muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11574, Karar No: 2013/15669, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11574 E.  ,  2013/15669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın yargı yolu yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava konusu taşınmazın imar planında ilköğretim okul yeri olarak ayrıldığı ve mahkemece yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporuna göre, 353 ada 1923 nolu parselin A harfi ile gösterilen 3.85 metrekarelik ve B harfi ile gösterilen 348.68 metrekarelik kısmının Fehmi Başoğlu İlköğretim okulunun bahçesi olarak kullanıldığı, D harfi ile gösterilen 393.48 metrekarelik kısmın fiilen yol olarak kullanıldığı, C harfi ile gösterilen 43.86 metrekarelik kısmın ise Köyceğiz 1/1000 ölçekli uygulama imar planında 30L-3a paftasına göre imar yoluna isabet ettiğinden terki gereken alan olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre dava konusu 353 ada 1923 parselin tamamının imar planında okul alanı olup olmadığı araştırılarak, taşınmazın tamamının okul alanı olarak ayrıldığının tespit edilmesi ve bilirkişi raporuna göre A ve B harfi ile gösterilen kısımların okul bahçesi olarak kullanılmaya başlandığı ve fiilen el atıldığı da anlaşılması durumunda taşınmazın tamamının bedeline, tamamı imar planında okul alanında kalmıyorsa okul alanında kalan kısmın bedeline hükmedilmesi gerekirken, davalı idare tarafından davacıların taşınmazına kamulaştırmasız el atıldığından bahisle uğranılan zararın tazminine ilişkin davalara bakmakla görevli yargı mercinin idari yargı olduğu gerekçesiyle yargı yolu yönünden reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14707, Karar No: 2018/3912, Tarih: 04.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/14707 E.  ,  2018/3912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen "bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmüne göre, duruşma davetiyesi tebligatının doğrudan sanığın mernis adresine yapılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13496, Karar No: 2019/330, Tarih: 09.01.2019

**5. Ceza Dairesi         2018/13496 E.  ,  2019/330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesi ile aynı Kanunun geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2013/546 esas, 2015/63 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 24/05/2015 tarihli ve 2015/272 esas, 2015/244 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığı üzerine, Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 17/06/2015 tarihli ve 2015/680 Değişik iş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar. (2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar. (3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir. (4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanunun geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir. (2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan

sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez. (3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 26/11/2018 gün ve 94660652-105-34-14637-2018-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17/06/2015 tarihli ve 2015/680 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 09/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4179, Karar No: 2013/44780, Tarih: 09.12.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/4179 E.  ,  2013/44780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşmeye dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) ...'nin ve ...'nin 02.08.2009 tarihli ilçe emniyet müdürlüğünce alınan beyanlarında sanık ...'nin elinde bulunan bıçağı mağdura sallaması üzerine mağdurun bıçağı tutarak sanığın elinden almak istediği esnada parmak uçlarından yaralandığını söylemeleri, bu beyanı destekleyen doktor raporunda mağdurun sol el 3.,4., ve 5. parmaklarında kesi bulunduğuna ilişkin tespitin bulunmasıda dikkate alınarak sanık ...'nin eylemi 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e maddeleri kapsamında kasten yaralama suçu kapsamında kalmasına rağmen mahkemece eylemin taksirle yaralama suçu olarak kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabüle görede,

2) Mahkemece sanık ...'nin ...'ye yönelik eylemin taksirle yaralama suçu kapsamında değerlendirilmesine rağmen kasıtlı suçun işlenmesi halinde bu suçta kullanılan suç eşyasının TCK'nin 54/1 maddesi uyarınca müsaderesine karar verilebileceği gözetilmeden adli emanetin 2009/376 sırasında kayıtlı bir adet bıçağın sahibi ...'ye iadesi yerine yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

3) Tarafsız görgü tanığı bulunmayan olayda ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespit edilememesine göre, şüpheli kalan bu halden sanığın istifade ettirilerek hakkında TCK'nin 29. maddesinin haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş,o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13752, Karar No: 2019/14104, Tarih: 03.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/13752 E.  ,  2019/14104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazeretleri olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 03.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4747, Karar No: 2019/4856, Tarih: 21.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/4747 E.  ,  2019/4856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre tabi olduğu, 5237 sayılı Kanun‘un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2006 takvim yılı ile ilgili olarak en aleyhe kabulle 31.12.2006 olan suç tarihinden, 2007 takvim yılı ile ilgili olarak ise hisse devrinin yapıldığı ve bu nedenle suç tarihi olarak kabul edilmesi gereken 06.03.2007 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.05.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8881, Karar No: 2015/6674, Tarih: 30.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8881 E.  ,  2015/6674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 2. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının MERNİS adresinin “....” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının "..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre öğretmen olan kısıtlı adayının ...'ye atandığı ve gerekçeli kararın tebliğe çıkarıldığı tebliğ mazbatasına göre de “...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2633, Karar No: 2023/6369, Tarih: 20.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2633 E.  ,  2023/6369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/970 E., 2022/1861 K.

DAVACI- DAVALI : ... vekili Avukat ...

DAVALI- DAVACI : ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : ...

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/593 E., 2019/702 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı açılan boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davaların kabulüne, tarafların boşanmalarına ve ferilerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı erkek vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; kadının, sorumluluklarını yerine getirmediğini, çalışmadığı halde yemek yapmadığını, gün içinde evinde kalmayıp ailesinin yanına gittiğini, bu nedenle yemek yapmasının da mümkün olmadığını, ben sana yemek yapmaya mecbur değilim dediğini, babasının evine gittiği bir gün arayarak eve gelmesini istediği için kavga çıkarttığını, devamında babasın evi basarcasına gelerek davacı- davalıya "adam mısın, şerefsiz, pezevenk, senin gelmişini geçmişini" demek suretiyle küfür ve hakaretler ettiğini, vurmaya çalıştığını ailesini istemediğini altlı üstlü oturmalarına rağmen evlerine gelip gitmelerini kabul etmediğini, mahremiyeti yok saydığını, dul olduğunu söyleyerek aşağıladığını, "köpek, aptal, gerizekalı" diyerek hakaret ettiğini, aşırı kıskanç olması nedeniyle bunalttığını, asılsız ithamlarda bulunduğunu, eve kimsenin gelmesini istemediğini, takıntılı bir temizlik anlayışı olduğunu, eve gelen misafirin giydiği terliği çöpe attığını, oturdukları dairenin erkeğin babasına ait olduğunu, bu evin kendi üzerine yapılmasını istediğini, aksi takdirde boşanacağını söyleyerek tehdit ettiğini, düşük tehlikesine rağmen ağır işler yaptığını, babasına ve annesine hakaret ve tehditlerde bulunduklarını, kadının babasının erkeğin babasına tokat attığını iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulüne tarafların boşanmalarına, erkek yararına 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin psikolojik sorunları olduğunu sakladığını, evlendikten sonra davranışlarının değiştiğini, kıskançlık görünümlü davranışlar içerisine girdiğini, sokağa çıkmasına razı olmadığını ancak haftada bir gün gidebildiği ve genellikle erkekle gittiği ailesine gitmemesini söyleyerek baskı kurduğunu, bir kaç defa darp ettiğini, bu süreçte tedavi olmayı reddettiğini, ilk eşiyle kıyaslayıp senden daha iyiydi dediğini, hamilelik dönemindeki muayene ve kontrollere davalının ailesinin maddî destek sağladığını, bu çocuk benden değil, istemiyorum diyerek 13.11.2015 tarihinde darp ettiğini, evden tek başına ve zor şartlarda kaçarak ayrıldığı için hiç bir eşyasını ve ziynet eşyalarını alamadığını, eşyalarını almak için gittiğinde erkek ve ailesi tarafından kapı kilidi değiştirildiğini, Bakırköy 8. Aile Mahkemesi tarafından verilen 04.02.2016 tarihli karara istinaden eşyaların teslim alındığını, sadece çeyiz eşyalarının teslim edildiğini, evde bulunan ziynet eşyalarının iade edilmediğini, ortak çocuğu kabul etmeyerek onu aldırmak istediğini ileri sürerek 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi uyarınca asıl davanın reddine, kadının davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 10.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata, erkek tarafından el koyulan 52 çeyrek altın, 4 yarım altın, 5 adet burma bilezik, 6 adet hediyelik bilezik, 1 adet künye ile 1 adet takı setinin aynen iade edilmesine ya da fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000,00 TL bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin dengesiz davranışlar sergilediği, eşini darp ettiği, eşi üzerinde baskı uygulayarak evden tek başına çıkmasına izin vermediği, 13.11.2015 tarihinde hamileyken evden ayrılmasından sonra eşine ve çocuğuna maddî-manevî destekte bulunmadığı, kadını beğenmediğini söylediği, boyu ve kilosuyla aşağıladığı, hakaret ettiği, kadının evden ayrılmasından sonra konutun kilidini değiştirdiği, kadının ise hemen hemen her gün babası tarafından sabah saatlerinde evden alınıp geç vakitte getirildiği veya akşam iş çıkışı eşi tarafından babasının evinden alınıp birlikte müşterek konuta gelindiği, gündüzleri evde durmadığı, yemek yapmadığı, her gün ailesine giderek yemek yapmamasının sürekli tartışmalara sebebiyet verdiği, erkeğin anne ve babasını müşterek konutta istemediği, eşini köpek, şerefsiz gibi sözlerle aşağıladığı, hakaret ettiği, aşırı kıskanç tavırlarıyla baskı kurduğu, onu bunalttığı, ailesinin, erkek ve ailesine yönelik hakaret ve küfürleri karşısında sessiz kaldığı; boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin ağır kusurlu olduğu; ziynetlere ilişkin olarak verdikleri, birbirini doğrulayan ifadelerine itibar edilmiş, olayların gelişme biçimi, evlilik boyunca davalı-karşı davacının üzerinde ziynetlerin hiç olmaması, davalı- davacının bir tartışma akabinde konuttan ayrılması ve baba evine geldiğinde yanında hiçbir ziynetinin bulunmadığının ifade edilmesi, hayatın olağan akışı içerisinde değerlendirildiğinde, davalı- davacının ziynetlerinin davacı- davalıda olduğu ve iade edilmediği kanaatine varılmış gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince davaların kabulüne, tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, çocuk ile baba arasında yaşa göre kademeli olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasına, kadın yararına aylık 350,00 TL tedbir ve aylık 300,00 TL yoksulluk nafakasına, çocuk yararına aylık 300,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına 10.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminata; ziynet alacağı talebinin kısmen kabulü ile 8.745,00 TL değerindeki 36 adet çeyrek altın, 971,72 TL değerindeki iki adet yarım altın, 19. 997,00 TL değerindeki 11 adet toplam 147 gram 22 ayar bilezik, 608,153 TL değerindeki 14 ayar, 7 gramlık bileklik, 3.388,00 TL değerindeki, 14 ayar 39 gram set takımının aynen iade edilmesine, olmadığı takdirde toplam bedeli olarak tespit edilen 33.709,00 TL nin tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri