muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4113, Karar No: 2024/8164, Tarih: 21.11.2024

II. CEVAP

Asıl ve birleşen davalarda davalı vekili cevap dilekçesinde; davacıların pay sahibi olmaması nedeniyle aktif dava ehliyetlerinin bulunmadığını, gündemle bağlılık kuralının ihlal edilmediğini, gündeme yeni madde ilave edilmediğini, alınan kararların gündem maddelerinin içeriğine uyduğunu, Dokuz Eylül Üniversitesi'nin genel kurulda temsil etmek üzere ...'in temsilci tayin ettiğini, bu kişinin temsil yetkisinin bulunmadığı yönündeki iddianın yersiz olduğunu, TTK'nın 436. maddesindeki oy kullanma yasağının şahsi olduğunu, kaldı ki aleyhe oy kullanma ve ibra etmeme durumunu içermediğini, alınan kararların somut ve haklı nedenlere dayandığını, davacıların şirket yönetiminde oldukları 2013-2016 dönemlerinde müvekkili şirketin ... alanında yaptıracağı inşaatlarla ilgili yüklenici şirket ile 07.07.2014 tarihinde sözleşme akdettiklerini, yüklenici ile organik bağ içerisine girdiklerini, tamamen yüklenicinin menfaatini gözeterek müvekkili şirketi yaklaşık 20 milyon TL zarara uğrattıklarını, 2016 öncesinde genel kurullarda eski yönetimin faaliyet ve işlemlerinin ibra edildiği ileri sürülmekte ise de, şirketin faaliyet ve işlemlerinin genel kurula peçelenerek sunulması, bütün işlemlerin orta düzeyde bir vatandaşın anlayabileceği bütün açıklığıyla aktarılmaması, irade sakatlığının bulunması halinde ibranın geçersiz sayılacağını, davacıların paydaşlardan ve genel kuruldan gizledikleri hileli, hukuka aykırı, şirkete zarar verici işlemleri ibra kapsamına girmediğinden TTK'nın 558. maddesinin uygulanamayacağını savunarak davanın reddini istemiş, birleşen davalara ilişkin olarak da davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, asıl dava yönünden davacılar ..., ... ve ...’ın 2013-2016 yılları arasında yönetim kurulu üyesi olarak görev yaptıkları, dava açtıkları tarih itibariyle herhangi bir yönetim kurulu üyeliği ve hissedarlıklarının bulunmadığı, TTK m.446 gereğince davacıların aktif sıfat yokluğu bulunduğu, birleşen İzmir 5. ATM’nin 2017/618 E. sayılı dosyası yönünden; Kâtip Çelebi Üniversitesinin muhalefet şerhi bulunmadığı, Birleşen İzmir 1. ATM’nin 2017/634 E. sayılı dosyası yönünden ise; her ne kadar davacılar ..., ..., ... ve ... yönetim kurulu üyesi olarak toplantılara katılmışlar ise de, DEÜ Rektörlüğünün ...’i temsilci olarak atayarak toplantıya katılmasını sağladığı ve bunun da usulüne uygun olduğu, bu karara istinaden yöneticilerin yönetim görevlerinin sona erdiği ve birleşen davayı açamayacakları, yönetim kurulu faaliyet raporunun onaylanmasına ilişkin gündemin m.3’de yer alan kararın genel kurulun yetkileri arasında yer aldığı, TTK m.413’e uygun görüşme yapıldığı, TTK m.445’deki şartların gerçekleşmediği, bilançonun onaylanmamasına ilişkin m.4’de yer alan kararın ticari defter ve kayıtların usulüne uygun olmadığı yönünde kuvvetli şüpheler bulunduğundan kararın iptali şartlarının oluşmadığı, iptali istenen 5. madde bakımından da yönetim kurulu üyelerinin ibra edilmelerine rağmen genel kurul kararıyla bu ibranın kaldırılmasının ise TTK m.445’deki şartların gerçekleşmediği ve iptal edilemeyeceği gerekçesiyle, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiş, hüküm asıl ve birleşen davalarda davacılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, 03.03.2017 tarihli olağan genel kurul toplantısında yönetim kurulu faaliyet raporu ile ilgili gündemin 3. maddesi, şirketin 2016 yılı bilançosu ile ilgili gündemin 4. maddesi ve yönetim kurulu üyelerinin seçilmesi ile ilgili gündemin 6. maddesi kapsamında alınan kararların iptali şartlarının oluşmadığı, bu kararlara karşı usuli itirazların dışında bir muhalefet şerhinin de bulunmadığı, yönetim kurulunun faaliyetlerinin ibrası ile ilgili gündemin 5. maddesi kapsamında alınan karar yönünden ise, her ne kadar eski yönetim kurulu üyeleri bakımından TTK m. 558/1 hükmü uyarınca, ibra kararının genel kurul kararıyla kaldırılamaz ise de, irade sakatlıkları gerekçe gösterilerek eski ibra kararının iptalinin istenebileceği, somut olayda, davalı şirketin ciddi bir şekilde zarara uğratılmış olması ihtimalinin bulunduğu, ibra kararının geri alınmasının, ibra yönünde verilen oyların irade sakatlığı nedeniyle geçersizliği şeklinde dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla, davacı tarafça dava konusu olağan genel kurul toplantısında alınan kararların iptalinin talep edilemeyeceği, ilk derece mahkemesince verilen kararda usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davacılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar asıl ve birleşen davacılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada; davacıların dava ehliyeti bulunup bulunmadığı, bulunması halinde gündemde yer almayan önceki yıllara ilişkin ibranın kaldırılması kararı verilip verilemeyeceği, genel kurul kararlarını sakatlayan bir hâl bulunup bulunmadığına ilişkin, birleşen 2017/634 E. nolu davada; gündemde yer almayan önceki yıllara ilişkin ibranın kaldırılması kararı verilip verilemeyeceği, genel kurul kararlarını sakatlayan bir hal bulunup bulunmadığına ilişkin, birleşen 2017/618 E. nolu davada ise; davacının genel kurul kararlarına muhalefet şerhinin bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Asıl dava, 03.03.3017 tarihli genel kurul toplantısında alınan 3, 5 ve 6. maddelerinin butlanı aksi halde iptali, birleşen davalar, genel kurul kararının 3, 4, 5 ve 6. maddelerinin butlanı aksi halde iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 413, 447 ve 558 inci maddeleri.

3.Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 14.03.2024 tarih, 2023/108 E. ve 2024/2081 K. sayılı kararı.

3.Değerlendirme

1.Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin karara yönelik asıl ve birleşen 2017/634 E. nolu davada davacılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2.Asıl davada, davacıların yönetim kurulu üyesi olduğu döneme ilişkin olarak ibra edilmeme kararı verildiği için davacıların 03.03.2017 tarihli genel kurulun 5. maddesinin iptali talebine ilişkin, dava açmakta hukuki yararlarının bulunduğu kabul edilerek; iddia sayısının kapsamında inceleme yapılıp karar verilmesi gerekirken ilk derece mahkemesince aksi gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

3.Birleşen 2017/634 E. nolu dosyada, genel kurulda gündemin 5. maddesi ile alınan kararlar yönünden yapılan incelemede;

6102 sayılı Kanun'un 479 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi gereği sorumluluk davası açılması için genel kurul her zaman karar alabilecek olup bu husus genel kurulun yetkisindedir. Bu nedenle davaya konu genel kurulun 5. maddesinde yer alan sorumluluk davasına ilişkin kararın hukuka aykırı olmadığı anlaşılmaktadır.

3.Birleşen 2017/634 E. nolu dosyada, genel kurulda gündemin 5. maddesi ile alınan kararlar yönünden yapılan incelemede;

6102 sayılı Kanun'un 479 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi gereği sorumluluk davası açılması için genel kurul her zaman karar alabilecek olup bu husus genel kurulun yetkisindedir. Bu nedenle davaya konu genel kurulun 5. maddesinde yer alan sorumluluk davasına ilişkin kararın hukuka aykırı olmadığı anlaşılmaktadır.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 413 üncü maddesi "(1) Gündem, genel kurulu toplantıya çağıran tarafından belirlenir. (2) Gündemde bulunmayan konular genel kurulda müzakere edilemez ve karara bağlanamaz. Kanuni istisnalar saklıdır. (3) Yönetim kurulu üyelerinin görevden alınmaları ve yenilerinin seçimi yılsonu finansal tablolarının müzakeresi maddesiyle ilgili sayılır." hükmünü havidir. İstisnası ise 6102 sayılı Kanun'un 364 üncü maddesinin birinci fıkrası, 411 inci maddesinin ikinci fıkrası ve çağrısız genel kurul toplantısını düzenleyen 416 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümleridir. Somut karar ise, anılan istisnai maddeler kapsamında bulunmadığından genel kurul gündemine madde eklenerek karara bağlanan 2013, 2014, 2015 yıllarına ilişkin yönetim kurulunun ibra edilmeme kararı geçersizdir.

Diğer taraftan dosya kapsamında Ticaret Sicil Gazetesinden anlaşıldığına göre 2014 yılına ilişkin 2015 yılında yapılan genel kurul toplantısı ile yönetim kurulu üyeleri ibra edilmiştir. Hâl böyle olunca 6102 sayılı Kanun'un 558 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "İbra kararı genel kurul kararıyla kaldırılamaz" hükmü nedeniyle ibranın geri alınması mümkün olmayıp, bu yıla ilişkin karar anılan bu nedenle de geçersizdir. Genel kurul tarafından önceden alınmış bir karar bulunması halinde aynı konuda ikinci kararın alınması Dairemizin yerleşik içtihatlarında belirtildiği üzere yok hükmündedir. Mahkemece bu hususlar dikkate alınmadan verilen karar doğru görülmemiştir.

4.Birleşen 2017/618 E. sayılı dosyada, Mahkemece davacının kararda muhalefet şerhi bulunmadığı ve iptal şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de genel kurul tutanağında davacı üniversiteyi temsilen toplantıya katılan ...'nun da diğer birleşen davadaki davacılar ile birlikte oylamalardan sonra kararlara itirazlarını bildirdiği anlaşılmakla, bu durumda davacının muhalefet şerhi bulunduğu kabul edillip işin esasına girilerek yukarıda belirtilen hususlar da dikkate alınıp bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl ve birleşen davalarda davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 21.11.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21721, Karar No: 2015/21029, Tarih: 02.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/21721 E.  ,  2015/21029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, aynı gün temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosyalarda davacıların haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ve yine karara esas alınan bilirkişi raporunda "...yaz aylarındaki çalışmanın daha seyrek olduğu nazara alındığında, SGK kayıtlarında çalışmadığı görülen ayların ayrık tutulması gerekmiştir..."değerlendirmesine yer verilmiştir. Söz konusu değerlendirme yaz aylarındaki çalışmadaki yoğunluğun azalmasına dayanmakta iken hesaplama süresinin tespitinde SGK cetvelindeki sürelere itibar edileceğinin belirtilmesi (SGK hizmet cetvelinde yaz aylarında da çalışma bildirilen dönemler olabileceğinden) kendi içerisinde çelişki içerdiği gibi bir kısım dosyalarda tüm yılı kapsayan hesaplamalar yapıldığı görülmüş olmakla bilirkişi raporunda hatalar bulunduğu tespit edilmiştir. Ayrıca daha önce Dairemizce temyiz incelemesine tabi tutulan benzer hizmet alım sözleşmelerine dayanılarak çalıştırılan işçiler ve bir kısım dosyalarda bizzat davacı işçilerin bu davalar ile talep edilen dönemden önceki dönemler bakımından açtığı davalar ile ilgili seri dosyalardan (2013/22456–2013/24037 E–K sayılı ve devamı seri ilamlar) işyerinde imza föyleri tutulduğu anlaşılmaktadır. Emsal dosyalarda Dairemizce okulların tatil olduğu dönemler tespit edilip dışlanarak hesaplama yapılması gerektiği gerekçesiyle kararlar bozulmuştur.

Şu halde gerek benzer hizmet alım sözleşmelerine dayanılarak çalıştırılan işçiler tarafından açılan davalarda uygulama birliğinin sağlanması ve kararlar arasında çelişki oluşmaması bakımından mahkemece yapılacak iş; kararı davacının temyiz etmemesi nedeniyle davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek imza föylerini getirtilip kapsadığı dönemler ve saatler üzerinden hesaplanması, diğer yandan, yaz aylarında ve sömestr dönemlerinde, normal eğitim dönemine göre öğrenci ve okutmanları açısından en düşük seviyede hizmet verildiği, buna bağlı olarak yapılan işlerin de azaldığı (özellikle daha önce karara bağlanan dosyalardaki Ocak ve Şubat aylarıyla Haziran ayına ait imza föylerinde de görülmekle) bu durum gözetilerek okulların tatil olduğu dönemler belirlenip dışlanarak hesaplama yapılmalıdır. Mahkemece aksine uygulama ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8922, Karar No: 2013/12932, Tarih: 16.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/8922 E.  ,  2013/12932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : a) 213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80, 59, 647 sayılı Yasanın 6. maddeleri uyarınca erteli 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

b) 213 sayılı VUK'nun 359/a-2, 5237 sayılı TCK'nun 62, 51/1. maddeleri uyarınca erteli 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

I- Sanık müdafiinin “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, sahte faturaların en son Aralık 2003 KDV beyanında kullanılması nedeniyle suçun işlendiği 21.01.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık müdafiinin “ defter ve belgeleri gizlemek” suçundan sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise :

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda

değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda; somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, tarh edilecek vergi ve cezaların ise eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle; 5237 sayılı TCK’nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK’nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.