muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19474, Karar No: 2014/3952, Tarih: 17.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/19474 E.  ,  2014/3952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Amasya İş Mahkemesi

Tarihi : 26/03/2013

Numarası : 2010/230-2013/54

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı, davalı işyerinde yükleme boşaltma elemanı olarak çalıştığı, iş akdini işveren tarafından haksız olarak feshettiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kiraz toplama zamanı kendisinden izin istediğini, ancak işlerin yoğunluğu nedeniyle kendisine izin verilmediği, sonra kullanmasının söylendiğini, buna rağmen davacının işi bırakıp gittiğini ve hakkında devamsızlık tutanaklarını tutulduğunu ve iş akdinin devamsızlık nedeniyle feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının her yıl olduğu gibi kiraz zamanı izin istediğini, davalının işlerinin yoğunluğu nedeniyle izin veremeyeceğini söylediğini ve davacının bundan sonra işe devam etmediğini beyan ettikleri, davalının esasen davacının işe devamsızlık nedenini bildiği, bu bakımdan da tutanak içeriğinin doğru olmadığı sonucuna ulaşılabileceği, davalı tanıkları ve davacı tanıklarının ifadeleri değerlendirildiğinde devamsızlık olgusunun ve tutanak içeriğinin doğrulanmadığı dikkate alındığında devamsızlık olgusunun kanıtlanmadığı ve tutanakların sonuca etkili olmayacağı kanaatine varıldığı gerekçesiyle davacının davasını kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş akdini işçinin mi işverenin mi feshettiği konusundadır.

Somut olayda, davacı 26.5.2010 günü kiraz toplamak üzere izine ayrılmak istediğini bildirmiş, ancak işveren işlerin yoğunluğu nedeniyle izin vermeyeceğini belirtmiştir. Davacı tanığı Veysel Hombaç’ın davacıdan aktardığı beyanı ile de işverenin izin vermemesi nedeniyle tartıştıkları konusu sabittir. İşverenin yönetim yetkisi kapsamında işçisine yıllık iznini ne zaman kullandıracağını belirleme yetkiside bulunmaktadır. Davacı işçi, işverenin izin vermediğini açıkça beyan etmesine rağmen, işyerini terk edip gitmiş ve daha sonra da tanıkların ortak beyanlarından anlaşıldığı üzere de kirazını toplayıp, işinin bitiminde döndüğüne işe alınmadığından bahisle davacı olmuştur. Davacının, işyerini terk etmesi üzerine davalı işveren tarafından tutulan ve dosyaya sunulan devamsızlık tutanaklarına göre 27 Mayıs 2010 tarihinden 2.Haziran 2010 tarihine kadar işe gelmediği de anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının, izinsiz olarak işyerini terk ederek ve devamında da işe gelmemek suretiyle iş akdini devamsızlık yaparak fiili olarak feshettiği sabittir. Mahkemenin, işverence, devamsızlığın sebebinin biliniyor olması nedeniyle işveren feshi yönündeki kabulü hatalı olup, bu bilgiler ışığında kıdem ve ihbar tazminatı talebi hakkında bir karar verilmesi gerekmektedir.

2- Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, her ne kadar, davacı, hiç yıllık izin kullanmadığından bahisle yıllık izin talebinde bulunmuş ise de, hem davacı hem de davalı tanıklarının ortak beyanlarından her yıl kiraz zamanı izin kullandığının anlaşılması karşısında davalının dava ve delil listesinde “sair delile” dayanmış olmasına göre 1086 sayılı HMUK gereği bu beyanın yemin delilini de kapsaması nedeniyle davalıya yemin hakkının hatırlatılarak buna göre sonuca varılması gerekmektedir.

Yine, dosya içine sunulu davacının imzasını taşıyan 27.6.2006 tarihli Bölge Çalışma Müdürlüğüne verilmiş dilekçesinde “2006 yılına ait yıllık iznimi kullanırken” diyerek 2006 yılına ilişkin yıllık izin kullandığını kabul etmiştir. Davacının bu beyanı kendisini bağlar. Bu nedenle mahkemece bu husus da gözönünde bulundurularak en azından 2006 yılında yılık izin kullandığı sabit kabul edilerek ve davalının yemin teklif edip etmemesine , yemin teklif etmişse yemin edip etmemesine göre yıllık izin konusunda yeniden bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hiç yıllık izin kullanmadığı kabulü ile karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 17.2.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24648, Karar No: 2017/35852, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/24648 E.  ,  2017/35852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1134, Karar No: 2016/1785, Tarih: 22.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/1134 E.  ,  2016/1785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, kamu alacağının borçlu şirket ortaklarından tahsil edilebilmesi için şirket hakkında yapılan takibin sonuçsuz kalması ve sonrasında şirket ortağına ödeme emri tebliği gerektiğini, borçluya ve şirketin diğer ortağına ödeme emri tebliğ edilmediğini, borçlu şirket hakkındaki yasal işlemlerin tamamlanmadığını, şirketin acz içinde olduğunun tespit edilmediğini, şikayet olunana sıra cetvelinde pay ayrılmasının doğru olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu .....'ne vergi ziyaı cezası kesilmesi üzerine, 6183 sayılı Yasa'nın 13/3. maddesi uyarınca şirket temsilcisi ...hakkında ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz kararı alınarak taşınmazına ihtiyati haciz konulduğunu, 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesi gereği alacaklarının imtiyazlı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu .....'ne vergi ziyaı cezası kesilmesi üzerine, 6183 sayılı Yasa'nın 13/3. maddesi uyarınca şirket temsilcisi ...hakkında ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz kararı alınarak taşınmazına ihtiyati haciz konulduğunu, 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesi gereği alacaklarının imtiyazlı olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, hükmün denetime elverişli gerekçe taşımadığına işaret eden Dairemizin ... tarih ve ... E., ... K. sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin.... tarih ve ... E., . K. sayılı ilamıyla, şikayet olunan Vergi Dairesi'nin borçlu şirketten olan kamu alacağı için, limited şirket olan borçlunun ortak ve yöneticilerinin sorumluluğunun, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 35 ve mükerrer 35. maddeleri ile VUK'nın 10. maddelerinde düzenlendiği, vergi dairesinin, borçlu şirketin ortak ve yöneticilerinin sorumluluğuna gidebilmesi için borçlu şirket hakkında takip yapmış olması, şirketin aciz halinde olması ve alacağın şirket malvarlığından tahsilinin mümkün olmadığının belirlenmesi ve bundan sonra, şirket ortak ve yöneticileri hakkında 6183 sayılı Yasa'nın 54. maddesi uyarınca takip yapılarak, ortak veya yöneticilerin malvarlığına haciz uygulaması gerektiği, şikayet olunan Vergi Dairesi vekili, borçlu şirket ortağı olan Metin Kapşır hakkında 6183 sayılı Yasa'nın 13 ve 14. maddelerine göre ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz işlemi uygulandığını, bu kapsamda kendisine ödeme emri tebliği de sağlandığını savunmasına rağmen mahkemece bu hususun yeterince araştırılmadığı, bu itibarla mahkemece, Vergi Dairesi'nin şirket ortağı hakkında ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz uygulaması yapıp yapmadığı varsa ihtiyati haczin kesinleşip kesinleşmediği hususu araştırılmak suretiyle, vergi dairesinin alacağının, 6183 sayılı Yasa'nın 10, 35 ve mükerrer 35. maddeleri ile Vergi Usul Kanunu'nun 10. maddesindeki koşulları taşıyıp taşımadığı da değerlendirilmek suretiyle, karar verilmesi gerektiği belirtilerek, şikayetçi yararına bozulmuştur. Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde dosya kapsamına göre; şikayet olunan Vergi Dairesi'nin kesin haczinin şikayetçinin kesin haczinden sonra olduğu gerekçesiyle, şikayetin kabulü ile, sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi'nce uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren ...gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, ... tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6784, Karar No: 2007/11526, Tarih: 04.10.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/6784 E.  ,  2007/11526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kira bedelinin indirimi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ait işyerini 09.10.2003 tarihinde aylık 2.050.000.000 TL kira bedeli ile kiraladığını, davalıdan kira bedelinin düşürülmesini istediğini ancak davalının kabul etmediği gibi 2004 yılı için aylık 2.357.500.000 TL. kira bedeli istediğini, talep edilen bedelin fazla olduğunu ileri sürerek 2004 yılı kira bedelinin aylık 1.000.000.000 TL olarak tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının özgür iradesi ile kira sözleşmesi imzaladığını, uyarlama şartlarının oluşmadığını ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamı gereğince davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 2.357.000.000 TL olarak istenen aylık kira bedelinin 1.000.000.000 TL’ye indirilmesini istemiş olup bu durumda davanın müddeabihi, davacının talep ettiği aylık indirim miktarı olan 1.357.000.000 TL esas alınarak bulunacak yıllık kira bedeli farkı olan 16.290.000.000 TL’dir. Davanın reddine karar verildiğine göre davalı taraf yararına, karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince dava değeri üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken eksik vekalet ücretine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz olunan kararın “Hüküm” başlıklı kısmının 4. bendinin 2. satırında yazılı “792,00” rakamlarının karardan çıkartılarak yerine “1.829,00” rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin harcın istek halinde iadsine 4.10.2007 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4229, Karar No: 2014/7382, Tarih: 28.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4229 E.  ,  2014/7382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Yabancı Mahkeme Kararının Tanınması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/8159, Karar No: 2016/5039, Tarih: 08.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8159 E.  ,  2016/5039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, hüküm fıkrasında sanığın soy isminin "....." yerine "......" şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

1- Sanık ...'nın 13.09.2010 tarihli suça konu "kayıp eşya bildirim formunu" diğer sanık ...'a getirdiği, sanık ...'in de kendisini ... olarak tanıtıp kayıp eşya bildirim formunu imzaladığı, ayrıca İzzet hakkında arama kayıtlarının bulunması nedeniyle, ..... kendisine ait fotoğrafları ......'a verdiği ve .....'ın da bu fotoğrafları kendisine ait nüfus cüzdanı ve sürücü belgesi üzerine yapıştırarak kullanması için sahte oluşturarak, her iki belgeyi İzzet'e verdiğinin iddia olunmasına rağmen suça konu nüfus cüzdanı ve sürücü belgesi asıllarının ele geçmemesi karşısında, aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının tespiti mümkün olmadığından bu belgeler nedeniyle resmi belgede sahtecilik suçlarının oluşmayacağı; diğer suça konu kayıp eşya formu bildirimi başlıklı belgenin ise,....'in suça konu belgeyi .....'ın getirdiğine ilişkin atfı cürüm mahiyetindeki soyut beyanları dışında sanığın mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak somut kesin ve inandırıcı delilin elde edilemediği gözetilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi;

2- Suça konu nüfus cüzdanı ve sürücü belgesi asıllarının ele geçmemesi karşısında, aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının tespiti mümkün olmadığından bu belgeler nedeniyle resmi belgede sahtecilik suçlarının oluşmayacağı, ancak ele geçen kayıp eşya formu bildirimi başlıklı belgenin öncelikle bu belgenin verildiği .... Jandarma Komutanlığı'na sorularak kayıtlarında bulunup bulunmadığı, kayıtlarında bulunduğunun tespiti halinde duruşmada incelenmemiş olması dikkate alındığında, belgede sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle, suça konu belge aslının duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatıcı nitelikte olup olmadığının kararda tartışılması ve denetime imkan verecek şekilde aslının dosya içine konulmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması;

3- Kabule göre de;

a- TCK’nun 53/3. maddesi gereğince 53/1-c bendindeki “velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

3- Kabule göre de;

a- TCK’nun 53/3. maddesi gereğince 53/1-c bendindeki “velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

b- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21242, Karar No: 2014/11097, Tarih: 13.05.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21242 E.  ,  2014/11097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 18. Aile Mahkemesi

TARİHİ :26.03.2013

NUMARASI :Esas no: 2013/30 Karar no:2013/134

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 13.05.2014 günü temyiz eden davalı A.. G.. ile vekili Av. İ.. K.. geldiler. Karşı taraf davacı İ.S. G. ile vekili gelmediler. Gelmeyen davacı vekili Av. D.. O..'un gelemeyeceğine ilişkin mazeret dilekçesi gönderdiği anlaşıldı. Vekaletnamesinde tevkil yetkisi de bulunduğundan mazereti uygun görülmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.05.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/1575, Karar No: 2024/5442, Tarih: 06.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1575 E.  ,  2024/5442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/831 Esas, 2023/815 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Tokat Aile Mahkemesinin 29.08.2023 Tarihli ve 2010/185 Esas Sayılı Ek Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen küçük ve ailesinin adresinin Merkez/Isparta olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Isparta 1. Aile Mahkemesinin 21.11.2023 Tarihli ve 2023/831 Esas, 2023/815 Karar Sayılı Kararı

Küçükler hakkındaki tedbir kararının ilk olarak Tokat Aile Mahkemesi tarafından alınmış olması ve koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının, hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulanmasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin de kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin c bendi uyarınca verilen bakım tedbirinin uzatılmasına dair kararın kaldırılması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Koruyucu ve destekleyici tedbirler” başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasının ( c ) alt bendi şöyledir:

“Bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle görevini yerine getirememesi hâlinde, çocuğun resmî veya özel bakım yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırılması veya bu kurumlara yerleştirilmesine yönelik tedbirdir.”

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Tokat Aile Mahkemesinin 16.04.2010 tarihli, 2010/185 Esas, 2010/227 Karar sayılı kararında, korunmaya ihtiyacı olan çocuklar hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince bakım tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, mahkemece 27.09.2022 tarihli ek kararıyla bakım tedbirinin uygulanmasına dair kararın eğitim-öğretim hayatının bitimine kadar uzatılmasına karar verildiği, daha sonra 29.08.2023 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Tokat Aile Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Tokat Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

06.05.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.