muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9248, Karar No: 2024/1392, Tarih: 04.03.2024

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, olayın her iki aşamasında da sanığın elinde bıçak bulunması nedeniyle kastının yoğunluğu, öldürmeye elverişli bıçağın kullanılmış olması, hedef alınan bölge ve katılanda meydana gelen yaralanmanın boyutu gözetildiğinde suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak belirlenmesinde ve buna bağlı olarak hükmedilen ceza miktarında bir isabetsizlik bulunmadığı, olayda meşru savunma hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığı, dosya içeriğinden varlığı

anlaşılan, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.11.2020 tarihli ve 2020/424 Esas, 2020/2403 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1062, Karar No: 2016/4276, Tarih: 27.04.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1062 E.  ,  2016/4276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ile müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet hükmü kurulurken 6545 sayılı TCK'nın 103/3-b maddesi uyarınca arttırım yapılmış ise de, bu maddenin kanun gerekçesinden de anlaşılacağı üzere suçun yetiştirme yurdu, ceza infaz kurumu, öğrenci yurdu, okul pansiyonu ve hastane gibi insanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle işlenmesi halinde sanığın cezasında arttırım yapılabileceği, suça konu olayda ise sanık ile mağdurenin aynı evde yaşadığı ve toplu olarak birarada yaşama koşulunun gerçekleşmediği anlaşıldığından, sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 103/3-b maddesinin tatbik edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ile müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25185, Karar No: 2022/5600, Tarih: 24.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/25185 E.  ,  2022/5600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içerisinde mevcut ziraat bilirkişisi raporuna göre,incir ağacının iki metre kadar yukarıdan kesildiği ve yeniden filizlenmiş olduğunun belirlendiği, dolayısıyla hayatiyetini kaybetmemiş olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin TCK’nın 151/1. maddesindeki suçu oluşturacağı, keşif sonucuna göre kesilen incir ağacının mağdur ...’ya ait olduğu, mağdur ...’in ifadesinde ise sanığın incir ağacını kendisinden izin almadan kesmiş olmasına rağmen şikayetçi olmadığını beyan etmiş olması nedeniyle, sanık hakkında soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan yargılama konusu suçtan dolayı 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12913, Karar No: 2016/1109, Tarih: 28.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12913 E.  ,  2016/1109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit, hakaret ve yaralama suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2014/232 esas, 2015/104 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 13/06/2015 tarihli ve 2015/500 esas, 2015/329 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/07/2015 tarihli ve 2015/926 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür."

Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.",

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-12305-2015-21574/68837 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/926 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10429, Karar No: 2012/3992, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/10429 E.  ,  2012/3992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın meydana gelen kazada ağır hasar gördüğünü, 4.849,00 TL. hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini, tazminatın tahsili için yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın belirtilen şekilde ve zamanda meydana gelmediğini, hasarın kasko sigorta poliçesi teminatı kapsamında olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davalının icra takip dosyasına yaptığı itirazın iptaline takibin devamına, asıl alacağın %40 oranında 1.940,00 TL. icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir

Dava kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. TTK.nun 1282. maddesi uyarınca sigortacı geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sorumlu olduğu gibi, aynı yasanın 1281.maddesine göre kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın da sigortacı tarafından kanıtlanması gerekir. Davalı ... kazanın belirtilen yer ve şekilde olmadığını iddia etmiştir. Sigorta şirketinin kazanın belirtilen yer ve şekilde meydana gelmediğini iddia etmesi tek başına hasarın kasko sigorta teminatı dışında kalmasının gerektirmez sigorta şirketi bu hasarın gerçekte nasıl meydana geldiğinin ve neden teminat harici olduğunun da, davalı sigortacı tarafından ispatlanması gereklidir.

Mahkemece davalının savunmaları üzerinde durularak kaza tutanağı, eksper raporu, araçların hasarlarının birbiri ve kaza ile uyumlu olup olmadığı gibi hususlar ve kazanın araçta meydana gelen gerçek zararın belirlenmesi için konusunda uzman makine mühendisi bilirkişiden ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

2-Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan araç hasarına ilişkin olup, zararın tesbiti yargılamayı gerektirdiğinden ve alacak likit olmadığından, icra inkar tazminatına hükmedilemez. Dava konusu olayda; istenen hasara ilişkin alacak miktarı muayyen olmayıp yargılama sırasında bilirkişi incelemesi sonucu saptanacağından muayyen (likit) olmayan alacak miktarı üzerinden icra inkar tazminatının kabulüne karar verilmesi doğru değildir.
Yargıtay — Esas No: 2013/17084, Karar No: 2013/13835, Tarih: 29.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/17084 E.  ,  2013/13835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

06.04.2011 tarihli ek kararda, yasa yolu başvuru süresinin gösterilmemesi suretiyle yanıltmaya neden olunması karşısında, sanığın red kararına karşı 11.07.2011 tarihli temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Temyiz isteminin reddine dair 06.04.2011 gün ve 2006/756, 2008/546 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 29.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5374, Karar No: 2010/8219, Tarih: 14.07.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5374 E.  ,  2010/8219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADIKÖY 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, vasisi, davacının kayden maliki olduğu 504 ada 26 parsel 5 nolu dairesinin vekil tayin ettiği M.tarafından 4.11.1998 tarihinde H. A.'a "satış " şeklinde temlik edildiğini, bilahare el değiştirilerek en son 22.11.2000 tarihinde davalıya intikal ettirildiğini, ancak davacının vekaletname düzenlendiği tarihte hukuki ehliyetinin bulunmadığının Adli Tp Kurumu raporuyla saptandığını ve H.'dan itibaren tüm maliklerin el ve işbirliği içerisinde hareket ettiklerini ileri sürüp; tapu iptali ve tescil istemiş; yargılama sırasında dava konusu taşınmazın temliki nedeniyle HUMK'nun 186.maddesi gereğince temlik olan K.in kötüniyetli olduğunu belirterek, ona karşı tapu iptal ve tescil davası olarak davaya devam ettiklerini bildirmiştir.

Davalı H., iddiaların doğru olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuş; davaya dahil edilen davalı K. davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davalı H.yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davalı K. yönünden ise, kötü niyetli olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 26.1.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat K.A. ile temyiz edilen dahili davalı vekili Avukat İ. K.geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalı vekili Avukat gelmedi, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalı H. yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davalı Kadir yönünden ise kötüniyetli olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalı H. yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davalı Kadir yönünden ise kötüniyetli olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre; çekişme konusu 504 ada 26 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümün; davacı tarafından verilen 22.10.1998 tarihli vekaletnameye istinaden vekili eliyle dava dışı H. A.a 4.11.1998 tarihinde;H.'ın da dava dışı N.T.'a 2.10.2000 tarihinde ve onunda davalı H.Ö.'ya 22.11.2000 tarihinde satış suretiyle temlik edildiği; davalı H.'nin de yargılama sırasında çekişme konusu taşınmazı 14.6.2005 tarihinde dahili davalı K. D.'e satış yoluyla devrettiği; davacının vekaletnamenin düzenlendiği 22.10.1998 tarihinde hukuki ehliyetine haiz olmadığının Adli Tıp Kurumu Raporu ile saptandığı, davacının Bakırköy 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.2.2002 günlü,2000/1135 esas sayılı kararıyla vesayet altına alındığı, kızı Ö.'in kendisine vasi olarak atandığı ve vasiye dava açmaya izin verildiği sabittir.

O halde, vekalet tarihinde davacının hukuki tasarruf yetkisinin bulunmadığı belgelendiğine göre, ilk el durumunda bulunan H.'ın ediniminin korunamayacağı açıktır.

Taşınmazı satış suretiyle edinen sonraki eller yönünden ise, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan araştırma sonucunda toplanan deliller, eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen akit tablosu ve önceden elde edilen deliller birlikte değerlendirildiğinde; Isparta ilinde halı ticareti işiyle uğraşan ikinci ve üçüncü el durumundaki dava dışı N. ve Hilmi'nin iyiniyetli olmadıkları, bu hususun Mahkemeninde kabulünde olduğu, yargılama sırasında taşınmazı davalı H.'den satış yoluyla edinen davalı K.'inde, davalı H. ile aynı yer ( Isparta ili Eğirdir ilçesi Ağa köyü) nüfusuna kayıtlı bulundukları, taşınmazda davacının ailesinin davanın açıldığı 5.9.2003 tarihi ve öncesinden beri oturmalarına karşın taşınmazı satış yoluyla edindiği 14.6.2005 tarihinden bu güne kadar uzunca bir süre geçmesine rağmen taşınmazı boşaltmaları için hukuki bir girişimde bulunmadığı, taşınmazı satın aldığı tarihte gidip görmediği, taşınmazın satış bedelini ödediği yönündeki savunmasının somut dellilerle kanıtlanamadığı, tanık anlatımlarına görede, çekişme konusu taşınmazın ihtilaflı olduğunun alıcı konumundaki kişilere bildirildiği gözetildiğinde, ilk elden sonraki tüm ellerin Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacakları, anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; ilk el durumundaki H.adına tescilin yolsuz olduğu, ilk elden sonra gelen ellerin ise iyiniyetli olmadıkları TMK' 1023. Maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacakları gözetilerek, son kayıt maliki davalı K. D. hakkındaki tapu iptal ve tescil davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken,delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Hal böyle olunca; ilk el durumundaki H.adına tescilin yolsuz olduğu, ilk elden sonra gelen ellerin ise iyiniyetli olmadıkları TMK' 1023. Maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacakları gözetilerek, son kayıt maliki davalı K. D. hakkındaki tapu iptal ve tescil davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken,delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı tarafın temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin hacrın temyiz edene geri verilmesine,14.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.