muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3100, Karar No: 2021/8088, Tarih: 21.12.2021

Somut olaya gelince, taraflar arasında imzalanan 06.10.2009 tarihli protokolde dava konusu taşınmazlardan bahsedilmediği, dolayısıyla protokolün dava konusu taşınmazları kapsamadığı, mirasbırakanın davalı oğluna yazdığı 31.10.2008 tarihli mektupta, oğlunun içini ferah tutmasını ve rahatlamasını, davalının üzerindeki taşınmazlarla ilgili davacı kızının ileride zorluk çıkarmayacağını ve bir talebinin olmayacağını belirttiği, mirasbırakanın terekesinden satış bedelinin çıkmadığı, dava konusu taşınmazların kıymetinin oldukça yüksek olduğu, davacı her ne kadar tanık göstermemiş ise de; Hukuk Genel Kurulunun 01.07.2021 tarihli 2017/1-2654 Esas, 2021/886 Karar sayılı içtihadı gözetildiğinde dosya kapsamından muvazaanın varlığı açıksa, davanın ispatı için tanık delilinin şart olmadığı, açıklanan bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nin 371/1-a maddesi gereğince Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nin 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 20.11.2021 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davacı vekili için 3.815.00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilen davalıdan alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2021 tarihinde kesin olmak üzere oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

-MUHALEFET ŞERHİ-

Dava muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali-tescil, olmazsa tazminat isteğine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen karar, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kaldırılarak muvazaa iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davalının temyizi üzerine Dairenin sayın çoğunluğu tarafından, devirlerin mal kaçırma amacıyla yapıldığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek hüküm bozulmuştur.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, mirasbırakanın dava konusu taşınmazları temlikinde mal kaçırma kastıyla hareket edip etmediği ve bu olgunun ispatı hususundadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 2008 yılında ölen mirasbırakanın ilk eşinden olan davacı ve davalı dışında, ikinci eşinden olan dava dışı bir çocuğunun daha bulunduğu, ekonomik durumun çok iyi olduğu, dava konusu temliklerin 2003 ve 2008 yıllarında yapıldığı, davacının tanık deliline başvurmadığı anlaşılmaktadır.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, mirasbırakanın dava konusu taşınmazları temlikinde mal kaçırma kastıyla hareket edip etmediği ve bu olgunun ispatı hususundadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 2008 yılında ölen mirasbırakanın ilk eşinden olan davacı ve davalı dışında, ikinci eşinden olan dava dışı bir çocuğunun daha bulunduğu, ekonomik durumun çok iyi olduğu, dava konusu temliklerin 2003 ve 2008 yıllarında yapıldığı, davacının tanık deliline başvurmadığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, TMK'nın 6. maddesi ile HMK'nın 190. maddesi gereğince herkes iddiasını ispat etmekle yükümlüdür. Bu anlamda davacı, dava konusu temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı yapıldığını yöntemince ispat etmelidir.

Somut olayda, mirasbırakan tarafından davacıya da zaman içinde önemli ölçüde kazandırmalarda bulunulmuş, pek çok mal varlığı bulunan ve muhtemel mirasçılarıyla beşeri ilişkileri hakkında olumsuz bir açıklama yapılmayan mirasbırakanın, mal kaçırmasını gerektiren somut bir olgu ortaya konulamamıştır. Davacı, işlemlerdeki kastın bu yönde olduğu hususunu ispat etmek için tanık deliline de dayanmamıştır. Öte yandan, dosyaya sunulan ve mirasbırakanın ölümünden sonra düzenlenen 06.10.2009 tarihli protokolde davacı; davalıdan hiç bir alacağı ve talebinin kalmadığını belirterek davalıyı ibra ettiğini bildirmiştir. Anılan protokolde ihtirazi kayıt veya ayrık bir hüküm yer almadığına göre, bu ibranın dava konusu taşınmazları kapsamadığını söylemek mümkün değildir. Sayın çoğunluk tarafından, mirasbırakanın geride bıraktığı mektuptaki açıklamalara değer verildiğine göre; temliklerin davacı tarafından bilindiği ve bundan sonra protokol düzenlenerek davalının ibra edildiği göz ardı edilmemelidir. Esasen, mirasbırakanın mektupta davalı oğluna hitaben devredilen taşınmazlarla ilgili davacı kızının ileride zorluk çıkarmayacağına ilişkin açıklamaları da muvazaanın varlığını ispat edebilecek nitelikte değildir.

Açıklanan nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesinin delilleri tartışarak temlikin muvazaalı olduğu iddiası ispatlanamadığı için davanın reddi yönünde verdiği karar dosya içeriğine uygun bulunduğundan, hükmün onanması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/7755, Karar No: 2021/7323, Tarih: 05.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/7755 E.  ,  2021/7323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlık suçu yönünden 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müştekiler karı koca ... ile ...'un ikamet ettikleri dairenin önünde yer alan suça konu ayakkabılar ile müşteki ...'nın ikamet ettiği dairenin önündeki müştekiye ait ayakkabıların çalınması suretiyle, suça konu ayakkabıların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olan sanığın, aynı dairede oturan ... ile ...'a ve farklı dairede ikamet eden ...'ya karşı işlediği 2 ayrı hırsızlık suçundan cezalandırılması yerine hırsızlık suçundan TCK'nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin yazılı şekilde uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

2-Sanık müdafiinin lehe olan hükümlerin uygulanması talebinin, konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan kısa süreli hapis cezasına ilişkin 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinde yer alan seçenek yaptırımlara çevirme ve CMK 231. madde de düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümleri de kapsadığı halde, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de; sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 142/2-h, 143/1, 43. maddeleri uyarınca belirlenen 8 yıl 16 ay 15 gün hapis cezasından, aynı Kanun'un 168/1. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapılırken, 3 yıl 1 ay 15 gün hapis yerine, hesap hatası sonucu 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına, devamla aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 2 yıl 7 ay 7 gün hapis yerine, 1 yıl 19 ay 7 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CUMK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 05.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6614, Karar No: 2018/5377, Tarih: 16.07.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/6614 E.  ,  2018/5377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ...1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3.maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair ...4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/12/2015 tarihli ve 2014/397 esas, 2015/1117 sayılı kararını müteakip, ...1. Çocuk Mahkemesinin 30/12/2015 tarihli ve 2015/1086 esas, 2015/773 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ...1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ...4. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 12/01/2016 tarihli ve 2016/22 değişik iş sayılı kararının;

...1. Çocuk Mahkemesi ile ...4. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının ...1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 12/01/2016 tarihli ve 2016/22 değişik iş sayılı kararı ile çözümlenmiş ve anılan kararın kesin nitelikte olması karşısında, söz konusu kararı takiben verilen kararların hukuken yok hükmünde olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay ... Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay ... Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar. (2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar. (3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir. (4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci Maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir. (2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez. (3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ...1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ...1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 25/07/2017 gün ve 94660652-105-34-6354-2017-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ...1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12/01/2016 tarihli ve 2016/22 değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4866, Karar No: 2011/15542, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/4866 E.  ,  2011/15542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin abone olduğu 24.11.2008 tarihinden beri tahakkuk eden elektrik ücretlerini aksatmadan ödediğini, sayaç kullanılamayacak derecede yanmış olduğundan 08.01.2009 tarihinde davalı şirket personeli tarafından değiştirildiğini, davalı kurum tarafından müvekkiline gönderilen 19.11.2009 tarihli yazıyla 155.256.30 TL.'lik tahakkuk ettirildiğini, müvekkili şirketin bu kadar elektrik tüketmesinin mümkün olmadığını, müvekkiline ait sayacın, davalı şirket görevlilerince dışarıdan mühürlenmiş metal bir kutu içerisinde muhafaza edildiğini, bu nedenle sayaca müdahale edilmesinin sözkonusu olmadığını iddia ederek 155.256.30 TL borçlu bulunmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, ölçü sistemine mühür bozulmadan pano açılabilir kısmından müdahale edildiğini, tüketimin %97 oranıyla kaydedilmemesi sağlanarak müvekkili şirketin 155.256.30 TL zarara uğratıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen ilk raporda davacı tarafından kaçak dönemde ödenen elektrik tüketim bedelleri dikkate alınmadığından mahkemece yapılan hesaplama sonucuna göre davacının davalıya 79.585.02 TL borçlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlığın çözümü açısından yargılama sırasında üç bilirkişi raporu alınmış ise de, itiraza uğrayan ilk bilirkişi raporuna dönülerek ve mahkemece hesap yapılarak hüküm oluşturulmuştur. Birinci bilirkişi raporuna itiraz edilmesi üzerine yeniden bilirkişi incelemesi yaptırıldığına göre artık, itiraza uğrayan ilk rapor benimsenerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır. Bu durumda mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde yeniden üç kişilik bilirkişi heyetinden önceki raporlara yönelik itirazların da değerlendirileceği şekilde ayrıntılı ve Yargıtay denetimine uygun rapor alınıp, varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 08.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15831, Karar No: 2006/19266, Tarih: 13.10.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/15831 E.  ,  2006/19266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İ.İ.K.’nun 68/1.maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Somut olayda, borçlunun imzasını taşıyan ve borç ikrarını içeren bir belge alacaklı tarafından sunulmuş değildir. İ.İ.K.’nun 68/1.maddesinde yer alan, yetkili makamların düzenledikleri belgelerin ise takip dayanağı yapılıp, ilamsız takibe konulabilmesi için, kanunda bu belgelerin, İ.İ.K.’nun 68.maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm gereklidir (İ.İ.K.’nun 143/2, 105/1, 251/1, 634 Sayılı Kanunun 37.maddesi gibi). O halde alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirmekte olup, itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1073, Karar No: 2024/9069, Tarih: 24.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/1073 E.  ,  2024/9069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1733 E., 2023/1102 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, müstehcenlik

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkânın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunmayı kullanabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve müstehcenlik suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve müstehcenlik suçlarından mahkumiyetine dair verilen hükümlerin mağdur vekili ve sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile mağdur vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 279/1-b, son maddesi uyarınca reddine, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığa isnat edilen suçların yasal unsurları itibarı ile oluşmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, Mahkemenin tüm yargılama boyunca yeterince araştırma yapmadığına, dosyada sanığın suçu işlediğine dair hiçbir delilin bulunmadığına, incelenen görüntü ve ses kaydı raporlarında sanığın görünmediği ve ses kaydı konusunda da kısmi benzerlik olduğu ancak karar vermek için yeterli olmadığının belirtildiğine, suçun ihbarından gizli tanığa kadar sanık hakkında bir komplo kurulduğuna, gizli tanığın esas hakkında mütalaa verilmesinden sonra ortaya çıkmasının manidar olduğuna, sanığın beraat edeceğinin anlaşılması nedeni ile gizli tanığın ortaya çıktığına, kaldı ki gizli tanığın sunduğu görüntülerin incelemesini yeterliliği olmadığı halde bir polis memurunun yapıp diğer görüntüler ile aynı olduğuna karar verildiğine, gizli tanığın tanıklık yapmadığı gibi tarafları da tanımadığını söylediğine, ayrıca soruşturma sırasında avukatı olmadan ve yasal hakları hatırlatılmadan sanığın itirafta bulunacağını söyleyerek polisler tarafından düzenlenen tutanağın yasal olarak hiç bir hükmünün bulunmadığına, zabıt mümzisi olarak dinlenen polislerin beyanları arasında çelişki olduğuna, sanığın her iki suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Mağdurun sanığın yanında çalışmadığına, okuldan arta kalan zamanlarda iş yerinde çalışan abisine yardım amaçlı uğradığına, bu nedenle sanık ile mağdur arasında hizmet ilişkisi bulunmadığına ve dolayısıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/3-e maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayininin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Müstehcenlik Suçundan Verilen Karar Yönünden

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı nazara alınarak 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı nazara alındığında hükmün temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

İlk Derece Mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

İlk Derece Mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Okul çıkışında ara sıra, sanığın iş yerinde çalışan abisi Hamit'in yanına uğrayan mağdur ile sanık arasında hizmet ilişkisi bulunmadığının savunma, mağdur beyanı ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, şartları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 103/3-e maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayininin yerinde olmadığından, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Müstehcenlik Suçundan Verilen Karar Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.10.2024 tarihinde karar verildi.