muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16449, Karar No: 2014/4679, Tarih: 26.02.2014

İmzalı ücret bordrolarında hafta tatili ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin hafta tatili alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazı kaydının bulunması halinde, hafta tatili çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında hafta tatillerinde çalışmaların yazılı delille kanıtlaması mümkündür. Hafta tatili ücretlerinin tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt yoksa ödenen tutarın dışında hafta tatili çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda davacının davalıya ait otelde garson-komi olarak hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilerek hafta tatili alacağı hüküm altına alınmıştır. Davalı işyeri ile aynı nedenlerle aralarından dava olan husumetli davacı tanıkları hafta tatilinde çalışıldığını, davalı tanıkları ise hafta tatilinde çalışma olmadığını belirtmişlerdir. Aynı işyeri ile ilgili olarak Yargıtay 22. Hukuk Dairesi denetiminden geçen 2012/18610-18613-18616 Esas sayılı dosyalarda ilk derece mahkemesi hafta tatili alacağı talebinin reddine karar vermiş ve söz konusu kararlar davacılar tarafından temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir. Mahkemece bu dosya açısından çalışılan işyerinin otel olması nedeniyle yaz–kış aynı yoğunlukta çalışıp çalışmadığı araştırılmamıştır. Bu nedenle mahkemece yapılması gereken otelin yaz ve kış sezonlarında açık olup olmadığı, açıksa ne kadar süre ile açık olduğu, bu konuda otel yönetimi tarafından alınan kararlar, Yargıtay denetiminden geçen emsal dosyalar da birlikte değerlendirilmek ve gerekirse taraf tanıkları da bizzat bu konuda dinlenmek suretiyle davacının hafta tatili alacağının hesaplanması gerekecektir. Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.

4-Ayrıca davalı işveren tarafından bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ekinde, iş sözleşmesi devam ederken davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ödendiğini gösterir imzalı bordro örnekleri ibraz edilmiştir. Ödeme iddiasının, yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilecek savunmalardan olduğu ve yapılan ödeme miktarlarının hak kazanılan kıdem ve ihbar tazminatı miktarlarından mahsup edilmesi gerektiği dikkate alınmaksızın sonuca gidilmiş olması doğru olmamıştır..

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 26.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2783, Karar No: 2018/2918, Tarih: 02.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/2783 E.  ,  2018/2918 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 28.02.2018 tarih ve 2017/11289 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09.03.2018 tarih ve KYB-2018/19279 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'nın, ... Yağlar ve Petrol Ürünleri San ve Tic. Ltd. Şti. ünvanlı şirketin yetkili müdürü olduğu 2009 yılına ilişkin defter ve belgeleri süresinde ibraz etmemesi ve aynı yıla ilişkin sahte fatura kullanmasından dolayı 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2, 359/1-b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 ve 62. (2 kez) maddeleri gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün ve 15 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Edirne 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2014 tarihli ve 2013/289 esas, 2014/165 sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir” şeklindeki 223/7. maddesi karşısında ;

Dosya kapsamına göre, sanığın aynı eylemlerine konu söz konusu şirketin 2009 yılına ilişkin defter ve belgeleri ibraz etmemesi ve aynı yıla ilişkin sahte fatura kullanması nedeniyle Edirne Cumhuriyet Başsavcılığının 18/08/2010 tarihli ve 2010/4737 soruşturma, 2010/2664 esas, 2010/1071 sayılı iddianamesi ile hakkında kamu davası açıldığı ve Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/05/2011 tarihli ve 2010/427 esas, 2011/255 sayılı kararı ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2, 359/1-b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1.(2 kez) maddeleri gereğince 15 ay ve 2 yıl 6 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, yeniden açılan davanın mükerrir olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Gereği Görüşüldü:

Sanık hakkında ... Nebati Yağlar ve Petrol Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti. şirketi yetkilisi olarak, Edirne Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 13.06.2013 tarih ve 2012/13959 Soruşturma-2013/2525 Esas sayılı iddianamesi ile 2009 takvim yılında... isimli mükelleften aldığı 4 adet, 2010 takvim yılında ... Petrol Ürünleri Nak. Tur. San. Tic. Ltd. Şti‘den aldığı 5 adet ve ... Petrol Ürünleri Ltd. Şti. şirketinden aldığı 22 adet sahte faturayı KDV indiriminde kullandığı ve 2009-2010 takvim yıllarına ait defter ve belgelerini usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen süresi içerisinde vergi incelemesi amacıyla görevlilere ibraz etmediğinden bahisle cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, Edirne 3. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin kanun yararına bozma talebine konu 11.04.2014 tarih ve 2013/289 Esas-2014/165 Karar sayılı ilamı ile sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verildiği,

Edirne Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 18.08.2010 tarih ve 2010/4737 Soruşturma-2010/2664 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın 2009 takvim yılında ... Petrol Ürünleri Ltd. Şti. şirketinden aldığı 16 adet sahte faturayı KDV indiriminde kullandığı ve yine aynı yıla ait defter ve belgelerini usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen süresi içerisinde vergi incelemesi amacıyla görevlilere ibraz etmediğinden bahisle cezalandırılması talebiyle kamu davası açılarak, Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama neticesinde, Mahkemenin 26.05.2011 tarih ve 2010/427 Esas-2011/255 Karar sayılı ilamı ve 18.09.2012 tarih ve 2010/427 Esas-2011/255 Karar sayılı ek kararı ile atılı suçlardan sanığın mahkumiyetine karar verildiği, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 11.09.2014 tarih ve 2014/12098 Esas-2014/14709 Karar sayılı ilamı ile temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verildiği, defter ve belge ibraz etmeme suçu yönünden ise Mahkemenin 18.09.2012 tarihli ek kararı ile kurduğu mahkumiyet hükmünün Dairemizin 2016/4729 Esas numarasında temyiz incelemesinde bulunduğu,

Sanığın 2009 takvim yılında aynı mükellefiyet kapsamında kullandığı ve farklı mükelleflerden temin ettiği faturaların aynı dava olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, kesinleşen hükme konu olan sahte faturalar ile iş bu davanın faturalarının farklı faturalar olması nedeniyle davaların mükerrer olmadığı, ancak sonradan sübutu kabul edilen eylem nedeniyle zincirleme suça ilişkin hükümler de uygulanarak tayin olunacak cezadan kesinleşmiş önceki cezanın mahsup edilmesinin gerekeceği, yine... Vergi Dairesi Başkanlığı‘nın 18.06.2012 tarihli isteme yazısı ile sanığın yetkilisi olduğu şirkete ait 2009 ve 2010 takvim yılına ait defter ve belgelerin ibrazının talep edilmesine karşın, Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 18.09.2012 tarih ve 2010/427 Esas-2011/255 Karar sayılı ek kararına konu 14.04.2010 tarihli isteme yazısında yalnızca 2009 takvim yılına ait defter ve belgelerin ibrazının talep edildiği, bu itibarla farklı takvim yıllarına ait defter ve belgelerin, ayrı vergi incelemelerine konu edilmek üzere, farklı tarihlerde istenilmesi halinde her bir eylemin ayrı suça vücut vereceği, 18.06.2012 tarihli isteme yazısında, 14.04.2010 tarihli isteme yazısına da konu edilen 2009 takvim yılına ait defter ve belgelerin de talep konu yapılmasına karşın, bu talepten farklı olarak 2010 yılına ait defter ve belgelerin ibrazının da istenmesi nedeniyle sanığın eylemlerinin farklı olduğu cihetle açılan davaların mükerrer olduğundan söz etmenin mümkün olmadığı anlaşılmakla, Edirne 3. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 11.04.2014 tarih ve 2013/289 Esas-2014/165 Karar sayılı ilamına yönelik kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istemler yerinde görülmediğinden REDDİNE, sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olarak, farklı mükelleflerden temin edilen faturalar yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gerekçesiyle ayrıca talepte bulunulup bulunulmayacağı hususunda, gereğinin takdir ve ifası için dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25439, Karar No: 2017/3107, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25439 E.  ,  2017/3107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2515, Karar No: 2020/5915, Tarih: 30.11.2020

**16. Hukuk Dairesi         2017/2515 E.  ,  2020/5915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “davacı tarafa tanık ve varsa diğer delillerini bildirmesi için süre verilmesi, dayandığı vergi kaydındaki kayıt maliki ... oğlu ... ile irs ilişkisi bulunup bulunmadığının sorulması ve bu hususun nüfus kayıtları getirtilerek araştırılması, ondan sonra taraf tanıkları ve yöreyi iyi bilen, tarafsız ve olabildiğince yaşlı kişiler arasından seçilecek yerel bilirkişilerin katılımı ile taşınmaz başında yeniden keşif yapılması, yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından dava konusu taşınmaza Hazine tapusunun oluştuğu 1961 yılından önce kimin, ne şekilde ve hangi tarihten itibaren zilyet olduğu ve zilyetliğin hangi tarihte başladığı hususlarının ayrıntılı şekilde sorulması, beyanlar arasında çelişki olduğunda giderilmeye çalışılması, davacının dayandığı vergi kaydının zemine uygulanması, 1961 yılından önce dava konusu taşınmaz üzerinde davacı ve bayilerinin 20 yıla ulaşan, aralıksız, çekişmesiz, malik sıfatıyla ve ekonomik amaca uygun zilyetliklerinin bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının dayandığı vergi kaydı maliki ile aralarında ırsi ilişkinin tespit edilemediği, dayanılan vergi kaydının komşu parsel malikine ait olduğu ve davacının dayandığı vergi kaydının kendisi açısından zilyetliğine karine oluşturmadığı gerekçesiyle yazılı olduğu şekilde karar verilmiştir. Ne var ki, mahallinde icra edilen keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi ..., davacının ve öncesinde babasının taşınmaz üzerinde zilyetliğini doğrulamış olup davacı tanıkları da benzer yönde beyanda bulunmuşlardır. Ayrıca belirtmelik tutanağında çekişmeli taşınmazla ilgili davacının dedesi ...’in vergi kaydının bulunmadığı ancak taşınmaz üzerinde 20 yılı aşkın zilyetliğinin bulunduğu belirtilmiş olup, ziraatçi bilirkişi raporu ile de taşınmazın uzun yıllardır tarım arazisi olarak kullanıldığı ve çevresini de tarım arazilerinin oluşturduğunun belirtilmiş olması karşısında, dava konusu taşınmaz üzerinde davacı yararına, zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleştiğinin ispat edildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11871, Karar No: 2013/14675, Tarih: 23.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/11871 E.  ,  2013/14675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların ... Aile Mahkemesinin 2007/731 E. 2008/144 K. sayılı kararı ile boşandıklarını ve müşterek çocuklar Mehmet ve Vesile Selin'in velayetlerinin davacıya verildiğini, müvekkilinin boşanma aşamasında hiçbir maddi talebi ve müşterek çocuklar için de ayrıca nafaka talebi olmadığını, müvekkilinin asgari ücretle çalıştığını ve iki çocuğu ile birlikte kirada oturduklarını, müşterek çocukların halen öğrenci olduklarını ve ihtiyaçlarının arttığını, bu ihtiyaçları müvekkilinin tek başına karşıladığını, davalının ... isimli işyeri, kendisine ait evi ve arabası olduğunu, sosyal ve ekonomik durumunun çok iyi olduğunu belirterek, müşterek çocuklar lehine ayrı ayrı 500 TL olmak üzere toplam 1.000 TL iştirak nafasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; tarafların boşanma davasında çocukların velayetlerinin anneye bırakılması konusunda anlaştıklarını ancak çocukların fiilen babada kalması hususunda anlaştıklarını, çocukların boşanma davası sonrasında fiilen davalı baba yanında kaldıklarını, çocukların büyümeleri ile beraber okul ihtiyaçlarının da arttığını, ancak bunların davalı tarafından karşılandığını, müvekkilinin çocukların velayetinin anneden alınarak kendisine verilmesine ilişkin dava açtığını, müvekkilinin işsiz olduğunu, babasının yardımları ve günlük pencere montajı işleri ile geçimini sağladığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile müşterek çocuklar lehine ayrı ayrı 100 TL olmak üzere toplam 200 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 182/2 maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; müşterek çocukların yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların ... Aile Mahkemesinin 25.03.2008 tarih ve 2007/731 E. 2008/144 K. sayılı kararı ile anlaşmalı olarak boşandıkları, boşanma kararının 16.09.2008 tarihinde kesinleştiği, 1997 ve 2001 doğumlu müşterek çocukların velayetinin anneye verildiği, tarafların talebi olmadığından maddi,manevi tazminat veya nafaka hususlarında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği görülmüştür.

Mahkemece, davalının gelir durumu .. Vergi Dairesinden sorulmuş, gelen yazı cevabı ile davalının bağlı bulunduğu ... Vergi Dairesinden istenmesi gerektiği bildirilmiş, ancak davalının gelir durumu... Vergi Dairesinden araştırılmamıştır. Bu nedenle davalının gelir durumu hakkında yapılan araştırma yeterli görülmemiştir.

Yukarıda izah olunan nedenlerle; özellikle davalının çalıştığı işyerinin kendisine ait olup olmadığı ve gelir durumu, ilgili Vergi Dairesinden araştırılmalı, ekonomik ve sosyal durumu sağlıklı bir şekilde tam olarak tespit edilerek, hasıl olacak sonuca göre, iştirak nafakasının niteliği, müşterek çocukların yaşı, eğitim durumları, ihtiyaçları, davacının tespit edilen gelir durumu ve özellikle nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) tespit edilecek gelir durumu dikkate alınarak, nafaka yükümlüsünü (davalıyı) ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktar iştirak nafakasına hükmedilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17667, Karar No: 2019/2093, Tarih: 14.02.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/17667 E.  ,  2019/2093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

...... Başkanlığının yazı cevabı, taşınmazın bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri, ...... Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgiler gözetildiğinde, dava konusu ...... mahallesi 363 parsel sayılı taşınmazın arsa vasfında olduğu anlaşılmış olup, taşınmazın bu niteliği gözetilerek kamulaştırma değerinin emsal karşılaştırması suretiyle tespiti gerekir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ......... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının ...... irad kaydedilmesine, 14/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15723, Karar No: 2024/8968, Tarih: 30.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/15723 E.  ,  2024/8968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 25.04.2022

SAYISI : 2019/2582 E., 2020/263 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, 25.04.2022 tarihli ve 2019/2582 Esas, 2020/263 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.