muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5636, Karar No: 2025/4730, Tarih: 21.05.2025

Katılan vekilinin temyiz sebepleri; çok tehlikeli işlerde ölen işçiyi çalıştıran sanığın kusur oranının daha fazla olduğuna, sanığa az ceza verildiğine, bilinçli taksirle cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında verilen cezanın paraya çevrilemeyeceğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanık ...'ın sahibi ve yöneticisi olduğu ...Elektirik Ltd. Şti'de çalışan ...'ün olay tarihinde firma görevlendirmesi sonucu gittiği ... adlı iş yerinde elektrik aksamında bir takım ameli işler yaptığı sırada elektrik akımına kapıldığı ve neticeten elektrik akımından kaynaklı ani solunum ve dolaşım durması sonucu öldüğü olayda, iş güvenliği uzmanlarından oluşturulan bilirkişilerce verilmiş birden ziyade raporların ortak noktası ile Sosyal Güvenlik Kurumu Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı'nın raporu birlikte değerlendirildiğinde firma sahibi sanığın ölen işçiye çalışma yerindeki gerilim değerlerine uygun izole eldiven verilmediği ya da eldivenin kullanılıp kullanılmadığı konusunda yeterli ve gerekli denetimin yapılmadığı, mesleki risklerin önlenmesi konusunda gerekli eğitim ve bilgi verilmesi dahil tedbirin alınmadığı, bu hususta gerekli organizasyonun yapılmadığı, bu haliyle olayda asli kusurlu olduğu ve dosya içeriğine göre öleni, çok tehlikeli iş sınıfında yer alan elektrik işi ile ilgili diploma ve mesleki eğitim belgesi bulunmamasına rağmen elektrik teknisyeni olarak çalıştıran sanık hakkında koşulları oluşması nedeniyle eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesinde "Taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezası uzun süreli de olsa; bu ceza, diğer koşulların varlığı halinde, birinci fıkranın (a) bendine göre adli para cezasına çevrilebilir. Ancak, bu hüküm, bilinçli taksir halinde uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında bilinçli taksirle ölüme sebebiyet veren sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Ankara 8. Batı Asliye Ceza Mahkemesinin 08.12.2015 tarihli hükmünün sadece sanık tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz olmadığından eleştirilmekle yetinilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanık müdafinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanık müdafinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Mahkemece bozma ilamı öncesi 08/12/2015 tarihli karar ile sanığın neticeten 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan kararın sanık müdafi tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17/11/2021 tarihli bozma ilamı ile sanığın kazanılmış hakkı saklı tutularak hükmün bozulduğu anlaşılmakla, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi dikkate alınarak, infazın 15.200 TL adli para cezası üzerinden yapılacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün (4) ve (5). fıkralarının çıkarılarak yerine, " 08/12/2015 tarihli hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi dikkate alınarak, sanık hakkındaki 15.200 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün infaz aşamasında gözetilmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle, hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10898, Karar No: 2015/14234, Tarih: 15.09.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/10898 E.  ,  2015/14234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/129101

MAHKEMESİ : Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2010/234 Esas, 2012/152 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihlerinde Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı Hukuk Müşaviri olarak görev yapan ve kurum adına para tahsil yetkisi bulunan sanığın yaptığı icra takipleri kapsamında, kuruma borçlu olan M.. K.., M.. Ö.., C.. K.., S.. M.. isimli şahıslardan elden ve şahsi banka hesabına yatırtmak suretiyle aldığı paraların bir kısmını kurum hesabına intikal ettirmeyip mal edindiği şeklinde gerçekleşen ve mahkemece de bu şekilde kabul edilen olayda, fiilin M.. K..'ın yapmış olduğu müracaat ve diğer borçluların beyanlarının alınması ve sanığa ait şahsi banka hesabının incelenmesi neticesinde saptandığı hususu da gözetildiğinde, zincirleme nitelikli zimmet suçunun tüm unsurlarını oluşturduğu gözetilmeden dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde görevi kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Suçu bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda birden fazla kez işlediği kabul edilen sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

Suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 15/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10967, Karar No: 2018/8744, Tarih: 05.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/10967 E.  ,  2018/8744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanıklar hakkında “2007-2008-2009-2010-2011-2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından mütalaa verilmesine rağmen dava açılmadığı anlaşıldığından bu suçlarla ilgili Cumhuriyet Başsavcılığınca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; sanık hakkında, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaanın “2007- 2008- 2009- 2010- 2011- 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin olduğu, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 03.12.2013 tarihli 2013/61527 esas sayılı iddianamesi ile, “2007-2008-2009-2010-2011-2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı; ancak sahte fatura kullanma suçundan yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçları birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, vergi incelemesine konu yapılmayıp, dava şartı olan "mütalaa" verilmeyen 2007-2008-2009-2010-2011-2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından açılan davanın düşmesine karar verilmesi gerekirken mahkûmiyet hükümleri kurulması,Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27778, Karar No: 2014/12758, Tarih: 21.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/27778 E.  ,  2014/12758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Iğdır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2008/278-2013/219

Taraflar arasındaki maddi zarar ve kazanç kaybı tazminatı davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan Iğdır İl Özel İdaresi ile 11.11.2005 yılında imzaladığı sözleşme ile Tarım İl Müdürlüğü'ne ait Bodur Kiraz ağacı projesi kpsamında 960 adet bodur kiraz ağacını 16.600 TL bedelle satın aldığını, proje kapsamında ilk yıl itibari ile verim alacağının vaadedildiğini ancak 2005, 2006,2007,2008 yıllarında halen verim alamadığını bu kapsamda ödediği bedel , mahrum kaldığı kar , bakım masrafları ile tarlanın eski hale getirilmesi nedeni ile zarar gördüğünü ileri sürerek ıslah ile 159.284,50 TL'nin davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı A..Tarım Ürünleri Ltd Şti yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulü ile, 2006,2007,2008 yılları için mahrukm kalınan kar olan 45.000 TL,masraflara ilikin 2005, 2006, 2007, 2008 yılları için 66042,00 TL, eski hale getirme için 6750 Tl ve fidan bedeli olarak ödenen 4980 TL nin davalılardan dava ve ıslah tarihlerinden yürütülecek faizi ile tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, bodur kiraz ağacı projesi kapsamında 2005 yılında dikilen 960 adet kiraz ağacından 2005, 2006,2007,2008 tarihlerinde beklenen verimin alınamaması nedeni ile uğranılan zararların tazmini istemine ilişkindir. Dava tarihinden sonra yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporlarında fidanlarda her hangi bir kusur veya ayıp olmadığı ancak, anaç- çeşit kombinasyonu üzerine dış faktörlerin yani ekolojik şartların etkisi nedeni ile beklenen verimin alınamamış olmasının mümkün olabileceği vurgulanmıştır. Dosya kapsamında ise Tarım İl Müdürlüğü Tam Bodur Kiraz Bahçesi Projesinde Gelir'e ilişkin düzenlemede, ağaçların ekonomik ömrünün 20 yıl olduğu, 3-20 yaş arası verim yaşı olduğu ve 4-7 yaş arası ağaçtan 12 kg verim alabileceği düzenlenmiştir. Bu durumda verim için öngörülen süre, proje başlangıcı itibari ile ilk üç yıl dolduktan sonra 2008 yılında başlamaktadır. Öyleyse davacı kabul ettiği proje kapsamında 2008 yılı öncesi mahrum kaldığı karı isteyemeyeceği gibi verim almak için yapılan fidan bedeli dahil masraflar ile henüz icra edilmemiş eski hale getirme için bedel talep olunamaz. Mahkemece 2008 yılı mahrum kalınan kar dışındaki alacak kalemleri için davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda brinci bendde açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazının reddine, ikinci bendde açıklanan nedenle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10633, Karar No: 2018/2636, Tarih: 12.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/10633 E.  ,  2018/2636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığa duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda yargılama yapılacağına ilişkin İİK'nın 349. maddesindeki açıklama yerine CMK'nın 195. maddesindeki açıklamayı içeren duruşma davetiyesi ile yetinilerek, sanığın yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6026, Karar No: 2018/1923, Tarih: 20.02.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/6026 E.  ,  2018/1923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin ikamet ettiği binanın damındaki kümesten, güvercin çalarken müşteki tarafından yakalandığı olayda, söz konusu kümeste kaç adet güvercin bulunduğu ve suç tarihi itibarıyla suça konu güvercinlerin piyasa değerinin ne kadar olduğu tespit edilerek; miktar olarak az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmeden eksik kovuşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin ikamet ettiği binanın damındaki kümesten, güvercin çalarken müşteki tarafından yakalandığı olayda, söz konusu kümeste kaç adet güvercin bulunduğu ve suç tarihi itibarıyla suça konu güvercinlerin piyasa değerinin ne kadar olduğu tespit edilerek; miktar olarak az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmeden eksik kovuşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuktan ele geçirilen bıçak hakkında inceleme yapması için görevlendirilen ve ve evrak teslim tutanağında ''Emniyet Müdürlüğü Bilirkişisi'' olduğu bildirilen bilirkişi ... tarafından düzenlenen 20.05.2014 tarihli raporda söz konusu bıçağın ''Bu hali ile 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesi kapsamında sayılan, taşınması ve bulundurulması yasak olan özel imal, sivri uçlu ve oluklu bıçaklardan olduğu belirtilmiş ise de, suça konu bıçağın 6136 sayılı Yasa'nın 4. maddesi kapsamındaki yasak bıçaklardan olup olmadığı hususunda birde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesi kapsamında yasak niteliği haiz bıçaklardan olup olmadığı hususunda rapor aldırıldıktan sonra suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun takdiri gerekirken, alanında uzman olup olmadığı dosya kapsamından tespit edilemeyen bilirkişinin yetersiz raporuna istinaden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinin ''Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.'' şeklinde düzenlendiği, suça sürüklenen çocuğun suç tarihinden önce kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetinin bulunmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçlarından verilen kısa süreli hapis cezalarının TCK'nın 50/3. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 50/1. maddesinde düzenlenen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiği gözetilmeden, ''suça sürüklenen çocuğun daha önce hapis cezasına mahkum edildiği dikkate alınarak, hükmedilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nIn 50. maddesindeki seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına'' şeklinde dosya kapsamıyla bağdaşmayan gerekçeyle ile anılan Kanun maddesinin uygulanmamasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.02.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3176, Karar No: 2021/5031, Tarih: 16.06.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/3176 E.  ,  2021/5031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocuğun Annesinin Soyadını Kullanmaya İzin

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı anne dava dilekçesinde; davalılardan ... ile kesinleşen kararla boşandıklarını, ortak çocuk 2015 doğum tarihli ...’nın velayetinin kendisine verildiğini, çocuğun kendisi ile yaşadığını ve maddi/manevi tüm ihtiyaçlarını kendisinin karşıladığını, davalı babanın çocukla ilgilenmediğini, çocukla görüşmediğini, çocuğun babasını tanımadığını, soyadlarının farklı olması sebebi ile resmi işlemlerde zorluklar yaşadığını, çocuğun okul hayatına başlayacağını ve bu durumun psikolojisini olumsuz etkileyeceğini iddia ederek, ortak çocuğun “...” olan soyadının kendi soyadı olan "..." olarak değiştirilmesini talep ve dava etmiş, ilk derece mahkemesi tarafından ise " müşterek çocuğun annesi ile aynı ortamda yaşaması, tarafların boşandıkları tarihten itibaren baba ile çocuk arasındaki şahsi ilişki de dikkate alınarak annenin soyadını almasının hayatını kolaylaştıracağı, çocuğun sosyal gelişimi, muhtemel eğitim hayatı göz önünde bulundurulduğunda haklı sebebin ve müşterek çocuğun velayeti kendisinde olan annesinin soyadını taşıma hususunda menfaatinin bulunduğu kanaatine" gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, bu karar üzerine davalı ... tarafından süresinde istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesi tarafından ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı anne tarafından temyiz edilmiştir.

Dava münhasıran velayet hakkına sahip davacı annenin ortak çocuğun soyadının kendi soyadı ile değiştirilmesine yöneliktir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; tarafların 11.07.2017 tarihinde kesinleşen kararla boşandıkları, boşanma kararı ile birlikte ortak çocuk 2015 doğum tarihli Zühre Anisa’nın velayetinin davacı anneye bırakıldığı, davacı annenin halen velayet hak ve sorumluluğuna sahip olduğu anlaşılmaktadır.

Çocuk ile ana arasında soybağı doğumla kurulur. Çocuk ile baba arasında soybağı, ana ile evlilik, tanıma veya hâkim hükmüyle kurulur. Soybağı ayrıca evlât edinme yoluyla da kurulur (TMK m. 282). Evlilik dışında doğan çocuk, ana ve babasının birbiriyle evlenmesi hâlinde kendiliğinden evlilik içinde doğan çocuklara ilişkin hükümlere tâbi olur (TMK m. 292). Çocuk, ana ve baba evli ise ailenin soyadını taşır. Ancak, ana önceki evliliğinden dolayı çifte soyadı taşıyorsa çocuk onun bekârlık soyadını taşır (TMK m. 321).