muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/39859, Karar No: 2016/5073, Tarih: 02.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/39859 E.  ,  2016/5073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı ... Belediyesinde su deposu bekçisi olarak çalışmaya başladığını daha sonra alt işveren şirketlere devredilerek Belediyenin emir ve talimatı altında çalışmaya devam ettiğini, yapılan işin asıl iş olup mevsimlik veya geçici işlerden olmadığı gibi süreye bağlı bir iş de olmadığını iş akdinin 30/03/2014 seçimlerinden sonra sona sözlü olarak sona erdirildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, davacının asıl işverene işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Belediyesi vekili, davacının 17/02/2010 tarihinde mevsimlik işçi olarak Belediyede işe başlayıp 5 ay 29 gün süreyle Belediyede çalıştığını 16/08/2010 tarihinde hizmet süresinin sona erdiğini, muvazaa iddiasının yerinde olmadığını davacının diğer davalı şirket işçisi olduğunu ve özlük haklarından şirketin sorumlu olduğunu, 30/03/2014 tarihinden itibaren 6360 sayılı yasa kapsamında su ve kanalizasyon ile ilgili yapılan iş ve işlemlerin yasa gereği idarenin sorumluluk alanından çıktığını, .... ye devredildiğini, davacının belirli süreli sözleşme ile çalıştığını ve sözleşmesinin de 30/03/2014 te sona erdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı şirket davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davacı işçinin davalılardan ... su ve kanalizasyon işleri idaresindeki su depolarında çalıştığı, işe giriş tarihinden itibaren bu çalışmasının kesintisiz olduğu, son olarak davalılardan ..... tarafından sigorta primlerinin .... ya yatırıldığı, aralarında bağımlılık unsuru oluşan ve güvendiği davalı belediyeye hizmet sunduğu, davacı işçinin baştan beri davalı ... tarafından kendisine gösterilen işyerinde davalı belediyenin sağladığı imkanlar dahilinde görev ve işini yerine getirdiği, ihale kapsamında sigorta primi yatıran bordro düzenleyen şirketin ise kendi organizasyonunun bulunmayıp gerekli bütün donanım ve organizasyonun davalı ... tarafından gerçekleştirildiği, davacı ile davalılardan ..... ünvanlı işyerinin gerçek anlamda işveren sıfatı taşımayıp iki davalı arasında işçi temimine yönelik bir ilişkinin söz konusu olduğu, geçerli bir alt işveren üst işveren ilişkisinin mevcut olmadığı, davacının yaptığı işin niteliği ve çalışmaya başladığı tarih ile hizmetini devam ettirdiği süre göz önünde bulundurulduğunda davacının belirsiz süreli sözleşme ile davalı Belediyede çalıştığı, taraflar arasındaki alt işveren üst işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunun kabulünün gerektiği, iş akdinin geçerli yada haklı nedenle fesih edildiğinin ispat edilemediği, bu konuda bir yazılı belgenin sunulamadığı, her ne kadar davalı ... Belediyesi vekilince 6360 sayılı Yasa gereğince su ve kanalizasyon işlerinde yetkilerinin kalmadığı bu nedenle davanın öncelikle husumet yönünden reddi savunulmuş ise de davacının davalı işyerinde başka bir bölümde istihdam edilebileceği, feshin son çare olması kuralına riayet edilmediği, feshin son çare olduğuna ilişkin davalılarca herhangi bir delil de sunulmadığı hususları birlikte değerlendirilerek feshin geçersizliğinin tespitine, davacı işçinin .... Belediyesindeki işine iadesine ve her iki davalının mali haklar yönünden müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının tespitine dair hüküm kurulmuştur.

Somut olayda davacının hizmet dökümü incelendiğinde davacının 2010 ve 2011 yıllarında Belediye ile geçici ve vizeli işçi olduğuna dair Belediye Meclisi Kararı alınmaksızın fiilen su deposu bekçisi olarak 5 ay 29 günlük belirli sürelerle 17/02/2010-16/08/2010, 01/02/2011-16/06/2011 davalı belediyede çalıştırılmış daha sonra ise aynı görevi ihale ile iş alan şirketler nezdinde 02.04.2014 tarihine kadar kesintisiz sürdürmüştür. Hizmet Dökümünde yer alan işverenlerin Belediyeden temizlik, büro hizmetleri, su kanalizasyon şebeke tamir bakım işleri gibi işler aldıkları ve davacının değişen bu alt işverenler nezdine su deposu bekçiliği işini yaptığı anlaşılmıştır. Mahkemenin tespitine ek olarak bu hususlar da nazara alındığında davalı ... ile şirketler arasındaki sözleşmelerin muvazaalı olduğu tespiti yerindedir.

6360 sayılı Yasayla davacının iş yaptığı birimin ... Belediyesi'ne devredildiği, 6360 sayılı yasanın geçici 8 ve 9. maddelerinde; (8) Bu Kanunla büyükşehir ilçe belediyesi olan belediyelerce yürütülen su, kanalizasyon, katı atık depolama ve bertaraf, ulaşım, her çeşit yolcu ve yük terminalleri, toptancı halleri, mezbaha, mezarlık ve itfaiye hizmetlerine ilişkin olmak üzere personel, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ve bu hizmetlerin yerine getirilmesine yönelik yatırım, alacak ve borçları, komisyonca ilgisine göre büyükşehir belediyesi ile ilgili bağlı kuruluş arasında paylaştırılır. (9) Bu Kanuna göre belediye ve bağlı kuruluşlara devredilen personelden norm kadro ve ihtiyaç fazlası olanlar, ilgili belediye ve bağlı kuruluş tarafından en geç üç ay içinde valiliğe bildirilir, düzenlemesinin mevcut olduğu ve Su Kanalizasyon İşlerinin ....' ye devredildiği tespit edilmiştir.

Bu nedenle davanın (...) ... Su ve Kanalizasyon İdaresi Başkanlığına yöneltilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ...'ye iadesine, 02.03.2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15496, Karar No: 2013/2021, Tarih: 28.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/15496 E.  ,  2013/2021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bolu Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.04.2012

Taraflar arasındaki boşanma ve eşya alacağı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; lehine hükmolunan manevi tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarları, maddi tazminat, ziynetler ve hüküm altına alınan eşyaların bedelleri yönünden; davalı (koca) tarafından da, kusur belirlemesi, davacı yararına hükmolunan manevi tazminat ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki, yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre; davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının eşinden gördüğü fiziki şiddet ve kovulması üzerine ortak konuttan ayrıldığı, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu olay üzerine yanlarına sığındığı akrabaları; geldiğinde davacının üzerinde takıları bulunmadığı gibi, çantası, poşeti ve herhangi bir bavulunun dahi olmadığını ifade etmişlerdir. Böyle bir durumda; ziynet eşyalarını evden ayrılırken beraberinde götürdüğü kabul edilemez.O halde, dava dilekçesiyle talep edilen dört adet burma, yedi adet düz bilezik, bir adet gerdanlık seti, bir adet saat, kolye ve on dokuz adet küçük (çeyrek) altın yönünden isteğin kabulü gerekirken, reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı, kendisine ait ev eşyalarının ve şahsi eşyaların aynen iadesini, bunun mümkün olmaması halinde bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; mahkemece, davalının "aynen iadeye hazır olduğunu bildirdiği" gerekçesiyle, eşyaların değerleri tespit ettirilmeden, "aynen teslimine" karar verilmekle yetinilmiştir. Aynen iade, olmadığı takdirde bedel istenmesine yasal bir engel bulunmadığına ve bu konuda borçlunun bir seçim hakkı bulunmadığına göre; istek gibi, aynıyla iadenin mümkün olmaması halinde bedel talebini de karşılayacak şekilde hüküm tesis edilmesi gerekir. İcra İflas Kanununun 24. maddesinin 4949 sayılı Kanunla değişik (4.) fıkrasındaki düzenleme istek çerçevesinde hüküm kurulmasına engel değildir. Bu husus gözetilmeden sadece aynen teslime karar verilmekle yetinilmesi doğru bulunmamıştır.

4-Davacı, dava dilekçesinde "davalıdan gördüğü fiziki şiddet neticesinde, atlatmış olduğu epilepsi hastalığından dolayı yeniden tedavi olmak ve tedavisi nedeniyle masraf yapmak zorunda kaldığını, yine gördüğü şiddet nedeniyle bebeğini düşürdüğünü , bu sebeple de masrafları olduğunu, uğradığı bu maddi kayıplar ve sair maddi kayıpları nedeniyle davalıdan yasal faiziyle birlikte 15.000 Tl. maddi tazminat" talep etmiş, mahkemece bu istek boşanmanın fer'i (eki) niteliğinde kabul edilmemiş; harcı yatırılan bu istekle ilgili "ispata yönelik herhangi bir belge sunulmadığı" gerekçesiyle ret kararı verilmiştir. Davacı maddi kayıplarını saydıktan sonra "bu ve sair maddi kayıplar..." karşılığı tazminat istediğine göre; maddi tazminat isteği; hem Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında "mevcut menfaatlerin kaybı" sebebine, hem de davalının haksız fiillerinin yol açtığı iddia edilen tedavi masraflarının karşılanması sebebine dayanmaktadır. Böyle bir durumda talep edilen tazminat miktarının, ne kadarlık bölümünün "mevcut menfaatlerin kaybı" karşılığı olduğu, ne kadarlık bölümünün de "tedavi giderleri" karşılığı olduğunun davacıya açıklattırılması, uyuşmazlığın çözümü bakımından zorunludur. Öyleyse, davacıdan bu konuda açıklama istenmesi ve açıklaması esas alınarak sonuca gidilmesi gerekir. Bu husus nazara alınmadan isteğin tamamen reddedilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.), (3.) ve (4.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.28.01.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/11181, Karar No: 2020/7002, Tarih: 01.07.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/11181 E.  ,  2020/7002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından, 5237 sayılı TCK'nun 116/2-4, 31/2 maddesine uyan suçların gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, mahkumiyet kararının verildiği 12/01/2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna ilişkin kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

1- Suça sürüklenen çocuğun kovuşturma aşamasında savunması alınmadan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 147, 191, 193 maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/04/2018 tarihli, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı ilamı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/11/2018 tarihli, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı ilamı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın, hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mahkumiyetine karar verilmesinin savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan İzmir Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan suça sürüklenen çocuğun, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40381, Karar No: 2017/3406, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40381 E.  ,  2017/3406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9595, Karar No: 2021/8656, Tarih: 07.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/9595 E.  ,  2021/8656 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan zorunlu vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... ile babası olan katılan ...’ün sanığın kredi borcu nedeniyle katılanın maaşından kesinti yapılması nedeniyle tartışma çıktığı, ceza ehliyeti bulunmadığı dosya kapsamındaki raporla tespit edilen katılanın sanığa bıçak çekerek üzerine yürümesi sonucu bıçağı babasının elinden almak istediği sırada katılanın avuç içinden 1 cm yüzeyel kesi olacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda,

Yapılan yargılama sonunda, sanığın meşru savunma sınırları çerçevesinde hareket ettiği mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan zorunku vekilinin, herhangi bir hukuki nedene dayanmayan temyiz itirazının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23022, Karar No: 2012/21825, Tarih: 11.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/23022 E.  ,  2012/21825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 26.10.2010 tarihli ve 2010/84 sayılı kararı gereğince ... Genel Sekreterliğinde yapılan işlerin "İş Kolları Tüzüğünün 15 sıra numaralı "İnşaat İşkoluna" girdiğine ilişkin tespit kararının iptali ile anılan işyerinde fiilen büro işlerinde çalışanların 17 sıra numaralı "Ticaret, Büro, Eğitim ve Güzel Sanatlar İşkoluna", diğer işlerin ise 28 numaralı "Genel İşler" işkoluna girdiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Çalışma Bakanlığının 26/10/2010 tarihli ve 2010/84 sayılı kararı ile ... Genel Sekreterliğinin il ve ilçe işyerlerinin İş Kolları Tüzüğüne göre 15 sıra numaralı "İnşaat" iş koluna girdiğinin tespit edildiğini, il özel idarelerinin varoluş amacının başlı başına inşaat işi yapmak olmayıp, eğitim, kültür, sağlık, tarih ve kültürel mirasın korunması gibi amaçlarınında bulunduğunu, inşaat işlerinin, müşterek nitelikteki ihtiyaçlarının karşılanması için yapılan işlerden sadece biri olduğunu, il özel idaresi genel sekreterliğinin kanunla kendisine verilen görevleri memurlar ve büro işçileri eliyle yerine getirdiğini, il özel idaresinin inşaat işlerinin taşeron firmalar eliyle yapılmasının inşaat işinin asıl iş olmadığını gösterdiğini, kol ve beden gücüne dayanan inşaat işleri ile eğitim, sağlık gibi sosyal alandaki işlerin birbirinin yardımcısı ya da tamamlayıcısı olmadığından bu işlerin ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiğini, yapılan işin niteliğine göre bir işyeri için birden fazla işkolu belirlenebileceğini, il özel idaresinin inşaat işlerinin çoğunlukla müteahhitlere yaptırdığını, bu doğrultuda da Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 26/10/2010 tarih ve 2010/84 sayılı kararı gereğince ... Genel Sekreterliğinde yapılan işlerin “İş Kolları Tüzüğünün 15 sıra numaralı " İnşaat İşkoluna " girdiğine ilişkin tespit kararının iptali ile anılan işyerinde fiilen büro işlerinde çalışanların 17 sıra numaralı "Ticaret, Büro, Eğitim ve Güzel Sanatlar İşkoluna", diğer işlerin ise 28 numaralı "Genel İşler" işkoluna girdiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... İş Sendikası vekili; davalı Bakanlık tespitinin mevzuata uygun olduğunu, bir işyerindeki yardımcı işlerin asıl işin girdiği iş koluna girdiğini, işyerinde hangi üretim alanına daha fazla yatırım yapıldığı, hangi işin genel iş organizasyonu içinde ağrılık taşıdığı, işyerinde çalışan işçilerin çoğunluğunun hangi işlerde çalıştığı kriterleri dikkate alınarak işyerlerinin girdiği işkolunun tespitinde, yapılan yatırım oranı, genel iş organizasyonu içinde yapılan işlerin ağırlık oranları ve çalışan işçi sayısındaki ağırlık dikkate alınarak iş kolu tespitinin yapıldığını, 13/05/2005 tarihli ve 5286 sayılı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün Kaldırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile işyerleri öteden beri 15 sıra numaralı “İnşaat” işkolunda yer alan Köy Hizmetleri İl Müdürlüklerinin İl Özel İdarelerine devredildiğini ve bu değişikliğe paralel olarak da 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu'nun kabul edildiğini, yeni mevzuat karşısında il özel idarelerinin genel hizmet organizasyonu çerçevesinde yapılan işlerin ağırlık kısmını inşaat işkoluna giren işlerin oluşturduğunu, yapılan yatırım itibariyle de inşaat işkoluna giren işler için yapılan yatırımın genel toplam içinde en büyük paya sahip olduğunu, çalışan işçilerin % 97 sinin kendi işkollarında çalıştığını, davacıların iddialarının yerinde olmadığını ve iş kolu değişikliğinin hukuka uygun olduğunu, Yargıtay kararlarının da bu doğrultuda olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...-İş Sendikası vekili; davacı ... Genel Sekreterliğinin birden çok amacının ve müdürlüğünün bulunduğunu, davalı bakanlığın daha önce çeşitli il özel idareleriyle ilgili, bunların 17 sıra numaralı “Ticaret, Büro Eğitim ve Güzel Sanatlar” iş koluna girdiğine dair çok sayıda tespit kararı bulunduğunu, Köy Hizmetlerinin il özel idarelerine devrinden sonra idarelerde yapılan işlerle ilgili bir değişiklik olmadığını, ayrıca asıl iş yardımcı iş ayrımın işyeri bazında yapılması gerektiğini, bu nedenlerle ... Genel Sekreterliğine bağlı tüm işlerin 15 sıra no’lu "İnşaat" İşkoluna girdiğine dair Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 04/11/2010 tarihli ve 27749 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 26/10/2010 tarih ve 2010/84 sayılı işkolu tespit kararını iptaline, yapılan asıl işin müvekkili sendikanın kurulu bulunduğu 17 sıra numaralı "Ticaret, Büro Eğitim ve Güzel Sanatlar" işkolunda olduğunun tespitine karar verilmesini, mahkemenin aksi kanaatte olması halinde ise parçalı iş kolu tespiti yapılarak devirden önceki yapılan işlerin 17 sıra numaralı “Ticaret, Büro Eğitim ve Güzel Sanatlar” iş koluna girdiğinin belirlenmesi gerektiğini ifade ederek davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili; iş kolu tespitinin yerinde olduğunu, işyerinde çalıştırılan işçilerin büyük çoğunluğunun inşaat işlerinde çalıştırılmakta olduğunu, diğer işlerin ise inşaat işine yardımcı iş niteliği taşıdığını, köy hizmetleri teşkilatının bütün olarak il özel idarelerine devri neticesinde il özel idaresinin yapısının değiştiğini savunarak öncelikle birleşen dosyadan tefrik edilmesine ve zamanaşımı ile yetki yönünden ve esastan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Tez Kop-İş Sendikası vekili; aynı amaca hizmet için kurulan il özel idarelerinin teşkilat şemalarının ve görev tanımlarının birbiriyle aynı olduğunu, il özel idaresinde yapılan işlerin 15 sıra numaralı inşaat işkoluna girdiğine gerekçe olarak köy hizmetlerinin il özel idarelerine devrinin gösterildiğini, ancak devir sonrası Yargıtay kararlarında il özel idarelerinde yapılan işlerin “büro” işkoluna girdiğinin veya parçalı iş kolu tespiti yapılması gerektiğinin belirtildiğini, il özel idarelerinde ağırlıklı olarak inşaat işinin yapıldığını 5302 sayılı Kanun karşısında söylenemeyeceğini, kol ve beden gücüne dayanan inşaat işleri ile eğitim, kültür, sağlık hizmetlerinin birbirinin yardımcısı ya da tamamlayıcısı olmasının mümkün olmadığını, bunların ayrı değerlendirilmesi gerektiğini, Yargıtay kararlarının da bu doğrultuda olduğunu, bu nedenlerle davalı Bakanlık iş kolu tespit kararlarının iptali ile il özel idarelerinde yer alan birimler, birimlerde yapılan işler ve Yargıtay'ın vermiş olduğu kararlar da göz önüne alınarak, il özel idarelerinde, birimlerine göre parçalı işkolu tespit kararlarının verilmesi gerektiğini ifade etmiştir.

Diğer davalılar ise davaya cevap vermemişlerdir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlara, bilirkişi raporunun çoğunluk görüşüne dayanılarak, Ordu İl Özel İdaresi’nin Merkez ve İlçe Özel İdareler Müdürlükleri şeklinde 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinde düzenlenen İşyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütün olduğu ve bu bütünlük içinde tek bir iş yeri olarak yapılandırıldığı, 13/05/2005 tarihli ve 5286 sayılı Kanun uyarınca kaldırılan Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün mülkiyetinin hazineye ait olupda Maliye Bakanlığınca bu Genel Müdürlüğe tahsis edilen taşınmazlar hariç olmak üzere kendi il sınırları devraldığı Köy Hizmetleri taşra teşkilatına ait kadro ve pozisyonları, personeli, araç gerek ve taşınırları tüm varlıkları, tapuda bu Genel Müdürlük adına kayıtlı olan taşınmazları ve hizmet binaları itibariyle hem fiziken hem de fonksiyonel olarak yoğun bir şekilde yapısal olarak farklılaştığı, bu farklılaşmanın ise 15 numaralı inşaat iş koluna giren asıl iş yönünde gerçekleştiği ve daha önce çalışan il özel idaresi işçilerinin inşaat işinin bürokratik, yani büro işkolunda kalan işlerini yürüttükleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe ve Sonuç:

I-Kanuni Altyapı: