muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1684, Karar No: 2013/21010, Tarih: 25.12.2013

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı

CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu durum aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanıkların 333 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, '' sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 158/1, f- son maddesi gereğince haksız menfaatin iki katı olan 400 TL karşılığı 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 16 gün karşılığı, 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL den hesap edilerek sonuç olarak 320 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına'' denilmek suretiyle sair yönleri usül ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/51466, Karar No: 2014/1491, Tarih: 23.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/51466 E.  ,  2014/1491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/08/2011

NUMARASI : 2009/942-2011/574

DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde şoför ve depo görevlisi olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca sürekli olarak yasal mesai sınırlarının üzerinde çalıştırıldığını, hafta içi günlük 16 saat, hafta sonu ise her cumartesi günleri ve ayda üç pazar 14 saat çalışma yaptığını,fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, depo görevlisi olarak çalıştığını, davalı şirketin depolarında yeniden yapılanmaya gidilmesinden dolayı iş akdinin geçerli nedenle feshedildiğini, alacaklarını tam ve eksiksiz aldığına dair ibranameyi hiçbir ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığını, davacının, aradan 2 yıl geçtikten sonra dava açmasının haksız ve kötü niyetli olduğunu, davacının iddiasını doğrulayan hiçbir yazılı belge bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının şoför olarak çalıştığı, tarihsiz ibranamede kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğinin belirtildiği, fazla mesai ücretinden bahsedilmediği, miktar bulunmadığı, bu nedenle ibranameye fazla mesai talebi yönünden itibar edilemeyeceği, davalı işyerinde haftada 6 gün 08.00-18.00 saatleri arasında çalışma olduğu, ancak davacının şoför olması nedeniyle işyeri çalışma saatlerinin davacı için geçerli olmadığı, davacı vekili tarafından ibraz edilen ve incelenen takoğraf çıktılarına göre; davacının genellikle 20.00-03.00 saatleri arasında aralıklı olarak gece çalıştığı, takoğraf çıktılarının tanık beyanları ile uyumlu olmadığı, yazılı delil karşısında tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği, davacının Karayolları Trafik Kanununda belirtilen 9 saati aşan çalışmasının bulunmadığı, fazla mesai yaptığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

E) Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacının yazılı deliller karşısında fazla çalışma olgusunu ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de Mahkemenin bu kabulü dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Davacı tarafından sunulan takoğraf kayıtları, davacının çalıştığı tüm dönemi kapsamamasının yanısıra, tanık anlatımlarına göre davacının çalışma şekli gözönünde bulundurulduğunda sadece takoğraf kayıtları ile sonuca gidilmesi de doğru değildir.

Davacının köprü geçişlerindeki saat sınırlaması nedeniyle belirli saatlerde bizzat yolda olmasının yanısıra, köprü geçişlerinden sonraki yükleme-boşaltma ve dağıtım işleri sebebiyle de aracın başında olduğu günlük dönemler bulunması dikkate alındığında, tanık anlatımlarına ve bilirkişi raporlarına değer verilerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.01.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15121, Karar No: 2015/3849, Tarih: 19.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15121 E.  ,  2015/3849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/07/2013 gün ve 2011/384-2013/203 sayılı kararı onayan Daire’nin 25/06/2014 gün ve 2014/6612-2014/12129 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında 29/05/2010 tarihinde Gemi Kiralama Sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede belirtilen kural ve koşullara uygun olarak ... adlı ticaret gemisinin müvekkili tarafından 5200 ila 5900 metrik ton çuvallanmış çimentoyu Çanakkale veya Ambarlı'dan yükleyip Matadi'ye taşıması için davalı kiracıya kiralandığını, taşıma şartlarının belirlendiği bağlantı özetinin 28. klozunda sürastarya ücretinin 6.000,00 USD olacağının kararlaştırıldığını, nihai tahkim kararında kaybedilen zamanın hakemler tarafından tereddüte mahal vermeyecek şekilde 6.147 gün olarak hesaplandığını, buna rağmen karşı tarafın sözleşme hükümlerine aykırı olarak bekleme ücretini ödemediğini, taraflar arasında aktedilen gemi kiralama sözleşmesinin 25. maddesi ve taşıma şartlarının belirlendiği bağlantı özetinin 46. klozuna uygun olarak Londra'da başlatılan tahkim prosedüründe hakem heyeti tarafından İngiliz Hukuku'na göre yapılan yargılama neticesinde 11/01/2011 tarihinde uyuşmazlık hakkında karar verdiğini, bu kararda tahkim heyetinin davacının 35.697,19 ABD Doları tutarında sürastarya ve bunun faizine ilişkin alacağın mevcudiyetine, ayrıca 6,400 İngiliz Pound'u tutarındaki yargılama ücretinin davalı tarafından ödenmesi gerektiğine, bu yargılama ücretinin daha önce davacı tarafından ödenmiş olunması halinde davacının yargılama ücreti ile faizini, davalıdan talep edebileceğine hükmettiğini belirterek İngiltere'de 11/01/2011 tarihinde kesin ve nihai olarak verilen 35.697,19 ABD Doları asıl alacak ve söz konusu alacağın 29/08/2010 tarihinden itibaren üçer aylık dönemler halinde işleyecek %5 gecikme faizi ile 6.400,00 Sterlin tutarındaki hakem yargılaması masrafları ile birlikte davalıdan tahsiline karar veren İngiliz Hakem Kararının tenfizine, asıl alacak, faiz ve diğer giderlerin davalıdan tahsiline, müvekkil şirketin teminat altına alınmayan 35.697,19 ABD Doları tazminat alacağı ve nihai tahkim kararı uyarınca 29/08/2010 tarihinden işbu davanın açıldığı tarihe kadar tahakkuk eden 1.570,67 ABD Doları tutarındaki gecikme faizi alacağı ile 6.400,00 Sterlin tutarındaki hakem yargılaması masrafları alacağı yönünden uygun görülecek teminat mukabilinde ihtiyati tedbir kararı verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne ve davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiş, davalı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 19/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/2086, Karar No: 2011/2761, Tarih: 25.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/2086 E.  ,  2011/2761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 133 ada 4 parsel sayılı 15315,86 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı Hazine tapu kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı Hazine birden çok tapu kayıtlarına dayanmış ise de, bu tapu kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 25.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32645, Karar No: 2014/39986, Tarih: 15.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/32645 E.  ,  2014/39986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2014

NUMARASI : 2013/577-2014/259

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini 8186 numaralı kıymet takdir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 11.919,66 TL olarak belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 10.727,69 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel 2014/32645-39986

hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1179, Karar No: 2017/1314, Tarih: 14.02.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/1179 E.  ,  2017/1314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ankara Kriminal Polis Laboratuvarlarından alınan 03.07.2012 tarihli ve suça konu bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesine göre yasak niteliği haiz bıçaklardan olduğunu belirtir rapor karşısında soruşturma aşamasında alınan konusunda uzman olduğu anlaşılamayan polis memuru bilirkişisinin yeterli açıklama içermeyen raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/468, Karar No: 2008/4380, Tarih: 20.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/468 E.  ,  2008/4380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Tespit maliki ... kızı Aksütlü Köyünde ikamet etmiş olan Eşe ... ... mirasçılarını gösteren nüfus kayıt örneğinin, oğlu olduğunu belirten 10.04.2006 tarihli duruşmada hazır bulunan 1943 doğumlu Aksütlü Köyünde ikamet eden Gazi ...'nın nüfusa kayıtlı olduğu haneden araştırılarak çıkartılması ile,

2- Eşe ... ...'nın mirasçıları belirlendikten sonra bu mirasçılara mahkeme kararının usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi ile temyiz süresinin geçmesi beklendikten sonra dosyanan temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi,

3- Çekişmeli taşınmaza komşu olan 151 parsele ilişkin dava dosasının,

dosya içine konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 20/03/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1497, Karar No: 2021/1573, Tarih: 02.12.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1497 E.  ,  2021/1573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “kurum zararı nedeniyle alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, (kapatılan) Kadıköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı doktorun Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi Gastroenteroloji Kliniğinde klinik şefi olduğunu, dava dışı doktor Nevin Yüksek Bağatur’un İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü tarafından klinikte görevlendirilmesine rağmen davalı tarafından poliklinik yapıp hasta bakmasına ve gastroenterolojik tetkik yapmasına izin verilmediğini, davalının bu eylemi nedeniyle kamu zararı oluştuğunu ve kendisine kınama cezası verildiğini, dava dışı doktorun çalışmadığı süre içerisinde yaklaşık 922 hasta daha az bakıldığını, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 41. maddesine göre davalının ortaya çıkan kamu zararından sorumlu olduğunu ileri sürerek 25.06.2009 tarihli ve 10477 sayılı İl Sağlık Müdürlüğü Olur’u gereğince fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 53.616,45TL kamu zararının dava dışı doktorun görev süresinin bitimi olan 06.04.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin klinik şefi olarak görev yaptığını, dava dışı doktor Nevin Yüksel Bağatur'un İl Sağlık Müdürlüğü kararı ile klinikte görevlendirildiğine ilişkin herhangi bir yazının tebliğ edilmediğini, ayrıca müvekkiline şifahen yapılmış bir bildirimin de olmadığını, hastane yönetimine tebliğ edilmiş bir görevlendirme yazısı bulunması durumunda da müvekkiline husumet yöneltilmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, müvekkilinin hukukî sorumluluğundan bahsedilemeyeceğini, iddia olunan zararın doğmuş olması ihtimalinde dâhi sorumluluğun müvekkilinde değil hastane yönetimi ve başhekimliğinde olduğunu, dava dilekçesindeki hesaplama yönteminin kabul edilemeyeceğini, müvekkilinin klinik şefi olarak görev yaptığı dönemde kliniğe başvuran tüm hastalara gerekli sağlık hizmetlerinin verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı: