muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7103, Karar No: 2018/6371, Tarih: 09.07.2018

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipi vardır. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu'na göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelenmesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanığı daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230 maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespitine gerek bulunmadığından, sayın çoğunluğun fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içerisinde bulundurulmasına ve faturaların bulunmadığı yada 230. maddedeki zorunlu unsurları taşımadığının tespiti halinde sanığın üzerine atılı suçun oluşmayacağına ilişkin BOZMA yönündeki görüşüne katılmıyorum.

...

Yargıtay 11. Ceza Daire Üyesi
Yargıtay — Esas No: 2021/1364, Karar No: 2021/3157, Tarih: 24.11.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/1364 E.  ,  2021/3157 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Elazığ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı-birleştirilen davalı vekili tarafından, davalı-birleştirilen davacı aleyhine 25/07/2018 tarihinde verilen dilekçeyle el atmanın önlenmesi ve ecrimisil; birleştirilen davada 17/07/2019 tarihinde verilen dilekçeyle temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda asıl davanın kabulüne; birleştirilen davanın reddine dair verilen 21/11/2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı birleştirilen davacı vekili tarafından talep edilmiştir. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına, dosyanın yeniden görülmesi için ilk derece mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar ise davacı birleştirilen davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 04/06/2020 tarihli ek karar ile davacı birleştirilen davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine dair ek karar verilmiş olup bu ek kararın davacı birleştirilen davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

K A R A R

Asıl dava, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil; birleştirilen dava temliken tescil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesi, "asıl davanın kabulüne; birleştirilen davanın reddine" karar vermiştir.

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince "davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile asıl davadaki elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil, birleştirilen davadaki temliken tescil taleplerinin sağlıklı şekilde değerlendirilmesi için taşınmazın sınırlarının ve bu sınırlar üzerinde kalan muhdesatın niteliğinin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde açıklığa kavuşturulması, müdahaleli kısımda ev veya yapı bulunup bulunmadığının saptanması, gerekçeli, denetime ve hüküm vermeye elverişli bilirkişi raporu ve krokiye göre asıl ve birleştirilen davadaki iddialar değerlendirilerek infazda terüddüt oluşturmayacak şekilde hüküm kurulması gerekirken anılan hususların gözardı edilmiş olmasının doğru görülmediği gerekçesiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a-4.maddesi uyarınca hükmün kaldırılmasına ve dosyanın yeniden görülmek üzere kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine" karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 04.06.2020 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 366/1.maddesi yollaması ile 346/1.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 04.06.2020 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 366/1.maddesi yollaması ile 346/1.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 05.02.2020 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 353/1-a-6 maddesi gereğince kesin olarak kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 353/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacı-birleştirilen davalı vekilinin temyiz talebinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 04.06.2020 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 24.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2402, Karar No: 2022/15369, Tarih: 22.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/2402 E.  ,  2022/15369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların itiraz yasa yoluna tabi olduğunun anlaşılması nedeniyle aynı kanunun 264. maddesi uyarınca itiraz mahiyetinde kabul edilmesi gereken temyiz talebinin merciince değerlendirmek üzere, incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

B-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1--UYAP'tan alınan nüfus kayıt örneğine göre, suça sürüklenen çocuk ...’in hüküm tarihinden sonra 06/06/2021 tarihinde öldüğü ve ölüm kayıtlarının nüfusa işlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nun 64. ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereği suça sürüklenen çocuk ... bakımından kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2- 04/11/2014 tarihli CD izleme tutanağının düzenlenmesine esas alınan CD’nin mahkeme huzurunda izlenmesi ve suça sürüklenen çocuğun teşhisine ilişkin herhangi bir görüntünün bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, gerekirse suça sürüklenen çocuğun teşhise elverişli yeteri kadar fotoğrafının temini ile görüntülerdeki şahıslardan birinin suça sürüklenen çocuk ... olup olmadığına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılması suretiyle, delillerin bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucunda suçu sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tespiti gerektiği gözetilmeyerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Dosya içerisinde yer alan 04.11.2014 tarihli olay yeri inceleme raporu ve ekinde yer alan forma göre, hırsızlık yapılan işyeri içerisinde bulunan metal kutu üzerinden, parmak izlerinin tespit edildiği, bahsi geçen parmak izlerinin kime ait olup olmadığına ilişkin herhangi bir tespit yaptırılmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

4-Kamera kaydı görüntüsü, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...’un yargılama aşamasındaki savunması ve tüm dosya kapsamı itibarıyla, suçun gece işlenip işlenmediği hususunun tartışmasız bırakılarak, hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 143. maddesi uygulanmazken, konut dokunumazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde aynı yasanın 116/4. maddesinin uygulanması suretiyle çelişkiye sebebiyet verilmesi,

4-Kamera kaydı görüntüsü, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...’un yargılama aşamasındaki savunması ve tüm dosya kapsamı itibarıyla, suçun gece işlenip işlenmediği hususunun tartışmasız bırakılarak, hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 143. maddesi uygulanmazken, konut dokunumazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde aynı yasanın 116/4. maddesinin uygulanması suretiyle çelişkiye sebebiyet verilmesi,

5-Sosyal inceleme raporu için harcaması zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bilirkişiye ödenen 300 TL'nin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, suça sürüklenen çocuk ... hakkında bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 22.09.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/569, Karar No: 2018/1174, Tarih: 26.02.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/569 E.  ,  2018/1174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanınkabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacı; 877 ada 31 parsel sayılı 1770 m²’lik taşınmazın tamamının maliki iken, imar uygulaması sonucu kreş ve anaokulu olarak belirlenen taşınmaz üzerinde hiç bir imalatta bulunamadığı için mağduriyetinin giderilmesi amacıyla 31/10/1986 tarihinde ... Belediyesinden arsanın güney cephesinin imar planında belirlendiği gibi kreş ve anaokuluna ayrılmasını, kuzey cephesinde kalan mülkünün ise çevredeki inşaat nizamının göz önüne alınarak konut alanına çevrilmesini talep ettiğini, bu talebi ile aslında taşınmazının kuzeyinin konut alanına çevrilerek kendisine bırakılmasını, güneyinin ise kreş ve anaokulu yapılması için belediyeye bağışlamayı istediğini ancak bundan sonraki süreçte her nasılsa talebi arsanın güney cephesinin belediyeye intikalinin sağlandığını, taşınmazın güney cephesinin 877 ada 60 parsel olarak belediye adına resmi kurum alanı olarak tescil edildiğini, yüklemeli bağışının üzerinden 26 yıl gibi uzunca bir süre geçmesine rağmen bağışlama amacının davalı ... tarafından yerine getirilmediğini ileri sürerek bağıştan rücu sebebiyle ifraz işleminden sonra oluşturulan 877 ada 60 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu parselin 15/01/1987 tarihli ... Belediye Encümen kararına göre 3194 sayılı İmar Kanunu 15. maddesine istinaden kamuya terk edildiğini, ... Belediyesi Encümenince parsel malikinin talebine göre belediye hizmet alanında kalan kısım için bedelsiz-şartsız-koşulsuz terk olunmasına karar verildiğini, davacının iddiasının aksine yapılan bağışın koşulsuz bağış olduğunu, bağış koşullu bağış kabul edilse dahi bağıştan dönmenin yasal koşullarının oluşmadığını, bağıştan dönmeye ilişkin irade beyanının da 1 yıllık hak düşürücü sürede yapılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu parselin davalı adına arsa vasfıyla tescil edilerek davacının bağışlama amacının dışına çıkıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, dava konusu parselin davalı adına arsa vasfıyla tescil edilerek davacının bağışlama amacının dışına çıkıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, eksiğin tamamlanması suretiyle getirtilen kayıt ve belgelerden, 877 ada 31 parsel sayılı taşınmaz davacının mülkiyetinde iken imar uygulaması ile, taşınmazın tamamının kreş ve anaokuluna tahsis edildiği, belediye tarafından anılan parselin kamulaştırılmaması üzerine davacının 31.10.1986 tarihli dilekçe ile parselin güney cephesinin kreş ve anaokuluna tahsisi ile geriye kalan kuzey cephesinin konut alanına çevrilmesini ... Belediyesi’nden istediği, bunun üzerine ... Belediye Meclisinin 08.12.1986 tarih ve 440 sayılı kararı ile “ 877 ada 31 numaralı kreş ve anaokulu olarak belirli sahanın bir kısmının konut, geri kalan kısmının ise belediye hizmet alanı olarak gösterilmesi, söz konusu yerde evvelce kreş ve anaokulu olarak belirli sahanın ise Karayolları 13. Bölge Müdürlüğü Sosyal Tesislerinin güneyinde, Meteoroloji Müdürlüğünün batısında evvelce park sahası belirli alanda gösterilmesine” karar verildiği, bilahare 15.01.1987 tarihinde Belediye Encümeni tarafından çekişmeli taşınmazın “imar yolu içerisinde ve belediye hizmet alanında kalan kısmının bedelsiz olarak terk olunmasına” karar verildiği, bu karar gereği ... Noterliğinin 14.11.1985 tarih ve ... yevmiye nolu vekaletnamesine istinaden davacı adına vekaleten Necati Azakoğlu’nun çekişmeli taşınmazın 847 m²’lik kısmının koşulsuz olarak yola terkinini 15.01.1987 tarihinde Tapu Sicil Müdürlüğü’nden talep ettiği, talep üzerine taşınmazın 847 m2’lik kısmının yola terkininin gerçekleştiği, daha sonra 23.11.1987 tarih ve 6017 sayılı encümen kararı ile yola terkini yapılan yerin yoldan ihdasına karar verilerek bu yerin 877 ada 60 parsel numarasıyla Antalya Belediyesi adına tescil gördüğü, çekişmeli taşınmazın konut alanına çevrilen kuzey kısmının ise davacı adına 877 ada 31 parsel olarak kalmaya devam ettiği, bilahare ... Belediyesinin, Büyükşehir Belediyesi olması üzerine 877 ada 60 parselin resmi kurum alanı vasfı ile ... Belediyesi adına tescil edildiği, 04.09.1995 tarihli tashih işlemi ile arsa vasfı ile ... Belediyesi adına kalmaya devam ettiği, davacı adına tapuda kayıtlı 877 ada 31 parsel sayılı taşınmazın ise 20.03.2008 tarih ve 7299 yevmiye nolu işlem ile davacı adına vekaleten ... tarafından, ... ...’e satış suretiyle temlik edildiği, mevcut imar planında belediye hizmet alanında kalan tapuda belediye adına kayıtlı 877 ada 60 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili olarak ise, 15.12.2015 tarihinde “Etüd Eğitim Merkezi” niteliği ile yapı ruhsatının düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 285. maddesinde bağışlama sözleşmesi “bağışlayanın sağlararası sonuç doğurmak üzere, malvarlığından bağışlanana karşılıksız olarak bir kazandırma yapmayı üstlendiği sözleşme” olarak tanımlanmış, 290. maddesinde de koşullu bağışlamaya yer verilmiş buna göre; “bağışlamanın bir koşula bağlanarak” yapılabileceği ifade edilmiştir. 288. maddesinde “bir taşınmazın veya taşınmaz üzerindeki ayni bir hakkın bağışlanması sözü vermenin geçerliliği ancak resmi şekilde yapılmış olmasına bağlıdır”, “şekle uyulmaması sebebiyle geçersiz olan bağışlama sözü verme, bağışlayan tarafından yerine getirildiğinde elden bağışlama hükmündedir. Ancak geçerliliği resmi şekle bağlanmış olan bağışlamalarda bu hüküm uygulanmaz,” düzenlemesine yer verilmiştir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 705. maddesine göre de taşınmaz mülkiyetinin kazanılması tescille olur.Miras, mahkeme kararı, cebri icra, işgal, kamulaştırma halleri ile kanunda öngörülen diğer hallerde mülkiyet tescilden önce kazanılır. Ancak bu hallerde malikin tasarruf işlemleri yapabilmesi, mülkiyetin tapu kütüğüne tescil edilmiş olmasına bağlıdır. Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706. maddesinde de taşınmaz mülkiyetinin devrini amaçlayan sözleşmelerin geçerli olması resmi şekilde düzenlenmiş olmalarına bağlıdır düzenlemesine yer verilerek taşınmaz mülkiyetinin devri amacıyla yapılan sözleşmelerin resmi şekilde yapılmasının geçerlilik şartı olduğu açıkça ifade edilmiştir.

Öte yandan bağıştan dönme(rücu), bağışlayanın bağışlanana varması gerekli tek taraflı beyanıyla geriye yürüyerek (makable şamil) hukuki ilişkiye son veren yenilik doğurucu bir haktır. Bağışlanan bağışlayana veya yakınlarına karşı bir cürüm işlerse veya yasa gereği yapmakla zorunlu olduğu ödevlerini önemli surette aksatırsa yahut bağışlamayı sınırlayan ödevleri haklı bir sebep olmaksızın yerine getirmezse bağışlayan bağıştan dönme(rücu) sebebini öğrendiği tarihten itibaren bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde beyanda bulunmak veya dava açmak suretiyle bağıştan dönebilir. Bağıştan dönme (rücu) 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 295. (818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 244.) maddesinde aynen; “Bağışlayan, aşağıdaki durumlardan biri gerçekleşmişse, elden bağışlamayı veya yerine getirdiği bağışlama sözünü geri alabilir ve bağışlananın istem tarihindeki zenginleşmesi ölçüsünde, bağışlama konusunun geri verilmesini isteyebilir: 1- Bağışlanan, bağışlayana veya yakınlarından birine karşı ağır bir suç işlemişse.

2. Bağışlanan, bağışlayana veya onun ailesinden bir kimseye karşı kanundan doğan yükümlülüklerine önemli ölçüde aykırı davranmışsa.

2. Bağışlanan, bağışlayana veya onun ailesinden bir kimseye karşı kanundan doğan yükümlülüklerine önemli ölçüde aykırı davranmışsa.

3. Bağışlanan, yüklemeli bağışlamada haklı bir sebep olmaksızın yüklemeyi yerine getirmemişse.” şeklinde hükme bağlanmıştır. Yasa koyucu söz konusu TBK'nın 295. maddesinin birinci ve ikinci fıkraları hükmüyle mirastan ıskat sebeplerini düzenleyen 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 510. maddesi arasında paralellik sağlamış, bağıştan yararlanan kişiyi bağışlayanın devamlı baskısından kurtarmak istemiştir. Gerçekten basit olayların dönme(rücu) nedeni sayılması, yukarıda değinilen mahzurun yanında, açıklanan yasa maddelerinde izlenen amaca aykırı bir durum yaratacağı gibi hak ve adalet duygularını da zedeler. Bu itibarla her iki madde hükümleri birlikte değerlendirilerek olayların kapsamları, nitelikleri, özellikle vahamet derecelerinin göz önünde bulundurulması zorunludur. Hemen belirtmek gerekir ki; bağıştan dönme(rücu), kurulmuş olan bir sözleşmeyi sonradan ortaya çıkan sebeplere göre sona erdiren yenilik doğurucu bir hak olduğundan, bağışlanan ancak dönme(rücu) anında elinde kalan miktarı vermekle yükümlüdür. Bu hak TBK'nın 297. maddesine göre geri alma sebebinin öğrenilmesinden itibaren bir yıl içerisinde kullanılmalıdır.

Somut olayda, davacı, maliki olduğu 877 ada 31 parsel sayılı taşınmazın tamamının imar planında kreş ve anaokulu sahasında kalması üzerine 31/10/1986 tarihli talebi ile taşınmazının kuzeyinin konut alanına çevrilerek kendisine bırakılmasını, güneyinin ise kreş ve anaokulu yapılması koşulu ile belediyeye bağışlamayı istediğini ancak taşınmazın güney cephesinin 877 ada 60 parsel olarak belediye adına resmi kurum alanı olarak tescil edildiğini, yüklemeli bağışının üzerinden 26 yıl gibi uzunca bir süre geçmesine rağmen geçen bağışlama amacının davalı ... tarafından yerine getirilmediğini ileri sürerek anılan taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiş ise de; eldeki davanın dava konusu işlemin yapıldığı tarihten 27 yıl gibi uzun bir süre geçtikten sonra açıldığı, güncel imar planında çekişmeli taşınmazın halen resmi hizmet alanı olarak yer aldığı, taşınmazın tahsis amacına uygun olarak 15.12.2015 tarihinde “Etüd Eğitim Merkezi” niteliği ile yapı ruhsatı düzenlendiği, davanın dayanağı olan; ... Belediye Meclisinin 08.12.1986 tarih ve 440 sayılı kararında ve ... Belediye Encümeninin 15.01.1987 tarihli kararlarında taşınmazın belediye hizmet alanında kalan kısmının bedelsiz olarak terk olunmasına karar verildiği, koşullu bağışa ilişkin herhangi bir ifade ya da kayda yer verilmediği, davacı adına hareket eden ...’nun da çekişmeli taşınmazın 847 m²’lik kısmının koşulsuz olarak yola terkinini 15.01.1987 tarihinde Tapu Sicil Müdürlüğü’nden talep ettiği, TMK 706. maddesinde taşınmaz mülkiyetinin devrini amaçlayan sözleşmelerin geçerli olmasının resmi şekilde düzenlenmiş olmalarına bağlı olduğu, gerek Belediye Meclisi ve Belediye Encümen kararından gerekse tapu tescil ve istem belgesinden dava konusu taşınmazın koşullu olarak bağışlandığına dair herhangi bir kaydın bulunmadığı sabittir.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin belirtilen nedenlerle yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.