muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/516, Karar No: 2018/1121, Tarih: 23.05.2018

Mahkemece davaya konu taşınmazın sözleşmenin tanımlar kısmında belirtildiği üzere TOKİ ile imzalanan Halkalı Sözleşmesi uyarınca SOYAK A.Ş. tarafından TOKİ’ye vekâleten satıldığını, davaya konu tüm iddiaların açık ayıp mahiyetinde olduğunu, davacının 24.12.2005 tarihinde sözleşme imzalanmış ve dava konusu gayrimenkulün tapusu 03.02.2006 tarihinde verilerek taşınmazın 17.10.2006 tarihli tutanak ile teslim edilmiş olmasına rağmen süresinde ve usulüne uygun şekilde ayıp ihbar yükümlülüğünü yerine getirmediği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda karar başlığında yazılı gerekçelerle oy çokluğu ile bozulmuştur.

Davalılar vekillerinin karar düzeltme başvurusu üzerine Özel Daire 27.01.2011 gün, 2010/15860 E., 2011/1011 K. sayılı kararı ile sair itirazları yerinde görülmemiş ise de bozma kararının tazminatın nispi metotla hesaplanması yöntemine ilişkin kısmı çıkarılarak satış bedeli üzerinden gerekli indirimin yapılması gerektiği yönündeki karar düzeltme istemi oy çokluğu ile kabul edilerek bozma kararı bu yönde düzeltilmiştir.

Yerel mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; buradan varılacak sonuca göre de, satıcının sorumluluğuna gidebilmek için, ayıp ihbarına gerek olup olmadığı, gerek varsa süresinde ayıp ihbarı yapılıp yapılmadığı ve uygulanacak zamanaşımı süresinin dolup dolmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Hâl böyle olunca uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmasında öncelikle “eksik ifa” ve “ayıplı ifa” kavramlarının açıklanması faydalı olacaktır.

Ayıplı ifa ile eksik ifa birbirinden farklı kavramlar ise de her iki kavram da temelinde tarafların hukuki ilişki ile yükümlendikleri edimlerini gerek kanun gerekse sözleşme ile öngörülen şartlara uygun, başka bir anlatımla gereği gibi ifa etmemeleri ile ilgilidir.

Başka bir deyişle, sözleşmeye aykırı mal teslimi her zaman ayıplı bir malın verilmesi anlamına gelmez. Eksik ifa da bu anlamda sözleşmeye aykırı mal teslimi anlamını taşır.

Ancak eksik ifa sözleşmede kararlaştırılmış olan ya da dürüstlük kuralı gereğince yapılması gereken işlerin bir kısmının hiç yapılmamış olması hâlinde söz konusu olur.

Ayıplı ifadan söz edilebilmesi için ise sözleşme ile kararlaştırılan malın o malda bulunduğu belirtilen niteliklerin veya çeşidi yahut vasfı gereği malın taşıması gereken özelliklerinin mevcut olmaması gerekir.

Kanun ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olması olarak tanımlanabilen "ayıp"; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Ayıplı ifadan söz edilebilmesi için ise sözleşme ile kararlaştırılan malın o malda bulunduğu belirtilen niteliklerin veya çeşidi yahut vasfı gereği malın taşıması gereken özelliklerinin mevcut olmaması gerekir.

Kanun ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olması olarak tanımlanabilen "ayıp"; maddi, hukuki ya da ekonomik eksiklik şeklinde ortaya çıkabilir.

Maddi ayıp, malın yırtık veya lekeli olması gibi bir malda madden hata bulunması; hukuki ayıp, malın kullanımının üzerinde takyitler bulunması gibi nedenlerle hukuken sınırlandırılması iken ekonomik ayıp malın iktisadi vasıflarında eksiklik olmasıdır.

"Ayıp" kavramı ile ilgili olarak somut uyuşmazlıkta yürürlük tarihi itibari ile uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 194’üncü maddesi;

“Bayi müşteriye karşı mebiin zikir ve vadettiği vasıflarını mütekeffil olduğu gibi maddi veya hukuki bir sebeple kıymetini veya maksut olan menfaatini izale veya ehemmiyetli bir suretle tenkis eden ayıplardan salim bulunmasını da mütekeffildir.

Bayi, bu ayıpların mevcudiyetini bilmese bile onlardan mesuldür.” düzenlemesini içermektedir. Buna göre bir maldaki ayıp; satıcının zikir ve vaat ettiği vasıflarda veya niteliği gereği malda bulunması gereken lüzumlu vasıflarda eksiklik olmak üzere iki türde ortaya çıkabilecektir.

Tüketici hukukunda ayıba ilişkin düzenleme ise uyuşmazlığın ortaya çıktığı tarihte yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4’üncü maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte; devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Görüldüğü üzere; Borçlar Kanunu’ndaki "ayıp" kavramı ile yukarıda açıklanan 4077 sayılı Kanun’un 4’üncü maddesinde yer alan "ayıp" kavramları birbiri ile örtüşmektedir.

4077 sayılı Kanun uygulamasında ayıplı maldan sorumluluk, borçlar hukukunun yalnızca satıcıyı muhatap gösteren düzenlemelerinden daha geniş kapsamlı tutulmuştur. Anılan Kanun’un 4’üncü maddesinin üçüncü bendine göre ayıplı mal teslim edilmesi hâlinde ayıplı maldan ve tüketicinin sahip olduğu seçimlik haklardan satıcı ile birlikte imalatçı-üretici, satıcı, bayi, acente, ithalatçı ve 10’uncu maddenin beşinci fıkrasına göre kredi veren ayıplı maldan ve tüketicinin bu maddede yer alan seçimlik haklarından dolayı müteselsilen sorumludur.

Bununla birlikte ayıpla ilgili seçimlik hakların kullanılması genel zamanaşımı (BK. 125) süresinden farklı düzenlendiği gibi tüketiciye ayıbın satıcıya bildirilmesi külfetini yüklemiştir.

Bununla birlikte ayıpla ilgili seçimlik hakların kullanılması genel zamanaşımı (BK. 125) süresinden farklı düzenlendiği gibi tüketiciye ayıbın satıcıya bildirilmesi külfetini yüklemiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde, 4077 sayılı Kanun’un 4’üncü maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren otuz gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması gerekmektedir.

Eğer ayıp ağır kusur veya hile ile gizlenmişse, zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağından, açılan davanın süresinde olduğunun kabulü ile sonuca varılacaktır.

Aynı maddenin dördüncü bendinde ise konut satışları yönünden zamanaşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Davacılar, “Soyak Olympiakent” adıyla bilinen projede yer alan daireyi davalı TOKİ adına vekaleten davalı ...Ş.’den “Taşınmaz Satış Sözleşmesi” ile satın almış; satın aldığı bağımsız bölüm davacıya teslim edilmiştir. Davacının dava dilekçesinde tanımladığı hususların satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp mahiyetinde olduğu, davalıların da bu ayıbı gizlemek için herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Ne var ki davacılar 4077 sayılı Kanun’un 4’üncü maddesi gereğince davalılara ayıp ihbarında bulunmamıştır.

Hâl böyle olunca; yerel mahkemece, gerekçeli kararda davacılardan yalnızca birinin isminin gösterilmesinin mahallinde her zaman giderilmesi mümkün maddi hata teşkil ettiği de göz önünde tutulduğunda, davacıların konutu teslim aldıktan sonra yasal süresi içerisinde ayıp ihbarında bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi ve bu gerekçeyle Özel Daire bozma ilamına karşı direnilmesi usul ve yasaya uygundur.

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 13.04.2016 gün, 2016/13-45 E., 2016/511 K. sayılı kararında da benimsenmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında sosyal donatı alanlarının siteye ait olmayan bir başka taşınmaz üzerinde inşa edilmiş olmasının eksik ifa teşkil ettiği, bu hâlde on yıllık genel zamanaşımı süresi içerisinde tazminat talebinde bulunulabileceği, bu nedenle Özel Dairenin bozma kararının yerinde olduğu ve direnme kararının bozulması gerektiği yönünde dile getirilen görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca ile yerel mahkemenin direnme kararının onanması gerekir.

Hâl böyle olunca ile yerel mahkemenin direnme kararının onanması gerekir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle ONANMASINA, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440’ıncı maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 23.05.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27904, Karar No: 2017/6107, Tarih: 22.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27904 E.  ,  2017/6107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Borçlu şirketin kayıtlı bulunduğu vergi dairesine şikayet tarihi itibariyle en son vermiş olduğu beyanname örnekleri getirtilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Sanıklar hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/895, Karar No: 2015/20806, Tarih: 22.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/895 E.  ,  2015/20806 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : KOCAELİ 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/06/2014

NUMARASI : 2013/740-2014/398

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; abone olan davalı aleyhine elektrik bedelinin tahsili amacı ile icra takibi yaptıklarını, davalının da bu takibe itirazda bulunduğunu beyan ederek, itirazın iptali ile inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında; dava konusu sayacın kendi adına kayıtlı olduğunu, 3. kişinin evinin bahçesine kurdukları kesim atölyesinin elektriğinin bu sayaca bağlı olduğunu, ancak bu atölyenin hiç bir zaman işletilemediğini ve makinaları toplayıp gittiklerini, sonrasında bu 3. kişi ya da kiracıların, taşınmazı kullandıkları sürece elektriği de kullandıklarını, 2000 yılından beri kendisine hiç fatura gelmediğini, borcunun bulunmadığını beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, verilen bu hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulü de mümkün değildir.

Somut olayda; bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, kaçak elektrik bedellerine psh, iletim, dağıtım vs bedellerinin alacağa dahil edilerek hesaplama yapılıp yapılmadığı anlaşılamamaktır. Yukarıda açıklanan ilkeler gereğince, bu bedellerin tahsil edilebilecek elektrik bedeline dahil edilerek, tahsili cihetine gidilmesi mümkün değildir.

Bu hali ile bilirkişi raporu açık ve denetime elverişli değildir.

Öyle ise, mahkemece; bilirkişiden ek rapor alınarak, kayıp-kaçak, iletim dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli gibi bedellerin, tespit edilen elektrik bedeline dahil edilmediğinin saptanması, eğer dahil edilmiş ise, bu bedellerin çıkartılmak sureti ile yeniden hesap yapılması, eğer dahil edilmemiş ise, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5815, Karar No: 2016/10030, Tarih: 03.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5815 E.  ,  2016/10030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Asliye Hukuk ve ... 1. İş Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu maluliyet nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın işçi ve işveren arasındaki hizmet sözleşmesinden doğduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... 1. İş Mahkemesince ise, davanın taraflar arasındaki işçi ve işveren ilişkisinden kaynaklanan alacak talebine dayanmadığı, kaza tarihi olarak belirtilen 14.07.2012 tarihi itibarı ile davacının sigorta kaydının ... İnşaat Ltd. Şti. tarafından yaptırıldığı, taraflar arasında işçi-işveren ilişkisinin mevcut olmadığı, davaya bakmakla görevli mahkemenin iş mahkemesi değil; genel mahkemeler olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 1/II. maddesinde “Bu Kanun, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, bu işyerlerinin işverenleri ile işveren vekillerine ve işçilerine faaliyet konularına bakılmaksızın uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir.

İş mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş olan istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. 5510 sayılı Kanunun 101. maddesi, bu kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceğini hükme bağlamıştır. Buna göre, bir davanın iş mahkemesinde görülebilmesi için taraflar arasında işçi ve işveren ilişkisinin bulunması ve uyuşmazlığın bu ilişkiden kaynaklanması gerekmektedir.

İşveren, 506 sayılı Kanunun 4/1. maddesinde, “...bu Kanunun 2. maddesinde belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek ya da tüzel kişi...”, 1475 sayılı İş Kanununun 1/1. maddesinde “bir hizmet akdine dayanarak... işçi çalıştıran tüzel veya gerçek kişi...”, 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde ise “bir iş sözleşmesine dayanarak ...işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi, yahut tüzel kişiliği olmayan kurum veya kuruluşlar...” olarak tanımlanmakta olup, işveren niteliği işçi çalıştırmanın doğal sonucudur.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalının saha kalfalığı yaptığı inşaatta amele olarak çalıştığını; 14/07/2012 tarihinde inşaat malzemelerini taşımak için kullandıkları asansör ipinin arızalanması sonucu halatın kafasına çarptığını ve yaralandığını; bu çarpma nedeniyle vücudunda birçok kırık meydana geldiğini ve 4-5 ay kadar bir süre iş ve güçten mahrum kaldığını; bu kazadan 1.derecede davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hak ve alacakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00.-TL tazminatın davalıdan tahsil edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Uyuşmazlığın iş kazasından kaynaklanmasına göre ... 1. İş Mahkemesince görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/11/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4100, Karar No: 2018/2989, Tarih: 19.04.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/4100 E.  ,  2018/2989 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinde görülmekte olan 2010/206 Esas sayılı kamu davasının CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca kamu güvenliği gerekçesi ile başka bir yer Ağır Ceza Mahkemesine nakli istemini içeren Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 09/04/2018 günlü ve 35601974-104-0125-2018-E.523/24950 sayılı yazısı ve ekindeki evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 11/04/2018 günlü ve ND-2018/30539 sayılı yazısı ile Dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/262 esas sayısına kayden yapılan yargılama sırasında, sanık ...'ın dava nakli talebinde bulunduğu, Dairemizin 01/02/2010 tarihli ve 2010/561 Esas, 2010/476 sayılı kararı ile davanın kamu güvenliği nedeniyle Isparta Asliye Ceza Mahkemesine nakline karar verildiği,

Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/206 esasına kayden görülen davanın yapılan yargılaması sonunda, sanık ...'ın 6 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 22/12/2011 tarih ve 2011/659 sayılı kararın verildiği,

Müşteki Seyfullah Turan'ın bireysel başvuruda bulunması üzerine, Anayasa Mahkemesince verilen 09/11/2017 tarih ve 2014/1982 başvuru numaralı kararda, başvurucunun kolluk görevlisi tarafından güç kullanılması sonucunda hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanması ve olay yerinde terk edilmesinin, olayın failleri olan kolluk görevlileri hakkında yürütülen yargılamanın Hakkari ilinden güvenlik nedeniyle çok uzakta bulunan Isparta iline nakledilmesinin, yargılama neticesinde verilen cezanın miktarının düşük olmasının ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin yaşama hakkı ve insan haysiyetiyle bağdaşmayan muamele olduğunun kabul edildiği, ayrıca yaşama hakkının usul boyutunun ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunduğu, bu nedenle kararın, davanın görülmesi kamu güvenliği için tehlike oluşturmayacağı ve başvurucunun etkili katılımının sağlanabileceği Hakkari'ye makul uzaklıkta bir yere naklinin gerçekleştirilmesi için gereği yapılmak üzere Adalet Bakanlığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin belirtildiği,

Anayasa Mahkemesinin anılan kararı üzerine Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 12/03/2018 tarihli ve 2018/1707 B.M. sayılı yazısında; hak ihlalinin ortadan kaldırılabilmesi için başvurucunun etkili katılımının sağlanacağı Hakkari iline yakın bir yere naklinin uygun olacağının bildirildiği gözetilerek yapılan incelemede;

Anayasa Mahkemesinin anılan kararı üzerine Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 12/03/2018 tarihli ve 2018/1707 B.M. sayılı yazısında; hak ihlalinin ortadan kaldırılabilmesi için başvurucunun etkili katılımının sağlanacağı Hakkari iline yakın bir yere naklinin uygun olacağının bildirildiği gözetilerek yapılan incelemede;

Anayasa Mahkemesinin 09/11/2017 tarih ve 2014/1982 başvuru numaralı kararı uyarınca yaşama hakkının usul boyutunun ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılabilmesi bakımından davanın başka bir yere naklinin uygun olacağı yolundaki görüşler Adalet Bakanlığının bu husustaki istemi de nazara alındığında; yargılamanın adil, etkili, tarafların katılımına açık ve kamu güvenliği için tehlike oluşturmayacak bir şekilde yapılmasının temini amacıyla CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/206 Esasında kayıtlı kamu davasının dosya kapsamı, bölge şartları, şehirler arasındaki mesafe ile ulaşım imkanları da değerlendirilerek Elazığ Asliye Ceza Mahkemesine NAKLİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.