muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3323, Karar No: 2023/4009, Tarih: 11.04.2023

4857 sayılı İş Kanunu'nun mülga 77 inci ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4 ve 5 inci maddeleri işverenin yükümlülüklerini, 19 uncu madde de çalışanların yükümlülüklerini çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4 ve 5 inci maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümlerini işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirmek gerekmektedir. Bu sebeple mevzuatta yer alan tenik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanununun 417/2 inci maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının açıklanmasında fayda vardır.

4857 sayılı Kanun'un 2 inci maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2 inci maddesinin 7 inci fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7 nci maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2 nci maddesinin 6 ncı fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı Kanun'un 2 inci maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı Soma Kömür İşletmeleri A.Ş.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56 ncı maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23/06/2004, 13/291-370)

... ili Soma ilçesinde bulunan Eynez yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda Soma maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Bunlar yanında 6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Bunlar yanında 6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, ölenin olayda kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz edenin sıfatına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre kararda sair yönlerden bir yanlışlık yok ise de, davalı ... Genel Müdürlüğü’nün ünvanının İlk Derece Mahkemesi gerekçeli karar başlığında eksik gösterilmesi isabetsiz olduğu gibi davalı Soma Kömür İşletmeleri A.Ş.'nin iki kez gösterilmesi de doğru değildir. Yine İlk Derece Mahkemesi'nce karar ve ilam harcı ile ilgili hüküm kurulurken aşamalarda davacılar tarafından yatırılan peşin harç ve ıslah harcı dikkate alınmadığı için davalılar aleyhine fazla harç yüklenmesi de isabetsizdir.

Ne var ki bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1.Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının;

a.Gerekçeli karar başlığında yer alan "2-... -0879003090400013" rakam ve sözcüklerinin silinerek yerine geçmek üzere "2-... Genel Müdürlüğü" rakam ve sözcüklerinin yazılması,

b.Gerekçeli karar başlığında yer alan "Davalı : 3- ... - Levent Mahallesi Karanfil Sokak 12/2 ... Beşiktaş Beşiktaş/ ..." rakam ve sözcüklerinin silinerek karar başlığından çıkarılması,

c.Hüküm fıkrasının karar ve ilam harcına ilişkin 5 numaralı bendinin tamamen silinerek yerine geçmek üzere "5-Hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanan ve alınması gerekli 10.929,6‬0 TL karar ve ilam harcından aşamalarda davacılar tarafından yatırılan 925,61 TL peşin harç ile 689,00 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 1.614,61 TL harcın mahsubu ile bakiye 9.314,99 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile hazineye irat kaydına," rakam ve sözcüklerinin yazılması,

d.Hüküm fıkrasının davacılar tarafından yatırılan harçlara ilişkin 7 numaralı bendinin tamamen silinerek yerine geçmek üzere "7-Davacılar tarafından peşin harç ve ıslah harcı olmak üzere yatırılan toplam 1.614,61 TL harç ile dava açılırken yatırılan 35,90 TL başvurma harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine," rakam ve sözcüklerinin yazılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2441, Karar No: 2016/2473, Tarih: 31.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2016/2441 E.  ,  2016/2473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Katılan .. ..'nun 09.04.2014 tarihli oturumda da tekrar ettiği 04.11.2013 tarihli .... Savcılığındaki anlatımında özetle: “...suç tarihinde ben ve hakkında şikayette bulunduğum .. .. ve .. .. ile birlikte bağ evine gittik. Alkol aldığımız sırada .. .. bir arkadaşını çağırıp çağıramayacağını sordu, bizim de bu teklifi kabul etmemiz üzerine telefon açması üzerine yanımıza benim daha önce kendisinden 1000.-TL borç para almış olduğum ve kendisini 150.-TL karşılığında teyp satmış olduğum .. .. isimli şahıs geldi. .. .. isimli şahıs yanımıza geldikten sonra ben kendisiyle dışarıda görüştüm, bu görüşme sırasında satmış olduğum teybin arızalı olduğunu belirterek iade edeceğini ve karşılığında parasını iade edeceğini söyledi ve ben de bu teklifi kabul ettim. Şu hususu da belirtmek istiyorum ki, .. .. isimli şahıstan faiz karşılığı olmadan ödünç para almıştım ve aldığım bu parayı da vadesi gelmeden kendisine ödedim. Alkol aldığımız sırada .. .. isimli şahsın yanına giderek işim olduğunu söyleyip beni çarşıya kadar aracıyla bırakmasını istedim, ancak .. .. kendisinin götüremeyeceğini fakat aracını bana verebileceğini belirtmesi üzerine ben aracı alarak çarşı merkezine geldim. Almış olduğum araç ile sanayide bulunan tamirdeki aracımı kontrol etmek amacıyla gittim. İl merkezine doğru giderken telefon ile .. ..'i arayarak işimi hallettiğimi ve geri döneceğimi bu nedenle gelirken bir şey isteyip istemediklerini kendilerinden sordum. Bu görüşme sırasında kendilerinin de il merkezine geldiğini ve bir şeye ihtiyacı olmadığını belirttiler. Ben araçla seyir halinde iken ilimiz vakfı mahallesinde .. .. ile karşılaştım ve kendisine borcum olan 150.-TL'yi elden ödedim. Daha önceki telefon görüşmemizde bulunduğum mahallenin alt tarafındaki kahvede olduklarını söyleyen .. .. ve .. ..'ın yanına gittim. Arabayı kendisine teslim etmem üzerine Mehmet şoför koltuğuna geçti, ben sürücü tarafındaki ön koltuğuna, .. .. arka koltuğa oturdu. Araba ile seyir halinde iken tekrar alkol alma teklifinde bulundular. Araç ile seyir halinde iken bir anda .. .. nereden çıkardığını görmediğim bir bıçağı boğazıma dayayarak .. ..'tan almış olduğum 1000.-TL paraya karşılık 250.-TL daha faiz ödemem gerektiğini söyledi. Ben de haksız yere bu şekilde para talebinde bulunulması üzerine teklifi kabul etmeyerek vermeyeceğimi söylediğimde 'Bu parayı vereceksin, seni öldürürüm, keserim, senin ananı avradını sinkaf ederim, ananı sinkaf ederim, bu parayı vereceksin' dedikten sonra bıçakla boğazımı bir kaç kez kesti. Ben bu duruma engel olmak isteyerek bıçağı boğazımdan çekmeye çalışırken ayrıca elimden de yaralandım. Yaklaşık beş dakikalık süre zarfınca bıçağı benim boğazımda tutarak tehditlerine devam etti, bu süre içerisinde ben .. ..'e sürekli aracı durdurmasını söylememe ve ineceğimi belirtmeme karşın, .. .. durmadı. . ..'in bana karşı gerçekleştirilen tehdit içerikli sözleri ve ... elindeki bıçağı görmemesinin imkanı yoktur. Özellikle ...

. Ben bu duruma engel olmak isteyerek bıçağı boğazımdan çekmeye çalışırken ayrıca elimden de yaralandım. Yaklaşık beş dakikalık süre zarfınca bıçağı benim boğazımda tutarak tehditlerine devam etti, bu süre içerisinde ben .. ..'e sürekli aracı durdurmasını söylememe ve ineceğimi belirtmeme karşın, .. .. durmadı. . ..'in bana karşı gerçekleştirilen tehdit içerikli sözleri ve ... elindeki bıçağı görmemesinin imkanı yoktur. Özellikle .... Müdürlüğünün önünden geçerken kendisine aracı durdurmasını bir kaç kez söylememe rağmen durdurmadı ve polislerin müdahalesi sonucu aracı durdurmak zorunda kaldı. Anlattığım şekilde gerek bıçakla gerekse tehdit edici sözlerle benden 250.-TL para almak isteyen şüpheliler .. .. ve .. .. hakkında şikayetçiyim.” şeklinde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanık .. ..'in katılana yönelik yağma eylemine el ve iş birliği içerisinde katıldığı ve hükümlülüğüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kanıtların değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde beraat kararı verilmesi,

2-Yağma suçunun birden fazla kişi ile birlikte, silah kullanılarak işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık .. .. hakkında, 5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra (c) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun silahla, birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiği, mahkemece de bu şekilde kabul edildiği halde, sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 109. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra (b) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanık .. .. hakkında tekerrüre esas alınan ..... Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/25 Esas ve 2008/37 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilen hükümler bulunduğundan, bu hükümlerden hangi suçtan verilen mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alındığının açıkça belirtilmemesi,

5- TCK'nın 53.maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanıklar .. .. ve .. .. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14799, Karar No: 2023/22188, Tarih: 09.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/14799 E.  ,  2023/22188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/517 E., 2016/90 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında katılan ...'a yönelik hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, el yazılı dilekçesinde katılana hakaret ettiğinin sabit olduğuna, kararın katılan lehine bozulması gerektiğine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın sağlık merkezinde Acil Tıp Teknisyeni olarak görevli olduğu,sanığın eşine enjeksiyon yaptırmak amacıyla söz konusu sağlık merkezine gittiği, katılanı kastederek "Uzun saçlı ne olduğu belli olmayan, karıya benzeyen ermeni kılıklı erkek şahıs." dediği, böylece sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın sarf ettiği iddia olunan ifadelerin kişilerin şeref, onur ve saygınlığını rencide edici nitelikte olmadığı, söz konusu ifadelerin ağır eleştiri kapsamında olduğunun anlaşılması karşısında, yasal unsurları oluşmayan eylem nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32005, Karar No: 2013/15770, Tarih: 10.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32005 E.  ,  2013/15770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmün niteliğine göre, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede:

1- Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yaptıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, sadece içinde bulunulan fiziki çevrenin özelliklerine bakılmamalı, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler de göz önüne alınmalı; ayrıca, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşup oluşmadığının tespiti için, her somut olayda, hukuka uygunluk sebeplerinin bulunup bulunmadığı titizlikle araştırılmalıdır.