muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7126, Karar No: 2023/956, Tarih: 21.02.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Silivri 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.05.2019 tarihli ve 2017/12E., 2019/152K. sayılı kararıyla; davalı ... adına olan tescilin dayanaksız hale geldiği, kayıt malikinin de iyiniyetli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

Silivri 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; kişiler tarafından yakına veya akrabaya satışın gelenek olduğunu, muvazaalı satışı davacının ispatlaması gerektiğini, ispat yükünün ters çevrildiğini, tanıklar ve dekontların satışın gerçekliğini ortaya koyduğunu, davacının kötüniyeti ispat edemediğini, Meclis kararı iptal edildiği için satış yapan Belediyenin sonuçlarına katlanması gerektiğini, taşınmazda şerh olmadığını, bazı taşınmazların İmar Kanunu'nun 18. maddesi gereğince Belediye adına tescil edilen yerlerden olduğunu, dava konusu yerin onlardan olup olmadığının araştırılarak davacının dava açmak da menfaati olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiğini, haberlerin bilindiğinin varsayılmasının doğru olmadığını, haberlerin davacı delilleri arasında yer almadığını, haberlerin ulusal bilindik bir yayında olmadığını, satıştan sonra haberlerin yapıldığını, dekontların değerlendirilmediğini, kabul gerekçesinin yeterli olmadığını belirterek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi 01.06.2020 tarihli ve 2020/1551E. 2021/887K. sayılı kararıyla; ilk tescile dayanak kararın idari yargı yerinde iptal edilmesiyle tescilin yolsuz hale geldiği, temliklerin kısa aralıklarla yapılması, davalıların birbirlerini tanıyor olmaları satış değeri ile gerçek değer arasında fahiş fark olması, yatırım amaçlı alındığı savunulmasına rağmen taşınmazın halen atıl olduğu, ödemenin ispat edilemediği, ödemeye ilişkin beyanların çelişkili olduğu, durumun basında yer aldığı, kayıt malikinin iyiniyetli olmadığı gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itiraz nedenlerini yineleyerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, yolsuz tescil hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itiraz nedenlerini yineleyerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, yolsuz tescil hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1023 üncü maddesinde; “Tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka aynî hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur.”, 1024 üncü maddenin birinci fıkrasında; “ Bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi bu tescile dayanamaz.” 1024 üncü maddenin ikinci fıkrasında; “Bağlayıcı olmayan bir hukukî işleme dayanan veya hukukî sebepten yoksun bulunan tescil yolsuzdur.” 1024 üncü maddenin üçüncü fıkrasında ise; “ Böyle bir tescil yüzünden ayni ... zedelenen kimse, tescilin yolsuz olduğunu iyiniyetli olmayan üçüncü kişilere karşı doğrudan doğruya ileri sürebilir.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

2. Öte yandan, 14.02.1951 tarihli ve 1949/17 Esas, 1951/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının sonuç kısmında belirtildiği üzere, “Vakıa ve karinelerden, olayda kanunen iyiniyet iddiasında bulunamayacağı belirlenmiş olan kimsenin kötüniyetinin, diğer tarafa ispat ettirilmesine artık sebep ve vecih kalmayacağına ve dava hakkının doğumunu sağlayan veya bertaraf eden iyiniyetin ve kötüniyetin bu durumda mahkemece re'sen nazara alınabileceğine” karar verilmiştir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlk Derece Mahkemesi kararının 1. bendinde davalının isminin “...” olmasına rağmen “...” olarak belirtilmiş olması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 60.398,80 TL bakiye onama harcının davalılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.02.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9542, Karar No: 2012/13506, Tarih: 09.07.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9542 E.  ,  2012/13506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belge ibraz etmemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-"2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" ve "defter ve belge ibraz etmemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

"Defter ve belge ibraz etmemek" suçu yönünden, dosya içinde bulunan değişik tarihli yoklama fişlerinde, vergi inceleme ve vergi tekniği raporlarında, sanığa ait işyeri adresinin boş alan olup belediyece yıkılarak yol yapılmakta olduğu, sanığın işyerinin olmadığı ve tebligatların yapılamadığı hususlarının belirtilmiş olması karşısında; 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 139/2. maddesinde belirtilen, incelemenin dairede yapılması için gerekli olan istisnalardan biri olan "işin terk edilmesi" hususunun önceden belirlendiği, defter ve belge ibrazı için sanığa yapılan tebligatın hukuken geçerli olduğu cihetle, tebliğnamede yazılı bozma düşüncesine iştirak olunmamış, "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hüküm fıkrasında açıkça maddi hata olduğu değerlendirilen "231 sayılı VUK nun 359/1-b" ibaresinin, "213 sayılı Yasanın 359/b-1" şeklinde mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosya içeriğine göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin, sanığın atılı suçu işlemediğine, eksik inceleme sonucu mahkumiyet hükmü kurulduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" ve "defter ve belge ibraz etmemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin ONANMASINA,

2-"2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarına gelince;

2-"2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği, sırasıyla 19.12.2002, 22.12.2003 ve 22.12.2004 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında "2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9504, Karar No: 2012/11581, Tarih: 11.10.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/9504 E.  ,  2012/11581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.05.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.04.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu tahsis belgesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.12.1996 tarihli ve 1996/14-763-864 sayılı kararında da belirtildiği gibi, tapu tahsis belgesi bir mülkiyet belgesi olmayıp yalnızca fiili kullanmayı belirleyen ve ilgilisine kişisel hak sağlayan bir zilyetlik belgesidir. Tapu tahsis belgesinin varlığı tahsis edilen yerin adına tahsis yapılan kişi veya mirasçıları adına tescili için yeterli değildir. Tahsis kapsamındaki yerin hak sahibi adına tescil edilebilmesi için;

-Hukuki yönden geçerliliğini koruyan bir tapu tahsis belgesinin bulunması,

-Tahsise konu yerde 3194 sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca imar planı veya 3290 sayılı yasa ile değişik 2981 sayılı yasa uyarınca ıslah-imar planlarının yapılmış olması,

-İlgilisine, tapu tahsis belgesi gereğince bir başka yerden tahsis yapılmamış olması,

-Tahsise konu yerin kamu hizmetine ayrılmamış ve imar planına göre "konut alanında" kalmış olması gerekir.

-Tahsise konu yer ile tescili istenilen taşınmazın aynı yer olup olmadığı ve taşınmazın niteliklerinin belirlenmesi amacıyla mahallinde uzman bilirkişiler aracılığı ile keşif yapılması,

-Tahsise konu arsa bedelinin ödenmiş olması, ödenmemiş ise taşınmazın dava tarihindeki rayiç değerinin uzman bilirkişiler aracılığı ile saptanarak hükümden önce mahkeme veznesine veya belirlenecek tevdi mahalline depo edilmiş olması.

-İmar parsellerinin oluşturulması sırasında, şuyulandırmaya tabi tutulan parselden 3290 sayılı Yasa ile değişik 2981 sayılı Yasanın 18/b-c maddesi uyarınca düzenleme ortaklık payı kesilip kesilmediğinin, kesilmiş ise uygulanan oranın saptanması gerekir,

-Mahkemece, yukarıda belirtilen koşullar doğrultusunda yapılacak inceleme sonucunda, tescil isteğinin kabulü için yasal koşulların oluştuğu kabul edildiği takdirde, 3290 sayılı Yasa ile değişik 2981 sayılı Yasanın 10/C-2 maddesi gereğince tahsise konu yerde uygulanan düzenleme ortaklık payının (DOP) davacıyı da bağlayıcı nitelikte olduğu dikkate alınarak tahsis miktarından bu oranda yapılacak indirimden sonra kalan miktarın tesciline karar verilmelidir.

-Mahkemece, yukarıda belirtilen koşullar doğrultusunda yapılacak inceleme sonucunda, tescil isteğinin kabulü için yasal koşulların oluştuğu kabul edildiği takdirde, 3290 sayılı Yasa ile değişik 2981 sayılı Yasanın 10/C-2 maddesi gereğince tahsise konu yerde uygulanan düzenleme ortaklık payının (DOP) davacıyı da bağlayıcı nitelikte olduğu dikkate alınarak tahsis miktarından bu oranda yapılacak indirimden sonra kalan miktarın tesciline karar verilmelidir.

Öte yandan, uygulamada kısaca, İmar Affı Kanunu olarak bilinen 2981 sayılı yasanın 1.maddesi hükmüne göre kanunun amacı; imar ve gecekondu mevzuatına aykırı olarak inşa edilmiş ve inşa halindeki bütün yapılar hakkında uygulanacak işlemleri düzenlemek ve bu işlemlere dair müracaat, tespit, değerlendirme, uygulama ve duyuru esaslarını ve ilgili diğer hususları belirlemektir.

Görülüyor ki; kanun imar ve gecekondu mevzuatına aykırı olarak inşa edilmiş ve inşa halindeki yapı maliklerini hedeflemiştir. Başka bir anlatımla, kanunda yazılanlar dışındaki kişilerin İmar Affı Kanununa dayanarak istemde bulunma olanakları yoktur. Ne var ki, 3290 sayılı Kanun İle bazı maddeleri değiştirilen ve bazı maddeler eklenen 2981 sayılı Kanunun Uygulamasına Dair Yönetmeliğin 25.maddesi, kanun kapsamında kalan kişilere yapılan tahsisin bunlar tarafından üçüncü kişilere temlikine imkan tanımıştır. Ancak bu gibi durumlarda da tahsis sahiplerinden devralan kişilerin 2981 sayılı Kanundan yararlanıp yararlanamayacağı hususunun araştırılması gerekir. 2981 sayılı Kanunun 13/a hükmüne göre, arsa tahsis edilecek kimselerin kendisinin veya eşinin veya reşit olmayan çocuğunun oturduğu belediye ve mücavir alan sınırları içinde ev yapmaya müsait arsaya veya bir eve veya apartmanın bağımsız bir bölümüne veya bir bölümü işyeri olarak kullanılan bir yapıya sahip bulunmaması zorunludur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; dava dışı İbrahim Okunan'a 184 ada 7 parsel sayılı Hazine taşınmazı üzerine yapmış olduğu tek katlı mesken vasıflı yığma yapı nedeniyle 18.02.1986 tarihli ve 393 no'lu tapu tahsis belgesi verilmiştir. ... Noterliğinin 29.05.1998 tarihli ve 17461 no'lu Düzenleme Şeklinde Gayrımenkul Satış Vaadi ile tahsis sahibi İbrahim Okunan davacı ...'e 184 Ada 7 parsel sayılı taşınmazda bulunan 400m2 tek kat, tek daireli konutun hak ve hissesini satmayı vaat ve taahhüt etmiştir.

Dava konusu 184 ada 7 parsel sayılı taşınmaz 88.774,91. m2 olarak orman vasfı ile Maliye Hazinesi adına tapuda kayıtlı iken 15.10.1987 tarihinde ifraz edilerek 184 ada 13, 14, 15, 16 parsel sayılı taşınmazlar oluşmuştur.Arsa ve arazi düzenlemesine konu edilerek ıslah imar planı yapılmış olup dava konusu 787 Ada 1 parsel sayılı taşınmaz 229.00 m2 olarak arsa vasfı ile 15.10.1987 tarihli 2221 yevmiye numarası ile ... Belediyesi adına tescil edilmiştir. Tapu tahsis belgesinin konusunu teşkil eden yapının, ... Islah İmar Planında semt pazarı alanında kaldığı, bu nedenle bulunduğu yerde korunamadığından ... Belediye Meclisi'nin 15.06.1998 tarihli 980076 sayılı kararı ile yerine 807 ada 5 parsel sayılı taşınmaz ...'e tahsis edilmiştir. Planlardaki revizyon çalışmaları sonucunda 807 ada 5 parsel sayılı taşınmazın yolda kalacağı gerekçesiyle ... Belediye Meclisi'nin 12.11.1998 tarihli 980138 sayılı kararı ile bu tahsis de iptal edilerek yerine dava konusu 787 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tahsis edildiği anlaşılmıştır.

17.05.2007 tarihli 1/1000 ölçekli ... Koruma Amaçlı Revizyon Uygulama İmar Planına göre dava konusu taşınmaz yerel ticaret alanında kalmaktadır. Dava konusu taşınmazın davacı adına tesciline karar verilebilmesi için imar planında konut alanında kalması gerekir. Tahsise konu taşınmazın konut alanında kalıp kalmadığı bilirkişi raporları ile açıkça belirlenmediği gibi taşınmazı ilk tapu tahsis belgesi sahibinden temlik alan davacının, 2981 Sayılı Kanun hükümlerinden yararlanma şartlarını taşıyıp taşımadığı da araştırılmamıştır.

Bu durumda mahkemece, yukarıda belirtilen hususlar üzerinde durulmadan eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 11.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12994, Karar No: 2020/5767, Tarih: 15.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/12994 E.  ,  2020/5767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ...'in eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,143 ve 31/2 maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve TCK'nın 116/4,119/1-c ve 31/2 maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarını oluşturduğu nazara alınarak dava zamanaşımının geçmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan, suç tarihinden 2,5 yıl önceki bir tarihe ait ve mahkemenin başka dosyalarına sunulan fotokopi niteliğindeki sosyal inceleme raporları dosya içerisine konulmak suretiyle hüküm kurulmuş ise de; dosyaya sunulan sözkonusu sosyal inceleme raporlarında suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...'in işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olmadığı hususunda bir tespitin yapılmadığı gibi 22/11/2013 ve 04/12/2013 tarihli duruşmalarda pedagog görüşüne başvurulduğu ve pedagogların suça sürüklenen çocuklar hakkında düzenlenmiş sosyal inceleme raporlarındaki görüşlere katıldıklarını beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında, tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

1- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın kovuşturma aşamasındaki ifadelerinde şikayetçinin iş yerine saat 03.00 sıralarında girdiklerini, tanık ...'nun ise soruşturma aşamasındaki ifadesinde suça sürüklenen çocukların saat 03.00 sıralarında iş yerine girdiklerini gördüğünü beyan ettikleri ve suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 03.45 'de bittiğinin anlaşılması karşısında; eyleminin gece gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezada TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılması ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan ise aynı Kanunun 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya,toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yapılan duruşmaya,toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a- UYAP kayıtlarına göre, suça sürüklenen çocuk ...’in hüküm tarihinde aynı yargı çevresi içerisinde bulunan Trabzon E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, suça sürüklenen çocuk ...’in hükmün açıklandığı 16/02/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

b-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın kovuşturma aşamasındaki ifadelerinde şikayetçinin iş yerine saat 03.00 sıralarında girdiklerini, tanık ...'nun ise soruşturma aşamasındaki ifadesinde suça sürüklenen çocukların saat 03.00 sıralarında iş yerine girdiklerini gördüğünü beyan ettikleri ve suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 03.45 'de bittiğinin anlaşılması karşısında; eyleminin gece gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezada TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılması ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan ise aynı Kanunun 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 15/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.