muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6337, Karar No: 2013/3814, Tarih: 18.03.2013

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri süren işçinin, fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içerisinde feshin geçersizliği ve işe iade istemi ile dava açması gerekir. Bu süre hak düşürücü süre olup, davanın her aşamasında resen dikkate alınması gerekir.

İşveren fesih bildiriminde bulunmuş, ancak bunu tebliğ etmemiş olmasına rağmen, örneğin, işçi, işvereni şikâyet ederek, fesih bildiriminin yapıldığı tarihi kesin olarak belirleyecek bir işlem yapmışsa, artık bu tarihin esas alınması uygun olacaktır. Bu anlamda işverenin fesih bildiriminin tebliğden imtina edildiği tutanakların tutulduğu tarih, tutanak düzenleyicilerinin doğrulaması halinde tebliğ tarihi sayılacaktır. Eylemli fesih halinde dava açma süresi, eylemli feshin yapıldığı tarihten itibaren işler. Fesih bildirimine karşı idari itiraz yolu öngören personel yönetmeliği ya da sözleşme hükümleri, dava açma süresini kesmeyeceği gibi, işçinin bu süre içinde hastalığı nedeni ile rapor alması da bu süreyi durdurmayacaktır.

Somut uyuşmazlıkta davalı Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliği A.Şirketine ait işyerinde diğer davalı şirket tarafından üstlenilen yükleme ve boşaltma işinde alt işveren ... işinde çalışan toplam 38 işçi, işyerine gittiklerinde 21.07.2011 tarihinde giriş kartları ellerinden alınarak 23.07.2011 gününden itibaren Limana alınmamak suretiyle iş akitlerine eylemli olarak son verilmiştir. Bu olgu davacı arkadaşlarının Bölge Çalışma Müdürlüğü’ne

../.

2013/6337-2013/3814 S.3

verdikleri şikayet dilekçesi içeriğinden ve Bölge Çalışma Müdürlüğü tespitinden anlaşılmaktadır. Davacı ve arkadaşları açıkça bu tarihte “polis zoru ile giriş kartları alınarak işten çıkarıldıklarını” beyan etmişlerdir. Bu açıklamaya göre davacının iş sözleşmesi davalı işveren eylemli olarak 23.07.2011 tarihinde feshedilmiştir. Dava ise 21.09.2011 tarihinde açılmıştır. Eylemli feshe göre davanın bir aylık dava açma süresi geçtikten sonra açıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın hak düşürücü süre içinde açılmaması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmiş olması isabetsizdir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE,

3.Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin yatırılan harcın tenzili ile bakiye 3,15 TL harç giderinin davacın tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalı Mersin Uluslararası Liman İşletmesi A.Ş tarafından yapılan 106,00 TL, davalı ... A.Ş. tarafından yapılan 32,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak bu davalılara verilmesine,

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE,

3.Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin yatırılan harcın tenzili ile bakiye 3,15 TL harç giderinin davacın tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalı Mersin Uluslararası Liman İşletmesi A.Ş tarafından yapılan 106,00 TL, davalı ... A.Ş. tarafından yapılan 32,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak bu davalılara verilmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T'ne göre 1.320.00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Denizcilik Liman İşletmeciliği Nak. Turz. İnş. ve Tic. A.Ş. ile Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliğ A.Ş.'ye verilmesine,

6.Kalan gider avansının talep halinde ilgiliye iadesine, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalı şirketlere iadesine, 08/03/2013 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20783, Karar No: 2017/36436, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20783 E.  ,  2017/36436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15628, Karar No: 2014/4788, Tarih: 12.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15628 E.  ,  2014/4788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 19.04.2012 tarih ve 2009/412-2012/253 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete nakliyat abonman sigorta poliçesi ile sigortalanan ithal ettiği muhtelif gıda maddelerinin, gümrük işlemleri için davalıya ait antrepoda bekletildiği sırada 26.10.2008 günü yağmurdan dolayı 27 kap emtianın sel baskınına maruz kalarak hasarlandığını, meydana gelen olay nedeniyle düzenlenen itfaiye ve ekspertiz raporuna göre davalı şirketin yetersiz koşullarla çalıştığı ve hasarın meydana gelmesini önleyemediği için sigortalı emtiada gerçekleşen zarardan tamamen sorumlu olduğunu, müvekkili tarafından sigortalısına 57.224,30 TL hasar bedeli ödendiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla anılan meblağın ödeme tarihi olan 25.12.2008 itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin, aynı zamanda müvekkili şirketin antreposunda bulunan malları sigortalayan şirket olup, 26.10.2008 tarihinde meydana gelen su baskını sonucunda antrepoda zarar görmüş olan malların, poliçe nolu 29.09.2008 başlangıç, 29.09.2009 bitiş tarihli sigorta poliçesi ile davacı tarafından sigortalanmış olduğunu, sigortacının hasar sonucu oluşan zararı tazmin etme yükümlülüğünün bulunduğunu, davacı ... şirketinin kendi sorumluluğunda olan zararı davalı şirketten talep etmesinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin meydana gelen zararda herhangi bir kusuru bulunmayıp, sel baskınının müvekkilinin engelleyebileceği ve öngörebileceği bir durum olmadığını, müvekkilinin işletmeciliğini yaptığı antreponun eşyanın güvenli şekilde muhafazasını sağlayacak tüm şartlara sahip olduğunu, su baskını nedeniyle oluşan bir zarar var ise bundan ...'nin sorumlu olduğunu, hasar bedelini ve ayrıca talep edilen faiz başlangıç tarihini müvekkili temerrüde düşürülmediğinden kabul etmediklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafından geçici depo olarak kullanılmak üzere hazırlanan alanın kiralık olduğu, dere

.../...

-2-

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafından geçici depo olarak kullanılmak üzere hazırlanan alanın kiralık olduğu, dere

.../...

-2-

kenarında kurulan bir iş yerinde, işleten sıfatı ile antrepoyu çalıştıran davalının yağış sonrası meydana gelen taşkından oluşan zarardan sorumlu olup, antrepo açma ve işletme izninin bulunmasının sorumluluğunu ortadan kaldıracak nitelikte olmadığı, böyle bir zararın gerçekleşebileceğinin işleten tarafından öngörülebilecek nitelikte olduğu, dolayısıyla su basmasının mücbir sebep olarak kabulünün mümkün bulunmadığı, öte yandan davalının işletmesini yaptığı yerin ruhsatsız olup, İmar Kanunu'nun 32. maddesine göre yapı tatil tutanağı düzenlendiğinin de tespit edildiği kaldı ki, enetiminde de geçen emsal nitelikteki dosyalarda aynı gün oluşan sel baskını sebebi ile aynı davalıya ait antrepoda bir başka sigorta şirketinin kendi sigortalısına ödediği zarar için açtığı rücuan tazminat davasında, olayın mücbir sebepten kaynaklanmadığı ve davalının işleten sıfatı ile zarardan sorumlu olduğuna da karar verildiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 57.204,30 TL hasar tazminatının 25.12.2008 tarihinden itibaren en yüksek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.927,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7146, Karar No: 2014/10702, Tarih: 13.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7146 E.  ,  2014/10702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karaman İş Mahkemesi

Tarihi : 25.02.2014

No : 2012/162-2014/37

Dava, yersiz ödenen aylıkların tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali ile takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 22.11.2001 tarihinde kesinleşen hak sahibi kız çocuğuna, yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesilerek, 26.10.2008 - 25.10.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların tahsili için icra takibi yapıldığı, davacının boşandığı eşiyle 29.09.2010 tarihinde yeniden evlendiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiş olup, hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas - 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmelidir.

Bu yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığı altında, inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; mahkemece, her ne kadar davanın reddine karar verilmiş ise de, Kurum işlemine dayanak kılınan raporda yer alan imzalı beyanlar, davalı ve boşanılan eşin davaya konu dönemde adreslerinin aynı olması ve iki katlı binada altlı-üstlü oturduklarının anlaşılması, yine davalı adına kayıtlı telefon aboneliği ile boşanılan eş adına kayıtlı elektrik aboneliği adreslerinin aynı oluşu, yargılama aşamasındaki tanık beyanları ile davalının boşandığı eşiyle yeniden evlenmesine ilişkin olgunun eldeki davaya etkisi değerlendirildiğinde davalı ile eski eşinin eylemli olarak birlikte yaşadığının anlaşılması karşısında, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.05.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31418, Karar No: 2015/16033, Tarih: 21.10.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/31418 E.  ,  2015/16033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’un 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin işyerinden 40-50 TL para ile 4-5 adet kutu kola çalan suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 145. Maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmeyerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 11 ve 5237 sayılı TCK’nın 31. maddeleri uyarınca çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin; 12 yaşını doldurmamış çocuklar ile aynı maddenin ikinci fıkrasına göre işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan ya da davranışlarını yönlendirme yeteneği yeterince gelişmemiş 12-15 yaş grubunda bulunan çocuklar hakkında uygulanması olanağının bulunduğu gözetilmeyerek, ceza sorumluluğu bulunan ve mahkumiyet kararı verilen suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca tedbirlere hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31486, Karar No: 2012/3637, Tarih: 14.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/31486 E.  ,  2012/3637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 27.10.2011 tarih, 2011/4228-20612 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı ilamda faize ilişkin hüküm bulunmaması halinde, faiz karar tarihinden itibaren istenebilir (Hukuk Genel Kurulu 05.04.2000 tarih ve 2000/12-739-746 sayılı kararı). Somut olayda takip talepnamesinde istenen %27 oranındaki faizin sehven müstenit olduğu belirlendiğine göre, alacaklının talebinin yasal faiz oranları üzerinden olduğunun kabul edilmesi gerektiğine, Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 203,00 TL para cezasının ve tahsil edilen 38,20 TL ilam harcının mahsubu ile kalan 5,70 TL harcın karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 14/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18996, Karar No: 2018/27777, Tarih: 19.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/18996 E.  ,  2018/27777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde 01.03.1997 tarihinden 17.09.2010 tarihine kadar sulama teknisyeni olarak çalıştığını ve emeklilik sebebiyle işten ayrıldığını beyan ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Dosya içeriğine göre, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sulama dönemi olarak kabul edilen 1 Mart - 31 Ekim arası davacının haftalık 28,5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak, dinlenen davacı tanıklarının işveren aleyhine aynı taleplerle dava açtığı, tanıkların davacı ile aynı işi yaptıkları ve ilgili dosyalarda sulama dönemi haftalık 18 saat fazla mesai yapıldığı kabul edilerek ilgili dosyaların Yargıtay (kapatılan) 7. HD 2013/2950, Yargıtay (kapatılan) 7. HD 2013/3566 esas sayılı kararı ile onanarak kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, tanıklarla aynı işi yapan davacının da sulama dönemi haftalık 18 saat fazla mesai yaptığının kabulü gerekmektedir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1617, Karar No: 2022/3912, Tarih: 22.03.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/1617 E.  ,  2022/3912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22/03/2022 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına kimse gelmedi. Karşı taraf adına vekili Avukat ... geldi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ödenmediğini iddia ettiği yıllık izin ve fazla mesai ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, yüklenici şirketlerle davalı şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Bozma ilamına uyan Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporlarına dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının fazla mesaisinin bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.