muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1801, Karar No: 2020/19491, Tarih: 23.12.2020

**7. Ceza Dairesi         2018/1801 E.  ,  2020/19491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın mahkemede alınan savunmasında suçlamayı kabul etmediğini, olay günü diğer sanığın işi olması nedeniyle suça konu işyerinde bulunduğunu, kargo görevlisinin getirdiği kutu içindeki sigaralardan haberi olmadığını, diğer sigaraların da dükkanı açtığında işyerinde bulunduğunu, kaçak olduğunu bilmediğini söylemesi ve savunmasının diğer sanık ... tarafından doğrulanması ile dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğine, sanık ...'ın diğer sanık ...'ın eylemine kasten iştirak ettiğine ilişkin savunmasının aksini gösteren mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetildiğinde beraati yerine yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükle bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II) Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 23.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15496, Karar No: 2023/1780, Tarih: 06.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/15496 E.  ,  2023/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bakırköy 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.03.2021 tarihli ve 2021/158 Esas, 2021/51 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci

fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 15 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 19.04.2021 tarihli ve 2021/941 Esas, 2021/1197 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

3. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

4. Sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

3. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

4. Sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay günü kolluk kuvvetlerine sanığın ikametinde uyuşturucu madde ticareti yaptığına ilişkin ihbar gelmesi üzerine sanığın ikameti çevresinde tertibat alan emniyet kuvvetleri tarafından ikametinden çıkarken durdurulan sanığın cep telefonunu atarak kaçmaya çalıştığı, yakalanan sanığın kaba üst aramasında bir adet satışa hazır vaziyette 0,3 gram eroin maddesinin bulunduğu, emniyete getirilen sanığın detaylı üst aramasında satışa hazır vaziyette 4 paket daralı ağırlığı 2,2 gram gelen uyuşturucu maddenin bulunduğu, ikamet araması kararına istinaden sanığın ikametinde yapılan aramalarda daralı ağırlığı 26,4 gram gelen eroin ve 6 mam maddesi ile 5 adet kırmızı reçeteyle satılan suboxone hap ve paketlemede kullanılan alüminyum folyoların ele geçirildiği, sanığın evinden ve üzerinden üç farklı çeşit uyuşturucu maddenin ele geçtiği, kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurduğunu ileri süren

sanığın evde uyuşturucu madde olduğu halde üzerinde beş fişek uyuşturucu madde ile dışarı çıkmasının ticaret amacıyla yapıldığı değerlendirilerek sanık hakkında atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, suçun sübutuna, delillerin hukuka uygun şekilde elde edildiğine, sanık hakkında takdiri indirim hükmü uygulamamasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 19.04.2021 tarihli ve 2021/941 Esas, 2021/1197 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 19. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11799, Karar No: 2011/2547, Tarih: 04.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/11799 E.  ,  2011/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları C.'ın maliki olduğu 12 parsel sayılı taşınmazını ölünceye kadar bakma akdi ile davalı oğluna temlik ettiğini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemişler, yargılama sırasında davacı L., davasından feragat etmiştir.

Davalı,murise annesinin ölümünden sonra 20 yıldır baktığını, iddiaların yerinde olmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 04.03.2011 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat Ş. C.geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vd.vekili avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Borçlar Yasasının 18.maddesinden kaynaklanan muris muvazası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuş mahkemece davacı L.'in davasının feragat nedeniyle reddine, diğer davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

Miras bırakan C.'ın Ağustos 2008 yılında vefat ettiği, davacıların ve davalının murisin çocukları oldukları miras bırakanın 12 sayılı parseldeki payı için 10.06.2008 tarihinde davalı lehine noterde ölünceye kadar bakma sözleşmesi düzenlediği bu sözleşme uyarınca 12 nolu parseldeki murise ait  95/1284 payın davalı adına tescil edildiği toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bireylerin yaşlanma ve yaşlılıkta yalnız kalma korkuları ölünceye kadar bakma sözleşmesinin doğumuna yol açmıştır.Ölünceye kadar bakma sözleşmeleri ivazlı sözleşme türlerinden olup nitelik itibarıyla güvence sağlayan akitlerdendir

Bu tür akitlerin hedefi maddi bir destek elde etmek değil bakım alacaklısının sosyal durumuna uygun bir bakım elde etmektir.

Borçlar Yasasının 511.maddesi bakım alacaklıları yönünden gerçek kişi olması dışında özel bir nitelik öngörmemiştir.Bakım alacaklılarının akit sırasında özel bakıma muhtaç olmasını aramak yasada yer almayan bir unsuru ilave etmek olur.Bu ihtiyacın akitten sonra doğması yada alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş olması da aktin geçerliliğine etkili olmaz.

Bu tür akitlerin hedefi maddi bir destek elde etmek değil bakım alacaklısının sosyal durumuna uygun bir bakım elde etmektir.

Borçlar Yasasının 511.maddesi bakım alacaklıları yönünden gerçek kişi olması dışında özel bir nitelik öngörmemiştir.Bakım alacaklılarının akit sırasında özel bakıma muhtaç olmasını aramak yasada yer almayan bir unsuru ilave etmek olur.Bu ihtiyacın akitten sonra doğması yada alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş olması da aktin geçerliliğine etkili olmaz.

Öte yandan her nekadar evladın gücünün elverdiğince ebeveynine yardımcı olması özel bazı koşulların gerçekleşmesi durumunda yasal bir görev olabileceği düşünülebilirse de, bu yardım ve bakım genelde yasal zorunluluk olmaksızın daha çok insancıl yönü ağır basan, belkide evrensel bir ahlak kuralıdır.

Tüm bu açıklamalara karşın kural olarak bu tür sözleşmeye dayalı temliklerin de muvazaa ile illetli olduğunun ileri sürülmesi mümkündür.

Somut olaya yukarıdaki ilkeler uyarınca bakıldığında murisin ölünceye kadar bakma aktinin yapıldığı 10.06.2008 tarihinde 79 yaşında olduğu böbrek hastalığı nedeniyle diyaliz tedavisi gördüğü davalı ile aynı binada altlı üstlü dairelerde oturdukları tüm bakımının davalı tarafından yapıldığı görülmektedir.Nitekim davacı L.27.2.2009 günlü dilekçesi ile annesinin 19 yıl önce vefat ettiğini, o günden beri kendisine ve murisi babasına davalı tarafından bakıldığını, diğer davacı ablasını kırmamak için davacı olduğunu, ancak bu davanın haksız olduğunu bildirerek davasından feragat etmiştir.

Bu durumda, davalıya yapılan temlikin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı dolayısı ile muvazaalı olmadığı, sözleşmenin bakım amacı ile yapıldığı, davalının da sözleşme tarihinden çok öncesinden beri bakım borcunu yerine getirdiği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının,  temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,  04.03.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6084, Karar No: 2017/5254, Tarih: 13.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/6084 E.  ,  2017/5254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız olarak sona erdirildiğini beyanla kıdem, ihbar, yıllık izin, fazla mesai alacaklarını talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteiği ile iş yerindne ayrıldığını ve alacakları bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, genel tatil günlerinde yapılan çalışmaların ispatı açısından da geçerlidir.

Somut olayda davacı işçinin, 15.07-2008-02.01.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, mahkemece hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunda davacının fazla mesai ücretinin, davacı tanık beyanlarına göre tüm çalışma süresince kış sezonu (Eylül-Şubat ayları arası 6 aylık dönem) 6 gün üzerinden 08.00-21.00 saatleri arasında günde 1,5 saat ara dinlenmesi mahsubu ile günde 11,5 saat ve ayda 2 Pazar çalıştığı, haftada 69 saatten 24 saat fazla çalışma yaptığı, ayın diğer 2 haftası ise haftada 80,5 saat çalıştığı kabul edilerek 35,5 saat fazla çalışma yaptığı, yaz sezonunda ise haftada 6 gün 08.00-18.30 saatleri arasında bir saat ara dinlenmesi mahsubu ile günde 9,5 saat ve haftada 57 saat çalışarak haftada 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak yapılan hesaplama da denetime elverişli ve haftalık olarak yapılmamıştır.

Çalışma düzenini gösterir işyeri kayıtlarının bulunmadığı, davacının fazla çalışmalarının davacı tanık beyanlarına göre tespit edildiği, dinlenen davacı tanıklarının yaz dönemi için haftaiçi çalışmanın 08.00-18.00 olup bazı dönemler 21.00,22.00 ve 02.00,03.00 saatlerine kalındığını söyledikleri görülmüştür. Davalı tanığı ise 09.00-18.30 arası çalışıldığını, kışın daha çok iş olduğunu beyan etmiştir. Her iki taraf tanıklarının da mesai saatleri konusundaki beyanlarının muğlak ve çelişkili olduğu anlaşılmıştır. Fazla mesai ücretinin hesabında tanık anlatımlarının esas alındığı gözetildiğinde mahkemece taraf tanıkları yeniden dinlenerek davacının yaptığı iş belirlenmeli, yaz ve kış döneminde haftada kaç gün çalıştığı, işe başlama ve çıkış saatleri konusunda ayrıntılı beyanlarını alarak yaz ve kış dönemi için ayrı ayrı değerlendirme yapılarak, beyanları somutlaştırılmalı tanık beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeli varsa fazla çalışma ücreti buna göre hesaplanmalıdır.

3-Somut olayda fazla çalışma ücreti tanık beyanları esas alınarak tespit edilmiştir. Davacı, 15.07.2008-02.01.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışmıştır. Tanıkların çalışmaları ise 2009’dan öncesine gitmemekte; fazla mesai hesaplamasında beyanları esas alınan davacı tanıkları 2009 yılında çalışmaya başladığını beyan etmektedir. O halde 2008 yılındaki çalışma döneminde fazla çalışma iddiasını ispatlar delil bulunmadığından hesaplamanın tanıklarla ortak çalışılan dönemden başlatılması gerekirken hatalı değerlendirilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.03.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4503, Karar No: 2016/5736, Tarih: 26.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4503 E.  ,  2016/5736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-) 5271 sayılı CMK'nun 225. (1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, vergi suçu raporu ile vergi dairesi başkanlığının 2004 ve 2005 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçlarından verdiği mütalaaya rağmen Şişli Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.02.2010 gün ve 2010/7060 esas sayılı iddianamesi ile sadece " 2004 ve 2005 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından cezalandırılmasının talep edildiği halde birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan ''sahte fatura düzenlemek'' ve ''sahte fatura kullanmak'' suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden mahkemece iddianame dışına çıkılarak dava konusu yapılmayan "sahte fatura kullanmak" suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-) Farklı takvim yıllarında işlenen sahte fatura kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı cihetle her bir takvim yılı yönünden zincirleme şekilde işlenmiş sahte fatura kullanmak suçundan ayrı ayrı hüküm kurulması yerine, yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması sureti ile eksik ceza tayini;

3-) Sanığa yüklenen suç 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek olup en aleyhe kabulle suç tarihinin 21.01.2006 olacağı ve anılan tarih itibariyle 5728 sayılı Yasanın yürürlükte bulunmadığı gözetilmeden ve teşdiden ceza tayin edildiği de belirtilmeden temel cezanın suç tarihinde yürürlükte bulunmayan ve sanığın aleyhine olan 5728 sayılı Yasayla değişik 213 sayılı VUK.nun 359/b-1. maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı,

4-) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ve uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 325. maddesi gereğince, bozma nedeninin maddi ceza hukukuna ilişkin olması göz önüne alınarak, bozmanın 1 nolu bendinin hükmü temyiz etmeyen diğer sanık ...'a da teşmiline, 26.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6337, Karar No: 2013/3814, Tarih: 18.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/6337 E.  ,  2013/3814 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Denizcilik Liman İşletmeciliği Nak. Turz. İnş. ve Tic. A.Ş. vekili ile Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliği A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan ve sendikal nedenle feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine, işe başlatmama tazminatının 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 31. Maddesi uyarınca belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekilleri, husumet itirazı ile davanın reddi gerektiğini savunurken, diğer davalı ... vekili ise davanın süresinde açılmadığını, muvazaa iddiasının doğru olmadığını, işe iade için şartların oluşmadığını, feshin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklanan geçerli nedene dayandığını, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

Mahkemece, davalılar ... ile ... Denizcilik A.Ş. arasında asıl işveren - alt işveren olarak muvazaa bulunduğu gerekçesiyle feshin haksız olduğu ve sendikal nedenle feshin mevcut olmadığı gerekçesiyle davacının ... Denizcilik A.Ş. şirketi işyerinde işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücret alacağından tüm davalıların birlikte sorumluluğuna karar verilmiştir.

../.

2013/6337-2013/3814 S.2

Hüküm süresi içinde davalılardan Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliği A.Ş. ile ... Denizcilik Liman İşletmeciliği Nak. Tur. İnş. Tic. A.Ş. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, Yargıtay 9. HD. 11/04/2012 tarih ve 2012/12107 esas ve 2012/12342 karar sayılı ilamıyla davalılar arasındaki asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı yönünden ayrıntılı inceleme yapılması gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş, davalılar arasında muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle iş akdinin feshinde sebep gösterilmediğinden feshin geçersizliğine ve davacının davalılardan ... işyerinde işe iadesine; işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücret alacağından tüm davalıların birlikte sorumluluğuna karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliği A.Ş. vekili ve ... Denizcilik Liman İşletmeciliği Nak. Tur. İnş. Tic. A.Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri süren işçinin, fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içerisinde feshin geçersizliği ve işe iade istemi ile dava açması gerekir. Bu süre hak düşürücü süre olup, davanın her aşamasında resen dikkate alınması gerekir.