muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4930, Karar No: 2013/9509, Tarih: 13.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4930 E.  ,  2013/9509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı kurumun aylık kesme işleminin iptaliyle, kesilen aylığın tekrar bağlanması gerektiğinin tespitiyle biriken aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının babasından dolayı aldığı yetim aylığının boşandığı eşiyle birlikte yaşadığı, muvazaalı olarak boşandığı gerekçesi ile kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile ödenmeyen aylıkların faizi ile ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı ile eski eşinin ilk olarak 05.03.1997 tarihinde boşandıkları, daha sonra 2001 yılında tekrar evlendikleri, en son 13.02.2009 tarihinde boşandıkları, davalı Kurum kontrol memurunun 06.04.2010 tarihli raporunda; 04.04.2010 tarihinde davacının yaşadığı 12 ... adresine gidildiğini, bu tarihte davacı ile eski eşinin kayıtlardaki adreslerinin aynı olduğunu, davacının; ... boşandığını, oğlunun askerde olduğunu, gelini ve torunu ile birlikte yaşadığını beyan ettiğini, komşulardan yapılan araştırmada; davacının gelininin Tuzluca'da hemşire olması nedeni ile hafta içi davacının gelini ve torunu ile Tuzluca'ya gittiğini, hafta sonu geldiğini, eski eşinin de her gece bu evde kaldığını, hafta sonu davacı geldiğinde de bu evde kaldığını, eski eşin terzi dükkanı olduğunu beyan ettiklerini bildirdiği, komşular isimlerini açıklamak istemediklerinden yazılı beyanlarının alınamadığı, nüfus müdürlüğünün 30.04.2011 tarihinde eski eşin ikamet bilgilerini gönderdiği, bu adresin kontrol memurunun gittiği adresten farklı olduğu, ancak müdürlükçe belgenin altına bu adreste 2 yıldır oturduğu notunun düşüldüğü, zabıta tarafından yapılan araştırmada; davacı ile eski eşinin ... adresinde birlikte yaşadıklarının tespit edildiği, ancak boşanıp boşanmadıklarının tespit edilemediğinin bildirildiği, Iğdır Merkez Topçular Mahallesi muhtarının, 13.10.2011 tarihli yazısı ile eski eşin 3 yıldır oğlu ... ile birlikte yaşadığını beyan ettiği, davacıdan bahsetmediği, davacının yaşadığı ... mahallesi muhtarının da sadece davacının geçimini çocuklarının sağladığını, bazen de davacının gündeliğe gittiğini bildirdiği, eski eşten bahsetmediği anlaşılmaktadır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin ... Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; her ne kadar davacı ve eski eşinin adresleri farklı ise de adreslerin kontrol memuru tutanağından sonra değiştirildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yukarıda belirtilen araştırma ve incelemeler yapılmadan, zabıta tutanağındaki memurlar ile davacı ve eski eşin önceki ve sonraki adreslerinin bulunduğu yer muhtarları dinlenilmeden, davacının gelini ile Tuzluca'ya gittiğinde nerede kaldığı araştırılmadan, eski eşin tezilik yaptığı yer araştırılmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5718, Karar No: 2015/17879, Tarih: 21.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/5718 E.  ,  2015/17879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Oltu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2014

NUMARASI : 2014/485-2014/1744

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Çayır niteliğindeki taşınmaza ot gelirine göre; üzerinde bulunan ve taşınmaz mala bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kanunun 10. maddesi gereğince açılan, tespit ve tescil davalarında değerlendirme; aynı Kanunun 15. maddesi uyarınca dava tarihi itibariyle yapılır.

Bu nedenle, dava konusu taşınmaza değerlendirme tarihi olan 2014 yılı resmi verileri esas alınarak değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu taşınmaz üzerindeki meyvesiz ağaçların değer hesaplanırken, 15 yaşındaki 4 adet kavak ağacı bedelinin 317,50-TL birim değeri üzerinden bedelinin 1.270,00-TL olduğu, 5 yaşındaki 4 adet kavak ağacının 34,33-TL birim değeri üzerinden 137,00-TL olduğu, bu şekilde ağaçlar için ödenmesi gereken toplam bedelinin 10.181,93 TL olduğu dikkate alınmadan, hesap hatası yapılmak suretiyle ağaç bedelinin 13.012,30-TL olarak fazla tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22604, Karar No: 2017/6998, Tarih: 19.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/22604 E.  ,  2017/6998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

Sanıklar hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması ihtimali karşısında Antalya 1. İcra Ceza Mahkemesi'nin 2012/798 Esas ve Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesi'nin 2013/999 Esas sayılı dosyalarının getirtilerek incelenip birleştirme hususunun değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8592, Karar No: 2023/2342, Tarih: 03.07.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/8592 E.  ,  2023/2342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3072 E., 2019/773 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, davanın niteliğine göre davacı vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 20.02.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkili firmaya ait 11.07.2016 tarihli ihracat beyannamesi muhteviyatı ürünlerle ilgili 28.07.2016 tarihinde el koyma kararı verildiğini, yapılan yargılama sonunda firma yetkilisinin beraatine karar verildiği, haksız el koyma nedeniyle firmanın yükleme boşaltma, forklift ücreti, terminal ücreti, depolama ücreti ve mesai ücretlerini ödemek zorunda kaldığını, müvekkil firmanın ürünlerine tır araçları üzerinde el konulduğunu, ve araçların müdürlendiğini, el koymanın onama kararından sonra 12 adet tırdaki tüm ürünlerin tamamının antrepoya teslim edildiğini, müvekkil firmanın 188.934,24 TL depolama ücreti, kantar, terminal hizmet bedeli, paletleme işçilik bedellerini ödemek zorunda kaldığını, ayrıca 12.07.2016 tarihli tutanak ile 12 adet tır aracı çekici ve dorseleri ile birlikte araçta bulunan ürünler yükü ile birlikte mühürlenmiş olduğundan, bu araçların 12.07.2017 tarihinden yediemine teslim tarihi olan 28.07.2016 tarihine kadar geçen süre içerisinde bekleme ücreti ödemek zorunda kaldığını, el koyma işlemi olmasaydı müvekkil şirketin bu masrafları yapmamış olacağını, müvekkil firmanın el koyma nedeni ile manevi zarara da uğradığından 188.934,21 TL maddi, 100.000,00 TL tazminatın el koyma tarihinden işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2.Davalı vekili 08.03.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yetkili mahkemede açılıp açılmadığının, süresinde açılıp açılmadığının ve aynı talep nedeniyle başka dosyasının bulunup bulunmadığı hususlarının araştırılması gerektiğini, davacının zararını belgelendiremediğini, söz konusu el konulan malların davacıya iade edildiğini, tüzel kişilerin manevi tazminat talep etmelerinin hukuken mümkün olmadığını, davacının tespit edilemeyen alacaklarına reskont faizi talep etmesinin usul ve Yasaya aykırı olduğunu, tazminata hükmedilecek ise de rücu bakımından, gerekçede hangi koruma tedbiri nedeniyle tazminat hükmedildiğinin açıklanması gerektiğini, öne sürmüştür.

3.Mersin 5.Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.07.2018 tarihli ve 2018/108 Esas, 2018/382 Karar sayılı kararı ile davanın reddine kararı verilmiştir.

4.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2018/3072 Esas, 2019/773 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.11.2021 tarihli tebliğnamesi ile davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi;

Yerel mahkemece davanın reddi gerekçesinin hiçbir hukuki dayanağının olmadığını, işlemi yapan gümrük müdürlüğünce beyannamenin düzeltilmesinin bilinmesi gerektiği halde işleminin kaçakçılık gibi değerlendirilmemesi gerektiğini, Gümrük Müdürlüğünün yazısına göre de; beyannamenin redrese işlemi ile revize edilebileceği ve bunun ihracatçıya verilen bir hak olduğunu, işlemlerin buna göre yapılması gerekmesine rağmen ürünlere kaçak eşya muamelesi yapılarak el konulmasının hukuka aykırı olduğunu, redrese (beyannamenin düzeltilmesi) işleminin bir hak olarak verilmesine rağmen yerel mahkemece baştaki usulsüzlüğün sonradan giderildiği ve baştaki el koyma kararının usulüne uygun olduğu gibi yanılgılı kanı ile karar verildiğini, düzeltmeye ilişkin fiilin başlangıçta var olması eşyaya el koymayı gerektirmediğini, kaçak işlemi yapılmayacak ürünlerin redrese işleminin neticelenmesinin beklenmesi, redrese ve revize işlemlerinin idari işlem ile neticelenmesi üzerine ihracat işlemlerine devam edilebileceği yasal mevzuat gereğince bilinmesi gerekmesine rağmen haksız el koymaya neden olduğunu, Ekonomi Bakanlığınca da söz konusu eşyanın kaçak olmadığının bildirildiği, açıklanan nedenlerle haksız elkoyma işlemi uygulandığından davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, beyan etmiştir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminata esas Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/721 Esas – 2016/835 Karar sayılı dava dosyasında 5607 sayılı Yasaya muhalefet suçundan davacı şirkete ait tütün ürünlerine 28.07.2016 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonucunda davacı şirket temsilcisinin beraatine ve söz konusu ürünlerin müsaderesine yer olmadığına karar verildiği, kararın 21.02.2017 tarihinde kesinleştiği ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı,

Davacı şirket adına işlem gören 11.07.2016 tarihli ihracat beyannamesi muhteviyatında beyan edilen tütün ürünlerine el konulduğu, somut olayda tazminata dayanak gösterilen dava dosyasında alınan bilirkişi raporunda 5607 sayılı yasanın 3/9 maddesine aykırılığın mevcut olduğunun bildirildiği, 26.08.2016 tarihli Ekonomi Bakanlığı Güney Anadolu Bölge Müdürlüğünce düzenlenen 26.08.2016 tarihli yazıda bakanlıkça revize edilerek mezkur DİİB'e ilave edilen ilgili satır kodlarına redrese edilmesinin uygun olduğunun bildirildiği, konunun Mersin Gümrük Müdürlüğünden sorulduğu, 21.11.2016 tarihli verilen cevapta söz konusu eşyalar için el koyma işleminin kaldırılması ve gümrük işlemlerinin devamı yönünden ilgili makamlarca talimat verilmesi halinde beyannamenin redrese işlemlerinin ifa edilerek ihracat işlemlerinin gerçekleştirileceğinin bildirildiği, bu durum karşısında da ihracat işleminin Ekonomi Bakanlığı Güney Anadolu Bölge Müdürlüğünün yazısına göre işlemlerin satır kodlarına redrese edilmesi yönünden izin verilmesi karşısında el koyma tarihi itibariyle mevzuata aykırı olan işlemin gümrük mevzuatına sonradan uygun hale getirildiği,işlemin sonradan gümrük mevzuatına uygun hale getirilmesinin el koyma kararı öncesi sübut bulan mevzuata aykırılığı ortadan kaldırmayacağı,bu itibarla ortada tazminat davasına dayanak teşkil edecek haksız bir el koyma kararının olmadığı, el koymanın haklı ve yasaya uygun olduğu, kaldı ki tazminata dayanak teşkil eden Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/721 Esas sayılı dava dosyasında bu aykırılığın alınan bilirkişi raporu ve yargılama neticesinde tespit edilmiş olduğu,bu şekilde 5271 sayılı Kanunun 141 ve devamında düzenlenen şartların davacı bakımından gerçekleşmediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE