muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/14082, Karar No: 2007/2745, Tarih: 28.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/14082 E.  ,  2007/2745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının avukatı olarak davalının hissedarı olduğu 963 parsel sayılı taşınmaz için tapu iptali tescil ve tenkis davası açtığını, ücret sözleşmesi gereğince de taşınmazın kesin değeri üzerinden "yükselmesi ve alçalması da nazara alınarak" % 10 avukatlık ücretinin ödeneceğinin kararlaştırıldığını,dava ile ilgili görevini eksiksiz yerine getirdiğini, ancak davalının kendisini azlettiğini ve ücretini de ödemediğini,aleyhinde başlattığı icra takibine de haksız itiraz ettiğini ileri sürerek itirazının iptali ile %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya sözleşmedeki kararlaştırılan miktardan fazla ödeme yaptığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabülüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde; Mahkemece davacı avukat tarafından görev tam ifa edilmiş olduğundan vekalet ücreti, aralarında yapılan sözleşmeye göre hesaplanıp davalıdan tahsil edilen miktar indirilerek ayrıca KDV’de ilave edilip bulunan miktar üzerinden karar kurulmuştur. Anayasanın 73. maddesi gereğince 2006/14082-2007/2745

"Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir, kaldırılır" düzenlemesini içermekte olup, öğreti ve uygulamada verginin yasallığı ilkesi olarak adlandırılan bu ilke vergi, resim, harç ve benzeri kamusal erke dayalı bütün yükümlülüklerin yasayla düzenlenmesi zorunluluğunu öngörmektedir. Vergi yükümlülüğünün konusu, yükümlüsü matrahı ve oranı gibi unsurların yanında vergiden doğan ödev ve usul ilişkilerinin de yasayla düzenlenmesi gereği anılan hükmün zorunlu sonucudur. 1136 sayılı Avukatlık yasasında avukatlık ücretinin belirlenmesinde ayrıca KDV alınacağına dair bir hüküm getirilmemiştir. 4.12.2002 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 21. maddesi ile bu tarifede yer ... ücretlere 3065 sayılı yasa hükümleri gereği katma değer vergisi ayrıca ilave edilir düzenlemesi getirilmiş isede, bu düzenleme verginin yasallığı ilişkisine aykırıdır. Böyle olunca KDV istenemez. Bu nedenle icra takibi sırasında talep edilen vekalet ücreti alacağına KDV eklenmesi, eklenen KDV yede karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince sair temyiz itirazlarının reddine, 2 bent gereğince temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 28.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10814, Karar No: 2017/4839, Tarih: 12.06.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/10814 E.  ,  2017/4839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili hakkında ... 31. İcra Müdürlüğünün 2013/3152 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, takip dayanağının 300.000 TL bedelli bono olduğunu, müvekkilinin davalıya herhangi bir borcunun olmadığını ileri sürerek müvekkilinin borçlu olmadığının tespiti ile davalının %40 oranında tazminat ile mahkumiyetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendisinden sadır imzası ikrar edilmiş bir bono ile borçlu olduğunun sabit olmasına rağmen borçlu davacının haksız ve dayanaksız herhangi bir yazılı belgeye dayanmayan menfi tespit davasının kabulünün mümkün olmadığını belirterek haksız ve mesnetsiz olarak açılan davanın reddini istemiştir

Mahkemece davacı tarafın 11/06/2014 tarihinde ve 24/09/2014 tarihinde davayı takip etmemesi nedeniyle iki kez HMK 150.maddesi gereği dosyanın işlemden kaldırıldığı, davacı vekilinin 17/03/2016 tarihli duruşmaya gelmediği ve mazeret bildirdiği ancak davacı vekilinin 19/11/2015, 19/03/2015, 24/09/2014, 11/06/2014 tarihlerinde de duruşmaya katılmadığı ve davanın 11/06/2014 ve 24/09/2014 tarihlerinde HMK 150 maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına karar verildiği belirtilerek davacı vekilinin mazeretinin reddine ve HMK 150/6. Maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş,hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 12/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8921, Karar No: 2014/6544, Tarih: 03.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/8921 E.  ,  2014/6544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/02/2013 tarih ve 2010/133-2013/109 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "FERRERO ROCHER" markası taşıyan ürünlerinde orjinal ve kendine özgü ambalaj tasarımları kullandığını, bu markaya ait ambalaj kompozisyonlarının ilk kez müvekkili tarafından tasarlandığını, "FERRERO ROCHER" markası taşıyan ürünlerle iltibas yaratmak için yıllardır çalışan davalının oval ambalaj şeklini de müvekkilinin ürün ambalajlarından kopyaladığını, dava konusu markanın davalının açık kötüniyeti nedeniyle hükümsüz kılınması gerektiğini, davalının markasını tescilli olduğu şekilde değil müvekkili ürünleri ile iltibas yaratacak şekilde kullandığını ileri sürerek, haksız rekabetin tespitini, önlenmesini, sonuçlarının ortadan kaldırılmasını, davalının "ŞÖLEN DIAMOND + oval pralin kutu şekil" markasının hükümsüzlüğünü ve kararın ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu tasarımın davacı adına tescilli olmadığını, müvekkilinin kullandığı tasarımların ise tescilli olduğunu, taraf ürünleri üzerinde farklı markalar bulunmasının karıştırılma ihtimalini ortadan kaldırdığını, endüstriyel tasarıma dayalı olarak marka hükümsüzlüğü talep edilebilmesi için tasarımın tescilli olması gerektiğini, davacının öncelikli hak sahibi olduğunu ispat edemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi görüşü ve dosya kapsamına göre, davalı adına tescilli marka ile davacının tanınmış ve aleniyet kazanmış markasının ortalama tüketici bakımından karıştırılmaya sebebiyet verecek derecede benzediği, davalının davacının markasına kötüniyetli yaklaşımda bulunduğu, ancak davalının kullanımının tescil ve hakka dayalı olup haksız rekabet teşkil etmediği, ambalaj tasarımının anonim hale geldiği yönündeki sektör bilirkişisi görüşüne itibar edilmediği, davacı taraf yararına 556 Sayılı KHK'nın 42. maddesi atfı ile 8. maddesi uyarınca hükümsüzlük koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davalının 2007/51508 nolu "ŞÖLEN DIAMOND" şekil markasının iltibas yaratıp kötüniyetli tescil olduğundan hükümsüzlüğüne, haksız rekabete ilişkin talebin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi koşulunun gerçekleşmiş bulunmasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11701, Karar No: 2012/32166, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/11701 E.  ,  2012/32166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda;

Sanığın okulun karşısındaki ... bayii önünde kendisini bu işyeri sahibi olduğu görüntüsünü vererek yaşı küçük mağduru, okuluna göderken görüp durdurduğu, mağazayı göstererek, "dükkanda kimse yok, ilerdeki marketin yanında bulunan elektrikçide bir paket ve 170 TL alacağım var, onları alıp gelinceye kadar telefonun bende kalsın geldiğin de telefonu alırsın" diyerek rehin olarak da mağdurun üzerindeki cep telefonunu aldığı, mağdurun belirtilen yere gittiğinde elektrikçi olmadığını, tekrar döndügünde de sanığın ortadan kaybolduğunu gördüğü, bu itibarla sanığın yaşı küçük çocuğun büyüklere saygı ve terbiye anlayışını kötüye kullanıp, bir yere gönderip rehin olarak cep telefonunu almak eylemi neticesinde dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargılama sürecinin kanuna uygun olarak yapıldığı; aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı; vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı; eyleme uyan suç tipi ile artırma ve indirme nedenleri tartışılarak yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın, sabıkalarının çokluğu karşısında ceza tayin olunurken alt sınırdan uzaklaşılması isabetli ise de, işlemiş olduğu dolandırıcılık suçunda, müştekinin uğramış olduğu 130 TL zararın suç tarihi itibariyle paranın satın alma gücü de dikkate alındığında hafif olduğundan hak ve nesafet kuralları gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2-Adli para cezalarının 5083 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Adli para cezalarının 5083 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12121, Karar No: 2019/4560, Tarih: 04.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/12121 E.  ,  2019/4560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/4, 31/3, 62, 50/3, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin (50/1-a) gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

2- Tayin olunan sonuç adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında infazı kısıtlayacak şekilde aylık taksit tutarının belirlenmesi suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. bendinin çıkarılarak yerine “Suça sürüklenen çocuğa verilen 3 ay 10 gün hapis cezasının suça sürüklenen çocuğun kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/3. ve TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 100 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ibaresinin eklenmesi, yine hükmün 5. bendinde bulunan “200’er TL'lik” ibaresinin hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 04/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35950, Karar No: 2017/3389, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/35950 E.  ,  2017/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23613, Karar No: 2018/1741, Tarih: 20.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/23613 E.  ,  2018/1741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın istenilen masrafları yatırması nedeniyle mahkemece temyizin reddine dair ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mal beyanında bildirilmeyen taşınmaz hissesinin değeri belirlenerek, diğer hacizlerden sonra bu borca yetecek meblağ kalıp kalmayacağının tespiti gerekirken, eksik kovuşturmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10544, Karar No: 2013/7990, Tarih: 29.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/10544 E.  ,  2013/7990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK nın 85/1, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile Mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in hafif virajlı ve sollama yasağı olduğuna ilişkin yol şerit çizgileri ve işaret levhası bulunmayan caddede, otomobil ile seyredip önündeki aracı solladığı sırada, sola doğru 6 metre sürtünme izi ile kayıp karşı yönden gelen araçların şeridine geçip, karşı yönden gelen temyize gelmeyen sanık ... ın kullandığı otomobille çarpışarak geriye doğru kayıp duruşa geçtiği olayda; bilinçli taksir koşullarının bulunmadığı ve yine dosya kapsamı da göz önüne alındığında, hükme esas alınan 09.11.2009 tarihli bilirkişi heyet raporu ile mahkemenin takdir ve değerlendirmesinin oluş ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet Savcısının bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine; sanık müdafinin eksik incelemeye dayalı hüküm kurulduğuna, ceza miktarına, erteleme ve paraya çevirme hükümleri ile takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA; 29.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6964, Karar No: 2020/7222, Tarih: 15.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/6964 E.  ,  2020/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : İstanbul 7. İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından vefat eden sigortalının hak sahibi eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle maddi tazminat istemlerinin kabulüne, manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne dair verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurularının değerlendirilerek esastan reddine dair karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesince verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olmadığından istinaf mahkemesince temyiz talebini ek karar ile reddedildiği, davacı vekilinin iş bu ek kararı temyiz etmediği, davalı vekilinin temyizinin ise sürede olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: müvekkillerinin eşi ve babaları olan ...'un davalı işverende şoför olarak çalışmakta iken 14/08/2013 tarihinde kalp krizi geçirerek vefat ettiğini, söz konusu olayın iş kazası olup, müteveffanın eşi ve çocuklarının destekten yoksun kaldıklarını, maddi sıkıntı ve manevi üzüntü içinde olduklarını beyanla davacı eş lehine 3.000 TL, çocukların her biri lehine 2.000 TL maddi tazminat ile yine davacı eş lehine 50.000 TL ve çocukların her biri lehine 40.000 TL manevi tazminatın davalıdan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesi ile müvekkili hak sahibi eş için maddi tazminat istemini neticeten 107.847,31 TL’na, çocuk ...için 7.582,56 TL’na, çocuk İremnur için ise 30.612,84 TL’na artırmış, maddi tazminat taleplerine kaza tarihinden faiz işletilmesine yönelik dava dilekçesindeki talebini tekrar etmekle beraber; manevi tazminat istemleri için dava tarihinden itibaren faiz işletilmesini talep ederek faiz istemini daralttığı anlaşılmıştır.

II-CEVAP:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle: davacının müvekkili işyerinde çalışmakta iken 14/08/2013 tarihinde paydos saatine yakın dinlendiği esnada kalp krizi geçirerek vefat ettiğini, meydana gelen bu olayda müvekkili şirketin kusuru bulunmadığını, davacıların maddi ve manevi tazminat taleplerinin hiçbir haklı dayanağı olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

II-CEVAP:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle: davacının müvekkili işyerinde çalışmakta iken 14/08/2013 tarihinde paydos saatine yakın dinlendiği esnada kalp krizi geçirerek vefat ettiğini, meydana gelen bu olayda müvekkili şirketin kusuru bulunmadığını, davacıların maddi ve manevi tazminat taleplerinin hiçbir haklı dayanağı olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece; “Maddi tazminat talepleri yönünden davanın kabulü ile Davacı eş... için 107.847,31 TL'nin, davacı çocuk ... için 7.582,56 TL'nin ,Davacı çocuk İrem Nur için 30.612,48 TL'nin kaza tarihi olan 14.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine, manevi tazminat talepleri yönünden davanın kısmen kabulü ile; davacı eş... için 25.000,00 TL'nin, davacı çocuk ... için 20.000,00 TL'nin ve davacı çocuk İrem Nur için 20.000,00 TL'nin kaza tarihi olan 14.08.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine,” şeklinde karar vermiştir..

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI