muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4500, Karar No: 2017/2709, Tarih: 10.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4500 E.  ,  2017/2709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte belge düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında, her takvim yılının zincirleme biçimde işlenmiş birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, anılan suçlarla ilgili ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, eylemin tek suç kabulü ile yazılı şekilde karar verilmek sureti ile eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluğunun infaz aşamasında gözetilmesi ve gerekçeli karar başlığında yazılan suç tarihinin 22.11.2005 ve 04.01.2006 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan sanık hakkında 2005 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle beraat hükmünün ve 2005-2006 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek suçundan kurulan hükümde toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle mahkumiyet hükmünün ONANMASINA, 10.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5923, Karar No: 2008/6547, Tarih: 28.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/5923 E.  ,  2008/6547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2008

Davacı, 4.4.2001-27.6.2006 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 27.6.2006 tarihli tahsis talebine istinaden yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün  davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 4.4.2001-27.6.2006 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 1.7.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin reddine karar verilmiştir.

Hükmün  davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 4.4.2001-27.6.2006 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 1.7.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin reddine karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde  zorunlu Bağ-Kur  sigortalılığı için  esnaf sicili veya kanunla  kurulu  meslek kuruluşu kaydı aranırken  20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren  2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı  Yasa'nın  24. maddesi değiştirilecek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için  gelir vergisi  mükellefi olması şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden  muaf olanlar  için meslek kuruluşuna kayıtlı  olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı  Yasa ile 24. madde  değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması  yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur   sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden muaf olanlar için  esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.  Somut olayda; Davacının Cihanbeyli Vergi Dairesi'ndeki kaydı nedeniyle 14.12.1982 tarihinde kayıt ve tescil edildiği, 1.4.1981-4.4.1994 tarihleri arasında aralıklı olarak vergi kaydının, 20.12.1983-12.8.2005 tarihleri arasında oda kaydının, 27.9.1994-14.8.2005 tarihleri arasında da Esnaf ve Sanatkarlar sicil kaydının bulunduğu, Kurum kayıtlarına göre de, 5458 sayılı Yasa'dan yararlanarak prim borçlarını ödediği, askerlik borçlanması da yaparak 27.6.2006 tarihinde de yaşlılık aylığı bağlanması için talepte bulunduğu davalı Kurumca davacının 1999 yılında 51, 2000 yılında 159, 2001 yılında 93 gün 506 sayılı Yasa'ya tabi zorunlu sigortalı olarak çalıştığının öğrenilmesi üzerine 20.4.1982-9.11.1999, 26.4.2000-16.11.2000 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olduğu süreler ve vergi kaydı gözetilerek  sigortalı olarak kabul edildiği dosya kapsamı ile bellidir. Yapılan yargılama sonunda, 1479 sayılı Yasa'nın 3.4.2001 tarihinde geçerli olan 24. maddesi gereğince davacının yeniden Bağ-Kur sigortalısı sayılabilmesi için vergi mükellefiyeti olma şartı arandığından bu tarihte vergi kaydı olmayan davacının Bağ-Kur sigortalısı olamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının vergi kaydının olmadığı dava konusu sürede devam eden oda ve sicil kayıtları nedeniyle Bağ-Kur zorunlu sigortalısı sayılıp sayılamayacağı noktasındadır.

Uyuşmazlık, davacının vergi kaydının olmadığı dava konusu sürede devam eden oda ve sicil kayıtları nedeniyle Bağ-Kur zorunlu sigortalısı sayılıp sayılamayacağı noktasındadır.

24. maddede yapılan  değişiklikler, değişiklikten önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların, sigortalılıklarına son vermemekte, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihler de Bağ-Kur'a yeni kayıt ve tescil edilecekler için yeni düzenlemeler öngörmektedir. Tersinin kabulü kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki bu durumun kabulünün yasaca ve hukukça mümkün olmadığı ortadadır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 23.5.2001 gün ve 2001/420 Esas,-2001/430 Karar ve 26.9.2001 gün ve 2001/567 Esas-628 Karar sayılı  kararlarıda bu yöndedir. Davacının 20.4.1982 tarihinden başlayan ve devam eden sigortalılığında oda ve sicil kayıtları da dikkate alınarak bu kayıtların sona erdiği tarihine kadar Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiği açıktır.

Yapılacak iş; yukarıda açıklanan ilkeler gözetilerek ve  davacının talebi de dikkate alınarak davacının devam eden oda ve sicil kayıtları ile bu kayıtların tarihlerine göre 4.4.2001-27.6.2006 tarihleri arasında yaptığı prim ödemesi de dikkate alınarak yasa gereği sigortalı sayılabilecek tüm sigortalılık süresini belirlemek  ile yaşlılık aylığı şartlarını araştırıp oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın hatalı görüş ve değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı  olduğundan bozmayı gerektirmektedir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  28.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6440, Karar No: 2020/6246, Tarih: 03.11.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/6440 E.  ,  2020/6246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen 30/03/2012 tarihli kararın tarafların temyizi üzerine Dairemizin 17/11/2014 tarihli 2014/7389 E. 2014/23917 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma yapıldığı gerekçesiyle bozulduğu, 19/10/2015 tarihli celsede davacı vekili mazeretsiz gelmediği ve davalılar vekillerinin davayı takip etmediklerini beyan ettikleri halde davanın HMK 115/2- son maddesi gereğince usulden reddine karar verildiği, davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 13/06/2017 tarih 2016/1586 E. 2017/5321 K. sayılı ilamı ile “ ...Somut olayda, davacı vekilinin mazeret bildirmek suretiyle katılmadığı 10.06.2015 tarihli oturumda mazereti kabul edilerek duruşma gününü UYAP kanalı ile öğrenmesine karar verildiği, aynı celsede celse harcı ve gider avansını ödemesi için davacı vekiline kesin süre verildiği, kesin sürenin davacı vekiline usulünce tebliğ edilmediği gibi bir sonraki celse olan 19.10.2015 tarihli karar celsesinde davacı vekili mazeret bildirmeksizin katılmadığı ve davalılar vekilleri davayı takip etmediklerini beyan ettikleri halde HMK 115/2- son maddesi gereğince davanın usulden reddine karar verilmiştir. Davacı taraf gelmeyip davalılar da davayı takip etmeyeceklerini beyan ettiklerinden 6100 sayılı HMK'nun 150. maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırılması gerekirken olayda uygulama yeri bulunmayan 6100 sayılı Yasanın 114 ve 115/2 maddelerinden söz edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.” gerekçesiyle bozulduğu, davacı vekilinin 19/03/2018 tarihli celsede tekrar mazeretsiz olarak duruşmaya gelmediği, davalı vekilinin davayı takip etmediklerini beyan ettiği ve dosyanın HMK 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davacının yenileme dilekçesine istinaden 06/06/2018 tarihinde dosyanın kaldığı yerden devamına karar verildiği, 12/10/2018 tarihli karar celsesinde de davacı vekilinin mazeret dilekçesinin belgesiz olduğundan bahisle ara karar ile mazeretinin reddine karar verilerek akabinde eksik bilirkişi gider avansını verilen kesin süreye rağmen yatırmadığından dosyanın bu haliyle ispatlanamadığı gerekçesiyle davacı vekilinin açmış olduğu davanın reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 150. maddesi; "(1) Usûlüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.

(2) Usûlüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan biri duruşmaya gelir, diğeri gelmezse, gelen tarafın talebi üzerine, yargılamaya gelmeyen tarafın yokluğunda devam edilir veya dosya işlemden kaldırılır. Geçerli bir özrü olmaksızın duruşmaya gelmeyen taraf, yokluğunda yapılan işlemlere itiraz edemez.

(3) Duruşma gününün belli edilmesi için tarafların başvurması gereken hâllerde gün tespit ettirilmemişse, son işlem tarihinden başlayarak bir ay geçmekle dosya işlemden kaldırılır.

(4) Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir.

Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır.

(5) İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır.

(6) İşlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan dava, ilk yenilenmeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamaz. Aksi hâlde dava açılmamış sayılır.

(7) Hangi sebeple olursa olsun açılmamış sayılan davadaki talep dahi vaki olmamış sayılır." şeklinde düzenlenmiştir.

Aynı Kanunun 320. maddesinde ise, "(...4) Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır." düzenlemesine yer verilmiştir.

Buna göre, iki halde, işlemden kaldırılmış olan bir davanın açılmamış sayılmasına karar verilir.Bunlar, davanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeme hali ve takipsiz bırakılması halleridir.

Somut olayda, Mahkemece 19/10/2015 tarihli celsede işlemden kaldırma kararı verilmesi gerekirken mahkemece hatalı olarak davanın reddine karar verilmesi davacı lehine müktesep hak oluşturmaz. Bu durumda dosya birinci kez işlemden kaldırılmış kabul edilmeli, davacı 19/03/2018 tarihinde tekrar mazeretsiz olarak duruşmaya katılmadığından ve davalı avukatlarının dosyayı takip etmediklerine dair beyanlarına göre yukarıdaki yasal düzenlemeler kapsamında HMK'nun 320'nci maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine

03/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25085, Karar No: 2013/13959, Tarih: 13.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/25085 E.  ,  2013/13959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Üst Cumhuriyet Savcısının 05.04.2010 tarihinde verilen kararı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 310/3. maddesinde öngörülen yasal bir aylık süresinden sonra 14.05.2010 tarihinde temyiz etmiş olduğu anlaşıldığından, temyiz isteğinin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçları ile katılan ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'un temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Sanık hakkında müşteki ...'e yönelik konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın, müştekinin kiracısı olduğu ve altlı üstlü olarak oturdukları, arpaların bulunduğu kapıları kilitli olmayan deponun, müşteki ile sanığın ikamet ettikleri bahçe içerisinde olduğu ve sanığında depoda bir kısım eşyalarının bulunduğunu beyan etmesi karşısında; deponun sanık ile müştekinin ortak kullanımında olup olmadığı ve sanığın eşyalarının bulunup bulunmadığı hususları belirlendikten sonra delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanık ...'un hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15935, Karar No: 2014/3010, Tarih: 26.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15935 E.  ,  2014/3010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/289132

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 51/2-a maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı A.. D.. hakkında 166,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Balıkesir Emniyet Müdürlüğü Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 09/02/2013 tarihli ve 278861 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvuru üzerine, itiraz konusunda 2802 sayılı Kanun'un 93.maddesi gereğince görevli olmadığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Balıkesir 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 19/03/2013 tarihli ve 2013/187 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 26.08.2013 gün ve 52766 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.09.2013 gün ve KYB. 2013-289132 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 22/03/2011 tarihli ve 2008/8692 esas, 2011/2918 sayılı ilamında da değinildiği üzere, idari para cezasını gerektiren eylemin 2802 sayılı Kanun'un 93.maddesi kapsamında kişisel suç olduğunun anlaşılması halinde, anılan Kanun'un "kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma" kenar başlıklı 93/1.maddesinde yer alan "Hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcısına ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir." şeklindeki düzenleme uyarınca, muterizin hakim olduğunun anlaşılması sebebiyle, başvurunun kabul edilerek idari para cezası karar tutanağının iptali ile gereğinin takdir ve ifası için evrakın ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Savcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Balıkesir 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 19.03.2013 gün ve 2013/187 değişik iş sayılı kararının, CMK.nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 26.02.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1480, Karar No: 2023/926, Tarih: 01.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1480 E.  ,  2023/926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2015/6582 Esas, 2015/9046 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2023 tarihli ve KD-2023/4449 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen lehe itirazda süre aranmayacağı hususu dikkate alınarak dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında kurulan hükümde, duruşmalardan bağışık tutulma talebi olup olmadığı sorulmadan karar tarihinde ceza evinde olan sanığın yokluğunda karar verilmesi nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırılık olduğundan bahisle onama ilâmının kaldırılmasına ve sanık müdafiinin temyiz isteminin kabulü ile bozma kararı verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Hüküm tarihinde ... Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün verildiği 24.03.2011 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2015/6582 Esas, 2015/9046 Karar sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2011 tarihli ve 2010/506 Esas, 2011/233 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/424, Karar No: 2019/7564, Tarih: 09.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/424 E.  ,  2019/7564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

I)Asıl Dava Dosyası Yönünden

A)Davacı İstemi;

Asıl dava dosyası davacıları dava dilekçeleri ve ıslah ile eş için 226.939,54 TL maddi, 250.000,00 TL manevi, anne için 76.586,68 TL maddi, 150.000,00 TL manevi, baba için 61.226,33 TL maddi, 150.000,00 TL manevi, kardeş için 2.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminat talep etmişlerdir.

B)Davalıların Cevapları;

Davalılar vekilleri davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

İlk derece mahkemesince asıl dava dosyası açısından, .... hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine, diğer davalılar açısından eş, anne ve babanın maddi tazminat istemlerinin kabulüne, kardeşin maddi tazminat isteminin reddine, eş lehine 150.000,00 TL, anne ve baba lehine 100.000,00'er TL, kardeş lehine 40.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi'nce asıl dava dosyası davacılarından anne-baba ve kardeş ile davalı ... Genel Müdürlüğünün istinaf başvurularının HMK. 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

E)Temyiz Nedenleri;

Davalı ... Genel Müdürlüğü temyiz dilekçesinde özetle, davalı ... açısından davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, davacılar lehine maddi ve manevi tazminat verilirken murisle aralarında eylemli ve gerçek bir bağ bulunup bulunmadığının araştırılmadığını, davacıların davalarını ispat edemediklerini, davacıların bu konuda tanık dahi dinletmediklerini, İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında tazminatların neden bu kadar yüksek verildiğine dair davacılar özelinde bir değerlendirme bulunmadığını, ceza dava dosyasında kendi çalışanlarının beraat ettiğini, diğer davalı ... denetleme yetkilerinin bulunmadığını, asıl işveren olmadıklarını, maddi ve manevi tazminatın fazla olduğunu, kaza tarihinden faiz verilmesinin hatalı olduğunu, Afad tarafından yapılan yardımların tenzil edilmesi gerektiğini, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, maddi tazminat hesabına yönelik itirazlarının dikkate alınmadığını, özellikle peşin sermaye değerli gelir tenzilatında üçüncü kişinin kusurunun yarısı dikkate alındığından müvekkilinin daha fazla tazminat ödemek durumunda kaldığını, destek payları belirlenirken gelirin %70'inin dağıtılmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, kardeşler lehine manevi tazminat verilirken murisle aralarında eylemli bağ bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, kusurun hatalı tespit edildiğini ileri sürmüştür.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenlerine göre; davalı ... Genel Müdürlüğü'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,