muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8441, Karar No: 2015/9827, Tarih: 25.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/8441 E.  ,  2015/9827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01.01.2004 tarihinden itibaren 2925 sayılı Kanun kapsamında geçen sigortalılığının geçerli olduğunun tespiti ile aksine Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum avukatının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı avukatının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince,

Davacı, 01.01.2004 tarihinde başlayan 2925 sayılı Kanuna tabi sigortalılığının, fiili çalışma olmadığı gerekçesiyle davalı Kurumca yapılan müfettiş incelemesine istinaden iptaline dair Kurum işleminin iptali ile, 01.01.2004 tarihinden itibaren primleri düzenli olarak ödenmiş olan sigortalılık süresinin geçerli olduğuna ve iptal edildiği tarihten itibaren sigortalı sayılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiş olup; Mahkemece, tanık beyanlarına göre, davacının köyde ikamet ettiği dönemde tarım işi yaptığı, İstanbul iline yerleşince tarım işini bıraktığından bahisle, davacının 01.01.2004-12.02.2007 tarihleri arasında 2925 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitine, aksine Kurum işleminin iptaline, fazla istemin ise reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre, davacının, 1479 sayılı Kanun kapsamında 04.10.1993-06.07.2001; 506 sayılı Kanun kapsamında 01.08.1989-01.03.2000 tarihleri arasında, kesintili olmak üzere sigortalılık bildiriminin bulunduğu; 5510 sayılı Kanunun 4/1-a kapsamında 10.10.2012 tarihinde başlayan sigortalılığının ise devam ettiği, Kurumca davacının ikamet adresinin 12.02.2007 tarihinden Sultanbeyli/İstanbul olarak değiştiğinin belirlenmesi üzerine, 2925 sayılı Kanun

kapsamında sigortalıların başvurdukları ilde ikamet mecburiyeti olup, ikametini başka ile taşıyanların halen aynı adreste süreksiz tarım işleri ile uğraşıp uğraşmadığının incelenmesi gerektiği gerekçe gösterilerek yapılan müfettiş incelemesi sonucu, davacının hiçbir zaman tarım işlerinde hizmet akdiyle süreksiz olarak çalışmadığı kanaatinin bildirilmesi üzerine, Kurumca, 01.01.2004 tarihinde başlayan 2925 sayılı Kanuna tabi sigortalılığının baştan itibaren iptal edildiği anlaşılmaktadır.

kapsamında sigortalıların başvurdukları ilde ikamet mecburiyeti olup, ikametini başka ile taşıyanların halen aynı adreste süreksiz tarım işleri ile uğraşıp uğraşmadığının incelenmesi gerektiği gerekçe gösterilerek yapılan müfettiş incelemesi sonucu, davacının hiçbir zaman tarım işlerinde hizmet akdiyle süreksiz olarak çalışmadığı kanaatinin bildirilmesi üzerine, Kurumca, 01.01.2004 tarihinde başlayan 2925 sayılı Kanuna tabi sigortalılığının baştan itibaren iptal edildiği anlaşılmaktadır.

Konuya ilişkin yasal mevzuatın incelenmesinde; 2925 sayılı Kanunun; amacını belirleyen 1.maddesi “Bu kanunun amacı, tarım işlerinde hizmet aktiyle süreksiz olarak çalışanların bu kanunda yazılı şartlarla sosyal güvenliğinin sağlanmasıdır.” hükmünü, kapsamını belirleyen 2.maddesinde, “...süreksiz olarak tarım işlerinde hizmet aktiyle çalışanlar istekte bulunmaları kaydıyla bu Kanununa göre sigortalı sayılırlar.” hükmünü, sigortalı sayılmayanları belirleyen 4. maddesinde; “Bu Kanunun uygulanmasında;

a) 18 yaşını doldurmamış olanlar,

b) Sosyal güvenlik kuruluşlarına prim veya kesenek ödemekte olanlar,

c) Dul, yetim aylığı veya Sosyal Sigortalar Kurumundan geçici veya sürekli kısmi işgöremezlik geliri alanlar hariç, sosyal güvenlik kuruluşlarından emeklilik (yaşlılık) veya malullük aylığı ile sürekli tam işgöremezlik geliri almakta olanlar, aylık veya gelir bağlanması için talepte bulunmuş olanlar,

d) 01/07/1976 tarih ve 2022 sayılı Kanuna göre aylık bağlananlar, sigortalı sayılmazlar.” hükmünü, yine anılan Kanunun sigortalılığın sona erme ve kesilme koşullarının düzenlendiği 6. maddesinde ise; “Sigortalı olanlardan;

a) Primlerini gecikme cezası ve gecikme zammı ile birlikte ait olduğu yılı takip eden yılın Şubat ayı sonuna kadar ödemeyenlerin o yılın 1 Ocak gününden itibaren,

b) Sigortalılıklarına devam etmek istemediklerini Kuruma yazılı olarak bildirenlerin, bu bildiriminin Kurum kayıtlarına intikal ettiği tarihi izleyen yılbaşından itibaren,

c) Sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olarak çalışmaya başlamaları nedeniyle prim veya kesenek kesilmeye başladığı tarihten itibaren, sigortalılıkları sona erer…” düzenlemesine yer verilmiştir.

b) Sigortalılıklarına devam etmek istemediklerini Kuruma yazılı olarak bildirenlerin, bu bildiriminin Kurum kayıtlarına intikal ettiği tarihi izleyen yılbaşından itibaren,

c) Sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olarak çalışmaya başlamaları nedeniyle prim veya kesenek kesilmeye başladığı tarihten itibaren, sigortalılıkları sona erer…” düzenlemesine yer verilmiştir.

Mahkemenin, 01.01.2004-12.02.2007 tarihleri arasında geçen döneme yönelik kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. 12.02.2007 tarihinden sonraki döneme ilişkin olarak ise yapılacak iş; davacının, 2925 sayılı Kanun kapsamında tüm belgeleri içeren dosyası getirtilmeli, hangi tarihler arasında sigortalı sayıldığı, hangi sürelerin iptal edildiği sorularak talebe konu edilen dönem tereddütsüz belirlenmeli; davacının İstanbul’a taşındıktan sonra geçimini nasıl sağladığı, sürekli ve tam zamanlı çalışıp çalışmadığı, yaptığı işlerin yanı sıra ayrıca tarım işi ile de uğraşıp uğraşmadığı yöntemince araştırılarak, tanık beyanları ile birlikte değerlendirilmeli; tarım işlerinde hizmet aktiyle süreksiz olarak çalışanların, sigortalılık tescilinin sağlandığı bölge dışına taşınarak ikamet adresini değiştirmesinin sigortalılığının sona erme sebepleri arasında sayılmadığı gözetilerek, davacının 2925 sayılı Kanun hükümleri kapsamında sigortalılık niteliğinin devam edip etmediği ile 6. madde kapsamında sigortalılığın sona erme sebeplerinin oluşup oluşmadığı yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler

uyarınca değerlendirildikten sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 25.05.2015 gününde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/31288, Karar No: 2012/16722, Tarih: 02.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/31288 E.  ,  2012/16722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile borca itiraz ettiği anlaşılmıştır.

İİK.nun 68/1. maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, alacaklının icra takibine dayanak yaptığı "02.02.2008 tarihli Ortaklar Kurulu Kararı" adlı belgenin  kayıtsız şartsız borç ikrarını içermediği ve dolayısıyla İİK.nun 68/1. maddesinde yazılı nitelikte olmadığı görülmektedir. Bu durumda alacaklı anılan belgeye dayalı olarak itirazın kaldırılmasını isteyemeyeceğinden ve alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirdiğinden, mahkemece itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 02/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19582, Karar No: 2018/2841, Tarih: 07.03.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/19582 E.  ,  2018/2841 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ...19. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21/04/2016 gün ve 2016/97-2016/200 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı Kuzey Ankara Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini, 3561 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 10.146,00 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 8.870,00 TL bakiye bedelin tahsili için yaptığı icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, 21.4.2016 tarihli kararında davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da ka”rar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 2.190,00 TL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Lira:
Yargıtay — Esas No: 2016/14443, Karar No: 2016/13398, Tarih: 03.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/14443 E.  ,  2016/13398 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Dava, yersiz ödenen aylıkların tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ile takibin devamı ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 11.12.2003 tarihinde boşanma kararı verilen davalıya, yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının/gelirinin, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca kesilerek, 23.10.2008-22.04.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar/gelirler yönünden 9.951,54 TL borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Eldeki dosyada, yargılama sırasında toplanan deliller birlikte yaşama olgusunu ispata yeterli değildir. Bu nedenle davacının davasını ispat edemediğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/28046, Karar No: 2017/9254, Tarih: 07.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/28046 E.  ,  2017/9254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

İlamlı icra takibinde hukuki sonuç doğurması bakımından ilamda yazılı borçlu vekiline tebligat yapılması yasal ise de ceza hukuku açısından cezaların şahsiliği prensibinin bir gereği olarak, şikayet olunan asıl borçluya değil de borçlu vekiline icra emri tebligatının, cezai sorumluluk açısından hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16223, Karar No: 2023/2706, Tarih: 03.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/16223 E.  ,  2023/2706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/182 E., 2021/443 K.

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, Dairemizin 2021/22810 Esasında kayıtlı dosyayla iş bu dosya arasında bağlantılı olduğu ve birlikte inceleme yapılması gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.04.2019 tarihli ve 2019/86 Esas, 2019/179 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 inci maddesinin ikinci ve üçüncü (c) fıkraları 5237 sayılı Kanun'un 35 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 01.11.2019 tarihli ve 2019/2146 Esas, 2019/156 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun vekalet ücreti yönünden düzelterek esastan reddine karar verilmiştir.

3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 06.04.2021 tarihli ve 2020/4422 Esas, 2021/2762 Karar sayılı kararı ile özetle sanığın olay günü evde soyunduktan sonra annesi şikayetçiye yönelik herhangi bir fiziksel teması olmaksızın kendi cinsel organını tutarak "Hadi gel yatağa" şeklinde söylemde bulunmaktan ibaret eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilerek ilk derece mahkemesince karar verilmesi gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli ve 2021/182 Esas, 2021/443 Karar sayılı kararı ile sanığın, cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (a) ve (e) bentleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

4. İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli ve 2021/182 Esas, 2021/443 Karar sayılı kararı ile sanığın, cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (a) ve (e) bentleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Özetle sanığın olay anında uyuşturucu madde tesiri altında kendini bilmez halde olduğuna, karşısındaki kişinin annesi olduğunu ayırt edemez halde olduğuna, suç işleme kastının bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece ''Sanığın anne ve babası ile aynı binada altlı üstlü oturduğu, eşinden boşandığı, yalnız yaşadığı, uyuşturucu madde bağımlısı olduğu sabıkasında uyuşturucu madde kullanmak suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının bulunduğu, uyuşturucu kullandığı sırada kaldığı alt katın yanmasına neden olduğu bu nedenle üst katta annesi ve babası ile birlikte ikamet etmeye devam ettiği, 12.09.2019 tarihinden yaklaşık 15 gün önce gündüz saatlerinde sanığın evde uyuşturucu madde kullandığı, aldığı uyuşturucu maddenin etkisiyle üzerindeki pantolonu çıkartıp sıyırarak annesi olan mağdura fiziksel teması olmaksızın kendi cinsel organını tutarak, soyunarak, yatağa gel dediği, bu sırada evde olan ve sanığın bu halini gören babası tanık M. G.'ün kolluğa vermek amacıyla olayın başında sanığın fotoğrafını çektiği, araya girerek sanığın eylemine devam etmesini engellediği, sanığın

mahkememizin kesinleşen kararındaki diğer eylemleri gerçekleştirmesi üzerine mağdur ... tanığın karakola gidip şikayetçi oldukları, sanığın annesine karşı cinsel taciz suçunu işlediği'' şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli ve 2021/182 Esas, 2021/443 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.