muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10976, Karar No: 2021/15088, Tarih: 30.11.2021

a) Belirli risklerden etkilenecek çalışanların durumu,

b) Kullanılacak iş ekipmanı ile kimyasal madde ve müstahzarların seçimi,

c) İşyerinin tertip ve düzeni,

ç) Genç, yaşlı, engelli, gebe veya emziren çalışanlar gibi özel politika gerektiren gruplar ile kadın çalışanların durumu,

2) İşveren, yapılacak risk değerlendirmesi sonucu alınacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri ile kullanılması gereken koruyucu donanım veya ekipmanı belirler.

(3) İşyerinde uygulanacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri, çalışma şekilleri ve üretim yöntemleri, çalışanların sağlık ve güvenlik yönünden korunma düzeyini yükseltecek ve işyerinin idari yapılanmasının her kademesinde uygulanabilir nitelikte olmalıdır.

(4) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği yönünden çalışma ortamına ve çalışanların bu ortamda maruz kaldığı risklerin belirlenmesine yönelik gerekli kontrol, ölçüm, inceleme ve araştırmaların yapılmasını sağlar.

Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümlülüğünün çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, "Çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı bir takım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. maddede işverenin anılan yükümlülüklerle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir. (HGK. 09/10/2013 tarih, 2013/21-102 Esas, 2013/1456 Karar)

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu işverenlerin yükümlülüklerini belirlerken aynı zamanda çalışanların da yükümlülüklerini belirlemiştir.

Kanunun 19. maddesine göre;

(1) Çalışanlar, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili aldıkları eğitim ve işverenin bu konudaki talimatları doğrultusunda, kendilerinin ve hareketlerinden veya yaptıkları işten etkilenen diğer çalışanların sağlık ve güvenliklerini tehlikeye düşünmemekle yükümlüdür.

(2) Çalışanların, işveren tarafından verilen eğitim talimatları doğrultusunda yükümlülükleri şunlardır.

a) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tehlikeli madde, taşıma ekipmanı ve diğer üretim araçlarını kurallara uygun şekilde kullanmak, bunların güvenlik donanımlarını doğru olarak kullanmak, keyfi olarak çıkarmamak ve değiştirmemek.

b) Kendilerine sağlanan kişisel koruyucu donanımı doğru kullanmak ve korumak.

c) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tesis ve binalarda sağlık ve güvenlik yönünden ciddi ve yakın bir tehlike ile karşılaştıklarında ve koruma tedbirlerinde bir eksiklik gördüklerinde, işverene veya çalışan temsilcisine derhal haber vermek,

ç) Teftişe yetkili makam tarafından işyerinde tespit edilen noksanlık ve mevzuata aykırılıkların giderilmesi konusunda, işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak.

c) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tesis ve binalarda sağlık ve güvenlik yönünden ciddi ve yakın bir tehlike ile karşılaştıklarında ve koruma tedbirlerinde bir eksiklik gördüklerinde, işverene veya çalışan temsilcisine derhal haber vermek,

ç) Teftişe yetkili makam tarafından işyerinde tespit edilen noksanlık ve mevzuata aykırılıkların giderilmesi konusunda, işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak.

d) Kendi görev alanında iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak.

İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 37. maddesiyle 4857 sayılı Kanunun 2. maddesinin dördüncü fıkrası, 63. maddesinin dördüncü fıkrası, 69, maddesinin dördüncü, beşinci ve altınca fıkraları, 77,78,79,80,81,83,84,85,86,87,88,89,95,105 ve geçici 2. maddeleri yürürlükten kaldırılmış, 4857 sayılı Kanunun 4. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde yer alan "İş Sağlığı ve güvenliği hükümleri saklı kalmak üzere" ifadesi ile 98. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "85. madde kapsamındaki işyerlerinde ise çalıştırılan her işçi için bin Yeni Türk Lirası" ifadesi metinden çıkartılmıştır.

Yine 6331 sayılı Kanunun "Atıflar" kenar başlığını taşıyan geçici 1. maddesinde "(1) Diğer mevzuatta iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak 4857 sayılı Kanuna yapılan atıflar bu kanuna yapılmış sayılır" hükmü düzenlenmiştir.

Yukarıda yapılan bu açıklamalardan sonra 818 sayılı Borçlar Kanununun 332. maddesinin karşılığı olarak çağdaş yaklaşımla düzenlenen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 417. maddesinin 2. fıkrasında; "İşveren, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçilerde iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü" olacağı belirtilerek, İş Kanununun 77/1. maddesiyle bütünlük sağlandığı gibi 3. fıkrasında; "İşverenin yukarıdaki hükümler dahil kanuna ve sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle işçinin ölümü, vücut bütünlüğünün zedelenmesi veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmini sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk hükümlerine tabi" olduğu hükme bağlanmak suretiyle, hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sorumluluğun hukuki niteliği konusunda tartışmalar sona erdirilmiş, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan ölüme ve vücut bütünlüğünün zedelenmesine veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmininde sözleşmeden doğan sorumluluk hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununun 77. ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4. ve 5. maddelerde işverenin yükümlülüklerini, 19. maddede de çalışanların yükümlülüklerinin çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 77. ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4. ve 5. maddelerde işverenin yükümlülüklerini, 19. maddede de çalışanların yükümlülüklerinin çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4. ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümleri işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan tenik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanununun 417/2. maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.

Öte yandan işvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet rabıtasının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Öte yandan işvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet rabıtasının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Dosya kapsamından, davacı sigortalının davalı ... Tic. Ltd. Şti.'de kalıpçı olarak çalıştığı, olay tarihinde ... Altın Oran şantiyesinde, 34 /A blok inşaatında beton dökümünü yaptıktan sonra telle bağlı mikserin hortumunu çözerken polpacının hortumu hızlı çekmesi sonucu boşalan beton hortumunun kafasına çarpması neticesinde 3-3,5 metre yükseklikten aşağı düşerek yaralandığı, Sosyal Güvenlik Kurumu raporunda meydana gelen olayın iş kazası olduğu, davalı ...'ın asıl işveren, davalı... Mühendislik şirketi ile davalı ... şirketinin ayrı ayrı alt işverenleri olduğunu, kazanın meydana gelmesinde davalı ... GYO şirketi ile davalı ... şirketinin % 100 kusurlu olduğunun belirtildiği, ... Ağır Ceza Mahkemesinin ... Esas sayılı dosyasında davalı... müh. Tic. Aş. nin alt yüklenici-taşeron namına şantiyede bulundurduğu ve şantiye şefi olarak görev yaptırdığı inşaat mühendisi ...’in asli kusurlu, kazalı ...’ın tali kusurlu bulunduğu, ve sanık ... hakkında taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de Yargıtay ... Ceza Dairesinin ilamı ile sanık ...’e verilen cezanın miktarı yönünden bozulduğu, işbu dosyada mahkemece alınan ... tarihli rapor ve aynı heyetten alınan ... tarihli ek raporda ise davalı ...'ın asıl işveren, davalı... şirketinin bu şirketten iş alan alt işveren, davalı ...'nın ise davalı... Mühendislikten iş alan alt işveren olduğunu, kazanın meydana gelmesinde gerekli iş güvenliği önlemlerini almamaları nedeniyle davalı ... GYO şirketinin %20, davalı... Mühendisliğin %20, davalı ...'nın %30, kendi güvenliği için gerekli dikkat ve özeni göstermeyen davacının %20, beton dökme işlemi sırasında pompayı gerekli dikkati göstermeden çeken pompa operatörü 3. kişi (beton firması işçisi) Ünal Şahin'in %10 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği ve bu raporların hükme esas alındığı ancak anılan raporlarda davalı şirketler arasındaki ilişkinin, hangi sebeplerle sorumlu olduklarının ve olayın meydana gelmesini önleme yönünden işverenin alması gerekli veya alabileceği önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususların ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hususlarının duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmadığı, mahkemenin de bu raporlar ile yetinerek karar verdiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; hüküm altına alınacak tazminat miktarlarına etkisi bakımından, aynı olaylara ilişkin ceza dosyası ile rücu dava dosyasındaki kusur raporlarının da dosya kapsamına getirtilerek - verilen kararların kesinleşip kesinleşmediğinin gözetilerek, yukarıda bahsedilen kusur raporlarını düzenleyen heyetlerden farklı, A sınıfı İş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetine konuyu incelettirmek, alınacak bu raporda davalı şirketler arasındaki ilişkiyi irdeleyerek, tarafların alması gerekli önlemlerin neler olduğunu, bu önlemlerin alınıp alınmadığını, nedenleri ile birlikte açıklayarak, tarafların kusur oran ve aidiyetlerini belirleyerek, dosyada mevcut tüm raporlar arasındaki çelişkiyi gidererek tarafların iş kazasının gerçekleşmesindeki kusur oranlarını ve aidiyetlerini - tarafların dosyada mevcut kusur raporlarına itirazları da göz önünde tutulmak suretiyle- her türlü şüpheden uzak şekilde tespit ettirmek, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hakları da gözeterek (özellikle davacı tarafın istinaf ve temyiz yoluna başvurmadığının) bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar... Mühendislik İnş. ve Tic. A.Ş. ile ... GYO şirketi vekilleri bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı kaldırılmasına, ilk derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir

SONUÇ: 1- Temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesi'ne, karardan bir örneğin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ... gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/693, Karar No: 2018/2218, Tarih: 29.05.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/693 E.  ,  2018/2218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, iş sahibi tarafından nama ifaya izin verilmesi ve bu amaçla yüklenici tarafından avans ödenmesine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulü ile, eksik işlerin tamamlatılması için davacıya izin verilmesine ve 125.000,00 TL avansın davalıdan tahsiline ve bilirkişi raporunun kararın eki sayılmasına ilişkin verilen hüküm, davalı vekilince temyiz olunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle, eser sözleşmelerinde zamanaşımının başlangıç tarihinin kural olarak eserin teslimiyle başlamakta olup, davacıya ait idare binasının teslimine dair herhangi bir delil sunulamadığının ve zamanaşımının işlemeye başlamadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; davada, nama ifa ve avans verilmesi istenmiştır.

Davacı iş sahibi vekili, davacı kooperatif ile davalı arasında 30.12.1991 tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, sözleşmenin 4. maddesi uyarınca yapılması gerekli 3 katlı idare binasının kaloriferli olacağı ve sığınağının bulunacağının kararlaştırılmasına rağmen, kaba inşaat halinde bırakıldığını, bu nedenle usulüne uygun olarak teslim edilmediğini, binanın 06.11.2009 tarihinden bu yana kullanıldığını, ayrıca sözleşmeye göre, yönetim binasının birçok eksiklikleri bulunduğunu, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/103 D. iş sayılı dosyası ile delil tespiti yaptırıldığını, raporda davacının

kısmen tamamladığı eksiklikler hariç, diğerlerinin giderilmesi için 125.000,00 TL'ye ihtiyaç olduğunun saptandığını, bu noksanlıkların masrafı davalı şirkete ait olmak üzere davacı veya 3. kişiler aracılığı ile ifasına izin verilmesine ve bunun için gerekli olan 125.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davada zamanaşımı süresinin dolduğunu, sözleşmede belirtilen işlerin yıllar önce teslim edildiğini, borçları bulunmadığı ve davacı tarafından da ibra olunduğunu, raporu kabul etmediklerini savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece de istem aynen kabul edilerek 10.06.2015 tarihli bilirkişi raporunun kararın eki sayılmasına karar verilmiştir.

Davalı vekili, davada zamanaşımı süresinin dolduğunu, sözleşmede belirtilen işlerin yıllar önce teslim edildiğini, borçları bulunmadığı ve davacı tarafından da ibra olunduğunu, raporu kabul etmediklerini savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece de istem aynen kabul edilerek 10.06.2015 tarihli bilirkişi raporunun kararın eki sayılmasına karar verilmiştir.

Taraflar arasında kat karşılığı eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu uyuşmazlık konusu değildir. Davacı tarafın dayanağı BK'nın 97/1. maddesinde düzenlenen nama ifaya izin verilmesine ilişkindir. Müteahhit namına inşaatın kendisi tarafından yapılmasına izin verilmesi talebi ile birlikte, yapılacak işin giderlerini karşılayabilmek üzere, inşaatın gerçek giderleri yönünden fazlaya ilişkin hakkını mahfuz tutarak, dava tarihindeki rayiç fiyatlara göre inşaatın masrafının talep edilmesi mümkündür. Davacı, dava açmadan önce tespit yaptırmış ve ayrıca avans isteminde de bulunmuştur.

Mahkemece dava aynen kabul edilmiş ve 125.000,00 TL avansın davalıdan tahsiline karar verilmişse de, yapılan araştırma ve inceleme yeterli olmadığı gibi, infazda tereddüt yaratacak biçimde bilirkişi raporunun kararın eki sayılması da doğru olmamıştır. Mahkemelerin vermiş oldukları kararın hüküm kısmı infaz edileceğinden infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm kurulmadığı doğru olmamıştır. Hüküm fıkrasının çok açık olması gerekir. Hüküm sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hüküm ile taraflara yüklenen borç ve tanınan haklarım, sıra numarası altında, birer birer, açık ve şüphe tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. (HUMK'nın 388/son ve 389 md.) Yine karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK'nın 297/2. maddesindeki düzenleme de aynı yöndedir.

Öte yandan, sözleşme iş sahibi tarafından usulen feshedilmediğinden, tespit tarihi itibariyle imalâtların yüklenici tarafından yapıldığının kabulü ile tespitten sonraki ve yüklenici tarafından noksan bırakılan işlerin karşılaştırılması yapılarak idare binasından bulunan noksanlıklar yönünden her bir kalem ayrı ayrı belirtilmek suretiyle nama ifaya izin verilmesi, tespitten sonra iş sahibi tarafından tamamlanan işlerin ise ne miktar bedelle tamamlandığı saptanmalı ve bina göre hüküm kurulmalıdır.

Bu nedenlerle mahkemece yapılacak iş, tespit tarihi olan 14.08.2012 tarihi itibariyle idare binasındaki tüm imalâtların yüklenici tarafından yapıldığının kabul edilerek, tespitten önceki istemler yönünden araştırma dışında bırakmak, delil tespiti dosyasındaki bulgular da gözetilerek, davacı tarafın tespitten sonraki bir kısım işleri tamamlayıp tamamlamadığı da saptanmak suretiyle, bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak, karşılaştırma yapılarak, delil tespitinde saptanan eksikliklerin neler olduğu açıklığa kavuşturularak her bir eksiklik

yönünden değerlendirme yapılıp, hüküm kısmında nama ifaya izin verilip infazda tereddüde yer olmayacak şekilde karar vermekten ibaret olmalıdır.

yönünden değerlendirme yapılıp, hüküm kısmında nama ifaya izin verilip infazda tereddüde yer olmayacak şekilde karar vermekten ibaret olmalıdır.

Bu husular gözetilmeden karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 29.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1958, Karar No: 2022/8889, Tarih: 15.11.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1958 E.  ,  2022/8889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER :A) ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/06/2018 tarih ve 2017/509 Esas, 2018/255 Karar sayılı kararı ile,

1-Sanık ... hakkında,

a)Katılan ... yönelik kasten yaralama suçundan beraatına,

b)Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81, 35, 29, 53, 58. maddeleri gereğince 9 yıl hapis cezası,

2-Sanık ... hakkında,

Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81, 35, 29, 62, 53. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası,

B)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 08/04/2019 tarih ve 2019/630 Esas, 2019/692 Karar sayılı kararı ile, "İstinaf başvurularının esastan reddine" dair karar.

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar ..., ... müdafiileri, katılanlar ..., ... ... vekili, Katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 08/04/2019 tarih ve 2019/630 Esas, 2019/692 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri, katılanlar ve katılan Kurum vekilleri tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... Hizmetler Bakanlığı'nın katılan ...'ya yönelik eylem dışında kurulan hükümleri temyiz etmeye hak ve yetkisi olmadığından katılan Kurum vekilinin bu yönden temyiz isteminin CMK'nin 298/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

1-Sanık ... hakkında katılan ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmü yönünden,

Sanığa isnat edilen kasten yaralama suçu için yasada öngörülen hapis cezasının üst sınırının 10 yıldan az olması nedeni ile, ilk derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın 5271 sayılı CMK'nin 286/2-g. maddesi uyarınca temyize tabi olmadığı belirlendiğinden, katılan Kurum vekili ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin CMK'nin 298. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümler yönünden,

Sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezalarının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle CMK'nin 286/2-a. maddesi gereğince, bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

2-Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümler yönünden,

Sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezalarının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle CMK'nin 286/2-a. maddesi gereğince, bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 08/04/2019 tarih ve 2019/630 Esas, 2019/692 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin suç niteliğine, sübuta, sanık ... müdafinin suç niteliğine, meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılanlar vekilinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/11/2022 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mevcut davada uyuşmazlık konusu olan husus, sanıklar lehine TCK’nin 29. maddesi uyarınca tahrik indirimi uygulanıp uygulanmayacağı yolundadır.

Olayın mağdurları ... ... ve ... olay tarihinde 5 yıllık evlidir. Çocukları vardır. ...’nın evlenmeden yıllar önce sanık ... ile bir gençlik ilişkisi olmuş ve taraflar olay gününe kadar birbirini görmemiştir.

Olay gecesi ... ve kocası ... birlikte bir bara gitmişler, orada ... ... ile karşılaşmıştır. ... bu ilk karşılaşmada ...’a “Allah belanı versin” diyerek sert bir tavır sergilemiştir. Bu yaklaşım ...’nın artık ... ile iletişime açık olmadığının kanıtıdır.

İlerleyen zamanda ... bu defa kocası ... ile tuvalete giderken, ..., ...’nın kolundan tutmaya çalışmış, işte bu noktada ... duruma ilk defa müdahil olmuştur. Bu defa bar sahibi, bir tatsızlık olmasın diye barın dışına davet etmiştir.