muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1035, Karar No: 2021/16737, Tarih: 28.12.2021

Öte yandan işvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet rabıtasının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre sigortalı ...’ın davalı şirket tarafından işletilen maden ocağı işyerinde kamyon şoförü olarak çalıştığı, olay günü olan 08.08.2014 tarihinde dava harici alçı üretimi yapan işyerine maden malzemesi temini için davalı şirkete ait kamyonla seferler yaparak çalıştığı, öğle saatlerinde ise yemek molası verildiği ve iş kazası tutanağındaki tespite göre yemek molasında olay gününün Cuma günü olması nedeniyle işçilerin ibadete giderlerken sigortalının bu gruba katılmayıp çalışma sahasına yürüyerek ilerlediği esnada yol kenarında ağaçların altında iddiaya göre köpek beslemek üzere bulunduğu sırada fenalaştığı, bu durumu ibadete giden diğer işçilere bildirip yardım istediği, olay yerine gelen işçilerin sigortalının durumunun ağırlaştığını fark edip sigortalıyı kendi imkanları ile önce Sağlık Ocağına götürdükleri, genel adli muayene raporundaki olay öyküsüne göre sağlık ocağında iken 13.10 sıralarında aniden kalbin ve solunumun durduğu, 112 acil servise haber verildiği, sigortalının 15.53’de Gölbaşı Devlet Hastanesine ulaştırıldığı acil serviste ışık refleksi, tansiyon ve nabız alınamadığının anlaşıldığı ve işçinin entübe halde olduğunun tespit edildiği, yapılan müdahalelere rağmen sigortalının 16.45 tarihinde exitus/vefat ettiğinin kabul edildiği, 12.02.2015 tarihli ... Morg İhtasas Dairesi Başkanlığı raporuna göre sigortalının ölümünün kendisinde mevcut aterosklerotik kalp hastalığından kaynaklı olduğu tespit edilmiştir. İşyerinden getirilen kayıtlara göre sigortalı için 12.01.2013 tarihinde düzenlenen çok tehlikeli işlerde çalışacaklara ilişkin işe giriş/periyodik muayene formunda tansiyonun 160/100 mm Hg – takipli ifadesinin, 21.02.2014 tarihinde işyeri hekimi tarafından düzenlenen periyodik muayene formunda ise tansiyonun 140/95 mm HG olarak yer aldığı, işyeri formeni olup davalı tanığı olarak dinlenen tanık Ersin Türk beyanına göre de sigortalının tansiyon rahatsızlığının bulunduğunun bilindiği, nitekim işyerindeki mesai arkadaşlarından öğrendiği kadarıyla bir haftadır ilaçlarını bıraktığını beyan etmiş olduğu bilgisinin de beyanlarında yer aldığı, davalı tanığı olarak dinlenen ... beyanlarına göre de sigortalının fenalaştığını iş arkadaşlarına haber vermesi üzerine bu işçilerin işyerinin malzeme götürdüğü (Knauf isimli) işyerinin hemşiresine bilgi verdiklerini beyan ettiği , davalı işyerinin 10.04.2014 tarihli İşyeri hekimi sözleşmesi gereğince işyeri hekimi olarak...’dan hizmet almakta olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, SGK müfettişi tarafından düzenlenen rapora göre olayın iş kazası olduğunun kabul edilmesi gerektiğine işaret edilmekle beraber, işverenin kusurunun aranmasına yer olmadığı kanaatinin belirtildiği, kusur bilirkişi heyetlerinden alınan raporlarda ise 20.04.2017 tarihli raporda davalı işveren %20, işçi %10 kusurlu kabul edilmişken olayda %70 oranında bünyesel faktörün etkisinin bulunduğu, tespit edilmişken 30.08.2017 ve 24.01.2018 tarihli raporlarda ise sigortalının %30 kusurlu olduğu, işverenin alabileceği bir önlem olmadığı belirtilerek atfı kabil kusuru olmadığı, olayda %70 oranında bünyesel faktörün etkisinin bulunduğu belirtilmiştir. Mahkemece birbirini doğrulayan bilirkişi heyeti raporlarına itibarla davanın reddine karar verdiği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar doğrultusunda, Mahkemece yapılacak iş;

Davaya konu olayla irtibatı olan Cumhuriyet Başsavcılığı dosyasını getirterek işçinin olay anında maruz kaldığı işyeri ve çevresel şartları belirlemek, aynı zamanda davacının kaza öncesinde mevcut tansiyon, kalp ve damar rahatsızlığına ilişkin var ise tedavi kayıtlarını getirtip, davacının bünyesinde bulunan rahatsızlığı açıkça tespit etmek,

İşverenin sigortalının periyodik sağlık muayenelerini olay anında geçerli mevzuatın gerektirdiği şekilde yerine getirip getirmediğini bu cümleden olarak sigortalının bünyesel durumuna uygun işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı açıklığa kavuşturulmak,

İşverenin işyerinde sağladığı iş sağlı ve güvenliği tedbirlerinin neler olduğu hangi tedbirlerin alındığı hangi tedbirlerin alınmadığı, risk değerlendirmesinin yeterli olup olmadığını araştırmak,

İşyerinde işyeri hekimi istihdam edilmekle beraber bu hekimin verdiği hizmetle mevcut olayın önlenmesinin mümkün olup olamayacağı hususunu değerlendirmek,

Öte yandan davacıda olumsuz yaşam şekli, beslenme tarzı, genetik faktör, sigara kullanımı gibi etkenler ile tanık beyanlarında geçen davacının kullanması gereken ilaçları kullanmadığının araştırılıp bu gibi durumlar var ise bu gibi durumların olayın gerçekleşmesi üzerindeki etkisi hususundaki deliller toplanmak,

Toplanacak bu delillerle beraber somut ölüm olayının gerçekleşmesinde işyeri şartları, yaşam şekli, bünyesel faktör ile olay anındaki etkenler bir bütün olarak değerlendirilerek, davacı itirazlarını karşılar mahiyette somut verilere dayalı kusur raporunun düzenlenmesi için dosyanın alanında uzman Kardiyolog hekimin de yer aldığı, A sınıf İş güvenliği uzmanı heyete tevdi ederek, ölüm iş kazası olayının gerçekleşmesinde tarafların kusur oranları ve bünyesel faktörün etkisini belirleyecek mahiyette rapor aldırmak alınacak bur raporla beraber dosyadaki veriler değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesine, ...tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17676, Karar No: 2015/6307, Tarih: 10.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/17676 E.  ,  2015/6307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/17258

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2014

NUMARASI : 2013/32 (E) ve 2014/637 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

SUÇ TARİHİ : 30/11/2012

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 10/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6915, Karar No: 2017/1780, Tarih: 14.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/6915 E.  ,  2017/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın reddine dair kararın, Dairemiz'in 22.12.2015 gün ve 2014/18501 Esas, 2015/22927 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. davalı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Alacaklı vekili, takibe konu ilamın kamulaştırmasız el atmadan kaynaklı tazminata ilişkin olduğunu, icra vekalet ücretinin nispi olarak talep edildiğini, İcra Müdürlüğü'nce vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanmasına karar verildiğini, İcra Müdürlüğü kararının isabetsiz olduğunu açıklayarak, 13.06.2014 tarihli dosya hesabının iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, evrak üzerinden yapılan inceleme sonucunda; 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 7. bendinin, "Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkemece icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir" hükmünü içerdiği, 13.06.2014 tarihli dosya hesabında, vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanmasında isabetsizlik görülmediğinden, şikayetin reddine karar verilmiş hüküm, alacaklı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 22.12.2015 tarih, 2014/18501 esas, 2015/22927 karar sayılı kararı ile bozulmuştur. Borçlu vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya yeniden incelenmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''04.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma

anlamına gelecek ve hukuk devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (...) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesi'nin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile; 6487 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun başlığı ile birlikte değiştirilen Geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem için de uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği" gerekçesiyle Anayasa'nın 2 ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edildiği de gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin 04.11.1983 tarihinden önceki fiilen el atmalarda maktu olarak uygulanması gerektiği düşünülmelidir.

Bu durumda dava konusu taşınmaza hangi tarihte el atıldığı kesin olarak belirlenerek, şayet 04.11.1983 tarihinden önce el atıldığının tespiti halinde maktu hesaplama yapılması gerektiği, el atmanın 04.11.1983 tarihinden sonra olduğunun belirlenmesi halinde ise nispi hesaplama yapılması gerektiği düşünülmelidir.

Bu durumda dava konusu taşınmaza hangi tarihte el atıldığı kesin olarak belirlenerek, şayet 04.11.1983 tarihinden önce el atıldığının tespiti halinde maktu hesaplama yapılması gerektiği, el atmanın 04.11.1983 tarihinden sonra olduğunun belirlenmesi halinde ise nispi hesaplama yapılması gerektiği düşünülmelidir.

O halde, İcra Mahkemesi'nce borçlu belediyenin karar düzeltme dilekçesine eklediği belgeler incelenerek ilama konu taşınmazın kamulaştırma çalışmaları kapsamında olup olmadığı ve buna göre el koymanın hangi tarihte olduğu tereddütsüz belirlenerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerektiğinden borçlunun karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilmiştir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 2014/18501 esas, 2015/22927 karar ve 22/12/2015 tarihli bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 14/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10159, Karar No: 2016/9394, Tarih: 24.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10159 E.  ,  2016/9394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayları hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, velisinden velayetin kaldırılması nedeniyle 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüklere vasi tayini ihbarına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayı küçüklerin MERNİS adreslerinin “... Mahallesi ... Sk. No: 11 İç Kapı No: 2 .../...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 4. Sulh Hukuk Mahkemesince, küçüklerin "... Mah. ... Sokak No: 17 .../..." adresinde dedeleri ... ile birlikte ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayı küçüklerin dedeleri ile birlikte "... Mah. ... Sokak No: 17 .../..." adresinde ikamet ettikleri anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24.10.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3150, Karar No: 2014/13914, Tarih: 15.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3150 E.  ,  2014/13914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2012/1013-2013/679

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralanan araçtaki hasar bedeli, değer kaybı ile gelir kaybı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkiline ait GA plaka sayılı aracın davalıya kiralandığını, davalının kullanımıda iken meydana gelen trafik kazası sonucunda araçta ağır hasar oluştuğunu, davalının olayda tam kusurlu olduğunu belirterek 19.290 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının kiralanan araçta meydana gelen hasar bedeline ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında 14/03/2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde, kiralayana ait araçların, zorunlu ve isteğe bağlı sigortalar ile teminat altına alındığı, kiracının % 100 kusurlu olması halinde zararın tamamından şahsen sorumlu olacağı, muafiyetli hasar sigortasının kiralama fiyatına dahil oduğu düzenlenmiştir. Dava konusu aracın, dar kapsamlı kasko sigorta poliçesi ile aracın yanması, çalınması veya çalınmaya teşebbüs edilmesi risklerine karşı sigortalandığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalının kazanın oluşumunda tam ( % 100 ) kusurlu olduğu, kiralayan tarafından araca dar kapsamlı sigorta yapıldığı, kiracının % 100 kusurlu olması nedeniyle sözleşme hükmü gereğince araca kasko sigortası yaptırılmış olup olmamasının sonuca etkili olmadığı bildirilmiştir. Kasko Sigortası Genel Şartları A.5 maddesinde teminat dışında kalan haller belirtilmiş olup " % 100 kusurlu" olma hali teminat dışında bırakılmamıştır. Meydana gelen hasar, sözleşmede belirtildiği şekilde kasko sigorta poliçesi düzenlenmesi halinde teminat kapsamında kalmaktadır. Bu nedenle kiracının, araçta meydana gelen hasardan sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) No'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9049, Karar No: 2020/2834, Tarih: 19.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/9049 E.  ,  2020/2834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak değerlendirilen 349 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi çok eski (1987 yılı) olduğundan bu taşınmazın emsal olarak alınması nedeniyle bilirkişi raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz

ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1343, Karar No: 2019/528, Tarih: 04.02.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/1343 E.  ,  2019/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.Hükmün, davalılardan ... vekillerince tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 01/05/1992-10/12/2003 ve 12/05/2004-09/11/2010 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.Mahkemece, Dairemizin 03/03/2016 tarih, 2015/10008 Esas ve 2016/3552 Karar sayılı Bozma İlamı üzerine davanın kısmen kabulü ile davacının 01.04.1993 - 10.12.2003 tarihleri arasında kuruma bildirilen süreler dışında 948 gün, 12.05.2004 - 09.11.2010 tarihleri arasında kuruma bildirilen süreler dışında 477 gün davalı işyerinde sigortalı sayılacak şekilde çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliğinin kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.