muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5955, Karar No: 2022/10352, Tarih: 13.09.2022

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. ve 5. maddeleri ile bunu uygun olarak çıkarılan iş güvenliği yönetmelikleri hükümleri, işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş güvenliği kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak, işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2. maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

Yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda; işvereni zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluk halinden kurtaracak olan durum iş sağlığı ve güvenliği alanındaki ihmalleri ile oluşan zarar arasındaki uygun nedensellik bağının kesildiğini ispat etmekten ibarettir. Hukuk Genel Kurulu’nun 20.03.2013 tarih 2012/21-1121 E. 2013/386 sayılı kararında da belirtildiği üzere uygun nedensellik bağı üç durumda kesilebilir. Bunlar mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Bu hallerden birinin varlığı halinde işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre davacının davalının yapımını üstlendiği yapı inşaatı işinde sigortalı olarak çalışmaktayken, olay günü istinat duvarının yapılacağı alanı işaretlemek için elindeki toz kireç dolu kovayı zemine dökerek hareketi esnasında zemindeki yükselti üzerine çıkışı sırasında dengesini kaybedip kova üzerine düşmesi neticesinde kovadaki kirecin yüzüne bulaşması neticesinde sağ gözünde kimyasal yanığa bağlı olarak iş kazası geçirdiği, SGK müfettişi tarafından düzenlenen raporda işveren %90, sigortalı %10 kusurlu kabul edilmişken, dosya kapsamında bilirkişi heyetinden alınan tek kusur raporunda %70 davalı işveren %30 davacı sigortalı kusuru olduğunun tespit edildiği, mahkemece bu rapora itibarla tazminatlara hükmedildiği anlaşılmıştır.

Bu açıklamalar doğrultusunda mahkemece yapılacak iş, SGK müfettişi raporunda tespit edilen kusur oranları ile hükme esas alınan rapordaki kusur oranları arasında çelişkinin bulunduğu gözetilerek, davacının yaptığı zeminde toz kireçle işaretleme işi yönünden, işveren ve işçinin alması gereken tedbirlerin neler olduğu hangi tedbirlerin alınıp, hangi tedbirlerin alınmadığı hususunda tatmin edici gerekçeler içeren, mevcut çelişkinin giderilmesine ışık tutacak mahiyette kusur oranlarını belirler mahiyette rapor düzenlenmesi için, dosyanın iş kazasının gerçekleştiği inşaat alanında uzman A sınıf iş güvenliği uzmanı bilirkişilerden oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetine tevdi edilerek, sonucuna göre davanın esası hakkında bir karar verilmesinden ibarettir.

2- Somut olayda olduğu gibi Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Diğer yandan, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

5510 sayılı Yasa’nın 18. maddesinde Kurumca yetkilendirilen hekim veya sağlık kurullarından istirahat raporu alınmış olması şartıyla; iş kazası nedeniyle iş göremezliğe uğrayan sigortalıya her gün için geçici iş göremezlik ödeneği verileceği, 19 ncu maddesinde iş kazası sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık Kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanacağı; iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir.

5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp 2. Üst Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olayda davaya konu iş kazası neticesinde sigortalının sürekli iş göremezlik oranının kurum sağlık kurulu raporuna göre % 42,2 olarak tespit edildiği; yargılamanın devamında Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınmasına karar verildiği ancak dosya içerisinde buraca verilmiş bir raporun bulunmadığı gibi, davalının da sürekli iş göremezlik oranına yönelik itirazlarının bulunduğu gözetilerek, mahkemece öncelikle Yüksek Sağlık Kurulundan rapor almak ve giderek davalı itirazını karşılamak açısından Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan ve gereği halinde Adli Tıp 2. Üst Kurulundan rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve bu aşamada davacı ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen İlk Derece Mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının sair yönleri bu aşamada incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 13.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5133, Karar No: 2018/7720, Tarih: 08.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5133 E.  ,  2018/7720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Düşme

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanık hakkında Denizli Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 02.07.2012 tarih ve 2012/14722 Soruşturma-2012/5297 Esas sayılı iddianamesi ile “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kamu davası açılmış ise de; sanık hakkındaki mütalaanın “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçuna yönelik olduğu cihetle, sanık hakkındaki “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasının, 213 sayılı VUK‘nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa bulunmadığı gerekçesiyle, 5271 sayılı CMK‘nin 223/8. maddesi gereğince düşürülmesi gerektiği dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 08.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1244, Karar No: 2023/3056, Tarih: 02.11.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1244 E.  ,  2023/3056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1877 E., 2022/1453 K.

DAVA TARİHİ : 15.12.2020

SAYISI : 2022/135 E., 2022/55 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı vekili; müvekkilinin maliki bulunduğu parsellerde inşa edilen konutların ada içi ve ada dışı pis su ve yağmur suyu kanalizasyon imalatını yaptırdığını, iskan ruhsatına yönelik 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 23 üncü maddesinde tanınan muafiyet kapsamında bedel alınmaksızın izin verilmesi talep edildiği halde davalı ... tarafından 311.934,60 TL kanalizasyon katılım bedeli istendiğini, ihtirazi kayıtla ödeme yapmak zorunda kalındığını, yapılan ödemenin iadesi için yapılan başvurunun ardından 82.041,12 TL'nin iade edildiğini, bakiye kısmın haksız bir şekilde geri ödenmediğini, başlatılan icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini ileri sürerek; itirazın iptali ile lehine icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiş, 04.04.2022 havale tarihli dilekçesiyle, dava konusunun zemin tahrip bedeli, Aykome teminat, Aykome keşif bedeli ve bu ödemelere ilişkin KDV bedeli olduğunu belirtmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı tarafından kanal bağlantı ihtiyaçlarının karşılanmasının yazılarla talep edildiğini, başvurulara istinaden ... İşleri Dairesi tarafından saha denetimleri yapıldığını, Aykome Çalışma Usul ve Esasları Yönetmeliği kapsamında 08.08.2018 tarihli yazıyla 311.934,60 TL ruhsat bedeli talep edildiğini ve davacı tarafından bedelin yatırıldığını, dava konusu bedelin kanalizasyon katılım bedeli olmadığını, kanal bağlantısı yapılması için kazı izni istenmesi üzerine imar yoluna alt ... tesisi inşa edilmesi sebebiyle zemin tahrip bedeli alındığını, alt ... tesisi açım ruhsatlarında dolayı alınan harçların kazı yapılan alanda tahrip edilen zeminlerin bedeli olarak tahsil edildiğini savunarak davanın reddini ve lehine kötüniyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı vekilinin davadaki taleplerinin zemin tahrip bedeli, Aykome teminat, Aykome keşif bedeli ve tüm bu ödemelere isabet eden KDV bedeli olduğunu beyan ettiği, davacının talebinin vergi mahkemelerinin görev alına girdiği gerekçesiyle, yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; dava konusu zemin tahrip, Aykome keşif ve Aykome teminatı bedelleri ile bu bedeller üzerinden alınan KDV bedelinin yanlış nitelendirildiğini, vergi nitelinde bulunmadığını, iskan ruhsatı için gerekli pis su ve yağmur suyu kazılarının yapılmasına yönelik hizmet bedeli olduklarını, itirazın iptali davasının adli yargı yerinde çözülmesi gerektiğini, Vergi Mahkemesi görevli olsa dahi 2004 sayılı İcrave İflas Kanunu'nun 42 inci maddenin üçüncü fıkrası ve 694 sayılı KHK'nın 8 ve 9 uncu maddeleri kapsamında değerlendirilerek hüküm kurulmamasının da usul ve yasaya aykırı olduğunu, vekalet ücreti yönünden hatalı karar verildiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yargı yolunun caiz olmaması nedeni ile davanın usulden reddine dair verilen kararda isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde bildirdiği sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, zemin tahrip, Aykome keşif ve Aykome teminat bedellerinin tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun (5216 sayılı Kanun) 23 üncü maddesi

2. 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun (5393 sayılı Kanun) "Meclisin görev ve yetkileri" başlıklı 18 inci maddesinin (f) fıkrası,

3. 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun (2464 sayılı Kanun) 82 ve 97 nci maddeleri

4. 2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluşu ve Görevleri Hakkında Kanun'un (2576 sayılı Kanun) 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

1. 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun (5216 sayılı Kanun) 23 üncü maddesi

2. 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun (5393 sayılı Kanun) "Meclisin görev ve yetkileri" başlıklı 18 inci maddesinin (f) fıkrası,

3. 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun (2464 sayılı Kanun) 82 ve 97 nci maddeleri

4. 2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluşu ve Görevleri Hakkında Kanun'un (2576 sayılı Kanun) 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. 5216 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinde; büyükşehir belediyesinin gelirleri sayılmış, 5393 sayılı Kanun'un "Meclisin görev ve yetkileri" başlıklı 18 inci maddesinin (f) fıkrasında; "Kanunlarda vergi, resim, harç ve katılma payı konusu yapılmayan ve ilgililerin isteğine bağlı hizmetler için uygulanacak ücret tarifesini belirlemek" belediye meclislerinin görevleri arasında yer almış, 2464 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinde; mevzuat gereğince alınması zorunlu veya isteğe bağlı görülen ve belediyeler veya onlara bağlı kuruluşlar tarafından düzenlenerek ilgilisine verilecek; muayene ve sağlıkla veya fenni konularla ilgili tahlillere ilişkin olup bu kanunda ayrıca harca tabi tutulmamış olan ruhsatlar, rapor ve belgelerin "Muayene, Ruhsat ve Rapor Harcına" tabi olduğu, 97 nci maddesinde ise; Belediyelerin bu kanunda harç veya katılma payı konusu yapılmayan ve ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri her türlü hizmet için belediye meclislerince düzenlenecek tarifelere göre ücret almaya yetkili oldukları, belediyeye tekel olarak verilmiş işlerin kendi özel hükümlerine tabi olduğu hükme bağlanmıştır.

2. 2576 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde ise; Vergi mahkemelerinin "a) Genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davaları, b) (a) bendindeki konularda 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasına ilişkin davaları, c) Diğer kanunlarla verilen işleri," çözümleyeceği öngörülmüştür.

3. Somut olayda; dava konusu bedellerin ... Koordinasyon Merkezi Çalışma Usul ve Esasları Uygulama Yönetmeliği'nin 14 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirlenen zemin tahrip, Aykome keşif ve Aykome teminatı bedelleri ile bu bedeller üzerinden alınan KDV bedeline ilişkin olduğu, 2464 sayılı Kanun uyarınca tahsil edilen söz konusu bedellerin 2576 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin (a) fıkrasında belirtilen “benzeri mali yükümler" kapsamında yer alması nedeniyle davanın vergi mahkemesinde görülmesi gerektiği belirlenmekle, davacının temyiz itirazının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13015, Karar No: 2014/6613, Tarih: 12.06.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/13015 E.  ,  2014/6613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/210200

MAHKEMESİ : Kale (Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2010

NUMARASI : 2009/145 Esas, 2010/30 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın anne ve babasını tehdit ederek yaraladığı ihbarı üzerine 02/11/2009 günü akşam saat 20.00 sıralarında evine giderek kendisini emniyete götürmek isteyen müşteki polis memurları O. G.Z.ve N.D'.ye, elindeki bıçakla tehdit içeren sözler söyleyerek kapıyı kapatması nedeniyle, müştekilerin sanığı daha sonra almak üzere emniyete döndükleri ve ertesi gün sabahı saat 09.00 sıralarında tekrar evine gittiklerinde, bulamadıkları, yapılan araştırma sonucu ilçe merkezinde görülen sanığın bu kez müşteki polis memurları Y.. Ç.., Y.. C.., M.. Y.. ve H.. S.. tarafından yakalanmak istendiği sırada cebinde bulunan emanete kayıtlı bıçağı sallayarak bu kişileri tehdit ettiği anlaşılan olayda, sanığın eylemlerini farklı müştekilere karşı gerçekleştirmiş olması ve aradan geçen zaman dilimi de nazara alındığında, hukuki kesintinin oluşması ve sanığın kastının yenilenmesi nedeniyle iki ayrı silahla görevi yaptırmamak için direnme suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurularak eksik ceza tayini,

Kabule göre de;

Suçun birden fazla kamu görevlisine karşı ve silahtan sayılan bıçakla işlendiği kabul edilmesine rağmen TCK'nın 43/2 ve 265/4. maddelerinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık ve O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20137, Karar No: 2012/14142, Tarih: 05.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/20137 E.  ,  2012/14142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 134/1-2.cümle, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken gösterilen gerekçe; dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli görülmekle ve bu yönde kullanılan takdirde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi gerekmekte olup, görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olmasının suçun oluşumu bakımından önemli olmadığı, acıdan kaynaklanan çığlıklar veya sevişen çiftin nefes alış verişi gibi özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesinin anılan suçun oluşumu için yeterli olduğu, “neticesi harekete bitişik” suçlardan olan, bu suçun, özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle tamamlanacağı, başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olmasının gerekmediği, sanığın kaydedilen görüntüleri izlemiş ya da sesleri dinlemiş olmasının suçun oluşmasına bir etkisinin bulunmadığı, özel hastanede tıbbi teknisyen olarak çalışan sanığın, acil serviste görevli bayan çalışanların kıyafetlerini değiştirmek için kullandıklarını bildiği enjeksiyon odasındaki raf üzerinde bulunan eldiven kutusunun alt bölümünü düzenli bir şekilde keserek, kutuda oluşturduğu delik kısma, kamera sistemi çalışır vaziyette bıraktığı cep telefonuyla iş kıyafetini giymek üzere odaya giren, gizli çekim yapıldığından haberi olmayan ve günlük giysilerini çıkartmış bulunan mağdurenin, ancak rızası kapsamında paylaşabileceği çıplaklık gibi fiziksel mahremiyetine ilişkin görüntülerini kaydetmesi ve durumu fark eden mağdurenin bu görüntüleri görür görmez silmesi şeklinde gelişen olayda, sanığa atılı suçun sabit olduğu, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suçun nitelendirilmesinde ve yapılan uygulamada bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin eksik incelemeyle hüküm verildiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.