muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14621, Karar No: 2010/3170, Tarih: 23.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/14621 E.  ,  2010/3170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara (Kapatılan) 26. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/06/2007 gün ve 2006/318-2007/222 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.10.2009 gün ve 2009/9425 - 2009/9930 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının merkez şubesi hesabındaki 2001 yılında 143.106,00 YTL, 2002 yılında 515.555,00 YTL olmak üzere toplam 658.661,00 YTL'nın müvekkilinin hesabına borç kaydedilmek suretiyle haksız tahsil edildiğini ileri sürerek, anılan meblağın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı kurumun hesaplarındaki 2001 ve 2002 yıllarına ait borç kaydedilen 658.661,00 YTL'nın kurum işlemlerinden kaynaklanan banka sigorta muamele vergisi BSMV olup, bu vergilerin davacıya ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 6802 sayılı Gider Vergileri Kanunu 28. maddesi uyarınca bankaların her ne şekilde olursa olsun yaptıkları bütün işlemler nedeniyle kendi lehlerine her ne nam altında olursa olsun nakden ve hesaben aldıkları paralar banka muamele vergisine tabi olduğu, aynı kanunun 30.maddesine göre banka muamele vergisinin mükellefinin banka olduğu, bankanın bu vergiyi yansıtmasının ancak sözleşme ile mümkün olacağı, taraflar arasında mevcut 01.11.1989 tarihli sözleşmede banka muamele vergisinin davacıya ait olduğuna dair bir hükmün bulunmadığı, bu nedenle de davalının BK'nun 61 ve müteakip maddeleri gereğince sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre toplam 658.661,00 YTL'nı davacıya ödemek zorunda olduğu, ödemenin yapıldığı tarihten itibaren faizin yürütülmesi gerektiği, bu meblağların bankaya yatırıldığı tarihlerden itibaren dava tarihine kadar hesaplanan yasal faizinin 574.923,00 YTL olup, toplam miktarın 1.233.584,00 YTL olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar,davalı vekilinin temyizi üzerine onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK.nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 172.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 23.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2326, Karar No: 2023/4549, Tarih: 03.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/2326 E.  ,  2023/4549 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

D U R U Ş M A V E T A H L İ Y E

T A L E P L İ

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Osmaniye 3.Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2021/56 Esas, 2022/162 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 25.05.2022 tarihli ve 2022/1476 Esas, 2022/1350 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri ; haksız tahrik indirim nedeni bulunmadığına, ilişkindir.

B. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; meşru savunmaya, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri ; haksız tahrik indirim nedeni bulunmadığına, ilişkindir.

B. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; meşru savunmaya, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ile maktulün daha önceden arkadaş oldukları ve ... yıllardır birbirlerini tanıdıkları, olay tarihinde sanığın, ... isimli şahsın ev eşyalarının taşınmasına yardım etmek amacıyla ikametlerinin bulunduğu yere gittiği, ev eşyalarının taşınması esnasında olay yerine aracı ile gelen maktulün burada sanık ile karşılaştıkları ve sözlü olarak tartışmaya başladıkları, sanığın elinde bıçak bulunduğu, maktülün sanığa hitaben "ne o lan beni mi bıçaklayacan" diyerek bıçağı sanığın elinden almaya çalıştığı ve aralarında itişme olduğu, maktulün olayın hararetlenmesi üzerine ekmek bıçağı olarak tabir edilen bıçağı aracından aldığı ve sanık ile maktulün birbirlerine karşı ellerindeki bıçakları isabet ettirmek kastıyla savurdukları, sanığın darbesi sonucu maktülün otopsi raporunda belirtilen biçimde yaralanarak öldüğü olayda, suçta kullanılan aletin öldürmeye elverişli olması, maktulün hedef alınan vücut bölgesi, yaralanmanın niteliği birlikte değerlendirilerek sanık hakkında kasten öldürme suçundan uygulama yapıldığı, anlaşılmıştır.

Haksız tahrik yönünden, sanığın kavga sırasında yaralanması ve ilk haksız hareketin kim tarafından gerçekleştirildiğinin tespit edilememesi değerlendirilerek sanık yararına makule yakın oranda haksız tahrik indirimi uygulandığı, anlaşılmıştır.

2. Maktul hakkında düzenlenen Adlî Tıp Kurumu ... Adlî Tıp Grup Başkanlığı ... Morg İhtisas Dairesinin 28.09.2020 tarihli; "Kişinin ölümünün kesici delici alet yaralanmasına bağlı iç organ yaralanmalarından gelişen iç kanama sonucu meydana gelmiş olduğu"

Görüşünü içeren otopsi raporu dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Olay tutanağı, kamera görüntüsü inceleme tutanağı, sanığa ait adlî muayene raporu, adlî sicil sabıka kayıtları ile tutanaklar dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında müebbet hapis cezası yerine 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası verilmesini öngören 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca asgari hadden (18 yıl) indirim yapılması gerekirken, 16 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından davanın yeniden görülmesi nedeni yapılmamış, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından anılan eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç niteliğinin isabetli olarak belirlendiği, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik incelemenin söz konusu olmadığı, sanık ile maktulün karşılaşmaları sonrası çıkan tartışmada sanık tarafından bıçak gösterilmesi üzerine maktulün önce bıçağı almaya çalışması sonrasında olay yerine geldiği araçtan bıçak alması ile her iki tarafın elinde silah niteliğine haiz aletlerle çıkan kavgada maktulün sanık tarafından bıçaklanarak otopsi raporunda belirtilen biçimde yaralanarak öldüğü olayda, meşru savunmanın yasal koşullarının oluşmadığı, sanık yararına İlk Derece Mahkemesi tarafından uygulanan haksız tahrik indirim oranında isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 25.05.2022 tarihli ve 2022/1476 Esas, 2022/1350 Karar sayılı kararında katılanlar vekilleri ile sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Osmaniye 3.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19069, Karar No: 2010/4025, Tarih: 22.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/19069 E.  ,  2010/4025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, TİS ücret farkı, ikramiye alacağı, vasıta, sosyal, giyim, konut

yardımları, hizmet zammı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ile genel tatil ücretinin ödetilmesine

karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı ... nezdinde Türkiyedeki hastanelerde 2001-2002 ve 2003 yıllarında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışan ve 2003 yılı sonunda memur olarak ataması yapılan Sağlık çalışanlarının Hukuk Genel Kurulunca hizmet sözleşmesi ile çalıştıklarının kabul edilmesi üzerine memuriyet öncesi dönemlerine ait fazla çalışma istekleri dairemizce kabul edilmektedir.

Anılan çalışanlar haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından sadece tuttukları nöbetler olduğunda fazla çalışma yapmış olmaktadırlar.Davalı nöbet çizelgeler ile kısıtlanan bu fazla çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir.

Hafta içi nöbetler 17-08 saatleri arasında 15 saat olarak gerçekleşmekte, davacının yaptığı işin niteliğine ve zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenme kullandığı kabul edilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, yapılan işin niteliğine ve zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır.

Bu belirlemeden sonra tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre fazla çalışma saat olarak dönem ücretlerine göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir.

Burada önemli bir hususda nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmamasıdır. Bunun belirlenmesi için de normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka celpedilmelidir.Davacı nöbetinin ertesi günü nöbet izni kullandığında böylece ertesi gün 8 saat çalışmadığında hafta içi nöbette 4, hafta sonu nöbette ise 12 saat fazla çalışma yapmış olacağından fazla çalışma açıklandığı şekilde hesaplanmalıdır. Ancak burada belirtilmesi gerekir ki Cumartesi ve Pazar günü davalı işyerinde zaten tatil olduğundan

Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden ertesi gün çalışmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması 2007/40834 E, 2009/7566 sayılı, 2007/40843 E, 2009/7568 sayılı kararlarıda bu doğrultudadır.

Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden ertesi gün çalışmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması 2007/40834 E, 2009/7566 sayılı, 2007/40843 E, 2009/7568 sayılı kararlarıda bu doğrultudadır.

Somut olayda, davacının nöbet ertesi izin kullandığı davalı işverence savunulmaktadır. Normal çalışma çizelgeleri celbedilerek bu durum açıklığa kavuşturulmadan sonuca gidilmesi hatalıdır.

Dairemizin kökleşmiş uygulaması ve 2008/10527, 2009/30941 sayılı kararı da aynı doğrultudadır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 22.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5579, Karar No: 2018/12040, Tarih: 19.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5579 E.  ,  2018/12040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 31/11/2013 yerine, şikayet tarihi olan 10/12/2013 olarak gösterilmesi,

3- Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinden sonra bu adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17346, Karar No: 2014/684, Tarih: 07.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/17346 E.  ,  2014/684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boğazlıyan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2012

NUMARASI : 2011/142-2012/240

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ham madde satıp teslim ettiğini, bedelin ödenmemesi üzerine yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline ve % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, malların teslim edilmediğini belirterek davanın reddine ve % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, mal teslimine ilişkin irsaliyelerde davalı veya çalışanının imzasının bulunmadığı, davacının beyanına göre imzası bulunan kişilerin taşımacılık işi ile uğraştıkları, davacının teklifi üzerine davalının malları teslim almadığına dair yemin ettiği, sonuç olarak davacının davasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde delil olarak ticari defterlere dayanmıştır. Tarafların ticari defterlerindeki kayıtlar aleyhlerine delil teşkil eder. Mahkemece, bilirkişi masrafı alındığı halde defterler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 07.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2242, Karar No: 2016/3012, Tarih: 24.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/2242 E.  ,  2016/3012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla .... 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair ..... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2014/185 esas, 2015/315 sayılı kararını müteakip, .... 1. Çocuk Mahkemesinin 28/09/2015 tarihli ve 2015/856 esas, 2015/614 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 06/10/2015 tarihli ve 2015/816 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.", aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ....1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 18/01/2016 gün ve 94660652-105-34-14933-2015-E.1109/4237 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 06/10/2015 tarihli ve 2015/816 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.