muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13041, Karar No: 2014/7648, Tarih: 13.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13041 E.  ,  2014/7648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/279-2013/284

Davacı O.. K.. vekili Avukat K. C.. tarafından, davalılar F.. Ş.. vd. aleyhine 22/06/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi üyesi olarak olarak görev yaptığı sırada 13/11/2009 tarihinde kamuoyunda "bayoz soruşturması" olarak bilinen soruşturma sırasında şüpheli D.. Ç.. hakkında tahliye kararı verildiğini, sözü edilen tahliyeye ile ilgili olarak davalı A.. A.. tarafından kaleme alınan ve Zaman Gazetesi’nin 16/11/2009 günlü sayısında yayımlanan “Karar” başlıklı köşe yazısında kararın hukuki olmadığına dair alaycı ifadeler kullanılması nedeniyle kişilik haklarına saldırı oluştuğunu ileri sürerek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalılar ise, dava konusu köşe yazısının davacıyı kamuoyu önünde küçük düşürmek maksadı ile kaleme alınmadığını, yazıda davacının hedef alınmadığını, yazının ironik ve mizahi üslübla yazıldığını, basın özgürlüğü kapsamında kaldığını belirterek istemin reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, yazının amacının davacının da içerisinde yer aldığı heyet tarafından verilen kararın eleştirisi olmadığı, yazıda kullanılan üslup, kelime ve cümlelerle verilen kararın alaya alınıp dalga geçildiği, basın özgürlüğü kapsamında yazılmış bir köşe yazısı olmadığı, yargıçların eleştiri sınırı belirlenirken bu sınırın politikacılar ya da diğer bürokratlarla aynı düzeyde tutulmayıp daha dar tutulması gerektiği benimsenerek dava konusu köşe yazısının davacının kişilik haklarına saldırı oluşturması nedeniyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu yazı bir bütün olarak incelendiğinde; İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen ve kamuoyunda "bayoz soruşturması" olarak bilinen soruşturma sırasında verilen tahliye kararın eleştirildiği, toplumun ilgisini çeken ve güncel bir konuda, eleştirel değerlendirme yapıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, söylemlerin sert eleştiri düzeyinde kaldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu yazı bir bütün olarak incelendiğinde; İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen ve kamuoyunda "bayoz soruşturması" olarak bilinen soruşturma sırasında verilen tahliye kararın eleştirildiği, toplumun ilgisini çeken ve güncel bir konuda, eleştirel değerlendirme yapıldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, söylemlerin sert eleştiri düzeyinde kaldığı anlaşılmıştır.

Davacının da İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi üyesi olarak kamuoyu gündeminde olan ve oldukça fazla sayıda klasör-belge vs. barındıran balyoz davası evrakının çok kısa sürede incelenmesi ve karar vermesi haber-eleştiri ve yorumlara konu edilmiştir. Pek çok basın yayın organı davacının bu denli kısa sürede o sayıda çok dava dosyası klasörünü inceleyemeyeceği yönünde yorumlar yapılmıştır. Dava konusu yazı da bunlardan birisidir. Kuşkusuz basının bu yöndeki yayınları "aşma" niteliğinde olmamak kaydıyla saldırı teşkil etmez. AİHM uygulamalarına göre de haber-eleştiri-yoruma kamu görevlisi kendisi neden olursa yine "aşma" olmamak kaydıyla tazminat sonucunu doğurmamaktadır.

Somut olayda da belirtilen ilkeler açısından değerlendirme yapılmak zorunluluğu bulunmaktadır. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/05/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.13/05/2014
Yargıtay — Esas No: 2012/25222, Karar No: 2013/2327, Tarih: 18.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/25222 E.  ,  2013/2327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yapılmışsa da, alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Bedeline hükmedilen taşınmazın tapusunun iptali ile davalı idare adına tapuya tesciline karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Hükmedilen bedel üzerinden nispi harç hesaplanıp, başlangıçta ödenen harcın mahsubu ile bakiyesinin davalı idareden tahsili ile Hazineye gelir kaydedilmesi yerine, maktu harca karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 18.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3190, Karar No: 2016/6720, Tarih: 05.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/3190 E.  ,  2016/6720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesinde yer alan "Gerçeğe aykırı belge düzenleyen tabip, diş tabibi, eczacı, ebe, hemşire veya diğer sağlık mesleği mensubu, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat sağlaması ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğurucu nitelik taşıması halinde, resmi belgede sahtecilik hükümlerine göre cezaya hükmolunur." şeklindeki düzenleme ile; kamu görevlisi olmayan sağlık mesleği mensuplarının görevlerinin gereği olarak düzenledikleri belgelerin gerçeğe aykırı olması haline özgü özel bir sahtecilik suçu düzenlenmiştir. Buna göre fıkranın ilk cümlesi uyarınca gerçeğe aykırı belge düzenlenmesi halinde özel belgede sahtecilik suçu ancak düzenlenen bu belge ile TCK'nun 210. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesindeki menfaat veya zarar koşulunun gerçekleşmesi halinde ise resmi belgede sahtecilik suçuna göre cezaya hükmolunacaktır. Anılan fıkrada belirtilen suç faili sağlık mesleği mensubu olmalıdır ve bunların kimler olduğu hususu ise 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun ve ilgili diğer mevzuat hükümleri çerçevesinde belirlenebilir. Kamu görevlisi olmayan hekim tarafından düzenlenen içeriği sahte raporu kullanan kişinin eylemi ise TCK'nun 207/2. maddesinde düzenlenen sahte özel belgeyi kullanmak suçunu oluşturur. Bu açıklamalar karşısında somut olaya gelince:

Hakkında aynı eylem nedeniyle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinde 2011/343 esas sayılı dosya ile yargılama yapıldığından bahisle açılan davanın mükerrer olduğundan red kararı verilen ve temyize gelmeyen sanık doktor ...'in Özel ...Polikliniğinde muayene etmeden sanık ...'e B ve A2 sınıf sürücü belgesi alabileceğine dair raporun içerik itibariyle sahte olduğu, sanık ... tarafından bu rapor ile sürücü belgesi almak için trafik tescil şube müdürlüğüne müracaatında sanığın sol elinin kavrama hareketi yapamadığı ve bu sağlık problemi nedeniyle B,A2 sınıfı sürücü belgeleri alamayacağının tespit edilmesi, suça konu raporun özel poliklinik tarafından verilmiş olup sanığın sağlık mesleği mensubu olmaması karşısında; eyleminin, TCK'nun 207/2. maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13821, Karar No: 2024/7853, Tarih: 25.06.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/13821 E.  ,  2024/7853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1370 E., 2022/2009 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan kabulü ile mahkûmiyet hükümlerinin kaldırılarak suça sürüklenen çocukların beraatlerine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyizin kabulü ile hükümlerin onanması ve suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki kararın bozulması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Suça Sürüklenen Çocuklar ... ve ... hakkında kurulan beraat hükümlerinin ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 288 inci maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır'', aynı Kanun’un 294 üncü maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir'' ve aynı Kanun’un 301 inci maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin temyiz isteminin, suça sürüklenen çocukların üzerine atılı yağma suçunu işlediklerine ve cezalandırılmaları gerektiğine yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre göre, suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 07.09.2022 tarihli ve 2021/1370 Esas, 2022/2009 Karar sayılı “esastan red” kararlarına yönelik temyiz itirazlarının esastan reddi ile hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2- Suça Sürüklenen çocuk ... hakkında mağdura yönelen eylemi nedeniyle kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı Kanun'un 288 inci maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır'', aynı Kanun’un 294 üncü maddesinin ''temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir'' ve aynı Kanun’un 301 inci maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin temyiz isteminin, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı yağma suçunu işlediğine ve cezalandırılması gerektiğine yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Mağdurun soruşturma aşamasında verdiği beyanında, suça sürüklenen çocuk ...’in babasının verdiği harçlıkları almak amacıyla kendisini dövdüğünü ve bu olayın en az 10 kere yaşandığını söylediği, yine kovuşturma aşamasında verdiği beyanın da soruşturma aşamasında verdiği beyanı ile uyumlu olduğu, diğer suça sürüklenen çocuklar Berat ve ...’nin de mağdurun beyanını destekler ifadeler verdikleri, suça sürüklenen çocuk hakkında okul disiplin dosyasına da sunulan yazılı beyanlar karşısında, suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdura karşı işlediği yağma suçundan mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

25.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4683, Karar No: 2021/6975, Tarih: 22.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4683 E.  ,  2021/6975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Karar Verilmesine Yer Olmadığına

6831 sayılı Kanuna Aykırılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda ağaç kesme eylemi açısından karar verilmesine yer olmadığına dair, Nazilli 5. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21/05/2015 gün ve 2014/322 Esas ve 2015/431 Karar sayılı hükmün katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine;

Dairemizin 10.07.2019 tarih ve 2019/1081 Esas ve 2019/10798 Karar sayılı kararıyla;

08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikle 6831 sayılı Kanun'un 93. maddesinde tarla açmak suretiyle işgal ve faydalanma suçu ile 91. maddesinde ki ağaç kesme suçlarının iki ayrı suç teşkil ettiği, tarla açma suçu için ağaç kesme eyleminde, hem ağaç kesme eylemi hem de işgal ve faydalanma eylemi oluşacağı ve iki ayrı suç oluşturduğunun kabulü karşısında, sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91. maddesine göre mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, ağaç kesme eyleminin tarla açma amacı ile yapıldığı ve münferiden ağaç kesme amacıyla yapılmadığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece önceki hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

Nazilli 5.Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14/01/2020 tarih 2019/503 Esas ve 2020/23 Karar sayılı direnme kararına konu dava dosyası dairemize gönderilmekle dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 10.07.2019 tarih ve 2019/1081 Esas ve 2019/10798 Karar sayılı bozma ilamında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından kararın düzeltilmesine yer olmadığına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 02.12.2016 gün ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 36. maddesiyle değişik 307. maddesinin üçüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25107, Karar No: 2017/35709, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25107 E.  ,  2017/35709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/874, Karar No: 2018/5754, Tarih: 08.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/874 E.  ,  2018/5754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de,

1-Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olarak TCK’nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN,5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31690, Karar No: 2015/32404, Tarih: 26.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/31690 E.  ,  2015/32404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı olmayan sebeple işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile yıllık izin ve fazla mesai ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, dava dilekçesinde fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti taleplerini ayrıştırmadan her üç alacak kalemi için fazlaya ilişkin hakkını saklı tutarak toplam 4.000,00 TL istemiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hesabı birlikte yapılmış ve mahkemece her üç alacak için toplam miktar üzerinden hüküm kurulmuştur.

Fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti istemleri farklı türden alacak olup, tabi oldukları hükümler de farklıdır. Bu sebeple mahkemece öncelikle davacıya hangi alacak kalemi için hangi miktarda talepte bulunduğu açıklattırılıp talepler ayrıştırılmalı ve her bir kalem kendi içinde hesaplanarak sonuca gidilmelidir.

3-Fazla mesai ücret alacağından takdiri indirim yapılması gerekip gerekmediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtayca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır.

Somut olayda, davacının fazla mesai ücret alacağının tanık anlatımlarına göre hesaplandığı anlaşılmaktadır. Tanık beyanı ve dosya içeriğine göre sözü edilen alacaktan %10 oranında takdiri indirim yapılması doğru olmamıştır. Zira davacının hastalık, mazeret ya da izin gibi sebeplerle yılın tamamında aynı şekilde çalışamayacağı kabul edildiğinden hesaplanan alacaktan %30'dan aşağı olmamak üzere dosya içeriğine ve çalışma süresine uygun düşecek bir oranda takdiri indirim uygulanması gerekmektedir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.