muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2003, Karar No: 2024/3569, Tarih: 22.05.2024

İlk Derece Mahkemesi hükmüne karşı, davacılar vekili ve davacı ... tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, davacının işlemden kaldırmasına karar verildiği tarihten önceki 12.03.2021 tarihli duruşmada hazır olduğu ve duruşma tarihini bildiği halde, 16.07.2021 tarihli duruşmada hazır bulunmamasına, mazeret de bildirilmemesine, daha önce davacı tarafından takip edilmediğinden dolayı davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150/1 inci maddesi uyarınca yenileninceye kadar 2. kez işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olmasına göre 6100 sayılı Kanun'un 150/6 ncı maddesi gereğince mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacılar vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar davacı vekili ve dava ... tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin ve davacı ...'in temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

427,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11724, Karar No: 2017/26916, Tarih: 30.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/11724 E.  ,  2017/26916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasayla değişik 2942 sayılı Yasanın 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasayla değişik 2942 sayılı Yasanın 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın re'sen belirlenen vergi değerleri ile dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınan taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulmadan, emsal taşınmazın akit tablosu ilgili tapu müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden hükme esas alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal

taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13354, Karar No: 2014/2057, Tarih: 06.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/13354 E.  ,  2014/2057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; Aynı binanın 10 ve 13. no'lu dairelerinde altlı-üstlü oturan, komşu olan taraflardan katılanın, balkonunda bulunan eskimiş brandadan mamûl körüklü çadırının yerine yenisini suç tarihinde takdırdığında, üst katta oturan sanığın, tanık ...'in görgüye dayalı şahitliğinde, sopa benzeri bir aletle tenteye vurarak yırtması ve kullanılamaz hale getirmesi eyleminin “mala zarar verme” suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12787, Karar No: 2020/1075, Tarih: 28.01.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/12787 E.  ,  2020/1075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 156/1, TCK'nın 62/1, 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Bedelsiz senedi kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, sanığa ait evi kiraladığı, aralarında bir yıllık süre ile kira mukavelesi yaptıkları, katılanın her ay için 650 TL değerinde 12 adet senet ve 1 adet 1.000 TL değerinde depozito senedi imzalayarak verdiği, 7-8 aylık ikametinden sonra katılanın ikameti boşaltarak ikamet anahtarını sanığa teslim ettiği, elektrik ve su borçlarını ödediği, sanığın katılana 1 adet 650 TL değerindeki senet dışında diğer senetleri teslim ettiği ve kendisinde kalan senedi teslim edeceğini beyan etmesine rağmen bu senedi katılana iade etmeyerek katılan hakkında icra takibine başlattığı, bu suretle üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Sanığa yüklenen ve TCK 156. madde de düzenlenen “bedelsiz senedi kullanma” suçunun takibinin şikayete bağlı bulunduğu, TCK 73. maddesinde de şikayet süresinin “fiil ve failin öğrenildiği günden itibaren 6 ay” olduğu ve şikayetin süresi içerisinde yapılıp yapılmadığının yargılama şartı olarak kabul edildiği, bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, suça konu senet ile ilgili olarak sanık tarafından icra takibi başlatıldığı ve katılana 10/12/2013 tarihinde tebliğ edilen ödeme emrinden önce katılanın 05/09/2013 tarihinde...14 icra müdürlüğünün 2013/7881 esas sayılı icra takip dosyasından onaylı suret aldığının anlaşıldığı, dolayısıyla katılanın en geç icra dosyasından suret aldığı bu tarihte bedelsiz kalan senedin aleyhine olarak icra takibine konulduğunu öğrenmiş sayılacağı, bu şekilde yapılan icra takibinden haberdar olan katılanın, altı aylık şikayet süresi geçtikten sonra 28/04/2014 tarihinde sanık hakkında şikayetçi olduğu dikkate alınarak, şikayetin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam etmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 28/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15437, Karar No: 2017/3629, Tarih: 25.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/15437 E.  ,  2017/3629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Borçlu şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünün yazısına göre, şirketin şikayet tarihi itibariyle faaliyetine devam ettiği, resen terk tarihinin şikayet tarihinden sonra olduğu ve şirketin bir süre daha beyannamelerini vermeye devam ettiği, gönderilen beyanname içeriklerine göre de, borçlunun şikayet tarihi itibariyle henüz ticareti terk etmediğinin anlaşılması karşısında, sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10066, Karar No: 2021/898, Tarih: 04.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/10066 E.  ,  2021/898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Ecrimisil, Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, davalıların haklı ve geçerli bir nedenleri olmadığı halde, müvekkilinin taşınmazı üzerine, iki adet ceviz ağacı ekmek sureti ile müdahalede bulunduklarını, bahse konu ağaçlardan elde edilen mahsulü de satarak değerlendirdiklerini, müdahale nedeni ile müvekkilinin taşınmazı üzerine fidan dikemediğini, zira davaya konu ceviz ağaçlarının yarattığı gölgeliğin fidan yetiştirilmesini ve mahsul alınmasını engellediğini, ayrıca davalıların çitlerle sınırları belirlenmiş ve kapısı olan taşınmazına bu ağaçlar nedeni ile serbestçe girip çıktıklarını, çoğu zamanda bahçe kapısını kapatmayarak hayvanların bahçeye girip zarar vermesine neden olduklarını öne sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile elatmanın önlenmesine, taşınmazın eski hale getirilmesine (kal'ine) ve 1.000 TL ecrimisilin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalılardan ... davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı ... usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmadığı gibi duruşmalara da katılmamıştır.

Davalılardan ... davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı ... usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmadığı gibi duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, “1-...davalılar tarafından dava konusu araziye yaptıkları müştemilatın menine, dikilen ağaçların kal’ine, 2-Davacının ecrimisil davasının kısmen kabulü ile , 66,71 TL ecrimisil bedelinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine...” karar verilmiş, kararın davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 07.04.2015 tarihli, 2015/4091 Esas- 2015/4963 Karar sayılı ilamı ile, öncelikle davada ileri sürülen isteklerden el atmanın önlenmesi ve yıkım istekleri ile ilgili olarak keşfen saptanan ya da saptanacak dava değeri üzerinden peşin harcın alınması, bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek işin esası bakımından hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiş, Mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamı uyarınca yapılan yargılama sonunda Türk Medeni Kanunun 684. ve 718. maddeleri hükümleri gereğince üstün arza tabi olduğu , haksız bir şekilde dikildiği iddia edilen ve kaldırılması istenen edilen cevizlerin zaten davacıya ait olduğu, davacının kendisine ait cevizleri kaldırılmasını talep etmesinde hiçbir hukuki yararının olmadığı,davalının kadim ağaçların bakımını yapmasının men edilebilecek bir müdahale olmadığı, ilgili cevizlerin ürün vermediği sabit olduğundan davalı bu cevizleri kullansa dahi ürün vermeyen ağaç yönünden ecrimisile hükmedilemeyeceği,bir an için davacının iddiasının kabulü ile kendisine ait taşınmaz üzerindeki cevizlerin davalılara ait olduğu kabul edilse dahi , davacının dava konusu 22 parselde 20 yıl nizasız ve fasılasız (eklemeli) zilyetliği olduğunu ispat ederek bu taşınmazın mülkiyetini kazandığı,hem taşınmaz üzerinde zilyetliği olduğunu iddia edip hemde cevizlerin davalılara ait olduğu iddia etmesi karşısında davacının mülkiyet hakkını kötüye kullandığının kabulünün gerektiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 22 parsel sayılı taşınmazın 10.08.2009 tarihinde hükmen davacı adına tescil edildiği, davalıların taşınmaz üzerinde mülkiyetten veya kayıttan kaynaklanan bir haklarının olmadığı,davacı tarafça taşınmaz üzerinde yer alan iki adet ceviz ağacının davalılarca ayrı ayrı dikildiği ve tasarrufta bulunulduğu iddiası ile eldeki davanın açıldığı, Mahkemece yapılan ilk yargılama sonunda elatmanın önlenmesi ve yıkım istemlerinin kabulüne karar verilmesi üzerine hükmün davalılardan ... tarafından temyiz ettiği, davalının temyiz dilekçesinde dava konusu ağaçların aile büyükleri tarafından dikildiğini, aile büyüklerinin aralarında yapılan taksim sonucu kendi payına düştüğünü, meyve alınabilen dönemlerde bu meyvelerin kendisi tarafından tüketildiğini, bu kullanımın da önceki taksimat doğrultusunda karşılıklı rızaya dayandığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, mülkiyet hakkı gerek Anayasa ve yasalarla gerekse Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve ek protokolleri ile kabul edilmiş temel haklardandır.

Eşyaya bağlı ayni haklardan olan mülkiyet hakkı herkese karşı ileri sürülebileceği gibi, hakka yönelik bir müdahale durumunda ne zaman gerçekleştiğine bakılmaksızın, ileri sürüldüğü andaki hak sahibi tarafından her zaman koruma istenebileceği de kuşkusuzdur. Anılan korumanın istenmesi durumunda da hakkın kötüye kullanıldığından söz edilebilmesine hukuken olanak yoktur.

Diğer yandan; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 683. maddesinde; malikin hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, tasarrufta bulunma, yararlanma yetkilerine sahip olduğu, malını haksız olarak elinde bulunduran kişiye karşı her türlü el atmanın önlenmesi davası açabileceği öngörülmüştür.

Somut olayda, Mahkemece ilk hükmün davalılardan ... tarafından temyiz edilmediği, taraf ve tanık beyanları uyarınca kadastro tespitinden önce rıza ile taşınmaz üzerine dikilen ceviz ağaçlarının davalılarca kendilerine ait olduğu gerekçesi ile tasarruf edildiği, bu hususun taraflar arasında çekişme konusu olmadığı, bu şekilde davacının taşınmazına davalılar tarafından müdahale edildiği nazara alınıp, ağaçların bedelleri yönünden hapis hakkı üzerinde de durularak elatmanın önlenmesi ve kal istemi hususunda bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda, (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 04.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12582, Karar No: 2012/30917, Tarih: 31.10.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/12582 E.  ,  2012/30917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21.15 TL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22429, Karar No: 2017/12364, Tarih: 25.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/22429 E.  ,  2017/12364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

24/10/2013 tarihli yakalama üst arama ve muhafaza alma tutanağında sanıktan şüphelenilmesi üzerine yanına gidildiği, elindeki poşette ne olduğu sorulduğunda çikolata olduğunu beyan ettiği ve henüz müştekinin şikayeti olmadan ve kolluk kuvvetlerinin herhangi bir araştırma yapmadan sanığın suça konu çikolataları müştekinin dükkanından aldığını beyan etmesi ve poşet içerisinde bulunan 3 adet üzerinde ülker çikolata yazılı kutusu açılmamış kırmızı renkli çikolata, 1 adet ağzı açılmış mavi kutu içerisinde 4 adet üzerinde ülker ve fındıklı yazılı ve yeşil renkli üzerinde ülker çikolata bütün antep fıstılı ibaresi yazılı 1 adet çikolatanın rızaen kolluk görevlilerine teslim edildiği ve 25/10/2013 tarihli teslim tutanağı ile müştekiye teslim edildiğinin, çikolataların toplam bedelinin 46,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında; müştekinin maddi zararının tam olarak ne kadar olduğu ve sanık tarafından giderilip giderilmediği, giderilmiş ise hangi aşamada giderildiğinin sorularak sonuca göre; zararın soruşturma aşamasında giderildiğinin anlaşılması halinde TCK'nın 168/1. maddesinin, kovuşturma aşamasında giderilmiş olduğu ya da giderilmemiş olduğu anlaşılır ise TCK'nın 168/2-4. maddesine göre müştekiden sanığın etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmasına rıza gösterip göstermediği sorularak rıza göstermesi halinde TCK'nın 168/1. maddesinin, kovuşturma aşamasında giderilmesine rağmen müştekinin rıza göstermemesi halinde ise TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.