muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25889, Karar No: 2015/7221, Tarih: 07.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25889 E.  ,  2015/7221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2013

NUMARASI : 2012/669-2013/394

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın yargı yolu bakımından reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Davalı idare yargı harcından muaf olmadığı halde, yasal süre içinde yaptığı temyiz başvurusu sırasında harç alınmadığı anlaşılmıştır.

Bu itibarla, HUMK.'nun 2494 sayılı Kanunla değişik 434/3. maddesinde "temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir" hükmü yer almaktadır.

Bu durumda, temyiz edenden alınması gereken temyiz ve başvuru harcı tamamlattırıldıktan,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27260, Karar No: 2012/28255, Tarih: 24.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/27260 E.  ,  2012/28255 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tayin edilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin eksik gösterilmesi,

2-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının TCK’nın 62. maddesi ile indirilmesi sırasında kalem hatası sonucu “2 yıl 6 ay” olması gereken sonuç cezanın “2 yıl 6 ay 20” olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının (1b) bendindeki “20” ibaresinin hükümden çıkarılması, (1c.) bendindeki “50/1-a” ibaresinden sonra gelmek üzere “-4” ibaresinin eklenmesi, suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın yetkilisi olduğu İlhan Sosyal Hizmetler Ltd. Şti. işçisi olarak Trakya Otocam Sanayi A.Ş. fabrikasının palet yapım ve tamir atolyesinde çalışan ...'un olay günü işe başlamadan önce havanın sıcak olması sebebiyle kim tarafından yapılıp getirildiği bilinmeyen fakat uzun süredir kazanın olduğu yerde kullanıldığı anlaşılan ve keşifte gözlemlendiği üzere hurda malzeme ile işçilerce imal edilmiş olan ayaklı vantilatörü çalıştırıp, ortamı serinletmek için iş yerinin zeminini su serpiştirmek sureti ile ıslattığı sırada elektirik kaçağı olan vantilatöre dokunması sonucu elektirik çarpması sonucu öldüğü olayda; Trakya Otocam Sanayi A.Ş. fabrikasındaki palet tamir-bakım-boyama faaliyetlerinin yerine getirilmesi için işçi temin ederek

hizmet sunan şirketin sahibi olan sanığın fabrikanın çalışma şartları ve kuralları konusunda herhangi bir yetkisi bulunmadığının, kazaya neden olan vantilatörün iş yerinde kullanılıp kullanılmayacağına dair belirlemenin tamamen fabrika yönetimine ait olduğunun, kaldı ki işçi sağlığı ve iş güvenliği tedbirlerini alma görevi bulunan fabrika yönetiminin bu görevini sözleşme ile devredemeyeceğinin gözetilmemesi sonucu sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14020, Karar No: 2006/17248, Tarih: 25.09.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/14020 E.  ,  2006/17248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2004

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 16.2.2006 tarih, 2005/26206 - 2006/2672  sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekilinin 25.5.2004 tarihli oturuma mazereti nedeniyle bulunamayacağını cevaplı telle mahkemeye bildirdiği, mahkemecede mazereti kabul edilip duruşma gününün 21.9.2004  de talik edilip bu durumun cevabi telle kendisine bildirilmesine karar verildiği görülmektedir. Ancak dosya kapsamından duruşma gününün alacaklı vekiline bildirdiğine dair bir belgeye rastlanmadığı ve mahkemecede bu durumun araştırılmadan, alacaklı vekilinin gelmediğinden bahisle 21.9.2005 tarihli oturumda HUMK.nun 409/1. maddesi gereğince, dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına ve bilaherede HUMK.nun 409/5. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına  karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda yukarıda açıklanan eksiklik giderilmeden yazılı şekilde önce dosyanın müracata bırakılıp ikinci aşama olarakta davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsiz olup kararın bu nedenle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla alacaklı vekilinin karar düzeltme istemi kabul edilmelidir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabul edilmesiyle Dairemizin 16.2.2006 tarihli ve 2005/26206 E. 2006/2672 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16005, Karar No: 2016/15894, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/16005 E.  ,  2016/15894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, .... nolu elektrik aboneliği nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti bedelinin KDV'si ile birlikte tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, abonelik tarihinden dava tarihine kadar, haksız tahsil edilen 10.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 04.05.2016 harç tarihli dilekçe ile talebini 153.118,81 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti bedelinin KDV'leri ile birlikte istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18296, Karar No: 2020/12620, Tarih: 20.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/18296 E.  ,  2020/12620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmzasız mektupla veya özel işaretlerle tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK'nın 106. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinde düzenlenen “Kişinin kendisini tanınmayacak bir hâle koyması suretiyle, imzasız mektupla veya özel işaretlerle” işlenen nitelikli tehdit suçundaki seçimlik hareketlerin suç oluşturabilmesi için eylemin kimin tarafından gerçekleştirildiğinin muhatabınca anlaşılmamış olması gerektiği, somut olayda, sanığın, katılanın iş yerine gittiği, yanında getirmiş olduğu kutudan iki adet güvercini çıkararak güvenlik kameralarına göstermek suretiyle kafalarını kopartıp tekrar getirdiği kutuya koyduğu ve kutu üzerine "...dikkat et, akıbetin bu kuşlar gibi olmasın ..." yazılı not kağıdını iliştirerek katılanın makam odasının kapısına bıraktığı, sanığın not kağıdına adını yazması, katılanın müracaatında suça konu eylemin sanık tarafından gerçekleştirdiğini belirtmesi ve iş yeri güvelik kameralarıyla da görüntülerin kayıt altına alındığının anlaşılması karşısında; failin kimliğinin belli olduğu gözetilmeden sanık hakkında aynı maddenin birinci fıkrasının ilk cümlesi yerine, somut olaya uymayan 2. fıkrası uygulanarak fazla cezaya hükmedilmesi,

2-Bozmaya uyularak yapılan değerlendirme neticesinde, sanığın eyleminin TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun kabul edilmesi halinde;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3-Uzlaşmanın sağlanamaması halinde ise;

a-17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

a-17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

b-Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK7nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın gözetilmemesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14578, Karar No: 2015/32481, Tarih: 21.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/14578 E.  ,  2015/32481 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/319023

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/377, 2013/213

KATILAN SANIKLAR : M.. K.., F.. B..

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret

Mala zarar verme suçundan sanık M.. K..’nun mahkumiyetine ilişkin hüküm ile hakaret suçundan sanık F.. B.. hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hüküm, katılan sanık M.. K.. tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Katılan sanıklardan Mehmet’in, Fikri’ye ait bahçede bulunan incir ağacı dalını kendi arazisine sarkması nedeniyle kesmesi nedeniyle aralarında çıkan tartışma sırasında Fikri’nin Mehmet’e "Anasını avradını s.... çocuğu, sen benim ağacımı nasıl kesersin " diyerek hakaret ettiğinin iddia olunduğu olayda;

Türk Medeni Kanunu'nun "Mülkiyet hakkının içeriği" başlıklı 683. maddesi: "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir" hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırları içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen "Komşu hakkı" bölümünde yer alan 740. maddesi ise, başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibinin istemi üzerine uygun bir süre içinde kaldırılmaması halinde, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirilebileceği hükmünü içermektedir. Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dal ve kökler uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği gibi, bu zararın mahkeme aracılığı ile giderilmesini de isteyebilir.

Bu bilgiler ışığında somut olayın değerlendirilmesi gerekirse; sanık Mehmet’in, bitişik arazi komşusu olan katılan Fikri’nin bahçesinde dikili bulunan ve kendi bahçesine taşıp ektiği ürünlere ve kendilerine zarar vermesi nedeniyle 1 metre boyundaki ağaç dalını kestiğini savunması karşısında; mahkemece, fen ve ziraat bilirkişilerinin katılımıyla mahallinde keşif yapılarak, ağaç dallarının sanığa ait parsele geçip geçmediği ile kesilen 1 metre boyundaki ağaç dalı nedeniyle ağacın ne şekilde zarar gördüğü tespit edilip, sanığın katılana daha önce ağaçların dallarını kesmesi konusunda herhangi bir bildirim yapıp yapmadığının araştırılması amacıyla sanık, katılan ve tanıkların beyanlarına yeniden başvurulması sonucunda, sanığın eyleminin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 740. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen ve içeriği itibariyle hukuka uygunluk sebebi olarak düzenlenmiş olan yasal düzenleme kapsamında kalıp kalmadığı ile kesilen dal nedeniyle dikili ağacın ne şekilde zarar gördüğü ve sanık M.. K..’nun zarar verme kastıyla hareket edip etmediği karar yerinde tartışılarak, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden ve yine sanıklardan Fikri’nin üzerine atılı hakaret suçunu, diğer sanığın mala zarar verme suçuna karşı tepki olarak işlediğinden bahisle TCK’nın 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına hükmolunmuş ise de, nitelikli mala zarar verme suçu yönünden sanık Mehmet’in eyleminin hukuka uygun olup olmadığı hususunun keşif ve usulen belirlenecek araştırma ile belirlenmesi sonucunda, Fikri’nin hakaret suçunu haksız bir fiile karşı işleyip işlemediği, hangi kastla hareket ettiği hususlarının da karar yerinde tartışılmasından sonra, hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan sanık M.. K..’nun temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22715, Karar No: 2014/18801, Tarih: 21.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/22715 E.  ,  2014/18801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İcra emrine itiraz

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Toplam alacağın 37.791,48 TL olarak düzeltilmesine karar verildiği halde icra emrinde fazla talep edilen 6.137,65 TL yerine 2.454,88 TL'nin iptaline yazılmasının maddi hataya müstenit bulunduğunun anlaşılmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun Mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 0,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.