muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3843, Karar No: 2012/4021, Tarih: 22.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/3843 E.  ,  2012/4021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (a) fıkrasındaki Sürekli, süreli veya geçici bir kamu görevinin üstlenilmesinden; bu kapsamda, Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeliğinden veya Devlet, il, belediye, köy veya bunların denetim ve gözetimi altında bulunan kurum ve kuruluşlarca verilen, atamaya veya seçime tâbi bütün memuriyet ve hizmetlerde istihdam edilmekten hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yasaklanması gerektiği , (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafıinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "TCK'nun 53/1 .maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine "53/1.maddesinde belirtilen ve 53/3.maddesindeki kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3.maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3148, Karar No: 2016/19720, Tarih: 29.11.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/3148 E.  ,  2016/19720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine, beraate dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında verilen ek kararın incelenmesinde;

11/05/2015 günlü ek kararın sanık ...'ya tebliğine ilişkin mazbatadaki adresin sanığın savunması sırasında bildirdiği adrese tam olarak uygun olmadığı görüldüğünden, sanığın ek kararı temyizinin süresinde kabul edilerek yapılan incelemede:

Sanık hakkında tayin olunan cezanın karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükmün 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizinin mümkün olmadığı, bu nedenle temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından sanığın bu karara yönelik itirazının 1412 sayılı CMUK'un 315/2. maddesi gereğince reddi ve redde ilişkin ek kararın ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yaralama suçundan açılan kamu davasında suçu sabit olmadığından beraatine karar verilirken uygulama maddesi olan 5237 sayılı TCK'nin 223/2-e maddesinin gösterilmemesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edildiğinden, bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılanın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8767, Karar No: 2023/2895, Tarih: 08.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/8767 E.  ,  2023/2895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.02.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 51 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanığa ait 1838 ada 27 numaralı parseldeki binanın katılana ait 1838 ada 28 numaralı taşınmaza 3.45 metrekare tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Soruşturma aşamasında alınan teknik bilirkişi raporunda 1838 ada 27 numaralı parsel üzerinde bulunan ahşap iki katlı evin 3.45 metrekaresinin katılana ait 1838 ada 28 numaralı parsele tecavüz ettiği ahşap evin 40-50 yıllık olup ikinci katının yıkıldığı birinci katında tadilat yapıldığını bildirmiştir.

3. Mahkemece keşif yapılmış alınan teknik bilirkişi raporunda sanığa ait binanın katılana ait taşınmaza 3.45 metrekare tecavüzde bulunduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın katılana ait taşınmazın bir kısmını herhangi bir hakka dayanmadan işgal ettiği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşılmakla ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Mahkemece keşif yapılmış alınan teknik bilirkişi raporunda sanığa ait binanın katılana ait taşınmaza 3.45 metrekare tecavüzde bulunduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın katılana ait taşınmazın bir kısmını herhangi bir hakka dayanmadan işgal ettiği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşılmakla ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "... 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı Yasanın 53 üncü maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmolunamayacağının gözetilmemesi...." dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin altıncı fıkrasının çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27421, Karar No: 2013/48321, Tarih: 25.12.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/27421 E.  ,  2013/48321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Davanın reddi ve beraata dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1)Sanık Kazım Deniz hakkında yargılması devam eden dosyanın 24.02.2007 tarihli iddianamesinde, suç tarihinin 10.06.2006, dava konusunun köy tüzel kişiliğine ait 4668,50 m2 lik alana çit çekerek ahır yapmasına karşın eldeki dava dosyamızdaki iddianamede ise, sanıkların, devlet ormanı sınırları içinde kalan 65 no’lu bölmede 7.900 metrekarelik bir alanı usulsüz işgal ederek muhtelif bina ve eklentiler inşa ettikleri, ayrıca 5 adet dut ağacı, 15 adet üzüm ağacı, 20 adet kiraz ağacı ve 20 adet de ceviz ağacı dikemesine göre davalarda belirtilen yerlerin aynı olup olmadığı konusunda keşif yapılmadan ve yerin hukuki niteliği tespit edilmeden Sulh Hukuk Mahkemesinin sanık Kazım Deniz için açılan davada yapılan keşifi yeterli görülerek sanıklar hakkında eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabüle görede;

2)Sanıkların suça konu alanı uzun yıllardan beri kullandıklarını savunmalarında beyan etmelerine, Sulh Ceza Mahkemesince yapılan keşif sonucu orman bilirkişsince düzenlenen 24/06/2007 tarihli bilirkişi raporunda suça konu alanın orman arazisi olduğu ve sanıkların alan üzerine çeşitli meyve ağaçları dikmek, ev ve ahır yapmak sureti ile kullandıklarının belirtilmesine göre, sanıkların atılı suçtan cezalandırılmaları gerektiği halde, yazılı şekilde yerinde olmayan gerekçelerle beraatlerine kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35982, Karar No: 2017/7918, Tarih: 15.06.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/35982 E.  ,  2017/7918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir. Somut olayda; sanığın dilekçelerindeki sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri bu nedenle yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.06.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16307, Karar No: 2022/11735, Tarih: 15.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/16307 E.  ,  2022/11735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine karşı kanun yararına bozma yoluna gidilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 2.000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2- Sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelenmesinde ise;

Oluş ve dosya kapsamına göre, katılanın dairesinin giriş kapısının levye benzeri bir aletle zorlanıp açılarak evinde bulunun bir miktar para ve ziynet eşyalarının çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, katılanın evinde bulunun network mağazasına ait kırmızı renkli kutu üzerinden elde edilen parmak izinin sanığa ait olduğunun tespit edildiği, evde bulunan diğer eşyalar ve kapı üzerinden elde edilen çok sayıdaki vücut izinin ise izlerin veri tabanında karşılığının bulunmadığının uzmanlık raporuyla belirtildiği, apartmanın güvenlik kamera görüntüsünden herhangi bir sonuç alınamadığı, sanığın aşamalarda alınan ifadelerinde özetle, “ suçlamayı kabul etmediğini, 8 yıl kadar önce Network firmasında ... park AVM mağazasında 5 ay-... Ankamall AVM içerisindeki fabrika mağazasında 4 ay – son olarak ... Cepa AVM içerisinde bulunan fabrika mağazasında 7 ay kadar çalıştıktan sonra ayrıldığını, yaklaşık 3,5 yıldır Beymen Busines 365 AVM/Çankaya adresinde mağaza müdürü olarak çalıştığını, parmak izi çıktığı belirtilen kırmızı çantanın her iki mağazada da kullanılan bir çanta, müştekiyi de burada görünce şahsen tanıdığını, 365 Beymen mağazasının da müşterisi olduğunu çanta müşterilerimize hediye paketleri hazırlayıp veriyorduk, suça konu çantadaki parmak izim de bu şekilde çıkmış olabilir”

şeklinde beyanda bulunduğu, katılanın ise duruşma ifadesinde, “Ben Cepa AVM e hiç gitmedim, 365 AVM'ne gittim.. Network ve fabrika mağazalarından alışveriş yaptım, ancak bunlar 365 AVM dir, evdeki parmak izi tespit edilen kırmızı karton kutuları da nerden aldığımı hatırlamıyorum, ancak Cepa AVM'ye gitmedim.. 365 isimli AVM bana yakındır, 2-3 yıldır oraya gidiyorum” şeklinde beyanda bulunduğu, BEY Mağazacılık TİC.A.Ş.’nin yazısında sanık ...'in 20.11.2011 tarihinden bu tarafa firmada mağaza müdürü olarak görev yaptığı, müşteki Sokhrabın ise müşterisi olduğunu belirttikleri, sanık ile aynı mağazada çalışan tanık Yaşar ...’ın duruşmada alınan ifadesinde, “365 AVM içerisinde bulunan Beymen mağazasına çalışıyoruz, suç tarihi olan 10 Kasım da da yine mağazada birlikteydik, Pazartesi olduğu için mağaza müdürü olarak da bulunması zorunluydu” şeklinde beyanda bulunduğu dikkate alındığında, sanığın parmak izinin tespit edildiği kutunun ait olduğu markanın da bulunduğu bir alışveriş merkezinde yer alan yakın konumdaki ve aynı ticari gruba bağlı başka bir mağazada suç tarihinde mağaza müdürü olarak çalışmakta olduğu yönündeki savunmasının, tanık beyanı ve söz konusu mağaza yetkililerinin yazısının içeriği, bu yazının ekinde yer alan sigortalı işe giriş bildirgesi ve müştekinin de belirtilen mağazaların müşterisi olduğu yönünde ki kabulü ile doğrulandığının ve bu şekilde aynı AVM içerisinde olabilecek mağazalar arasında hayatın olağan akışı içerisinde günlük ticari alışkanlıklar ve ziyaretler nedeniyle sanığın parmak izinin çalıştığı kendi mağazasında veya arkadaşlarının çalıştığı bitişik diğer mağazalarda bahse konu poşet ve kutular üzerinde herhangi bir şekilde kalmış olabileceğinin anlaşılması karşısında, sanığın üzerlerine atılı suçu işlediğine ilişkin savunmasını aksine, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı, mahkumiyetine yeterli delil elde edilemediğinden üzerine atılı suçlardan beraati yerine, delillerin takdirine yanılgıya düşülerek yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.09.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7976, Karar No: 2024/10337, Tarih: 01.07.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7976 E.  ,  2024/10337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/472 E., 2024/582 K.

KARAR : Davacının istinaf başvurusunun esastan reddi, davalının istinaf

başvurusunun kabulü ile davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Emet Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2023/229 E., 2023/276 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 29.11.2021 tarihli kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 21.11.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesinin söz konusu kararının ortadan kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ortadan kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Eti Maden İşletmeleri Genel Müdürlüğünde muvazaalı hizmet alımı yoluyla iş alan görünüşte alt işveren şirketler bünyesinde cevherin paketlenmesi ve depolanması bölümünde işçi olarak çalıştığını, müvekkili tarafından yapılan işin davalı Kurumun asli ve sürekli işi olduğunu, eskiden işin tamamının kadrolu işçiler eliyle yapılmaktayken kadrolu personelin emeklilik gibi çeşitli nedenlerle azalması sonucu bu işçilerin yerine alt işveren şirketler vasıtasıyla işçi temini yoluna gidildiğini, personel eksikliğinin bu şekilde giderildiğini, davalı Kurumun dava konusu tahliye, taşıma, ayıklama, istifleme, bunkere cevher beslemesi sair işlerine ilişkin hizmet alımı gerçekleştirdiğini, bir bütün olan üretimin bir unsuru olarak değerlendirilen ihale konusu hizmetlerin özel sektör eliyle gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını, davalı Kurum ile alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaa nedeniyle geçersiz olduğunu, müvekkilinin başlangıçtan itibaren davalı Kurumun işçisi olduğunu ileri sürerek ilave tediye alacağı ile davalı Kurumun toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili Kurumun işçisi olmayıp değişen yüklenici firmalarda çalıştığını, müvekkili ile arasında işçi ve işveren ilişkisi bulunmadığını, yönetim ... doğrudan alt işverenlere ait olup Kurumun alt işveren işçileri üzerinde yönetim ... bulunduğundan söz edilemeyeceğini, müvekkili Kurumun ana faaliyet alanının bor ve türevi cevherlerin çıkarılıp üretilerek satışa hazır hâle getirilmesi olduğunu, esas işin sevk ve idaresinin kadrolu ve vasıflı işçileri tarafından yapıldığını, alt işveren eliyle yapılan işlerin, asıl işin üretim faaliyetlerini oluşturan kimyasal ve metalürjik süreçler kapsamında değil doğrudan üretimle ilişkisi olmayan yardımcı işler kapsamında olduğunu, davacının çalışmış olduğu hizmet alım işinin müvekkili Kurum tarafından baştan itibaren ihale yoluyla satın alınarak gördürüldüğünü, bu nedenle muvazaa iddialarının haksız olduğunu, davacının alt işveren işçisi olduğunu, ilave tediyeden yararlanamayacağını, toplu iş sözleşmelerinin asıl işveren işçileri için imzalandığını ve yürütüldüğünü, alt işveren toplu iş sözleşmesinin tarafı olmadığına göre onun işçilerinin sözleşmeden yararlanmasının mümkün olmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere davacının bir an için asıl işverenin işçisi sayılması gerektiği kabul edilse dahi sendika üyeliği bulunmayan işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanmasının 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu (6356 sayılı Kanun) gereği mümkün olmadığını, yine davacının çalışmış olduğu dönemlerde imzalanan tüm toplu iş sözleşmelerinde "bu sözleşmenin işçilere hak ve menfaat sağlayan hükümleri ise yalnız taraf sendikası üyesi işçilere uygulanır." ibaresinin yer aldığını, davacının talep etmiş olduğu tüm alacaklar hakkında zamanaşımı def'inde bulunduklarını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI