muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7281, Karar No: 2018/15605, Tarih: 12.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/7281 E.  ,  2018/15605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdurların okul bahçesinde bulunan bank üzerinde bıraktıkları cep telefonlarının çalınmış olduğunun anlaşılması karşısında öncelikle suçların işlendiği yerin bina eklentisi olup olmadığı tespit edilerek sonucuna göre binanın eklentisi olduğunun belirlenmesi halinde eylemlerin TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçları oluşturacağı, aksi halde ise eylemlerin TCK'nın 141/1 maddesinde düzenlenen hırsızlık suçlarını oluştucağı ve bu halde hükümlerden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasına eklenen (c) bendi uyarınca ''Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlar'' ile 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik soruşturma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Mağdur ...'e yönelik hırsızlık suçu bakımından çalınan cep telefonunun kovalamaca ile yakalanan suça sürüklenen çocukta ele geçmemiş olduğu gözetilmeksizin hakkında TCK'nın 35.maddesinin uygulanmış olması,

b)Mağdur ...'e yönelik hırsızlık suçu yönünden suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında yer göstermesi sonucu çalınan telefonun mağdura iadesini sağlamış olduğunun anlaşılması karşısında hakkında TCK'nın 168/1.maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kabule göre de;

a)Mağdur ...'e yönelik hırsızlık suçu bakımından çalınan cep telefonunun kovalamaca ile yakalanan suça sürüklenen çocukta ele geçmemiş olduğu gözetilmeksizin hakkında TCK'nın 35.maddesinin uygulanmış olması,

b)Mağdur ...'e yönelik hırsızlık suçu yönünden suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında yer göstermesi sonucu çalınan telefonun mağdura iadesini sağlamış olduğunun anlaşılması karşısında hakkında TCK'nın 168/1.maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süreleri bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddesinin gözetilmesine, 12.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5370, Karar No: 2018/1550, Tarih: 03.04.2018

**1. Ceza Dairesi         2016/5370 E.  ,  2018/1550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MÜŞTEKİLER : ..., ...

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : 1-Katılan ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, TCK'nun 81/1, 35/1-2, 53/1. ve 63. maddeleri uyarınca 11 yıl hapis cezası,

2-Katılan ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, TCK'nun 81/1, 35/1-2, 53/1. ve 63. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası,

3-6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK'nun 52, 53/1, 63. ve 54/4. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası 1000 TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nin, katılanlar Suat ve Selma'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, cezayı azaltıcı herhangi bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın suçun sübutuna, müdafiinin sübuta, suç vasfına, haksız tahrike, eksik incelemeye ilişkin ve sair yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, tutuklulukta geçen süreye göre sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine, sanığın katılan ...'a karşı kasten yaralama, katılan ...'ya yönelik eyleminin kasten yaralamaya teşebbüs suçu kapsamında kaldığı görüşü ile Üye Hakim ... ve Üye Hakim ...'in karşı oyları ve oyçokluğu, diğer yönlerden 03/04/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.

(M) (M)

03/04/2018 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Necip Cem İşçimen'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda 05/04/2018 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.

KARŞI OY;

Sanık ...'nin katılanlar Suat ve Selma'ya karşı dosya kapsamına göre sübuta eren eylemlerinin yerel mahkemece öldürmeye teşebbüs olarak vasıflandırılmasına yönelik sayın çoğunluk görüşüne, eylemin kül olarak yaralama olarak vasıflandırılmaları gerektiği düşünce ve kanaati ile katılmadığımız için muhalifiz.

ŞÖYLE Kİ;

Mahkemece kabul edilen oluşa göre; Sanık ...'nin olay günü kurban eti dağıtmak için, olay mahalline gelen ve eş olan katılanların araçlarını sanığın evinin önüne park etmeleri sebebiyle, oradan uzaklaşmalarını istemiş ve aralarındaki ağız münakaşası sırasında taşıdığı tabanca ile yakın mesafeden ateş ederek, katılan ...'ı sol femoral bölge ile elinden isabet alıp ATK raporuna göre hayati tehlike teşkil etmeyecek şekilde yaralamış, Yine katılan ...'ya da ateş etmesine rağmen isabet almadığı anlaşılmıştır.

Hukuki değerlendirme; Olay öncesinde taraflar birbirini tanımadıkları bu nedenle aralarında bir husumet bulunmadığı da sabittir. Olay günü, ağız münakaşası ile başlayan tartışma sırasında sanığın çok yakın mesafeden tabanca ile asgari 3 el ateş ettiği maddi deliller ile tespit edilmiş olup, katılan ...' m hayati bölgelerine isabet almayışı, yine katılanların, sanığın dosyadaki beyanlarından da anlaşılacağı üzere tarafların yan yana oldukları halde, katılanlara silahla ateş edip ölüm neticesini istemesi halinde, istediği neticeyi kolaylıkla alabileceği de düşünüldüğünde sanığın katılana karşı kastının öldürmeye yönelik olduğunu kabule ilişkin yeterli deliller bulunmadığı gibi TCK'nun genel prensibi gereği şüphenin sanık lehine değerlendirilerek, kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Yine, aynı kast ile hareket eden sanığın katılan ...'ya yönelik eyleminin de bu çerçevede kabulü ile kasten yaralamaya teşebbüs olarak vasıflandırılması

hukuk mantık ve sistematiğine daha uygun düşeceği kanaati ile sanığın her iki eyleminin de kastan öldürmeye teşebbüs olarak vasıflandırılması gerektiğine yönelen sayın çoğunluğun görüşüne muhalifiz.

Muhalif Üye Muhalif Üye

... ...
Yargıtay — Esas No: 2016/5606, Karar No: 2018/8670, Tarih: 11.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/5606 E.  ,  2018/8670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanık hakkında İİK’nın 345/a ve 337/a maddelerine ilişkin olarak kurulan hükümlere yönelik incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a ve 345/a maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddelerin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN,5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12247, Karar No: 2016/6124, Tarih: 09.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/12247 E.  ,  2016/6124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : TCK'nın 152/1-c, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, olay günü ...’den satın aldığı kavak ağaçlarının kesim işlemini yaptırdığı, bu sırada müşteki ve müdahilin de müştereken sahip oldukları bitişik tarlada bulunan 23 adet kavak ağacını da satın aldığını söyleyerek kesilmesini istediği, yerel mahkemece yapılan keşifte bu iki tarla arasında sınırı ayırt etmeyi sağlayacak belirgin bir doğal su arkının olduğunun da belirtildiği olayda, dosya kapsamına göre sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21079, Karar No: 2017/36505, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21079 E.  ,  2017/36505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7669, Karar No: 2014/815, Tarih: 06.02.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/7669 E.  ,  2014/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2011/304-2012/402

-KARAR-

1- Davalı vekilinin 27.05.2013 tarihli ek karara yönelik temyiz istemi yönünden;

Davalı vekili, ek kararı temyiz etmiş olup, 26.07.2013 tarihli dilekçe ile temyizden feragat edildiği bildirilmiş ise de, adı geçen avukatın kimlik tespitinin yapılmadığı görülmüştür.

Mahkemece, 26.07.2013 havale tarihli ek kararın temyizinden feragat dilekçesinde imzası bulunan Av. V.. K..'ın kimlik tespitinin yapılması,

2- Davalı vekilinin 18.02.2013 tarihli asıl karara yönelik temyiz istemi yönünden;

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren 21.05.1985 gün ve 1984/5 Esas,1985/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nda, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK`nın 434/3. maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır. Öte yandan, temyiz dilekçesinin hakim tarafından havale edilmesiyle birlikte ilgilisince mahkeme kalemine tevdi edilmesi, kalemce de anılan dilekçenin kaydı gerekir. Hakimce havale edilen dilekçenin kaleme geç tevdii halinde bu husus, mahkeme kalemince tutanağa bağlanmalı ve dilekçenin yeniden havalesi istenmelidir. Şayet dilekçe havale edilip, mahkeme kalemince, dilekçenin kaleme geç tevdi edildiği belgelendirilmemişse, dilekçenin hakim havalesinden sonra dosyaya alındığı, ancak takip eden işlemlerin mahkeme kalemince yerine getirilmediği kabul edilir. Nitekim, aynı hususlar Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 25.01.1985 gün ve E. 1984/5, K.1985/1; Hukuk Genel Kurulu'nun 14.12.2011 gün ve E., 2011/12-843, K. 2011/785 sayılı ilamlarında da vurgulanmıştır.

Davalı vekili, 18.02.2013 tarihinde hakime havale ettirdiği temyize cevap dilekçesinde asıl kararın bozulmasını istemiş ise de, bu dilekçe ile ilgili temyiz başvuru harcı ile temyiz karar harcının yatırıldığına dair bir bilgi ya da belgeye rastlanmamıştır.

Temyize cevap dilekçesinin, 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği'nin 18 ve 48. maddeleri hükümleri uyarınca süresinde temyiz başvuru harcı ile temyiz karar harcının yatırılıp yatırılmadığı araştırılarak, anılan harçlar yatırılmışsa, makbuzunun eklenmesi; yatırılmamış ise yatırılması için HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca davalı vekiline muhtıra çıkarılması, sonucuna göre dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi ya da aynı madde hükmü uyarınca mahkemece bir karar verilmesi,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3407, Karar No: 2021/5593, Tarih: 28.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2019/3407 E.  ,  2021/5593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki reklam bedelinin ödenmemesinden kaynaklanan alacak davasının mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26/09/2017 günlü kararın istinaf incelemesi davacı vekili tarafından istenilmekle, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan inceleme neticesinde istinaf talebinin kabulü ile yeniden hüküm kurulmasına dair verilen kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

-K A R A R-

Davacı, 05/04/2001 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Gençlik Ve Spor Genel Müdürlüğünün Mülkiyeti ve Kullanımında Bulunan Spor Tesislerinde Yapılacak Spor Faaliyetleri ile Genel Müdürlüğün Gözetim ve Denetiminde Düzenlenecek Olan Spor Organizasyonlarına Katılan Kulüp ve Kişilerin Her Türlü Spor Malzemeleri ile Araç Ve Gereçlerine Reklam Konulmasına Dair Yönetmeliğin 9. maddesi gereğince ödenmesi gereken reklam bedellerinin %5'i oranındaki payı İl Müdürlüğü hesabına aktarması gerekirken aktarmadığından bahisle anılan yönetmelik hükümleri gereği halen davalı nezdindeki 2001 ila 2012 sezonlarında tahakkuk eden reklam bedellerinin %5’i tutarının tespiti ile davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiğini belirterek alacak isteminde bulunmuştur.

Davalı, yönetmeliğin, her türlü spor malzemesi ile araç ve gereçlerine konulacak reklam sözleşmelerinden dolayı bir mükellefiyet yüklediği, bunun dışındaki reklam gelirlerine ilişkin bir payın davacıya aktarılmasının mümkün olmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince, davacının talep ettiği tarihler arasında davalı yanın toplamda 1.744,528,61 TL reklam geliri elde ettiği, elde edilen bu gelirin %5'inin ise 87.226,43 TL'na tekabül ettiği, davalının bu bedeli ödemekle yükümlü olduğu, her ne kadar davacı idare, tahakkuk tarihlerinden itibaren yasal faiz talebinde bulunmuş ise de, aradan geçen uzun süre boyunca davacı idarenin bu gelir ve alacaklarını talep anlamına gelecek herhangi bir aktif girişimde bulunmadığı, davalı ... temerrüte düşürdüğüne ilişkin dosyaya her hangi bir kayıt ve belge ibraz edilmediği, bu nedenle faiz başlangıç tarihinin dava tarihi olması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı tarafından istinafa başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davalının istinaf başvurusunun kabulü ile; Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/248 esas, 2017/532 karar sayılı, 26/09/2017 tarihli kararının kaldırılmasına, düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle; davacının açtığı alacak davasının kabulü ile 87.976,43 TL alacağın tahakkuk tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde yeniden hüküm tesisine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nun 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 373. maddesi uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 4.641,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 28/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4990, Karar No: 2015/17072, Tarih: 03.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/4990 E.  ,  2015/17072 K.**

* ELEKTRİK KAYIP KAÇAK BEDELİ

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 03.11.2015 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı vekili Av.D..N.. geldi. Karşı taraf davacı vekili Av.H..E..K..geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalı şirketin müvekkili olan davacıdan kayıp kaçak bedeli adı altında haksız tahsilat yaptığını beyan ederek, 330.544,654 TL kayıp kaçak bedelinin avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili savunmasında, alınan bedelin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu, bu davanın tarifeleri uygulamakla yükümlü davalıya değil, tarifeleri belirleyen EPDK'ya yöneltilmesi gerektiğini beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davasının kabulü ile ; 330.544,654 TL nin dava tarihi olan 21/02/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, verilen bu karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine, 16.934.25 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 03.11.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.