muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13385, Karar No: 2014/10173, Tarih: 18.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/13385 E.  ,  2014/10173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/179256

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06.05.2011

NUMARASI : 2009/559 Esas, 2011/147 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında düzenlenen Av....... Devlet Hastanesinin çocuk ve ergen psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen 14.10.2009 tarihli raporda, sanıkların cinsel istismar suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabileceklerinin ve davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişmiş olduğunun ifade edilmesine rağmen soruşturma sırasında sosyal çalışmacı N. O. tarafından sanıklarla ilgili düzenlenen 14.10.2009 tarihli sosyal inceleme raporunda; sanıkların, cinsel istismarın suç olduğunu bilmediklerinin, cinsel istismar konusunda yeterli algı düzeyine sahip olmadıklarının, fiziksel olarak yaşlarının küçük olmasından dolayı şehvet hissi uyanamayacağı düşünüldüğünden olay tarihi itibariyle cinsel istismar olayını gerçekleştiremeyeceklerinin kanaatine varıldığının belirtildiği, bununla aynı doğrultuda olmak üzere kovuşturma aşamasında sosyolog bilirkişisinin suça sürüklenen çocuklar hakkında düzenlediği 04.01.2010 tarihli sosyal inceleme raporlarında ise, yaşları itibariyle sahip oldukları bilişsel gelişim düzeylerinin söz konusu suçlu davranışın anlam ve sonuçlarının neden ve sonuçlarını ayırt edebilecek yeterlilikte olmadıklarının, çocukların davranışlarının neden ve sonuçları ile suç unsuru olabilecek davranışların neler olduğunu anlayabilecek ve öngörü yapabilecek kabiliyete tam olarak sahip olmadıklarının ifade edildiği anlaşılmakla anılan raporlar da değerlendirilerek ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. maddesi ile Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/2-3. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocukların işledikleri fiillerin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin olup olmadığını takdir yetkisinin münhasıran mahkemeye ait olduğu göz önünde bulundurularak suça sürüklenen çocukların işledikleri fiillerin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin olup olmadığı hususunda bir sonuca varılmasından sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken bu hususta hiçbir değerlendirme yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suça sürüklenen çocukların cebir kullanmak suretiyle mağdureyi okulun kütüphanesine götürerek sırayla cinsel organlarını mağdurenin cinsel organına sürttükleri olayda, bizzat işledikleri eylemden ayrı olarak diğerinin eylemine de 5237 sayılı TCK.nın 37. maddesi anlamında katılmış olmalarından dolayı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan hüküm kurulurken TCK.nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmeyerek eksik ceza tayini,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 59. maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 103. maddesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunun yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Olayın oluş şekline uygun olarak hükmün gerekçesinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebirle işlendiğinin kabul edilmesine rağmen hüküm kurulurken uygulama maddesinin TCK.nın 109/2. maddesi yerine 109/1. maddesi olarak gösterilmesi,

Suça sürüklenen çocuk Mikail'in elinde TCK.nın 6/1-f maddesinde sayılan ve silah olarak kabul edilen sopa olduğu halde suça sürüklenen çocukların hep birlikte mağdureyi cebir kullanarak cinsel istismar suçunu gerçekleştirdikleri kütüphaneye götürerek kapıyı kilitledikleri anlaşıldığı halde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken TCK.nın 109/3-a maddesinin uygulanmaması,

5237 sayılı TCK.nın 51/1. maddesine göre fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış sanıklarla ilgili olarak üç yıla kadar hapis cezalarının ertelenmesinin mümkün olduğu, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan suça sürüklenen çocuklara iki yıl altı ay hapis cezası verildiği ve suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin de lehe kanun hükümlerinin uygulanması yönünde talepte bulundukları halde suça sürüklenen çocuklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hapis cezalarına ilişkin olarak erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyizi tirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin ceza miktarı yönüyle suça sürüklenen çocukların kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 18.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4539, Karar No: 2017/8342, Tarih: 16.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/4539 E.  ,  2017/8342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın Karasu Belediye Başkanlığı'nın 11/11/2013 gün ve 4604 sayılı yazısında mücavir alan sınırları içerisinde, belediye hizmetlerinden faydaladığı, meskun mahal içerisinde olduğu bildirilmiş ve bilirkişi kurulu raporunda ... Mahallesinde yer aldığı belirtilmiş olmakla taşınmaz arsa niteliğindedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaza arazi niteliği ile değer biçildiğinden, alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20005, Karar No: 2022/17122, Tarih: 19.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/20005 E.  ,  2022/17122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi ve denetime olanak sağlanabilmesi bakımından, dosya kapsamında ve UYAP ortamında yer almayan;

a) İtiraz Hakem Heyetince alınan 07.04.2021 tarihli kusur ve hesap raporunun, bu raporun taraflara tebliğine ilişkin belgelerin, taraf vekillerinin anılan rapora karşı verdikleri itiraz dilekçelerinin,

b) Tarafların itirazları doğrultusunda İtiraz Hakem Heyetince alınan 15.04.2021 tarihli ek raporun, yine anılan bu ek rapora karşı tarafların itiraz etmeleri üzerine alındığı belirtilen 2. ek raporun,

c) Davacının 2. ek rapor uyarınca dosyaya sunduğu belirtilen 21.04.2021 tarihli ıslah dilekçesinin dosya içine alındıktan sonra gönderilmesi için dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın gösterilen nedenlerle ve yukarıda belirtilen şekilde işlem yapılıp eksiklikler tamamlanıp eklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya yeniden gönderilmesi için, Sigorta Tahkim Komisyonuna iletilmek üzere hakem kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 19.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10599, Karar No: 2019/5278, Tarih: 17.09.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/10599 E.  ,  2019/5278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının geniş sınırları itibariyle çekişmeli taşınmazı kapsadığı, davalı tarafın tutunduğu tapu kaydının kapsadığı alan konusunda ise yapılan araştırmanın yetersiz olduğuna değinilerek; tapu kaydının tüm tesis ve tedavülleri ile haritası getirildikten sonra mahallinde yöntemince uygulanarak kapsamının belirlenmesi, çekişmeli taşınmazın davalı yana ait tapu kaydı kapsamında kaldığının belirlenmesi halinde geçerliliğini koruyan davalı tapusuna üstünlük tanınması, aksi halde hüküm tarihinden sora yürürlüğe giren 4071 sayılı Yasa hükümlerinin davada uygulama yeri bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 769 nolu parselin tespitteki vasfı ve yüzölçümü ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmaz üzerindeki narenciye ağaçları ile zeytin ağaçlarının ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a ait olduğunun Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi gereğince kütüğün beyanlar hanesinde belirtilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından muhdesata yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 16.04.2015 tarihli keşif sonrası alınan ziraat mühendisi bilirkişi raporu ile taşınmaz üzerinde keşif günü itibariyle belirlenen muhtesatlar esas alınarak, davalılar lehine 3402 sayılı Kadastro Kanununu 19/2. maddesi gereğince tapunun beyanlar hanesine şerh verilmiş ise de, varılan sonuç yasal düzenlemelere uygun bulunmamaktadır. 3402 sayılı Kadastro Kanunu 19/2. maddesine göre, taşınmaz mal üzerinde sahibinden başka bir kimseye ait muhdesat mevcutsa bunun, sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın beyanlar hanesinde gösterileceği düzenlenmiştir. Ne var ki; Mahkemece, anılan muhdesatların tespit günü itibariyle var olup olmadığı usulüne göre araştırılmamıştır. Hal böyle olunca, tespit tarihi itibariyle taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların belirlenmesi amacıyla mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, taraf tanıkları ile fen ve ziraat bilirkişilerinin katılımı ile yeniden keşif yapılmalı ve yapılacak bu keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından, tespit tarihinde taşınmaz üzerinde hangi ağaçların bulunduğu, tespit tarihi itibariyle ağaçlar dikili ise bu ağaçların hangi tarihte dikildiği, kime ait olduğu ve iktisap sebebi ayrıntılı sorularak araştırılmalı; ziraatçi bilirkişiden, tespit tarihi itibariyle taşınmaz üzerindeki ağaçların dağılımı, cinsi ve yaşı konusunda ayrıntılı rapor alınmalı; fen bilirkişisinden ise, tespit tarihi itibariyle taşınmaz üzerinde ağaçların dağılımının krokide işaretlenmesi istenmelidir. Diğer yandan, dosya içerisindeki belgelerden, mahkemece taşınmaz hakkında 1995 tarihinde ziraat bilirkişisi de hazır olduğu halde keşif yapıldığı ancak keşif sonrası düzenlenen raporun dosya içerisinde bulunmadığı, ayrıca anılan keşif tutanağından temyize konu bu taşınmazla birlikte 768 parsel sayılı taşınmaza yönelik de dava olduğu ancak bu parsele ilişkin davanın tefrik edildiği anlaşıldığından, tefrik edilen bu dosya içerisinde ilgili ziraat bilirkişi raporu araştırılarak dosya arasına alınmalı ve bilirkişilerin raporlarını hazırlarken bu rapordan da faydalanılması gerektiği düşünülmeli, raporlar arasında çelişki doğması halinde ise çelişkinin giderilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Mahkemece bu hususlar göz ardı edilerek eksik incelemeyle hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23016, Karar No: 2019/20792, Tarih: 11.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/23016 E.  ,  2019/20792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin mekanik ve asfalt operatörü olarak çalışırken iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işe gelmediğini şirketin işlerinin aksamasına sebep olduğunu, 24.09.2014 tarihinde Noter aracılığı ile ihtar çekerek mazeretini bildirmesinin istendiği halde cevap verilmediğini, bunun yerine kötüniyetli olarak dava açıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili kanuni süresi içerisinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının, ulusal bayram genel tatil ve fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.Ulusal bayram genel tatil ücret alacağı bakımından da aynı ilkeler geçerlidir.Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanık beyanları esas alınarak davacının 07.00-19.00 saatleri arası çalıştığı, ara dinlenmeler düşüldükten sonra haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram genel tatil günleri nöbetleşe çalıştıkları Ramazan Bayramında 1,5 gün ve Kurban Bayramında 2,5 gün çalıştığı kabul edilerek yapılan hesaplama Mahkemece hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davacı tanıklarından ikisinin husumetli olduğu davalı aleyhine dava açtığı ve somut davada çıkacak sonuçtan menfaat elde edeceği tartışmasız olduğundan başka delillerle desteklenmeden tek başına husumetli tanık anlatımlarına itibar edilmesi mümkün değildir. Öte yandan aynı işyerinde çalışan işçi tarafından davalı işveren aleyhine açılan ve ... 1. İş Mahkemesi'nin 2013/ 523 esas sayılı dosyası üzerinden görülen davada davacının tanık olarak dinlendiği ve işyerindeki çalışma düzenine ilişkin olarak “ biz 07.00 gibi işe başlıyorduk, akşamda 19

. Öte yandan aynı işyerinde çalışan işçi tarafından davalı işveren aleyhine açılan ve ... 1. İş Mahkemesi'nin 2013/ 523 esas sayılı dosyası üzerinden görülen davada davacının tanık olarak dinlendiği ve işyerindeki çalışma düzenine ilişkin olarak “ biz 07.00 gibi işe başlıyorduk, akşamda 19.00 gibi iş sona eriyordu, bu şekilde haftanın yedi günü çalışma vardı, sadece dini bayramlarda çalışmıyorduk, diğer günler sürekli çalışıyorduk, benimde açmış olduğum davam vardır, işten çıkmadan önce şantiye şefi Özgür davacının dosyasında tanık olarak işveren lehine ifade vermem için bana talepte bulundu bende yapamayacağımı söyledim, kış aylarında üç ay çalışma olmuyordu, benim bütün çalışma döneminde bu şekilde kış aylarında çalışmadık, davacıda çalışmamıştır, işyerinde çalışmadığımız kış ayları için yarım maaş ödeme yapıldı. ”şeklinde beyanda bulunduğu ve mahkeme kararının Dairemizce 2015/19309 esas- 2017/24816 sayılı kararı ile onandığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenler ile davacının çalıştığı işyeri, yaptığı işin niteliği, işin gerektirdiği çalışma düzeni, emsal dosyada davacının tanık olarak verdiği ifade, hep birlikte değerlendirildiğinde; davacının yargılama sırasındaki yeminli beyanı kendisini bağlayacağından; tanıklık yaptığı tarihe kadar çalışmadığını söylediği kış ayları (Aralık-Ocak–Şubat) dışlanarak, dini bayramlarda çalışma yapmadığı kabul edilerek fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacakların hesaplanması, uygun bir indirim ile mahkemece değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25461, Karar No: 2013/16362, Tarih: 16.09.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/25461 E.  ,  2013/16362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, boşandığı eşiyle birlikte yaşadığı iddiası ile kesilip, yersiz olarak ödendiği belirtilen ölüm aylıklarının davalıdan 5510 Sayılı Yasanın 96. Maddesi gereğince tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, hak sahibi kız çocuğu olarak davalıya bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığından bahisle gerçekleştirilen işlemle 01.10.2010 tarihi itibarıyla kesilerek, 25.10.2009–24.09.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların istirdadını istemiş; Mahkemece, boşandığı eşiyle birlikte yaşama olgusunun gerçekleşmediği gerekçesi ile, davanın reddine karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere özellikle ...'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı ... Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere