muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/731, Karar No: 2013/323, Tarih: 06.03.2013

(4)Davaların aynı veya birbirine benzer sebeplerden doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması durumunda, bağlantı var sayılır.

(5)İstinaf incelemesi ayrı dairelerde yapılması gereken davaların da bu madde hükmüne göre birleştirilmesine karar verilebilir. Bu hâlde istinaf incelemesi, birleştirilen davalarda uyuşmazlığı doğuran asıl hukuki ilişkiye ait kararı inceleyen bölge adliye mahkemesi dairesinde yapılır.”

Hükmü yer almaktadır.

Yine aynı Yasanın 167.maddesinde;

“(1)Mahkeme, yargılamanın iyi bir şekilde yürütülmesini sağlamak için, birlikte açılmış veya sonradan birleştirilmiş davaların ayrılmasına, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden karar verebilir. Bu durumda mahkeme, ayrılmasına karar verilen davalara bakmaya devam eder.”

Düzenlemesine yer verilmiştir.

Buna göre Hakim, HMK'nun 167.maddesi uyarınca, aralarında bağlantı bulunduğu iddiası ile birlikte açılmış davalarda, yargılamanın daha iyi bir şekilde yürümesini sağlamak için, davanın her safhasında, istek üzerine veya kendiliğinden ayrılmasına karar verebilir. Ayrıca HMK'nun 30.maddesinde, Hâkimin yargılamanın düzenli bir biçimde yürütülmesini sağlamakla yükümlü olduğu kabul edilmiş olup, farklı yargılama usulüne tabi davaların birlikte açılarak, yargılamalarının birlikte yapılması halinde anılan maddelerde yer verilen yargılamanın daha iyi ve düzenli şekilde yürütülmesinden sözetmek de mümkün olmayacaktır.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında yapılan değerlendirmede, davaya konu istemlerin yasal dayanaklarının ve buna bağlı olarak yapılacak inceleme ve araştırma yöntemlerinin farklılığı, temel ilişkinin kanıtlanmasında izlenecek usul gibi bir takım farklı olgular nedeniyle, yargılamanın daha iyi ve süratli bir şekilde yürütülebilmesi için hizmet tespiti ve işçilik alacaklarına ilişkin davaların ayrılmasının daha uygun olacağı sonucuna varılmıştır.

Bu sonuç, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2007 gün ve 2007/21-69 E. 2007/55 K. sayılı kararında da aynen benimsenmiştir.

Bu sonuç, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2007 gün ve 2007/21-69 E. 2007/55 K.; 06.02.2013 gün ve 2012/21-746 E. 2013/215 K. ile 06.02.2013 gün ve 2012/21-747 E. 2013/216 K. sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir.

O halde, yukarıda açıklanan nedenlerle, hizmet tespiti istemi ile işçilik alacaklarının tahsili isteminin tefriki gerektiğine işaret eden ve Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekili ile davalılardan SGK vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici Madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince

Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekili ile davalılardan SGK vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici Madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince

BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının davacıya geri verilmesine, 5521 sayılı Kanunun 8/son maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21722, Karar No: 2015/21030, Tarih: 02.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/21722 E.  ,  2015/21030 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, aynı gün temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosyalarda davacıların haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ve yine karara esas alınan bilirkişi raporunda "...yaz aylarındaki çalışmanın daha seyrek olduğu nazara alındığında, SGK kayıtlarında çalışmadığı görülen ayların ayrık tutulması gerekmiştir..."değerlendirmesine yer verilmiştir. Söz konusu değerlendirme yaz aylarındaki çalışmadaki yoğunluğun azalmasına dayanmakta iken hesaplama süresinin tespitinde SGK cetvelindeki sürelere itibar edileceğinin belirtilmesi (SGK hizmet cetvelinde yaz aylarında da çalışma bildirilen dönemler olabileceğinden) kendi içerisinde çelişki içerdiği gibi bir kısım dosyalarda tüm yılı kapsayan hesaplamalar yapıldığı görülmüş olmakla bilirkişi raporunda hatalar bulunduğu tespit edilmiştir. Ayrıca daha önce Dairemizce temyiz incelemesine tabi tutulan benzer hizmet alım sözleşmelerine dayanılarak çalıştırılan işçiler ve bir kısım dosyalarda bizzat davacı işçilerin bu davalar ile talep edilen dönemden önceki dönemler bakımından açtığı davalar ile ilgili seri dosyalardan (2013/22456–2013/24037 E–K sayılı ve devamı seri ilamlar) işyerinde imza föyleri tutulduğu anlaşılmaktadır. Emsal dosyalarda Dairemizce okulların tatil olduğu dönemler tespit edilip dışlanarak hesaplama yapılması gerektiği gerekçesiyle kararlar bozulmuştur.

Şu halde gerek benzer hizmet alım sözleşmelerine dayanılarak çalıştırılan işçiler tarafından açılan davalarda uygulama birliğinin sağlanması ve kararlar arasında çelişki oluşmaması bakımından mahkemece yapılacak iş; kararı davacının temyiz etmemesi nedeniyle davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek imza föylerini getirtilip kapsadığı dönemler ve saatler üzerinden hesaplanması, diğer yandan, yaz aylarında ve sömestr dönemlerinde, normal eğitim dönemine göre öğrenci ve okutmanları açısından en düşük seviyede hizmet verildiği, buna bağlı olarak yapılan işlerin de azaldığı (özellikle daha önce karara bağlanan dosyalardaki Ocak ve Şubat aylarıyla Haziran ayına ait imza föylerinde de görülmekle) bu durum gözetilerek okulların tatil olduğu dönemler belirlenip dışlanarak hesaplama yapılmalıdır. Mahkemece aksine uygulama ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3910, Karar No: 2010/583, Tarih: 11.02.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/3910 E.  ,  2010/583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 934,935 ve 936 parsel sayılı sırasıyla 40.000 m2 49.500 m2 ve 56,450 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar tapu ve vergi kaydına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak ... mirasçıları ve paydaşları adına tespit edilmiştir. Davacı hazine dava konusu taşınmazlara uygulanan tapu kaydının miktar fazlasının hazine adına tapuya tescili istemiyle itiraz etmek suretiyle dava açmış, dava sırasında ayrı tapu kaydına da dayanmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 934, 935 ve 936 parsel sayılı taşınmazların davacı hazinenin tutunduğu Haziran 312 tarih ve 1, 2 ve 3 sayılı tapu kayıtlarının kapsamında kalmadığı, dava konusu taşınmazların kadastro tespitine dayanak yapılan davalı tarafın tutunduğu Şubat 299 tarih 36,37 ve 43 sayılı sicillerden gelen tapu kayıtları ile 1937 tarih 82 tahrir sayılı vergi kaydı kapsamında kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 11.2.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8347, Karar No: 2012/15996, Tarih: 26.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8347 E.  ,  2012/15996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 204/2, 62, 53. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası

1-Sanık ... ve ...’un, mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyizin incelenmesinde:

Yokluklarında verilip, sanık ...’e 14.11.2011, sanık ...’a 15.11.2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 20.02.2012 havale tarihli dilekçeyle temyiz eden sanıklar ... ve ...’un vaki temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanık ... müdafiinin, temyizine gelince;

Sanık müdafiinin, yasal koşulları oluşmayan duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilip, dosya incelenerek, gereği görüşüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihinde S.S Karakurt Köyü Tarımsal Kalkınma Kooperatif Başkanı olan sanık ... ile süresinden sonra temyiz isteminde bulunan yönetim kurulu üyesi sanıklar ... ve ...'un, anılan Kooperatifin bir başka yönetim kurulu üyesi olduğu belirlenen şikayetçi ...'ın hazır bulunmadığı oturumlarda alınan kararların altına sahte imza attırmak suretiyle memurun resmi belgede sahteciliği suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanıkların, kararların hep birlikte görüşülerek alındığını, ancak karar defterine yazılması ve imzalanması işleminin daha sonra yapıldığını, sanık ...'un da karar defterini imzalaması için şikayetçinin işyerine götürdüğünü, ancak O'nun ellerinin traktörün yağını değiştirmesi nedeniyle yağlı olup, belgeyi imzalamak üzere bırakmasını istemesi nedeniyle defterin şikayetçinin işyerinde bırakıldığını savunmaları ve soruşturma aşamasında temin edilen Erzurum Kriminal Polis Laboratuarınca düzenlenen 05.01.2009 tarihli raporda; suça konu karar defterinin 25, 26, 29, 30 sayılı kararlarının altında yer alan şikayetçi ismine atfen atılan imzaların şikayetçiye ait olduğunun mümkün ve muhtemel; 31 ve 32 sayılı kararların altındaki şikayetçi ismine açılan imzaların şikayetçiye ait olduğu ya da olmadığı konusunda kanaatin oluşmadığı; bu imzaların sanıklara aidiyeti konusunda bulguya ulaşılamadığı; sadece 35 sayılı karardaki imzanın takliden atılmış sahte imza olduğu kanaatine ulaşıldığı ve bu imzanın da sanıkların eli ürünü olup olmadığı konusunda bulguya ulaşılamadığının belirtildiği, kovuşturma aşamasında yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Adli Belge İnceleme Şube Müdürlüğünün 06.05.2011 günlü raporunda da karar defterinin 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34 ve 36. sayfalarında ...'a atfen atılan imzaların şikayetçiye ait olduğu; 35. sayfasındaki karar altında yer alan şikayetçi ismine atılan imzanın şikayetçinin eli ürünü olmadığı, ancak bu imzanın da sanıkların eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediğinin belirtilmesi nedeniyle, şikayetçinin birçok kararda kendi adına imzalar atıldığı yönündeki iddiasının dayanıksız kaldığı şikayetçinin 15.09.2011 tarihli oturumdaki; Kooperatif karar defterinin 35. sayfasında bulunan kararın alınması sırasında toplantıya katılıp katılmadığını hatırlamadığı, ancak kararın içeriğinden karar alınmadan önce haberinin olduğunu belirtmesi karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, sanıklara yüklenen suçun manevi unsuru açısından oluşup oluşmadığı ve hukuki nitelendirmenin suçun manevi unsuru açısından oluşup oluşmadığı ve hukuki nitelendirmenin yapılabilmesi açısından; sanıkların yönetiminde yer aldıkları S.S Karakurt Köyü Tarımsal Kalkunma Kooperatifine ait Ana Sözleşmenin getirtilerek, yönetim kurulunun kaç kişiden oluştuğu, kararların oybirliği ya da oy çokluğu ile alınıp alınamayacağı ve karar yeter sayısının ne olduğu belirlenerek, şikayetçiye atfen sahte atıldığı bildirilen 35

.S Karakurt Köyü Tarımsal Kalkunma Kooperatifine ait Ana Sözleşmenin getirtilerek, yönetim kurulunun kaç kişiden oluştuğu, kararların oybirliği ya da oy çokluğu ile alınıp alınamayacağı ve karar yeter sayısının ne olduğu belirlenerek, şikayetçiye atfen sahte atıldığı bildirilen 35. sayfadaki kararın içeriğinin ne olduğu ve kararın altında imzası bulunan bir üye açısından ileri sürülen yasaya aykırılığın hukuksal sonuç doğurup doğuramayacağı da irdelenerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik soruşturmayla ve isabetsiz gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 325. maddesi uyarınca bozmanın temyiz süresini kaçıran sanıklar ... ve ...'a da sirayetine, bozma nedenine göre sanıklar ... ve ... hakkındaki hükmün İNFAZININ DURDURULMASINA, bu hususta ve hakkındaki hükmün infazına başlanarak halen Eskişehir Açık Cezaevinde olduğu anlaşılan sanık ...'in başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse bu suçtan derhal tahliyesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkereler yazılmasına, 26.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22162, Karar No: 2013/11885, Tarih: 30.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22162 E.  ,  2013/11885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça konu eserlerin akibeti konusunda, mahkemece her zaman bir karar verilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde saat 22:30 sıralarında,... Otobüs Şirketi'ne ait, ... plakalı otobüsün zula diye tabir edilen yerlerinde gizlenmiş şekilde İpsala Hudut Kapısı'ndan giriş yapan söz konusu otobüste yapılan aramada aracın sağ arka lastik yanında bulunan bagaj kısmında araca ait zincir, kriko, halat gibi malzemeler arasında bulunan karton kutu ve poşet içerisinde, ayrıca aracın iç alt tarafında bulunan ve yedek şoförün istirahat ettiği yatak bölümünde ele geçirilen bez el çantası içinde tarihi eser ele geçirilmesi üzerine, söz konusu otobüsün şoförleri olan sanıklar hakkında kamu davası açılmış ise de, suça konu eserlerin sanıklara ait olduğuna ilişkin dosya kapsamında bir delil bulunmaması karşısında, mahkemece atılı suçtan sanıkların beraatlerine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından, sanıkların suçu işledikleri sabit olmadığı, mahkumiyetlerine yeterli delil elde edilemediği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4426, Karar No: 2014/6852, Tarih: 27.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/4426 E.  ,  2014/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 15. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2014

NUMARASI : 2013/330-2014/47

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye ve alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacı ve davalı K.. A.. tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davacı vekili Av. M.. Ş.. ve davalı K.. A.. vekili Av. Mahmut Bayar geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,temerrüt nedeniyle tahliye ve kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece taşınmazın yargılama sırasında tahliye edildiğinden bahisle tahliye konusunda karar verilmesine yer olmadığına,alacağın kiracıdan tahsil edilmesine kefil hakkında açılan davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm duruşmalı olarak davacı vekili tarafından kefil hakkında açılan davanın reddine ilişkin ve davalı vekili tarafından ise kefil hakkında red edilen dava yönünden lehlerine vekalet ücreti verilmediğine yönelik temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde davalı Y.. F..'ın 15.10.2011 tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu diger davalı K.. A..'ın sözleşmenin kefili bulunduğunu,davalının kiralananı lokanta olarak kullandığını,davalıların 15.10.2011-15.10.2012 dönemi kira bedelinin aylık 1.250 TL den toplam 15.000 TL ile 15.10.2012 tarihinde başlayan dönemden dava tarihine kadar kira bedeli kira sözleşmesindeki artış şartına göre 8.622 TL tuttuğunu toplam alacağın 23.622 TL nin ihtara rağmen yasal süresinde ödenmediğinden temerrüdün oluştuğunu belirterek kiralananın temerrüt nedeniyle tahliyesine ve 23.622.TL kira alacağının tahsilini istemiştir.Davalılar vekili ise kira sözleşmesinde asıl borçlunun Y.. F.. olduğunu, davalı K.. A..'ın adi kefil olup BK. 486 maddesine göre adi kefilden istenemeyeceğini, adi kefil Kemal Aktan yönünden davanın reddini savunmuştur.

TTK. 3. maddesinde “Bu Kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bütün işlemler ve fiiller ticari işlerdendir.Aynı Kanunun 7. maddesinde ”iki veya daha fazla kişi,içlerinden yalnız biri veya hepsi için ticari niteliğe haiz bir iş dolayısıyla diğer bir kimseye karşı birlikte borç altına girerse,kanunda veya sözleşmede aksi öngörülmemiş ise müteselsilen sorumlu olurlar.Ancak kefil ve kefillere taahhüt veya ödemenin yapılamadığı veya yerine getirilemediği ihbar edilmeden temerrüt faizi yürütülemez. 7/2 maddesinde ise "Ticari borçlara kefalet halinde hem asıl borçlu ile kefil, hem de kefiller arasındaki ilişkilerde de birinci fıkra hükmü geçerli olur” hükmüne yer verilmiştir.

T.T.K.nun 14.maddesine göre “bir ticari işletmeyi kısmen dahi olsa kendi adına işleten kimseye tacir denir.” Aynı yasanın 17.maddesi hükmünce de; “iktisadi faaliyeti nakdi sermayesinden ziyade bedeni çalışmasına dayanan ve kazancı ancak geçimini sağlamaya yetecek derecede az olan sanat ve ticaret sahipleri tacir değildir.” düzenlemesi yer almaktadır. 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanunu’nun 3’üncü maddesinde, Esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dahil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedeni çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak ifade edilmiştir. Ayrıca TTK.nun 1463.maddesinde de, önce 17.maddeye gönderme yapılarak, Bakanlar Kurulu'nun bu konuda kararname çıkarması halinde onlarda gösterilen miktardan aşağı gayrisafi geliri bulunan sanat ve ticaret erbabından başka hiç kimse Kanunun 17.maddesinde tarif edilen esnaftan sayılamaz denmek suretiyle tacir veya esnafın hangi kriterlere göre saptanacağı açık bir biçimde gösterilmiştir.

Gerçekten, 19.02.1986 tarih 19024 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 25.01.1986 tarihli Bakanlar Kurulu Kararı ile T.T.K.'nun 1463.maddesine göre esnaf ve küçük sanatkar ile tacir ve sanayicinin ayrımına dair esaslar tespit edilmiştir. Buna göre;

1- Koordinasyon kurulunca tespit ve yayınlanacak esnaf ve küçük sanatkar kollarına dahil olup da gelir vergisinden muaf olanlar ile kazançları götürü usulde vergilendirilenler ve işletme hesabına göre, defter tutanlardan iktisadi faaliyetleri nakdi sermayesinden ziyade, bedeni çalışmalarına dayanan ve kazançları ancak geçimlerini sağlamaya yetecek derecede az olan ve Vergi Usul Kanunu'nun 177.maddesinin 1.fıkrasının 1 ve 3 nolu bentlerinde yer alan limitlerin yarısını, iki numaralı bendinde yazılı nakdi limitin tamamını aşmayanların esnaf ve küçük sanatkar,

2- Vergi Usul Kanunu’na istinaden birinci sınıf tacir sayılan ve bilanço esasına göre defter tutanlar ile işletme hesabına göre defter tutan ve birinci madde de belirtilenlerin dışında kalanların tacir ve sanayici sayılmaları kararlaştırılmıştır.