muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7291, Karar No: 2018/2172, Tarih: 09.05.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/7291 E.  ,  2018/2172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Siverek Ağır Ceza Mahkemesi'nin; 21/10/2014 tarihli, 2014/78 esas ve 2014/197 sayılı kararı ile 05/02/2016 tarihli 2014/78 esas ve 2014/197 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 05/12/2017 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan Siverek Cumhuriyet Başsavcılığı’nca yürütülen soruşturma sonucunda, 19/03/2014 tarihli ve 2014/417 esas sayılı iddianamesi ile TCK’nın 191/1 ve 53.maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

2-Kanun yararına bozmaya konu Siverek Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21/10/2014 tarihli, 2014/78 esas ve 2014/197 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine ve 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi gereğince 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 04/11/2014 tarihinde kesinleştiği,

3-... Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nün 19/01/2016 tarihli yazısı ile yükümlünün tedbirin gereklerine uygun davrandığının Cumhuriyet Başsavcılığı’na bildirildiği,

4- Siverek Ağır Ceza Mahkemesi’nin 05/02/2016 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197 sayılı ek kararı ile sanığın denetimli serbestlik tedbirine uyduğu gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/5. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verildiği, kararın kanun yoluna gidilmeden 25/04/2014 tarihinde kesinleştiği,

5- Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğü’nce, Siverek Ağır Ceza Mahkemesi’nin 05/02/2016 tarihli ek kararın kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet savcılığına ihbarda bulunulduğu,

Anlaşılmıştır.

B-Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine ve 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi gereğince 1 yıl denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair Siverek Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21/10/2014 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197 sayılı kararını müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine ilişkin Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 05/02/2016 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197 sayılı ek kararını kapsayan dosya incelendi.

1- Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 21/10/2014 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197 sayılı kararı bakımından yapılan değerlendirmede;

6545 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrasında yer alan, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.” biçimindeki düzenleme gereğince, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi sonrasında sanık hakkında ayrıca 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş ise de; anılan Kanun'un 191/3. maddesindeki " Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir." şeklindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere, anılan maddenin uygulama alanın uyuşturucu madde bulundurmak veya kabul etmek suçundan başlatılan soruşturma aşamasında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi hâli ile sınırlı olduğu gözetilmeksizin sanık hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesinde,

2- Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 05/02/2016 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197 sayılı ek kararı bakımından yapılan değerlendirmede;

Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 21/10/2014 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197 sayılı kararı ile, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle artık 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin geçerli olduğu ve aynı maddenin 8. fıkrasına göre sanığın 5 yıllık denetim süresine tabi bulunduğu, bu durumda anılan maddenin onuncu ve onbirinci fıkralarında düzenlenen kanuni koşullarının gerçekleşmesi durumuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında verilen denetimli serbestlik kararının gereklerine uyduğundan bahisle düşme kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Siverek Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21/10/2014 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197sayılı kararı ile 05/02/2016 tarihli ve 2014/78 esas, 2014/197 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

1-)28.06.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7.maddenin 2.fıkrasında;

C) Konunun Değerlendirilmesi:

1-)28.06.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7.maddenin 2.fıkrasında;

“Bu Kanun’un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191. madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.” düzenlemesinin yer aldığı, incelenen dosyada; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra sanık hakkında ayrıca 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, Türk Ceza Kanunu’nun 191/3. maddesinde yer alan;

"Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir." biçimindeki düzenleme karşısında, anılan maddenin uygulama alanının soruşturma aşamasında “kamu davasının açılmasının ertelenmesine” karar verilmesi hâli ile sınırlı olduğu gözetilmeden sanık hakkında bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesi kanuna aykırıdır.

2-) Siverek Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21/10/2014 tarihli, 2014/78 esas ve 2014/197 sayılı kararı ile, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümleri geçerli olup aynı maddenin 8. fıkrasına göre sanığın beş yıllık denetim süresine tabi bulunduğu, anılan maddenin onuncu ve onbirinci fıkralarında düzenlenen kanuni koşulların gerçekleşip gerçekleşmemesine göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uyduğu gerekçesiyle düşme kararı verilmesi kanuna aykırıdır.

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre;

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Siverek Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21/10/2014 tarihli, 2014/78 esas ve 2014/197 sayılı kararı ile aynı mahkemenin 05/02/2016 tarihli, 2014/78 esas ve 2014/197 sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE,

09/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/548, Karar No: 2013/1673, Tarih: 07.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/548 E.  ,  2013/1673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Pencere camını ittirerek girdiği okul binasında elektrik saati içerisine görevli tarafından bırakılmış olan oda anahtarını bulup kilitli olan öğretmenler odası kapısını açarak masa çekmecesinde bulunan parayı alan sanığın eyleminin, TCK.nun 142/2-d maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası'nın 23.maddesi yollamasıyla hüküm tarihinden sonra 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sanık hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16154, Karar No: 2019/8425, Tarih: 17.06.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/16154 E.  ,  2019/8425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın aşamalarda değişmeyen savunmaları, 08.11.2012 tarihli “olay yeri tespit tutanağı”, 14.10.2012 tarihli köy ihtiyar heyeti kararı, 19.08.2013 tarihli Enerji-SA tarafından gönderilen ve bahse konu ağaçların elektrik hatları için “can ve mal emniyeti açısından tehlike oluşturduğuna dair yazı içeriği, 21.04.2014 tarihli zirai bilirkişi raporunda bir kısım ağaçların elektrik ağaçlarına zarar verebileceğine dair tespit karşısında; sanığın savunmalarının aksine suç kastı ile hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8692, Karar No: 2017/7704, Tarih: 12.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/8692 E.  ,  2017/7704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 7. Sulh Hukuk ve ... 11. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... 7. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Mah. ... Sk. No:38 İç Kapı No:1 .../...” olduğu gerekçesiyle; ... 11. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Mah. 2358 Sk. No: 13/6 .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmişse de kısıtlı adayının nerede ikamet ettiğine dair kolluk vasıtasıyla araştırma yapılmamıştır. Bu nedenle kısıtlı adayının nerede ikamet ettiğinin tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12/10/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22393, Karar No: 2017/3081, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22393 E.  ,  2017/3081 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18696, Karar No: 2017/22938, Tarih: 20.10.2017

**4. Ceza Dairesi         2017/18696 E.  ,  2017/22938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit tehdit suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2. cümle ve 62. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, İnegöl 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2013 tarihli ve 2012/1314 esas, 2013/306 sayılı kararının, Adalet Bakanlığınca yasa yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.08.2017 gün ve 48234 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamında bulunan adlî sicil kaydına göre, suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir” hükmü uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir. " denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Basit tehdit suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2013 tarihli kararı ile, Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-2.cümle ve 62.maddesi uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verildiği, yoklukta verilen kararın tebliğ edilerek temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında seçenek yaptırımların uygulanmamış olması nedeniyle Kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Basit tehdit suçundan hükmolunan 25 gün hapis cezasının, TCK’nın 50/3. maddesi uyarınca, aynı Kanunun 50/1. maddesinde belirtilen, seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun, “Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar” başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrasında " Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a) Adlî para cezasına,

b) Mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle, tamamen giderilmesine,

c) En az iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmeye,

d) Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya,

a) Adlî para cezasına,

b) Mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle, tamamen giderilmesine,

c) En az iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmeye,

d) Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya,

e) Sağladığı hak ve yetkiler kötüye kullanılmak suretiyle veya gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranılarak suç işlenmiş olması durumunda; mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, ilgili ehliyet ve ruhsat belgelerinin geri alınmasına, belli bir meslek ve sanatı yapmaktan yasaklanmaya,

f) Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya, çevrilebilir."

2. fıkrasında "Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez."

3. fıkrasında ise "Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." hükümleri yer almaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; sanık ...'in suç tarihinden önce hapis cezasına mahkumiyetinin bulunmaması karşısında, basit tehdit suçundan hükmolunan 25 gün hapis cezasının, TCK'nın 50/3. maddesindeki amir hüküm gereğince, anılan maddenin 1. fıkrasında belirtilen seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi hukuka aykırıdır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Basit tehdit suçundan sanık ... hakkında, İnegöl 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2013 tarihli ve 2012/1314 esas, 2013/306 sayılı kararının, CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Bozma nedenine göre,hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34.maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253.maddesine göre uzlaştırma işlemi, yeniden değerlendirme ile mümkün olmaması halinde,TCK'nın 50.maddesine göre maddede yazılı seçenek yaptırımlardan birisine çevrilme hususunun ve sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-a maddesi gereğince mahallinde mahkemesince karara bağlanmasına, 20/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

S.YDM.
Yargıtay — Esas No: 2014/21131, Karar No: 2015/17615, Tarih: 10.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21131 E.  ,  2015/17615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : DERİNKUYU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2014

NUMARASI : 2013/73-2014/126

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde;davalı borçlunun kaçak/usulsüz elektrik kullandığının tespit edildiğini ve hakkında kaçak tespit tutanağı tanzim edildiğini,davalı tarafça usulsüz kullanıma ilişkin herhangi bir ödeme yapılmadığını,davalı hakkında Derinkuyu İcra Müdürlüğü'nün 2011/675 E.sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını,davalı tarafından takibe haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ve takibin devamı ile davalı borçlunun %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde;davalının davacı kurumun elektrik abonesi olduğunu,davalının sulama kuyusundaki elektrik sayacının Kasım 2011 tarihinde Medaş görevlileri tarafından sayacın okunmadığı gerekçesiyle söküldüğünü ve yerine yeni bir sayaç takıldığını,davacı kurum görevlilerinin yeni sayacı taktıktan sonra davalıya herhangi bir bilgilendirme yapmadıklarını ve sayacı kullanıma hazır halde bıraktıklarını,Haziran 2012 tarihinde ise önceki sayaca ait olan yani sözde bozuk olduğunu belirttikleri sayaca ait borçlardan dolayı mühürleme işlemi yaptıklarını,davalının önceki kullanımlarına ilişkin bir usulsüzlük bulunmadığını,davalı hakkında Derinkuyu İcra Müdürlüğü'nün 2011/675 E.sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını,yapılan icra takibinde borcun hangi dönemlere ait olduğunun belirtilmediğini,davalının talep edildiği kadar borcu bulunmadığını,davalının daha önceki (bozuk olduğu iddia edilen) sayacı incelendiğinde iddia edildiği kadar elektrik tüketimi olmadığının belirleneceğini,yine kurum tarafından Elektrik Piyasası Perakende Satış Sözleşmesi Düzenlenmesi Hakkında Ödeme,Kesme ve Bağlama konularını içeren 7. maddedeki usulün de yerine getirmediğini,davalının sadece usulsüz kullanımından söz edilebileceğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile,Derinkuyu İcra Müdürlüğü'nün 2011/675 E.sayılı dosyasına yapılan takibin 8.947,48 TL üzerinden devamına,icra inkar tazminatına hükmolunmasına yer olmadığına karar verilmiş,hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava İİK'nun 67.maddesinde düzenlenen itirazın iptali davasıdır.