6899, Karar No: 2023/1803, Tarih: 28.02.2023

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi gerekçeli kararının 6 ncı sayfasında yer alan ve "Yukarıda ayrıntıları ile açıklandığı üzere," sözcükleri ile başlayan paragrafın tamamen silinerek yerine geçmek üzere "Yukarıda ayrıntıları ile açıklandığı üzere, davacının maluliyet oranının eldeki dava açısından %87 olarak kesinleştiği, SGK tarafından Kurumca yapılan tahsislere ilişkin farazi hesaplamanın yapılamayacağının bildirildiği; %87,00 oranına göre bağlanması gereken farazi gelirin 29.03.2021 tarihli bilirkişi raporunda hesaplandığı görülmüş; aynı bilirkişi raporunda esas alınan ücretin, yukarıda ayrıntıları ile açıklandığı üzere, tüm dosya kapsamına uygun olduğu sonucuna varılmış; bu ücret esas alınarak ve yukarıda bahsedildiği üzere maluliyet oranı, kusur oranı ve kanuni nedenler indirildikten sonra SGK tarafından bağlanan geçici iş göremezlik geliri ile bilirkişi tarafından hesaplanan farazi ilk peşin sermayeli gelirin mahsubu suretiyle hesap edildiği anlaşılıyor ise de davacının %86,00 sürekli iş göremezlik oranına bir itirazı olmadığı dikkate alındığında 05.01.2021 tarihli kök hesap raporu ve 29.03.2021 tarihli ek hesap raporu %86,00 sürekli iş göremezlik oranı dikkate alınarak yeniden değerlendirildiğinde davacının geçici iş göremezlik dönem zararının 6.160,00 TL, işlemiş aktif dönem zararının 101.946,84 TL, işleyecek aktif dönem zararının 226.852,59 TL, işleyecek pasif dönem zararının 232.328,74 TL olmak üzere davacının toplam maddi zararının 567.288,17 TL olduğu, bu tutardan toplamda 211.819,65 TL tutarındaki rücuya tabi Kurum ödemeleri tenzil edildiğinde davacının maddi zararının 355.468,52 TL olduğu, davalı tarafından yapılan toplam 5.000,00 TL ödemenin faizsiz olarak tenzil edilmesine davalının bir itirazı olmadığı dikkate alındığında maddi zararın 350.468,52 TL olduğu, yine davalı tarafından 28.03.2016, 18.04.2016, 27.06.2016, 22.06.2017, 23.11.2017, 21.12.2017, 25.01.2018, 22.02.2018, 14.06.2018 ve 29.04.2020 tarihinde yapılan toplam 12.000,00 TL ödeme ile bu tutarların ödeme tarihinden karar tarihine kadar işleyen toplamda 4.682,47 TL faizinin mahsubu sonucunda davacının davalıdan talep edebileceği maddi tazminat tutarının 333.786,05 TL olduğu anlaşılmıştır." rakam ve sözcüklerinin yazılması,

3.İlk Derece Mahkemesi gerekçeli kararının 7 nci sayfasında yer alan ve "Mahkememizce davaya konu taleplerin" sözcükleri ile başlayan paragrafın tamamen silinerek yerine geçmek üzere "Mahkememizce davaya konu taleplerin hesabı için aktüerya bilirkişi tarafından hazırlanan 05.01.2021 ve 29.03.2021 tarihli her iki raporda da bilirkişi tarafından davalı vekilinin cevap dilekçesinde belirtmiş olduğu ve banka dekontları ile ispatladığı 5.000 TL'lik ödemelerin, yapılan maddi tazminat hesaplarından mahsup edildiği, davacı tarafça söz konusu mahsup işlemine karşı herhangi bir itirazın yapılmadığı, 29.03.2021 tarihli rapordaki tutara göre ıslahın gerçekleştirildiği, bu itibarla söz konusu ödemelerin davaya konu iş kazası nedeniyle ifa amaçlı ödemeler olduğunun davacı tarafça da zımnen kabul edildiği; yine davacı asilin karar duruşmasında verdiği beyanda kazanın hemen akabinde davalı işverence kendisine elden toplamda 4.000 TL'lik ödeme yapıldığını kabul ettiği, yine davacı vekilinin, davalı vekilinin karar duruşmasında sunduğu dekontlara ilişkin verdiği beyanda söz konusu dekontların mahsubu ile karar verilmesini talep ettiği, hususları hep birlikte değerlendirildiğinde; davalı tarafça iş kazası sonrasında davacıya yapılan mezkur ödemelerin TBK m.55 kapsamında davaya konu iş kazası nedeniyle ifa amacı taşıyan ödemeler olduğu, bu doğrultuda hesaplanan maddi tazminat tutarından mahsubunun gerektiği kanaatine varılmış; cevap dilekçesinde belirtilen ve banka kanalı ile ödendiği ispatlanan 5.000 TL'lik tutarın zaten bilirkişi raporunda mahsup edildiği anlaşılmakla mahkememizce sadece davacı asilin karar duruşmasında elden aldığını ikrar ettiği toplam 4.000 TL ve yine karar duruşmasında davalı vekilinin sunmuş olduğu dekontlardan ödendiği anlaşılan toplam 8.000 TL olmak üzere toplamda 12.000 TL'nin ödeme tarihinden karar tarihine kadar işleyecek yasal faizi ile birlikte yukarıda açıklandığı şekilde hesaplanan maddi zarar tutarından mahsubu ile davacının davaya konu iş kazası nedeniyle maddi tazminat alacağının 333.786,05 TL olduğu sonucuna ulaşılmıştır." rakam ve sözcüklerinin yazılması,

3.İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının tamamen silinerek yerine geçmek üzere;

"Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile;

1-Maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 333.786,05 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan 02.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davalı tarafından davacıya değişik tarihlerde ödendiği anlaşılan toplamda 12.000,00 TL yönünden davacının kaza tarihinden ödeme tarihine kadar faiz hakettiği dikkate alındığında toplam 2.020,94 TL faiz alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine,

2-Manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 165.000,00TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 02.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine,

2-Manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 165.000,00TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 02.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine,

3-Alınması gereken 34.072,07 TL harçtan peşin alınan 857,30 TL peşin harç, 1.216,00 TL ıslah harcının mahsubu ile kalan 31.998,77 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak Hazineye irat kaydına,

4-Davacı tarafından yatırılan 857,30 TL peşin harç, 1.216,00 TL ıslah harcı, 221,80 TL keşif harcı ve 31,40 TL başvurma harcı olmak üzere toplam 2.326,50 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Davacı davada vekille temsil edildiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince kabul edilen maddi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 31.956,48 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

6-Davacı davada vekille temsil edildiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince kabul edilen manevi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 19.625,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

7-Davalı kendisini vekille temsil ettirmiş olduğundan karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. gereğince reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 11.850,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

8-25.05.2021 tarihli karar duruşmasında ileri sürülen 12.000 TL'lik ödeme nedeniyle maddi tazminat hesabından yapılan mahsup için davalı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdirine yer olmadığına,

9-Davacı tarafça yapılan 1.550,00 TL bilirkişi ücreti, 34,40 TL tebligat gideri, 300,50 TL müzekkere masrafı ile 697,50 TL Adli Tıp Kurulu Fatura bedeli olmak üzere toplam 2.582,40 TL yargılama giderinden kabul-red oranına göre 2.213,48 TL'nin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, bakiyesinin davacı üzerinde bırakılmasına,

10-Davalı tarafça yapılan 112,80 TL tebligat gideri, 1.050,00 TL bilirkişi ücreti, 163,80 TL müzekkere masrafı ile 800,00 TL Adli Tıp Kurulu Fatura bedeli olmak üzere toplam 2.126,60 TL yargılama giderinden kabul-red oranına göre 303,80 TL'nin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, bakiyesinin davalı üzerinde bırakılmasına,

11-Gider avansından artan kısmın karar kesinleştiğinde yatıran tarafa iadesine,

Dair davacı asil ve taraf vekillerinin yüzüne karşı gerekçeli kararın tebliği tarihinden itibaren 2 hafta içinde 7036 sayılı kanun madde 7 uyarınca istinaf yolu açık olmak üzere verilen karar açıkça okunup usulen anlatıldı.25.05.2021" rakam ve sözcüklerinin yazılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davalı avukatı yararına takdir edilen 8.400,00 TL vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/17179, Karar No: 2013/911, Tarih: 14.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/17179 E.  ,  2013/911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteğeğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren 29.09.2011 tarihli arama ve el koyma tutanağının, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanı- larak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Bir başka suçtan dolayı evinde yapılan aramada 6136 sayılı Yasa kap- samında 1 adet tabanca ve 25 adet fişek ele geçirilen ve tabancayı taşıdığına dair delil de bulunmayan sanığın eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13/3. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden, 6136 sayılı Kanunun 15/1. maddesi ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. ve 326. maddesi gereğince ceza miktarı açısından kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla (BOZULMASINA), 14.01.2013 gününde oybirli- ğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4296, Karar No: 2015/5509, Tarih: 22.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4296 E.  ,  2015/5509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...’in, sanık ...'a zeytin yağı sattığı, katılanın sanığın talebi ile zeytin yağını ...'dan ...'e getirdiği ve sanık ...’ın daha önceden diğer sanık ...’nın aracı olması suretiyle kiraladığı tanık ...’e ait depoya yükü indirdiği, daha sonra sanık ...’ın katılana zeytinyağı parasını ...’da vereceğini söyleyerek katılan ile birlikte ...'ya gittiği ve akabinde sanığın katılana "sen on dakika bekle ben parayı alıp geleyim" diyerek ayrıldığı ve bir daha gelmediği, akabinde depo sahibi ...’e gidip başka zeytinyağı gelmeyeceğini söyleyip depoya indirilen zeytinyağlarını yükleyip götürmek suretiyle sanıklar ... ve ...’nın birlikte dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia ve kabul edilen somut olayda;

1- Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanığın baştan beri dolandırıcılık kastıyla katılana karşı hileli davranışlar sergilemek suretiyle katılanın zeytinyağını alıp parasını vermemek suretiyle katılanı zarar uğrattığı anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ...’nın çalıştığı yere gelen ve daha önce cezaevinden tanıdığı sanık ...’ın depo aradığını söylemesi üzerine, yardımcı olmak amacıyla tanık ... ile sanık ...’ı tanıştırdığı, tanık İsmail’in de sanık ...’ı depo sahibi tanık ... ile tanıştırdığı; sanık ...’nın ilk başta sanık ...’ı “...” olarak tanıştırdığına ilişkin beyanın tanık İsmail tarafından kovuşturma evresinde kesin olarak reddedildiği, sanık ...’nın dolandırıcılık suçunda yer aldığına ilişkin dosya kapsamında herhangi bir kanıt da bulunmaması karşısında, sanık ...’nın diğer sanık ...’ın dolandırıcılık suçuna iştirak ettiğine yönelik her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5699, Karar No: 2023/5530, Tarih: 25.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5699 E.  ,  2023/5530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/80 E., 2015/34 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 05.03.2013 tarihli ve 2013/14385 Soruşturma, 2013/10643 Esas sayılı iddianamesi ile; sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2015 tarihli ve 2013/80 Esas, 2015/34 Karar sayılı kararı ile; sanığın değişen suç vasfı gereği çocuğun cinsel istismarı suçundan lehe olduğu kabul edilen ve suç tarihinde yürürlükteki haliyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi ve tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın atılı suçu işlediğine dair soyut beyan dışında yeterli delilin bulunmadığından kurulan mahkumiyet hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi ve tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın atılı suçu işlediğine dair soyut beyan dışında yeterli delilin bulunmadığından kurulan mahkumiyet hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ile mağdurun suç tarihinden bir süre önce arkadaş ortamında tanıştıkları ve zamanla arkadaşlıklarının ilerlediği, yabancı uyruklu olan sanığın Türkçe bilmemesinden ötürü mağdurun zaman zaman yardımcı olmak için adı geçenle birlikte internet kafeye gittiği ve yardımları karşılığında da sanığın değişen meblağlarda mağdura para verdiği, ilerleyen arkadaşlık ilişkileri neticesinde mağdurun arkadaşları ile birlikte sanığın evine gidip gelmeye başladığı, bu zaman zarfında farklı günler içinde birden çok kez olmak üzere sanığın, mağduru ikametine götürerek anılan mahalde kıyafet üzerinden popo kısmına dokunarak kıyafetlerini çıkararak mağdurdan da kıyafetlerini çıkarmasını istemesine karşın mağdurun ağlayarak karşı koyması üzerine sanığın adı geçenin ikametten ayrılmasına izin verdiği, devam eden süreçte 02.02.2013 tarihinde mağdurun kardeşinin eve gelmemesi üzerine adı geçenin sanığın evine gitmesinden şüphe eden mağdurun, babası ... ile birlikte kardeşini aramak için sanığın ikametinin bulunduğu mahale gitmesi ile mağdurun hal ve davranışlarından şüphe eden babasının ikamete geri döndüklerinde bu durumu sorgulaması üzerine mağdurun kendisi ve arkadaşlarının sanığın ikametinde cinsel istismara uğradığına dair anlatımlarda bulunması ile aynı gün içinde kolluk kuvvetlerine intikalin gerçekleştiğinin kabulüne dair Mahkeme gerekçesinde eylemlere dair ayrıntılı anlatımda bulunmaktan kaçınan mağdurun beyanları itibariyle sanığın farklı günlerde üç kez cinsel istismar eyleminde bulunduğu ve "Sapık eylemler'' olarak adlandırılan eylemlerden birini popoya dokunma şeklinde tariflenmesi, sanığın kendisine yardım için eve gelen mağdurun vaziyeti yanlış anlayarak ikametten ayrıldığına dair inkara dayalı çekişkili savunması, intikalin gerçekleşmesi üzerine iç beden muayenesi ile sfinkter yırtılmasına rastlandığı belirtilmesi üzerine Adli Tıp Kurumu dahil alınan adli raporlarda sanığın eylemi ile illiyet bağı kurulmasını sağlayacak tespit yapılmadığının belirtilmesi, olayla ilgili mağdurun ruh sağlığının bozulmadığına dair Adli Tıp Kurumundan alınan heyet raporu ve tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın eylemi sabit görülmekle mahkumiyetine dair hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Dosya kapsamına göre sanığın, mağduru ikametine götürerek kıyafet üzerinden popo kısmına dokunması şeklindeki eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilerek bu yönde hüküm kurulması yerine yazılı şekilde uygulama yapılmış ise de; Mahkemece sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi sebebiyle nihai ceza miktarının değişmemesinden dolayı kanun değişikliğinin lehe veya aleyhe sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eleştiri haricinde eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış olup, bu kapsamda hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Mahkemesince, çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulmasına karşın, hükmün karar başlığında suç adının "Çocuğun nitelikli cinsel istismarı" olarak gösterilmesi, mağdur ve şikayetçi beyanına göre suç tarihinin "24.01.2013" günü olmasına karşın karar başlığında suç tarihi olarak şikayet tarihi olan "02.02.2013" gününün gösterilmesi, sanığa zorunlu olarak tayin edilen müdafiin kimlik bilgilerine karar başlığında yer verilmemesi mahallinde düzeltilebilir maddî hata olarak değerlendirilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2015 tarihli ve 2013/80 Esas, 2015/34 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14969, Karar No: 2016/6066, Tarih: 18.05.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/14969 E.  ,  2016/6066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.04.2013 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.05.2016 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Davada, insan sağlığına ve çevreye zarar verildiği iddiası ile GSM şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması istenilmiş, mahkemece baz iztasyonunun ilgili yönetmeliğe uygun kurulduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Öncelikle, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerler içerisinde kurulup işletildiği tespit edilmiş ise de bu limit değerlerin bilimsel geçerliliği tartışılmamış insan sağlığı ve çevreye olası etkileri de tam olarak saptanmamıştır.

Bundan ayrı olarak; "Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslararası Standartlarına Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü ve Denetimi Hakkında Yönetmelik"in Elektromanyetik Alan Şiddeti Limit Değerleri başlıklı 16. maddesi, Danıştay 13. Dairesinin; 22.05.2015 gün ve 2011/2352 E.- 2015/1943 sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

Yüksek Daire iptal gerekçesinde özetle; Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 8.12.2011 günlü, 2011/12421 E.- 2012/2536 K. Sayılı (dosyasında hükme esas alınan) bilirkişiler raporuna atıfla; halk sağlığı açısından ilgili yönetmelik değerlerinin gerekli korumayı sağlayan bilimsel kesinliği olan bir değer olarak ele alınamayacağı, sürdürülen çalışmaların tamamlandığında kanser gibi süreğen hastalıklara yol açabileceğiyle ilgili güvenilir sonuçlara varılacak olursa geri dönük bir telafisinin mümkün olmadığı, bütün bu nedenlerle (RF) ortamından olumsuz etkileneceği kuşkusu duyulan kişilerin olması durumunda baz istasyonlarının o yerde kurulmaması gerektiği, ihtiyatlılık ilkesi gereğince baz istasyonlarının toplum sağlığına zararlı olabileceği yönünde değerlendirmeler yapıldığı belirtilmiştir.