muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1509, Karar No: 2024/5951, Tarih: 10.06.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Sarız Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturmada kazanın davacı ...'nın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması neticesinde gerçekleşmesi sebebiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, talimat mahkemesi aracılığıyla yapılan her iki keşif neticesinde de davacı ...'nın asli kusurlu olduğu, davalının kusurunun bulunmadığının belirtildiği, raporların gerekçeli denetime elverişli ve soruşturma dosyası ile de uyumlu olduğu görülerek davalının meydana gelen kazada kusurlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; İlk Derece Mahkemesi kararının hukuka aykırı olduğunu, kazanın meydana gelmesinde müvekkilinin kusurlu olmadığını, kusurlu tarafın davalı olduğunu, kazanın meydana gelmesindeki asıl sebebin yol eğiminin yanlış verilmesinden kaynaklandığını, yolun eğiminin yanlış olmasından dolayı ilgili mevkide sürekli kaza meydana geldiğini, bu kazalara ilişkin savcılık dosyalarının mevcut olduğunu, kaza neticesinde müvekkilinin iki bacağını da kaybettiğini ve ömür boyu tekerlekli sandalyeye muhtaç olduğunu, ailece maddi ve manevi olarak çok yıprandıklarını, müvekkilinin kusurlu olduğunu kabul anlamına gelmemekle birlikte bir an için müvekkilinin bu kazada kusurlu olduğu kabul edildiğinde bile müvekkilinin eşi ve çocuklarının tazminat haklarının olduğunu, mahkemece keşif gününün tebliğ edilmeden keşif yapıldığını, savunma hakkı ve delillerini öne sürme hakkının ihlal edildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; somut olayda, davacı ...'nın sevk ve idaresindeki aracın tek taraflı kaza geçirmesi neticesinde davacı sürücünün ağır şekilde yaralandığı olayda ilk derece mahkemesince kazanın gerçekleştiği yer mahkemesine keşif yapılarak kusur raporu alınmasına yönelik talimat yazıldığı, tensiben 31.07.2019 tarihinde keşif yapılmasına karar verildiği ancak taraf vekillerine bilgi verilmeden 10.06.2019 tarihinde keşif icra edildiği, anılan keşif neticesinde düzenlenen 25.06.2019 havale tarihli bilirkişi raporunda kazanın meydana geldiği yol üzerinde gerekli trafik ve işaret levhalarının bulunduğu, yolun bakımından sorumlu kurum/kuruluş tarafından işaretlemeler yapıldığından gerekli hız düzenlemesinin sürücüler tarafından yapılması gerektiği ve bu sebeple yolun bakımından sorumlu kurum/kuruluşun herhangi bir kusurunun bulunmadığının tespit edildiği, davacı vekilinin bilgisi ve katılımı olmadan yapılan bu keşfe itiraz edilmesi neticesinde ilk derece mahkemesince yeniden talimat yazıldığı, talimat dosyası kapsamında 12.11.2019 tarihinde keşfin icra edildiği, keşfe davacılar vekilinin katıldığı, davacılar vekilinin savunma hakkının kısıtlandığı yönündeki istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı 12.11.2019 tarihli keşif sonrasında hazırlanan 21.11.2019 tarihli bilirkişi raporunda da kaza tarihinde kazanın meydana geldiği yerde uyarıcı trafik işaret ve levhalarının bulunduğu, keşif günü yapılan incelemeler ile kaza tespit tutanağı incelendiğinde yolda herhangi münferit çukur ve şerit içerisinde herhangi bir engelin bulunmadığı, yolun bu bölümündeki deverin doğru orantılı olarak yapıldığı, yoldan sorumlu kurum ve kuruluşun bu kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığı, sürücü ...'nın ise 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun'un) 52/1-a maddesini (Sürücüler aracın hızını kavşaklara yaklaşırken, dönemeçli yollara girerken, tepe üstlerine yaklaşırken, dönemeçli yollarda ilerlerken, yaya geçitlerine, hemzemin geçitlere, tünellere, dar köprü ve menfezlere yaklaşırken, yapım ve onarım alanlarına girerken hızlarını azaltmak zorundadırlar

...'nın ise 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun'un) 52/1-a maddesini (Sürücüler aracın hızını kavşaklara yaklaşırken, dönemeçli yollara girerken, tepe üstlerine yaklaşırken, dönemeçli yollarda ilerlerken, yaya geçitlerine, hemzemin geçitlere, tünellere, dar köprü ve menfezlere yaklaşırken, yapım ve onarım alanlarına girerken hızlarını azaltmak zorundadırlar.) ihlal ettiğinin tespit edildiği, kaza tespit tutanağının da bilirkişi raporu ile örtüşmekte olduğu kaza mahaline 300 m mesafede 70 km hız levhası ve 100 metre gerisinde ana yol tali yol kavşak tabelası ile yolun sol kısmında sık aralıklarla sağa tehlikeli yön viraj levhalarının bulunduğu, yolda çukur veya engel bulunmadığı, yolun bu bölümündeki deverin doğru orantılı olarak yapıldığı, kazanın gerçekleştiği mahalin keskin viraj oluşu ve havanın yağmurlu olması nedeniyle ıslak zeminde davacının 100 km/s hızla araç kullanmasının kazaya sebep olduğu, sürücünün aracının hızını yol ve havanın duruma göre ayarlaması gerektiğinden İlk Derece Mahkemesince davalı kurumun kusuru olmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı İlk Derece Mahkemesi kararı usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1.b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesine konu ettiği nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalının kusuru nedeniyle meydana geldiği iddia edilen davacı sürücünün karıştığı tek taraflı trafik kazasında davacının yaralanması sebebiyle talep edilen maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 54 ve 56 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Davacılar ihtiyari dava arkadaşı durumunda olduğundan kesinlik sınırı her bir davacı yönünden ayrı ayrı gözetilmelidir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktarlar davacılardan ... için 10.000,00 TL, ... için 10.000,00 TL ve ... için 10.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL’nin altında kalmaktadır. Bu nedenle anılan davacıların temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince alınan 24.06.2019 tarihli bilirkişi raporunda davacı sürücü ...'nın kazanın meydana gelmesinde % 100 oranında kusurlu olduğu, davalı kurumun kusurunun bulunmadığı kanaatine varılmış, davacılar vekilinin rapora itirazı üzerine alınan 21.11.2019 tarihli bilirkişi ek raporunda ise kök rapor ile aynı kanaate varıldığı rapor edilmiştir. Davacılar vekili tarafından ek rapora itiraz edilmiş, mahkemece ek kusur bilirkişi raporu benimsenerek, davalı kurumunun kazanın meydana gelmesinde kusuru bulunmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekilinin karara karşı yaptığı istinaf başvurusu bölge adliye mahkemesince esastan reddedilmiştir.

6100 sayılı Kanun’un 266 ve devamı maddeleri gereğince, çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verilir.

Somut olayda, davacılar vekili kazanın yol durumundaki bozukluktan kaynaklandığını, yol eğiminin yanlış verildiğini, yolda çukur ve tümsekler olduğunu, yolda ışıklı tabela ve işaret bulunmadığını, ayrıca yol kenarında monte edilmemiş kullanılmayan bariyerlerin bulunduğunu, bu nedenle davalı kurumun kusurlu olduğunu, davacı sürücü ...'nın kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığını iddia etmiştir.

Somut olayda, davacılar vekili kazanın yol durumundaki bozukluktan kaynaklandığını, yol eğiminin yanlış verildiğini, yolda çukur ve tümsekler olduğunu, yolda ışıklı tabela ve işaret bulunmadığını, ayrıca yol kenarında monte edilmemiş kullanılmayan bariyerlerin bulunduğunu, bu nedenle davalı kurumun kusurlu olduğunu, davacı sürücü ...'nın kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığını iddia etmiştir.

Dosya kapsamında alınan kusur raporlarının incelenmesinde, davacılar vekilinin yol durumunda bozukluk olduğu ve davalı kurumun gerekli önlemleri almadığı iddiası kapsamında yeterli inceleme ve değerlendirme yapılmadığı, bu haliyle alınan kusur raporlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmış, söz konusu raporlar benimsenmek suretiyle yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Şu durumda, mahkemece Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nden kusur dağılımına ilişkin olarak, davacıların kazanın yol durumundaki bozukluktan kaynaklandığı iddiası da değerlendirilmek suretiyle, dosya kapsamında alınan kusur raporları, ceza soruşturma dosyası ve dosyadaki tüm delillerin incelendiği, gerekçeli, denetime elverişli şekilde kusur raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin davacılardan ..., ... ve ... yönünden temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davacılar vekilinin davacılardan ... ve ... yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

4. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8005, Karar No: 2021/2015, Tarih: 10.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/8005 E.  ,  2021/2015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen kararlara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizinin mümkün olmadığı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin dilekçesi üzerine itiraz mercii olan Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/02/2016 tarihli, 2016/120 D. İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen kararlara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 10.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2812, Karar No: 2020/5824, Tarih: 12.10.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/2812 E.  ,  2020/5824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar ... Yapı ve Endüstriyel Alçı Ürünleri San Tic. A.Ş. ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Eldeki dosya incelendiğinde, Mahkemece yaptırılan gerçek zarar hesabında, hak sahiplerinden ...'e bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirden daha düşük olmasına rağmen gerçek zarar yerine ilk peşin sermaye değerli gelirin esas alınarak hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykıdır.

3-Gerçek zarar hesaplanması yönteminde ise, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yüksek öğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır.

Somut olayda, hak sahiplerinden ...'nin doğum tarihi hatalı yazılmış olup, destek süresinin doğru alınıp alınmadığı tespit edilemediğinden, denetime elverişli olmayan hesap raporu doğrultusunda karar verilmesi isabetsizdir.

4-Kabule göre de, hüküm altına alınan meblağı etkilememekle beraber, kurumun geçici iş göremezlik talebi olmamasına rağmen, hüküm kısmında geçici iş göremezlik talebinin de kabul edildiğine yer verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

4-Kabule göre de, hüküm altına alınan meblağı etkilememekle beraber, kurumun geçici iş göremezlik talebi olmamasına rağmen, hüküm kısmında geçici iş göremezlik talebinin de kabul edildiğine yer verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar ... Yapı ve Endüstriyel Alçı Ürünleri San Tic. A.Ş. ve ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Yapı ve Endüstriyel Alçı Ürünleri San Tic. A.Ş. ile ...'ya iadesine, 12.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/428, Karar No: 2015/5235, Tarih: 15.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/428 E.  ,  2015/5235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye HukukMahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20/09/2013 tarih ve 2013/554-2013/416 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “...” adlı tescilli markasının bulunduğunu, davalının ise “...” markasını adına tescil ettirdiğini, bu durumun müvekkilinin markasına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin önlenmesine, davalıya ait markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, her iki markanın benzer olmadığını ileri sürerek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davalının "..." markasının davacının "..." markası ile benzer olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne ve davalı markasının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin men ve refine, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil eden fiillerin durdurulmasına ve tecavüzün giderilmesine, bu amaçla "..." adlı ürünün imalatının durdurulmasına, ''...'' adının iş evrakı ve reklamlarda kullanmasının mal veya ambalaj üzerinde konulmasının ve bu adla piyasaya sürülmesinin ve ihraç edilmesinin önlenmesine, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin neticesi olan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, bu amaçla davalı şirkete ait üzerinde ''...'' adı yazılı iş evrakı , katalog, ürün, etiket, kutu, koli ve ambalajlar ile bunların yapımında kullanılan klişe, kalıp ve araçlara ve bulundukları yerlerde el koyularak kapatılmasına ve imhasına, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, markaya tecavüzün ve haksız rekabetin men'i ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de; gerek hükme esas alınan bilirkişi raporunda gerekse mahkeme kararında, taraf markalarının tescilli olduğu sınıflarda yer alan mal ve hizmetlerin incelenmemesi, davalının tescilli markasını kullanmasının haksız rekabet oluşturmayacağı hususunun gözetilmemesi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21524, Karar No: 2014/4035, Tarih: 26.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21524 E.  ,  2014/4035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Nizip Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :4.4.2013

NUMARASI :Esas no:2011/701 Karar no:2013/721

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından kusur belirlemesi, velayet, kişisel ilişki, tedbir nafakasının geriye yönelik olarak kaldırılması ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı kadının eşinin şiddet uygulaması ve intihara teşebbüs etme olayından sonra evden ayrıldığı, bu durumda boşanmaya neden olan olaylarda davacının bir kusurunun kanıtlanmadığı ve davalı kocanın tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Müşterek çocuklar ile anne arasında kişisel ilişki düzenlenirken, çocukların üstün yararı yanında annelik duygularının da dikkate alınması gerekmektedir. Ayrıca, davacı anne Nizip ilçesinde, müşterek çocuk ise babası ile birlikte Gaziantep'in merkez ilçesi Şahinbey'de oturmaktadır. Her iki ilçenin birbirine yakın olması ve ulaşım araçları dikkate alındığında kişisel ilişkinin ayrı şehir ayrımı yapılmaksızın kurulması gerektiği, yine küçüğün eğitim çağında olup, okula devam etmesi dikkate alındığında her hafta sonu kurulan kişisel ilişkinin çocuğun yararına olmayacağının kabulü gerekir. O halde mahkemece şehir ayrımı yapılmaksızın, her ayın belirli hafta sonları ve dini bayram günlerinde yatılı olacak şekilde, yarıyıl tatilinin belirli bir haftasında ve yılın yaz döneminde uzun süreli kişisel ilişki kurulması gerekirken, yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.02.2014 (Çar.)