muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25134, Karar No: 2013/31571, Tarih: 16.12.2013

Mahkemece, davacının devremülklerin değerine yönelik talebinin kabulüne, 15.000,00 TL.nin davalılardan tahsiline, diğer taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiş dairemizin 30.5.2013 gün 2013/11613- 2013/14555 sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmiş bu kez davalı ... karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacı eldeki davada delil olarak devre mülk satış sözleşmesi, senet asılları, tahsilat makbuzları ile diğer delillere dayanmıştır. Davalı ise YHGK'nun 2010/13-516 E. 2011/6 K. nolu ilamının naylon sözleşmeler düzenlenmesine aracı kılınarak dava kazanılmasının kötüye kullanıldığını, satış tarihinden sonra düzenlenmiş sözleşmeler olabileceğini, sahte üyelik yoluyla haksız kazanç elde edildiğini, ödemelerin belediye kasasına girmemesi nedeniyle tüm belgeler üzerindeki imza, yazı ve rakamların mürekkep yaş (yazı yaşı tespiti) yöntemiyle düzenleniş tarihinin belirlenmesini talep etmiş, ne var ki mahkemece bu konuda bilirkişi incelemesi yaptırılmadan karar verilmiştir. Davalı şirketin ticari defter ve belgeleri ile doğrulanmayan bir kısım sözleşme ve ödeme belgeleri dosyaya sunulmuş ise de davalının az yukarıda ileri sürdüğü hususlarda; sözleşme ve ödeme belgelerinin aslının ibrazı sağlanarak sözleşmede kullanılan mürekkebin ve yazı tekniğinin, ödeme belgeleri üzerinde yer alan kaşe, mühür, pul gibi ilişik materyallerin içeriğine, materyallerin parlaklığına, özellikle 10.05.1997 tarihli sözleşmenin bilgisayar yazı teknolojisine varıncaya kadar üzerinde inceleme yapılması, bunun için dairemize seri olarak gelen diğer dosyalarla birlikte ... Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü ile gerektiğinde Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'ne gönderilerek, içinde bilgisayar mühendisinin de yer aldığı bilirkişi heyetine inceleme yaptırılmalı, sözleşme ve ödeme belgelerinin gerçek olup olmadığı konusunda taraf ve yargı denetimine uygun rapor alınmalı sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek, dayanak belgelerin sıhhati ispatlanmış gibi davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

Açıklanan nedenlerle, mahkeme kararının bozulması gerekirken, yanılma sonucu yazılı şekilde onandığı, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davalının karar düzeltme isteğinin kabulü ile, Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve yukarıda açıklandığı şekilde bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne,

Dairemizin 30.5.2013 gün 2013/11613- 2013/14555sayılı onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5705, Karar No: 2018/4056, Tarih: 11.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2017/5705 E.  ,  2018/4056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olan aracın 20.10.2013 tarihinde meydana gelen tek taraflı trafik kazasında hasara uğradığını, kaza tespit tutanağında kazanın oluşumunda sürücünün ... 84.maddesinde yer alan sürücü kusurlarından 52/1-b kuralını ihlal ettiği, ayrıca yolun yapımından sorumlu kuruluşun kusurlu olduğunun belirtildiğini, davalı kurumun yol çalışması yaparken gerekli güvenlik tedbirlerini almadığı ve levhalandırma yapmadığı için hasarın meydana gelmesinde tamamen kusurlu olduğunu, sigortalı araçta meydana gelen hasar miktarının 3.018,42 TL olduğunu, ilgili miktarın sigortalısına ödediğini, 2.671,31 TL rücuen tazminat alacağının ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kusura ve husumete itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 2.671,31 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz

itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 136,48 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 11/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11932, Karar No: 2014/20405, Tarih: 06.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11932 E.  ,  2014/20405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Serik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 30/04/2014

Numarası : 2012/593-2014/343

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalının iş yerinde 01/03/2009 tarihinden iş akdinin feshedildiği 03/05/2012 tarihine kadar yüzme havuzu sistemleri tesisat ustası olarak çalıştığını, iş akdinin feshinde gerekçe gösterilmediğini, aylık maaşının net 1.650,00 TL iken sigorta kayıtlarında asgari ücretli olarak gösterildiğini, 08:00-20:00 bazı dönemlerde saat 24:00'e kadar günde 12 saatten fazla çalıştığını, ayrıca dini bayramlar dışında kalan milli bayramlarda çalıştığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai alacağı, asgari geçim indirimi, resmi tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş akdinin feshi ve buna bağlı olarak ihbar tazminatına hak kazanılıp kazanılmayacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İhbar tazminatı belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken tazminattır. Buna göre öncelikle iş sözleşmesinin kanunun 24 ve 25. maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17. maddede belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte işçi ya da işveren 26. maddede öngörülen hakdüşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı dava dilekçesi ile iş akdinin işveren tarafından feshedildiğini beyan etmiş ise de dosyaya sunulan Antalya Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 14/06/2012 tarih 529822 sayılı yazısı ile 03/05/2012 tarihinde kendisinin işten ayrıldığını, fazla mesai, asgari geçim indirimi ve resmi tatil ücretlerinin ödenmediğini ifade etmiştir. Davacı tanıkları da davacının iş akdinin feshine dair bilgilerinin olmadığını belirtmişlerdir. Dosyaya sunulan evrakların değerlendirilmesi sonucu davacının genel tatil ücretinin ödenmediği anlaşılmıştır.

İş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi ihbar tazminatına hak kazanması mümkün değildir. Saptanan bu durum karşısında açıklanan maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulduğunda ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında davacının aldığı ücret konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323'üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8'inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37'nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8'inci ve 37'nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığın önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı net 1.650,00 TL ücret aldığını iddia ederken, davalı asgari ücret üzerinden bordroları tahakkuk ettirmiş ve davacının usta olmayıp vasıfsız işçi olduğunu iddia etmiştir. Yapılan ücret araştırmasında Antalya Ticaret ve Sanayi Odası ilk yazısında net 1.000,00-1.100,00 TL olduğunu bildirmiş, ikinci yazısında net 1.500,00 TL olduğunu bildirmiş, SGK ve Makina Mühendisleri Odası herhangi bir miktar bildirmemiştir. Mahkemece davacının net 1.500,00 TL ücret ile çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının usta olduğuna dair dosya içerisinde delil bulunmamaktadır. Ayrıca kalfalık belgesi fesihten 2 ay önce alınmıştır. Davacının ücrete ilişkin iddasını doğrulayan tek tanık olan A. D. işyerinden ayrılan ve husumeti bulunan kişidir. Ücret araştırması ile ilgili olarak Sanayi ve Ticaret Odasının verdiği cevaplar arasında açık çelişki ve fark bulunmaktadır. Yeniden ücret araştırması yapılarak, kalfalık belgesinden davacının usta olmadığı da anlaşılmakla, ücret konusuna açıklık getirilerek, beyanına itibar edilen tanığın davalı işyerinde çalışma süresi de dikkate alınarak ücretin tespiti ve alacakların buna göre tespiti yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41'inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş (270) saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68'inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının yaz sezonunda (Mayıs-Ekim) haftanın 08:00- 20:00 saatleri arasında 12 saat sürebilen mesaisinde günde 1,5 saat ara dinlenme süresinin mahsubu ile 10,5 saatten toplam 63 saat çalışabileceği, haftalık fazla mesai çalışma süresinin 18 saat olduğu tespit edilerek hesaplama yapılmıştır. Davalı şirket havuz temizleme işi ve tadilatı ile havuz kimyasalları satışı yaptığı da göz önünde bulunduralarak, yaz-kış ayrımı da yapılmak sureti ile fazla mesai alacağı olup olmadığı değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23, Karar No: 2021/14600, Tarih: 29.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/23 E.  ,  2021/14600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; müşteki adına tahsis edilmiş internet bankacılığı üzerinden ilk olarak 5400 6391 6038 8294 nolu kredi kartına ulaşıldığı ve kartan 1.300 TL'nin müştekininin 1071- Seyrantepe ... Şubesindeki ... numaralı hesabına aktarıldığı, daha sonra yine internet bankacılığı uygulaması üzerinden ... nolu hesaba ulaşıldığı ve hesaptan 2.280 TL tutarında sanığın 337-Dörtyol Ağzı ... Şubesi ... nolu kredi kartına ödeme yapıldığı, 24/08/2014 tarihinde ... Bankası AŞ'nin üye iş yeri olan EKKA / ... adlı firmada sanığın kredi kart plastiği ve şifresinin kullanılarak müştekinin hesabından sanığın kredi kartına yapılan ödeme tutarı olan 2.800 TL değerinde alış veriş ( poss harcaması) yapıldığı olayda; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek olayla bir ilgisinin olmadığını, kredi kartı borcunu ödeme güçlüğü çektiğinden piyasada karta takla attırmak diye tabir edilen ödemeyi vadeye yayma işlemi yapması için kartını ... isimli arkadaşına verdiğini, bil hare kartının kendisine iade edildiğini, ... isimli arkadaşının ... E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda olduğunu bildiğini, adres bilgilerinin buradan öğrenilebileceğini beyan ettiği, ancak mahkeme tarafından ... isimli şahsın ... E Tipi Ceza İnfaz Kurumundan sorulması yerine GSM operatörünün cevabi yazısı ile yetinildiği anlaşılmakla;

... Bankası A.Ş'nin 25.10.2014 tarihli yazı cevabında; havale ve kredi kartı borcunun ödenmesi işlemlerinin internet bankacılığı yoluyla müşteri kodu+parola+akıllı sms, IP no: ... ile yapıldığı belirtilmesine rağmen söz konusu işlemlere ait IP numaraları tam olarak tespit edilerek, söz konusu işlemler GSM operatörü tarafından sağlanan internet hizmeti ile yapılmışsa, GSM hattı ve bu hattın kime ait olup kim tarafından kullanıldığının araştırılması, sanığın savunmasında geçen ... isimli şahsın adres ve kimlik bilgilerinin ... E Tipi Ceza İnfaz Kurumundan sorulması, sanık müdafiinin 10.09.2021 tarihli ek temyiz dilekçesinde de ... isimli şahsın adres ve kimlik bilgilerini bildirmiş olduğu görülmekle bu bilgiler doğrultusunda da gerekli araştırmalar yapılarak bu şahsın tanık sıfatıyla bilgi ve görgüsüne başvurulması, müştekinin hesabından sanığa ait kredi kartına yapılan ödeme tutarından 24/08/2014 tarihinde ... Bankası AŞ'nin üye iş yeri olan EKKA / ... adlı firmada sanığın kredi kart plastiği ve şifresinin kullanılarak alışveriş (pos harcaması) işleminde kullanıldığı belirlenmekle söz konusu alışverişe ilişkin varsa kamera kayıtları araştırılarak aralarında bağlantı bulunup bulunmadığının tespiti, sanığın suç tarihinde kullandığı cep telefonu numaralarının suç tarihi ve saatinde, suça konu kartla işlem yapıldığı EKKA / ... adlı firma yakınlarında bulunup bulunmadığının belirlenmesi için HTS kayıtlarının istenmesi, HTS kayıtları ile ilgili olarak gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılması sonucu tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.11.2009 gün ve 193/268 sayılı kararında açıklandığı üzere; müştekinin kredi kartı hesabına oluşturulan internet bankacılığı yoluyla girip banka hesabına para havale ederek ve başka bir kredi kartı hesabına para yatırmaktan ibaret eylemlerin, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK.nın 142/2-e maddesinde öngörülen “bilişim suretiyle hırsızlık” suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde, TCK'nın 245/1 maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kasten işlemiş olduğu suç nedeniyle mahkum olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 29.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8677, Karar No: 2010/12917, Tarih: 14.07.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/8677 E.  ,  2010/12917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, tarafların 1976 yılından beri evli oldukları, davalının 2008 yılının temmuz ayında evi terk ettiği ileri sürülerek, aylık 1.500TL tedbir nafakasının tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davacının ayrı yaşamda haklılığını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 186/son maddesi uyarınca eşler birliğin giderlerine gücü oranında emek ve malvarlıkları ile katılmak zorundadır. Aynı yasanın 197.maddesi gereğince de ayrı yaşamakta haklı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteyebilir.

Davalı kocanın sürekli olarak davacıyı evden kovduğu, şiddet uyguladığı , son olarak evi kendisinin terk ettiği, davacı ile ilgilenmediği tanık beyanlarından anlaşılmaktadır. Davacı kadının ayrı yaşamda haklı olduğunun kabulü gerekmektedir.

O halde, ayrı yaşamakta haklı olan davacı lehine yukarda açıklanan ilke ve esaslar ile TMK. 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet esasları nazara alınarak uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, istemin tümüyle reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.