muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6691, Karar No: 2024/6828, Tarih: 13.06.2024

Madde de bahsedilen “ayni yardımlardan” amaç, sosyal veya kişisel bir ihtiyacın karşılanması yolunda yapılan yardım niteliğinde olmasıdır. Yardımın ayni veya parasal olarak yapılmasının bir önemi bulunmamaktadır. Somut biçimde belli edilmiş bir ihtiyaca yönelik yardımlar ayni yardım olarak kabul edilmeli ve prim hesabında dikkate alınmamalıdır. Bu anlamda, sosyal yardım adı altında ödenen “izin harçlığı, ... harçlığı ve öğrenim yardımı” anılan yasa hükmü kapsamında ayni yardım özelliğinde olması nedeniyle, sigortalının (ücret) gelirine dâhil değildir ve prime esas kazanca dahil edilmez. (10. H.D'sinin 2009/5052 E, 2011/4939 K sayılı kararı)

Görüldüğü gibi, anılan madde hükmünde hangi kazançların prim hesabına esas alınamayacağı sayma yöntemiyle belirlenmiş olup Türk pozitif hukukunda egemen olan kurala göre, ayrık hükümler genişletici değil, daraltıcı yoruma tabidirler ve anılan kural, 23.05.1960 tarihli 11/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulanmıştır. Bu kararda sigortalılara ödenen yemek paralarının ayni yardım niteliğinde bulunduğu sonucuna varılmış ve prime esas kazancın belirlenmesinde dikkate alınamayacağı görüşü benimsenmiştir.

İkramiye adı atındaki ödemeler yönünden ise; 11.07.1956 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6772 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi ile “… Belediyeler ve bunlara bağlı teşekküler, 3460 ve 3659 sayılı Kanunların şümulüne giren İktisadi Devlet Teşekkülleri ve diğer bilcümle kurum, banka, ortaklık ve müesseselerinde müstahdem olanlardan İş Kanunu'nun şümulüne giren veya girmeyen yerlerde çalışmakta olan ve İş Kanununun muaddel birinci maddesindeki tarife göre işçi vasfında olan kimselere, ücret sistemleri ne olursa olsun, her yıl için birer aylık istihkakları tutarında ilave tediye yapılır.” hükmü getirilmiş, anılan Kanun'un 4 üncü maddesinin 2 nci fıkrasında ise “… Bu tediyelerden çeşitli işçi sigortalarının icabettirdiği primler kesilmez ve bu paralar borç için haczedilemez.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Kanun gereğince, maddenin 2 nci fıkrasındaki istisnalara girmemesi koşuluyla hizmet akdi karşılığı elde edilen her türlü gelirden sigorta primi kesilmesi söz konusu olmaktadır.

506 sayılı Kanun'da ücretin tanımı yapılmamıştır. Fakat m.77/I-a’da sözü edilen “ücretler” kavramı içine asıl ücretle birlikte, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal ... ve genel tatil ücretleri gibi ücretlerinde girdiği kabul olunmaktadır. Bu ücretlerin sigortalıya fiilen ödenmesi şart olmayıp, onun adına o ay için tahakkuk ettirilmiş olması prime esas kazanca dâhil edilmesi için yeterlidir.

Asıl ücretin eki niteliğinde bulunan prim ve ikramiyeler, prime esas kazançlar olarak brüt tutarları üzerinden ödendikleri aylar itibariyle prime esas tutulur. Bunların tahakkuk etmiş olması prime esas tutulmaları için yeterli olmamakta, ödenmiş olması da aranmaktadır (m.77/I-b).

Asıl ücretin eki niteliğinde bulunan prim ve ikramiyeler, prime esas kazançlar olarak brüt tutarları üzerinden ödendikleri aylar itibariyle prime esas tutulur. Bunların tahakkuk etmiş olması prime esas tutulmaları için yeterli olmamakta, ödenmiş olması da aranmaktadır (m.77/I-b).

İdare veya kaza mercileri tarafından verilen karar uyarınca sigortalılara yapılan ödemeler (a) ve (b) bentlerinde öngörülen ücret türlerinden ayrımsızdır. Fark, bunların yönetim ve yargı mercilerince verilmiş kararlardan kaynaklanmalarıdır.

İşveren ile sigortalı işçi arasında “fazla çalışma ücreti” veya “prim, ikramiye” gibi konularda uyuşmazlık çıkar ve mahkemece, bu işçilik haklarının ödenmesine karar verilir ve sigorta primlerinin ödeneceği ay içinde bu paralar sigortalıya verilirse, bu ödemelerde prim matrahına dâhil edilerek, prim hesabında göz önünde tutulur. Bu tür kazançlara salt hak kazanmak, bu kazançların prime esas alınması için yeterli bulunmamaktadır (... Çemberci, Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi, Olgaç Matbaası, 1985 Baskı, s.439).

İdare veya yargı makamları tarafından belirlenen ücretlerin prim hesabına esas alınabilmesi için bu tür kazançlara hak kazanmak yeterli olmamakta, işçilik alacaklarına ilişkin taraflar arasında çıkan uyuşmazlıkta mahkemece verilen karar sonrasında işçiye (sigortalıya) ödeme yapılmış olması aranmakta, bu durumda, yargı kararı ile hak kazanılan ücret niteliğindeki kazançların primlerinin sigortalı payının infaz sırasında sigortalıya yapılan ödemeden düşülmesi işverenin Kuruma karşı prim ödeme yükümlülüğünü kaldırmadığı da dikkate alınmak suretiyle, ödemenin yapıldığı ayın prime esas kazanç matrahına dâhil edilmesi, hizmet akdi daha önceki bir tarihte sona erdiği takdirde ise yapılan ödemelerin çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetilmesi gerekmektedir.

3. Değerlendirme

Mahkemenin, Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu; mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirir. (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulunun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı kararı)

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur. (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK)

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur. (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK)

Eldeki davada ise uyulan bozma ilamı ve oluşan usuli kazanılmış hakkın gereği gibi yerine getirilmediği anlaşılmakta olup ücret alacaklarının ödenip ödenmediği hususu üzerinde durularak, ödenmesi koşuluyla, ödemenin yapıldığı ayın prime esas kazanç matrahına dâhil edilmesi; hizmet akdinin daha önceki bir tarihte sona ermiş olması karşısında ise, yapılan ödemelerin çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetilmesi gerektiği hususu dikkate alınmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, prim ve ikramiyelerin ait olduğu aylara yayılmak suretiyle prime esas kazanca dâhil edilmeleri suretiyle, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve Kanun'a aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

13.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15891, Karar No: 2019/9723, Tarih: 31.10.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/15891 E.  ,  2019/9723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :

DAVACI(3.Kişi) : ...

DAVALI(Alacaklı): ...

(Borçlu): ...

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, haczedilen malların kamu kaynağı kullanılmak sureti ile İl Özel İdaresi ile idareleri arasında imzalanan protokol gereğince kapalı spor salonunun bakım onarımı amacı ile alındığını, yapılan işlemlerin kamu hizmetinin ifasına yönelik olarak gerçekleştirildiğini, 21/10/2008 tarihli protokol gereğince alınan malların derneğin mülkiyetine bırakılmasının hukuken ve fiilen söz konusu olmadığını, haczedilen malların spor salonunun mütemmim cüzü niteliğinde bulunduğunu, sonuç olarak bu malların borçlu ... Gençlik ve Spor Klubü Derneğine değil, davacı üçüncü kişi Belediyelerine ait olduğunu belirterek, davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, mahcuzların borçlu tarafından satın alındığını, menkul mallarda mülkiyetin malın teslimi ile geçtiğini, kaldı ki davacının da ikrarında olduğu üzere borçluya sadece 150 bin TL nakit para verildiğini bu ilişkinin ya bağışlama ya da tüketim ödüncü sözleşmesi olarak nitelendirilebileceğini, her iki halde de verilmiş para ile alınan mallara ilişkin mülkiyet iddiasına hukuki değer atfetmeyeceğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının dayandığı protokolde, ihtar ve ihtara cevapta mal alımına dair genel düzenlemenin yer aldığı, ancak hangi malları kapsadığının belirlenemediği, 08/07/2009 tarihli faturada istihkak konusu malların belirtildiği ve alıcısının borçlu ... Gençlik Spor Kulübü olduğunun görüldüğü, davacının sunduğu diğer belgelerde ve tanık delilinde eşyaların Belediyeye ait olduğuna dair, somut bilgi ve belgeye rastlanılmadığı gerekçesi ile, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Davacı üçüncü kişi Belediye vekili tarafından, dosyaya sunulan 2003 ve 2006 tarihli protokollerde mülkiyeti Hazineye ait olan ve ... Spor Tesisleri Vakfı tarafından yaptırılan kapalı spor salonu Belediyenin kullanımına bırakılmıştır. Davacı ... ile İl Özel İdaresi arasında imzalanan 21.10.2008 tarihli protokol gereğince, Belediyenin kullanımına bırakılan kapalı spor salonunun bakım ve onarımı için İl Özel İdaresince, Belediyeye 150.000,00 TL nakit aktarımında bulunulacağı kararlaştırılmıştır. 17.07.2009 tarihli İl Özel İdaresince davacı ... ile borçlu Spor Klubü Derneği muhatap gösterilerek 21.10.2008 tarihli protokol hükümlerine göre bakım, onarım ve jeneratör alım işlerine ait harcama belgeleri ile yapılan işlerin teslimini somut biçimde ispatlayan raporun idarelerine sunulması gönderilen ihtarname ile istenmiş, borçlu Spor Klubü Derneği ihtarnameye cevaben, 21.10.2008 tarihinde düzenlenen protokol uyarınca kendilerince kullanılmakta olan spor salonunun bakım ve onarımı için Belediyeye 150.000 TL kaynak aktarımında bulunulduğu, söz konusu kaynağın ekte sundukları faturalardan da anlaşılacağı üzere spor salonunun yenilenmesi, bakım ve onarımı ile ilgili işlerde kullanıldığı, protokol uyarınca derneğin edimini ifa ettiği cevabı verilmiştir. Az yukarıda açıklanan 28.7.2009 tarihli ihtara cevaptan, mahcuzların İl Özel İdaresi tarafından gönderilen para ile alındığı borçlu spor klubünün de kabulündedir. Bu durumda alımı gösteren faturaların borçlu klüp adına kesilmesi, mahcuzların borçluya ait olduğunu göstermez. Borçlunun İl Özel İdaresi tarafından gönderilen 17.07.2009 tarihli ihtara cevabının içeriğinden, İl Özel İdaresince gönderilen paranın bağış olarak nitelendirilemeyeceği, bu paranın bağışlandığına yönelik herhangi bir belgeye de rastlanmadığından, davanın kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddi doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 31.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6572, Karar No: 2020/6502, Tarih: 11.06.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/6572 E.  ,  2020/6502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın adli sicil kaydındaki ilamla verilen mahkumiyet hükmünden dolayı sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemiş olması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılamamış, başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmeyerek ateş ettiği yerin tarlasının yakını olduğunu ve tarlasındaki fındık hırsızlığına yönelik ateş ettiğini savunması, müştekilerle sanığın akraba olup gerek müşteki gerek sanık beyanlarına göre aralarında husumet bulunmadığının ve sanığın fındık tarlasının müştekilerin evine yakın olduğunun anlaşılması, olay yerindeki kovanların müşteki tarafından toplanmış olması nedeniyle kovanların bulundukları yerlere ilişkin tespit yapılmamış olması, müştekilerin olay gecesi sanığı gördüklerine ilişkin aşamalarda çelişkili beyanlarda bulunmaları ve olayın tek tanığı ...' ün ise soruşturma aşamasında sanığın araçla seyir halinde iken ateş ettiğini beyan ederek müştekilerin evine yönelik ateş ettiği hususunda varsayımda bulunmuş olması karşısında; müştekilerin aşamalardaki çelişkili beyanlarının ne suretle sanık savunmasına üstün tutulduğu ve sanığın müştekilerin evine yönelik ateş etmediğinin anlaşılması halinde eylemin TCK'nın 170/1-c maddesinde düzenlenen genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçunu oluşturup oluşturmayacağı açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre ise;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete' de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29662, Karar No: 2012/29815, Tarih: 26.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/29662 E.  ,  2012/29815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararına İtiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının müracaatı üzerine Akyazı Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 30.04.2012 tarih ve 2012/80 karar sayılı kararı ile; elektrik Faturaları üzerinden tahsil edilen kayıp kaçak kullanım bedelinin iadesi yönünde karar aldığını, sözkonusu kararın açıkça usul ve yasaya aykırı olduğunu, elektrik faturalarında yer alan kayıp kaçak kullanım bedeli dahil tüm bedellerin Elektrik Piyasası Kanunu, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği, Elektrik Piyasası Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında tebliği gereğince müşterilere tahakkuk ettirildiğini, bu itibarla Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin EPDK kararları ve yukarıda bahsi geçen mevzuatla tahakkuk ettirilen bedele ilişkin karar verme yetkisinin bulunmadığını, idare mahkemesinin görevli olduğunu belirterek, Akyazı Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, mevcut dava dilekçesinin 6100 Sayılı HMK 119/1-d maddesinde öngörülen yasal zorunlu unsuru içermediği anlaşılmakla; 6100 Sayılı HMK 119/1-d ve 119/2.maddesi uyarınca dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki davada, davalı abonenin elektrik kullanım faturasına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin iptali ve bu bedelin ileriye dönük faturalara da yansıtılmamasına dair 2012/29662-29815

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, mevcut dava dilekçesinin 6100 Sayılı HMK 119/1-d maddesinde öngörülen yasal zorunlu unsuru içermediği anlaşılmakla; 6100 Sayılı HMK 119/1-d ve 119/2.maddesi uyarınca dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki davada, davalı abonenin elektrik kullanım faturasına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin iptali ve bu bedelin ileriye dönük faturalara da yansıtılmamasına dair 2012/29662-29815

Akyazı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin kararının iptalini istemiş, mahkemece, dava dilekçesinde dava değerinin belirtilmemiş olması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir. Dosyanın incelenmesinde, davalının, davacı kurumca elektrik faturasına yansıtılan ve kendisinden daha önce tahsil edilen kayıp kaçak bedellerinin tahsili ile gelecek olan faturalara da bu bedellerin yansıtılmaması için Tüketici Sorunları Hakem Heyetinden talepte bulunduğu ve hakem heyetince de bu talebin kabul edildiği anlaşılmaktatır. Hakem heyetinin kararı, niteliği itibariyle taraflar arasında geleceğe yönelik çıkması muhtemel olan muarazanın da giderilmesine ilişkin olup, çıkabilecek bu muarazanın miktarının bilinmesi mümkün değildir. Hal böyle olunca davacının talepleri arasında bulunan muarazanın giderilmesine yönelik talebinin miktar açısından ne kadar olduğu da tespit edilemez niteliktedir. Bu itibarla davacının dava dilekçesinde, muarazının giderilmesine yönelik talebinde değer belirtmemiş olmasının HMK.nun 119/1-d maddesine aykırı bir yönü bulunmamaktadır. Mahkemece, davacının talepleri arasında var olan muarazanın giderilmesi de bulunduğu gözetilerek işin esasına girilmek suretiyle hasıl olacak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, dava dilekçesinde dava değerinin belirtilmediğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42402, Karar No: 2022/3410, Tarih: 02.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/42402 E.  ,  2022/3410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davasında; suçlara konu faturaların 2006 ve 2007 takvim yıllarında Aralık, 2008 yılında Eylül ayı KDV beyannamelerinde indirim konusu yapılması nedeniyle, suç tarihlerinin “21.01.2007”, “25.01.2008” ve “25.10.2008” olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırlarına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA, 02.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8016, Karar No: 2017/2615, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/8016 E.  ,  2017/2615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1720, Karar No: 2017/4335, Tarih: 13.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1720 E.  ,  2017/4335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/11/2015 tarih ve 2014/872-2015/849 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkili şirket tarafından sigorta ettiren Ziraat Finansal Kiralama A.Ş’ye ait Enerji-Su firmasına İsveç’ten tedarik edilen Sondaj Delme Makinesinin nakliyat emtia sigortası ile sigorta güvencesine alındığını, davalı tarafından söz konusu makinenin Türkiye taşımasının üstlenildiğini, Kıraç-Esenyurt Antrepo’ya tahliye sırasında ... ve ... plakalı araçla yapılan taşıma sonunda hasarın antrepo ve şoför katılımı ile tutulan tutanakta tespit edildiğini, sigorta ekspertiz incelemesi neticesinde zararın; makinelerin taşıt içinde sabitlenmemesi, hareket ederek birbirine veya araç cidarına çarparak meydana geldiğini, hasarın 16.636,40 TL tespit edildiğini davacının sigortalının zararını tazmin ettiğini, TTK m.1472 gereği rücuen tazmin talebine hak kazanıldığını, davalının sigorta şirketi tarafından 14.240 TL tazminat ödemesinde bulunulduğunu, bakiye 5.390,95 TL için icra takibine girişildiğini, icra takibine itiraz edildiğini ve takibin durdurulduğunu ileri sürerek icra takibine vaki itirazın iptali ile takibin devamına ve davalı aleyhine %20’den az olmayacak inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili icra takibinde mesnet gösterilen taşıma ile dava dilekçesinde tanımlı taşımanın taşıtlar bakımından aynı olmadığını, davacının davalısına yaptığı ödemenin sabit olmadığını, CMR m.30’a uygun hasar ihbarı yapılmadığını, yükleme ve boşaltmanın taşıyıcı tarafından gerçekleştirilmediği bu sebeple meydana gelen zararlardan davalının sorumlu tutulamayacağını, CMR m. 23 gereği sınırlı sorumluluk ve tazminat belirleme ilkelerine uyulması gerektiğini, temerrüt faizinin hatalı olduğunu, davanın alt taşıyıcı Çavdaroğlu firmasına ihbarı gerektiğini savunarak davanın ihbarı ile reddini talep etmiştir.

Mahkemece; incelenen tüm dosya kapsamı ve bilir kişi raporuna göre; davacının sigortalısına ait emtianın taşınması sırasında zararın meydana geldiği ve bu zararın oluşmasında davalının tamamen kusurlu olduğu, davacı tarafından sigortalısına ödenen bedeli rücuen talep hakkı bulunması gerekçesiyle davanın kabulüne, duran takibin devamına ve yüzde yirmi icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.