muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4415, Karar No: 2019/168, Tarih: 15.01.2019

"Zaman yönünden yürürlük hukukunda genel ilke şöyle ifade edilebilir.

1)Her kanun yürürlük tarihinden itibaren yürürlükten kalkıncaya kadar, yürürlük dönemindeki ilişki işlem ve olgulara uygulanır. Eski kanun döneminde kurulmuş ve gerçekleşmiş ilişki, işlem ve olguların kendi yürürlük tarihinden sonra doğan sonuçları da kural olarak bu kapsamdadır.

2) Eski kanun döneminde gerçekleşmiş ve kurulmuş ilişki, işlem ve olgular ile bunların yine eski kanunun yürürlük döneminde doğan sonuçlarına tekrar dönülerek bunlar tartışılmaz. Çünkü birinci ilke gereğince bunlarda Eski Kanuna tabi olmuştur.

3) Ancak: sözleşme serbestisi alanına giren ilişkilerde, yeni Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten sonra doğan sözleşme sonuçlarına da eski Kanunun, sözleşmede açıkca gönderme yapılmış veya sözleşmenin örtülü içeriğine -güven kuramına göre- dahil sayılan kuralları artık kanun kuralı olarak değil de sözleşme kuralı olarak uygulanmaka devam eder meğerki bu " Eski Kanundan İktibas edilen sözleşme kuralları", yeni Kanunun emredici, aksine sözleşme yapılamayacak olan kurallarına aykırı olsun. Bu ihtimalde artık bu kurallar, sözleşme kuralı kılığında ortaya çıksalar dahi, sözleşme kurallarının emredici kuralları bertaraf edemeyeceği genel kuralı gereğince uygulanamazlar ve yeni Kanunun kuralları gözönünde tutularak sözleşmenin "uyarlanması" veya "tamamlanması" gerekir.

Belirtilen bu genel ilkeler; "Özel hukuk alanında da uygulanacak genel ilkelerdir" (Hatemi-İntikal (Geçiş) Dönemi Hukuku-Zaman Yönünden Yürürlük Hukuku-Aralık 2004-İstanbul-Sayfa 24 vd. )

"Yasalar 22/05/1928 tarihli ve 1322 sayılı eski bir özel yasa uyarınca, yayımlandıkları Resmi Gazetede belirtilen günde, eğer böyle bir gün belirtilmemişse, Resmi Gazetede yayımlandıkları günü izleyen kırkbeşinci günde yürürlüğe girerler.

Eğer Yasa, yürürlüğü süreye bağlanmış "süreli" (periyodik) bir yasaysa, bu sürenin dolmasıyla kendiliğinden yürürlükten kalkar. Böylesine özel bir yürürlük süresinin öngörülmediği durumlarda ise yasa, ancak başka bir yasayla açıkça ya da üstü örtülü (zımni) bir biçimde yürürlükten kaldırılabilir.

Belirli bir yasa (kuralı) yürürlükteyken aynı konuda yeni bir yasa (kuralı) yürürlüğe sokulursa, genelde, yeninin eskiyi "zımnen ilga " ettiği ( yürürlükten kaldırdığı) kabul edilir. Bazen her iki yasada pekala bir arada yaşamlarını sürdürebilirler. Bu gibi durumlarda kurallar arasında öncelik ve birliktelik ilişkisi kuralların amacını göz önünde bulunduran duyarlı bir değer yargıyla saptanır.

Yasayı Anayasa Mahkemesi de yürürlükten kaldırabilir. Kural olarak Anayasaya aykırılığı saptanmış kural, iptal kararının Resmi Gazetede yayımlandığı gün yürürlükten kalkmış olur. Ama Anayasa Mahkemesinin geçici (intibakı) kolaylaştırmak için bir yılı aşmamak üzere daha geç bir iptal gününü öngörmesi de olanaklıdır. (Anayasa M.153/III)

Bir yasanın, resmen yürürlükten kaldırılmadığı halde, anlamını ve işlevini yitirdiği için "fiilen metruk" (... ) sayılması da olanaklıdır.

Yasayı Anayasa Mahkemesi de yürürlükten kaldırabilir. Kural olarak Anayasaya aykırılığı saptanmış kural, iptal kararının Resmi Gazetede yayımlandığı gün yürürlükten kalkmış olur. Ama Anayasa Mahkemesinin geçici (intibakı) kolaylaştırmak için bir yılı aşmamak üzere daha geç bir iptal gününü öngörmesi de olanaklıdır. (Anayasa M.153/III)

Bir yasanın, resmen yürürlükten kaldırılmadığı halde, anlamını ve işlevini yitirdiği için "fiilen metruk" (... ) sayılması da olanaklıdır.

Yasa kurallarının zamansal yürürlüğünden söz edilince akla gelen asıl önemli sorun şudur: Acaba yeni bir yasa yürürlüğe girdiğinde eski yasanın yürürlüğü sırasında oluşup tamamlanmış olan olguların ve etkileri süre gelen olguların durumu ne olacaktır.

Bu sorun "yasaların geçmişe etkisi" ve "derhal yürürlüğü" sorunu diye bilinir.

Bir yasanın, resmen yürürlükten kaldırılmadığı halde, anlamını ve işlevini yitirdiği için "fiilen metruk" (... ) sayılması da olanaklıdır.

Yasa kurallarının zamansal yürürlüğünden söz edilince akla gelen asıl önemli sorun şudur: Acaba yeni bir yasa yürürlüğe girdiğinde eski yasanın yürürlüğü sırasında oluşup tamamlanmış olan olguların ve etkileri süre gelen olguların durumu ne olacaktır.

Bu sorun "yasaların geçmişe etkisi" ve "derhal yürürlüğü" sorunu diye bilinir.

Kural olarak, yeni yasa geçmişte oluşmuş hukuksal olgulara, sona ermiş hukuksal etkilere ilişmez.... MK (ABGB) § 5 kuralı bu bakımdan çok açıktır, "Yasalar geçmişe etkili olamazlar, yürürlüğe girdiği tarihten önce oluşmuş eylemlere ve evvelce edinilmiş haklara ilişmezler." Dar ve teknik anlamda geçmişe yürümezlik kuralı (retroaktivite yasağı) olarak bilinen bu kural yurttaşların korunmayı hak etmiş güvenlerinin korunması gerektiğinin, genel ve soyut bir deyimle hukuksal güvenlik isteminin ve son aşamada anayasal hukuk devleti ilkesinin bir ürünüdür. " (Rona Serozan-Hukukta Yöntem-İstanbul 2015-Sayfa 150vd)Somut olayda; davaya konu 16.01.2012 tarihli olayın, davacının balya açma makinesinde çalışırken makinenin arıza sonucu mal vermemesi nedeniyle gözetleme camını sökerek buradan sağ eliyle makineye müdahalesi sonucu yaralandığı, olay tarihinde davacının 25 yaşında olduğu, gözetleme camını sökerek arızayı gidermek için makinede dönen silindirin durduğundan emin olmadan eli ile makineye müdahale ettiğinin anlaşılması karşısında olayın oluşuna göre davacının kusur oranının % 30'dan fazla olduğunun ve uygulanması gereken yasa açısından incelenmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında yetersiz kusur raporunun hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.Buna göre yapılacak iş, yürürlük hükümlerine göre 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu hükümleri uygulanacaksa; Kanunun 9. maddesinde açıklanan tebliğe ekli Ek 1 Listesine göre işyerinin tehlike sınıfının belirlenerek, işverenin yükümlülüklerini açıklayan 4,5 ve 10.maddeler ile çalışanların yükümlülüklerini açıklayan 19. madde hükümleri aksi halde 4857 sayılı İş Kanununun 77 ve devamı maddeleri hükümleri doğrultusunda, iş sağlığı ve güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi heyetine yukarıda belirtilen husular göz önünde bulundurularak inceleme yaptırılması, tarafların kusur ve sorumluluklarının belirlenmesi ve çıkacak sonuca göre yeni bir hesap raporu aldırılmadan 03/07/2015 tarihli hesap raporunda belirlenen zarar miktarı üzerinden re'sen yeni kusur oranına göre belirlenecek maddi tazminat tutarı ile uygun bir miktar manevi tazminat hakkında karar vermektir.O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8567, Karar No: 2007/14089, Tarih: 26.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/8567 E.  ,  2007/14089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını ve tapuda devir yapıldığını, ancak ayıplı ve eksik işlerin ortaya çıktığını öne sürerek, şimdilik toplam 500.000.000 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taleple bağlı kalarak 50.000.000 TL'nin tahsiline 753.960.850 TL'ye yönelik fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmiş; hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlırının reddi gerekir.

2-Davacının dava dilekçesindeki taleplerinden biri de, merkezi sistemle ısıtma sistemi bulunan binanın kalorifer sisteminin daha sonra ferdi ısıtma sistemine göre düzenlenmesi nedeniyle, uğradığı zararın tahsilidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, binanın merkezi ısıtma sistemiyle inşa edildiği, daha sonra kat malikleri kurulu'nun ferdi ısıtmaya geçiş konusunda aldığı karar ile merkezi sistemin iptal edildiği ve dairelerin ferdi ısıtmaya geçtikleri, bu nedenle dava konusu daireye 600.000.000 TL masraf yapıldığı belirtilmiş olup, Mahkemece hükmedilen miktarın içinde, bu masraf kalemi de vardır. Davacı satın aldığı daireyi teslim aldıktan sonra, apartman yönetimince merkezi sistemden ferdi ısıtma sistemine geçilmesinde, satıcı olan davalı Belediyenin herhangi bir kusuru yoktur. Davacı ve diğer kat malikleri, kendi kararlarıyla ortaya çıkan bu zararın davalıdan tahsilini isteyemezler. Mahkemece davanın bu kalem masraf için reddi gerekirken, yazılı şekilde bu masrafa da hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 26.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/262, Karar No: 2018/6097, Tarih: 26.11.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/262 E.  ,  2018/6097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili; davalının ...biralarının Çaycuma ilçesinde ve köylerinde dağıtımını ve bayiliğini yaptığını, müvekkilinin ise Tekel bayii işlettiğini, müvekkilinin davalıdan 17.500,00TL'lik bira sipariş ettiğini ve bu bedelin 3.500,00TL'sini oğlu ...'a ait olan kredi kartı ile 30.12.2010 tarihinde ödediğini, kalan bedel için müvekkili tarafından arkası ciro edilmiş ... Bankas...Şubesine ait 0205881 çek numaralı 15.01.2011 keşide tarihli 6.000,00TL bedelli 0205879 çek numaralı 11.12.2010 keşide tarihli 8.000,00TL bedelli 2 adet çekin davalıya verildiğini, müvekkili tarafından sipariş edilen biraların bir kısmının davalı elemanlarınca müvekkiline teslim edildiğini, ancak 260 kasa 50 cc’lik şişe bira ile 7 koli 50 cc’lik kutu biranın müvekkiline teslim edilmediğini iddia ederek, teslim edilmeyen bira bedeli 15.561,00TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; dava dilekçesinde geçen hususları kabul etmediğini, davalıdan alınan tahsilat öncesi malların teslim edildiğini, mal teslim edilmeden kredi kartından ödeme yapılmasının mümkün olmadığını, mal teslimlerinin günlük yapıldığını ve günlük olarak hesap alındığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davacının yapmış olduğu kredi kartı ödemesinin ve davalıya teslim etmiş olduğunu iddia ettiği çeklerin avans niteliğinde olduğunun usulüne uygun delillerle ispat edemediği, 14.01.2016 tarihli bilirkişi raporunun sonuç kısmının "b" bendinde de mevcut belgelere göre davalının davacıya 47.757,30TL değerinde fatura düzenlediği, 17.500,00TL tahsilat yaptığı, buna göre davacının davalıdan alacaklı olduğuna dair bir kanaate varılmasının mümkün olmadığı, her ne kadar 23.03.2015 tarihli bilirkişi raporunda ve aldırılan 02.09.2015 tarihli ek bilirkişi raporunun sonuç kısmında davalının 15.561,00TL değerinde biraları göndermediğinden davacının davalıya ihtar çektiği, davalının ise cevap vermediği gibi alacak miktarına da itiraz etmediğinden bahisle davacının davalıdan alacaklı olduğunun belirtilmiş ise de yapılan ihtarın temerrüt açısından önem arz ettiği, ancak davalının davacıya davaya konu biraları teslim etmediğini kabul manasına gelmeyeceği anlaşıldığından 23.03.2015 tarihli rapora itibar edilmediği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 26/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19258, Karar No: 2017/3611, Tarih: 22.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/19258 E.  ,  2017/3611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; boşanma ilamıyla birlikte müşterek çocukların velayetinin davacıya verildiğini, müşterek çocuklar lehine nafakaya hükmedilmediğini, okul çağına gelen çocuklarının masraflarının arttığını ve davacının müşterek çocukların masraflarını tek başına karşılayamadığını ileri sürerek, davalının dava tarihinden itibaren müşterek çocuklar lehine aylık 200'er TL tedbir nafakasına hükmedilmesini, söz konusu nafakanın dava sonunda iştirak nafakası olarak devamını talep ve dava etmiştir.

Davalı yasal süresi içinde cevap dilekçesi vermemiş ve duruşmaya katılmamıştır.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen hüküm; davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 28.01.2016 günlü ve 2015/19465 Esas, 2016/977 Karar sayılı ilamı ile; ‘’ tarafların gerçekleşen sosyal-ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu ve ihtiyaçları, davalı annenin tütün işinde çalışıyor olması ve çalışmaya engel fiziksel bir rahatsızlığının bulunmayışı, bu nedenle davalının da ortak çocukların bakım ve eğitim masraflarına katılma yükümlülüğünün bulunduğu gözardı edilerek, hakkaniyete uygun az da olsa uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir’’ gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyan mahkemece; davanın kısmen kabulü ile müşterek çocuklar için aylık 150,00 şer TL tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren davalıdan alınarak müşterek çocuklar adına davacıya verilmesine, karar kesinleştiğinde iştirak nafakası olarak devamına karar verilmiş, hüküm taraflarca tarafından temyiz edilmiştir.

./..

-2-

1- ) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı tarafın temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacı vekilinin vekalet ücretine hasren yapmış olduğu temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede;

Dava; iştirak nafakası talebine ilişkindir.

./..

-2-

1- ) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı tarafın temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacı vekilinin vekalet ücretine hasren yapmış olduğu temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede;

Dava; iştirak nafakası talebine ilişkindir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 9 maddesinin 1. fıkrasına göre; nafaka davalarında hükmolunan nafakanın bir yıllık tutarı üzerinden tarifenin üçüncü kısmı gereğince hesaplanacak miktarın tamamı, vekalet ücreti olarak hükmolunur. Bu miktarlar, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde davanın görüldüğü mahkemeye göre belirlenmiş bulunan ücretten az olamaz denilmektedir. Yine aynı maddenin 2. fıkrasında nafaka davalarında reddedilen kısım için avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği hususu düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece; nafakanın reddedilen kısmı için davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ve "hakimin takdir yetkisi kapsamında" kalmadığından, hükmün HUMK 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle hüküm fıkrasının 3. bendinde yer alan "Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 1800,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine," cümlesinin hüküm fıkrasından çıkartılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10630, Karar No: 2018/5178, Tarih: 26.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/10630 E.  ,  2018/5178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Şikayete konu haciz ihbarnamesine sanığın yetkilisi olduğu şirketin vekili aracılığıyla itirazda bulunulması ve vekilin beyanından dolayı asilin sorumlu tutulamayacağı gözönünde bulundurulduğunda sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine,26/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10872, Karar No: 2020/5830, Tarih: 14.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/10872 E.  ,  2020/5830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suça konu faturaların KDV beyannamelerinde kullanılması nedeniyle 2007 takvim yılında 25/10/2007, 2008 takvim yılında 25/06/2008 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 14/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9529, Karar No: 2024/1004, Tarih: 06.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/9529 E.  ,  2024/1004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılanlar vekilleri, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4. ve 53/6. maddeleri uyarınca 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı tespiti suretiyle eksik ceza tayin edildiğine, lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine, kararın hukuka ve yasaya aykırı olduğuna sanık müdafiinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı tespiti suretiyle fazla ceza tayin edildiğine, kararın hukuka ve yasaya aykırı olduğuna, eksik incelemeye, lehe hükümlerin uygulanmamasına ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlar birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; kamyoneti ile yol yapım çalışması devam eden "Antalya-Isparta" karayolu üzerinde bulunan köprü çıkışındaki meyilli yolda, yoğun yağmur altında seyir halinde olan sanığın, sağa yönelen virajı geniş almaya çalışarak karşı şeritten gelen ...'ın kullandığı şeride, şerit değiştirme kuralına uymaksızın ve aracın hızını yol ve hava şartlarına uydurmaksızın geçerek otomobil sürücüsü ...'ın ölümüyle sonuçlanan trafik kazasına sebebiyet verdiği ve asli kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği hapse çevrileceği ihtarı yapılmış ise de bu husus 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereği infaz aşamasında re'sen gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.