muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12412, Karar No: 2023/6373, Tarih: 16.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/12412 E.  ,  2023/6373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/678 E., 2021/1457 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

SUÇ TARİHLERİ : 2013, 2014

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 08.06.2021 tarihli ve 2021/678 Esas, 2021/1457 Karar sayılı kararının katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mağdur ve mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçlarından yapılan yargılama sonucunda, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 16.04.2019 tarihli ve 2018/323 Esas, 2019/126 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31 inci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmekle, sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 08.06.2021 tarihli ve 2021/678 Esas, 2021/1457 Karar sayılı kararı ile; iddianame anlatımına göre sanığın mağdur ve mağdureye yönelik cinsel istismar eylemleri ile ilgili kamu davasının açılması karşısında İlk Derece Mahkemesi hükmünün birinci paragrafına "hakkında" ibaresinden sonra gelmek üzere "ayrı ayrı" ibaresi eklenmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fırkasının birinci cümlesi delaletiyle 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmünün düzeltilerek 208 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükme yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmekle, anılan kararın türü karşısında;

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendinde yer verilen; “Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar”ın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4972, Karar No: 2014/4953, Tarih: 17.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/4972 E.  ,  2014/4953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2011/371-2013/59

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaliyle, kesilen yetim aylığının yeniden bağlanmasına, biriken aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı gerekçesi ile aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile davacıya ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hakkında verilen boşanma kararı 14.05.2003 tarihinde kesinleşen davacıya 16.05.1997 tarihinde yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığı boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. 5510 sayılı Kanunun " Gelir ve aylık bağlanmayacak haller" başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci(son) fıkrası 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Fıkrada "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar 96. madde hükümlerine göre geri alınır" düzenlemesine yer verilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrası oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında " bağlanmayacak" sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde "bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir" ibareleri kullanılmış, böylelikle daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi eylemli olarak birlikte yaşama aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak benimsenmiştir. Burada eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice incelenerek saptama yapılmalıdır.

Madde de boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01/10/2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalıdır . Bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı,oturdukları adreslerdeki komşuların tanıklığına başvurulmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı,davacının eski eşinin nerede çalıştığı ve maaşı var ise hangi bankadan maaş aldığı da araştırılmalı,çocuk var ise kimle kaldığı ve öğrenim durumları devam ediyor ise nerede öğrenim gördükleri, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı,böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda, davacının boşanma kararının 14.05.2003 tarihinde kesinleştiği,Sosyal Güvenlik Kontrol Memurlarınca yapılan tahkikat sonucu düzenlenen 03.03.2011 tarihli raporda davacı ve boşandığı eşinin halen aynı evde birlikte yaşadığı belirlendiğinden davacıya bağlanan ölüm aylığının kesilmesi gerektiğinin tespit edildiği,davacı tanıklarından birinin davacının eşinin boşanmadan sonra başka bir mahalleye taşındığını, diğer tanığın davacının boşandığı eşinin yurt dışına gittiğini beyan ettiği,tanık beyanlarının çelişkili olduğu anlaşılmaktadır. Yapılacak iş, davacının ve boşandığı eşinin boşanma tarihinden sonra fiili olarak birlikte yaşayıp yaşamadığını tespit etmek üzere mahalle muhtarının beyanını almak, zabıta veya emniyetçe tespit edilecek kamu tanıklarının ifadesine başvurmak,davacının ve boşandığı eşinin boşandıktan sonra ve halen ikamet ettiği beyan edilen İ.... mah... sokak.../.. No :..., ....,.... numaralı evlerin malikinin kim olduğunu araştırmak elde edilecek delillere göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5992, Karar No: 2021/9391, Tarih: 28.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/5992 E.  ,  2021/9391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, haksız ele geçirilen anahtar ile müştekinin ikametindeki kasayı açarak hırsızlık yapan sanıkların eyleminin, TCK’nın 142/2-d-h maddelerine uyduğu gözetilmeden aynı Kanun’un 142/2-h maddesi uyarınca hüküm kurulması sonuca etkili olmadığından, müştekinin eşine ait yüzüğün sanık ...’ın evinde yapılan arama esnasında sanığın annesinin parmağında bulunması üzerine el konulduğu, ...’un kolluk aşamasındaki beyanına göre, çalınan televizyonun ise kendisine sanık ... tarafından daha sonra kendisinden tekrar alınmak üzere bırakıldığı, sanığın tutuklandığını öğrenmesi üzerine ...’un televizyonu polis merkezine teslim ettiği, yine müştekinin mahkemedeki beyanına göre, kovuşturma aşamasında, ikametinin avlusuna bir kutu içerisinde çalınan diğer eşyalarının atıldığı, bu kutuyu ise sanık ...’un kendisinin ceza infaz kurumunda bulunması nedeniyle arkadaşlarına attırdığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; soruşturma aşamasında gerçekleşen rızai bir iadenin bulunmadığı, kovuşturma aşamasında gerçekleşen iadenin ise kısmi iade olarak kabul edilmesi gerektiği nazara alınarak, sanık ... tarafından gerçekleştirilmiş bir iade veya tazmin olmaması nedeniyle, sanık ... hakkında hırsızlık suçundan koşulları bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 168/2. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması ve sanık ... yönünden ise gerçekleşen kısmî iade nedeniyle ise sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası bulunup bulunmadığı müştekiden sorulmadan sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 28/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18087, Karar No: 2024/7369, Tarih: 18.09.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/18087 E.  ,  2024/7369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/45 E., 2016/427 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, ağaç kesmediğine ilişkin savunması karşısında her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil elde edilmeden hüküm tesis edildiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde motorlu testereyle 29 adet ağaç kesildiğinin anlaşılması üzerine yapılan araştırmada fındık bahçesi olan şahsın kestiği şüphesi üzerine sanığa sorulduğu ve sanığın hasta kızı olduğunu, maddi durumunun iyi olmadığını, bu nedenle kestiğini beyan ettiğinin tespiti ile sanık hakkında suç tutanağı düzenlenmiştir.

Sanık savunmalarında, dedesinden kalan fındık bahçesi olduğunu, kızının hasta olduğunu, ağaç kesmediğini, kimin kestiğini bilmediğini, suç tutanağı düzenlenirken ağaç kestiğini ikrar etmediğini, ancak hasta kızının olduğunu söylediğini beyan etmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişi tarafından düzenlenen raporda yakacak nitelikte ağaçların motorlu testere ile dikiliden, damgasız ve usulsüz kesildiği ve dip köklerinin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde olduğu tespit edilmiştir.

Tutanak tanıkları, suç tutanağının doğru olduğunu, sanığın ağaç kestiğini söylediğini beyan etmişlerdir.

6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinin aynı maddenin dördüncü fıkrasından önce uygulanması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tutanağı, sanık savunması, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 18.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7035, Karar No: 2024/4129, Tarih: 25.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/7035 E.  ,  2024/4129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2023/528 E., 2023/1649 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 31.10.2023 tarihli ve 2023/528 E., 2023/1649 K. sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 4 yıl 6 ay hapis ve 15.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.09.2023 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 31.10.2023 tarihli tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 31.10.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 31.10.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Sakarya 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8226, Karar No: 2010/13689, Tarih: 20.09.2010

**3. Ceza Dairesi         2010/8226 E.  ,  2010/13689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın mağdur ...’e karşı yaralama eylemi nedeniyle kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde ;

Tayin olunan cezanın karar tarihindeki miktar ve türü itibarıyla hükmün CMUK.un 305. maddesi gereğince temyizi mümkün olmadığından sanık ...’un temyiz isteğinin aynı yasanın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanığın mağdur ...’a karşı yaralama eylemi nedeniyle kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde ise;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine;Ancak;

Emanetin 2003/892 sırasında kayıtlı suç aleti döner bıçağı ve çakı bıçağının 765 sayılı TCK’nun 36.maddesi yerine 5237 sayılı TCK’nun 54.maddesine göre müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ...’un temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA,ancak bu husus CMUK.322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince müsadereye müstenit yasa maddesinin 765 sayılı TCK’nun 36.maddesi olarak düzeltilerek sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/09/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.