muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/831, Karar No: 2023/2630, Tarih: 11.10.2023

3. Değerlendirme

1. Önceki kiracı ile eski malik arasında 04.05.2010 başlangıç tarihli - 01.12.2018 bitiş tarihli kira sözleşmesinin bulunduğu, davacının kiralananı 26.09.2013 tarihinde satın alarak taşınmaza malik olduğu, davalının da önceki kiracıya ait işletmeyi devralarak taşınmazda kiracı olduğu, davalı kiracı tarafından kiralananın 25.07.2016 tarihinde boşaltıldığı bildirilerek notere teslim edilen anahtarların 04.08.2016 tarihinde davacı kiraya veren tarafından teslim alınıp 03.08.2016 tarihinde delil tespiti talebinde bulunulduğu, davacının tazminat isteminin de Mahkeme aracılığıyla yaptırdığı tespit üzerine alınan tespit raporuna dayandığı, bu itibarla somut olayda 6098 sayılı Kanun'un TBK 335 inci maddesinin uygulama yerinin olmadığı anlaşılmaktadır.

2. Kiracının, yukarıda yer verilen kanuni yükümlülüğünün ihlali halinde kiraya veren; bu yüzden uğradığı zararın tazminini kiracıdan isteyebilir. Ancak, kiracı sözleşme sınırları içinde kiralanandan yararlanması sonucu meydana gelen yıpranma ve bozulmalardan sorumlu değildir. Eş söyleyişle, kiracı sözleşmeye uygun kullanma dolayısıyla oluşan eskime ve bozulmalardan sorumlu olmayıp münhasıran kötü kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasardan sorumludur.

3. İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunun yukarıda yer verilen ilkeler çerçevesinde hazırlandığı ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, kullanım süresi ile orantılı olarak yıpranma payının dikkate alındığı da gözetildiğinde, davalının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7387, Karar No: 2019/642, Tarih: 04.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7387 E.  ,  2019/642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Çorum 1.Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.09.2017 tarih ve 2017/172 Esas, 2017/152 Karar sayılı hükme

yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın gerçekleştirdiği kabul edilen eylemin ani ve kesintili şekilde gerçekleşip, süreklilik arz etmemesi nedeniyle sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilerek, ilk derece mahkemesince 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.2. maddesine göre hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek aynı Kanunun 103/1-c.1. maddesi ile uygulama yapılması nedeniyle anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 17.04.2018 gün ve 2018/449 Esas, 2018/1076 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, 04.02.2019 tarihinde Üyeler ... ve ...'ın karşı oylarıyla ve oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy) (Karşı Oy)

KARŞI OY

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...’nin mahkumiyetine ilişkin Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26.09.2017 gün ve 2017/172 Esas, 2017/152 Karar sayılı hükmün istinaf incelemesi sonucu esastan reddine ilişkin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 17.04.2018 gün ve 2018/449 Esas, 2018/1076 Ek sayılı Kararının temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 04.02.2019 gün ve 2018/7387-2019/642 sayı ile;

Sanığın gerçekleştirdiği kabul edilen eylemin ani ve kesintili şekilde gerçekleşip, süreklilik arz etmemesi nedeniyle sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilerek, ilk derece mahkemesince 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.2. maddesine göre hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek aynı Kanunun 103/1-c.1. maddesi ile uygulama yapılması nedeniyle anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi sebebiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Sayın daire çoğunluğuyla ihtilafımız, sanığın eyleminin nitelendirilmesine ilişkindir.

5237 sayılı TCK’nın 103. maddesinde düzenlenen cinsel istismar suçu failin, çocuğun vücudu üzerinde cinsel haz isteğiyle yapmış olduğu devamlılık arz eden ve kanun tarafından korunmayan cinsel davranışlardır.

Sayın daire çoğunluğuyla ihtilafımız, sanığın eyleminin nitelendirilmesine ilişkindir.

5237 sayılı TCK’nın 103. maddesinde düzenlenen cinsel istismar suçu failin, çocuğun vücudu üzerinde cinsel haz isteğiyle yapmış olduğu devamlılık arz eden ve kanun tarafından korunmayan cinsel davranışlardır.

Kanun koyucu cinsel istismar suçunu düzenlerken, çocuk üzerinde cinsel arzuları tatmin amacıyla gerçekleştirilen vücut dokunulmazlığını ihlal eden cinsel davranışları, çocuğun yaşına göre belirlemiş, on beş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte algılama yeteneği gelişmemiş çocuklara karşı gerçekleştirilen istismarı ortaya koyan her türlü cinsel davranışı bu suç kapsamında değerlendirmiştir. Bu davranışın küçüğün rızasıyla gerçekleştirilmesiyle, cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka sebeplerle gerçekleştirilmesi arasında fark yoktur. (...... TCK özel hükümler sayfa 317)

Buna karşılık, on beş yaşından büyük olup algılama yeteneği gelişmiş çocuklar bakımından cinsel istismarın varlığı, cinsel davranışların cebir, tehdit hile ve iradeyi etkileyen başka bir nedene bağlı olarak gerçekleştirilmesi gereklidir.

18.06.2014 gün ve 6545 sayılı Yasanın 59. maddesi ile çocuğun cinsel istismarını düzenleyen TCK’nın 103. maddesine “sarkıntılık” suçuna ilişkin fıkra eklenerek istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması durumunda, ceza miktarı düşürülmüş, böylelikle istismar suçu, sarkıntılık, basit istismar ve nitelikli istismar olarak üç kısıma ayrılmıştır. Kanun koyucu sarkıntılık kavramını açıklamamış, bu durumu olayın özelliğine göre hakimin takdirine bırakmıştır.

Hukuk düzeninde suçların tanımı kanun koyucunun amacına göre belirlenmektedir.

Sarkıntılık fiili “aleniyet şartı aramaksızın basit ve nitelikli cinsel istismar/saldırı boyutuna varmayan mağdur üzerine devamlılık arz etmeyen vücuda temasın gerektirdiği ani hareketler” olarak tanımlanabilir.

Bu anlamda, eylem cinsel arzuları tatmin boyutuna varmayan ve devamlılık arz etmeyen ani, kısa süreli, vücut dokunulmazlığını cinsel amaçla ihlal eden temas gerektiren ve bir anda oluşan hareketler sarkıntılık olarak kabul edilmelidir. Eylem devam eden, mağduru hakimiyet alanına alan ve cinsel arzuları tatmine yönelik birden fazla eylemin ard arda olması durumunda, artık davranış veya eylem sarkıntılık boyutunu aşarak istismar veya saldırı olarak kabul edilmelidir.

Bu izahat ışığında somut olay incelendiğinde;

Bu izahat ışığında somut olay incelendiğinde;

Olay tarihi itibarıyle on beş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin okul dersi ile ilgili olarak yazıcıdan çıktı almak amacıyla saat 08:30 sıralarında sanık tarafından işletilen iş yerine geldiği, mağdurenin ders ile ilgili belgeleri hazırladığı sırada çikolata aldığı ve bedelini sanığa uzattığı, sanığın mağdura “paraya gerek yok sen ne kadar istersen o kadar alırım” demesi üzerine mağdurenin “bedeli ne ise o kadar al” diyerek cevap vermesi üzerine, sanığın para almayacağını söyleyerek elini mağdurenin boynundan aşağı uzattığı, göğüs bölgesine kadar sarkıttığı ve o bölgede gezdirdiği, eli mağdurun boynunda iken mağdureyi marketin başka bir tarafına götürdüğü, burada yanaklarını sıktıktan sonra öptüğü, mağdurenin korkarak kendisini çekmek suretiyle marketin ön tarafına geldiği, iş yerinden almış olduğu malzemelerin parasını vererek, yazıcının yanına giderek çıktıları almaya çalıştığı sırada sanığın tekrar gelerek mağdurenin boynuna elini atarak, diğer tarafa götürmek istediği ancak bu sırada markete başka müşterilerin gelmesi üzerine eylemine son verdiği, mağdurenin hemen okuluna giderek olayı rehber öğretmenine anlattığı; şeklindeki olayımızda sanığın eylemi sarkıntılık düzeyini aşarak cinsel istismar boyutuna varan cinsel davranışlar olup, mahalli mahkeme ve Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin kararları isabetli olduğundan onanmaları gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun bozma kararına iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/32569, Karar No: 2021/2076, Tarih: 24.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/32569 E.  ,  2021/2076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre Orman İdaresi vekilinin 24.06.2015 hakim havale tarihli ve katılma talepli dilekçesi gözetilip 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi gereğince katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan Orman İdaresinin CMK'nin 237. ve devamı maddeleri uyarınca kamu davasına katılmasına karar verilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın kimlik tespiti yapılmadan, kendisine yüklenen suç anlatılmadan, iddianame okunmadan ve yasal hakları hatırlatılmadan atılı suça yönelik savunması alınarak 5271 sayılı CMK'nin 147. ve 191/3-b. maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2-Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağına göre davaya konu ağaç kesilen yerin sanığın evvelden beri kullandığı tapusuz tarlanın bitişiğinde olması ve ağaçların tutanak tarihinden yedi gün önce kesilmiş olduğunun tespit edilmesi, mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporuna göre, suça konu yerde ağaçlar hızarla ve baltayla kesilerek yeniden tarla açmak suretiyle işgal ve faydalanma eyleminde bulunulması, dolayısıyla işgal eyleminin bulunduğu yerden ağaç kesildiğinin anlaşılması, Orman İdaresi'nce düzenlenen Tazminat hesabını içeren belgede suça konu kesilen ağaçların yakacak nitelikte olduğunun belirtilmesi karşısında sanığın 6831 sayılı Kanunun 91/1, 91/1-2. cümlesi, 91/4. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yerinde görülmeyen gerekçeyle beraatına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5168, Karar No: 2012/9281, Tarih: 08.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/5168 E.  ,  2012/9281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2011

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir nedeni olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24 ve 25. madde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve Kanunun 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedenine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

Somut olayda iş sözleşmesi davacı tarafından ücret alacaklarının ödenmemesi gerekçesiyle haklı nedenle feshedilmiştir. Haklı da olsa sözleşmeyi fesheden taraf ihbar tazminatına hak kazanamaz. İhbar tazminatının reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10324, Karar No: 2017/11980, Tarih: 14.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/10324 E.  ,  2017/11980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin elektrik abonesi olduğunu, davalının faturalarda haksız olarak kayıp kaçak bedeli tahsil ettiğini beyan ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000 TL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava emiştir.

Davalı, öncelikle davanın idari yargıda açılmasının gerektiğini ve zamanaşımı süresinin de dolduğunu, ayrıca kayıp kaçak bedellerinin tahsilinin yasal zorunluluk olduğunu beyan ederek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; 6719 sayılı kanunun 21 .maddesi ile 6446 sayılı yasanın 17 maddesinde yapılan değişiklikle kayıp kaçak bedelinin alınabileceği yasal hale getirilmiş olup 6719 sayılı yasanın geçici 20. maddesi uyarınca da yasanın açılmış olan davalara da uygulanacağı belirtildiğinden yasa değişikliği nedeni ile davacının davasının reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalının tüm, davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlıkla ilgili yargılama sırasında 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

3-) Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdir edilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdir edilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.