muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4770, Karar No: 2019/11496, Tarih: 04.12.2019

Dosya içerisinde mevcut olan belgelere istinaden, 6100 sayılı HMK'nun 336. maddesi uyarınca, davalı ... vekilinin adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, oluşa uygun olarak düzenlenen kesinleşmiş ceza dosyasında hükme esas alınan uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının benimsenmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına, peşin sermaye değerleri mahsup edilerek hüküm kurulmuş olmasına, maddi tazminata ilişkin hesaplamanın aşağıdaki bentler dışında hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde 6098 sayılı TBK 56. maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bentler dışında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi (destekten yoksun kalma)ve manevi tazminatı istemine ilişkindir.

Bir insanın ölümü hukukî anlamda bir zarar olmamakla beraber, bu yüzden yine de bazı zararlar meydana gelmiş olabilir. İşte 6098 sayılı TBK 53. maddesinin öngörmüş olduğu hal, ölüm sonucu vukua gelen bir kısım zararların tazminini hükme bağlamaktadır. Bu hükme göre, ölenin yardımından faydalananlar, bu yüzden yoksun kaldıkları faydayı, tazminat olarak, sorumludan isteyebilirler. Buna “destekten yoksun kalma tazminatı” denir. Yasa metninden de anlaşılacağı gibi destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse TBK'nin 53. maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir.

Destekten yoksunluk zararının hesabında müteveffanın gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır.

Somut olayda mahkemece alınan bilirkişi raporunda müteveffanın (desteğin) geliri hesaplanırken, sosyal ekonomik durumun tespitine ilişkin yaptırılan kolluk araştırması sonucuna göre ortalama 4.500,00 TL gelir elde edebileceği değerlendirilerek bu miktar üzerinden tazminat hesabı yapıldığı anlaşılmaktadır. Ancak böyle bir davada gerçek zararın belirlenmesi için, farazi desteğin gelirinin daha net ve ispata yarar somut delilerle ortaya konulması gerekmektedir.

Mahkeme tarafından bu hususta herhangi bir irdeleme ve araştırma yapılmadan, 4.500,00 TL üzerinden gelire göre hesaplanan tazminatın hüküm altına alınması doğru değildir.

Mahkeme tarafından bu hususta herhangi bir irdeleme ve araştırma yapılmadan, 4.500,00 TL üzerinden gelire göre hesaplanan tazminatın hüküm altına alınması doğru değildir.

Bu bakımdan müteveffanın gelirinin somut ve ispata yarar delillerle sübuta ermediği dikkate alındığında, desteğin kuyumculuk yapmakla işletmesinin mirasçılara kalacağı göz önünde bulundurularak kişisel yetenek ve emeği ile gelire sağladığı katkısı tespit edilerek gelirinin belirlenmesi, destek hesabında desteğin net biçimde saptanan gelirinin esas alınması gerekeceğinin düşünülmesi ve destek zararının hesaplanması gereklidir.

Bu yönleri amaçlayan araştırma yapılıp desteğin elde ettiği gelirin belirlenmesi ile yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; müteveffanın bakiye ömrü konusunda PMF Tablosu'na göre hesaplama yapıldığı belirtilerek 27 yaşında olduğunun ve bakiye ömrünün 40 yıl olduğu kabulü ile hesap yapılmak suretiyle fazla hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacıların murisi ...'ın UYAP ortamından sağlanan nüfus kayıtlarında 38 yaşında vefat ettiği dosyadan anlaşılmaktadır.

Ayrıca çalışma hayatının, aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemi olan pasif devre olarak ayrılması ve özel yasalarında çalışma süreleri ayrık olarak belirtilmemiş (asker, polis vb. gibi) kişiler yönünden 60 yaşın aktif çalışma devresi, bakiye yaşam süresi varsa kalan sürenin de pasif çalışma devresini oluşturduğu; destekten yoksun kalma nedeniyle tazminatın hesabında, pasif devrede de zararın oluşacağı ve bu zararın asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulü gerektiği Dairemiz'in yerleşmiş içtihatlarındandır.

Bu durumda mahkemece, Dairemizin yerleşik kriterlerine uygun olarak Population Masculine Et – Feminine (PMF 1931) Tablosuna göre bakiye ömür süresinin doğru biçimde belirlenmesi suretiyle hesaplama yapılması konusunda, bilirkişiden rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

4-Dairemizce kabul görmüş pay esasına göre; desteğin vefat tarihinde evli ve 3 çocuğunun olduğu dikkate alınarak, eş, çocuklar ile ana babanın pay alacağı durumlarda desteğe 2 pay, eşe 2 pay, çocukların her birine 1’er pay, ana ve babaya 1’er pay ayrılarak böylece gelirin tamamının dağıtılacağı esası benimsenmiştir. Ana ve babadan birinin destekten çıkması ile payı diğerine aktarılacak, ana ve baba ile çocukların tamamının destekten çıkması durumunda ise desteğe 2 pay, eşe 2 pay esasına göre %50 pay desteğe, %50 pay eşe verilerek varsayımsal olarak gelir paylaştırılarak tazminatın bu ilkelere göre hesaplanması kabul edilmiştir.

Mahkemece yukarıda anlatılan hususlar gözetilerek murisin yeni tarihli nüfus kayıt örneği dosya içerisine alınarak rapor alınıp sonucuna göre hesaplama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıda anlatılan hususlar gözetilerek murisin yeni tarihli nüfus kayıt örneği dosya içerisine alınarak rapor alınıp sonucuna göre hesaplama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2), (3) ve (4) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine 04/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35216, Karar No: 2017/6936, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/35216 E.  ,  2017/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28094, Karar No: 2018/1717, Tarih: 20.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/28094 E.  ,  2018/1717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K.sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7733, Karar No: 2013/16432, Tarih: 30.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/7733 E.  ,  2013/16432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10113, Karar No: 2006/14814, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/10113 E.  ,  2006/14814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıdan satın aldığı karnıbahar fidelerinin bozuk çıktığını belirterek 4.666.800.000 TL nın tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilirken davacının 14.10.2004, 7.7.2005 ve 23.3.2006 tarihli duruşmalara katılmadığı ve herhangi bir mazerette bildirmediği benimsenmiştir. Dosya içindeki duruşma tutanaklarından 14.10.2004 tarihli duruşmaya davacı vekilinin katılmadığı ve mazerette bildirmediği gerekçesiyle önce dosyanın işlemden kaldırıldığı ve ancak aynı ... davacının diğer vekilinin müracaat ederek duruşma salonunda bulunduğunu, ne varki diğer vekilin adının okunması nedeniyle duruşmaya katılmadığını bildirip davanın yenilenmesini istediği ve aynı ... yeniden duruşma yapıldığı anlaşılmaktadır. Hemen belirtmek gerekirki, 14.10.2004 tarihli duruşmada davacı vekilinin beyanına itibar edilerek yeniden duruşma açılması nedeniyle dosyanın işlemden kaldırılmasına dair karardan dönülmüş olunmaktadır. Dolayısıyla usul hukuku kuralları anlamında bir işlemden kaldırılma ve yenileme işleminden söz etmek mümkün değildir. Hal böyle olunca, 14.10.2004 tarihli dosyanın işlemden kaldırılmasına dair kararın hukuken bağlayıcı yönü bulunmamaktadır. Bu durumda davanın açılmamış sayılmasına karar verilebilmesi için gerekli yasal şartların eldeki 2006/10113-14814

davada gerçekleşmediğinin kabulü gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözetilerek işin esasına girilerek hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması uyul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle; temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11440, Karar No: 2021/10153, Tarih: 14.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11440 E.  ,  2021/10153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye Mahkemesi : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 5. İş Mahkemesi

Dava, İş kazası ölümünden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacılar vekili asıl ve birleşen dava dilekçesinde özetle, davacılar murisi Mehmet Ali Altun'un davalılar nezdinde çalışmakta iken 14/11/2014 tarihinde kalp krizi geçirmesi sonucu hayatını kaybettiği iddiasıyla eş için 1000,00-TL maddi, 100.000,00-TL manevi, dört çocuk için 50.000,00 er-TL manevi tazminatın ve 500,00-TL cenaze ve defin giderinin davalılardan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece Mahkemesi tarafından sigortalının işyerinde kalp krizi geçirmesi sonucu vefat ettiği, davalıların ayrı ayrı ölüm olayının meydana gelmesinde kusurlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davacıların istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın reddine dair karara dayanak olan ve meydana gelen hadisedeki kusur durumunu irdeleyen 11.10.2017 tarihli bilirkişi raporunun eksik ve yanılgılı değerlendirmelere dayalı olduğunu, somut olayda müvekkillerinin murisinin, 21.02.1956 doğumlu olduğu ve olay tarihi itibariyle 57 yaşında olduğunu, vefat hadisesinin, murisin Kipa isimli mağazaya ait broşürleri dağıtmakta olduğu sırada ...’da bulunan .... .. No: 4/A önünde kalp krizi geçirmesi sonucu gerçekleştiğini, ..

. Polis Merkezi Amirliğince tutulan tutanakta müteveffanın tekerlekli araba ile ve arabanın içinde bulunan Kipa isimli mağazaya ait broşürler ile birlikte bulunduğunun belirtildiğini, davalı işverenliklerden beklenenin, 57 yaşında olan bir kişinin dağıtım işine müsait olup olmadığı, sokak sokak gezmek suretiyle broşür dağıtmasının bu kişinin sağlığına bir etkisinin olabilip olamayacağı hususlarını değerlendirmek ve işe alımdan önce bu kişiden bir sağlık raporu alınmasının beklenmesi gerektiğini, yine davalı işverenliklerin, risk değerlendirmesi yapması, iş sağlığı ve güvenliği eğitimi vermesi, iş yeri hekimi bulundurmasının birer zorunluluk olup, somut olayda bu paragrafta kısaca özetlenen hiçbir hususun yerine getirilmediğini, dolayısıyla meydana gelen iş kazasında davalı işverenliklerin kusurunun bulunduğunun aşikâr olduğunu, hadiseye salt, ağır ve tehlikeli işler açısından bakılmasının hatalı olduğunu, zira Yargıtay'ın, bu hususta iş yeri koşullarının irdelenmesi gerektiğini pek çok kararında vurguladığını, Mahkemece iş yerinin çalışma koşulları, müvekkillerinin murisinin yaşı ve yaşam tarzı itibariyle bu çalışma koşullarına ayak uydurabilip uyduramayacağı, örneğin havaların kısmen soğumaya başladığı Kasım ayı içerisinde sokak sokak gezerek ve önemli bir ağırlığı haiz broşürleri el - pazar arabasını taşıyarak broşür dağıtma işinin kalp krizini tetikleyebilip tetiklemeyeceği, müvekkillerinin murisinin yaşı itibariyle bu efora dayanabilip dayanamayacağı; bu bakımdan, davalı işverenlerin müvekkillerinin murisine gerekli uyarıları yapıp, önlem alıp almadığı, örneğin, işe alımda, iş yeri koşullarına ayak uydurabilip uyduramayacağı hususunun denetlenebilmesi için müvekkillerinin murisinden sağlık raporu isteyip istemediği veya broşür dağıtımında hangi sürelerle dinlenileceği, ne kadar süre ile dağıtım yapılabileceği hususlarında ve diğer önlemler hususunda gerekli uyarılarda bulunup bulunmadığı hususlarında inceleme yaparak değerlendirmede bulunması ve özellikle bu konulara ilişkin olarak bilirkişi raporu alması gerektiğini, aksi şekilde, müvekkilinin yaptığı işin ağır işlerden olmadığı gerekçesi ile davalılara kusur izafesinde bulunmanın basit ve sığ bir değerlendirme olduğunu, ayrıca hükme dayanak edilen bilirkişi raporunu düzenleyen kurul içerisinde bulunan kardiyolog bilirkişi tarafından tıbbî hiçbir değerlendirmede bulunulmadığının görüldüğünü, davalı yanın önlem alındığına dair bir savunmasının da bulunmadığını, davalıların, olay tarihinde meri olan hükümlere göre gerekli iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini aldıklarını ispat edemediklerini, somut olayda müvekkillerinin murisine, yaşına uygun bir iş verilmediğini, yaşına göre çok efor sarf etmesinin gerektiğini, pazar arabası ile birlikte sokak sokak gezerek broşür dağıtma işi verildiğini, bu iş verilirken müvekkillerinin murisinin yaşının dikkate alınmadığını, bu işin müvekkillerinin murisi için ağır bir efora neden olabileceğinin düşünülmediğini, bir sağlık raporu alma gereği dahi

olan hükümlere göre gerekli iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini aldıklarını ispat edemediklerini, somut olayda müvekkillerinin murisine, yaşına uygun bir iş verilmediğini, yaşına göre çok efor sarf etmesinin gerektiğini, pazar arabası ile birlikte sokak sokak gezerek broşür dağıtma işi verildiğini, bu iş verilirken müvekkillerinin murisinin yaşının dikkate alınmadığını, bu işin müvekkillerinin murisi için ağır bir efora neden olabileceğinin düşünülmediğini, bir sağlık raporu alma gereği dahi duyulmadığını, işin yapılması sırasında önemli bir efor sarf edilecek olduğunun açık olup, kalp hastalıkları araştırılırken de efor testi yapıldığını ve bu test ile kişiye belli kriterlere uygun şekilde egzersiz yaptırılarak kalp yükünün arttırılması ve bu yüklenme esnasında kalp kasının beslenmesinde yetersizliğe yol açabilecek bir kalp damar hastalığının olup olmadığının araştırılması gerektiğini, sonuç olarak işin görülmesi sırasında müvekkillerinin murisinin sarf etmiş olduğu eforun, açık bir şekilde kalp krizine neden olduğunu, işverenin, bu hususa yönelik olarak gerekli önlemleri almadığını, davalıların kusurlu olduklarının kabulü gerektiğini, hükme dayanak edilen bilirkişi kurulu raporu ile sonuca gidilmesinin hatalı olduğunu, ayrıca müteveffanın kaza öncesi ve kaza sonrası dönemlerine ait, temin edilebilen tüm tıbbi belge ve raporlarının temin edilmediğini, kardiyolog bilirkişi tarafından, müteveffanın kaza öncesi sağlık durumunun ele alınmamış olduğunun da görüldüğünü, sonuç itibariyle eksik ve hatalı bilirkişi raporlarına dayanılıp davalıların kusurlarının bulunmadığı sonucuna varılarak müvekkillerinin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesinin doğru olmadığını iddia ederek kararın kaldırılarak duruma ilişkin olarak yeni bir bilirkişi raporu alınmasını, bu raporun alınmasına müteakip müvekkillerinin maddi zararlarının uzman bir bilirkişiye hesaplattırılmasını beyanla kararın bozulmasını talep etmişlerdir

V- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının eşinin maddi ve manevi, çocuklarının manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince; davanın reddine karar verildiği, bu kararın davacılar vekillerince istinaf yoluna götürüldüğü, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince davacılar vekilinin istinaf talebinin HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından sigortalının dağıtım elemanı olarak çalışmakta iken, 14/11/2014 tarihinde tekerlekli el arabası ile ... mağazasının reklam kitapçıklarını dağıttığı esnada kalp krizi geçirerek olay yerinde vefat ettiği, meydana gelen ölüm olayı ile ilgili olarak düzenlenen otopsi raporunda “kişinin ölümünün kalp-damar hastalığı sonucu meydana gelmiş olduğu” şeklinde belirtildiği, ilk derece mahkemesince olaya ilişkin iki adet kusur raporu alındığı, 11/05/2017 tarihli ilk raporun tek kişi tarafından düzenlendiği, anılan bu raporda; gerek işverene ve gerekse asıl işverene ve diğer davalılara ve kazalı müteveffa işçiye ve üçüncü şahıslara kusur izafesini gerektirecek bir hususun mevcut bulunmadığı yönünde görüş bildirildiği, akabinde mahkemece alınan 11/10/2017 tarihli ikinci raporun ise kardiyolog bilirkişinin de bulunduğu üçlü heyet tarafından düzenlendiği, anılan bu raporda da iş kazası olayının meydana gelmesinde davalıların, üçüncü kişilerin ve kalp krizinden hayatını kaybeden Mehmet Ali Altun’un kusurunun bulunmadığı yönünde görüş bildirildiği, mahkemece bu raporlara itibar edilerek davanın reddine dair karar verildiği, ancak düzenlenen işbu raporların oluşa uygun olmadığı, bünyesel faktörlerin iş kazasının oluşumunda bir etkisinin olup olmadığının değerlendirilmediği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazasında sorumluluğun tespiti noktasında toplanmaktadır.

Geniş anlamıyla sorumluluk kavramı, bir kişinin başka bir kişiye verdiği zararları giderme yükümlülüğü olarak açıklanmıştır. Hukuki anlamda sorumluluk ise, taraflar arasındaki borç ilişkisinin zedelenmesi sonucu doğan zararların giderilmesi (tazmin edilmesi) yükümlülüğünü içerir.

İşçi ve işverenin hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sıkı iş ilişkisi, işçi yönünden işverene içten bağlılık (sadakat borcu), işveren yönünden işçiyi korumak ve gözetmek borcu şeklinde ortaya çıkar. Gerçekten işçi, işverenin işi ve iş yeri ile ilgili çıkarlarını korumak, çıkarlarına zarar verebilecek davranışlardan kaçınmak, buna karşı işveren de, işçinin kişiliğine saygı göstermek, işçiyi korumak, iş yeri tehlikelerinden zarar görmemesi için iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak, işçinin özlük hakları ve diğer maddi çıkarlarının gerektirdiği uygun bildirimlerde ve davranışlarda bulunmak, işçinin çıkarına aykırı davranışlardan kaçınmakla yükümlüdür.