muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6476, Karar No: 2020/8629, Tarih: 14.10.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/6476 E.  ,  2020/8629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, ilk derece mahkemesince ihalenin feshi talebinin esastan reddi ile borçlu aleyhine 14.600 TL para cezasına hükmedildiği, borçlu tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

İİK'nun 134. maddesinin 2. fıkrasına göre; “…Talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder....” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, ilk derece mahkemesi kararında, her ne kadar ihale bedeli üzerinden para cezasına hükmedildiği belirtilmiş ise de, ihale bedelinin 390.000 TL olduğu, maddi hataya müsteniden ihale bedelinin hükümde 146.000 TL olarak yazıldığı ve bu miktar üzerinden para cezasına hükmedildiği görülmektedir. Her ne kadar temyiz yoluna sadece borçlu tarafından başvurulmuş ise de ihalenin feshi talebinin reddi halinde hükmedilen para cezasına ilişkin hüküm kamu düzenine ilişkin olup, re’sen incelenmesi gerektiğinden ilk derece mahkemesi kararı borçlu yönünden usulü kazanılmış hak doğurmaz.

Bu durumda mahkemece, ihalenin feshi istemi reddedilen borçlu aleyhine ihale bedeli olan 390.000 TL yerine, 146.000 TL üzerinden para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesince; HMK’nın 353/1-b-2 ve 356. maddeleri gereğince, ilk derece mahkemesi kararının, para cezası yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulması gerekirken, bu hususta karar verilmediği anlaşılmış olmakla, ilk derece mahkemesince yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Şikayetçi borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesinin 02.06.2020 tarih ve 2020/997 E.- 2020/871 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), İstanbul Anadolu 16. İcra Hukuk Mahkemesinin 24.12.2019 tarih ve 2019/345 E. - 2019/1152 K. sayılı kararının, hüküm bölümünün para cezasına ilişkin (2) nolu bendinin karar metninden tamamen çıkarılmasına, yerine “İİK'nun 134/2 maddesi gereğince ihale bedeli olan

390.000,00 TL'nin %10'u oranında hesap olunan 39.000,00 TL para cezasının davacıdan tahsiline,” ibaresinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca (ONANMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 14/10/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7968, Karar No: 2018/2454, Tarih: 14.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/7968 E.  ,  2018/2454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirket nezdinde elektrik aboneliği bulunduğunu hizmet alımı nedeniyle düzenlenen elektrik faturalarında kayıp kaçak bedelleri, perakende satış bedeli, ... sayaç okuma bedeli, iletim bedeli, dağıtım bedeline yer verilerek, haksız şekilde tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 58.357,57 TL ‘nin her bir faturanın ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 58.357,57-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsil tahsiline karar verilmiş; hüküm, süresinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan

abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesinin de şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve dava konusu bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü, Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/35282, Karar No: 2014/1089, Tarih: 20.01.2014

**12. Hukuk Dairesi         2013/35282 E.  ,  2014/1089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2013/687-2013/737

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi ihale alıcısı tarafından icra mahkemesine yapılan başvuruda, ihale konusu taşınmazın satış bedeli üzerinden alınması gereken vergi oranının %1 olması gerekirken % 18 alındığı belirtilmiş, mahkemece taşınmazın kıymet takdir raporunda belirtilen nitelikleri nazara alınmak suretiyle dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda istemin reddine karar verilmiştir.

01.01.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 2012/4116 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile Mal ve Hizmetlere Uygulanacak Katma Değer Vergisi Oranlarının Tespitine İlişkin Kararın 1. maddesine (6) numaralı fıkra eklenmiş, net alanı 150 m²'ye kadar olan konutlardan lüks veya birinci sınıf olarak yapılanların üzerine bulunduğu arsanın m²'sinin, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu'nun 29. maddesine istinaden tespit edilen, vergi değerine göre uygulanacak Katma Değer Vergi oranının belirleneceği belirtilmiştir.

O halde, Mahkemece öncelikle taşınmazın bağlı olduğu Belediye, Tapu, Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü ile Vergi Dairesinden sorularak, gerektiğinde vergi işlerinde uzmanlığı olan bir bilirkişiden rapor alınmak sureti ile sonuca gidilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7250, Karar No: 2009/1062, Tarih: 27.02.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/7250 E.  ,  2009/1062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalı ... ve Spor Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, hukuki niteliğince BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmakta olup, davacı ve birleşen davaların davalısı Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü’nce davalı şirketlere yapılan mükerrer ödemelerin buna sebebiyet veren idare görevlileri de sorumlu tutularak tahsili talep edilmiş, davalı ve birleşen davaların davacısı Gtech Avrasya Tek. Hiz. ve Müş. A.Ş’ ce ise ödenmeyen iş bedelinin tahsili için yapılan icra takiplerine vâki itiraz üzerine itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 inkâr tazminatı istemli davalar açılmış, mahkemece asıl davanın reddine, birleşen davaların kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı ve birleşen davaların davalısı Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı yükleniciler arasında kurulan ve bir süredir devam eden hukuki ilişki süreci incelendiğinde; önce dava dışı Milli Piyango İdaresi Genel Müdürlüğü ile ...şirketi arasında imzalanan 16.02.1996 tarihli sözleşme ile iki adet on-line sayısal oyun ve üç adet on-line spor toto oyunu oynanmasını sağlayacak bir ana bilgisayar sistemi kurulması, donanım, yazılım ve diğer destek hizmetlerinin verilmesi kararlaştırılmış, öngörülen on-line sistem kurulduktan sonra da 11.11.1996’dan itibaren fiilen oyunların oynatılmasına başlanmıştır. Bunu takiben davacı ... ve Spor Genel Müdürlüğü ile Milli Piyango İdaresi Genel Müdürlüğü arasında 31.12.1997 tarihinde bir protokol imzalanarak,

MPİ tarafından kurulan sistemden Milli Piyango İdaresi ile Spor Toto Teşkilat Müdürlüğü’nün müştereken yararlanmaları (3.m.), MPİ’nin oynatmakta olduğu veya oynatacağı oyunları etkilememesi ve kendisine ek bir mali yük getirmemesi koşulu ile bünyesindeki mevcut sistemde STTM’nün futbol müsabakalarında müşterek bahis oyun veya oyunlarını oynatabilceği (2.m.), keza bu protokolün imza tarihinden sonra STTM’nün oyunların oynatılması için MPİ’nin temin edecekleri dışında gerekli sistem, proğram yazılımı, donanımı vb. ihtiyaçların karşılanması için ihale işlemlerini en kısa sürede yapması kararlaştırılmış, ihale sonucunda sisteme işlerlik kazandırılması konusunda mevcut yazılım ve donanıma uyumlu olması ve ek bir mali külfet yüklememesi koşulu ile MPİ’nin her türlü kolaylığı sağlayacağı, sistemin bakım ve onarımının da işin ihale edildiği firma tarafından yapılacağı ifade edilmiştir (8.m.). Bilahare ise 31.12.1997 tarihli protokolün yukarıda belirtilen hükümlerine anlam itibariyla atıfta bulunularak 10.02.1998’ de Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü ile ...şirketi arasında, futbol müsabakalarında müşterek bahis oyunlarının on-line oynatılabilmesine yönelik donanım, yazılım ve teknik hizmet teminine ilişkin sözleşme imzalanmıştır. Bu sözleşmenin konusu 2. maddede açıkça yazılı olduğu üzere, STTM’nün ihtiyacı için MPİ ana bilgisayar sisteminden yararlanılarak, spor oyunlarının oynatılması için Gtech tarafından spor sisteminin sağlanması ve buna ilişkin olarak sürekli işletim, bakım-onarım ve alan hizmetleri ile sürekli yazılım destek hizmetlerinin verilmesidir. Sözleşmenin diğer maddelerinde tarafların, yükümlülükleri belirlenmiş, 18.1 maddesinin verdiği imkân dahilinde Gtech Corporation’un izin talebi üzerine de STTM’nün 24.02.1998 günlü onayı ile uygulama hizmetlerinin Gtech Corporation, yazılım hizmetinin On-Line Lottery Licence and Lease BV., bunların dışındaki hizmetlerin ise Gtech Avrasya Tek. Hiz. ve Müş. A.Ş tarafından gerçekleştirilmesi ve fatura edilmesi kabul edilmiştir.

MPİ’nin 06.01.2003 günlü yazısında; müşterek kullanımları altında olan sistemle ilgili olarak bazı hizmet kalemleri için GSGM’ce yapılan ödemelerin idarelerince de yapılmakta olduğu, bu nedenle yükleniciye mükerrer ödeme yapılmış olabileceğinin bildirilmesi üzerine harekete geçen davacı idare, müfettiş incelemesi yaptırmış, alınan 06.10.2003 günlü teftiş raporunda; TMMOB Elektrik Mühendisleri Odası Ankara şubesinin incelemesi sonucu beş ayrı kalemde davacının mükerrer ödeme yaptığının anlaşıldığı, yüklenici firmanın bu ödemelerin STTM’nün sisteme dahil olmasından dolayı oluşan ek maliyetlere ilişkin ödemeler olduğunu bildirmesine karşın bunların hangi ek maliyetler olduğu konusunda tatmin edici bir yanıt vermediği ifade edilerek müfettişlikçe yapılan hesaplamaya göre 4.268.563 Amerikan Doları mükerrer ödeme yapıldığı tesbit edilerek bu tutarın yüklenici şirketler ile bu haksız ödemeye sebebiyet veren davacı görevlilerinden tazmini gerektiği bildirilmiş ve akabinde temyiz incelemesine konu olan eldeki davalar açılmıştır.

Mahkemece yargılama sırasında muhtelif bilirkişi kurullarına incelemeler yaptırılmış olup, bunlardan 03.05.2005 tarihli raporda; tarafların aralarında düzenledikleri sözleşme hükümlerine uymalarının zorunlu olduğu, sözleşme hükümlerinden ayrılmak için yasaların öngördüğü durumların somut olayda bulunmadığı belirtilmekle beraber, teknik inceleme sonucu mükerrerlik izlenimi edindiklerini, ancak daha önce kurulmuş sistemin STTM tarafından da kullanılabilmesi için sistem üzerinde ne tür yazılım ve donanım uyarlamalarının yapıldığını, bakım-onarım-işletim işlemlerinde ne gibi ek yüklerin ortaya çıktığını dosyadaki mevcut bilgilerle değerlendiremediklerini, bu itibarla davacı iddialarının incelenebilmesi için “ on-line transaction processing ” konusunda bilgi sahibi bir elektronik veya bilgisayar mühendisinin de bilirkişi heyetine eklenerek sistem üzerinde bir inceleme yapılması gerektiğini bildirmişler, kesin kanaat açıklamamışlardır. İkinci bir heyet tarafından düzenlenen 07.07.2006 tarihli rapor ise muhalefli düzenlenmiş, bilirkişiler arasında bir görüş birliğine ulaşılamamış ve uyuşmazlığın niteliği gereği çözüme ulaşmada zorunlu olan teknik bir inceleme de yapılmaksızın bazı yorumlarla görüş bildirilmeye çalışılmış, ek raporda da tarafların itirazlarına karşı aynı mahiyette açıklamalar yapılmıştır. Görüleceği üzere alınan raporların hiç birisi uyuşmazlığı çözmede mahkemeye yardımcı olmadığı gibi, Yargıtay denetimine de elverişli bulunmamaktadırlar.

Uyuşmazlığın esası ...şirketinin gerek MPİ ile imzaladığı 16.02.1996 günlü sözleşme, gerekse de davacı ile imzaladığı 10.02.1998 günlü sözleşme ile yüklendiği edimlerin kapsamları itibariyle çakışan noktalar olup olmadığı, varsa bu edimler için dava dışı MPİ tarafından ödeme yapılıp yapılmadığı hususlarındadır. Davalı yüklenicilerin ifa edip de bedelini MPİ’den aldığı aynı iş kalemi için ayrıca davacıdan bedel talep edebilmesi mümkün olmayıp mahkemenin kabulünün aksine böyle bir durumun sözleşme hürriyeti içinde mütalaa edilmesi de düşünülemez. Ancak yukarıda da değinildiği üzere aynı işin yapılıp iki ayrı iş sahibinden bu aynı iş için bedel alınıp alınmadığı, yani mükerrer ödeme olup olmadığının tesbiti teknik bir incelemeye muhtaçtır. Yapılan inceleme ise bu yönüyle eksik ve yetersiz bulunmaktadır. Şu halde mahkemece ihtilafın halli maksadıyla; davacı talebinde başlangıç noktası olarak 06.10.2003 tarihli müfettiş raporu ile buna esas alınan TMMOB Elektrik Mühendisleri Odası Ankara Şubesi raporundan hareket edilmekle, iddia konusu mükerrer ödeme kalemleri hakkında MPİ’den gerekli evrakta getirtilerek dosyanın konu hakkında uzmanlığı bulunan yeni bir bilirkişi heyetine tevdii edilmesi ile, tüm sözleşme ve şartnamelerin mukayese ettirilerek aynı nitelikteki iş kalemlerinin teknik açıdan belirlenmesi ve varsa bu tür iş kalemleri için MPİ’nin ödeme yapıp yapmadığının araştırılması, yapılacak araştırma sonucu MPİ’nin ödeme yaptığı iş kalemleri için davacı tarafça yüklenicilere ayrıca ödeme yapılıp yapılmadığının tesbit ettirilmesi suretiyle mükerrer ödeme olup olmadığının saptanması ve varsa miktarının hesaplattırılması ile asıl dava, birleştirilen davalar ve inkâr tazminatı istemleri hakkında bir sonuca varılmalıdır.

İzah edilen hususlar nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2925, Karar No: 2022/3334, Tarih: 07.04.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/2925 E.  ,  2022/3334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair Silivri Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.12.2021 gün ve 2021/241 Esas,

2021/623 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, hükmedilen ceza miktarına göre duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca reddiyle, duruşmasız yapılan değerlendirmede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Mağdurenin aşamalarda son eylem tarihine yönelik çelişkili ifadeleri, sanığın aralarında mağdurenin de bulunduğu bazı çocuklarla birlikte kendi oğlunu 2015-2016 eğitim öğretim yılı sonuna dek aracıyla okula götürüp getirdiği yönündeki savunması ile bunu destekler nitelikte tanıklar ... ve ...’nin beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın kayden 17.03.2005 doğumlu mağdureye yönelik son istismar eylemini 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe girip mağdurun on iki yaşından küçük olması halinde ceza miktarında artırım yapılmasını öngören 6763 sayılı Kanundan sonraki dönemde gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden temel cezanın bu kanun değişikliğine göre belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine düzeltilerek esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 18.01.2022 gün ve 2022/141 Esas, 2022/103 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 07.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2197, Karar No: 2017/910, Tarih: 23.03.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/2197 E.  ,  2017/910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl kararın davalı ... vekili, hem asıl hemde ek kararın davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece verilen karar, davalılar ... vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 13.10.2015 günlü ek kararla, davalı ... vekilinin, temyiz harcını tamamlamadığı gerekçesiyle, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

Ek karar, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

1) Davalılardan ... vekiline mahkeme kararı 27.08.2015 günü tebliğ edilmiş olup, temyiz dilekçesi yasal 15 günlük süreden sonra 17.10.2016 tarihinde verildiğinden temyiz talebinin süreden reddi gerekmiştir.

2) Mahkemenin 13.10.2015 günlü ek kararının, davalı ... vekiline, 27.10.2015 gününde tebliğ edildiği, davalı vekilince 10.11.2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmıştır. HMK'nun 432/son maddesine göre, temyiz talebinin reddine ilişkin kararlara karşı tebliğden itibaren 7 günlük sürede temyiz yolu açık olduğundan, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin asıl karara karşı, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin ek karara karşı temyiz istemlerinin süreden REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde davalı ...'e iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.