muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5112, Karar No: 2019/3288, Tarih: 30.04.2019

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının da açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ... AŞ.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili ... ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun genelinde derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ... maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda ile hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp kaza olayının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına göre davacılar vekili ile davalı TKİ vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine, 30/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11361, Karar No: 2008/13955, Tarih: 14.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11361 E.  ,  2008/13955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.09.2006 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.03.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: \_K A R A R\_

Davacılar, maliki bulundukları 677 parsel sayılı taşınmaza komşu 678 parsel maliki davalıların sınıra diktikleri zeytin, nar ve dut ağaçlarının 677 parsel sayılı taşınmaza gölge yaparak ve kökleri nedeniyle zarar vererek mahsullerin yetişmesini engellediğini ve verimini yok ettiğini ileri sürerek, ağaçların kesilmesi suretiyle elatmanın önlenmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davalılar Osman, Muzaffer, ..., ... ve ... ile ... vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, hüküm kısmında HUMK.nun 427. maddesi gereğince kararın miktar itibariyle kesin olarak verildiğini belirtilmiş, bir kısım davalılar vekilinin temyiz istemi de bu gerekçe ile 30.05.2008 tarihinde reddedilmiştir. HUMK.nun 427. maddesinde temyiz edilebilecek ve edilemeyecek kararlar belirtilmiştir. Kural olarak, genel ve özel mahkemelerin nihai kararları temyiz edilebilir. Miktar veya değeri belli bir değerin altında olan mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Eldeki dava ise, taşınmazın aynına ilişkin olduğundan bu davaya ilişkin verilen hüküm kesin olmaz ve temyiz edilebilir. Esasen temyizi ... bir kararın temyiz edilemeyeceğini hükümde bildirmiş olmasının hukuki bir değeri de yoktur. Açıklanan nedenlerle mahkemenin 30.05.2008 günlü temyiz talebinin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına karar verilerek temyiz incelemesine geçilmiştir.

1-Teknik bilirkişiler ... Yasdı ve ... ... tarafından düzenlenen 22.03.2007 tarihli krokilerde çekişme konusu olan 1 ve 8 numara ile gösterilen ağaçların davacılara ait 677 sayılı taşınmazın çapı içerisinde kaldığı belirtilmiştir. Sözü edilen bu ağaçların kal'ini istemekte davacıların hukuki yararı bulunmadığından istemin reddi yerine hüküm altına alınması doğru değildir.

2-Teknik bilirkişilerin düzenlediği 22.03.2007 günlü krokide gerek her iki parsel sınırı üzerinde bulunan ve gerekse davalılara ait 678 parsel sayılı taşınmazın çap kaydı içerisinde yer alan ağaçların davacılara ait 677 parsel sayılı taşınmaza kök ve gölge zararı verdiği saptandığına göre bu ağaçlar köklenerek elatmanın ve muarazanın giderilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca enkaz bedellerinin davacıya verilmesine dair hüküm tesisi de doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) bentte yazılı nedenlerle tekmyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 14.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8949, Karar No: 2011/22629, Tarih: 01.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/8949 E.  ,  2011/22629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : BERAAT

"Defter ve belgeleri gizlemek" ve "sahte fatura düzenlemek" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, Diyarbakır Vergi Dairesi Başkanlığının 29.12.2006 tarihli mütalaasının vergi suçu raporu ve eki belgelerine uygun olarak "sahte fatura düzenlemek" suçuna ilişkin olup, kamu davasının konusu olan "defter ve belgeleri gizlemek" suçuyla ilgili olarak 213 sayılı V.U.K.nun 367. maddesi uyarınca yargılama şartı olan mütalaanın bulunmadığı gözetilmeden, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı isteme aykırı olarak CMUK'nun 32l nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7413, Karar No: 2018/1236, Tarih: 12.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7413 E.  ,  2018/1236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla, temyizin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede,

1- Sanık hakkında beraat kararına yönelik temyiz incelenmesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesine gelince; Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16353, Karar No: 2014/5603, Tarih: 21.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/16353 E.  ,  2014/5603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen darafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21.03.2014 günü hazır bulunan davacı-karşı davalı vekilleri Av. ... . tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, osyasında yapılan tespitte ürünün davacı lisans standartlarına, ülkemiz koşullarına ve sözleşme hükümlerine uygun olmadığının ortaya çıktığını, bu gübrenin ülkeye sokulmasının olanaksız olduğunu, ithal edilecek amonyum sülfat ürününde azot bileşiminin minimum % 21 olması gerektiğini, tolerans oranının % 0,3 olduğunu, taraflar arasında imzalanan sözleşme ile gönderilecek malın azot oranının % 21 olacağının karşı tarafça taahhüt edildiğini, gönderilen ürünün sözleşmedeki nitelikleri taşımadığını ileri sürerek, sözleşmenin ve akreditifin iptali ile borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında davada sözü edilen 28.8.2008 tarih ve 601/23776 no'lu sözleşme ile dökme amonyum sülfat (gübre) alım satımı konusunda anlaşmaya varıldığını, üründeki azot oranının minimum % 21 olacağını, malın 3.10.2008 tarihinde yükleme limanı miye yüklendiğini, malın kalite kontrolünün yetkililerce yapıldığını, buna göre malın azoimli geminin 14.10.2008 tarihinde geldiğini, yaşanan bu çekişme nedeniyle malın boşaltılamadığını, her beklenen gün için demuraj ücreti işlediğini, denizde bekleyen yükün de tehlike içinde olduğunu, yükün bir an önce boşaltılması gerektiğini ileri sürerek, gider, demuraj, boşaltma, nakliye vergi, harç ve depo kira giderlerinden oluşan 10.000,00 TL maddi zararın davacıdan en yüksek mevduat faizi ile tahsilini istemiş, 04.02.2009 havale tarihli ıslah dilekçesi ile toplam talebini 356.400,00 TL'ye yükseltmiştir. .../...

-2-

-2-

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 13.12.2010 tarihli bilirkişi raporunda açıklandığı üzere,alın ithalatının uygun olup olmadığına karar vermekte tek yetkili mercii oldualiz sonuçlarının taraflar arasındaki sözleşmeye göre minimum değer olan 21.N'nin üzerinde olduğu, daha sonraki analizde çıkan 20.79 N oranının tolerans dahilinde olduğu, söz konusu amonyum sülfat gübresinin 14 ay gibi çok uzun bir süre gemi üzerinde bekletilmesi nedeniyle malın nem oranının yükseldiği ve azot kaybına uğradığı, bunun da beklenen bir sonuç olduğu, sözleşmeye göre yükleme limanındaki miktar ve malın özelliklerine dair yapılan analiz ve tespitlerin her iki taraf için de bağlayıcı olduğu, yükleme limanında 03.10.2008 tarihinde uluslararası Inspektorate tarafından yapılan analiz sonucunda, malın sözleşmede belirtilen spesifik özelliklerine uygun olduğu, malın kekleşmiş olması hususunun 14 ay gemi üzerinde uygun olmayan koşullarda beklemesinin doğal bir sonucu olduğu, bu nedenle davacının gönderilen amonyum sülfat gübresindeki azot oranının % 21'in altında ve sözleşmedeki şartları taşımadığı iddiasının yerinde olmad yapılan bildirime rağmen firmanın boşaltım yönünden herhangi bir başvurusunun olmadığının belirtildiği, 17.10.2008 tarihinde saat 08,00 ile başlayan sürastarya süresinin 05.12.2008 tarihinde toplam 50 gün sonrasında taşıyan ve taşıtanın kendi inisiyatifi ile sonlandırılmadığı, bu nedenle sürastarya süresinin 50 gün olduğu, taraflar arasındaki sözleşmelerde sürastarya süresinin günlük 1.800 dolar olarak belirlendiği, bu durumda davacının dava tarihi olan 03.11.2008 tarihi itibariyle 90.000 USD (140.427,00 TL) ve ıslah tarihi olan 04.02.2009 tarihi itibariyle 147.843,00 TL talep edebileceği anlaşılmakta ise de, ıslahın ayrı bir dava olmadığı, karşı davada ancak karşı dava tarihi olan 14.11.2008 tarihine kadar gerçekleşen süre için sürastarya ücreti talep edebileceği gerekçesiyle, asıl davanın reddine, karşılık davanın kısmen kabulüne, 78.639,12 TL'nin 10.000,00 TL'sinin karşı dava tarihi olan 14.11.2008 tarihinden itibaren, bakiye kısmın ıslah tarihi olan 04.02.2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, taraflar arasında yapılan sözleşmenin inceleme raporu başlıklı bölümünde yükleme limanında bağımsız denetçi tarafından belirlenen malın miktar ve kalitesinin taraflar için bağlayıcı olacağının kararlaştırılmasına ve bu kapsamda düzenlenen denetleme raporu uyarınca, davaya konu emtianın sözleşmedeki koşulları taşıdığının anlaşılmasına, dava tarihi itibari ile menfi tespit isteminin de yerinde bulunmamasına göre, davacı karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı - karşı davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacı karşı davalıdan alınarak davalı karşı davacı ...'ye verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4.197,85 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/274, Karar No: 2014/7187, Tarih: 08.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/274 E.  ,  2014/7187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FETHİYE AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2013/617-2013/338

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının yükseltilmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı 2010'da kesinleşen 200 TL iştirak nafakasının değişen sosyo ekonomik koşullar nazara alınarak 600 TL'ye çıkarılmasını talep etmiş; yerel mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüyle, 200 TL olan iştirak nafakasının 450 TL'ye çıkarılmasına hükmolunmuş, hüküm davalı tarafça temyiz olunmuştur .

1-) Yerel mahkemece hükmün gerekçe kısmında 200 TL olan iştirak nafakasının 250 TL artırılarak 400 TL'ye çıkarıldığı yönünde ifadeye verilmişse de bu hususun maddi hata niteliğinde bulunduğu, hüküm kısmında 200 TL olan iştirak nafakasının 250 TL'lik artışla 450 TL'ye çıkarıldığı hususunun hiç bir tereddüde mahal bırakmayacak şekilde izah kılındığı anlaşılmakla, bu husus mahallinde düzeltilebilecek maddi hata niteliğinde addolunarak bozma nedeni yapılmamıştır .

2-) Dava; iştirak nafakası artırım istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun karar verilmelidir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuğun 10/05/2005 doğumlu olup ilköğretim çağında olduğu, velayet hakkı tevdi olunduğu ve müşterek çocuğun birlikte yaşadığı annenin hemşire olduğu, 2.700 TL gelirinin bulunduğu, davalının polis memuru olduğu, maaşının 2.700 TL civarında olduğu, aylık 500 TL kirada oturduğu, üzerine kayıtlı gayrimenkulünün bulunmadığı, üzerine kayıtlı bir fiber tekne ve otomobilinin davacıyla arasındaki katkı payı davasına konu olduğu anlaşılmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaç düzeyine, özellikle davacı annenin de çalıştığı ve müşterek çocuğun bakım ve eğitim masraflarına katılma yükümlülüğünün bulunduğu gözetildiğinde; yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarı fazla bulunmuş, bu husus hakkaniyet ilkesine aykırı görülmüş, bu sebeple hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı çalışan anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmetmek olmalıdır.

O halde mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı çalışan anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.