muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15675, Karar No: 2018/4407, Tarih: 05.06.2018

Hüküm, davacı ile davalı ...vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişme konusu ve baz istasyonu olarak adlandırılan tesisten kaynaklanan bir zararın bulunup bulunmadığı ve varsa bu zararın hangi durumlarda söz konusu olabileceği ile zararın giderilmesi konusunda ne gibi önlem yada önlemlerin alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun emsal dosyalarla ilgili olarak verdiği kararlardan 30.05.2012 tarih ve 2012/4-147 Esas, 2012/327 Karar sayılı ilamında; "...öncelikle belirtmek gerekir ki Anayasa'nın 17.maddesinde “Yaşama hakkı”, 22. maddesinde “Haberleşme Hürriyeti”, 35.maddesinde “Mülkiyet Hakkı” düzenlenmiştir. Yine Anayasa'nın; Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması başlıklı 56. maddesinde, herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu, çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemenin Devletin ve vatandaşın ödevi olduğu hükmüne yer verilmiştir. İnsan Hakları Evrensel beyannamesinin 25 maddesi de aynı yöndedir. Anayasa tarafından korumaya alınan “yaşama hakkı”, “haberleşme hürriyeti” ve “mülkiyet hakkı” gibi temel haklar arasında bir çatışma meydana gelmesi halinde bu durumun, yargılama makamları tarafından hassasiyetle değerlendirilmesi ve çatışan yararlar arasında öncelik düşüncesine dayalı bir denge kurulması gerekir. Dava konusu tesisin cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve bu tesisin geniş bir kitleyi ilgilendirmesi nedeniyle kamuya hizmet vermeyi amaçladığı tartışmasız ise de, insan yaşamında tehlike yaratma ihtimalinin bulunması halinde insan yaşamına, sağlığına üstünlük tanınması gerekir. Başka bir deyişle; “Yaşama Hakkı” en kutsal ve birincil hak olup tehdit altında olma şüphesi dahi diğer Anayasal haklardan önce gözetilmesi gereğini doğurur. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm temel hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmayacaktır. Türk Medeni Kanunu'nun 737 vd. maddesinde ise komşuluk hukuku düzenlenmiş bu maddede herkese taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkileri kullanırken komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınma yükümlülüğü getirilmiştir. Baz istasyonu yönetmeliğe uygun olarak çalıştırılsa dahi zararın veya zarar ihtimalinin bulunması halinde yönetmeliğe uygun olduğundan söz edilerek zarar verenin sorumluluktan kurtulması, kullanıma devam edilmesi sonucunu doğurmaz. Yönetmeliğe uygun değilse, zaten hukuka aykırılık gerçekleşmiş olacaktır. Hukuk kurallarındaki norm düzenlemesi itibariyle yönetmelik ve yönetmeliğe uygun bir işlem yapılsa bile buna karşın çevreye verilen zarardan eylemi gerçekleştirenin sorumlu olmayacağı sonucu doğmaz. Ayrıca yargıç uyuşmazlığın çözümünde yönetmeliğe değil, yasaya, genel hukuk kurallarına ve bu bağlamda sorumluluk ilkelerine göre karar vermek zorundadır. Bu bakımdan yönetmeliğe göre verilen sertifikayı bağlayıcı olarak kabul etmek mümkün değildir..." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Öte yandan, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 2011 yılına kadar olan içtihatlarında aynı görüşler vurgulanıp, ayrıca "...baz istasyonlarının cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve sağlamış olduğu iletişim hizmeti nedeniyle de geniş halk kitlelerine büyük yarar sağladığı tartışmasızdır. Ancak, bu yararın sağlanması nedeniyle kişilerin sağlığına zarar verilmesi hoş görülemez. Zira, anılan tesislerin radyasyon yaydığı bilinen bir gerçekliktir. Bu bakımdan, bu tesisten üçüncü kişilerle birlikte davacı da yararlanmış olsa, sağlanan yararla verilen zararın dengelenmesi genel bir hukuk kuralıdır. Yarar, haberleşmeyi amaçlamaktadır. Zararın ise, insan sağlığı ve yaşamı ile ilgili olduğu gözetildiğinde, ikinci değere önem verilmesi gerekmektedir. Bu tesislerin vermiş olduğu zararlardan tesisleri kuran ve işletenler sorumludur. Bu sorumluluk ise, kusura dayanmayan bir tehlike sorumluluğudur. Baz istasyonlarının ilgili yönetmelik hükümlerine uygun olarak kurulması, sertifika verilerek faaliyete geçirilmesi hallerinde dahi, zarar verdikleri takdirde zarara neden olanlar sorumluluktan kurtulamaz. Bu özelliği itibariyle tesisi kuranların ve işletenlerin yüksek özen yükümlülüğü bulunmaktadır. Aksi halde, en küçük bir özensizliğin maddi değerlerle ölçülemeyecek kadar ağır sonuçlar doğurması kaçınılmazdır. Bunun için zarar görenin zararını değil, tesis ve işletme sahibinin, tesisin işletilmesinden dolayı kişilere, bu bağlamda çevreye bir zarar vermediği ve herhangi bir olumsuz sonuç yaratmadığının kanıtlanması gerekir. Bu sonuç, genel sorumluluk kurallarının aksine olarak, işletmenin ağır tehlike doğuracak özelliğinden kaynaklanmaktadır...Öte yandan; hiçbir hizmet, insan yaşamı kadar öncelik ve hayati önem taşımaz. Diğer bir anlatımla, yararlı bir hizmetin karşılığı olarak insanın ölümü uygun bir sonuç olarak kabul edilemez. İnsan sağlığını tehlikeye atan bir hizmetin, kişi yaşamının önüne geçmesi ve ona üstünlük tanınması doğru bir yaklaşım olarak düşünülemez. Bu nedenle; tek başına ölçüm sonuçlarının düşük olması, baz istasyonunun zarar doğurmayacağı anlamına gelmeyeceğinden, ölçüm değerlerinin yanı sıra diğer koşulların bu bağlamda, tesisin kurulduğu yerin yerleşim yerlerine, okula, çocuk parkına ve davacıların evine olan yakınlığı ile davacıların ailesi ile birlikte evlerinde uzun süreli oturduklarının da göz önünde tutulması gerektiği de gözetilerek, dava konusu baz istasyonunun işletilmesinin çevre sakinlerine, dolayısıyla davacılara zarar verip vermediğinin araştırılması gerekir..." biçiminde baz istasyonu tesis eden ve işletenin sorumluluğunun kapsamı açıklanmıştır.

Somut olayda; mahkemece yapılan keşif sonucu, davacının ikâmet ettiği binanın davalı şirketlere ait baz istasyonlarının arasında olup, davalı ...'e ait vericilere 30 cm. ve 3 m. uzaklıkta, davalı ...'ya ait vericiye ise 18 m. mesafede bulunduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar fizik bölümü Doç.Dr. ile Elektrik Elektronik Mühendisi bilirkişiler tarafından "ölçülen değerlerin ilgili yönetmelikte belirtilen limit değerlerin altında olduğu" bildirilmişse de, halk sağlığı uzmanı Prof.Dr. bilirkişinin "dava konusu baz istasyonu antenlerinin "toplum sağlığı" açısından risk oluşturarabileceği, davacı ve kızının baz istasyonu kurulumundan sonra kanser dahil olmak üzere sağlık sorunları yaşadıklarını ifade ettikleri, ailede yaşanan kanser hastalığı nedeniyle endişeli olan ailenin yaşadıkları evin çok yakınındaki baz istasyonlarının psikolojik olarak yaşamlarını olumsuz biçimde etkilediğini ve tedirginlik yarattığını gözlemlediğini, çekişmeli baz istasyonlarının mevcut yerinden alınarak başka bir yere yerleştirilmesinin uygun olacağı" yönünde rapor sunduğu, yine davacının, kendisinin ve kızının kanser hastası olduklarına dair tıbbi belgeler ibraz ettiği görülmektedir.

Öyle ise; dava konusu baz istasyonlarının yaydığı radyasyon referans değerlerin altında olsa bile, meskun alanlarda yarattığı radyasyondan dolayı, bu alanlarda uzun süreli radyasyona maruz kalacak insanların sağlığının olumsuz yönde etkileneceği; bu bağlamda dosya kapsamı itibariyle, dava konusu baz istasyonlarının konumu ve davacıya 30cm. gibi çok çok yakın bir mesefede ve yine 3m ve 18m gibi uzaklıklarda tesis edildikleri ve davacının konutunun iki baz istasyonu arasında kaldığı; davacının konutu uzun süreli oturulup vakit geçirilen bir mekan olup, sağlığının olumsuz yönde etkilenme riskinin varlığı durumunda dahi böyle bir duruma müsaade edilemeyeceği; kaldı ki, davacının ve kızının kanser hastası oldukları ve halk sağlığı uzmanı Prof.Dr. bilirkişinin raporu da gözetildiğinde, davacının çekişmeli baz istasyonlarından zarar gördüğünün kabulü zorunludur. Anılan baz istasyonlarının sökülüp götürülerek daha uygun alanda tesis edilebilecekleri de tartışmasızdır. Hiçbir haberleşme aracı insan hayatından üstün değildir. O halde; davanın davalı ...Ş. yönünden de kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddine, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı ...Ş. bakımından bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun onama kararına iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/6912, Karar No: 2012/7937, Tarih: 04.06.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/6912 E.  ,  2012/7937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.04.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal, tazminat istenmesi, birleştirilen davada davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.06.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davada karar vermeye yer olmadığına ve davanın kısmen kabulüne, birleşen davada karar vermeye yer olmadığına ve kal talebinin reddine dair verilen 26.01.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-birleşen davada davacı ... vekili ve dahili davalılar İsmail Çıngır ile ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava ve ıslah dilekçesiyle 35 parsel sayılı taşınmazına komşu davalının sınıra 1 m. yakın mesafede kavak ağaçları diktiğini, bu ağaçların gölge yapmak suretiyle ürünlerine zarar verdiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesini, ağaçların sökülmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesiyle, 571 parsel sayılı taşınmazına sınıra yakın mesafede diktiği ağaçları dava açılmadan önce söküp kaldırdığını, 1 adet kanada kavağının ise dava konusu olmayan, ... ile birlikte 1/2 oranında paylı malik olduğu 640 sayılı parselde bulunduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Davalı, davacı aleyhine aynı mahkemede 2010/469 esas sayılı dava dosyasında dava açarak davacının 35 parsel sayılı taşınmazına diktiği ağaçların 641, 571, 640 parsel sayılı ağaçlarına gölge yaparak zarar verdiğini ileri sürerek ağaçların kesilmesi veya budanması suretiyle elatmanın önlenmesine karar verilmesini talep etmiş, anılan dosya irtibat nedeniyle görülmekte olan dava ile birleştirilmiştir.

Davacı tarafından davalının paydaşı olduğu 640 parsel sayılı taşınmazın diğer maliki ...’ın mirasçıları davaya dahil edilmişlerdir.

Mahkemece, asıl davada 75 adet kavak ağacının kesilmiş olduğu anlaşıldığından esas hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına, bir adet kanada kavağının davalı ve dahili davalılar tarafından kal’ine, 200,00 TL tazminatın davalı ve dahili davalılardan alınarak davacıya verilmesine, birleşen davada ise 35 parsel sayılı taşınmazın kuzey sınırı boyunca dikilen bir kısım kavak ağacı kesilmiş olduğundan esas hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına, 35 parsel sayılı taşınmazda kuzey sınırı boyunca hali hazırda dikilmiş olan ve 640 parsel sayılı taşınmaza zarar verdiği iddia edilen ağaçların kaldırılmasına ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı (birleştirilen davanın davacısı) ... ve dahil davalılar ... ile ... temyiz etmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat, birleşen dava elatmanın önlenmesi ve kal istemiyle açılmıştır.

Hükmü, davalı (birleştirilen davanın davacısı) ... ve dahil davalılar ... ile ... temyiz etmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat, birleşen dava elatmanın önlenmesi ve kal istemiyle açılmıştır.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalı (birleştirilen davanın davacısı) ... ve dahili davalılar ... ile ...’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-İcra ve İflas Kanununun 30. maddesi hükmü gereğince bir işin yapılmasına dair olan ilamın icra müdürlüğüne verilmesi üzerine borçluya bir icra emri gönderilerek ilamda gösterilen süre içinde ve eğer süre verilmemişse işin mahiyetine göre başlama ve bitirme zamanları tayin edilerek icra müdürlüğü tarafından o işin yapılması emredilir. Borçlu emir gereğini yerine getirmezse lazım gelen masraf icra müdürü tarafından bilirkişiye hesaplattırılarak ayrıca bir hüküm gerekmeksizin bu masraf borçludan tahsil edilir.

Kararın hüküm sonucunun A/2.b maddesinde davalıların kanada kavağını kendiliğinden kaldırmamaları halinde kararın icra yolu ile infazı sırasında yapılacak olan kal masraflarının davalılardan alınarak davacıya verilmesine şeklinde hüküm kurulduğu görülmüştür.

Mahkemece, talep olmadan orta yerde İcra İflas Kanununun 30. maddesi hükmü gözardı edilerek davalıdan ayrıca masrafların tahsiline dair hüküm kurulması doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK’nun 438/VII. maddesi gereğince hükmün aşağıda şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı (birleştirilen davanın davacısı) ... ve dahil davalılar ... ile ...’ın diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının A/2.b bendinin hüküm sonucundan tamamen çıkartılmasına, hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 04.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4728, Karar No: 2018/7994, Tarih: 02.07.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/4728 E.  ,  2018/7994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanması sırasında uygulama maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2- Adli para cezasının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında infazı kısıtlar biçimde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının günlüğünün 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesine ilikşin hükmün fıkrasına "TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi ve hükümden “ ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine, ” ibaresinin çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.07.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2712, Karar No: 2015/5322, Tarih: 23.02.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/2712 E.  ,  2015/5322 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında .... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.5.2014 gün ve 2013/508 2014/369 sayılı hükmün Dairenin 1.10.2014 tarih ve 2014/32704-30068 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini, 8138 ve 8139 numaralı kıymet takdir komisyonu raporlarında bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 23.362,85TL olarak belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 21.025TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile toplam 21.025TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; verilen karar, davalının temyizi üzerine Dairemizce onanmış; davalı, bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu nedenle bozulması gerekirken, Dairemizce zuhulen onandığı bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmış olduğundan, davalının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemizin onama ilamının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer karar düzeltme taleplerinin incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteminin KABULÜNE, Dairemizin 1.10.2014 gün, 2014/32704-30068 sayılı “onama” kararının kaldırılmasına, hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davalının diğer karar düzeltme taleplerinin incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 23/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/754, Karar No: 2023/2801, Tarih: 19.10.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/754 E.  ,  2023/2801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2018 E., 2022/1568 K.

DAVA TARİHİ : 12.10.2020

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Batı Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/1055 E., 2022/947 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; davalı şirket tarafından ayrı hat çekmek suretiyle 4 yıl 5 ay 3 gün kaçak su kullandığının tespit edildiğini, yapılan hesaplamada davacının 679.375,94 TL kaçak su kullanımına ilişkin borcunun bulunduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 25.000,00 TL'nin 03.01.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; spor ve eğitim faaliyetleri işi yaptığını, davacı tarafından kaçak su kullanımıyla ilgisi olmayan bir uygulamaya gidilerek havuzdan ve kuyu suyundan analiz için numune alındığını, farklı bir zamanda ise tesisin fotoğraflarının çekildiğini, ceza ihbarnamesinin usulsüz olduğunu, düzenlenen tutanağın usulüne uygun olmadığını, yapılan faaliyetler çerçevesinde ayrı ayrı sayaçlar ve abonelikler ile kuyu suyu ve şebeke suyu kullanıldığını, genel olarak kuyu suyunun tüketildiğini, davacının 02.01.2020 tarihindeki analiz raporunda depolarda kullanılan suyun kuyu suyu olduğunun tespit edildiğini, havuz suyunda kuyu suyu kullanılmadığı gibi sürekli doldur boşalt işleminin yapılmadığını, her ay şebeke suyu bedelinin ödendiğini, varsayım ile kaçak su kullanıldığına dair tutanak tutulduğunu, mühürleme ve sayaç sökme işlemi yapıldığından zarara uğranıldığını, davacı tarafından yapılan denetimlerde herhangi bir kaçak boru hattı, kayıtsız bir saat bulundurma, saat yavaşlatma veya herhangi bir yapının bulunmadığının belirlendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI