muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19217, Karar No: 2015/21161, Tarih: 25.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/19217 E.  ,  2015/21161 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Besni İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI :

DAVACI : B.. B..

DAVALI : B.. M.. vs.

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu Belediye vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatma tazminat alacağı ilamına dayalı olarak müvekkili aleyhine başlatılan takipte, banka hesapları üzerine konulan hacizlerin 6487 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesine aykırı olduğunu, bu kanunla değişiklik yapılmadan önce de 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesinde haciz yasağı bulunduğunu açıklayarak banka hesapları üzerindeki haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 6487 sayılı Yasa'nın 21. maddesine göre kamulaştırma bedelinin tahsili sebebi ile idareye ait mal, hak ve alacakların haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklılar vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesinin 13. fıkrasında; "4/11/1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminat ile bu davalara ilişkin mahkeme ve icra vekalet ücretleri de, idarelerce bu maddenin sekizinci fıkrasına göre bütçelerden ayrılacak paydan ve aynı fıkrada belirtilen usule göre ödenir ve işlem yapılır. Bu alacaklar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır. Bu fıkra hükmü, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır” düzenlemesi mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi'nin 13/11/2014 tarihli ve Esas, 2013/95 Karar 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından

.//..

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi'nin 13/11/2014 tarihli ve Esas, 2013/95 Karar 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından

.//..

başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 19.07.2012 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma davalarında borçlunun gayrimenkul, menkul, hak ve alacaklarına haciz uygulanması hukuka uygundur.

Bu durumda, Mahkemece, borçlu Belediye vekilinin şikayetinin açıklanan nedenle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK b. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karış 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın temyiz edene iadesine, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/627, Karar No: 2016/1844, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/627 E.  ,  2016/1844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi ve resmi belgede sahtecilik suçlarından suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2015 tarihli ve 2014/7 esas, 2015/260 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/281-186 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/05/2015 tarihli ve 2015/419 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği, somut olayda çocuk mahkemesinin görevli olacağı gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 01/12/2015 gün ve 94660652-105-34-12503-2015-24969/78811 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/05/2015 tarihli ve 2015/419 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12324, Karar No: 2011/14770, Tarih: 01.12.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/12324 E.  ,  2011/14770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.03.2009 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 737. maddesi gereğince komşuluk hukukuna aykırı davranışın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı, 1075 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binadaki 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümlerinin kendisine ait olduğunu, bu taşınmazın önünde bulunan ... Belediyesine ait otopark alanına davalının dikmiş olduğu ağaçların deniz manzarasını kapattığını ve rüzgarını kestiğini belirterek ağaçların kal'i suretiyle zararının giderilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık imar planında ... Belediye Başkanlığına ait olan otopark alanı üzerindeki ağaçlara ilişkindir. Türk Medeni Kanununun 718. maddesi hükmüne göre arazi üzerindeki ağaçlar mülkiyet hakkı kapsamındadır. Arazi üzerindeki ağaçların kal’i kayıt malikinin hukukunu etkileyeceğinden davalı dışındaki otopark alanının maliki bulunan ... Belediye Başkanlığı usulüne uygun şekilde davada taraf durumunu almadan aleyhine hüküm ve sonuç meydana getirecek şekilde hüküm tesisi mümkün değildir.

Mahkemece, yapılması gereken iş; davacıya ... Belediye Başkanlığı aleyhine de dava açmak üzere uygun bir süre vermek, açılırsa dava dosyasını eldeki dava dosyası ile birleştirmek, yöntemine uygun taraf teşkili sağlandıktan sonra çekişmenin esası hakkında bir karar vermek olmalıdır.

Taraf teşkili tam olarak sağlanmadan istemin yazılı şekilde kabulü doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 01.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1822, Karar No: 2015/2544, Tarih: 25.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/1822 E.  ,  2015/2544 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek, bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı taraf Okul Aile Birliğinin tüzel kişiliği bulunmadığını bu nedenle husumet yöneltilemeyeceğini savunmuştur

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının işvereni olan Okul-Aile Birliği, 14.6.1973 tarihli 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanununun 5257 sayılı Kanunla değişik 16. maddesine göre hazırlanan Milli Eğitim Bakanlığı Okul- Aile Birliği Yönetmeliğine göre kurulmuştur.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 47. maddesinde tüzel kişiliğin tanımı şu şekilde yapılmıştır. "Başlı başına bir varlığı olmak üzere örgütlenmiş kişi toplulukları ve belli bir amaca özgülenmiş olan bağımsız mal toplulukları, kendileri ile ilgili özel hükümleri uyarınca tüzel kişilik kazanırlar"

Türk Medeni Kanununun açık hükmünden hareket edildiğinde Milli Eğitim Bakanlığı Okul- Aile Birliği Yönetmeliğinde Birliğin özel hukuk tüzel kişiliği veya kamu tüzel kişiliği olduğu yönünde bir hüküm bulunmadığından örgütlenmiş bir kişi toplululuğu olmalarına rağmen Okul-Aile Birliklerinin tüzel kişiliklerinin bulunmadığının, bu durumda tüzel kişiliği bulunmayan Okul-Aile Birliklerinin yasal temsilcisinin Milli Eğitim Bakanlığı olduğunun kabulü gerekir.

Dava dilekçesinde ... Okul Aile Birliği davalı olarak gösterilmiştir. Davalının tüzel kişiliği bulunmayıp yasal temsilcisi Milli Eğitim Bakanlığıdır. Mahkemece, dava dilekçesinde davalı olarak gösterilmiş olan davalının yasal temsilcisi olan Milli Eğitim Bakanlığı'na dava dilekçesi tebliğ edilerek, Milli Eğitim Bakanlığı huzuru ile davanın görülmesi gerekirken, bu yasal gerekliliğe riayet edilmeden, yasal temsilcisi davada bulunmayan ... Okul Aile Birliğinin huzurunda davanın görülmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9616, Karar No: 2012/2244, Tarih: 28.02.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/9616 E.  ,  2012/2244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

KARAR

10-Davalı borçlu ...'nın işe başladığı tarihten bugüne kadar tüm ticari ve vergi kayıtları ile davacı 3.kişi şirket ile dava dışı ... Döşeme Malzemeleri Tekstil San.ve Tic.Ltd.Şt'nin kuruluşundan bugüne kadar tüm ticari ve vergi kayıtlarının (kuruluş tarihi, ortakları, merkez ve şube adresleri, hisse devirleri...v.b tüm değişikliklerini gösterir şekilde ticari kayıtları ile yoklama fişleriyle birlikte) ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğü ve Vergi Dairesi Müdürlüğünden istenmesi ve dosyaya eklenmesi,

11-24.2.2010 tarihli haciz sırasında hazır bulunan ... 'e ait çalıştığı işyerlerini de gösterir şekilde SGK kayıtlarının istenerek dosyaya eklenditen sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 28.2.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32397, Karar No: 2014/4422, Tarih: 17.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/32397 E.  ,  2014/4422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Özgürlüğü kısıtlama, Banka kartının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanıklar ... ve ... savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmolunan cezanın miktarına göre, sanıklar ... ve ... savunmanlarının duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK.nın 318. (5271 sayılı CMK 299) maddesi uyarınca REDDİNE,

I-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında yağma ve özgürlüğü kısıtlama suçları nedeniyle verilen hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yağma suçunun birden fazla kişiyle birlikte,silahla ve konutta işlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Yasanın 149/1. maddesinin (a) ve (c) fıkralarının yanında aynı maddenin (d) bendiyle de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,takdir edilen ceza miktarı dikkate alındığında sonuç cezaya etkili görülmediğinden;

Yakınanların tüm zararı kovuşturma aşamasında giderilmesine karşın;sanıklar hakkında anılan Yasanın 168/1-3-4. madde ve fıkraları gereğince soruşturma aşamasında sanık ... tarafından yapılan kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği mağdurdan sorulmadan 1/2 oranında indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından;

Adı geçen Yasanın 63. maddesi uyarınca sanıkların tutuklulukta geçirdikleri sürelerin cezalarından mahsubuna karar verilmemesi, infazda gözetilmesi olanaklı olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında banka kartının kötüye kullanılması suçu nedeniyle verilen hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar hakkında anılan Yasanın 245/1.maddesine göre tayin olunan “4 yıl hapis ve 80 gün adli para cezası”nın, aynı Yasanın 43. maddesi gereğince (1/4) oranında artırılması sırasında “5 yıl hapis ve 100 gün adli para cezası” yerine, “5 yıl hapis ve 120 gün adli para cezası verilerek,neticeten “2 yıl 1 ay hapis ve 1.000 adli para cezası”na hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Ancak;

Sanıklar hakkında anılan Yasanın 245/1.maddesine göre tayin olunan “4 yıl hapis ve 80 gün adli para cezası”nın, aynı Yasanın 43. maddesi gereğince (1/4) oranında artırılması sırasında “5 yıl hapis ve 100 gün adli para cezası” yerine, “5 yıl hapis ve 120 gün adli para cezası verilerek,neticeten “2 yıl 1 ay hapis ve 1.000 adli para cezası”na hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, “2 yıl 1 ay hapis ve 1.000 TL adli para cezası” olan sonuç cezanın uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılarak yerine, “Sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 245/1. maddesine göre tayin olunan “4 yıl hapis ve 80 gün adli para cezası”nın, aynı Yasanın 43. maddesi gereğince (1/4) oranında artırılarak “5 yıl hapis ve 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, anılan Yasanın 168/3 1. cümle gereğince etkin pişmanlık sebebiyle sanıklara verilen ceza 1/2 oranında indirilerek 2'şer yıl 6'şar ay hapis cezası ve 50'şer gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, sanıkların duruşmalarda mahkemeye saygılı davranışları lehine takdiri indirim nedeni olarak kabul edildiğinden TCK'nın 62/1. maddesi gereğince cezasının takdiren 1/6 oranında indirilmesi suretiyle 2'şer yıl 1'er ay hapis ve 41'er gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanıklara verilen gün adli para cezasının sanıkların dosya kapsamı ile sabit sosyal ve ekonomik durumu ile diğer kişisel halleri göz önüne alınarak günlüğü takdiren 20 TL' den paraya çevrilmesine, sonuç olarak sanıkların ayrı ayrı 820'şer TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına,sanıkların sonuç olarak 2'şer yıl 1'er ay hapis ve 820'şer TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına” tümcelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.