muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/878, Karar No: 2011/763, Tarih: 14.12.2011

Görülmektedir ki, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 12. ve 13. maddeleri ile Tebligat Tüzüğü'nün 17. ve 18. maddelerinde tüzel kişilere tebligatın yapılma usulü açıklanmış; tebligatın, bunların tabi oldukları kanunlara ve statülerine göre belirlenecek yetkili temsilcilerine, eğer tüzel kişinin yetkili temsilcisi yoksa veya evrakı bizzat alamayacak bir halde ise; görev itibariyle temsilciden sonra gelen kimse veya evrak müdürü gibi bu işle görevlendirilmiş bir kişiye, o da yoksa tüzel kişinin o yerdeki memur veya müstahdemlerinden birine, yapılacağı öngörülmüştür. Eğer, tebligat tüzel kişinin yetkili temsilcisine yapılmamış ve sıralı kişilere yapılmışsa, bunun nedenlerinin açıkça ve ayrıntılı olarak tebligat mazbatasına yazılması gereğine de işaret edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 04.04.2007 gün ve 2007/12-200 E. 2007/187 K., 30.12.2009 gün ve 2009/12-563 E. 2009/600 K. ile 13.05.2009 gün ve 2009/12-184 E. 2009/187 K. sayılı ilamlarında da aynı husus vurgulanmıştır.

Yukarıda açıklanan mevzuat hükümleri ve konuya ilişkin ilkeler gözetilerek, somut olay değerlendirildiğinde :

Davalı işveren sıfatıyla anonim şirket aleyhine dava açılmış; davacı vekili tarafından dava dilekçesinde bildirilen adrese çıkarılan ve dava dilekçesi ile duruşma gününü içeren tebligat; davalı anonim şirket adına "Gösterilen adreste muhatabın daimi birlikte çalışır Sekreter F.... D....." imzasına tebliğ edilmiştir.

Ne var ki, dava dilekçesinin ve duruşma gününün tebliğine ilişkin bu tebligat parçasında başkaca herhangi bir açıklamaya yer verilmediği gibi, anonim şirketin yetkili temsilcisinin veya ondan sonraki yetkili kişinin adreste olup olmadığının araştırılıp araştırılmadığı ve nedenleri de şerh edilmemiştir.

Yerel Mahkemece, gerekçeli karar tebliği için, davalı anonim şirkete çıkarılan tebligatın "Muhatap adresten soruldu. Taşınmış" şerhi ile bila tebliğ iade edilmesi üzerine, davalı anonim şirkete dava dilekçesi usulen tebliğ edilmiş gibi işlem yapılarak, bundan sonraki tebligatlar, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesi uyarınca, yine aynı adrese yapılmıştır.

Hemen burada, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35.maddesinin uygulanması olanağının olup olmadığının tve buna yönelik olarak da davalı anonim şirkete dava dilekçesi ile duruşma gününün tebliğine ilişkin tebligat işleminin usulünce gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi gerekir.

Hemen burada, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35.maddesinin uygulanması olanağının olup olmadığının tve buna yönelik olarak da davalı anonim şirkete dava dilekçesi ile duruşma gününün tebliğine ilişkin tebligat işleminin usulünce gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi gerekir.

Yukarıda ayrıntısı açıklandığı üzere, davalı anonim şirkete dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğe çıkarılmış; tebliğ memuru bu tebligatı şirketin yetkili temsilcisine; onun herhangi bir nedenle tebliği alacak durumda olmaması halinde de usulüne uygun şekilde yetkili kılınan kişiye; şayet bunlar yoksa veya tebligatı alamayacak durumda iseler bu durumu tebliğ evrakına şerh ederek o yerde hazır bulunan tebliğe yetkili memur ve müstahdemlerinden birine o da yoksa herhangi bir memur veya müstahdeme yapması; tebligat evrakında da sırasıyla tebliğe yetkili kişilerin durumunu ve onlara tebliğ edilememe nedenini şerh etmesi gerekirken, hiçbir açıklamaya yer vermeden doğrudan sekretere tebliğ etmiştir.

Tebligat bu haliyle, açıklanan yasal düzenlemelere ve yargı kararlarına aykırı olup, usulsüzdür.

Dava dilekçesi ve duruşma günü tebliği usulsüz olmakla ve böylece davalı şirkete usulünce yapılmış bir tebligat bulunmamakla, savunma hakkının kısıtlar biçimde devamı tebliğlerin 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre yapılması mümkün değildir.

Hal böyle olunca davalı/işveren anonim şirkete usulünce tebligat yapılmadığı ve yöntemince taraf teşkili sağlanmadığı açıktır.

Öte yandan dosya içerisindeki beyan ve belgelerden davalı anonim şirketin iflası talebi ile dava açıldığı da anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece davalı şirkete usulünce tebligat yapılmadan, dolayısıyla taraf teşkili sağlanmadan savunma hakkı kısıtlanarak direnme kararı verilmesi doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş; davalı anonim şirket hakkında açıldığı beyan edilen iflas talebine ilişkin dava dosyasının celbi ile ticaret sicil memurluğundan da sorulmak suretiyle davalı anonim şirketin hükmi şahsiyetinin devam edip edilmediğinin tespiti ile şirketin içinde bulunduğu yasal durum itibariyle tabi oldukları kanunlara ve statülerine göre belirlenecek yetkili temsilcilerine, eğer tüzel kişinin yetkili temsilcisi yoksa veya evrakı bizzat alamayacak bir halde ise; görev itibariyle temsilciden sonra gelen kimse veya evrak müdürü gibi bu işle görevlendirilmiş bir kişiye, o da yoksa tüzel kişinin o yerdeki memur veya müstahdemlerinden birine, eğer tebligat tüzel kişinin yetkili temsilcisine yapılmamış ve sıralı kişilere yapılmışsa, bunun nedenlerinin açıkça ve ayrıntılı olarak tebligat mazbatasına yazılması suretiyle bu kişilere dava dilekçesi, karar ve bozma ilamının yöntemince tebliğ edilmesi ve taraf teşkilinin sağlanması olmalıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeden, davalı şirketin savunma hakkı kısıtlanarak hüküm verilmiş olması usul ve yasaya uygun olmayıp, ön sorunun açıklanan nedenlerle kabulü ile direnme kararının bu değişik ve usule ilişkin nedenlerle bozulması gerekir.

Açıklanan hususlar gözetilmeden, davalı şirketin savunma hakkı kısıtlanarak hüküm verilmiş olması usul ve yasaya uygun olmayıp, ön sorunun açıklanan nedenlerle kabulü ile direnme kararının bu değişik ve usule ilişkin nedenlerle bozulması gerekir.

SONUÇ: Davalı SGK vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29596, Karar No: 2014/22927, Tarih: 21.10.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/29596 E.  ,  2014/22927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmü temyiz eden müdafıiden haberdar olmayan sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın tebliği ile temyiz edilmesi halinde, ek tebliğname düzenlenmesi için tevdii edilen dosyanın Dairemize sanık ... ve vasisinin temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlenmeden gönderildiği. anlaşılmakla; adı geçen sanığın 29.05.2014 ve vasisinin 27.05.2014 günlü temyiz talepleri ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra inceleme yapılmak üzere geri gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4219, Karar No: 2014/23497, Tarih: 10.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4219 E.  ,  2014/23497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EREĞLİ(KONYA) 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2012

NUMARASI : 2009/616-2012/462

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin 16.09.2009 tarihli ihbarname ile ekonomik sıkıntı ve buna bağlı iş gücü fazlalığı, talepte daralma ve iş yerinin bölüm kapatması sebebi ile feshi ihbar sürelerine uyularak geçerli sebeple 13.11.2009 tarihi itibariyle fesih ve davacıya tebliğ edildiğini, iş sözleşmeleri feshinde objektif davranıldığını, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma sürelerinin tespiti bakımından uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışma olduğunun ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Fazla çalışma olduğu yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir.

Somut olayda, iş yeri çalışanı olan şahitler işyerinde kışın üçlü vardiya ile sekizer saat, yazın ikili vardiya ile oniki saat çalışıldığını beyan etmişlerdir. Nitekim hükme esas alınan bilirkişi raporunda da yaz ve kış ayrımı yapılarak davacının çalışma sistemi belirlenmiş ve kışın haftalık kırkbeş saati aşan fazla çalışma olmadığı, yazın ise haftalık fazla çalışma süresinin yirmisekizbuçuk saat olduğu kabul edilmiştir. Ancak hesaplamanın gösterildiği tabloda hesaplama hataları yapılmış, özellikle kış dönemi için fazladan çalışma süreleri hesaplanması sonucunda fazladan ücret tahakkuk ettirilmiştir. Fazla mesai ücret alacağının sadece yaz dönemi için hesaplanması gerekmektedir. Ayrıca, davacının haftalık fazla çalışma süresi haftada yedi gün gerçekleştirilen çalışma süresi üzerinden belirlenmiş olmasına göre, hafta tatilinde yapılan çalışmada sadece yedibuçuk saatin üzerindeki çalışmanın fazla çalışma ücreti hesabında dikkate alınması gerekmektedir. Bu esasa aykırı olacak şekilde fazla çalışma ücreti talebinin hüküm altına alınması yerinde olmamıştır.

Belirtilmesi gereken diğer bir hususta, davacının taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah ettiği, davalı tarafından davacının ıslah dilekçesine karşı süresinde zamanaşımı itirazında bulunduğu, mahkemece davalı tarafın zamanaşımı itirazı göz önünde bulundurularak bilirkişiden rapor aldırıldığı ve bilirkişinin raporunda tespit ettiği hesaplamaların hükme esas alındığı anlaşılmaktadır. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı işçinin fazla mesai ücret alacağı davalı tarafın zamanaşımı itirazı doğrultusunda hesap edilirken, davacının dava dilekçesi ile talep ettiği, miktarın zamanaşımına uğramadığı ve bu miktarın hesap edilen alacağa eklenmediği anlaşılmaktadır.

Ayrıca, davalının sunduğu, üzerinde ihtirazi kayıt bulunmayan ve davacının imzasına havi 2008 yılı Eylül ayına ait bordroda işçi namına fazla mesai ücretine ilişkin ücret tahakkuk ettirildiği, ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda söz konusu bordro dikkate alınmaksızın hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, yukarıdaki açıklamalar dikkate alınarak davalı tarafından dosyaya ibraz edilen ve üzerinde fazla mesai tahakkuku ile davacının imzası bulunan bordrolara ait dönem dışlanarak ve ispat edilen fazla mesai ücreti alacağı miktarı tespit edilerek oluşacak sonuca göre hesap edilen davacının zamanaşımına uğramayan alacak miktarlarına dava dilekçesinde talep ettiği miktarların da eklenmesi suretiyle, alacak kalemlerinin belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile sonuca gidilmesi yerinde görülmemiştir.

3-Yıllık izin ücretinin hesaplanması bir başka ihtilaf konusunu teşkil etmektedir. Yıllık izin defterinde 2007 ve 2008 yıllarında “02.07.2008-02.08.2008” olmak üzere davacının imzasına havi aynı tarihli izin kaydı bulunmaktadır. Aynı tarihli bu izin kayıtları değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken bu hususun dikkate alınmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Yıllık izin ücretinin hesaplanması bir başka ihtilaf konusunu teşkil etmektedir. Yıllık izin defterinde 2007 ve 2008 yıllarında “02.07.2008-02.08.2008” olmak üzere davacının imzasına havi aynı tarihli izin kaydı bulunmaktadır. Aynı tarihli bu izin kayıtları değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken bu hususun dikkate alınmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18479, Karar No: 2015/4905, Tarih: 25.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/18479 E.  ,  2015/4905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 7. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/08/2014

NUMARASI : 2014/84-2014/596

Taraflar arasındaki nafakanın kaldırılması veya azaltıması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkeme tarafından gerekçeli kararda "Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile aylık 1.500 TL olan yoksullluk nafakasının dava tarihinden itibaren 250 TL'ye indirilerek aylık 1.250 TL yoksulluk nafakasının davacıdan alınıp davalıya ödenmesine" kısa kararda "Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile aylık 1500 TL olan yoksullluk nafakasının dava tarihinden itibaren 250 TL indirilerek aylık 1250 TL yoksulluk nafakasının davacıdan alınıp davalıya ödenmesine" denidiği, gerekçeli kararda "250 TL'ye" ifadesindeki "ye" ifadesinin maddi hataya müstenit olduğu ve mahallinde düzeltilebilecek nitelikte olduğu görülmüştür.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 25.03.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17693, Karar No: 2022/12336, Tarih: 13.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/17693 E.  ,  2022/12336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma, sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Tebliğnamede sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan da görüş bildirilmiş ise de bu suç yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu karara itiraz edilmediği tespit edilerek yapılan incelemede,

I)Sanık hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan beraat ve 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II) Sanık hakkında 2011-2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/824, Karar No: 2018/7140, Tarih: 16.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/824 E.  ,  2018/7140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Dosya kapsamından, suça sürüklenen çocukların ... İmam Hatip Lisesi’nin eski öğrencisi oldukları, birlikte okulun pansiyon kısmında bulunan çamaşırhaneye girerek kabloları ve elektrik motorunu aldıkları sırada öğrenciler tarafından görülmeleri üzerine, suça sürüklenen çocuk ...’ın çalıntı malzemelerle birlikte olay yerinden kaçtığı, ...’ın ise çekyatın altında saklanırken yakalandığı ve atılı suçlamayı kabul ettikleri ve çalınan eşyaların değerinin toplam 196,00 TL olduğunun anlaşıldığı olayda, mahkemece yanılgılı olarak 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin şartlarının oluşmadığı gözetilmeden, suça sürüklenen çocukların mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hırsızlık suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1129, Karar No: 2012/4481, Tarih: 16.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/1129 E.  ,  2012/4481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

1-Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427/2. maddesi uyarınca temyiz edilemez.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 06.06.1975 gün ve 1975/6-8 sayılı içtihadında, 5521 sayılı yasada açık düzenleme olmamakla birlikte, bu yasanın 15. maddesindeki düzenleme gereği 1086 sayılı Kanun'un 427/2. maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salt iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu nedenle seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği açıkça belirtilmiştir.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen  alacak miktarı  hüküm tarihi itibariyle 1.540,00 TL'lik kesinlik  sınırı  kapsamında  kaldığından  davalının temyiz  isteminin  reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen  alacak miktarı  hüküm tarihi itibariyle 1.540,00 TL'lik kesinlik  sınırı  kapsamında  kaldığından  davalının temyiz  isteminin  reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Davacı vekili, davacının, davalının alt işvereni .... Ltd. Şti.'nde 18.11.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, Nakliyat İş Sendikası ile dava dışı Yıldıran İnşaat Yükleme Boşaltma Ltd. Şti. arasında 26.12.2007 tarihinde toplu iş sözleşmesi imzalandığını, toplu iş sözleşmesinin ücret, ikramiye, yakacak yardımlarını düzenlediğini, yürürlük süresinin 15.03.2007-14.03.2009 olduğunu, davacının davalı işyerindeki altı aylık çalışma süresini doldurmadığından iş güvencesi hükümlerinden yararlanamadığını, ancak işten çıkarılan yaklaşık 150 işçinin Üsküdar İş Mahkemesi'nde açtıkları işe iade davasının kabul edildiğini, yapılan feshin sendikal nedene dayandığının da tespit edildiğini, davacının davalı ... A.Ş.'ne ait işyerinde çalışmasını sürdürmekte iken 02.01.2008 tarihinde işyerine geldiğinde  ............. Ltd. Şti. kadrosunda olup sendikadan istifa etmeme konusunda direnen işçilerin tamamı gibi işyeri güvenlik kapısından içeri alınmadığını, böylelikle işbaşı yapmasının fiili olarak engellendiğini, davalı .. A.Ş.’nin eskiden alt işveren işçisi olarak istihdam edilen personeli doğrudan kendi personeli olarak işe almada Nakliyat İş Sendikası’ndan istifa etmelerini şart  koştuğunu,  istifa  eden  ya  da  Türk Metal iş sendikası’na üye olan işçilerin doğrudan ... A.Ş. kadrolu personeli olarak işe başlatıldığını, toplu iş sözleşmesi hükmü uyarınca davacının işe başlama tarihinden itibaren uygulanıp 02.01.2008 tarihine kadar ödenmesi gereken aylık 300,00 TL ücret zammı, yıllık 120 günlük ikramiye, aylık 100,00 TL yakacak yardımının ödenmediğini belirterek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla, ihbar tazminatı olarak 200,00 TL, sendikal tazminat olarak 200,00 TL, toplu iş sözleşmesine göre ücret farkları, ikramiye ve aylık yakacak yardımı olarak 200,00 TL olmak üzere toplam 600,00 TL alacağın faiziyle davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kesin hüküm halini alan Üsküdar 1. ve 2. İş Mahkemelerinin kararına göre davacının dava dışı ........ Ltd. Şti.'nin işçisi olmayıp, davalı ...A.Ş.'nin işçisi olduğu, toplu iş sözleşmesinin ise dava dışı ........ Ltd. Şti.'nin ile Nakliyat İş Sendikası arasında yapıldığı, ...A.Ş.'nin iş yerlerinde bu sendikanın yetkili olmayıp, başka bir sendikanın yetkili olduğu, ayrıca davalı şirketin bağlı olduğu iş kolunun da farklı olduğu, davacının Nakliyat İş Sendikası ile yapılan toplu iş sözleşmesinin ve bu iş kolunda çalışan bir işçisi de olmadığından, bu toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanamayacağı, ancak davacının davalı ...A.Ş. işçisi olduğu, işyerinden haksız olarak çıkartıldığı ve çalışma süresine göre bilirkişi raporunda hesap edilen ihbar tazminatı tutarının ödenmesi gerektiği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.