muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/22199, Karar No: 2024/6614, Tarih: 09.05.2024

(6) Birden fazla kişinin paydaş olduğu eşya ile ilgili olarak, sadece suça iştirak eden kişinin payının müsaderesine hükmolunur.” şeklinde hükümlere yer verilmiştir.

TCK’nın 54 üncü maddesinde esasen suçta kullanılan suça tahsis edilen veya suç işlemek için hazırlanan eşyanın bir güvenlik tedbiri olarak devlete geçirilmesi, bir başka deyişle müsaderesi ifade edilmektedir.

Ceza hukukunda çok eski devirlerden beri uygulanan bir müeyyide türü olarak hemen hemen bütün hukuk düzenlerinde rastlanmakta olan müsadere işlenen bir suçtan dolayı belirli kanuni şartlar altında kişinin bir şey üzerindeki mülkiyet hakkına son verilerek mülkiyetin kamusal karakter taşıyan bir teşekküle geçmesini sonuçlayan bir yaptırımdır.

Bir başka deyişle müsadere suçun icrasında kullanılan, suçun işlenmesine tahsis edilen veya suçun işlenmesinden meydana gelen eşya ile suç işlemek suretiyle veya suç işlemek dolayısıyla elde edilen malvarlığı değerlerinin failin elinden alınarak devletin mülkiyetine geçmesini sağlayan bir ceza hukuku yaptırımıdır. Suç teşkil eden fiille bir bağlantı halinde bulunan bu malvarlığı değerlerinin failin, bazı koşulların gerçekleşmesi halinde de üçüncü kişinin elinden alınmasına yol açan müsadere kurumunun amacı öncelikle suçların işlenmesini önlemektir.

Müsadere yaptırımının uygulanabilmesi için ilk şart kasten işlenen bir suçun varlığıdır. Bunun yanı sıra işlenen suç ile müsadereye konu eşya veya malvarlığı değerleri arasında bir ilginin de bulunması gerekir.

Türk Ceza Kanununda müsadere eşya müsaderesi (TCK madde 54) ve kazanç müsaderesi (TCK madde 55) olmak üzere ikili bir ayrım çerçevesinde düzenlenmiştir.

Eşya müsaderesi suçun işlenmesinde kullanılan veya suçun işlenmesine özgülenen, suçun işlenmesinden meydana gelen veya niteliği itibariyle kamu güvenliği, kamu sağlığı veya genel ahlak açısından tehlikeli olup suçta kullanılmak üzere hazırlanan eşyanın mülkiyetinin, eşyanın ortadan kaldırılması, elden çıkarılması, tüketilmesi veya müsaderesinin başka surette imkansız kılınması halinde bu eşyanın değeri kadar para tutarının devlete geçmesini amaçlayan bir güvenlik tedbiridir.

TCK 54 ve devamı maddeleri uyarınca müsadere kararı, suçun işlenmesinde kullanılan eşyanın yanında ayrıca, suça tahsis edilen ve suçtan meydana gelen eşyalar hakkında verilebilecektir. Bu bakımdan, suçun işlenmesine tahsis edilen eşyalar da müsadereye tabidir.

“Tahsis” kelimesi sözlükte, bir şeyi bir kimseye veya bir yere ayırma, “tahsis etmek” ise ayırmak, özgülemek anlamlarına gelmektedir. Suçun işlenmesinde kullanılan eşya genellikle kısa süreli ve geçici bir amaçla kullanılırken suça tahsis edilen eşyada bir süreklilik ve devamlılık söz konusudur.

“Tahsis” kelimesi sözlükte, bir şeyi bir kimseye veya bir yere ayırma, “tahsis etmek” ise ayırmak, özgülemek anlamlarına gelmektedir. Suçun işlenmesinde kullanılan eşya genellikle kısa süreli ve geçici bir amaçla kullanılırken suça tahsis edilen eşyada bir süreklilik ve devamlılık söz konusudur.

Müsadere hükümleri uygulanırken uyulması gereken “Orantılılık İlkesi” ya da “Müsaderenin Hakkaniyete Aykırı Olmaması İlkesi” uyarınca işlenen suç ile uygulanacak yaptırım arasında haklı bir oran ve denge bulunmalıdır. Sanık aleyhine hakkaniyete aykırı olacak ölçüye varacak şekilde müsadereye hükmedilemeyecektir. Ancak “orantılılık ilkesi” yalnızca suçta kullanılan eşya bakımından kabul edilmiştir. Yoksa; suçun işlenmesine tahsis edilen, suçtan meydana gelen eşya ile üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan eşya açısından orantılılık ilkesi geçerli olmayacaktır.

Nitekim orantılılık ilkesinin yalnızca suçta kullanılan eşya bakımından uygulanacağı ve suçun işlenmesine tahsis edilen eşya bakımından geçerli olmayacağı hususu, TCK'nın 54 üncü maddesinin 3 üncü fıkrasında yer alan "suçta kullanılan eşyanın müsadere edilmesinin işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve bu nedenle hakkaniyete aykırı olacağı anlaşıldığında, müsaderesine hükmedilmeyebilir." ifadesiyle açıkça hüküm altına alınmıştır.

Tüm bu açıklamalar çerçevesinde; sanığın resmi olarak noter satışıyla henüz üzerine almadığı ancak fiilen satın aldığını beyan ettiği 21 FN 027 plaka sayılı aracın suçta kullanıldığı gerekçesiyle TCK'nın 54 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmişse de; söz konusu aracın doğrudan suçun işlenmesinde kullanılmadığı, sadece sanıkları bir yerden bir yere götüren vasıta konumunda bulunduğu, ayrıca uygulanan müeyyidenin işlenen suça nazaran ağır nitelikte olduğu, TCK'nın 54 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan hakkaniyet ve orantılılık ilkelerine aykırılık içerdiği gözetildiğinde söz konusu 21 FN 027 plaka sayılı aracın müsaderesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A.Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hükümler yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2023/30 Esas, 2023/73 sayılı Kararında sanıklar ... ve ... müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B.Sanık ... hakkında müsadereden kurulan hüküm yönünden

B.Sanık ... hakkında müsadereden kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle sanık ... müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.05.2023 tarihli ve 2023/30 Esas, 2023/73 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6869, Karar No: 2011/727, Tarih: 15.02.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/6869 E.  ,  2011/727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine ve özellikle iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden bilgilerine başvurulan ve hükme dayanak yapılan uzman bilirkişi raporunun niteliği, içeriği ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre, dava konusu edilen ve bilirkişi raporunda (A), (B) ve (C) harfleri ile gösterilen muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmayıp davalı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ne var ki, gerek eski Medeni Kanun ve gerekse sonradan yürürlüğe giren Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre arz üzerindeki bütünleyici parça nitelikli muhtesatların mülkiyetinin arzın mülkiyetine tabi olduğu gözetildiğinde, sadece muhtesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmekle yetinilmesi gerekirken, mülkiyet olgusu doğuracak biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde ise de, yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden, hüküm yerinin ikinci fıkrasından “….mülkiyetinin davacı şirkete ait olduğunun…..” sözlerinin çıkarılmasına, yerine “…niteliğindeki muhdesatların davacı şirket tarafından meydana getirildiğinin...” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin ödenen 667,90 TL harcın istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine, 15.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9671, Karar No: 2015/1913, Tarih: 23.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/9671 E.  ,  2015/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA KONUSU : .............. Köyünde bulunan ve bilirkişi raporuna ekli krokide (A, B, C, D, D1, E, E1, E2, F, G, H, İ, J, K, L) ile gösterilen taşınmazlar

Taraflar arasındaki Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkin davadan dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükme yönelik temyiz itirazları hakkında; Dairemizin 14/04/2014 gün ve 2014/1165 - 2014/4411 sayılı ilâmıyla kısmen onama-kısmen bozma kararı verilmiş, süresi içinde davacı ... ve arkadaşları tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme incelemesi yapılabilmesi için;

Antalya İli, ..............köy Köyünde 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5831 sayılı Kanunun 9. maddesi ile eklenen geçici 8. maddesi uyarınca yapılıp 19/07/2013 ilâ 19/08/2013 tarihleri arasında ilân edildiği anlaşılan ek kadastro sırasında; dosya arasında bulunan ve Kadastro Teknisyeni Ali Duman ile Harita Mühendisi ................. tarafından hazırlanan 14/05/2013 tarihli rapora ekli krokide (A, B, C, D, D1, E, E1, E2, F, G, H, İ, J, K, L) ile gösterilen taşınmazlar hakkında kadastro tutanağı tutulup tutulmadığı sözü edilen bilirkişi krokisi gönderilerek Kadastro Müdürlüğünden sorulması, şayet davaya konu taşınmazlar hakkında kadastro tutanağı düzenlenmiş ise, bu taşınmazların kadastro tespit tutanaklarının kesinleşme durumlarını gösterir şekilde onaylı örnekleri ile kadastro paftasının dosya arasına konulması,

İade kararı ile ilgili kurum tarafından yazılacak cevabi yazı ve varsa ekindeki belgeler bizzat mahkeme hâkimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin yukarıda belirtilen eksikliklerin bütünü ile yerine getirilmesinin sağlanması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 23/03/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8210, Karar No: 2012/584, Tarih: 23.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/8210 E.  ,  2012/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

VEKİLİ . Av. ...

VEKİLİ : Av. ...

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/03/2010 tarih ve 2008/422-2010/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının İtalya/İzmir arası yeni cila makinesi ve ikinci el cila kurutma makinesinin taşınması işini üstlendiğini, bu bağlamda yeni cila makinesinin supalan şeklinde, yani İzmir Alsancak Gümrüğünde gümrük sahasında araçtan indirilmeden tır üzerinde kontrolü yapılıp müvekkiline teslim edileceğinin, ikinci el makinelerin işlemlerinin ise İzmir/Sasalı Gümrüğünde yapılmasının kararlaştırıldığını, ancak davalının hatalı olarak Sasalı Gümrügüne yeni makineyi indirip antrepoya koyduğunu, eski makineyi ise Alsancak Gümrüğüne götürdüğünü, bu nedenle davacının makineleri doğru yerlere yönlendirmek için ek navlun, antrepo, gümrükleme bedeli olarak 2.160,18 TL ödemek zorunda kaldığını, ayrıca davalının makine aksamını eksik teslim ettiğini, yeni makinenin yatırım teşvik kapsamında olması nedeniyle KDV'den muaf olduğunu, sonradan eksik parçayı getirmekle 1.838,92 TL KDV ödediklerini, yine makine aksamının eksik teslim edilmesi nedeniyle kurulumunun yapılamadığını, sonradan bu eksikliğin giderilmesi sonucu 45 gün sonra faaliyete geçirildiğini, bu süre zarfında kârdan mahrum kaldıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 10.000 TL'nın davalıdan reeskont faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya sundukları fiyat teklifinde varış yerinin İzmir Gümrüğü olarak belirtildiğini, karşı tarafın talimatları doğrultusunda işlem yapıldığını, yükleme ve boşaltmadan müvekkilinin sorumlu olmadığını, yüklemenin gönderen tarafından yapıldığını ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının 28.04.2008 tarihli yazısında yeni makinenin supalan işlemi göreceğinin belirtildiği, ancak davalı tarafından bu işlem yapılmayarak davacının zarara uğratıldığı, bu durumda davalının, davacının yapmak zorunda kaldığı masrafları ve yoksun kaldığı kârı CMR 28. maddeye göre ödemesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 1.808,62 TL KDV, 2.160,18 TL antrepo, yükleme, naklime masrafı, 6.000,90 TL kar kaybı olmak üzere 9.969,70 TL'nın dava tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

.../...

2010/8210

2012/584

S.2

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

.../...

2010/8210

2012/584

S.2

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olup, uyuşmazlık davalı taşımacının eksik teslim edilen makine aksamından dolayı kar mahrumiyetinden ve bu eksik parçanın davacı tarafından sonradan getirtilmesi nedeniyle ödemiş olduğu KDV’den sorumlu olup olmayacağı noktasında toplanmaktadır. Mahkemece, yukarıda belirtilen gerekçelerle davacının bu kalem istemlerinin de kabulüne karar verilmiştir. Oysa, davalı taraf ikinci bilirkişi raporuna itirazında, iki rapor arasında çelişki bulunduğunu, bu çelişkiler giderilmeden hüküm kurulduğunu, yüklemeden davalının sorumlu olmadığını belirtmiştir. Gerçekten ilk bilirkişi raporunda, davacının ithal ettiği cilalama makinesinin teşvik kapsamında getirtildiği, KDV’den muaf olduğu, sonradan getirtilen parça içinde vergi ödenmeyeceği, davacının bu miktarı mahsup talebinde bulunabileceği, ayrıca davalının teknik olarak makine parçasının eksik teslim edilip edilmediğini bilemeyeceği belirtilmiş, ikinci raporda ise bu hususlara değinilmeden davalının sorumluluğu kabul edilmiş, mahkemece de bu çelişkili raporlara dayanarak hüküm tesis edilmiştir.

Bu itibarla mahkemece, içinde gümrük konusunda uzman bir bilirkişinin de bulunduğu yeni bir heyetten rapor alınarak, yukarıda anlatılan uyuşmazlık konularına ilişkin çelişkiler giderilip, sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

26/01/2012 KLY
Yargıtay — Esas No: 2010/17662, Karar No: 2011/18464, Tarih: 14.11.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/17662 E.  ,  2011/18464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :25.05.2010
Yargıtay — Esas No: 2024/9911, Karar No: 2024/12445, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9911 E.  ,  2024/12445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/585 E., 2024/253 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı asıl işverenden ihale alan alt işverenler nezdinde ambar elemanı olarak çalıştığını, gerçekte davalının asıl işçisi olduğunu, satın alma ve malzeme yönetimi biriminin bir bütün olduğunu, ambar hizmetinin bölünmesinin mümkün olmadığını, hizmet alım sözleşmelerinin muvazaa nedeniyle geçersiz olduğunu ileri sürerek müvekkilinin ilk işe girdiği tarihten itibaren davalının işçisi sayılması gerektiğinin tespitine ve davalının taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlandırılarak ücret farkı ve ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili İdarenin malzeme ambarları iş ve işlemleri hizmet alımı işi için 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’na göre ihaleye çıktığını, verilen işin yardımcı iş olduğunu, davacının ihale alan firmanın çalışanı olduğunu, muvazaa iddialarının haksız olduğunu, alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili İdarenin malzeme ambarları iş ve işlemleri hizmet alımı işi için 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’na göre ihaleye çıktığını, verilen işin yardımcı iş olduğunu, davacının ihale alan firmanın çalışanı olduğunu, muvazaa iddialarının haksız olduğunu, alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 22.09.2020 tarihli ve 2016/1487 Esas, 2020/538 Karar sayılı kararı ile; yapılan yargılama, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davacının davalı işveren bünyesinde alt işveren şirketler nezdinde çalıştığı, davacının ambar işçisi olarak işletme ambarlarına gelen her türlü hammadde, mal ve malzemelerin ambara giriş, kayıt ve tesellüm işlemleri ile işletmenin personeli tarafından yapılan raflama, stoklama, yerleştirme, ambar göz kartlarına işlenmesi, ambara gelen soda vb. malzemelerin fabrikalara dağıtım işlemleri işinde çalıştığı, davacı işçinin yetkili asıl işveren işçisi mühendislerin idare ve denetiminde olduğu, yaptığı işin asıl işin bir bölümü olduğu, emir ve talimatları asıl işverenin yetkili mühendis amirlerinden aldığı, alt işverenin asıl işverenden bağımsız ayrı bir organizasyon gerçekleştirmediği, çalışanların sevk ve idaresinde herhangi bir fonksiyonunun olmadığı asıl işveren alt işveren ilişkisinin ve yapılan sözleşmenin muvazaaya dayalı olduğu, hesaplama dönemi itibarıyla sendikaya üyeliği olmayan davacının fark ücret talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin 27.12.2022 tarihli ve 2020/3439 Esas, 2022/4455 Karar sayılı kararı ile; davalı işyerinde bor ve türevi cevherlerin çıkarılıp üretilerek satışa hazır hâle getirilmesi işi yapıldığı, maden çıkarma, üretme ve satışa hazır hâle getirme süreci bir bütün olarak değerlendirildiğinde anılan depolama bölümlerinin asıl işin ayrılmaz bir parçası olduğu, belirtilen depolama işlemleri gerçekleşmeksizin maden çıkarma, üretme ve satışa hazır hâle getirme sürecinin yürütülmesinin mümkün olmadığı, ayrıca bu işler uzmanlık gerektiren bir iş de sayılamayacağından temelde alt işverene verilmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’na (4857 sayılı Kanun) uygun düşmediği, davalıya ait işyerinde yapılan asıl iş dikkate alındığında ana üretim girdisi olan madenin ve yan üretim girdisi olan ambalaj malzemesi gibi malzemelerin işyeri bina ve bölümleri arasında forkliftlerle taşınması, istiflenmesi ve depolanması işlerinin asıl işin uzmanlık gerektirmeyen bir parçası niteliğinde olduğu, bu işlerin asıl işe yardımcı işler olarak kabul edilmesi gerektiği, davalı ile davacının işçisi olarak çalıştığı dava dışı Şirket arasında muvazaa bulunduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 07.06.2023 tarihli ve 2023/4203 Esas, 2023/8728 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen keşif kararı gereğince iki kişilik bilirkişi heyeti ile birlikte mahallinde yapılan inceleme neticesinde bilirkişilerce düzenlenen raporda davalı işletmede yer alan ambar bölümünün satın alma ve malzeme yönetimi birimi içinde yer aldığı ve birimin ayrılmaz parçası olduğu, burada yapılan işlerin asıl iş niteliğinde olduğu ve yardımcı iş kabul edilemeyeceği, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu yönünde görüş bildirilmiş ise de söz konusu raporun yetersiz ve hükme esas alınamayacak nitelikte olduğu, davacının yaptığı işin asıl iş kapsamında olup olmadığı hususunda içerisinde endüstri mühendisi bilirkişinin de yer aldığı yeni bir bilirkişi heyeti marifetiyle teknik yönden detaylı ve somut şekilde inceleme yapılarak muvazaa olgusunun bulunup bulunmadığı noktasında kapsamlı biçimde değerlendirme yapılıp bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde sonuca gidilmesini hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar