muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2085, Karar No: 2008/2577, Tarih: 21.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/2085 E.  ,  2008/2577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağrı 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2006

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, sigortalının iş kazası sonucu işgöremez ve bakıma muhtaç duruma gelmesi nedeniyle maddi ve manevi zararının, sigortalının eşi olan davacı kadının da eşinin bu duruma gelmesi nedeniyle uğradığı manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Zararlandırıcı olaya maruz kalan işçinin, davalı Karayolları Genel Müdürlüğü’nde yol bakım işçisi olarak çalışırken, olay günü yine davalı Karayolları Genel Müdürlüğü’nün işçisi olan N.Ç.’in sevk ve idaresindeki araçla karayolunda kar temizlenmesi çalışması sırasında, buzlanma nedeniyle yoldan çıkarak yolun 25 metre aşağısındaki dere yatağına yuvarlanması sonucu  oluşan trafik kazasında  sürekli iş göremez duruma geldiği araç sürücüsü olmayan davacıya atfedilecek bir kusur bulunmadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden açıkça anlaşılmaktadır. Davalıların kendi aralarındaki kusur oranlarının dağılımına ilişkin itirazlarının ileride açılacak rücu davasında çözümlenmesi mümkün bulunduğundan, Mahkemece, Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığı’nın Hazırlık soruşturmasındaki bilgi ve belgeler doğrultusunda  kazada davacı sigortalının kusurunun bulunmadığına ilişkin kabulü  yerindedir.

Davacı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının, SGK Sağlık Dairesince %71, SGK Yüksek Sağlık Kurulu'nun 18.01.2005 tarihli raporuna göre % 71 ve davacının itirazı üzerine Adli Tıp Kurumu’ndan alınan 11.11.2005 tarihli  rapor uyarınca, % 100 olarak belirlendiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının bakıma muhtaç olup olmadığına ilişkin bir saptama içermeyen  Adli Tıp Kurumu’nun 11.11.2005 tarihli  raporu hükme esas alınmıştır.

Davacı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının, SGK Sağlık Dairesince %71, SGK Yüksek Sağlık Kurulu'nun 18.01.2005 tarihli raporuna göre % 71 ve davacının itirazı üzerine Adli Tıp Kurumu’ndan alınan 11.11.2005 tarihli  rapor uyarınca, % 100 olarak belirlendiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının bakıma muhtaç olup olmadığına ilişkin bir saptama içermeyen  Adli Tıp Kurumu’nun 11.11.2005 tarihli  raporu hükme esas alınmıştır.

Dava, nitelikçe Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından karşılanmayan zararın giderilmesi istemine ilişkindir.Sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik oranı, ve sigortalının bakıma muhtaç olup olmadığı sigortalıya bağlanan gelirin hüküm tarihine en yakın tarihteki artışlar nazara alınarak hesaplanan peşin sermaye değeri tazminatın miktarını doğrudan etkilediğinden işçide oluşan meslekte kazanma güç kayıp oranının ve bakıma muhtaç olup olmadığının  hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması gerektiği açıktır.  506 sayılı Yasa'nın 19. maddesinde geçici iş göremezlik hali sonunda Kuruma ait veya Kurumun sevk edeceği sağlık tesisleri sağlık kurulları tarafından verilecek raporlarda belirtilen arızalarına göre iş kazası sonucu meslekte kazanma gücünün en az %10 azalmış bulunduğu Kurumca tesbit edilen sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanacağı, 31. maddesinde Kurumun, sigortalıya bağlanacak gelirleri yapılan inceleme ve soruşturmalar sonunda ve gerekli belgelerin tamamlandığı tarihten itibaren en geç üç ay içinde tesbit ederek ilgililere yazı ile bildireceği, ilgililerin bağlanan geliri bildiren yazıyı aldıktan sonra bir yıl içinde yetkili mahkemeye başvurarak Kurum kararına itirazda bulunabilecekleri, itirazın reddi hakkındaki mahkeme kararının kesinleşmesiyle Kurum kararının kesinleşmiş olacağı, 109. maddesinde de sigortalıların iş görmezlik hallerinin tesbitinde, Kurum Sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporlar da belirtilen hastalık ve arızaların esas tutulacağı, Kurumca verilen karara ilgililer tarafından itiraz edilmesi halinde durumun Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karar bağlanacağı ayrıca 20. maddesinde sürekli kısmi veya sürekli tam iş göremez durumdaki sigortalının başka birinin sürekli bakımına muhtaç olması halinde bağlanan sürekli iş göremezlik gelirinin %50 oranında artırılacağı bildirilmiştir.

Somut olayda Sosyal Güvenlik Kurumunca davacıya %71 beden güç kayıp oranı esas alınarak sürekli iş göremezlik geliri bağlandığı, gelir bağlanırken %100 beden güç kayıp oranı ve bakıma muhtaçlık durumunun nazara alınmadığı gelir bağlama kararında bakıma muhtaç olmadığının yazılı olduğu  halde mahkemece davacının maddi zarar hesabının %100 beden güç kayıp oranı ve bakıma muhtaçlık esas alınarak yaptırıldığı ve bilirkişi tarafından hesaplanan gerçek zarardan %71 beden güç kayıp oranına göre bağlanan gelirin hüküm tarihene en yakın tarihe göre yapılan artışlar nazara alınarak hesaplanan son peşin sermaye değeri yerine gelir bağlama tarihine göre hesaplanan peşin sermaye değerinin düşülmek suretiyle karşılanmayan zararın fazla olarak tespit edildiği görülmektedir.

Yapılacak iş, davanın niteliği göz önünde tutularak davacıya, %100 meslekte kazanma güç kayıp oranı ve bakıma muhtaçlık geliri bağlanması için Sosyal Güvenlik  Kurumuna başvurmak, Kurumca bu talebin reddedilmesi halinde giderek Sosyal Güvenlik Kurumu ve işveren  aleyhine tespit davası açması için önel verilmek ve verilen önelin sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Öte yandan, davacı, dava dilekçesinde olay tarihinden itibaren faize hükmedilmesini talep etmiştir. Bu durumda, olay tarihinden itibaren yasal faize hükmetmek gerekirken dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de mahkemenin kabul şekli bakımından  hatalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın  yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 21.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9576, Karar No: 2023/4571, Tarih: 30.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/9576 E.  ,  2023/4571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/369 E., 2015/419 K.

SUÇ :Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2015 tarihli ve 2015/369 Esas, 2015/419 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suça konu senedi ne zaman yaptığını ve kefil olarak gözüken ... yerine imza atıp atmadığını hatırlamadığından verilen mahkumiyet hükmünün bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın katılana olan borcu nedeniyle 04.04.2012 düzenleme ve 16.04.2012 ödeme tarihli 33.000,00 TL meblağlı bonoyu keşideci hanesini imzalayarak verdiği katılan tarafın bononun icra takibine konu edildiği, bono da kefil olarak gözüken ...'ün itiraz ettiği, yargılamanın İzmir 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2013/548 Esas sayılı dosyasında görüldüğü, bu yargılamada bilirkişi tarafından düzenlenen raporda sanığın aynı zamanda kefil ... yerine de imza atarak belgede sahtecilik suçunu işlemiş olduğunun saptandığı, sanığın dolaylı ikrar içeren ifadesi bulunduğu anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmasında," Şikayetçi ... benim hem halamın oğlu, hem de kaynım olur. Ben 2012 yılında kendisinden faizli borç para almıştım. Ancak işlerim bozulduğu için bu parayı ödeyemedim ve borcum faiziyle birlikte arttı. ... ise benim teyzemin oğludur. Ben kendisiyle ortak biçer-döver işi yapıyordum. Benim işlerim bozuldu. Borçlarımı ödeyemedim. Olayın üzerinden de üç yıl geçti. Şu anda ben ... yerine imza atıp atmadığımı hatırlamıyorum. Bu senedi ne zaman doldurduğumu da hatırlamıyorum. Ben üzerime atılı suçlama konusunda olaylardan ve senedi doldurduğumdan ... olmadığım için birşey diyemiyorum. Şikayetten vazgeçme olursa kabul ederim. Karşı taraf ile uzlaşmak istiyorum. Senetle ilgili herhangi bir delilim bulunmamaktadır. ... tefecilik işi yapmaktaydı. Bende kendisinden şikayetçi olacağım." dediğini beyan etmiştir.

3. Mahkemece yapılan değerlendirme neticesinde, sanığın katılana olan borcu nedeniyle 04.04.2012 düzenleme ve 16.04.2012 ödeme tarihli 33.000.00 TL meblağlı bonoyu keşideci hanesini imzalayarak verdiği, ancak bahse konu bonoda kefil olarak ...'ün isminin bulunduğu ve karşısında da imzasının bulunduğu, sanığın bahse konu senedi ...'ün imzasının atılı olmuş vaziyette getirdiği ve şikayetçi ile birlikte doldurdukları, sanığın kefil ...'ün imzasını ya atarak veya başkasına attırmak suretiyle sahte olduğunu bildiği senedi keşideci olarak imzalayarak şikayetçiye verdiği ancak sonradan senetteki imzanın bilirkişi ...'nın 08.05.2015 tarihli raporundan da anlaşılacağı üzere ...'ün eli ürünü olmadığının belirlenmesi karşısında sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği kanaatine varılarak temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Karar başlığında yanlış yazılmış suç tarihinin mahallince 04.04.2012 olacak şekilde düzeltilmesi ve yine 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında da, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında bilahare gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2015 tarihli ve 2015/369 Esas, 2015/419 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.05. 023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17397, Karar No: 2018/281, Tarih: 15.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/17397 E.  ,  2018/281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 12.12.2017 tarih ve 2017/8278 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 15.12.2017 tarih ve KYB-2017/70922 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usûl Kanunu’na aykırı davranmak suçundan sanık ...’nun, anılan Kanun’un 359/b-1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/09/2013 tarihli ve 2013/49 esas, 2013/343 sayılı kararının,

213 sayılı Vergi Usûl Kanunu’na aykırı davranmak suçundan sanık ...’nun, anılan Kanun’un 359/b-1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/09/2013 tarihli ve 2013/49 esas, 2013/343 sayılı kararının,

"1- 213 sayılı Vergi Usûl Kanunu'nun "Bazı kaçakçılık suçlarının cezalandırılmasında usul" başlıklı 367. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "(Değişik fıkra: 23/07/2010-6009 S.K/13.md.) Yaptıkları inceleme sırasında 359 uncu maddede yazılı suçların işlendiğini tespit eden Vergi Müfettişleri ve Vergi Müfettiş Yardımcıları ile stajyer gelirler kontrolörleri tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi mecburidir." ikinci fırkasında yer alan "359 uncu maddede yazılı suçların işlendiğine sair suretlerle ıttıla hasıl eden Cumhuriyet Başsavcılığı hemen ilgili vergi dairesini haberdar ederek inceleme yapılmasını talep eder." ve üçüncü fıkrasında yer alan "Kamu davasının açılması, inceleme neticesinin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesine talik olunur." şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda sanık ... hakkında .... Ltd. Şti. adına 28/10/2005 tarihli 324,50 TL bedelli sahte faturayı düzenlediğinin iddia ve kabul olmasına karşın, başlangıçta sanık hakkında İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesi‘nin 31/12/2007 tarih ve 2007/398 esas-2007/551 karar sayılı ilâmıyla TCK'nın 207. maddesi uyarınca "özel belgede sahtecilik" suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu, Yargıtay 15. Ceza Dairesi‘nin 20/12/2012 tarih ve 2011/17866 esas-2012/46052 karar sayılı ilâmı neticesi, "sanığın eyleminin Vergi Usûl Kanunu’nun 359/1-b maddesi kapsamında kaldığı ve kovuşturma için defterdarlık mütalâasının gerekli olduğu" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma ilâmı sonrası yapılan yargılamada, sanık hakkında yapılan inceleme sonucunda vergi denetmeni Canan Yalçın tarafından düzenlenen 31/07/2013 tarih ve VDENR-2013-A- 1279/31 sayılı vergi suçu raporu düzenlenerek, mahkemece bu rapora istinaden, sanık hakkında 213 sayılı Kanun‘un 359/1-b maddesi gereğince mahkûmiyet hükmü kurulduğu, iddianamede nitelendirilmesi yapılan eylem ile ilgili olarak 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca sanık hakkında suç tarihi itibarıyla Rapor Değerlendirme Komisyonu'nun mütalâası alınmasının dava şartı olduğu, dosya kapsamında rapor tarihine göre 213 sayılı Kanun'un 359. maddesinde yazılı suçun işlendiğini tespit eden ve Kanun'un 367. maddesinin birinci fıkrasında gösterilen usule göre verilmiş bir değerlendirme komisyonu mütalaası bulunmadığının belirlendiği, bahse konu vergi suçu raporunun tek başına anılan maddeye göre alınmış komisyon mütalaası yerine geçmeyeceği,

2- Sanığın 2005 yılında sahte fatura düzenlediğinin mahkemesince kabul edilmesi karşısında, suç tarihinin en son 2005 yılı olduğu, 213 sayılı Kanun’un 359/b-1. maddesinde öngörülen müeyyidenin, 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5278 sayılı Kanun’la değiştirilmeden önceki haliyle 18 aydan 3 yıla kadar ağır hapis cezası olduğu, anılan Kanun’la yapılan değişiklikle maddede düzenlenen hapis cezası miktarının 3 yıldan 5 yıla kadar artırıldığı, bu durumda suç tarihine göre değişiklikten önceki halinin sanık lehine bulunduğu, diğer yandan kararın gerekçe bölümünde asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibare bulunmadığı gibi, hüküm kısmında da cezanın teşdiden uygulandığına dair bir ifade bulunmaması karşısında, 5237 sayılı Kanun’un 61/8. maddesi uyarınca temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak tespit edilmesi gerektiği, gözetilmeden yazılı şekilde hüküm verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; sanığın eylemine ilişkin olarak 213 sayılı Kanun'un 359. maddesinde yazılı suçun işlendiğini tespit eden ve Kanun‘un 367. maddesine göre dava şartı olup, anılan maddenin 1. fıkrasına göre usulüne uygun olarak alınmış bir değerlendirme komisyonu mütalaası bulunmadığı anlaşılmakla, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki (1) no‘lu istem yerinde görüldüğünden, İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesi‘nin 24.09.2013 tarih ve 2013/49 Esas-2013/343 Karar sayılı ilamının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının dava şartı yokluğu nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, bu suç nedeniyle hükmolunan cezanın çektirilmemesine, (1) nolu bozma nedenine göre, incelenmesinde fayda görülmeyen (2) nolu istem hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 15.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1190, Karar No: 2018/274, Tarih: 12.06.2018

**Ceza Genel Kurulu         2015/1190 E.  ,  2018/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 16.06.2010

Sayısı : 99-797

Bozulmuş veya değiştirilmiş gıda veya ilaçların ticareti suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 16.06.2010 gün ve 99-797 sayılı hükmün, davaya katılmasına karar verilen Antalya İl Tarım Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 28.05.2015 gün ve 7739-5475 sayı ile;

"Sanığa atılı bozulmuş veya değiştirilmiş gıda veya ilaçların ticareti suçunun niteliği itibariyle suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle de davaya katılma hakkı bulunmayan idarenin davaya katılmasına ilişkin olarak verilen karar hukuki değerden yoksun olup, hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden, şikayetçi idare vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince reddine" karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 15.07.2015 gün ve 316148 sayı ile;

"5271 sayılı CMK'nun 237/1. maddesinde; 'Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar, şikâyetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler' hükmü ile kamu davasına katılma hak ve yetkisi bulunanlar üç grup halinde düzenlenmiştir. Bu düzenleme 1412 sayılı CMUK'nun 365. maddesindeki; 'Suçtan zarar gören herkes, soruşturmanın her aşamasında kamu davasına müdahale yolu ile katılabilir' hükmü ile paralellik göstermekte ise de; yeni düzenlemeye önceki kanunda yer almayan malen sorumlu ve dar anlamda suçtan zarar göreni ifade eden mağdur da eklenmek suretiyle, madde; öğreti ve uygulamadaki görüşlere uygun olarak, katılma hak ve yetkisi bulunduğu kabul edilenleri kapsayacak şekilde düzenlenmiştir.

Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanların kanunun kendilerine tanıdığı hak ve yetkilere haiz olarak davada Cumhuriyet savcısının yanında yer almasına öğreti ve uygulamada 'davaya katılma' veya 'müdahale' denilmekte, davaya katılma talebinin kabul edilmesi hâlinde ise davaya katılma isteminde bulunan kişi 'katılan' ya da 'müdahil' sıfatını almaktadır.

Gerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda, gerekse 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununda kamu davasına katılma konusunda suç bakımından bir sınırlama getirilmemiş, ilke olarak şartların varlığı hâlinde tüm suçlar yönünden kamu davasına katılma kabul edilmiştir.

Öğreti ve uygulamada kamu davasına katılma yetkisi bulunan kişinin 'suçtan zarar görmesi' şartı aranmış, ancak kanunda 'suçtan zarar gören' ve 'mağdur' kavramlarının tanımı yapılmadığı gibi, zararın maddi ya da manevi olduğu hususu bir ayrıma tâbi tutulmamış ve sınırlandırılmamıştır. Bu nedenle konuya açıklık kazandırılırken öğretideki görüşlerden de yararlanılarak, 'mağdur', 'suçtan zarar gören' ve 'malen sorumlu olan' kavramlarının, kamu davasına katılma hususundaki uygulamaya ışık tutacak biçimde tanımlanması gerekmektedir.

Malen sorumlu; işlenmiş olan suçun hükme bağlanması ve bunun kesinleşmesinden sonra, maddî ve malî sorumluluk taşıyarak hükmün sonuçlarından etkilenecek veya bunlara katlanacak kişidir.

Mağdur; Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde, 'haksızlığa uğramış kişi' olarak tanımlanmaktadır. Ceza hukukunda ise mağdur kavramı, suçun konusunun ait olduğu kişi ya da kişilerdir. Suçtan zarar gören ile mağdur kavramları da aynı şeyi ifade etmemektedir. Mağdur suçun işlenmesiyle her zaman zarar görmekte ise de, suçtan zarar gören kişi her zaman suçun mağduru olmayabilir. (Mehmet Emin Artuk- Ahmet Gökçen - A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3. Bası, Ankara, 2007, s.444; İzzet Ozgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 9. Bası, Ankara, 2013, s.211-215; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 6. Bası, Ankara, 2013, s. 107-109; Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, 6. cilt, Ankara, 2010, s.7702-7703)

'Suçtan zarar görme' kavramı gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; 'suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hâli' olarak anlaşılıp uygulanmış, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceği kabul edilmiştir. Nitekim bu husus, Ceza Genel Kurulunun 03.05.2011 gün ve 155-80, 04.07.2006 gün ve 127-180, 22.10.2002 gün ve 234-366 ile 11.04.2000 gün ve 65-69 sayılı kararlarında; 'dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez' şeklinde açıkça ifade edilmiştir.

Uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak, bir tüzel kişinin kamu davasına katılabilmesi için CMK’nun davaya katılmayı düzenleyen genel kural niteliğindeki 237. maddesinde belirtilen koşulun gerçekleşmesi, başka bir deyişle suçtan doğrudan zarar görmüş olması veya herhangi bir yasada, belirli bir tüzel kişinin bazı suçlardan açılan kamu davalarına katılmasını özel olarak düzenleyen bir hükmün bulunması gerekir. Örneğin 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun davaya katılmayı düzenleyen 18. maddesi uyarınca Gümrük idaresinin, 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanununun 18. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığının, 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 162. maddesi uyarınca Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu ile Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonunun usulüne uygun başvuruda bulunmaları hâlinde kamu davasına katılacakları açıkça hükme bağlanmıştır. Özel yasa hükümleri uyarınca davaya katılmanın kabul edildiği bu gibi durumlarda, belirtilen kurumların suçtan zarar görüp görmediklerini ayrıca araştırmaya gerek bulunmamaktadır.