muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/580, Karar No: 2020/2096, Tarih: 09.06.2020

... olduğu, yine ....'nin paydaşlarının ..., ... ve bunlar dışındaki diğer birkaç gerçek ve tüzel kişi oldukları, Holding'in yönetim kurulu başkan yardımcısı ...‘ın kaza tarihinde ...'nin yönetim kurulu başkanı olduğu, buna göre adı geçen her iki davalı arasında organik bağ bulunduğu, bu nedenle ....‘nin de hüküm altına alınan tazminatlardan sorumlu tutulması gerektiği sonucuna varılmıştır.Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370) ... ili ... ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ...maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, ölenin olayda kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre ilk derece mahkemesi kararında sair yönlerden bir yanlışlık yok ise de, davalılar ... Kömür İşletmleri A.Ş. ile .... arasındaki organik bağ nedeniyle davalı ....'nin de hüküm altına alınan tazminatlardan sorumlu tutulması gerektiği gözden kaçırılarak kendisine husumet yöneltilemeyeceğinden bahisle adı geçen şirket hakkındaki davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar kaldırılmalı, ilk derece mahkemesi hükmü bozulmalıdır.SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılardan TKİ Genel Müdürlüğü'ne iadesine, 09/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40531, Karar No: 2017/43373, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40531 E.  ,  2017/43373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11201, Karar No: 2014/23959, Tarih: 27.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/11201 E.  ,  2014/23959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan yapılara ve ağaçlara el atmanın önlenmesi, bu olmadığı taktirde yapı ve ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan yapılara ve ağaçlara el atmanın önlenmesi, bu olmadığı taktirde yapı ve ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bedele ilişkin olarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle; davalı idare vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harcın ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

1)4.bendinin çıkartılmasına, yerine (Alınması gereken 24,30-TL. karar harcının, peşin harçtan mahsubu ile bakiye harcın talep halinde yatırana iadesine, davacıdan alınan 24,30-TL’nin davalı idareden alınarak, davacı tarafa verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

2)5.bendindeki (7.284,68 TL nispi) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (1.320,00TL) ibaresinin yazılmasına,

3)6.bendinin çıkartılmasına, yerine (Davacı tarafından karşılanan toplam 1.809,50TL yargılama giderinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1532, Karar No: 2019/8642, Tarih: 03.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/1532 E.  ,  2019/8642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Düşme

A) 2006 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan davaya ilişkin verilen düşme kararına yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

213 sayılı Kanun'un 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmişse de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu cihetle, sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesinde öngörülen cezasının miktarına göre, tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz talebi üzerine, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, başkan vekili ...'in karşı oyu ile oy çokluğuyla,

B) 2007, 2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan davalara ilişkin verilen düşme kararına yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Yapılan yargılama sonucunda, mütalaa yokluğundan bahisle düşme kararı verilmiş ise de; iddianameye konu olan 2007, 2008 ve 2009 takvim yılında sahte belge düzenlemek suçu yönünden öncelikle durma kararı verilerek, bu suça yönelik 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Bilindiği üzere 5271 sayılı CMK’nin 170. maddesine göre kamu davasını açma görevi Cumhuriyet savcısı tarafından yerine getirilir. Ancak kamu hizmetinin işleyişinde aksamalara sebebiyet verilmemesi kamu otoritesinin saygınlığının zedelenmesine yol açmaması bakımından kamu görevlilerini asılsız isnat ve iftiralardan korumak için bunların görevleri sebebiyle işledikleri suçlar hakkında 4483 sayılı Kanun gereğince idarece bir inceleme yapılarak sonucuna göre olayın adli mercilere intikal ettirilmesi veya bazı özel ceza yasalarında belirtilen suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma ilgili kurumun yazılı bildirimine ya da yazılı başvurusuna tabi kılmıştır. Bunun gibi gerekçesi farklı da olsa Vergi Usul Hukukundaki suçlar için dava açılması da vergi idaresinin mütalaasına tabi tutulmuştur. VUK’na göre yapılan denetimlerde uygulamada birkaç yılı kapsayan vergi incelemeleri yapılmakta ve raporlarda bazı yıllar veya eylemler nedeni ile soruşturma yapılması gereken bir durum bulunmadığı belirtilmekte, mütalaa verilen eylemlerin ise hangi suç ve yıl için verildiği açıklanmaktadır.

Yargıtay 11. Ceza Dairesi eski kararlarında doğru olarak zamanaşımı dolsa bile mütalaa alınmadan yapılan yargılama ve verilen kararları bozmakta iken bu kararından “dosya yerel mahkemeye gittiğinde, ilgili idarenin, dosya içeriğine göre mütalaa verilecek bir durum olmasa bile yıllarca süren yargılama ve ortada mütalaa istenmesi yönünde bir Yargıtay kararının varlığı nedeni ile mütalaa vermemezlik edemeyeceği, öte yandan mütalaa verilmesede sonucun değişmeyeceği nasılsa düşme kararı verileceği veya verilen mütalaa üzerine mahkeme başkaca hiçbir işlem yapmadan düşme kararı verileceği” gibi gerekçelerle dönmüş ise de kanaatimizce önceki kararları Vergi Hukukundaki düzenlemelerin mantığına ve hukuka daha uyun düşmektedir.

Şöyle ki; Vergi Usul Hukukunda sahte belge kullanma ve sahte belge düzenleme suçları TCK’nin 204. maddesinde düzenlenen sahtecilik suçlarından farklı olup birbirinin seçimlik hareketi niteliğinde değildir. Bu suçların işleniş şekilleri farklı olduğu ve VUK’na göre her bir eylem farklı suç olarak düzenlendiği için her bir eylem yönünden vergi idaresinden VUK’nin 367. maddesi gereğince ayrı mütalaa alınması gerekmektedir. Mütalaa alınması gerekliliği VUK 367. maddesinin gerekçesinde “Hileli vergi suçları kamu davasına tahrik salahiyeti vatandaşın mali emniyet mülahazası ile bazı kayıtlara bağlanmıştır. Maliye Müfettişleri, Hesap Uzmanları ve Muavinleri ile Defterdarlar haricinde kalan inceleme yetkisine haiz memurların tetkik neticelerine bağlı bulundukları Defterdarın mütalaası ile birlikte savcılığa bildirmeleri ve savcının muttali olacağı belli hileli vergi suçları için, alakalı Defterdarlıktan inceleme istemesi bu sebep ve mülahaza ile yerinde görülmüştür. Diğer taraftan adalet cihazının tetkikine ve yetkisine tevdi olunan hileli vergi suçları için mali cezaların tatbiki gerekli olduğu da bir fıkra halinde belirtilmiştir." şeklinde açıklanmıştır.

Görüldüğü gibi kanun koyucu bu suçlar yönünden genel usullerden ayrılma nedenini "vatandaşın mali emniyet mülahazası" yani mali güvenlik gerekçesine dayandırmıştır. Dava şartı olan mütalaanın verilmesi için süre öngörülmediğinden, yetkililer örneğin suçun zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile mütalaa vermekten de çekinemezler. Bu yollara başvurulmadan, mütalaanın dışında başka bir suçtan dava açılıp hüküm kurulması halinde, davanın erken sonuçlanması nedeni ile adil yargılamadan da söz edilemez. Sanığın belkide hakkında mütalaa verilmeyip hiç dava açılmayacak bir eylemi yönünden idarenin takdir yetkisini elinden almak, "nasıl olsa mütalaa verilir" varsayımıyla hareket etmek veya açılan davada verilen mütalaanın olaya ilişkin olup olmamasına bakılmaksızın düşme kararı vermek VUK.nin 367. maddesinde düzenlenen "mütalaa" kurumunun amacına, aykırı olacaktır. Çünkü bu suçlarda soruşturma evresinde toplanan kanıtlarla suç vasfı belirlendiği, dava açıldıktan sonra hemen hemen hiç vasıf değişikliği olmadığı için davanın hatalı açılması halinde haksız yargılamalara sebebiyet verilmesi ve davaların gereksiz yere uzamasına yol açılması nedeniyle adil yargılama ilkesine aykırılık oluşturacaktır. Bu nedenle mükellef vatandaş lehine konulan hükümler, davanın çabuk bitmesi gerekçesi ile gözardı edilemezler. Mütalaa alınmadan dosya içeriğini yansıtmayan ve usule aykırı düzenlenmiş iddianamedeki nitelemeye dayanılarak, farklı bir suç olan sahte fatura kullanma suçunun tarihi, düzenleme suçunun tarihi olarak kabul edilip zamanaşımının dolduğu dolayısı ile olumsuz muhakeme şartının gerçekleştiğinden bahisle Yargıtay tarafından davaların düşürülmesi vatandaşın mali güvenliğinin bertaraf edilmesi gibi bir durumun ortaya çıkması tehlikesini doğuracaktır.

Zamanaşımı olumsuz bir muhakeme şartı ise de açıklanan nedenlerle usulüne uygun açılmış bir dava olmadığında yani iddianamede belirtilen suçun, vergi suçu raporu ve buna uygun düzenlenmiş mütalayaa uygun olmaması nedeni ile iddianame dosya içeriğini yansıtmadığından sanığın iddianamede belirtilen suçunun zamanaşımına uğradığından bahsedilemez. Çünkü, Vergi Usul Kanununda düzenlenen sahte belge kullanma suçunun suç tarihi ile düzenleme suçunun tarihleri her zaman farklılık arzetmektedir. Bunlar birbirinden bağımsız suçlar olduğu ve birbirine dönüşmeyeceği için kullanma suçunun tarihi düzenleme suçuna, düzenleme suçunun tarihi de kullanma suçuna esas alınamaz. VUK’na göre iddianameden önce mütalaa alınması bu nedenle dava şartı kabul edilmiştir. Dava şartı gerçekleşmemiş ise CMK 223/8-son cümle gereğince soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının dosyayı vergi dairesine göndererek hangi suçtan mütalaa verildiğini sorması ve verilen mütalaya uygun dava açması, mütalaa verilmez ise, kovuşturmaya yer olmadığı kararı vermesi gerekirmektedir. Kovuşturma aşamasında mütalaaya uygun dava açılmadığı tespit edildiğinde ise henüz dava şartı gerçekleşmemiş olduğundan bu kez mahkemece durma kararı verilerek, iddianamede belirtilen suça uygun mütalaa verilip verilmeyeceğinin vergi idaresinden sorulması ve iddianamedeki suçtan dolayı sanığın yargılanmasına izin verilmesini sağlayan mütalaa alındıktan sonra yargılamaya devam edilmesi, mütalaa verilmez ise yine CMK 223/8. maddesi gereğince davanın düşürülmesi gerekmektedir.

İnceleme konusu olayda vergi idaresince iddianame düzenlenmeden önce sahte belge düzenleme suçundan verilmiş mütalaa olmadığından, mütalaa bulunan sahte belge kullanma suçu da sahte belge düzenleme suçuna dönüşemeyeceğinden kullanma suçundan verilen mütalaaya konu suç tarihi de düzenleme suçunun tarihi olarak alınamaz. Bu nedenle iddianamede anlatılan sahte belge düzenleme suçunun suç tarihinin ne olduğu bilinmemektedir. Burada yerel mahkemece sahte belge düzenleme suçuna mütalaa verilip verilmeyeceği vergi idaresinden sorularak mütalaa verilmesi halinde suç tarihinin mütalaa ve ona dayanak olan belgeye göre tespit edilmesi gerekmektedir. Düzenleme suçundan verilecek mütalaaya göre belkide suç tarihinin tamamen değişmesi ve suçun zamanaşımına uğraması söz konusu olmayacaktır.

Açıklanan nedenlerle öncelikle dava şartı olan mütalaa istenmesi, bilahare zamanaşımının değerlendirilmesi gerekmektedir. Mütalaa verilmeyipte dava şartının gerçekleşmeyeceği anlaşılırsa öncelikle bundan dolayı CMK 223/8 gereğince davanın düşürülmesi gerekir. Böylece hem gereksiz belkide haksız davalarla vatandaşların ekonomik yönden lekelenmesinin önüne geçilecek, yani ekonomik güvenliği sağlanacak hem de teknik bir konuda yanlış değerlendirme sonucu muhakeme şartının ortadan kalktığı gerekçesi ile davanın düşürülmesi nedeni ile suç işlemiş olan kişilerin yargılanmasının önünün kapatılması önlenecektir.

Bu nedenlerle sayın çoğunluğun suçun zamanaşamına uğradığı ve kovuşturma engelinin oluştuğu gerekçesi ile davanın düşürülmesi kararına katılmadığımı saygı ile arz ederim.
Yargıtay — Esas No: 2013/10618, Karar No: 2013/18708, Tarih: 08.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/10618 E.  ,  2013/18708 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 8.813 TL maddi, 10.000 TL manevi, tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı ve davacı vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacının tutuklu kaldığı süre içerisinde alamadığı aylık maaş farklarının davacı lehine neticelenen yargı kararı sonucu çalıştığı kurum tarafından ödendiğinin anlaşılması karşısında, haksız tutuklama nedeniyle davacının bizzat doğrudan yaptığı şahsi harcamalarının ve uğradığı maddi kayıpların neler olduğunun denetime olanak verecek şekilde belirlenmesi gerekirken, hükmolunan maddi tazminat miktarının ne şekilde ve hangi maddi kayıplar esas alınarak belirlendiğinin denetim olanağını kısıtlayacak şekilde resen hüküm altına alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı ve davacı vekillerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8856, Karar No: 2011/5232, Tarih: 02.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8856 E.  ,  2011/5232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.12.2008 tarih ve 2006/300 - 2008/304 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “PROGESTAN” ibareli markasının 1995/156426 no ile tescil edildiğini ve “Progestan Yumuşak Kapsül 100 mg” preparatın 1993 yılında Sağlık Bakanlığın’dan alınan ruhsat ile satışa sunulduğunu, davalının ise ithal ettiği “Cyclogeset 200 mg ve 400 mg Vaginal/Rektal Ovil” adlı prepartlarını tanıtım için bastırdığı broşürlerde müvekkiline ait markayı izin almaksızın kullandığını ve müvekkili ilacı ile davalının ithal ettiği ilacın eşdeğer olduğu yönünde gerçek dışı yanıltıcı ifadeler kullandığını, bu durumun müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, haksız rekabetin tespitine, önlenmesine, fazlaya ilişkin haklar saklı olarak şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminat, 10.000,00 TL manevi tazminat ile 5.000,00 TL itibar kaybı tazminatının davalıdan tahsiline ve karar özetinin ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, broşürün eczanelere yönelik olarak hazırlandığını ve aktif maddedeki muadilliğe işaret edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, bilirkişi raporuna mahkemece itibar edilmediği, broşürdeki bilgilerin ilaç konusunda bilgisi olmayan halk kitlesinden oluşan tüketici yanıltmasının söz konusu olmadığı zira tüketicinin reçetesiz olsa dahi en azından eczaneye danışarak ilaç aldığı ve teknik bilgiye sahip eczacıların da bu broşür ile yanıltılmış olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece itibar edilmediği açıklanan uzman bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere taraflarca satışı yapılan ilaçların etken maddeleri “progesteron” olup, aynı etken maddeyi içermelerine rağmen kullanımlarındaki format farkı ve madde miktarları açısından taraflarca satılan ilaçlar eşdeğer değildir.

Ayrıca, davaya konu broşürde yer alan “ aktif madde muadili” şeklinde bir ifadenin de farmakokinetik tanımlar içerisinde yer almadığı da konusunda uzman bilirkişi raporuyla belirlenerek, “muadil” kelimesinin broşürü okuyan kişiyi yanıltıcı bir ifade olduğu belirtilmiştir.

Ayrıca, davaya konu broşürde yer alan “ aktif madde muadili” şeklinde bir ifadenin de farmakokinetik tanımlar içerisinde yer almadığı da konusunda uzman bilirkişi raporuyla belirlenerek, “muadil” kelimesinin broşürü okuyan kişiyi yanıltıcı bir ifade olduğu belirtilmiştir.

Bu durumda mahkemece; davacı adına tescilli marka olan “progestan” ibaresinin davalı tarafça kullanılan broşürde yer almasının 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 12. maddesi kapsamında iyiniyetli bir kullanım olarak kabulü de mümkün görünmediğinden davalı eyleminin davacının marka hakkına tevacüz oluşturduğunun kabulü ile davaya konu diğer istemler ve tazminat talepleri açısından yapılacak değerlendirme sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi yerinde görülmediğinden kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.