muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8736, Karar No: 2019/16455, Tarih: 19.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8736 E.  ,  2019/16455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde 42.00, TL değerinde 7 kutu bira çalma eylemi nedeni ile hakkında 5237 sayılı TCK’nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın müştekinin zararını soruşturma evresinde gidermesi ve TCK'nin 168/1. maddeye göre 1/2'den fazla oranda cezadan indirim yapılması gerektiği gözetilmeden aynı 168/1. maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 19.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6347, Karar No: 2013/14464, Tarih: 12.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/6347 E.  ,  2013/14464 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin 01.02.2000-05.04.2009 tarihleri arasında ... İlköğretim Okulunda temizlik görevlisi olarak çalıştığını, iş akdinin haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı, 01/09/2008-30/06/2009 tarihlerini kapsayan belirli süreli iş sözleşmesine istinaden çalışan davacının 04/05/2009 tarihinde okul müdürü başkanlığında yapılan toplantıda görevinden ayrılmak istediğini beyan ettiğini ve üst üste dört gün mazeretsiz olarak işe gelmediğini, bu durumun tutanaklarla sabit olduğu, davacıya ihtarname gönderilmesine rağmen mazeret bildirilmediğini bunun üzerine iş akdinin bildirimsiz ve tazminatsız olarak feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı taraf hizmet akdini işçinin işyerini sebepsiz yere terk etmesi ve devamsızlık yapması nedeni ile feshettiğini ileri sürmüş ise de davacının çalışması

karşılığı fazla mesai ile alacaklarının zamanında ödenmemesi nedeni ile talepte bulunduğu, bunun yerine getirilmemesi üzerine ayrılarak hizmet akdini feshettiği, tanık beyanları ile tespit edilmiş ise de davacının işten ayrılmasının Okul Müdürünün zorlamaları ile olduğu dolayısı ile hizmet akdinin davalı Okul Müdürlüğünce haklı neden olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçilik alacaklarının davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece işçilik alacaklarının davalılardan alınarak davacıya verilmesine hükmedilerek, davalıların birlikte sorumluluğu cihetine gidilmişse de;

Davacının işvereni olan Okul-Aile Birliği 14.6.1973 tarihli 1739 sayılı Milli Eğitim ... Kanunu'nun 5257 sayılı Kanunla değişik 16. Maddesine göre hazırlanan ... Okul-Aile Birliği Yönetmeliğine göre kurulmuştur.

Somut olayda ihtilafın çözümlenmesi için Okul-Aile Birliklerinin tüzel kişiliklerinin bulunup bulunmadığının tartışılması gerekir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 47. maddesinde tüzel kişiliğin tanımı şu şekilde yapılmıştır. "Başlı başına bir varlığı olmak üzere örgütlenmiş kişi toplulukları ve belli bir amaca özgülenmiş olan bağımsız mal toplulukları, kendileri ile ilgili özel hükümleri uyarınca tüzel kişilik kazanırlar"

Somut olayda ihtilafın çözümlenmesi için Okul-Aile Birliklerinin tüzel kişiliklerinin bulunup bulunmadığının tartışılması gerekir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 47. maddesinde tüzel kişiliğin tanımı şu şekilde yapılmıştır. "Başlı başına bir varlığı olmak üzere örgütlenmiş kişi toplulukları ve belli bir amaca özgülenmiş olan bağımsız mal toplulukları, kendileri ile ilgili özel hükümleri uyarınca tüzel kişilik kazanırlar"

Türk Medeni Kanunu'nun açık hükmünden hareket edildiğinde ... Okul-Aile Birliği Yönetmeliğinde Birliğin Özel Hukuk Tüzel Kişiliği veya Kamu Tüzel Kişiliği olduğu yönünde bir hüküm bulunmadığından örgütlenmiş bir kişi toplululuğu olmalarına rağmen Okul-Aile Birliklerinin tüzel kişiliklerinin bulunmadığının, bu durumda tüzel kişiliği bulunmayan Okul-Aile Birliklerinin yasal temsilcisinin Milli Eğitim Bakanlığı olduğunun kabulü gerekir.

3-Taraflar arasında iş akdinin feshi hususunda anlaşmazlık bulunmaktadır.

Davacı iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürmektedir.

Davalı iş akdinin davacının devamsızlık yapması nedeni ile haklı olarak feshedildiğini bildirmektedir.

Mahkemece davacının işten ayrılmasının Okul Müdürünün zorlamaları ile olduğu dolayısı ile hizmet akdinin

davalı Okul Müdürlüğünce haklı neden olmaksızın feshedildiği kabul edilmişse de;

Davacının çalıştığı okul yönetimince tanzim edilen, 04.05.2009 tarihli tutanakta; davacının söz alarak çok çalıştıklarını fakat karşılığını alamadığını, okul içerisinde yapılan tamiratlardan maddi yönden ödeme yapılmadığını belirttiği, okul müdürünün davacı iddialarını kabul etmediğini beyan etmesi üzerine davacının işi bıraktığını belirterek işyerinden ayrıldığı ifade edilmiş olup davacının devamsızlık yaptığına dair tutanaklar tanzim edilmiştir.

Davacı tanığı ... beyanında davacının bir takım haklarını istediklerinde verilmediği için işten ayrılmak zorunda bırakıldığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece davacının fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmiştir.

Tüm bu somut olgular karşısında davacının işçilik alacaklarını alamadığı için iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğinin kabulü ile davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olmuştur.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece davacının fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmiştir.

Tüm bu somut olgular karşısında davacının işçilik alacaklarını alamadığı için iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğinin kabulü ile davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olmuştur.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 nci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63 ncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 nci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Davacı yapmış olduğu fazla çalışmalarının ücretlerinin ödenmediğini ileri sürmüştür. Davalı taraf

davacının fazla çalışma yapmadığını savunmuştur. Mahkemece davacının 12 saatlik çalışma süresi içerisinde 1 saat ara dinlenme yaptığının kabulü ile fazla çalışma ücreti hesaplayan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmişse de yukarıdaki ilke kararında da belirtildiği üzere davacının 12 saat çalışması için 1,5 saat ara dinlenme verdiği kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken hatalı bilirkişi raporuna itibar edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22012, Karar No: 2014/22509, Tarih: 18.12.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/22012 E.  ,  2014/22509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Korkuteli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 1997/11-2013/144

Hazine, müdahil davacı K..Köyü Tüzel Kişiliği ile İ.. Ç.., birleşen dosya davalısı M.. K.., birleşen dosya dahili davalısı A.. Ç.. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Korkuteli Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 09.04.2013 gün ve 11/144 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili ile müdahil davacı vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, davalı İ.. Ç.. adına kayıtlı .. ve .. parsel sayılı taşınmazlar devletin hüküm ve tasarrufu altındaki göl yatağı niteliğinde bulunduğundan davalı üzerindeki kaydın iptaliyle Hazine adına tesciline karar verilmesini, asli Müdahil K.. Köyü vekili, dava konusu taşınmazların mera vasfında olup davalının herhangi bir hakkı bulunmadığından taşınmazların davalı üzerindeki kaydın iptalini istemiştir.

Davalı dava konusu taşınmazların göl yatağı niteliğinde bulunmadığı ve davalının dayanak tapu kaydı kapsamında kaldığından davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Birleşen aynı mahkemenin 2002/64-374 Esas, Karar sayılı dosyası ile davacı K. Köyü, kadastro çalışmaları sonucunda İ.. Ç.. adına tescil edilen ve sicil oluştuktan sonra M.. K.. ve M.. K.. tarafından İ.. Ç..'ın oğlu A.. Ç..'a devredilen .. ve .. parsellerin köy merası olduğundan tapusunun iptaliyle Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiş, davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlar davalının dayanmış olduğu Nisan 1289 tarih .. sıra numaralı tapu kaydı, Nisan .. tarih. sıra nolu tapu kaydı kapsamında kaldığından asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesi üzerine; Hüküm, davacı Hazine vekili ve birleşen davacı K.. Köyü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı Hazine dava konusu taşınmazların öncesinin devletin hüküm ve tasarrufu altında olan göl yatağı niteliğinde bulunduğunu ve asıl davanın asli müdahili ve birleşen davanın davacızı K. köyü ise dava konusu taşınmazların kadim mera vasfında olduğunu iddia etmektedir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmişse de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmadığı gibi uyulan bozma ilamının gerekleri de yerine getirilmemiştir.

Davacı Hazine dava konusu taşınmazların öncesinin devletin hüküm ve tasarrufu altında olan göl yatağı niteliğinde bulunduğunu ve asıl davanın asli müdahili ve birleşen davanın davacızı K. köyü ise dava konusu taşınmazların kadim mera vasfında olduğunu iddia etmektedir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmişse de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmadığı gibi uyulan bozma ilamının gerekleri de yerine getirilmemiştir.

Dava konusu taşınmazlar 1981 yılında yapılan kadastro çalışmalarında öncesinde göl yatağı vasfında bulunduğundan Hazine adına tespit edilmişken davalının itirazı sonucunda komisyon kararı ile hazine adına olan tespitin iptaliyle davalı adına tespitine karar verilmiş ve komisyon kararına karşı üçüncü kişinin itirazı sonucunda Kadastro Mahkemesine intikal etmiş ve davacının feragatı nedeniyle herhangi bir inceleme yapılmadan davanın reddiyle taşınmazların davacı adına tesciline karar verilmiştir. Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin uyulan bozma ilamında davacının dayanmış olduğu kaydın sınırında çay bulunduğu ve 3402 sayılı Kadastro Kanunun 20/C maddesi gereğince bu kayıtların miktarına itibar edileceğine işaret edilmiş, ancak mahkemece değişik tarihlerde yapılan keşiflerde dayanak kayıtların dava konusu taşınmazları kapsayıp kapsamadığı hakkında çelişkili beyanlar alınmasına rağmen teknik bilirkişinin önceki keşiflerde düzenlemiş olduğu raporlara aykırı 30.01.2012 tarihli raporu esas alınarak hüküm kurulmuştur.

Öte yandan, gerek asıl dava da gerekse de birleşen dava da dinlenen davacı tanıkları ve yerel bilirkişiler dava konusu taşınmazların DSİ tarafından 1975-1976 tarihine kadar kar ve yağmur suları ile ayrıca tabandan kaynayan suyun birikiminden oluşan göl ve kısmen bataklık niteliğinde bulunduğunu, taşınmazların ancak DSİ'nin çalışmaları sonucunda mevcut halini aldığını mevcut durumda dahi yağışın bol olduğu yıllarda aynı şekilde uzun bir süre su altında kaldığını ve suyun çekilmesinden sonra oluşan çayırlık nedeniyle köy hayvanlarının otlatıldığını bildirmiştir. Hal böyle iken uyuşmazlığın çözümünde hava fotoğraflarından yararlanılmadığı gibi usulüne uygun kadim mera araştırması da yapılmamıştır.

4342 sayılı Mera Kanunu’nun 3/d maddesinde, meralar, hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerler olarak tanımlanmıştır. Aynı Kanun'un 4. maddesi, meraların özel mülkiyete geçirilemeyeceğini, amaçları dışında kullanılamayacağını, kazandırıcı zamanaşımının uygulanamayacağını ve sınırlarının daraltılamayacağını düzenlemiştir. Böyle yerlerin mera niteliği kanunlarda belirtilen yetkili organlarca değiştirilmedikçe özel mülkiyete konu olamaz ve tapu siciline tescil edilemez. Dava konusu taşınmazın öncesinin mera niteliğindeki yerlerden olup olmadığı hususunun araştırılması gerekmektedir. Kadim meralar, başlangıcı bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel olarak o yer halkının yararlanması suretiyle kamu malı niteliğini kazanırlar. Kadim meralardaki zilyetlik süresi neye ulaşılırsa ulaşsın kazanılmazlar.

Bundan ayrı; bir arazinin kullanım süresi ve niteliği en iyi belirleme yöntemi hava fotoğraflarıdır. Hava fotoğraflarının en az iki ayrı zamana ilişkin olması gerekir. Bu konuda sağlıklı bir yargıya ulaşmak için dava tarihinden geriye doğru 20-30 yıl öncesine ait (1961 – 1981 yılları arası) iki ayrı zamanda çekilmiş yüksek çözünürlüklü hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığı'ndan aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotoğrametrik paftaların Kadastro İl Müdürlüğü'nden getirtilerek dosya arasına konulması, jeodezi ve fotogrametri uzmanı mühendislerinden oluşacak üç kişilik bilirkişi kurulu ile yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte uygulanması, komşu köylerden belirlenmiş yerel bilirkişi ve tanıkların HMK'nun 243, 244 ve 259. maddeleri gereğince davetiye ile keşif yerine çağrılmaları, uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle keşif yerinde dinlenmeleri, davacının dayanmış olduğu tapu kayıtlarının yerel birlirkişi ve tanıklar vasıtasıyla uygulanarak tereddüte yer vermeyecek şekilde dava konusu taşınmazları kapsayıp kapsamadığı üzerinde durulması, taşınmazların kadim meradan açılmak suretiyle elde edilen veya öncesi göl yatağı olan yerlerden olup olmadığı tarımsal amaçlı zilyetliğinin hangi tarihte başladığı ve tespit tarihi olan 1981

yılına kadar kim tarafından ne şekilde sürdürüldüğü yerel bilirkişi ve tanıklardan sorulmak suretiyle açıklığa kavuşturulması, davacıların hava fotoğrafları ile paftalarının çekildikleri ve düzenlendikleri tarihlere göre dava konusu yerin kültür arazisi niteliğinde olup olmadığı veya hangi nitelikte bulunduğu, uzman bilirkişilerden Yargıtay ve tarafların denetimine açık, gerekçeli, karşılaştırmalı rapor istenmesi, HMK'nun m. 290/2. maddesi uyarınca bilirkişi olarak tayin edilecek bir fotoğrafçı aracılığıyla taşınmaz ve çevresini gösterir biçimde yakın plan ve panoramik renkli fotoğrafları çektirilerek Mahkeme Hakimi'nce onaylandıktan sonra dosya arasına konulması, fotoğraflar üzerinde teknik bilirkişice yerin işaretlenmesi ve saptanacak niteliğe göre, yukarıda açıklanan hususlarda düşünülerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davacı Hazine vekili ile birleşen davacı Kızılaliler Köyü vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden müdahil davacılara iadesine, 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5278, Karar No: 2015/7962, Tarih: 09.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/5278 E.  ,  2015/7962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda Tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1-Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İİK'nun 4949 sayılı Kanun'la Değiştirilen 363/1. maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı Kanunun Ek 1. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 01.01.2014 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 5.440,00 TL'yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti olmadığından borçlu vekilinin temyiz dilekçesinin reddine,

2-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Borçlu vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, ilama konu davanın kamulaştırmasız el atmadan kaynaklı tazminat davası olduğunu, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 saylı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6. maddesi kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirleneceğini bu nedenlerle icra emrine ekinde yer alan hesap tablosunda yazılı bulunan 7.820,87 TL nispi vekalet ücretinin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 6487 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 6. maddesine göre icra harçları ve her türlü vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanması gerektiği gerekçesi ile icra vekalet ücreti alacağının maktu olarak hesaplanmasına karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.