muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1334, Karar No: 2014/21131, Tarih: 08.12.2014

3- TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sanıkların sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, alt soyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36302, Karar No: 2014/38394, Tarih: 04.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/36302 E.  ,  2014/38394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2012

NUMARASI : 2005/416-2012/617

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı kurum, davalı G.. B.. yükleniciliğinde, diğer davalı müteahhit R.. Y.. alt yükleniciliğinde yürütülen dört adet toplum yararına çalışma projesi kapsamında yapılan usulsüzlükler nedeniyle hazırlanan Teftiş Kurulu Başkanlığı'nın 04.10.2004 tarih ve 26-2/1 sayılı soruşturma raporu neticesinde, başka işlerde çalıştırılan yada proje kapsamında hiç çalıştırılmayan işçiler için işçilik giderleri ile ayni yardım bedellerinin projelerden karşılandığının tespit edildiğini, kurumun böylece toplam 11.378,53-TL zarara uğratıldığını ileri sürerek, bu meblağın yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı G.. B.., iddianın gerçek dışı olduğunu, “Toplum Yararına Çalışma Projesi” kapsamında yapılan işlerde hakedişlerin aylık olarak hazırlandığını, fatura ve belgelerin davacı tarafından incelenmesinin akabinde ödemelerin yapıldığını, projelerin tamamlanmasından sonra karşılıklı olarak hesapların kapatıldığını ve alacak-borç ilişkisinin kalmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Davalı R.. Y.., proje içerisindeki görevinin mutemetlik olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-1999 Marmara depremleri sonrası bölgede yıkılan Enkazların kaldırılması, çevre kirliliğinin önlenmesi, hasara uğrayan yol ve altyapıların onarımı, yeni yerleşim için seçilen daimi iskan alanlarının düzenlenmesi ve yörede işsiz kalanlara gelir temini amacıyla davalı Belediye ile davacı arasında “Şehir İçi Kaldırım ve Parke Döşeme, Yağmur Suyu Tahliye İşi”, “A. Deresi Kıyı Şeridi, Park Bahçe Düzenlenmesi İşi”, “Daimi Konut Alanında Yangına Maruz Yerlerin Islahı ve Çevre Düzenleme İşi”, “2.Kısım Cumhuriyet Bulvarının Yağmur ve Atık Sularının Tahliyesi ile Mevcut Şebekenin Temizleme ve Çevre düzenlemesi İşi” olmak üzere dört adet proje için sözleşmeler imzalandığı, projelerin alt yüklenici olarak davalı R.. Y.. tarafından yürütüldüğü, bu projelerle ilgili usulsüzlük iddiaları üzerine yapılan soruşturma sonucunda; davalı R.. Y..'ın projelerde hiç çalışmayan kişiler adına bordro düzenlediği, çalışanlara verilmesi gereken ayni yardım malzemelerinin teslim edilmediği halde teslim edilmiş gibi sahte imzalar atılarak teslim listeleri tanzim edildiği, bu belgelerin diğer davalı Gölyaka Belediye Başkanı N.Ç.tarafından onaylanarak davacıdan ödenek talebinde bulunulduğu ve davacı tarafından ödemelerin gerçekleştirildiği hususlarının tespit edildiği, soruşturma aşamasında dinlenen işçilerin de ayni yardım almadıklarını, proje kapsamında çalışmadıklarını yada proje dışında başka işte çalıştırıldıklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır. Bu olay nedeniyle davalı R.. Y.. ve davalı Belediye'nin başkanı hakkında resmi evrakta sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşlarını vasıta kullanarak dolandırıcılık suçlarından açılan kamu davası sonucunda Düzce Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.11.2006 tarih, 2005/117 Esas 2006/313 Karar sayılı ilamı ile projelerde kısmi düzeyde olan ve ekonomik anlamda önem arz etmeyen aksaklıkların sözleşmenin tarafları arasındaki hukuki uyuşmazlık olarak değerlendirilebileceği ve bu aksaklıklar nedeniyle sanıkların cezalandırılamayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar verildiği, dosyanın Uyaptan yapılan incelemesi sonucunda Yargıtay 11.Ceza Dairesi'nin 2012/22146 E., 2014/970 K. sayılı ilamı ile “nitelikli dolandırıcılık” suçu yönünden açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, sahtecilik suçu yönünden ise sanık N.Ç.'in eyleminin memurun resmi belgede sahteciliği, diğer sanık R.. Y..'ın eyleminin ise bu suça iştirak suçunu oluşturacağı ve belediye başkanı olan sanık N.Ç. hakkında 4483 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca soruşturma izni alınması gerektiği gözetilmeden, genel hükümlere göre açılan davaya devam nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği görülmüştür

.Ç.'in eyleminin memurun resmi belgede sahteciliği, diğer sanık R.. Y..'ın eyleminin ise bu suça iştirak suçunu oluşturacağı ve belediye başkanı olan sanık N.Ç. hakkında 4483 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca soruşturma izni alınması gerektiği gözetilmeden, genel hükümlere göre açılan davaya devam nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği görülmüştür. Mahkemece, projelerde bir kısım işlerin, teknik şartname, idari şartname ve sözleşmesine aykırı yapıldığını, eksik yapıldığını yada hiç yapılmadığını gösteren proje deneticisi yada Belediye Başkanlığı'nın projeyi denetlemek üzere görevlendirdiği elemanlar tarafından düzenlenmiş bir rapor yada tutanak bulunmadığı, eksik yada kusurlu işleri gösteren hukuken geçerli bir belge olmadıkça, yüklenici hakedişinden kesinti yapılamayacağı, Gölyaka Belediye Başkanı N.Ç.ve alt yüklenici R.. Y.. hakkında evrakta sahtecilik ve güveni kötüye kullanmak suçlarından açılan davanın beraatla sonuçlandığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, eldeki dava eksik ya da ayıplı işten kaynaklanan tazminata ilişkin olmayıp, davalılar tarafından yapıldığı iddia edilen sahtecilikler nedeniyle yersiz ödenen mablağın tahsiline yöneliktir. Mahkemece, davacıların bu iddiaları yönünden bir inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır. Hal böyle olunca mahkemece, soruşturma aşamasında dinlenen kişilerin tanık olarak beyanlarının alınması ve dosyanın konusunda uzman bir bilirkişi heyetine tevdi edilerek dava konusu projeler kapsamında çalışmadıkları ya da başka işlerde çalıştırıldıkları halde bordro düzenlenen işçilerin bulunup bulunmadığının, ayni yardımların işçilere teslim edilip edilmediğinin ve davacı kurum tarafından davalılara yersiz ödeme yapılıp yapılmadığının tespiti ile hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma sebebine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 4.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26463, Karar No: 2014/11908, Tarih: 30.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/26463 E.  ,  2014/11908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2012/652-2013/328

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1513, Karar No: 2018/2468, Tarih: 08.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1513 E.  ,  2018/2468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ödeme emrinin sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirkete 21.01.2015 tarihinde tebliğ edildiği ve henüz takip kesinleşmeden 19.01.2015 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, şikayet tarihi itibariyle kesinleşmiş bir takip bulunmadığından, sanığın yasal unsurları oluşmayan suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16553, Karar No: 2020/3552, Tarih: 16.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/16553 E.  ,  2020/3552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekilleri, ortaklığın giderilmesi davasına konu olan, tarafların ortak murisi adına kayıtlı 73 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan yapıların ve dikilip yetiştirilen ağaçların vekil edeni tarafından yapıldığını/dikildiğini belirterek, ortaklığın giderilmesi davasında yapılan keşif uyarınca tespit edilen ve dava dilekçesinde belirtilen muhdesatların vekil edeni adına tespitine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar ..... dava dilekçesinde belirtilen taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların davacı tarafından yapıldığını kabul ettiklerini, ağaçların ve binanın kendilerinin bilgisi olmadan davacı tarafından yapıldığını, dava açılmasına sebebiyet vermedikleri için yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmamaları gerektiğini beyan etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 73 ada 1 parselde kayıtlı taşınmaz üzerinde bulunan tek katlı mesken, teras, profilden yapılmış sundurma, bir adet iki katlı depo, yüzme havuzu, bahçeye döşenmiş kilitli parke, çim taşı, bahçe etrafındaki çit direği, bahçe duvarı, bir adet su kuyusu (dalgıç pompa, muhafaza borusu vb,müştemilatı ile) ve yine aynı taşınmazda bulunan 3 adet kiraz ağacı, 1 adet armut ağacı, 4 adet ceviz ağacı, 4 adet kayısı ağacı, 27 adet elma ağacı, 1 adet dut ağacı, 4 adet kavak ağacı, 15 adet üzüm asmasının davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından aleyhe hükmedilen vekalet ücretine hasren temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesat tespiti isteğine ilişkindir.

Bilindiği üzere, 6100 sayılı HMK'nin 326/1. maddesi uyarınca Kanun’da yazılı haller dışında yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir. Kanun’da yazılı hallerden birisi hiç şüphesiz Yasa'nın 312/2. maddesidir. Bu madde hükmüne göre davalı taraf davanın açılmasına sebebiyet vermemiş ve yargılamanın ilk duruşmasında da davacının talep sonucunu kabul etmiş ise yargılama giderinden sorumlu değildir. Hemen belirtmek gerekir ki; anılan maddenin uygulanabilirliği, bu iki koşulun birlikte gerçekleşmesine bağlıdır.

Somut olayda, Mahkemece, davalılar aleyhine 1.800,00 TL vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, dosyamız taraflarının davacı ve davalı olduğu ortaklığın giderilmesi davasında, davacının muhdesat iddiasına karşı davalıların bir beyanda bulunmadığı, eldeki davada ise, cevap dilekçesi ile davayı kabul ettikleri anlaşılmaktadır. Bu durumda, az yukarıda bahsi geçen HMK'nin 312/2. maddesinde yer alan her iki şartın da gerçekleştiği gözönüne alındığında, davalılar aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmadığı gibi, Mahkemece, harcın, davacıdan alınmasına karar verilmesine rağmen, yine yargılama giderlerinden sayılan vekalet ücretinin davalılardan tahsiline karar verilmesi de çelişki oluşturmuştur. Açıklanan bu nedenlerle, davalılar aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hükmün 4. bendindeki ''Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT gereğince hesaplanan 1.800,00 TL vekalet ücretinin davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine," ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HMK'nin 304. maddesi (1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası) gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 16.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16715, Karar No: 2016/640, Tarih: 25.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16715 E.  ,  2016/640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakası artırım davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların ... 2.Aile Mahkemesi’nin 2010/634 Esas 2012/28 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, söz konusu karar ile 2000 doğumlu müşterek çocuk .... lehine 150 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini ancak aradan geçen zaman içerisinde müşterek çocuğun ihtiyaçlarının arttığını ve nafakanın yetersiz kaldığını bu nedenle iştirak nafakasının 400 TL'ye çıkartılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; talep edilen nafakayı ödeme gücünün olmadığını bu nedenle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilerek aradan geçen sürede nafakanın günün ekonomik koşullarına göre ihtiyaçları karşılamada yetersiz kaldığı gerekçesi ile müşterek çocuk için aylık 150.00 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren 50 TL artırılarak 200 TL'ye yükseltilmesine ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk ..in 2000 doğumlu olup , lise birinci sınıfta eğitim gördüğü; davacı annenin ev hanımı olup geliri bulunmadığı; davalının ise, İlçe .. memur olup, aylık 1.072 TL maaşı olduğu, 600 TL kira ödediği anlaşılmaktadır.

Nafaka artırım davasının açılması belli bir zaman geçmesine bağlı tutulmadığı gibi, her dava açıldığı tarihe göre değerlendirilmelidir. Önceki dava tarihi ile bu davanın açıldığı tarih arasında dört yıldan fazla süre geçmiştir. Bu süre içinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları değiştiği gibi, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları da doğal olarak artmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu ve ihtiyaçları gözetildiğinde; yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarı az olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu ve ihtiyaçları gözetildiğinde; yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarı az olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12272, Karar No: 2014/19502, Tarih: 20.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/12272 E.  ,  2014/19502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre Gümrük İdaresi'nin suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği cihetle davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin müdahilliğine karar verilmesi hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden müşteki vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

5271 sayılı CMK'nun 260.maddesi gereğince, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için yasa yollarının açık olduğu gözetilip, müşteki Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin suçtan zarar görme olasılığına göre kurulan hükmü temyize hakkı bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1-Sanığın üzerine atılı suçtan doğrudan zarar gören Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu'na duruşma günü bildirilip davaya katılma olanağı tanınmadan yokluğunda yargılamaya devamla 5271 sayılı CMK.nun 234/1-b-1 bendine muhalefet edilmesi,

2-Her ne kadar sanık hakkında beraat kararı verilmiş ise de, sanığın kastının belirlenmesi ve maddi gerçeğin ortaya çıkarılması bakımından kargo taşımacılığı mevzuatının konuya ilişkin hükümlerinin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Yurt içi kargo işletmeciliğine (taşımacılığına) ilişkin hukuki düzenlemelerin konumuzla ilgili olanları şöyledir:

19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanununun: “Tanımlar” başlıklı 3. Maddesinde;

“………………

Kargo : Tek parçada en fazla yüz kilogramı geçmeyen genellikle ambalaj ve kap içerisinde olan küçük boyutlu koli, sandık, paket gibi parça eşyayı,

Kargo işletmecisi : Bağımsız bir işyerinin kullanma hakkına sahip olan ve kargoyu teslim alarak kısa sürede gönderilene ulaştırmak amacıyla kendi gözetimi ve denetimi altında yükleme, boşaltma, depolama, istifleme, aktarma ve gönderilene teslim gibi

hizmetleri yerine getiren, taşımayı yapan veya yaptıran ve bundan doğacak sorumluluğu üstlenen kişiyi,

………………………

İfade eder.”

“ Yönetmelik” başlıklı 34. Maddesinde;

“…………

h) Kanunun uygulanmasıyla ilgili diğer esas ve usulleri,

Düzenleyen yönetmelikler Bakanlıkça hazırlanarak Resmî Gazetede yayımlanır.”

Hükümleri yer almaktadır.

11.06.2009 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Karayolu Taşıma Yönetmeliğinin:

“Tanımlar” başlıklı 4.maddesinde;

“……………..

ş) Kargo tasnif ve aktarma merkezi: Kargo taşımalarında indirme, bindirme, yükleme, boşaltma, aktarma, tasnif ve dağıtım hizmetlerinin yapıldığı yeri,

……………...

y) Mesleki yeterlilik: Karayolu taşımacılık faaliyetlerinin icrası ile ilgili eğitim, bilgi, beceri ve donanıma sahip olmayı,