muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15900, Karar No: 2015/11436, Tarih: 21.05.2015

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak ve Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2009/295-416 E/K sayılı dosyası ile .... ile .... 'ın tarafları olduğu boşanma dosyasındaki delillerin detaylı olarak incelenerek ve tüm deliller birarada değerlendirildikten sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15771, Karar No: 2011/2204, Tarih: 14.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/15771 E.  ,  2011/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, kamulaştırılan taşınmaz üzerindeki binaya; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçildiğinden bu yönden yasa hükümlerine uygundur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir.Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan, taşınmaza genel ve soyut ifadelerle değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan ...'nun temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 14.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21549, Karar No: 2015/32398, Tarih: 26.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/21549 E.  ,  2015/32398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı olmayan sebeple işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ve fazla mesai ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, dava dilekçesinde fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti taleplerini ayrıştırmadan her üç alacak kalemi için fazlaya ilişkin hakkını saklı tutarak toplam 10.000,00 TL istemiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hesabı birlikte yapılmış ve mahkemece her üç alacak için toplam miktar üzerinden hüküm kurulmuştur.

Fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti istemleri farklı türden alacak olup, tabi oldukları hükümler de farklıdır. Bu sebeple mahkemece öncelikle davacıya hangi alacak kalemi için hangi miktarda talepte bulunduğu açıklattırılıp talepler ayrıştırılmalı ve her bir kalem kendi içinde hesaplanarak sonuca gidilmelidir.

3-Fazla mesai ücret alacağından takdiri indirim yapılması gerekip gerekmediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtayca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır.

Somut olayda, davacının fazla mesai ücret alacağının tanık anlatımlarına göre hesaplandığı anlaşılmaktadır. Tanık beyanı ve dosya içeriğine göre sözü edilen alacaktan %20 oranında takdiri indirim yapılması doğru olmamıştır. Zira davacının hastalık, mazeret ya da izin gibi sebeplerle yılın tamamında aynı şekilde çalışamayacağı kabul edildiğinden hesaplanan alacaktan %30'dan aşağı olmamak üzere dosya içeriğine ve çalışma süresine uygun düşecek bir oranda takdiri indirim uygulanması gerekmektedir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/578, Karar No: 2016/8322, Tarih: 21.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/578 E.  ,  2016/8322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vd.vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ve davalılardan ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalılardan ... vd. vekilinin ise aşağıdaki bent dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Kamulaştırma Kanunun 25/2 maddesi uyarınca, mahkemece verilen tescil kararı ile mülkiyetin idareye geçeceği, keşif tarihi ve gözlemine göre de taşınmazdaki ağaçların 6495 sayılı Kanunun yürürlük tarihinden önce dikildikleri sabit olup, söz konusu yasa maddesindeki muhtesat bedelinin dikkate alınmayacağına ilişkin hükmün de uygulama yeri olmadığından, taşınmazda bulunan ağaçların değerinin ödenmesi gerekir. Bu itibarla;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların dosya içerisindeki fotoğraflarına göre, dava tarihi itibari ile 3-5 yaşında olmadığı izlenimi edinildiğinden, ağaçların yaşı yönünden yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılıp gerektiğinde tanık da dinlenmek suretiyle ağaçların gerçek yaşı belirlenerek tespit edilen yaşlarına göre, dava tarihi itibari ile adet olarak maktu bedelleri İl, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulup, bilirkişi raporu denetlendikten sonra ağaç bedellerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyiz edenlerden peşin alınan harçların Hazineye irad kaydedilmesine, 21/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8811, Karar No: 2018/524, Tarih: 17.01.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/8811 E.  ,  2018/524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre sanığın ...'ın tabancayla ölümü olayında tabancayı önce olay yeri olan ... Mahallesi... otların arasına saklayıp sonrasında hastaneden tekrar geri gelerek ...Mahallesi ... Sokak'ta çalılıkların arasına götürüp saklaması şeklinde gerçekleşen eyleminde suç kastına yönelik mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş olup tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suç kastına ve paraya çevirmeye yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.01.2018 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

TCK.nun 281. maddesinde düzenlenen suçun oluşması için, gerçeğin meydana çaıkmasını engellemek amacıyla, bir suçun delillerinin yok edilmesi, silinmesi, gizlenmesi, değiştirilmesi veya bozulması gerekir. Sanığın kastı gerçeğin meydana çıkmasını engellemek olmalıdır.

Sanığın, meydana gelen intihar vakasından sonra olay yerinde kalan silahı, yaralanan ve daha sonra ölen ...'yı hastaneye götürdükten sonra geri dönerek alıp yakındaki bir çalılığa saklamak ve daha sonra polisin sorması üzerine teslim etmekten ibaret olan eyleminde, silahın olay yerinde bırakılması ve başkasının eline geçme ihtimalinin yaratacağı tehlike göz önüne alındığında, sanığın suç delilini gizleme kastıyla hareket ettiğinden söz edilemeyeceği düşüncesindeyiz. Bu nedenle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. 17.01.2018
Yargıtay — Esas No: 2021/18599, Karar No: 2024/267, Tarih: 15.01.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/18599 E.  ,  2024/267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/978 E., 2020/1736 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tavşanlı Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2018 tarihli iddianamesi ile suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.012019 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan erteli 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.11.2020 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile davanın yeniden görülerek suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; suça sürüklenen çocuğun mağduru kolundan tutarak zorla okullarının üst tarafında yer alan ormanlık alana götürdüğü ve burada darp ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Mağdurun alınan doktor raporunda, yanağında çizik olduğu ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının belirlendiği tespit edilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;

suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçun sübut bulduğu belirlenerek mahkumiyetine karar verillmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

İlk derece Mahkemesince verilen hüküm hukuka aykırılık bulunarak, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı belirlenerek beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mağdur ifadeleri, suça sürüklenen çocuk savunmaları, tanık anlatımları ve tüm dava dosyası kapsamından, mağdurun suça sürüklenen çocuk tarafından zorla ve hürriyeti tahdit edilecek şekilde olay yerine götürüldüğüne dair delil bulunmadığından bahisle verilen Bölge Adliye Mahkemesinin beraat kararında hukuka aykırılık bulunmadığından, Cumhuriyet savcısının suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Mağdur ifadeleri, suça sürüklenen çocuk savunmaları, tanık anlatımları ve tüm dava dosyası kapsamından, mağdurun suça sürüklenen çocuk tarafından zorla ve hürriyeti tahdit edilecek şekilde olay yerine götürüldüğüne dair delil bulunmadığından bahisle verilen Bölge Adliye Mahkemesinin beraat kararında hukuka aykırılık bulunmadığından, Cumhuriyet savcısının suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.11.2020 tarih ve 2019/978 Esas sayılı kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 15.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/363, Karar No: 2013/38105, Tarih: 04.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/363 E.  ,  2013/38105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) TCK’nin 52/4. maddesi uyarınca, hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesinde taksit aralığının gösterilmemesi suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

2) Sanığın hükmedilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi gereğince ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hükmün A5. fıkrasının " Sanığa verilen adli para cezasının miktarı, sanığın ekonomik ve şahsi hali göz önünde bulundurularak, adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi gereğince birer ay aralıkla 10 eşit taksitte ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" şeklinde değiştirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10276, Karar No: 2017/5433, Tarih: 07.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/10276 E.  ,  2017/5433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz itirazları yerinde görülmemiştir;

Ancak,

1-TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22582, Karar No: 2017/36287, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22582 E.  ,  2017/36287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8204, Karar No: 2019/1658, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8204 E.  ,  2019/1658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I.Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükme yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın, 2009 takvim yılı aralık ayında on adet faturasını kullandığı ... isimli mükellef hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının işlediği iddiasıyla Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 29.12.2010 tarih, 2010/17580 sayılı iddianamesiyle açılan davada Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2012 tarih, 2011/30 esas, 2012/686 sayılı kararı ile verilen beraat hükmünün Dairemizin 02.04.2018 tarih, 2016/3077 esas, 2018/2875 karar sayılı kararı ile sanık ...'in, ... isimli şahsın kendisini sigortalı olarak işe koyacağını belirterek, imza attırdığını, şirketle bir ilgisinin bulunmadığını savunması karşısında; sanığın savunmasında belirttiği ... ve ... ince isimli şahıslar ile vergi incelemeleri sırasında beyanda bulunan muhasebeci ...'ün olayla ilgili CMK'nin 46/1-c ve 48. maddesi dikkate alınıp tanık sıfatıyla dinlenerek beyanlarının tespit edilmesi, faturalardaki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra, toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinden bahisle eksik inceleme nedeniyle bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında sanığın 2009 takvim yılında kullandığı faturaların sahte olduğu tespit edildiğinden tebliğnamedeki eksik inceleme nedeniyle bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2013 tarih, 2013/17290 sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçundan kamu davası açıldığı, temyize konu kararın gerekçesinde de sanığın 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediğinin kabul edildiği belirtilmesine karşın, hüküm bölümünde, "sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçunu işlediği" denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişkiye neden olunması,