muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1420, Karar No: 2016/2956, Tarih: 01.03.2016

Mahkemece; bilgisine başvurulan ve hükme esas alınan 22.05.2014 tarihli bilirkişi raporunda, davalı kurum tarafından tutulan tutanaklarda elektriğin sayaçtan geçtiğinin belirtilmesi karşısında, sayacın tüketim kaydetmesini engelleyecek bir durum bulunmadığından davalının kaçak kullanımının değil usulsüz kullanımının söz konusu olacağını, bu durumda mahkemece sayacın doğru tüketim kaydettiğinin kabul edilmesi halinde sayaç üzerindeki endekse göre davalının davacı kuruma olan fatura borcunun 5.244,25 TL olduğu, sayacın doğru tüketim kaydetmediğinin kabulü halinde ise ziraat bilirkişisinin belirlediği bir sulama sezonu içerisinde davalının kullanabileceği elektrik miktarı üzerinden davalının borcunun 178,63 TL olacağı yönünde rapor tanzim edildiği anlaşılmaktadır.

Oysa, yukarıda açıklanan yasal hükümler gereğince; davalının dağıtım lisansı sahibi tüzel kişinin ilgili mevzuata uygun şekilde kestiği elektrik enerjisini, yükümlülüklerini yerine getirmeden dağıtım lisansı sahibi tüzel kişinin izni dışında açması kaçak elektrik enerjisi tüketimi olduğu ve Elektrik Tarifeleri Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13./a-b maddesi hükmüne göre kaçak elektrik tüketimi hesaplaması yapılması gerektiği kuşkusuzdur.

Bundan ayrı, kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas- 2014/679 Karar sayılı kararında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı; öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaflığın; hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu;... kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de,... Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı,

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılmasının hukuka uygun olmadığına karar verilmiştir.

Ne var ki, yukarıda bahsedilen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı ile; elektrik abonelerinden kayıp-kaçak bedeli alınamayacağı içtihadında bulunulmuştur. Dairemiz de, Genel Kurul kararındaki ilkeleri de benimseyerek, kayıp-kaçak bedeli yanında, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir.

Ancak, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu incelendiğinde ise, yukarıda ifade edilen hususları karşılar nitelikte ve yeterlilikte olmadığı anlaşılmaktadır.

Ancak, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu incelendiğinde ise, yukarıda ifade edilen hususları karşılar nitelikte ve yeterlilikte olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece; davacı kurum tarafından yapılan kaçak tüketim tahakkukları da dosyaya getirtilerek tahakkuk tarihinde yürürlükte olan 01.03.2003 tarihinde yürürlüğe giren Elektrik Tarifeleri Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği ve 622 sayılı kurul kararı ile belirlenen kaçak tahakkuk hesabı yöntemi uygulanmak suretiyle, kayıp kaçak bedeli yanında sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de davalı tüketiciden tahsil edilemeyeceği de gözetileerek, alanında uzman bilirkişi ya da bilirkişi heyetinden taraf ve Yargıtay denetimine elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, anılan yönler gözetilmeden, eksik ve hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne yönelik hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bundan ayrı davanın kısmen kabulüne karar veriliş olmasına rağmen, davanın reddedilen kısmına ilişkin olarak davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8273, Karar No: 2020/6826, Tarih: 08.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8273 E.  ,  2020/6826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından sanığın lehine temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanığın idaresindeki araçla gündüz yerleşim içi iki yönlü iki şeritli yolda seyir halinde iken, direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı istikamete geçip karşıdan gelen katılan ...’in idaresindeki araçla çarpışması şeklinde meydana gelen ve katılan ...’in kemik kırığı meydana gelecek şekilde, aracında yolcu olarak bulunan katılanlar Seviye, Selen ve Ayşe’nin ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tamamen kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu dört kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Sanık hakkında 89/4, 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 5 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, 3.000 TL adli para cezası yerine, 3.750 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 6 nolu bendindeki “3.750 TL” ibaresi çıkarılarak yerine “3.000 TL” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 08/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13829, Karar No: 2014/24317, Tarih: 01.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/13829 E.  ,  2014/24317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sincan 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.03.2014

NUMARASI :Esas no:2012/467 Karar no:2014/130

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından, her iki boşanma davası ve kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ile tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, "kocanın barışma girişiminde bulunmakla eşini affettiği, bu halde kadının üzerinde bir kusur kalmadığı, kocanın ise eşine hakaret ettiği bu sebeple tam kusurlu olduğu" kabul edilerek kocanın boşanma davasının reddine, kadının karşı boşanma davasının kabulüne karar verilmiş, kadın yararına yoksulluk nafakası ve maddi tazminata hükmedilmiştir. Oysa, davalı-karşı davacı (kadın)'ın "bu evliliği yapmayacağını" söyleyerek eşiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı, kocasının "yeni bir başlangıç yaparak dügün merasimini icra edelim" yönünde iyiniyetli girişimine rağmen, müşterek yaşamın kurulmasını kabul etmediği, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Kocanın "yeni bir başlangıç yapalım" şeklindeki sözleri, iyiniyetle yapılmış bir girişim olup, af niteliğinde değildir. Kaldı ki, davalı-karşı davacı (kadın) buna rağmen müşterek yaşamın kurulmasını kabul etmemekle, eşiyle birlikte yaşamaktan haklı hiç bir sebebi bulunmaksızın ısrarla kaçınmıştır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Bu koşullar altında koca da dava açmakta haklıdır. Öyleyse kocanın boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre kadının karşı boşanma davası ve boşanmanın fer'ileri hakkında yeniden hüküm kurulması gerekli hale geldiğinden, bu yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.01.12.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/4212, Karar No: 2013/14734, Tarih: 14.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/4212 E.  ,  2013/14734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suç kastının olmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı ile bir gün karşılığı 20 TL'den çarpılması sırasında uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

2- Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan ''yaptırım'' ibaresinin ''tedbir'' olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde kısa süreli hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde 5237 sayılı TCK.nun 50/6. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceğinin ihtarına karar verilmesi,

3- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının kararın kesinleş- mesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükme adli gün para cezasının 5237 sayılı TCK.nun 52/2. madde ve fıkrası uyarınca adli para cezasına çevrildiği ibaresinin ilavesi, hükümden seçenek yaptırım olan adli para cezasının ödenmemesi durumunda TCK.nun 50/6. maddesi uyarınca hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verileceğine yönelik fıkranın çıkarılması ve TCK.nun 52/4. maddesinin uygulandığı bölümünden “kararın kesinleştikten itibaren” ibaresinin çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 14.05.2013 günün- de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6582, Karar No: 2020/9608, Tarih: 14.07.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/6582 E.  ,  2020/9608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten Yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Oluşa, dosya içeriğine, katılanın ikametinde bulunduğu sırada telefonda ablası ile konuşmakta iken kayınbiraderi olan sanık ...'nün konuşmalarını duyduğu, "kimle konuşuyorsun" diyerek katılanın başını duvara vurduğu, kayınpederi olan diğer sanık ...'nün ise saçını çektiği ve koluna yumruk attığı, daha sonra sanıkların kendisini Adana ilinde ikamet etmekte olan ablasının evine götürerek bıraktıkları, katılan hakkında alınan adli rapora göre Basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının tespit edildiği olayda, yerel mahkemece kovuşturma aşamasında, kararı etkileyecek nitelikte oldukları değerlendirilen katılanın ifadesinde belirttiği tanıklar olan Nuran Köylü ve Hilal Tarlabölen ile soruşturma aşamasında bilgi sahibi olarak ifadesi alınan ... dinlenmeden eksik kovuşturma sonucu sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.07.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3341, Karar No: 2012/9164, Tarih: 12.10.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/3341 E.  ,  2012/9164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine ve Serapgüzeli Köyü Tüzel Kişiliği, ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Diyarbakır 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 01.12.2011 gün ve 226/1258 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekilleri, 370 ve 371 parsellerin kadastro çalışmaları sırasında Hazine adına tespit ve tescil edildiklerini, söz konusu taşınmazların yaklaşık 20 yıldan uzun bir süreden beri vekil edeni tarafından tasarruf edildiğini açıklayarak her iki parselin tapu kayıtlarının iptaliyle vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı Hazine vekili, taşınmazların idari yoldan Hazine adına tapuya bağlandıklarını davacının taşınmaz üzerinde zilyetlik koşullarının gerçekleşmediğini, daha önce boş ve taşlık arazi olduğunu, 370 sayılı parselin de Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Başkanlığına tahsis edildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, 371 sayılı parselle ilgili davanın reddine, 370 sayılı parsele yönelik davanın ise kabulü ile Hazinenin tapu kaydının iptaline, davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hükmün kabule ilişkin 370 sayılı parselle ilgili kısmı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile 370 sayılı parselin kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Diyarbakır Kadastro Müdürlüğünün 28.01.2009 tarih 513 sayılı karşılık yazılarında dava konusu parselin 766 sayılı Tapulama Kanununun 2. maddesi gereğince tarıma elverişli olmayan arazi niteliğiyle tapulama harici bırakıldığını bildirmiş, ancak, taşınmazların hangi tarihte tapulama harici bırakıldığını açıklanmamıştır. Taşınmaz, dava dilekçesi ile dosyadaki bilgi ve belgelere göre taşlık niteliğiyle tespit dışı bırakıldığına göre imar ve ihyaya muhtaç yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle imar ve ihya koşullarının oluşup oluşmadığının araştırılması zorunludur. Bir yerin imar ve ihya yoluyla edinilebilmesi için 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17/son maddesi uyarınca imar planları kapsamına alındığı tarihe kadar imar ve ihyanın tamamlanmış olması gerekir. Aksi halde bu tür yerlerin kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilmesi mümkün değildir. Taşınmazın niteliği ve kazanma koşulları bakımından bu nedenle duraksama söz konusudur.

... İmar İşleri Daire Başkanlığı, İmar İşleri Müdürlüğünün 07.10.2005 gün 1085-3787 sayılı yazılarına göre dava konusu yerin 1/25000 ölçekli çevre düzeni planında tarımsal niteliği korunması gereken sulama alanı olduğu anlaşılmıştır. Ancak hangi tarihte bu plan kapsamına alındığı yazıda açıklanmamıştır. Bu nedenle teknik bilirkişinin rapor ve krokisi eklenerek 370 sayılı parselin hangi tarihte onaylanan 1/25000 ölçekli plan kapsamına alındığının Diyarbakır Belediye Başkanlığı ile Bağlar Belediye Başkanlığından sorulması, 370 sayılı parselin 61272,33 m2 yüzölçümlü bir yer olduğu yani miktar büyüklüğü göz önünde bulundurularak davanın açıldığı 8.4.2008 tarihinden geriye doğru en az 20 yıl öncesine ait (1978-1988 yılları arası) iki ayrı tarihte çekilmiş hava fotoğrafları getirtilerek dosya arasına konulması, jeodezi ve fotogrametri mühendisi aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte uygulamasının yapılması, hava fotoğraflarının çekildikleri tarihlere göre taşınmazın imar ve ihya edilerek kültür arazisi haline getirilip getirilmediği veya hangi durumda bulunduğu konusunun açıklığa kavuşturulması, hava fotoğraflarının uzman bilirkişice stereoskopik aletle üç boyutlu olarak incelemeye tabi tutulması, uzman bilirkişiden gerekçeli denetime açık rapor istenmesi, 370 sayılı parselin yerinin hava fotoğraflarının çektirilecek fotokopiler üzerinde işaret ettirilerek onaylandıktan sonra denetim için dosya arasına konulması, uzman bir fotoğrafçı aracılığıyla HUMK.nun 290/2. maddesi gereğince 370 sayılı parselin yakın plan ve panoramik fotoğrafları da çektirilerek dosyaya eklenmesi, 370 sayılı parsele komşu 267, 268, 294, 295, 62 ve 63 sayılı parsellere ait kadastro tutanakları ve ekleriyle kadastro sırasında bu parsellere revizyon gören tapu ve vergi kayıtları bulundukları yerlerden getirtilerek dosyayla birleştirilmesi, komşu parsellere revizyon gören tapu ve vergi kayıtlarının teknik, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla keşifte zemine uygulanması, yerel bilirkişi ve tanıkların keşifte dinlenmelerinin sağlanması, komşu kayıt ve belgelerin taşınmaz yönünü ne gösterdiklerinin üzerinde durulması, 3402 sayılı Kadastro Kanununun değişik 14/2. maddesi uyarınca kuru-sulu araştırmasının yapılması, dava konusu 370 sayılı parselin 31.12.2002 tarihinden idari yoldan Hazine adına tapuya kayıt edildiği gözetilerek imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten Hazine adına tapu kaydının oluştuğu 31.12.2002 tarihine kadar 20 yıllık kazanma süresinin dolup dolmadığının hesaplanması gerekmektedir.

Şayet dava konusu taşınmaz 31.12.2002 tarihinden önce onaylanan 1/25000’lik imar planı kapsamına alınmış ise imar-ihyanın tamamlandığı tarihten imar planının onaylandığı tarihe kadar 20 yılın dolup dolmadığının saptanması, dosya arasında bulunan Milli Emlak Genel Müdürlüğünün Diyarbakır Defterdarlığına gönderdiği 28.06.2007 tarih 38079 sayılı karşılık yazılarında taşınmazın Diyarbakır Gözeli Su Hafzası alanı olarak kullanılmak üzere Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığına tahsis edildiği anlaşıldığına ve bu durumda 370 sayılı parselin kamu emlakına dönüştüğü belirlendiğine göre kazanma koşullarının davacı yararına oluşması halinde zilyetliğin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, iptal ve tescile karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27056, Karar No: 2011/7455, Tarih: 25.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/27056 E.  ,  2011/7455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :  Alacaklının, bonoya dayalı olarak borçlu hakkında başlattığı genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine karşı, borçlu vekilinin yasal 7 günlük süre içerisinde icra dairesine başvurarak, borcun tamamına, aslına ve ferilerine itiraz ettiği ve dolayısıyla İİK’nun 62. maddesi uyarınca icra takibinin durduğu; mahkemece de  alacaklı vekilinin itirazın kaldırılması isteminin kabulü  ile borçludan %40 oranında icra ve inkar tazminatının tahsiline karar verildiği anlaşılmaktadır.  İİK’nun 68/1 maddesinde; “talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede  yahut resmî dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir. “ yasal düzenlemesine yer verilmiştir.   Somut olayda icra takibinin dayanağı olan senetlerin incelenmesinde, alacaklının aval veren, borçlunun ise keşideci olduğu; bu durumda aynı senetten doğan borçtan birlikte sorumlu olan avalist ......’in, keşideci ...... hakkında ilamsız icra takibi yapmasına yasal olarak imkan bulunmadığından itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken bu husus gözardı edilerek istemin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.   SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/501, Karar No: 2019/2639, Tarih: 07.05.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/501 E.  ,  2019/2639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl ve birleşen davada; davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/09/2010-04/01/2012 günlerinde verilen dilekçeler ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/09/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi yapılarak kararın onanmasına karar verilmiştir. Yeniden tebligat yapılmasına ilişkin talebin reddine dair verilen 28/05/2018 tarihli ek kararın Yargıtayca davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava konusu olayla ilgili daha önce temyiz incelemesi yapılarak Dairemizce Onama kararı verilmiştir.Bu defa davacının onama ilamının tebliğine dair başvurusunun mahkemece reddine dair ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekte olup söz konusu ek kararın temyizi kabil değildir.Bu nedenle davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE 07/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.