muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8121, Karar No: 2023/1690, Tarih: 17.05.2023

Oluş, dosya kapsamı, dosyada mevcut tanık anlatımı, sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'ın ifadeleri ve katılanların beyanları karşısında Mahkemece, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış olup, katılanlar vekili ve katılan ...'ın eksik inceleme ile beraat kararı verildiğine ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Sübuta ve İlliyet Bağına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden;

Olay tarihi ve öncesinde akıl hastalığı olduğu bilinen dava dışı sanık ...'ın kafasında bir takım olaylar kurguladığı ve babası ile ortak yaşadıkları ikametlerinde bulunan ruhsatlı av tüfeğini alarak maktul ...'ı bir el ateş ederek öldürdüğü ve suçta kullanılan tüfeğin ruhsat sahibinin sanık ..., suça konu av tüfeğini evde muhafaza eden kişinin ise ...'ın babası sanık ... olduğu olayda; suçta kullanılan av tüfeğinin ruhsat kaydı üzerine olan sanık ...'ın olay tarihinden aylar önce evlenerek birlikte yaşadıkları evden ayrılarak ...'a taşındığı, av tüfeğinin köydeki evde babası temyiz dışı sanık ... tarafından muhafaza edildiği, akıl hastası olduğu anlaşılan dava dışı sanık ...'ın söz konusu av tüfeğine ulaşamaması konusunda gerekli tedbirleri alma görevi ve bu hususta dikkat ve özen yükümlülüğünün sanık ...'a ait olduğu, aynı dikkat ve özen yükümlülüğünün sanık ...'dan beklenemeyeceğinden, sanık ...'ın atılı suçtan beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış olup, katılanlar vekili ve katılan ...'ın sanığın atılı suçu işlemiş olduğuna, bilinçli taksirle öldürme suçundan en üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine, suçta kullanılan tüfeğin sanığa ait olup taksirle müteveffanın ölümüne sebep olmaktan bilinçli taksirle öldürme suçundan, aksi takdirde taksirle öldürme suçundan ve üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine, beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, olayda nedensellik bağı bulunduğuna ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 31.01.2022 tarih ve 2021/993 Esas, 2022/349 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ve katılan ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Havza Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13952, Karar No: 2015/20247, Tarih: 14.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13952 E.  ,  2015/20247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; ayrı yaşamda haklılık nedeniyle açılan tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; ''...davacının evlilik birliğini kurarken davalı tarafa dürüst davranmayarak başka erkeklerle ilişkisi olduğunu sakladığı, bu hususun davalı tarafça evlilik birliği kurulduktan sonra öğrenildiği ve davalı tarafça kabul edilebilir olmadığı, tarafların anılan hususun ortaya çıkması sonucunda ayrı yaşamaya başladıkları ve ayrı yaşamalarının davalı tarafça haklı nedene dayandığı gibi davacı tarafça müşterek haneyi terke zorlandığı maddi olgusunun da dosya kapsamından ispat edilemediği...'' gerekçesi ile dava reddedilmiştir. Oysa mahkemece; '' davacının TMK'nun 197. maddesi gereğince ayrı yaşamda haklılığı ispat edemediği " gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yukarıdaki gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, ancak bu husus sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamış, hükmün gerekçesi yukarıdaki şekilde değiştirilerek kararın onanması gerekmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün gerekçesi yukarıda belirtilen şekilde değiştirilerek ONANMASINA, 27.70 TL peşin harcın mahallinde temyiz edenden alınmasına, 14.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25849, Karar No: 2017/35545, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25849 E.  ,  2017/35545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30442, Karar No: 2014/22322, Tarih: 30.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/30442 E.  ,  2014/22322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZURUM İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/07/2012

NUMARASI : 2006/421-2012/334

DAVA : Davacı vekili, davacının kıdem tazminatı, fark ücret, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde kapsamdışı olarak çalışan ve başka kamu kurumuna statü hukukuna tabi olarak sevk edilerek nakledilen davacının kıdem tazminatı ile fark ücret ve fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının başka kuruma naklinin yapıldığını bu itibarla kıdem tazminatı ödenemeyeceği gibi davacının fazla çalışma ve tatil günü çalışması da bulunmadığını, ödenmeyen her hangi bir maaş alacağının olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi ve 4046 Sayılı Yasanın ek 29. md'si ile davacının nakil talebinin varlığı sebebiyle davacının davalıdan kıdem tazminatı talep edemeyeceği, buradaki kıdeminin davacının atandığı kamu kurumunda değerlendirileceği, davacının teknik uzman statüsüne geçirilme isteği münhal kadro bulunmadığından davalı tarafından yerine getirilemediği ayrıca sözleşmede davacının teknik uzman statüsüne geçirilmesi gerektiğine ilişkin bağlayıcı bir hüküm bulunmadığı gibi davalı tarafından teknik uzman kadrosu sınavı açılıp davacının başarı göstermesi gibi bir hususta bulunmadığından ve davalının yönetim ve takdir hakkını kötüye kullandığına ilişkin somut bir tespitte yapılamadığından davacının ücret farkı talebinin yerinde olmadığı, fazla mesai ve tatillerde çalıştığının davacının ispat etmesi gerektiği, çalışmalara ilişkin iş verence her hangi bir puantaj kaydı dosyaya sunulmadığı, davacı tarafın tek tanık dinlettiği, o tanık beyanının da çalışma biçimini aydınlatmadan uzak olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından davacının fazla mesai ve tatil çalışmaları konusunda puantaj kayıtlarına dayandığı, davalıya ibraz etmesi için meşruhatlı davetiye tebliğ edildiği, buna rağmen ibraz edilmediği, bilirkişinin de tanık beyanını esas alarak hesapladığı, buna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücretin kabulü gerektiği gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Yargılama sırasında yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK.’un 219. maddesi taraflara kendilerinin veya karşı tarafın delil olarak dayandıkları ve ellerinde bulunan tüm belgeleri mahkemeye ibraz etmeleri zorunluluğunu getirmiştir. Aynı maddeyi takip eden 220. maddesinde ise belgeyi ibraz etmeme halinde ne tür bir işlem yapılacağı belirtilmiştir. Buna göre;

“(1) İbrazı istenen belgenin, ileri sürülen hususun ispatı için zorunlu ve bu isteğin kanuna uygun olduğuna mahkemece kanaat getirildiği ve karşı taraf da bu belgenin elinde olduğunu ikrar ettiği veya ileri sürülen talep üzerine sükut ettiği yahut belgenin var olduğu resmî bir kayıtla anlaşıldığı veya başka bir belgede ikrar olunduğu takdirde, mahkeme bu belgenin ibrazı için kesin bir süre verir.

(2) Mahkemece, ibrazı istenen belgenin elinde bulunduğunu inkâr eden tarafa, böyle bir belgenin elinde bulunmadığına, özenle aradığı hâlde bulamadığına ve nerede olduğunu da bilmediğine ilişkin yemin teklif edilir.

(3) Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir”.

İş Kanunu’nda kayıt tutma yükümlülüğü genellikle işverene verilmiştir. Bordro tanzimi, mesai saatleri düzenleme, yıllık ücretli izin defteri tutma, çalışma belgesi verme gibi. İşçi alacakları konusunda işveren kayıtlarına dayandığında, bu kayıtları tutma zorunluluğu olan işverenin bu belgeleri mahkemeye ibraz etme zorunluluğu vardır. İşverenin ibraz etmemesi halinde ise 6100 sayılı HMK.’un 220. Maddesi uyarınca yargılama usul işleminin yapılması gerekir.

İş Kanunu’nda kayıt tutma yükümlülüğü genellikle işverene verilmiştir. Bordro tanzimi, mesai saatleri düzenleme, yıllık ücretli izin defteri tutma, çalışma belgesi verme gibi. İşçi alacakları konusunda işveren kayıtlarına dayandığında, bu kayıtları tutma zorunluluğu olan işverenin bu belgeleri mahkemeye ibraz etme zorunluluğu vardır. İşverenin ibraz etmemesi halinde ise 6100 sayılı HMK.’un 220. Maddesi uyarınca yargılama usul işleminin yapılması gerekir.

Davacı fazla mesai ve tatil çalışmaları konusunda davalı işverenin elinde bulunan puantaj kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece davalıdan puantaj kayıtları meşruhatlı davetiye ile istenmiştir. Ancak davalı yine de ibraz etmemiştir. Davacı tek tanık dinletmiş, bilirkişi de bu tanık beyanını esas alarak fazla mesai ve tatil ücret alacaklarını hesaplamıştır. Ancak bu işlem yargılama sırasında yürürlüğe giren HMK. ‘un 220. Maddesine uygun olmadığından, davalıya anılan madde kapsamında puantaj kayıtlarını ibraz etmesi için kesin süre verilmesi, ibraz edilmemesi halinde de anılan hükmün 2 ve 3 fıkralarına göre işlem yapılacağının ihtar edilmesi gerekir. Puantaj kayıtları ibraz edildiğinde bu kayıtlar esas alınarak fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret hesaplanmalı ve varsa hüküm altına alınmalıdır. Bu ihtara rağmen davalı puantaj kayıtlarını ibraz etmez ise 220. Maddenin 2 ve 3. Fıkraları gereğince işlem yapılmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6638, Karar No: 2009/7285, Tarih: 11.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/6638 E.  ,  2009/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 18.11.1999 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.01.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., 217 ada 109 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Mahkemece, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesindeki koşulların davalı yararına gerçekleştiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.Dosyadaki bilgi ve belgelerden 22.02.1969 yılında yapılan tapulama işleminde 625 hektar 4956 metrekare yüzölçümündeki 217 ada 109 parsel sayılı taşınmazın “mera” vasfı ile davalı ... Belediyesi adına tescil edildiği, 05.10.1978 tarihli belediye meclis kararı ile ağaçlandırılmak kaydıyla 99 yıllığına Orman Genel Müdürlüğü yararına intifa hakkı tesis edildiği, 07.10.2004 tarihinde de 27 hektar 8094 metrekare yüzölçümündeki kesimin 2981 sayılı yasanın 10/b maddesi uygulamasına tabi tutularak ayrı parsel numaraları verildiği, geriye kalan 597 hektar 6862 metrekarelik kesimin dava konusu yapıldığı anlaşılmıştır.4342 sayılı Mera Kanununun 5178 sayılı Yasa ile değişik geçici 3 maddesindeki koşulların varlığının kabulü için, taşınmazın belediye ve mücavir alan sınırları içinde ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera olarak kullanımının teknik açıdan mümkün olmaması gerekir. Mahallinde yapılan keşif ve teknik bilirkişi raporlarından dava konusu taşınmazda Orman Genel Müdürlüğü tarafından ağaçlandırma çalışmaları yapıldığı ve 1.1.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilme koşulunun gerçekleşmediği anlaşılmıştır. Bu durumda, 4342 sayılı Mera Kanunun geçici 3. maddesindeki koşulların gerçekleştiğinden söz edilemez. Ne var ki;

Karar tarihinden sonra 25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Yasasının 12 maddesinin 3. fıkrasına ekleme yapılarak, anılan hüküm “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde değiştirilmiştir. 5841 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın geçici 10 maddesi hükmü uyarınca ise, “ bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz karara bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralı getirilmiştir.

Somut olayda : kadastro tespiti 21.02.1969 tarihinde kesinleşmiş olup dava 3402 sıyılı Kadastro Yasasının 12. maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü süre dolduktan sonra 18.11.1999 tarihinde açılmıştır. Davanın, hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddi gerekir.Bu nedenle, davanın reddi sonuçu itibarıyla doğru olduğundan hükmün HUMK.nun 438/son maddesi uyarınca gerekçesi değiştirilmiş bu hali ile onanması gerekmiştir.SONUÇ : Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle reddi ile hükmün ONANMASINA, 11.06.2009 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12374, Karar No: 2019/6661, Tarih: 01.07.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/12374 E.  ,  2019/6661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Zincirleme nitelikli zimmet suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Tayin olunan ceza miktarına göre koşulları bulunmayan ve süresinden sonra da vaki sanık müdafin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi gereğince REDDİYLE, incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinde... İl Özel İdaresinde Köy Tesisleri Teknisyeni sıfatıyla KÖYDES projesi ile ilgili işlerin yürütülmesinden sorumlu olarak görev yapan sanığın, 2007 yılı içerisinde Kargı ilçesindeki 13 köy veya mahallenin içme suyu isale hattı yapım ihalesini malzemeleri kendisi karşılayacak şekilde kazanan... İnşaat Hafriyat San. ve Tic. Ltd. Şti. adlı firmaya İl Özel İdaresine ait boruları teslim ederek görevi gereği kendisine tevdi edilen malları zimmetine geçirdiği, bu kapsamda Sinanözü köyünde 2064 m2,.... ve ... köyünde 3165 m2 borunun mal edinildiği iddia ve kabul olunan somut olayda; sanığın, İl Özel İdaresine ait boruları taşınır istek fişleri ile teslim alıp depo çıkışını sağladığı ve zimmetin açığa çıkmasını engellemeye yönelik hileli bir davranışının bulunmadığı anlaşılmakla, basit zimmet suçu yerine yanılgılı değerlendirme sonucu nitelikli zimmet suçundan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Sanık hakkında, nitelikli zimmet suçundan kurulan hükümde sonuç cezanın 7 yıl 9 ay 22 gün hapis yerine 6 yıl 21 ay 22 gün hapis olarak belirlenmesi,Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle TCK'nın 53/1. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 01/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1529, Karar No: 2016/10932, Tarih: 21.06.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/1529 E.  ,  2016/10932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının onanmasına dair 19.11.2015 tarih, 2014/20008 Esas, 2015/20769 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili, müvekkili aleyhine yapılan takip nedeniyle... bulunan hesapları üzerine haciz konulduğunu, 5393 Sayılı Belediye Yasası'nın 15 maddesi ve 2942 sayılı Yasa'nın 6487 sayılı ile değişik Geçici 6. maddenin 11. fıkrası gereğince hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile yapı denetim hesabı, cezalı hal rüsum hesabı, hal rüsum hesabı, ...m payı hesabı ile kültür varlıklarını koruma hesabına konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiş, sair hesaplar yönünden şikayet reddedilmiş, hüküm borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 13. fıkrasında; ''4/11/1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminat ile bu davalara ilişkin mahkeme ve icra vekalet ücretleri de, idarelerce bu maddenin sekizinci fıkrasına göre bütçelerden ayrılacak paydan ve aynı fıkrada belirtilen usule göre ödenir ve işlem yapılır. Bu alacaklar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır. Bu fıkra hükmü, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır” düzenlemesi mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli ve Esas 2013/95, Karar 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Bu durumda dava konusu taşınmaza hangi tarihte el atıldığı kesin olarak belirlenerek, şayet 04.11.1983 tarihinden önce el atıldığının tespiti ve ilam karar tarihinin 30.06.2010'dan sonra olması halinde haciz yasağının bulunduğu, el atmanın 04.11.1983 tarihinden sonra olduğunun belirlenmesi halinde ise haciz yasağının bulunmadığının düşünülmesi gereklidir.

Somut olayda; takip dayanağı kamulaştırmasız elatma ilamında, taşınmazın 1982 yılında kamu adına tescil edildiği, kamulaştırma işleminin usulsüz tebligat nedeni ile geçersiz olduğu, maddi vakıa nedeni ile işlemin kamulaştırmasız el atma olarak kabulü gerektiği belirtilmiştir.

Bu durumda Mahkemece, 6487 sayılı Yasa kapsamında inceleme yapılması yönünde hükmün bozulması gerekirken yazılı gerekçe ile onandığı anlaşılmakla karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 19.11.2015 tarih 2014/20008 E 2015/20769K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA ve 57,60 TL peşin harcın karar düzeltme isteyene iadesine, 21.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1159, Karar No: 2014/11397, Tarih: 27.05.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/1159 E.  ,  2014/11397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Dosya elektronik ortamda UYAP üzerinden temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiş ise de, cevap dilekçesi, yıllık izin formları ve gerekçeli karar tebliğ mazbatalarının taranmış evraklar arasında bulunmadığı anlaşılmakla, kalem personelinin evrak eksikliğine rağmen dosyayı elektronik ortamda göndermesi nedeniyle uyarılmasına, dosyanının fiziken gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.