muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4871, Karar No: 2019/477, Tarih: 14.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/4871 E.  ,  2019/477 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK 89/1, 62, 50, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, keşif yapılmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, müştekinin ehliyetinin olmamasının kazaya etkisinin hiç değerlendirilmediğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kanun maddelerinin uygulanmamasının yerinde olmadığına, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesindeki seçimlik cezalardan adli para cezasının seçilmesi karşısında, hükmedilen temel cezanın 180 gün adli para cezası olarak belirlenmesi yerine, 6 ay tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenerek TCK'nın 52/1. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında hükmedilen gün adli para cezasının miktarının belirlenmesi sırasında uygulama maddesinin eksik gösterilerek CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki otomobil ile yaptığı gözetilmeden, ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde sanığa ait "E, A2" sınıfı sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün birinci fıkrasında yer alan "6 ay tam gün karşılığı adli para cezası" ibaresi çıkartılarak yerine "180 gün adli para cezası" ibaresinin, ikinci fıkrasında yer alan "5 ay tam gün karşılığı adli para cezası" ibaresi çıkarılarak yerine "150 gün adli para cezası" ibaresinin eklenmesi ve hükmün dördüncü fıkrasının hükümden tamamen çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesi göz önüne alınarak, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 3000 TL adli para cezasına çevrilmesine," ile hüküm fıkrasının beşinci fıkrasının çıakrılarak “ Sanığın ... sicil sayılı E sınıfı sürücü belgesinin TCK 53/6 maddesi gereğince takdiren 6 ay süreyle geri alınmasına " ibarelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7851, Karar No: 2017/2719, Tarih: 18.05.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/7851 E.  ,  2017/2719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Okul servis şoförü olan sanığın eylemini üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan mağdureye karşı gerçekleştirmesi nedeniyle hakkında TCK'nın 103/3. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesinin "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir" şeklinde olduğu, iddianamede sanık hakkında usülüne uygun şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden hakkında TCK'nın 109/2, 109/3-f, 109/5. maddelerinden ek savunma hakkı verilmek suretiyle mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılan mağdure vekili ile sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17448, Karar No: 2017/8198, Tarih: 29.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17448 E.  ,  2017/8198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı.... aralarındaki istirdat davasına dair ..3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07/07/2015 günlü ve 2015/20E.-2015/303K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 26/05/2016 günlü ve 2015/13206E.-2016/8322K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının .... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde .... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ....'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, .... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun

denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde .....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan .... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmekte olup, hükmün bu yönden bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 26.05.2016 günlü ve 2015/13206 E.- 2016/8322 K. sayılı ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan gerekçe ile davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, bozma nedenine göre davalı vekilinin sair karar düzeltme nedenlerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 29.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13814, Karar No: 2006/15839, Tarih: 30.11.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/13814 E.  ,  2006/15839 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... kendi adına asaleten, ... ve ...'ye velayeten 2- ... 3-... vekili avukat ... ... i le 1-... ... 2-... ... vekili avukat ... ... Küçük aralarındaki dava hakkında Akçakoca Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 10.3.2006 tarih ve 2004/163 E. 2006/69 K. sayılı hükmün Dairenin 19.6.2006 tarih ve 7354-10113 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalılar avukatı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında ve özellikle Dairemizin 19.6.2002 tarihli onama ilamında karar başlığında Yerel Mahkemenin dosya numarasının, davacı ... ile davalılar vekili avukat ... ... Küçük'ün isimlerinin yanlış yazılmasının maddi hataya müstenit olup her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 140 (yüzyirmibeş) YTL para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 30.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1406, Karar No: 2019/9708, Tarih: 21.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/1406 E.  ,  2019/9708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; ... Vergi Dairesince davacı firmaya 18.04.2013 tarihli haciz bildirisi ile ... Otomotiv Ulus. Nak. Tur. Teks. Kara Yolu ile Şehirler Arası Yük Taş. Ltd. ... vergi nolu firmanın vergi dairesine olan borcundan dolayı 12.200,00 TL'lik haciz bildirisi gönderildiğini, gönderilen haciz bildirisinin davacı firma tarafından 25.04.2013 tarihinde alındığını, Vergi Dairesine dava dışı borçlu ... Otomotiv Ltd. Şti. firmasına herhangi bir borçlarının bulunmadığına ait itiraz yazısının 7 günlük itiraz süresi geçirildikten sonra 06.05.2013 tarihinde taahhütlü olarak Vergi Dairesine gönderildiğini belirterek müvekkilinin amme borçlusu ... Otomotiv Ltd. firmasına haciz bildirisinin tebliğ itibariyle mevcut herhangi bir borcu bulunmadığının tespiti ile gönderilen ödeme emrinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; Açılan davanın kabulü ile davacı şirketin amme borçlusu ... Otomotiv Ltd. Şirketine haciz bildirisinin tebliğ tarihi itibari ile mevcut herhangi bir borcu bulunmadığının tespiti ile gönderilen ödeme emrinin iptaline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 11,00 TL fazla alınan peşin harcın temyiz eden davacıya geri verilmesine, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına, 21/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3419, Karar No: 2020/6300, Tarih: 24.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/3419 E.  ,  2020/6300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... ve ... hakkında hırsızlık ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hüküm temyiz incelemesinde ;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum olmayan ve suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin birinci fıkrasındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9259, Karar No: 2013/13050, Tarih: 10.10.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/9259 E.  ,  2013/13050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.03.2011 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlenmesi, kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18.04.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu ... Göl isimli havuzda toplanan suyun hekükü ile köy çeşmesine getirildiğini ve kadimden beri taşınmazlarını nöbetleşe suladıklarını, davalının havuzun üzerini toprak ile kapatmak, havuza yakın mesafede su kuyusu açmak ve heküke üzerine ağaç dikmek suretiyle müdahalede bulunduğunu belirterek davalının elatmasının önlenmesini, keson kuyunun kapatılmasını ve suya zarar veren ağaçların kal'ini istemiştir.

Davalı, açmış olduğu su kuyusunun, dava konusu ... Göl isimli havuzu etkilemediğini, ağaçların ise önceden dikildiğini ve suya zararı olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya ait keson kuyunun kapatılması isteminin reddine,davacnın davalıya ait 1550 parselde bulunan su yolu üzerindeki ceviz ağacına ve ... yerine yönelik davasının kabulü ile davalının elatmasının önlenmesine, ... yerinin üzerinin davacı tarafça işaretlenmesi ve uygun taş ya da beton kapak ile kapatılması suretiyle çekişmenin giderilmesine, ceviz ağacının ise kal'ine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 756. maddesine göre; kaynaklar, arazinin bütünleyici parçası olup, bunların mülkiyetinin ancak kaynadıkları arazinin mülkiyeti ile birlikte kazanılabileceği belirtilmiştir.

Gerçek kaynağın suyu bir akiferden gelir. Su çıkışı bir noktadan veya bir alandan olabilir. Bu alana kaynak alanı denir. Kaynak, yeraltı suyunun doğal olarak yeryüzüne çıkması halidir.

Kaynak suyu kendiliğinden kaynadığı arazinin hudutlarını aşacak debide ise ya da malikinin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra fazlası varsa genel su kabul edilir ve komşular yararlanabilir.

Uygulamada kaynak; “yeraltı suyunun üst düzeyinin yer yüzeyini kestiği yer” olarak tanımlanmaktadır. Yeraltı suyu doğal yoldan yeryüzüne çıkmamış, drenaj vs. yollarla çıkarılmış ise, kaynak olarak değil, drenaj veya kuyu vs. isimlerle anılır. Bu şekilde insan eliyle çıkarılan sular, yeraltı suyu olarak kabul edilir.

Yeraltı suları, kamu yararına ait sulardandır. Arza malik olmak, onun altındaki yeraltı sularına da malik olmak sonucunu doğurmaz (TMK.md.756/3).

Arazisinde faydalı ihtiyaçları için yeter miktarda su bulunmayan veya bu suyu elde etmesi fahiş masrafı icabettiren bir kimsenin, komşu arazideki yeraltı suyundan istifade şartları 20. maddede sözü geçen tüzükte belirtilir (167 Sayılı Yeraltı Suları Kanunu 1-6. madde).

Yeraltı suları, kamu yararına ait sulardandır. Arza malik olmak, onun altındaki yeraltı sularına da malik olmak sonucunu doğurmaz (TMK.md.756/3).

Arazisinde faydalı ihtiyaçları için yeter miktarda su bulunmayan veya bu suyu elde etmesi fahiş masrafı icabettiren bir kimsenin, komşu arazideki yeraltı suyundan istifade şartları 20. maddede sözü geçen tüzükte belirtilir (167 Sayılı Yeraltı Suları Kanunu 1-6. madde).

Somut olayda; dosya içerisindeki 13.12.2012 tarihli jeoloji bilirkişi raporunda davalı tarafından dikilen ceviz ağacının kök ve saçaklarının hekükeden akacak olan suları menfi yönde etkilememesi için ceviz ağacının bulunduğu bölgeden geçen hekükeli güzergah yerine kapalı boru (pvc plastik, kangal boru) döşenmesi durumunda çeşmeden akacak suda herhangi bir kayıp olmayacağı belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece jeoloji bilirkişi raporunda belirtilen zararın giderilmesine ilişkin bu açıklamalar dikkate alınmadan ceviz ağacının kal'ine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5783, Karar No: 2010/13671, Tarih: 13.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/5783 E.  ,  2010/13671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı önalım davasına dair karar davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, önalım hakkı nedeniyle davalıya satılan payın iptali ve tescili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın HUMK 409/5 maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından açılan önalım davasında yapılan yargılama sırasında 11.04.2008 tarihli oturuma tarafların gelmemeleri nedeni ile mahkemece dosya işlemden kaldırılmıştır. Davacı tarafından yenilenen dosyanın 04.06.2009 tarihli oturumuna davacı vekili gelmemiş, cevaplı mazeret teli göndermiştir.Mahkemece mazeretin kabulüne karar verilmiş, duruşma ise 07.07.2009 tarihine ertelenmiştir. 07.07.2009 tarihinde yapılan oturumda tarafların duruşmaya gelmemeleri nedeni ile dosya yeniden işlemden kaldırılmıştır. Davacı vekili, mahkemeye 10.07.2009 tarihli yenileme dilekçesi vermiş, ayrıca eski hale getirme talebinde de bulunmuştur. Mahkemece, 15.07.2009 tarihinde fonotelin akıbetinin araştırılması için Çatalca PTT Müdürlüğüne yazılan yazıya cevap verilmemiştir. Davacının eski hale getirme talebi konusunda mahkeme tarafından olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. Bu durumda davacı vekilinin eski hale getirme talebi üzerinde durularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3400, Karar No: 2025/1810, Tarih: 19.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/3400 E.  ,  2025/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 03/06/2024

SAYISI : 2023/603 E. 2024/377 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Büyükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2024 tarihli ve 2023/603 Esas, 2024/377 Karar

Sayılı ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin yokluğunda verilen Büyükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2024 tarihli ek kararı temyiz ettiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki ret öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanık müdafinin yüzüne karşı 09.05.2024 tarihli celse ile verilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 29.05.2024 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re'sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, Büyükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin ek kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2025 tarihinde karar verildi.