muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/16534, Karar No: 2020/19523, Tarih: 23.12.2020

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III. Sanık ...’ın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa tefhim edilen hükümde temyiz süresinin "tefhim ve tebliğ" tarihinden itibaren başladığı belirtilerek sanık yasa yolunda yanıltılmakla, tebliğden itibaren süresinde temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 5015 sayılı Yasanın Ek 5/1. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 Sayılı Yasa ile 5015 sayılı Yasanın Ek 5/1. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 Sayılı Yasanın 3/11 ve 3/12. maddeleri kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/11 ve 3/12. maddeleri ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

Suç tarihinde yürürlükte olan 5015 sayılı Yasa ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 3/11. maddesinin yollamasıyla 3/5, 3/10 maddeleri gereğince uygulama yapılması ve aynı Yasanın 3/22 ve 5/2 maddelerinin de uygulama şartlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilip somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 23.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1490, Karar No: 2014/2236, Tarih: 08.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1490 E.  ,  2014/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2013/119079

MAHKEMESİ : Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 12/03/2013, 2013/36 (E) ve 2013/47 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Kanuna muhalefet.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya içeriği ve sanıkların ifadelerine göre; sanık M.. P.. ve arkadaşı S. Ç.ı ile sanıklar Ö. T. ve K. G. arasında husumet olup, olay günü araç ile seyir halinde iken her iki tarafın karşılaştığı, araçlarından inen taraflar arasında başlayan tartışmanın kavgaya dönüşmesi ile birbirlerine saldırdıkları, sanık Serkan'ın 7,65 mm’lik tabanca ile ateş ederek mağdurlar Ömer ve Kenan'ı; sanık Metin ise sallama tabir edilen bıçak ile mağdur Kenan’ı, karşı tarafta sanık Ömer’in 9 mm.lik tabanca ile ateş ederek mağdurlar Serkan ve Metin’i, Kenan’ın da bıçakla Serkan’ı yaraladığı olayda; olay yerinde ele geçen 5 adet 765 mm.lik kovanın tek silahtan, 11 adet 9 mm.lik kovanın da tek silahtan atıldığı ve olayda iki tabancanın sanıklar Ömer ve Serkan tarafından kullanıldığı, sanık Metin'de bıçak bulunduğu anlaşılmakla, sanık M.. P..’nun 6136 sayılı Yasaya aykırı hareket ettiğine dair ve cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı halde beraati yerine oluşa ve dosya içeriği kanıtlara uygun düşmeyen soyut gerekçe ile 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 08/04/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5474, Karar No: 2018/12079, Tarih: 20.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5474 E.  ,  2018/12079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a ve 345/a maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçların işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de,

Sabıkası bulunmayan sanık hakkında İİK’nun 345/a maddesi uyarınca verilen 10 gün hapis cezasının, TCK’nun 50/3. maddesi gereği seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin kanuni zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13807, Karar No: 2015/13596, Tarih: 02.07.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13807 E.  ,  2015/13596 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L Â M I

..... arasındaki dava hakkında ...İş Mahkemesi’nden verilen 10.12.2013 gün ve 2013/331-2013/658 sayılı hükmün, Dairemizin 30.10.2014 tarih ve 2014/4805-2014/21587 numaralı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir. Bozma sonrası, Mahkemenin verdiği 26.02.2015 gün ve 2014/864-2015/67 sayılı karar ile önceki kararında direndiği anlaşılmış olmakla, direnme üzerine yapılacak işlemlerin neler olduğu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373. maddesinin 5. fıkrasında, “İlk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır.” olarak, 7. fıkrasında da “Hukuk Genel Kurulunun verdiği karara uymak zorunludur.” şeklinde ifade edilmiş olmakla birlikte 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 40. maddesi ile 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununa eklenen geçici 2. maddedeki, “Bölge adliye mahkemelerinin, 5235 sayılı Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, Yargıtayın bozma kararlarına karşı verilen direnme kararının temyizi halinde dava dosyası, önce kararı veren daireye gönderilir. Direnme kararları daireler tarafından öncelikle incelenir. Kararı veren daire, direnmeyi yerinde görürse kararı düzeltir; yerinde görmezse talebi on gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletir.” yönündeki düzenleme karşısında, direnme kararının süresi içinde temyizen incelenmesi davalı Kurum avukatınca istenilmesi üzerine Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

6183 sayılı Kanun hükümleri kapsamında düzenlenen ödeme emirlerinin iptaline ilişkin davada mahkemece yürütülen yargılamada gerekli inceleme ve araştırma yapılarak, davacının, dava dışı borçlu işveren konumundaki Gebze Spor Gençlik ve Spor Derneği’nin yönetim kurulu üyesi olmadığı ve dolayısıyla söz konusu Kanunun Mükerrer 35. ve 5510 sayılı Kanunun 88/20. maddeleri kapsamında sigorta prim borçlarından sorumluluğunun da bulunmadığı belirlenerek davanın kabulü yönünde usul ve yasaya uygun hüküm oluşturulduğundan Dairemizin bozma ilamının ortadan kaldırılıp direnme hükmünün onanması gerektiği anlaşılmıştır.

S O N U Ç : 1-) Mahkemece verilen direnme hükmü açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan, Dairemizin 30.10.2014 gün ve 4805/21587 sayılı bozma ilamının ortadan kaldırılmasına,

./..

2-)Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan direnme hükmünün ONANMASINA, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19788, Karar No: 2024/10261, Tarih: 18.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/19788 E.  ,  2024/10261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/55 E., 2015/250 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanık ...'nın bilişim sistemlerinin sağladığı çabukluk ve kolaylıktan faydalanarak internetten Samsung marka cep telefonu için satış ilanı verdiği, ilanı gören mağdurun sanık ile iletişime geçtiği, sanığın hesabına 120,00 TL para yatırmasına rağmen gelen kutunun içerisinden telefon yerine kulaklık çıktığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, Mahkemece her ne kadar sanığın savunmasına itibar edilerek suç kastının bulunmadığından bahisle beraat kararı verilmiş ise de, mağdurun beyanı, sanığın savunması, benzer suçlardan hakkında açılan ve temyiz incelemesi nedeniyle Dairemize gönderilen 2021/19010, 2021/120643, 2021/21281, 2012/32217, 2021/32227 Esas sayılı dosyalarının içeriği ve tüm dosya kapsamından edinilen kanaat ile sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu ve etkin pişmanlık koşullarının oluşup oluşmadığı tartışılarak mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilerek beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18.09.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4231, Karar No: 2024/4267, Tarih: 22.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/4231 E.  ,  2024/4267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1948 E., 2021/2259 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 15. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/447 E., 2021/694 K.

Taraflar arasındaki iş kazasında iş göremezliğe uğrayan sigortalının tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece verilen karara karşı davalı vekilinin istinafa başvurması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin dava dışı Karayolları Genel Müdürlüğünün ihale ile yol yapım işini üstlenen davalı şirkette, Wirtgen (asfalt serpme makinesi operatörü) olarak çalışmakta iken 22.09.2013 tarihinde iş kazası geçirdiğini ve söz konusu kaza nedeniyle sol böbreğinin alındığını, 4 dişinde kırık meydana geldiğini, müvekkilinin geçirmiş olduğu bu kaza nedeniyle işveren aleyhine Ankara 40. İş Mahkemesinde manevi tazminat talepli 2016/1862 Esas sayılı dosya ile dava açıldığını, yapılan yargılama neticesinde müvekkili lehine manevi tazminata hükmedildiğini, işbu karara karşı taraflarca istinaf yoluna başvurulduğunu ve dosyanın Bölge Adliye Mahkemesinde olduğunu, müvekkilinin kaza nedeniyle %29,2 oranında malul kaldığının adli tıp raporu ile tespit edildiğini, manevi tazminat talepli davada yapılan yargılama esnasında alınan kusur raporunda davalı şirketin %90 oranında, dava dış .... isimli kişi ile müvekkilinin %5’şer oranında kusurlu olduklarının belirlendiğini, kazanın oluşumunda davalı işverenin asli ve tam kusurlu olduğunu, müvekkilinin son aylık ücretinin Asgari Geçim İndirimi dahil 3.180,00 TL olduğunu ve son aylık ücret konusunda davalı ile aralarında uyuşmazlık bulunmadığını beyan ederek, 1.000 TL maddi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılamanın devamında maddi tazminat istemini 117.737,82 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu tarihi itibariyle dava konusu edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili şirkette asfalt serpme operatörü olarak işe başladığını, müvekkili şirketin Ankara-Gerede yolu mevkiinde sürdürdüğü yol yapım çalışmaları devam ederken davacının kendi kusur, dikkatsizliği ve özensizliği ile 22.09.2013 tarihinde meydana gelen kaza neticesinde yaralandığını, davacının görevi olmadığı ve hiçbir görevlendirme yapılmadığı halde kendi inisiyatifi ile akü bağlantısı yapılan iki aracın arasına girdiğini ve bağlantı yapılmasına yardım etmeye çalışırken araçlardan birinin aniden hareket etmesi ile iki aracın arasına sıkıştığını, davacının mesleki tecrübesi ve yaşı gereği iki araç arasına girmemesi gerektiğini bildiğini, kaza sonrasında davacının vücut bütünlüğünü bozacak kanamalı bir yaralanma meydana gelmediğini, olaydan sonra şirket aracı ile hastaneye götürülen davacının tetkikler sonrası taburcu işlemleri devam ederken istem dışı idrar boşalması meydana geldiğini ve bunun üzerine Üniversite Hastanesine ambulansla sevkinin yapıldığını ve davacının böbreğiyle ilgili bir sorun olduğunun tespiti üzerine davacının ameliyata alınarak sol böbreğinin alındığını ancak davacının böbreğin alınmasının geçirdiği iş kazasıyla hiçbir bağlantısının bulunmadığını bilmesine rağmen müvekkili şirket aleyhine bu davayı ikame etmesinin davacının kötü niyetli olduğunun göstergesi olduğunu, ayrıca davacının bu kazadan sonra müvekkili şirkette 3 yıl çalışmış olması da dava dilekçesindeki iddiaların asılsız olduğunun kanıtı olduğunu, kazanın iş yerinde gerçekleşmesinin işverenin sorumluluğu için yeterli olmadığını, böbrek kaybı şeklinde oluşan zararın daha önceden var olan bir rahatsızlığın sonucu olduğunu ve iş yerine özgü tehlike ile meydana gelen sonuç arasında uygun illiyet bağının varlığından söz edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda; davacının davalı şirkette, asfalt serpme makinesi operatörü olarak çalışmaktayken, 22.09.2013 tarihinde iş kazası geçirdiği, işveren aleyhine Ankara 40. İş Mahkemesinin 2016/1862 Esas sayılı dava dosyası ile iş kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemli dava açıldığı, yapılan yargılama neticesinde iş kazası nedeni ile davacının %29,2 maluliyetinin oluştuğu ve kazanın meydana gelmesinde davacının %5 oranında, davalının ise %95 oranında kusurunun bulunduğu hususunun hüküm altına alındığı, davacı lehine manevi tazminata hükmedildiği, iş bu dava dosyasının istinaf yolu incelemesinden geçtiği, Ankara BAM 7. Hukuk Dairesinin 2019/627 E. 2020/1140 Karar sayılı ilamı ile kusur ve maluliyete ilişkin durumun kesinleştiği, bu hususlarda herhangi bir kaldırma kararı olmaması sebebi ile ayrıca kusura ve maluliyete ilişkin rapor aldırılmadığı, davacının geçirdiği iş kazası nedeni ile malul kaldığı, Ankara 40. İş Mahkemesinin 2016/1862 Esas sayılı dava dosyası ile iş kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemli dava açıldığı, iş bu dava dosyasında verilen kararın istinaf yolu incelemesinden geçtiği, Ankara BAM 7. Hukuk Dairesinin 2019/627 E. 2020/1140 Karar sayılı ilamı ile kusur ve maluliyete ilişkin durumun kesinleştiği, kaza nedeni ile davacının maddi zarara uğradığı anlaşıldığından, hüküm kurmaya ve denetime elverişli aktüerya bilirkişi tarafından tanzim edilen ek rapor hükme esas alınarak; davanın kabulü ile 117.737,82 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava tarihi itibariyle dava konusu edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, Ankara 40. İş Mahkemesinin 2016/1862 esas sayılı dosyasının kesinleştiğinden bahisle iş bu dosyada esas alınan kusur raporunun kabulünün mümkün olmadığını, anılan dosyada alınan rapor ile Sosyal Güvenlik İnceleme raporu arasında çelişki bulunduğunu ve iş bu raporlar arasındaki çelişkiler giderilmeden karar verildiğini, anılan raporların kesin delil niteliğinde olmadığını, kazanın tamamen davacının tedbirsizliği, aceleci tavırları ve işverene bilgi verme yükümlülüğünü ihlal etmesi dolayısıyla davacının kendi kusuru ile gerçekleştiğini, bu nedenle bilirkişi raporunda davacıya sadece %5 kusur isnat edilmesinin hatalı olduğunu, müvekkili şirketin kusur sorumluluğunun değerlendirmesi yapılmaksızın hesap raporu alınmasının doğru olmadığını, ayrıca kaza ile meydana gelen zarar arasında illiyet bağının da bulunmadığını ve son olarak hesaplamaya dosyaya sunulan ücret bordrolarının esas alınması gerektiğini ileri sürerek, kararın kaldırılması ile davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının dava dışı Karayolları Genel Müdürlüğünden ihale ile iş alan davalı şirket nezdinde wirtgen (asfalt serpme makinesi) operatörü olarak çalıştığı ve davacının 22.09.2013 tarihinde TEM otoyolu üzerinde trafiğe kapalı Çeltikçi-Kaynaşlı kavşağı asfalt işinde arızalanan ... marka yol süpürme aracının motorunu çalıştırmak için 80 cm yaklaştırılan kamyonun aküsüne takviye kablosu ile irtibatlandırılmış takviye kablosu başlığını tutarken yol süpürme aracının aniden hareket etmesi neticesinde kamyon ile yol süpürme aracı arasında sıkışması neticesinde meydana gelen iş kazası nedeniyle bir böbreğini kaybettiği ve %29,2 oranında malul kaldığı anlaşılmaktadır. Ankara 40. İş Mahkemesinin 11.10.2018 tarih ve 2016/1862 E., 2018/820 K. sayılı ve Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşen kararına konu dosya için düzenlenen 13.03.2018 tarihli İş Güvenliği uzmanı bilirkişi kurulu raporunda kazanın oluşumunda davalı işverenin çalıştırdığı kişilerle birlikte %95 oranında, işçinin ise %5 oranında kusurun bulunduğu rapor edilmiş, kesinleşen bu dosyadaki kusur oranları tarafları bağlamakta olup davalı vekilinin kusura ilişkin itirazlarının yersiz olduğu, diğer taraftan, davalı vekili zamanaşımı süresinin dolduğunu ileri sürmüş ise de iş kazasının 22.09.2013 tarihinde meydana geldiği dikkate alındığında dava ve ıslah tarihleri itibariyle 6098 sayılı TBK 146 ncı maddesinde düzenlenen 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı, bunlardan başka, davacının hesaplamaya esas aylık ücreti dosya arasındaki ücret bordroları esas alınarak tespit edildiği, bordro bulunmayan dönemler için asgari ücret oranlaması ile sonuca gidilmesinde de isabetsizlik olmadığı, bu itibarla açıklanan yönlerden usul ve kanuna uygun bulunan karara karşı, davalı vekilinin ileri sürdüğü istinaf itirazlarının hiçbiri yerinde görülmediği gerekçeleriyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri