muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13263, Karar No: 2011/2564, Tarih: 01.03.2011

Şahsi sicil dosyasında bulunan belgeler uyarınca davacıyı sigortalı sayan Kurumun, davacıya sigortalı olduğu inancı vererek primlerini tahsil etmiştir. Vergi dairesinin depremde yıkılması ve bu nedenle hiçbir kayıt ve belgeye ulaşılamamasında davacının kusur ve ihmali olmadığı gibi, Anayasal nitelikte bir hak olan sosyal güvenlik hakkının kamusal niteliği gözetildiğinde; depremin olumsuz sonuçlarının davacıya yüklenmesi sonucunu doğuracak şekilde sigortalılığın iptal edilmesi, Sosyal Güvenlik Hukuku İlkeleri ile bağdaşmadığı gibi Medeni Kanunun 2. maddesinin uygulanmasının zorunlu bir sonucu olarak ta iyi niyetten uzaktır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilerek, dava konusu dönemde, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olarak kabul edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.03.2011gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33301, Karar No: 2014/39641, Tarih: 12.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/33301 E.  ,  2014/39641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2014

NUMARASI : 2014/105-2014/402

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini 3440 numaralı kıymet takdir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 18613,72 TL olarak belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 100 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini idari yargının görevli olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 100 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı

dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın bozulmasına, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12324, Karar No: 2014/5569, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12324 E.  ,  2014/5569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/386-2013/764

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni ESAS

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni ESAS

elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinden % 40, tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtları gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7291, Karar No: 2025/1147, Tarih: 13.02.2025

**12. Hukuk Dairesi         2024/7291 E.  ,  2025/1147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Taşınmazın tahliyesine ilişkin olarak başlatılan örnek 14 numaralı icra takibine karşı alacaklının icra mahkemesine yaptığı başvuru ile; Kamulaştırma Kanunu’nun 20. maddesine dayalı olarak yapılan tahliye talepli takiplerde, icra müdürlüğüne yapılan itirazın tahliyeyi durdurmayacağına yönelik yasal düzenleme bulunmasına karşın, icra müdürlüğünün 19.10.2023 tarihli takibin durdurulmasına ilişkin kararı ile bu durdurma kararının kaldırılması talebinin reddine dair 30.10.2023 tarihli kararının hatalı olduğunu ileri sürerek, söz konusu kararların iptali ile takibin devamına ve borçlunun taşınmazdan tahliyesine karar verilmesini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince, istemin kabulü ile takip dosyasındaki itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına hükmedildiği, kararın borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verildiği, kararın şikayet edilen borçlu tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Somut uyuşmazlıkta; alacaklının icra müdürlüğüne yaptığı 05.06.2023 tarihli başvuru ile, Kamulaştırma Kanunu’nun 20. maddesi gereğince borçlunun taşınmazdan tahliye edilmesini istediği ve tahliye talepli takip talebi sunduğu, icra müdürlüğünce, örnek 14 numaralı tahliye emri ile birlikte tahliye muhtırası düzenlenerek borçluya 11.10.2023 tarihinde tebliğ edildiği, borçlunun icra müdürlüğüne yaptığı 17.10.2023 tarihli itiraz üzerine icra müdürlüğünce 19.10.2023’te verilen kararla icra takibinin durdurulduğu, alacaklı tarafından, takibin durdurulması kararının, Kamulaştırma Kanunu’nun 20. maddesine aykırı olduğundan bahisle kaldırılması talebi ile icra müdürlüğüne yapılan başvurunun, müdürlüğün 30.10.2023 tarihli kararıyla reddedildiği görülmüştür.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 20. maddesinde "bu kanun uyarınca lehine kamulaştırma yapılan idare adına tapu dairesince tescil edilen taşınmaz malın boşaltılması idarece icra memurundan istenir." düzenlemesine yer verilmiştir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 20. maddesinde "bu kanun uyarınca lehine kamulaştırma yapılan idare adına tapu dairesince tescil edilen taşınmaz malın boşaltılması idarece icra memurundan istenir." düzenlemesine yer verilmiştir.

Öncelikle, icra müdürlüğünden gönderilecek bir muhtıra ile kamulaştırılan taşınmazın tahliyesi mümkün iken, örnek 14 numaralı tahliye emri gönderilmek suretiyle takip yapılması doğru olmamakla birlikte, tahliye ve teslim kamulaştırmanın doğal sonucu olduğundan tahliyenin gerçekleştirilmesi takip yapılmasına bağlı değildir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesi gereğince ve 04.06.1958 tarih ve 15/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği üzere hakim, bir davada sadece tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve netice-i taleplerle bağlı olup, dayandıkları kanun hükümleri ve onların tavsifleri ile bağlı değildir. Kanunları re'sen tatbik ederek iddia ve müdafaadaki netice-i talepleri karara bağlamakla mükellef olup, alacaklının icra mahkemesine başvurusu, şikayet niteliğinde olduğundan, mahkemece yanılgılı değerlendirme ile istemin itirazın kaldırılması olarak nitelendirilmesi suretiyle sonuca gidilmesi doğru bulunmamıştır.

Öte yandan; Kamulaştırma Kanunu’nun 20. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince; itiraz ve şikayet boşaltmayı durdurmaz ve mahkemece ihtiyati tedbir kararı verilemez.

O halde İlk Derece Mahkemesince, yukarıda açıklanan yasal düzenleme gereğince icra müdürlüğüne yapılan itirazın takibi durdurmayacağından bahisle istemin kabulüne ve takibin devamına karar verilmesi yerinde ise de; başvurunun, hatalı nitelendirilmesi sonucunda itirazın kaldırılması yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ :

Şikayet edilen borçlunun temyiz isteminin kısmen kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 20.09.2024 tarih ve 2024/70 E. - 2024/2448 K. sayılı kararının (KALDIRILMASINA),

Milas İcra Hukuk Mahkemesinin 21.11.2023 tarih ve 2023/302 E. - 2023/329 K. sayılı kararının (BOZULMASINA), dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.02.2025 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10690, Karar No: 2015/3616, Tarih: 05.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/10690 E.  ,  2015/3616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HATAY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/12/2013

NUMARASI : 2013/165-2013/606

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesinde; .. ili, .. ilçesi, .. Köyü 302 parsel sayılı taşınmazın mülkiyetinin Hazine'ye ait olduğunu, taşınmazın tamamen boş ve bakir bir yer iken 50 yıl önce, davacı Emsal'in taşınmazın 12.558 m2'lik bölümünü, davacı Süleyman'ın 1.888 m2'lik bölümünü imar ve ihya edip meyve ağacı diktiklerini; taşınmazın, Milli Emlak Genel Müdürlüğü'nün 05.12.2008 tarih ve 63750 sayılı yazısı ile davalı Üniversite'ye tahsis edildiğini; tahsis kararı uyarınca, davalının, 13.02.2009 tarihinden itibaren taşınmazı tasarrufu altında bulundurduğunu; davalı üniversitenin başvurusu üzerine, Hatay Valiliği İl İdare Kurulunun 10.03.2009 tarih ve 503/2 sayılı kararı ile davacıların zeytin ağacı ekerek taşınmaza müdahalede bulundukları gerekçesi ile tecavüzlerinin önlenmesine karar verildiğini; bunun üzerine, davacıların ağaç bedellerinin tahsili amacıyla Milli Emlak Müdürlüğü'ne karşı Hatay 2. Asliye Hukuk Mahkemesi nezdinde alacak davası açtıklarını, davanın reddedildiğini belirterek; davacı E.. Ö.. tarafından kullanılan kısımdaki ağaçların bedeli olarak 44.250-TL, davacı S.. B.. tarafından kullanılan kısımdaki ağaçların bedeli olarak 8.250-TL olmak üzere toplam 52.500-TL tazminatın davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine; alacağa, taşınmazın davalıya teslim edildiği 13.02.2009 tarihinden itibaren ticari faiz uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; talebin zamanaşımına uğradığını, taşınmazın Üniversite kampüsünün yanında yer aldığını, kampüs alanı olarak kullanmak üzere Milli Emlak Genel Müdürlüğü'nün 05.12.2008 gün ve 63570 sayılı yazısı ile iki yıllığına davalı Üniversite'ye ön tahsisisin yapıldığını,13.02.2009 tarihinde düzenlenen tutanak ile davalıya teslim edildiğini; ön tahsisin kesin tahsise dönüştürülmesi için yapılan başvurunun kabul edildiğini ve taşınmazın 24.03.2011 tarihli yazı ile hizmet süresince kullanılmak üzere davalıya tahsis edildiğini; tahsis kararı ile mülkiyetin davalıya geçmediğini; ayrıca, ağaçların ekonomik ömürlerini tamamladıklarını, bu nedenle sadece enkaz bedelinin istenebileceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacıların, ağaç dikerek zeytin bahçesi haline getirdiği taşınmazın tapuda, hazine adına kayıtlı olduğu, tapuda hazine adına kayıtlı bulunan mal üzerinde, tasarrufta bulunan davacıların iyiniyetli olarak kabulüne olanak bulunmadığı; bu nedenle, davacıların, T.M.K.nun 995. maddesi hükmü uyarınca, ancak, yaptıgı zaruri giderleri isteyebilecekleri; bu durumda, davalının sorumluluğunun da yıkımdan sonra geri kalan enkaz bedeli ile sınırlı olabileceği gerekçesi ile, davanın kısmen kabulü ile, davacı E.. Ö.. için 7.315,60-TL, davacı S.. B.. için 986-TL olmak üzere, toplam; 8.301,60-TL tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacılar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar tarafından hazine aleyhine Hatay 2.Asliye Hukuku Mahkemesinin 2009/164 Esas - 2012/17 Karar sayılı dosyasıyla Hazineye ait taşınmaz üzerinde yetiştirilen ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkin açılan davada dava konusu ağaçların M.. Ü.. tarafından tel örgü içerisine alınarak davacıların kullanımı engellendiğinden davanın husumetten reddine karar verildiği, kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

TMK.nun 684 ve 718.maddeleri gereği yapı üzerinde bulunduğu taşınmazın tamamlayıcı parçası (mütemmim cüz-i) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Şayet bir kimse kendi fidanını başkasının taşınmazına dikerse, başkasının malzemesini kullanarak yapılan yapılara ve taşınır yapılara ilişkin hükümler bunlar hakkında da uygulanarak, 722 ve 723.maddeleri kapsamında değerlendirme yapmak gerekir.

Yine, Türk Medeni Kanununun 995/2. maddesi ise; "iyi niyetli olmayan zilyet, yaptığı giderlerden; ancak, hak sahibi için de zorunlu olanların tazmin edilmesini isteyebilir." hükmünü amirdir.

Somut olayda; ağaçların sahibi davacıların, iyiniyetli olarak kabulüne olanak yoktur. Hiç kuşkusuz, taşınmaz üzerindeki ağaçlar sökülüp götürülürse hayatiyetini kaybedecek, ekonomik değer taşımaları nedeniyle de aşırı zarar ortaya çıkacaktır. Sökülüp götürülmemesi durumunda ise, arazi sahibi olan davalı sebepsiz zenginleşecektir. O yüzden davalı, ağaçlar nedeniyle iyiniyetli olmayan malzeme sahibine bir miktar tazminat ödemelidir.

Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyiniyetli değilse, hakimin hükmedeceği miktar bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyecek ve arazi malikinin malzemeden yarar şartı aranacaktır (TMK. Mad.723/son). Anılan hüküm, esas itibariyle BK'nın 61 ve devamı maddelerinde düzenlenen sebepsiz zenginleşmenin özel bir halidir. Davacının iyiniyetli olmadığı saptandığına göre; davacının yaptığı giderleri değil, giderler nedeniyle taşınmaz malikinin zenginleştiği miktarın iadesini isteyebileceği düşünülerek yargılama yapılmalıdır.