muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4165, Karar No: 2022/7350, Tarih: 09.11.2022

3.3.3. Hal böyle olunca, davalı ...’ın, taşınmaz satış tarihinde bankadan kredi çektiği, aynı tarihte taşınmaz üzerine ipotek tesis edildiği, kredi ödeme planı ve banka dekontunun davalı tarafından ibraz edildiği hususlarının bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucunda, davalının çekişme konusu taşınmazı bedeli karşılığında ve iyiniyetli olarak satın aldığı gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davalı ... vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371/1-a maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK’nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın temyiz edene istek halinde geri verilmesine, 09/11/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy çokluğuyla karar verildi.

-MUHALEFET ŞERHİ-

Dava, yolsuz tescil hukuki nedenine dayalı iptal tescil istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen dava, Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilerek iptal-tescile karar verilmiştir.

Dava konusu taşınmazın ifraz edildiği kök 190 ada 9 parsel sayılı taşınmazın ... adına tesciline esas Silivri Belediye Meclisinin 53 sayılı ve 06/07/2009 tarihli kararının İdare Mahkemesi kararıyla iptal edilmesi ve iptal kararının derecattan geçerek kesinleşmesi nedeniyle tescilin yolsuz hale geldiği hususunda sayın çoğunluk ile aramızda görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

Aramızdaki görüş ayrılığı, 2. el, 3. el ve son kayıt maliki olan davalıların iyi niyetli olup olmadıkları ve MK.'nın 1023. maddesi korumasından yararlanmaları gerekip gerekmediği noktasındadır.

Bölge Adliye Mahkemesi kararında bütün yönleriyle tartışılıp kabul edildiği üzere, yolsuz olarak adına tescil sağlanan davalı ...'ndan taşınmaz devralan sonraki malikler ..., ... ve kayıt maliki ...'ın iyi niyetli kabul edilemeyecekleri, dolayısıyla TMK'nın 1023. Maddesi koruyuculuğundan yararlanamayacakları, davanın kabulüne ve iptal-tescile yönelik kararın onanması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun kararın bozulması yönündeki görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/38241, Karar No: 2014/1304, Tarih: 03.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/38241 E.  ,  2014/1304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2013/1604-2013/1095

Fesih tarihi itibariyle işyerinde çalışan işçi sayısının davalıdan ve Sosyal Güvenlik Kurumundan sorulup alınacak cevabi yazıların eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8805, Karar No: 2013/14233, Tarih: 24.06.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/8805 E.  ,  2013/14233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın adresi tespit edilemediğinden bahisle gıyabi mahkumiyet hükmünün Resmi Gazete ile ilan edilmesi yoluna gidilmiş ise de, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 29.maddesinde, " İlan alakalının ıttılaına en emin bir şekilde vasıl olacağı umulan ve varsa tebliği çıkaran merciin bulunduğu yerde intişar eden birer gazetede ve ayrıca elektronik ortamda yapılır." hükmü mevcut olup bu düzenleme karşısında, kolayca ulaşma ve tebligatı öğrenme olanağını kısıtlayan Resmi Gazete yoluyla yapılan ilanen tebligatın geçerli sayılamayacağı cihetle, gerektiğinde sanığın adresleri de araştırılmak suretiyle, 7201 sayılı Yasa'nın yabancı ülkede ikamet eden yabacı ülke vatandaşlarına tebligat usulünü düzenleyen hükümleri uyarınca yabancı ülkede ikamet eden sanığa gıyabi kararın tebliğ edilmesi, hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra Dairemize iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.06.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15617, Karar No: 2024/14644, Tarih: 15.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/15617 E.  ,  2024/14644 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/517 E., 2021/666 K.

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin 21.10.2021 tarihinde mahkemeye sunduğu mesleki mazeret dilekçesinde yokluğunda karar verilebileceği yönünde bir talebi bulunmamasına karşın, mahkemece sanık müdafiinin mazeret talebi hakkında bir karar verilmeksizin yazılı şekilde sanık ve müdafinin yokluğunda hüküm kurularak iddia ve savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11917, Karar No: 2020/8968, Tarih: 17.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/11917 E.  ,  2020/8968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcının temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik ve lehe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik suça sürüklenen çocuğun annesinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...'in yasal temsilcisi olan annesinin suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen ve 04/11/2015 tarihinde tefhim edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 15/12/2015 tarihinde temyiz etmesi karşısında, temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin; suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk ...'in müştekinin beyanına göre, suça konu iş yerinden değeri 60 TL olan 1 adet cep telefonu ve 15 TL değerinde bozuk para çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkûm edildiği kısa süreli hapis cezasının, aynı Kanunu'nun 50/1. fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, hırsızlık suçu yönünden bozma kararının temyize gelmeyen suça sürüklenen çocuklar ... ve ...' e de CMUK 325 maddesi uyarınca sirayetine 17/09/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33384, Karar No: 2016/1454, Tarih: 01.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/33384 E.  ,  2016/1454 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

İmar kirliliğine sebep olma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 184/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Fethiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2015 tarihli ve 2014/645 esas, 2015/184 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/10/2015 gün ve 331995 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Dosyada, sanığın imar kirliliğine neden olma şeklinde kabul edilen eyleminden dolayı, mahkemece 5271 sayılı Kanun'un 231/6. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olup, her ne kadar Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesinde. "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder." şeklinde bir düzenleme ve aynı maddenin 10. fıkrasında. "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesi kararı verilir." şeklinde bir düzenleme mevcut ise de. 6328 sayılı Kamu Denetçiliği Kurumu Kanunu'nun başdenetçi ve denetçilerin niteliklerini düzenleyen 10. maddesinin (f) bendinde " 26/9/2004 tarih ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile kasten işlenen bir suçtan dolayı hapis cezasına ya da affa uğramış olsa veya hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olsa bile Türk Ceza Kanununun ikinci kitabının birinci kısmının bir ve ikinci bölümündeki suçlar. Devletin güvenliğine karşı suçlar, anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar, millî savunmaya karşı suçlar. Devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk suçlan ile yabancı devletlerle olan ilişkilere karşı suçlardan veya zimmet, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, güveni kötüye kullanma, hileli iflas, ihaleye fesat karıştırma, edimin ifasına fesat karıştırma, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama veya kaçakçılık suçlarından mahkûm olmamak." şeklindeki düzenleme ile son zamanlarda yapılan kanun değişiklikleri ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına hukukî sonuç bağlandığı gibi. sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilerek 5 yıl boyunca denetim süresine tabi tutularak özgürlüğünün kısıtlanması, yaptırımlara tabi tutulması da İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi'nin (AİHS) 6. maddesinde yer alan adil yargılanma hakkı başlığındaki düzenlemeye aykırı olması karşısında, kararın hukuki sonuç doğurduğu, bu durumun sanık aleyhine olduğu, somut olayımızda, dosyada mevcut 18/03/2015 tarihli fen bilirkişisi raporuna göre, suça konu yerin belediye mücavir alanı içinde kaldığının ve özel imar rejimine tabi yerlerden olmadığının anlaşılması karşısında. Türk Ceza Kanunu'nun 184/4. maddesinde yer alan "bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tâbi yerlerde uygulanır." şeklindeki düzenlemeye göre, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken, mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

Ruhsatsız veya ruhsata aykırı olarak bina yapma eylemi TCK’nın 184/1. maddesinde düzenlenmiş, müeyyide olarak da bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörülmüştür. Aynı maddenin 4. fıkrasında ise; “Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tâbi yerlerde uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir.

3194 sayılı Kanun’un 5. maddesinde mücavir alan; “imar mevzuatı bakımından belediyelerin kontrol ve mesuliyeti altına verilmiş olan alanlardır.” şeklinde tanımlanmış, sınırlarının belirlenmesi ise aynı kanunun 45. maddesinde, “Mücavir alan sınırları belediye meclisi ve il idare kurulu kararına dayanarak vilayetlerce Bakanlığa gönderilir. Bakanlık bunları inceleyerek aynen veya değiştirerek tasdik etmeye veya değiştirilmek üzere iadeye yetkilidir, mücavir alanın ilgili belediye sınırına bitişik olması gerekmez. Ayrıca, bu alanlar köyleri de ihtiva edebilir. Mücavir alandan çıkarılma da aynı usule tabidir. Bakanlık gerekli gördüğü hallerde mücavir alana alma ve çıkarma hususunda resen karar verebilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay'ın istikrar kazanan içtihatlarına göre, imar kirliliğine neden olma suçu belediye sınırları ile özel imar rejimine tabi yerler de işlenebilecek, ancak maddedeki açık düzenleme karşısında mücavir alanda suç oluşmayacaktır.

İncelenen somut olayda; 20.06.2014 tarihli tutanak ve bilirkişi raporuna göre, sanığın Muğla ili, Fethiye ilçesi, İncirköy, Sarıbekirler mevkii 433 parselde bulunun taşınmaz üzerine bina yaptığı, mahkemece yapılan keşfe katılan fen bilirkişisinin raporuna göre, inşaat yapılan yerin Büyükşehir yasasından önce köy statüsünde olduğu, bu yasa ile Fethiye Belediyesinin mücavir alanında kaldığı anlaşılmaktadır.

30.03.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanunla Muğla ilinin büyükşehir belediyesi yapıldığı ve büyükşehir belediyesinin sınırlarının Kanun'un 1. maddesiyle il mülki sınırları olarak belirlendiği, somut olayda suç tarihi 20.06.2014 olup, bu tarih itibariyle suça konu yerin Muğla Büyükşehir Belediyesi'nin sınırları içerisinde kaldığı, dolayısıyla sanığın eyleminin TCK'nın 184/1 maddesine uyan imar kirliliğine neden olma suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, kanun yararına bozma talebinin reddi gerekmiştir.

Sonuç ve Karar:Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 01/02/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1406, Karar No: 2024/1187, Tarih: 06.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/1406 E.  ,  2024/1187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/546 E., 2022/741 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemenin 29.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Yerel Mahkemenin 29.03.2016 tarihli kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 28.09.2021 tarihli kararı ile atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Sanık hakkında bozma üzerine Yerel Mahkemenin 01.11.2021 tarihli kararıyla 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

4. Yerel Mahkemenin 01.11.2021 tarihli kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 17.05.2022 tarihli kararı ile duruşma açılmadan tensiben karar verildiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz isteği; sanığın katılanlara yönelik sözlerinin hakaret suçunu oluşturduğu, kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın internet sitesinde yayınladığı içeriklerde katılanların resimlerini ve isimlerini kullanmak sureti ile katılanlara hakaret ettiği iddia edilen olayda; haber içeriğindeki katılanlara yönelik ifadelerin okuyucunun ilgisini çekmek için abartılı ve çarpıcı bir ifade tarzı ile kaleme alınması, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp eleştiri niteliğinde olduğu, bu itibarla sanığın üzerine yüklenen hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle Yerel Mahkemece beraat kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık tarafından haberde kullanılan bazı ifadelerin bilgilendirme amaçlı, bir kısmının da somut bir olguya işaret etmekle birlikte haber içeriğindeki bilgilerle diğer kişilerin aldatılmasının amaçlandığına ilişkin bir delil olmayıp, haberin yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı da bulunmaktadır. Haber okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir ifade tarzıyla kaleme alınmıştır. Ancak AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Haber içeriğindeki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4940, Karar No: 2022/16574, Tarih: 19.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/4940 E.  ,  2022/16574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme; Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

...

...

A) Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan düşme hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

Sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 ve 31.12.2009 olan suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının bu nedenle düşmesine karar verilmesi gerektiği anlaşılmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, sonucu itibarıyla doğru olan düşme hükmünün ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” ve “defter, kayıt ve belgeleri” gizleme” suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde:

Sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 ve 31.12.2009 olan suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla beraat hükmü kurulması yasaya aykırı; sanığa yüklenen “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” ve “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırlarına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık hakkında mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu 06.05.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 19.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yz.İşl.Md. Y.

...