muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10816, Karar No: 2023/3490, Tarih: 24.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/10816 E.  ,  2023/3490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/339 E. 2015/126 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

... vekilinin kanun yolu aşamasında davaya katılma iradesinde bulunduğu ve hükmü temyiz ettiği görülmekle; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin

süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli, 2014/339 Esas, 2015/126 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ...'nin Temyiz İstemi

Yerel mahkeme kararı usul ve kanuna aykırı olduğundan bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Doktor raporlarının atılı suçu oluşturduğunu gösterdiğine, mağdurenin yaşamadığı bir olayı aynı şekilde birden fazla kez anlatmasının mümkün olmadığına, mağdurenin yaşı itibarıyla yalan söyleyemeyeceğine tanıkların da olayı doğruladığına, beraat hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğundan bozulması gerektiğine ilişkindir.

C. Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Temyiz aşamasında katılmalarına karar verilmesi ve sanığın atılı suçtan en üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, öz kızı olan mağdure Melike'ye yönelik olarak çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediğinden bahisle dava açılmış ise de;

C. Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Temyiz aşamasında katılmalarına karar verilmesi ve sanığın atılı suçtan en üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, öz kızı olan mağdure Melike'ye yönelik olarak çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediğinden bahisle dava açılmış ise de;

Sanığın özetle ".. Azeri uyruklu olan katılan ... ile yaklaşık 4 yıl süren bir evliliklerinin olduğunu, bu evlilikleri boyunca yaklaşık 2 yıl cinsel birlikteliklerinin olmadığını, bu süre içerisinde eşinin bir kişi ile cinsel beraberlik yaşadığını öğrendiğini, bunları bilmesine rağmen çocuğundan ayrı kalmamak için buna katlandığını, eşinin boşanma davası açması için sürekli olarak kendisini tahrik ettiğini, 2012 yılı Mayıs ayı içinde boşandıklarını, çocuklarının velayetinin annesine verildiğini, eşinin çocuğuyla kendisini 2 ay görüştürmediğini, daha sonra 15 günde bir çocuğunu alıp parka ve aile yakınlarının yanına götürdüğünü ve bu şekilde çocuğuyla görüştüğünü, iddia edildiği gibi öz kızına cinsel istismarda bulunmadığını, bayan iç çamaşırları giydiği iddiasının doğru olmadığını, eşiyle cinsel beraberliği olmadığından dolayı bu duygusunu gidermek için mastürbasyon yaptığını ancak bunu da çocuğunun gözü önünde ya da aleni olarak yapmadığını, çocuğunu kucağına aldığında çocuğunun saçlarıyla ve kollarındaki kıllarla oynadığını, bunları cinsel amaçla yapmadığını, boşandıktan yaklaşık 4 ay kadar sonra eşi ve yakınlarının 2012 yılı Ağustos ayı içerisinde kendisinin evine gelip barışma teklifinde bulunduklarını,buna bütün köy halkının şahit olduğunu, kendisi sapık idiyse katılanın kendisiyle tekrar niçin barışmak isteyebileceğini, bunun iddiaların doğru olmadığını gösterdiğini, annesi tarafından çocuğuna ne söylemesi gerektiğinin öğretildiğini düşündüğünü, suçlamaları kesinlikle kabul etmediğini..." savunduğu, mağdure Melike'nin bütün aşamalarda beyanına "..benim baba benim kutuma

sürttü, yuvarlak yuvarlak kutusu vardı, kutum acıdı..." diye başlamasının ve katılan ... ile onun ikinci eşi, anne ve kardeşleri olan tanıkların oluşa ilişkin anlatımlarının mağdurenin anlatımına başka şekliyle bire bir örtüşmesinin dikkat çekici olduğu ve bu beyanların mağdureye öğretilmiş olduğu şüphesini doğurduğu, eşiyle aralarındaki cinsel soğukluktan dolayı mastürbasyon yaptığını kendisi de kabul eden sanığın bunu çocuğunun bulunduğu ortamda ve cinsel istismar düşüncesiyle yaptığına ilişkin katılan ...'nin soyut iddiasından başka hiç bir delil bulunmadığı, katılan ...'nin bu yöndeki iddialarının ikinci eşi, annesi ve kardeşleri olan tanıklarca da doğrulanmadığı, sonuç olarak mahkemece sanığın atılı suçtan mahkumiyetine yeterli, somut, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı vicdani kanısına varılmış ve beraatine dair hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılma hakkı bulunan ...'na yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Katılan ... Ve Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle, Bakanlık vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca oy birliğiyle REDDİNE,

B.Katılan ... Ve Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle, Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli, 2014/339 Esas, 2015/126 Karar sayılı kararında katılan ... ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka

aykırılık görülmediğinden katılan ... ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6012, Karar No: 2011/6735, Tarih: 06.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/6012 E.  ,  2011/6735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DÜZCE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/10/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan babaları A... Y...'ın çekişme konusu taşınmazlarını mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalı 2. eşine devrettiğini ileri sürerek, payları oranında tapu iptal ve tescil olmazsa tenkis isteminde bulunmuşlardır. Davalı,  davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun ispatlanamadığı ve bakım borcunun yerine getirildiği gerekçesiyle davanın  reddine  karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik  Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil  olmazsa tenkis isteklerine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 166 ada 54 parsel sayılı taşınmazın 1/2 payı ile 65 ada 3 parsel sayılı taşınmazın miras bırakan tarafından 16.09.1987 tarihinde ölünceye kadar bakma akdiyle davalıya devredildiği, 166 ada 54 nolu parselin 1/2 payının ise miras bırakan tarafından 22.12.1978 tarihinde davalıya satış suretiyle aktarıldığı, muris ile davalının 28.12.1989 tarihinde evlendikleri anlaşılmaktadır.

Mahkemece, murisin davalıya ölünceye kadar bakım akdiyle temlik ettiği  65 ada 3 nolu parsel ile, 166 ada 54 nolu parseldeki 1/2 pay yönünden davalının bakım borcunu yerine getirdiği, bu temliklerin murisin tüm mal varlığı içerisinde makul sayılabilecek oranda kaldığı, dolayısıyla ölünceye kadar bakım akdiyle temlik edilen taşınmazlar yönünden murisin mal kaçırmayı amaçlamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince; miras bırakanın 22.12.1978 yılında 166 ada 54 nolu parselin 1/2 payını satış suretiyle davalıya temliki yönünde hükme yeterli araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Hal böyle olunca, murisin iradesinin yukarıdaki ilkeler uyarınca toplanan ve toplanacak deliller çerçevesinde değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken  yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.06.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4544, Karar No: 2009/2955, Tarih: 02.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4544 E.  ,  2009/2955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2007

Davacı, davalı işveren nezdinde 15.10.1997-23.10.2003 tarihleri arası çalıştığının tespitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  reddine  karar vermiştir.

Hükmün davacı vekilince tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 15.10.1997-23.10.2003 tarihleri arasında  Menteşe Köyü  İlköğretim okulunda hizmetli olarak çalıştığının tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  davacının Okul Aile Birliğince işe alınıp  çalıştırıldığı,  ücretin Birlik tarafından ödenip, Birliğin işçisi  olduğu ve çalışılan sürenin dava açıldıktan sonra  davalı kuruma bildirilip primlerinin ödendiği,  resmi  kurumların kayıt dışı işçi  çalıştırması mümkün  olmadığından Milli Eğitim Bakanlığına yönelik davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının ihtilaf konusu olan dönemde dava dışı  Ant Mühendisliğe ait işyerinde 1.8.1998-30.6. 1999 tarihleri arasında 176 gün süre ile çalıştığı ve   dava 6.1.2005 tarihinde  açılmakla 1.8.1998 tarihinden önceki döneme ilişkin istemin  hak düşürücü süreye uğradığı,  davacının Okul - Aile Birliğince 12.10.1999 tarihli kararla  işe alındığı,  diğer işyerinden çıktığı 30.6.1999 tarihi ile 11.10.1999 tarihi arasında  okulda hizmetli olarak  çalıştığını gösteren bir delil  bulunmadığı, davacının    şikayet etmesi üzerine Çalışma Bakanlığınca  yapılan teftiş  sonucu davacının 12.10.1999-23.10.2003 tarihleri arasında ilköğretim okulunda hizmetli olarak çalıştığının tesbit edilmesi üzerine dava açıldıktan sonra davacının bu çalışmasının  davalı kuruma bildirilerek primlerinin ödendiği    anlaşılmaktadır.

Davacının işvereni olan  Okul-Aile  Birliği 14.6.1973 tarihli 1739 sayılı Milli Eğitim Temel  Kanunu'nun 5257 sayılı Kanunla değişik  16. Maddesine göre hazırlanan Milli Eğitim Bakanlığı Okul- Aile  Birliği Yönetmeliğine göre  kurulmuştur.

Somut  olayda ihtilafın çözümlenmesi  için Okul-Aile Birliklerinin tüzel kişiliklerinin bulunup bulunmadığının tartışılması gerekir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 47. Maddesinde tüzel kişiliğin tanımı şu şekilde yapılmıştır.  " Başlı başına bir  varlığı  olmak üzere  örgütlenmiş kişi  toplulukları ve belli bir amaca  özgülenmiş olan bağımsız mal toplulukları, kendileri ile ilgili özel  hükümleri uyarınca tüzel kişilik  kazanırlar"

Somut  olayda ihtilafın çözümlenmesi  için Okul-Aile Birliklerinin tüzel kişiliklerinin bulunup bulunmadığının tartışılması gerekir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 47. Maddesinde tüzel kişiliğin tanımı şu şekilde yapılmıştır.  " Başlı başına bir  varlığı  olmak üzere  örgütlenmiş kişi  toplulukları ve belli bir amaca  özgülenmiş olan bağımsız mal toplulukları, kendileri ile ilgili özel  hükümleri uyarınca tüzel kişilik  kazanırlar"

Türk Medeni Kanunu'nun  açık hükmünden  hareket edildiğinde  Milli Eğitim  Bakanlığı Okul- Aile Birliği  Yönetmeliğinde  Birliğin Özel Hukuk Tüzel Kişiliği veya Kamu Tüzel Kişiliği olduğu  yönünde bir hüküm bulunmadığından  örgütlenmiş bir kişi  toplululuğu olmalarına rağmen Okul-Aile    Birliklerinin tüzel kişiliklerinin  bulunmadığının,  bu durumda tüzel kişiliği bulunmayan Okul-Aile Birliklerinin  yasal temsilcisinin Milli Eğitim  Bakanlığı olduğunun  kabulü gerekir. Hal böyle olunca da  davanın Milli Eğitim  Bakanlığına  yöneltilmesi  doğrudur.

Yapılacak iş; davanın doğru  hasma yöneltildiğinin  kabulüyle, 15.10.1997-31.7.1998 tarihleri   arasındaki döneme  ilişkin  istemin hakdüşürücü süreden, 1.8.1998- 30.6.1999  tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin davacının başka  bir  işverene ait işyerinde çalıştığından esastan, 1.7.1999- 11.10.1999 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin ispat  edilemediğinden reddine karar vermek,  12.10.1999-23.10.2003 tarihleri arasındaki döneme ilişkin  çalışma dava açıldıktan sonra davalı Kuruma  bildirilmekle  konusu kalmadığından bir dönem istemle ilgili hüküm kurulmasına yer olmadığına, bu dönemle  ilgili dava  açılmasına davalı Bakanlık ve davalı Kurum sebebiyet  verdiğinden tarafların davadaki  haklılık oranına göre avukatlık ücreti ve yargılama giderleri ile ilgili bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması  usul ve yasa'ya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 2.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13463, Karar No: 2013/24400, Tarih: 07.10.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/13463 E.  ,  2013/24400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunun niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen şikayetçinin davaya katılma hakkı bulunmadığı cihetle; şikayetçi vekilinin temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

II- Sanık müdafiinin temyizine yönelik yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun sübut bulmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık müdafii tarafından temyiz olunan 08.09.2006 tarihli ilk hükümde hapis cezası yanında sonuç olarak 200 YTL adli para cezası belirlenmesine karşın, bozmadan sonra sanık hakkında hapis cezası yanında sonuç olarak 375 YTL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle CMUK.nun 326/son madde ve fıkrasına muhalefet edilmesi,

2- Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle, 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4 ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten

kaldırılması karşısında, infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde kısa süreli hapis cezasından çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasının kısmen veya tamamen infaz edileceğinin sanığa ihtar edilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1. ve TCK.nun 62 maddeleri gereğince 375 TL adli para cezası tayinine ilişkin bölümden sonra gelmek üzere ''kazanılmış hak nedeniyle hapisten çevrili adli para cezası yanında takdir edilen adli para cezasının 200 TL üzerinden infazı'' ibaresinin eklenmesi ile hükümden seçenek yaptırım olan adli para cezasının ödenmemesi durumunda TCK.nun 50/6. maddesi uyarınca hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verileceğine ilişkin fıkranın çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 07.10.2013 gününde oybirli- ğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/668, Karar No: 2015/1510, Tarih: 13.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/668 E.  ,  2015/1510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın yetkili müdürü ve temsilcisi olduğu ...Tedavi Hizmetler Anonim Şirketinde teknisyen olarak çalışan sanığın kendisine verilen görev gereği katılana ait Şirket tarafından... Anonim Şirketine satılan 4.166 adet boş solüsyon kabı ücretine tekabül 1.250 TL parayı 05/12/2009 tarihinde söz konusu şirketten teslim almasına rağmen katılana ait şirkete teslim etmeyerek uhdesinde tuttuğunun iddia ve kabul edildiği olayda; sanık savunmasına, tanık beyanına, katılan vekilince şikayet dilekçesi ekinde ibraz olunan tutanaklara ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, aşamalardaki savunmalarında hakkında lehe hükümlerin uygulanması talebinin bulunmaması karşısında, takdiri indirim sebeplerinin uygulanması ve hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi bakımından değerlendirme yapılmamış olması nedeniyle bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş, katılan vekilinin zararlarının giderilmediğini ileri sürmesi, sanığın sebebiyet verdiği zararı karşılamak istediğine dair herhangi beyanda bulunmamış olması ve zararın ödenmesi yönünde herhangi bir irade ortaya koymamış olması karşısında somut olayda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından birisi olan zararın tamamen giderilmesi koşulunun yerine getirilmemiş olması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının gerçekleşmediği kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

2- Oluşa ve dosya kapsamına göre 05.12.2009 olan suç tarihinin karar yerinde 31.12.2009 olarak yazılması,

2- Oluşa ve dosya kapsamına göre 05.12.2009 olan suç tarihinin karar yerinde 31.12.2009 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, ilgili hüküm fıkrasından, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın c bendinde yer alan, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek ve karar başlığında “31/12/2009” olan suç tarihinin “05/12/2009” ve öncesi şeklinde değiştirilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.