muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3667, Karar No: 2023/7454, Tarih: 12.10.2023

6.Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 09.03.2009 tarihli raporunda, katılanda fiili livata bulgusuna rastlanmadığı bildirilmiştir.

7.Suça sürüklenen çocuklar hakkında, Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2011 tarihli kararı ile, cinsel istismar suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiş, verilen karar Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 05.05.2014 tarihli ilamı ile onanmıştır.

8.Suça sürüklenen çocuklar savunmalarında, atılı suçlamayı reddetmişlerdir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocukların eylemi sabit görülerek mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm, isabetli bulunmuş ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Katılan ifadelerinde istikrarla, 2008 yılı Aralık ayının başlarında suça sürüklenen çocuk ...'ın kendisini okullarının üst tarafında bulunan gecekonduya götürdüğünü, "seni döverim" diye tehdit ederek istismar ettiğini, iki gün geçtikten sonra, suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın kendisini evden çağırdıklarını ve ...'ın evine götürdüklerini ve istismar ettiklerini, yaklaşık iki ay sonra da suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'in kendisini boş bir gecekonduya götürerek istismar ettiklerini beyan etmiştir.

2.Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler ile katılanın istikrarlı anlatımı ile tüm dava dosyası birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocukların, istismar eylemlerini gerçekleştirme için, değişik zaman dilimlerinde birden fazla defa, katılanı tehditle farklı yerlere götürerek alıkoydukları anlaşılan olayda, suça sürüklenen çocuklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış ve verilen ceza miktarı yönünden 237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 inci maddesi koşullarının uygulanmasında yasal imkansızlık olması, suça sürüklenen çocuklar hakkında takdiri indirim hükmünün tatbik edilmiş olması da gözetilerek suça sürüklenen çocuklar müdafinin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3.Suça sürüklenen çocukların eylemlerinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinde yer alan birden fazla nitelikli halin gerçekleşmesi nedeni ile alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmiş olduğundan katılan vekilinin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin 16.05.2022 tarihli kararında suça sürüklenen çocuklar müdafi ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 1. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10979, Karar No: 2006/14203, Tarih: 06.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10979 E.  ,  2006/14203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü ... Mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece davacının davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulüne, ... bilirkişi krokisinde (A)=3220 m2, (B)=1753 m2 yüzölçümündeki taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 15.03.1959 tarihinde yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli taşınmazlara bitişik ve yakın komşu olan bir çok taşınmaz hakkında açılan tescil davalarında verilen kararların Dairece yapılan temyiz incelemesi sırasında, 1987 - 1990 yılları arasında yapılan keşiflerde dava konusu yerlerin kimsenin zilyetliğinde olmayan dağlık-taşlık ve çalılık yerler olarak gösterildiği, keşif tarihleri ve davanın açıldığı tarih gözönünde bulundurulduğunda taşınmazlar üzerinde davacı taraf zilyetliğinin kazandırıcı zamanaşımı süresinde ulaşmadığı bir yana, taşınmazların yakın tarihli amenajman haritalarında da bozuk baltalık orman olarak gözüktüğü ve bu nitelikteki taşınmazın zilyetlikle de kazanılacak yerlerden olmadığı, uzman orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, memleket haritasında ve ... fotoğraflarında biri birinin devamı olup, aynı nitelikte bulunan ve taşınmazların yüksek eğimli bölümlerinin orman sayılan ve ormanın devamı ve orman bütünlüğü içinde kabul edilmesi gereken düşük eğimli bölümlerinin ise orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirtilmesinin açık çelişki olduğu ve mahkemece bilirkişi raporuna bu nedenle değer verilmeyerek taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06/11/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6597, Karar No: 2010/7712, Tarih: 30.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6597 E.  ,  2010/7712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/10/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan babaları S.T.'ın ilk eşinden olma çocuklarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak sahip olduğu tek taşınmaz olan 2616 parsel sayılı taşınmazını 2.eşi C.ye satış göstermek suretiyle devrettiğini, C.nin ölümü üzerine taşınmazın C.'nin oğlu olan davalı D.'e yine muvazaalı olarak temlik edildiğini ileri sürüp, tapu kaydının iptali ile 4/7 payın adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı D. dava konusu taşınmazı hem babası, hem de diğer kardeşlerine bedellerini ödeyerek tapuda satın aldığını, davalılar Y.ve N. annelerinden kalan taşınmazdaki paylarını davalı kardeşleri D.e sattıklarını, dava ile ilgileri bulunmadığını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi     raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların mirasbırakan S. T.ilk eşinden, davalıların ise ikinci eşi C.'den olma çocukları olduğu, çekişme konusu 2616 parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan adına kayıtlı iken 27.6.1975 tarihli akitle davalıların annesi C.ye satış  suretiyle temlik ettiği; C.'nin 1986 yılında ölümü  üzerine eşi S. T. ile davalı çocuklarına intikal ettiği, mirasbırakanın bu defa da taşınmazdaki ¼ payının diğer mirasçılar Y.ve N. ile birlikte 13.9.1991 tarihli akitle davalı D.'e satarak temlik ettikleri anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda; yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacılar mirasbırakanın ilk eşinden olma çocukları, davalılar ise ikinci eşinden olma çocuklarıdır.Dava konusu taşınmaz mirasbırakanın tüm malvarlığını teşkil etmekte olup mirasbırakanın taşınmazı satma konusunda bir ihtiyacının bulunmadığı, değerler arasında fark olduğu, mirasbırakanın terekesinden satış bedelinin çıkmadığı, satış bedelinin ödendiğinin belge ile kanıtlanmadığı, taşınmaz satıldığı halde, herhangi bir ariyet akdi ve kira akdi kurulmadan murisin taşınmazda oturmaya devam ettiği görülmektedir. Belirlenen bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, temliki işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sabittir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların, temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2604, Karar No: 2021/1989, Tarih: 21.04.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/2604 E.  ,  2021/1989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme basit zimmet ve kamu görevlisinin resmi belgede zincirleme sahteciliği (sanık ... hakkında ana dosyada), zincirleme nitelikli zimmet ve kamu görevlisinin resmi belgede zincirleme sahteciliği (sanık ... hakkında birleşen dosyada), zincirleme nitelikli zimmete yardım etme (sanık ... hakkında birleşen dosyada)

HÜKÜM : Sanık ... hakkında zincirleme nitelikli zimmet ve zimmet suçuna ilişkin eylemlerinin bir kısmının zincirleme nitelikli dolandırıcılık ve zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçlarını oluşturduğu kabulüyle bu suçlardan da mahkumiyet, sahtecilik suçundan beraat, sanık ... hakkında atılı suçtan beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Başvurularının kapsamına göre incelemenin; katılan Gençlik ve Spor Bakanlığı vekilinin sanık ... hakkında sahtecilik, ... hakkında zimmete yardım etme suçlarından kurulan beraat, sanık ... müdafin ise müvekkili hakkında dolandırıcılık, zimmet ve görevi kötüye kullanma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklardan ... hakkında zincirleme nitelikli zimmet ve zincirleme nitelikli dolandırıcılık suçlarından kurulan mahkumiyet ile ... hakkında zincirleme nitelikli zimmete yardım etme suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

TCK'nin 53/1-a madde-fıkra-bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle yüklenen zimmet suçunu işleyen sanık ...'in 53/5. maddesi gereğince bu bentteki hak ve yetkilerin tamamını kullanmaktan yasaklanması yerine memuriyet görevinin sağladığı hak ve yetkiyi kullanmasının yasaklanmasına karar verilmek suretiyle sınırlı uygulama yapılması ve adı geçen sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK'nin 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (i) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde; adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden artırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği, ayrıca gerekçede suça konu miktarın 100.434,28 TL olduğu da belirtildiği halde, temel ve sonuç cezaların eksik olarak belirlenmesi hususları aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, TCK'nin 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz sırasında nazara alınması mümkün bulunmuştur.

Bozmaya uyularak gereği yerine getirilmek, delilleri takdir ve gerekçeleri gösterilmek suretiyle kurulan mahkumiyet ve beraat hükümleri eleştirilen hususlar dışında usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekili ile sanık ... müdafin temyiz itirazlarının reddiyle sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkındaki beraat hükmünün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet ile sahtecilik suçundan kurulan beraat hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanığın kendisinin düzenlediği ya da kendisine duyulan güven nedeniyle fiilen düzenleyip ilgililerine imzalattığı gider fişlerinin içeriğini ekindeki gider belgelerine veya yapılacak giderlere nazaran daha yüksek miktarda düzenleyerek muhasebeleştirme şeklindeki eylemlerinde söz konusu belgelerin sahte olmayan dosyada mevcut gider fişlerinden ilk bakışta farkının olmadığı, buna göre belgelerin iğfal kabiliyetinin bulunduğunun tespit edilmesi karşısında, sanığın söz konusu eylemlerinin TCK'nin 204/2. maddesi uyarınca kamu görevlisinin resmi belgede zincirleme sahteciliği suçu kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek hakkında TCK'nin 257/1. maddesi gereğince görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet, sahtecilik suçundan beraat hükümleri kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nin 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle atılı görevi kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. madde ve fıkrası gereğince, ayrıca, cezasının infazından sonra başlamak üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ile sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 21/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12000, Karar No: 2018/2172, Tarih: 28.02.2018

**8. Ceza Dairesi         2016/12000 E.  ,  2018/2172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazereti olmadan duruşmaya ve keşfe katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 28.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3680, Karar No: 2018/5238, Tarih: 10.07.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/3680 E.  ,  2018/5238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : ... hakkında düşme, diğer sanıklar hakkında mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Başvurularının kapsamına göre temyiz incelemesinin katılan vekilinin sanıklar ..., ..., ... hakkında kurulan mahkumiyet,sanık ... hakkındaki düşme, sanıklar ... ve ... müdafiilerin ise bu sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1-)Sanık ... hakkında verilen kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine yönelik hükmün temyizen incelemesinde;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine dair hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılanın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-)Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizen incelemesinde;

Sanık doktorların farklı grup ilaçları birlikte, tanı ile uyumlu olmayan ve kutu adedini fazla yazmak suretiyle reçeteler düzenleyerek kamunun zararına sebebiyet vermek suretiyle zincirleme görevi kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia ve kabul edilen olayda; zincirleme suçlarda suç tarihinin son suçun işlendiği gün olması, teftiş kurulu raporu ile ATK raporunda son reçete tarihlerinin birbirinden farklı olması nedeniyle raporlar arasında çelişki bulunması karşısında, bu hususun zamanaşımı süresini belirleme açısından önem arz ettiği gözetilerek reçete tarihlerine göre suç tarihlerinin kesin olarak saptanması gerektiği nazara alınmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de ;

Kabule göre de ;

CMK'nın 231/6. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulunun gerçekleşmesi için, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerektiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında yer alan ''kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği'' şeklindeki kabul ve sanık ... müdafiin temyiz dilekçesinde karar tarihi öncesinde katılan kurumun zararını ödeyerek giderdiğini belirtmesi karşısında, sanıkların eylemleri nedeniyle katılan kurumun suçtan kaynaklı somut ve maddi bir zararının tespit edilip, bu zararının giderilip giderilmediği hususu araştırılmak suretiyle sanıkların kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları da irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyecekleri hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, faiz giderlerinide içeren müfettiş raporu esas alınmak suretiyle "Kurum zararı giderilmediğinden koşulları oluşmadığı cihetle ..." şeklindeki yeterli olmayan gerekçeyle CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanıklar hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2079, Karar No: 2024/2374, Tarih: 15.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/2079 E.  ,  2024/2374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/981 E., 2023/486 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gölpazarı Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/65 E., 2021/2 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusu dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin geri çevirme kararı gereği gönderilen muhtıraya rağmen temyiz harç ve masraflarının yasal süresi içerisinde yatırılmadığı gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesince 25.12.2023 tarihli ek karar ile kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiştir.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net şekilde açıklanmalıdır. Örneğin, harcın "dosyaya yatırılması" şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 16.06.2010 tarihli ve 2010/19-286 Esas, 2010/330 Karar ... ilâmı).

Somut olayda; davacı vekiline gönderilen muhtıraya eksik harcın Mahkeme veznesine yatırılması yerine "dosyamıza yatırılması" gerektiği şeklinde ihtar yazıldığı ve bu nedenle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Anılan sebeplerle davacıya gönderilen muhtıra usulsüz olduğundan, muhtıra tebliğine rağmen harcın süresinde tamamlanmaması sebebi ile davacının temyiz isteminin reddine dair karar tesisi hatalı olup Bölge Adliye Mahkemesince verilen 25.12.2023 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının temyizi üzerine verdiği temyiz dilekçesinin süreden reddine ilişkin 13.07.2023 tarihli ek kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.