muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3571, Karar No: 2019/3503, Tarih: 07.05.2019

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ... Kömür İşletmeleri AŞ.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

... ili ... ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun genelinde derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ... maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp kaza olayının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz edenin sıfatına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre; davalı ... Genel Müdürlüğü'nün yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 07/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11085, Karar No: 2006/1532, Tarih: 28.02.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2005/11085 E.  ,  2006/1532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim gideri olarak 5.100.000.000 TL. ıslah dilekçesiyle de 7.575.570.000 TL. fazla ödemenin davalıdan faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

... Noterliğince düzenlenmiş 09.08.2002 gün ve 17040 yevmiye numaralı yüklenme senedinde davacının ödeyeceği tazminatın faizinin başlangıç tarihi “sarf tarihi” olarak belirtilmiştir. Sarf tarihinden maksat, ilgili kurum tarafından yükümlüye yapılan her bir kalem masrafın yapıldığı tarihtir. Şayet sarf tarihlerinin tespiti mümkün değilse faizin başlangıç tarihi olarak eğitim ve öğretim döneminin sonunun faiz başlangıcına esas alınması gerekir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, 14.08.2002 tarihinde ... Askeri Lisesinde eğitim ve öğretimine başlayan yükümlü ...'un ikinci sınıf öğrencisi iken 05.11.2004 tarihinde veli isteğiyle ilişiğinin kesildiği anlaşılmaktadır. Davalı tarafından dosyaya sunulan masraf çizelgesinden yükümlüye yapılan her bir kalem masrafın sarf tarihi belirtilmediği için 2004-2005 öğretim yılında yapılan masrafların faizinin başlangıç tarihinin henüz eğitim ve öğretim dönemi sona ermeden ilişiğin kesilmesi nedeniyle ilişik kesme tarihi olarak alınması doğru ise de; 2002-2003 ve 2003-2004 yılı eğitim ve öğretim döneminde yapılan masrafların faizinin başlangıç tarihi olarak eğitim ve öğretim dönemi sonu yerine yıl sonunu esas alan ve buna göre davacının faiz borcunu belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1119, Karar No: 2012/4405, Tarih: 17.04.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/1119 E.  ,  2012/4405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 244 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 650/900 pay maliki iken, 1987 yılında taşınmazın 2180 m² lik kısmının ilkokul yapılmak ve Milli Eğitim Gençlik ve Spor Müdürlüğü’ne devredilmek şartıyla davalı belediyeye bağışlandığını, bu bölümün ifraz edilerek aynı ada 15 parsel olarak davalı adına kayıtlandığını, ancak bağış şartlarının yerine getirilmediğini, daha önceden diğer paydaşların aynı hukuksal nedene dayalı olarak açmış oldukları iptal ve tescil davalarının kabulle sonuçlandığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, hak düşürücü süre ve genel zamanaşımı süresinin geçtiğini, davacının taraf ehliyetinin araştırılması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının şartlı bağışlamasına ve aradan 23 yıl gibi bir süre geçmesine rağmen şartın gerçekleştirilemediği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 17.4.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile temyiz edilen Tasfiye .... ile vekili Avukat ... .... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, ... karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle, bağıştan rücu koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu saptanmak suretiyle davanın kabul edilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalı belediyenin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir,reddine.

Ancak, kabul kapsamına alınan paya tekabül eden dava değeri itibariyle karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı yararına 76.718,32TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken hatalı hesaplama sonucu fazla avukatlık parasına hükmedilmiş olması doğru değil ise de, anılan bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 5. bendinde yer alan “96.953,20TL” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “76.718,32TL” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle 1086 sayılı HUMY'nın 438/2. (6100 sayılı HMY'nın 370/2) ve 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi yollaması ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.4.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24501, Karar No: 2014/30055, Tarih: 11.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/24501 E.  ,  2014/30055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bergama İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/191-2014/58

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine genel haciz yolu ile takip başlatılmış, borçlu süresi içerisinde borca, faize ve tüm ferilerine itiraz etmiş, alacaklı tarafından süresinde açılan itirazın kaldırılması isteminin kabulü ile takibin devamına ve tazminata hükmedildiği görülmüştür.

İIK'nun 68/1. maddesi gereğince talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tastik edilen "borç ikrarını" içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, takip dayanağı yapılan kiralananın elektrik faturası başlıklı belge borç ikrarını içermediğinden İİK'nun 68. maddesindeki belgelerden değildir.

O halde mahkemece, alacaklının, alacağını yasada öngörülen belgelerden biri ile kanıtlayamadığı gözetilerek istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10756, Karar No: 2012/7810, Tarih: 12.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/10756 E.  ,  2012/7810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki temsilcisinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği, bir mazeret bildirmediği gibi usulüne uygun katılma talebinde de bulunmadığının anlaşılması karşısında, hükmü temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3271, Karar No: 2013/7582, Tarih: 18.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/3271 E.  ,  2013/7582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak sökülen ağaç bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... ile davalı şirket vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak sökülen ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ile davalı şirket vekilince temyiz edilmiştir.

Sökülen ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle ...vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı şirket vekilinin temyizine gelince;

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; ağaçlar ...tarafından yaptırılan toplu konut inşaatı sırasında kesilmiştir ve sorumluluk da kamulaştırma yetkisine sahip olan...'ye aittir.

İşin davalı şirketçe yapılması davalılar arasındaki iç ilişkiye ilişkin olup, bu husus üçüncü kişileri ilgilendirmez.

Bu nedenle, davanın ...yönünden kabulüne, davalı şirket yönünden ise reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı şirket vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı şirketten peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davalılardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davalı ...'den aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2020/1472, Karar No: 2020/4810, Tarih: 22.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1472 E.  ,  2020/4810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizin 27/02/2020 tarih ve 2017/11748 Esas sayılı ilamı sonrasında Adana Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı’nın 30.04.2020 tarih ve E.16532 sayılı yazısı ile sanık hakkında düzenlenen 2009 takvim yılına ait Rapor Değerlendirme Komisyonu kararının gönderildiği, temyiz incelemesinin 2008 takvim yılına ait olduğu dolayısıyla Adana Gelir İdaresi Başkanlığı’nın 12.07.2011 tarihli yazısında bahsi geçen ve 2008 takvim yılına ait, 25/05/2011 tarihli ve VDENR-2010-837/18 sayılı vergi raporu ile ilgili 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonunun 29.06.2011 tarih ve RDK-1/379 sayılı mütalaa yazısının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşıldığından, denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmasından sonra iadesinin temini için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına 2. Kez TEVDİİNE, 22.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13965, Karar No: 2014/5346, Tarih: 24.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/13965 E.  ,  2014/5346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/209711

MAHKEMESİ : Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2011

NUMARASI : 2010/43 (E) ve 2011/61 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın, 158. maddenin İkinci fıkrasında yer alan bu düzenlemeyle failin, kamu görevlileriyle ilişkisi olduğunu, onlar nezdinde hatırı sayıldığını ileri sürerek ve belli bir işin gördürüleceği vaadiyle aldatarak, başkasından menfaat temin etmesi nitelikli dolandırıcılık kabul edilmektedir. Suçun maddî unsuru, kamu görevlileri yanında hatıra sayıldığının, onlarla ilişkisi bulunduğunu iddia ederek, yapılacak aracılık karşılığında kamu görevlisine verilmek üzere, para veya başkaca menfaat almak, kabul etmektir. Kamu görevlisi, TCK madde 6’da tanımlanmış ve açıklanmıştır. Bu suçun meydana gelmesi için,suç konusunun resmî nitelikte bir iş olması ve failin kamu görevlileriyle ilişkisi olduğundan bahsederek dolandırıcılık eylemini gerçekleştirmesi gerekir. Faildeki ahlaki kötülüğün, yalnız başkalarını dolandırmakla kalmayıp, aynı zamanda kamu görevlilerini şüphe altına sokmasındaki vahameti, suçu nitelikli hâle getirmiştir. Bu iddia yapıldığında, o kamu görevlisinin gerçekten var olup olmadığı, yada o işi yapmaya yetkili bulunup bulunmadığının bir önemi yoktur. Ancak nüfuzdan faydalanacağı söylenen kişinin kamu görevlisi olması gerekir. Kamu görevlisi sayılmayan bir kişiyle ilişkisinden dolayı bir yarar sağlanması halinde bu nitelikli hal uygulanmayacaktır.

Kamu görevlisinin taraflarca tanınan ve bilinen bir görevli olması aranmaz. Asıl olan tarafların anladıkları ve anlattıkları memurun makam olarak belirlenebilen bir görevli olmasıdır. Failin mağdurdan sağladığı çıkarı…, Başsavcısına, …kaymakamına, vereceğim şeklindeki beyanında Başsavcının, Kaymakamın kişi, makam ve görev olarak yeterince belirliliği bulunmaktadır. Failin, belirli bir memur yanında hatırı sayıldığından bahsedilmeksizin, bakanlardan, milletvekillerinden, hakimlerden, tanıdıkları olduğu ve işi halledeceğini söyleyerek çıkar sağlanması halinde basit dolandırıcılık söz konusu olacak ve TCK'nın 158/2. maddesi uygulanamayacaktır. Keza, failin, belli bir memur yanında hatırı sayıldığından söz etmeksizin kendisini Kamu kurumunda görevli (müfettiş, genel müdür vb.) olarak tanıtıp müştekinin tayinini yaptırabileceğini söylemesi halinde eylemi,basit dolandırıcılık suçunu oluşturacaktır. Kamu görevlisine gerçekten ve onun bilgisi içinde çıkar sağlanmış ise eylem rüşvet suçunu oluşturacaktır.

Ankara Defterdarlığı Milli Emlak Dairesi Başkanlığında Milli Emlak Müdürlüğü Teknisyeni olarak görev yapan sanığın, yetkisi bulunmadığı halde, katılana, Ankara İli Yenimahalle İlçesi A.. köyünde bulunan, mülkiyeti hazineye ait olması nedeniyle doğrudan satışı mümkün olmayan, 931, 932, 933 numaralı parsellerde tescilli taşınmazların, doğrudan satışını sağlayabileceği vaadinde bulunarak ve ayrıca kamu görevlileri nezdinde hatırı sayıldığı izlenimi uyandırmak suretiyle doğrudan satışın yapılabilmesi için önceden gerekli olan kiralama işlemlerine ilişkin ödemeler adı altında muhtelif zamanlarda olmak üzere birden fazla kez katılandan toplam 5.750 TL para alarak haksız menfaat temin ettiğinin iddia edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet savcısının, katılan vekilinin ve sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet savcısının, katılan vekilinin ve sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, tanık anlatımlarına, idari soruşturma ve inceleme raporları içeriklerine ve tüm dosya kapsamına göre; katılanın, 23.12.2003 ve 28.07.2005 tarihli dilekçeleri ile Alacaatlı bölgesindeki 931, 932 ve 933 numaralarda tescilli bulunan taşınmazları satın almak amacıyla A.. Emlak Müdürlüğüne başvuruda bulunduğu, söz konusu taşınmazların bulunduğu alanın devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu ve bu nedenle doğrudan satışının mevzuat gereğince mümkün olmadığı, sanığın, Milli Emlak Dairesi Başkanlığında Milli Emlak Müdürlüğü Teknisyeni olarak görev yaptığı ve söz konusu taşınmazların satışlarına ilişkin konularda yetkisi ve görevinin bulunmamasına rağmen katılana, anılan taşınmazların doğrudan satışını sağlayacağı vaadinde bulunarak ve bu işi yapacağına dair yetkisi bulunduğu izlenimi uyandırarak katılanı bu şekilde yanıltıp buna inanmasını sağladıktan sonra muhtelif tarihlerde olmak üzere birden fazla kez katılandan para almak suretiyle haksız menfaat temin etmesi şeklinde gerçekleştirdiği sabit görülen eylemine ilişkin nitelendirmede;

Suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 255. maddesinde yetkili olmadığı halde bir iş için yarar sağlama başlığı altında düzenlenen suçun oluşabilmesi için; kamu görevlisi olan kişinin, görevine girmeyen ve yetkili olmadığı halde işinin görülmesini isteyen kişilerden, bu konuda yetkili olduğuna, işi yaptırabileceğine veya herhangi bir şekilde istenilen işi yapabileceğine mağduru inandırarak menfaat temin etmesi şeklinde gerçekleşmesinin gerekeceği, başka bir deyişle haksız menfaat temin eden kişinin bir kamu görevlisi olması ve aslında görevine girmediği bilinen bir işi yapabileceğinden söz ederek kişilerden haksız bir menfaat sağlamasının gerekli olduğu ve ayrıca menfaati sanığa temin eden mağdurun, yapılmasını arzuladığı işin kamu görevlisinin görevine girmediğini ve bu hususta yetkisinin bulunmadığını bilmesinin gerekeceği, oysa ki somut olayda; katılanın, sanığın bu iş için yetkili olduğunu zannettiği, sanığa sağladığı menfaatin yasal olarak yapıldığını sandığı işler ile ilgili giderler olduğuna inandığı, sanığa verdiği paraların haksız menfaat niteliğinde olduğunu bilmediği gözetildiğinde; 5237 sayılı TCK'nın 255. maddesinde tanımlanan suçun oluşmayacağı, sanığın, kendisinin söz konusu taşınmazların doğrudan satışını yapmaya görevli ve yetkili olduğuna dair hileli hareketlerde bulunarak katılanı yanıltıp, bu duruma inandırdıktan sonra birden fazla kez para almak suretiyle haksız menfaat temin ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 157, 43 maddeleri kapsamında müteselsilen basit dolandırıcılık suçunu oluşturacağı gözetilmeden unsurları yönünden oluşmayan aynı kanunun 255/1. maddesi uyarınca mahkumiyet kararının verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının, katılan vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi gereği sonuç ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.