muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/134, Karar No: 2020/2889, Tarih: 14.09.2020

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2020/134 E.  ,  2020/2889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, apartmanın çatısının devamlı aktığını, yağmur yağdığında evde oturulamayacak derecede hasar oluştuğunu davacının ve kiracısının davalı apartman yönetimine bu durumu beyan ettiklerini fakat apartman yönetimi çatının yapılması konusunda karar almış ise de yıllardır çatının yapılması konusunda hiçbir adım atamadıklarını, kiracının çatı akması nedeniyle artık dayanamadığını ve 2010 Eylül ayında daireden çıktığını, daha sonra bu halde daireyi kimseye kiralamadığını, Yalova Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/17 D.iş sayılı dosyasından yapılan tespit ile bu durumun tespit edildiğini, bu nedenlerle 2010 yılından bu yana aylık kira bedeli olan 3600,00 TL ile bilirkişilerce tespit edilen boya badana masrafı olan 250,00 TL olmak üzere toplam 3.850.00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulü kısmen reddi ile 1.276,66 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... yönetiminden tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacak istemine ilişkindir.

Temyiz kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir ve temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; 3.850.00.-TL asıl alacak talep edilmiş olduğu görülmüştür. Mahkemece; açılan davanın kısmen kabulü ile 1.276.00 TL alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Temyiz konusu yapılan miktar 2.590,00-TL’nin altındadır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 5219 sayılı Kanunla değişik HUMK’nın 427. maddesi uyarınca, 2.590,00.-TL’den az olan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin hükümler kesindir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin itirazlarının kabulü ile hükmün REDDİNE, harcın istek halinde karar düzeltme talebinde bulunana geri verilmesine 14/09/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14267, Karar No: 2016/463, Tarih: 19.01.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14267 E.  ,  2016/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

21.02.2012 tarihinde sanığa yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında temyiz isteminin reddine dair 15.08.2012 günlü ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilip kaldırılarak ve sanığın 14.08.2012 tarihli temyiz talebinin süresinde ve geçerli olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamından, müştekinin 08.07.2002 günü 02.30'da uyuduğu, ertesi gün saat 08.30 sıralarında uyandığında ikametine hırsız girdiğini fark ettiği yolundaki beyanları gözetildiğinde, UYAP sorgulamasında olay günü güneşin yaz saati uygulaması da dikkate alındığında 5.45'te doğduğu, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 4.45'e kadar olan zaman diliminin gece olarak kabulü gerektiği, temyiz incelemesine konu olayın gece sayılan vakitte işlendiğine ilişkin her hangi bir delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın 08.07.2002 günü tespit edilemeyen bir vakitte 4. katta bulunan müştekinin ikametine şahsi çeviklik gerektirecek şekilde tırmanarak ikametten cep telefonu ve bir kısım ziynet eşyaları çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu, 5237 sayılı TCK'nın ise 142/1-b maddesi kapsamında kaldığı, zamanaşımı yönünden 5237 sayılı TCK'nın sanık lehine olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eylemine uyan TCK'nın 142/1-b maddesinde yazılı bulunan atılı suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık uzamış zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 08.07.2002 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3239, Karar No: 2012/5220, Tarih: 08.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3239 E.  ,  2012/5220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının haksız tecavüzünün men'i ile 1000 TL ecrimisilin davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı tarafından açılan ve bu dava ile birleşen davada ise 5 nolu daireye ait olarak görünen 6.85 m² alanın davacı ... Kut mülkiyetinde olduğunun tespiti istenilmiştir. Mahkemece davaların reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Ecrimisil davası yönünden;

Temyize konu miktar 1.540 TL yi geçmemektedir.

HUMK.nun 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1.540 TL yi geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2-Elatmanın önlenmesi davası yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6981, Karar No: 2025/1106, Tarih: 17.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/6981 E.  ,  2025/1106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2023/1880 E., 2024/830 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Yapılan ön inceleme neticesinde Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 15.05.2024 tarihli ve 2023/1880 Esas, 2024/830 Karar sayılı ek kararının Cumhuriyet savcısı tarafından haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına yönelik temyizi üzerine gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-b maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve 296/1. maddenin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde,

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 15.05.2024 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tarsus 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2121, Karar No: 2012/4836, Tarih: 19.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/2121 E.  ,  2012/4836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2011

Davacı vekili,davalı işveren yanında çalışmakta iken iş sözleşmesinin haksız ve geçersiz sebeplerle feshedildiğini İş Mahkemesinde açılan işe iade davasının lehine sonuçlandığını bu kararın Yargıtay tarafından onanmak suretiyle kesinleştiği  yasal sürede işe iade başvurusuna rağmen işe alınmamasından dolayı tazminat ve diğer hakların keşide edilen ihtarnameler uyarınca ödenmesine rağmen ödemelerin eksik olduğunu belirterek boşta geçen süreye ilişkin ücret ve sosyal haklar için boşta geçen süredeki artışların nazara alınmadığın öte yandan dört aylık sürenin ilavesi ile birlikte kıdemini arttığı kıdem tazminatını da bu nedenlerle eksik ödendiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak dava dilekçesinde belirttiği miktarın tahsiline kara verilmesini istemiştir.

Davalı vekili,gerek iş sözleşmesini feshi sırasında gerekse işe iade edilmemesi  üzerine  yapılan hesaplamadan doğan hakların ödendiğini  ödemenin eksiksiz olduğunu ileri sürerek davanın  reddini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem tazminatı farkı boşta geçen süre ücreti  ve diğer haklar farkı ile işe başlatmama tazminatı farkının tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık davacını işe alınmaması sebebiyle ödenmesi gereken hakların eksik ödenip ödenmediği  noktasında toplanmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıdem tazminatı ile işe başlatmama tazminatında işe başlatılmadığı tarihteki emsal  ücret yada emsal çalışana ödenen ücretin baz alınması gerektiği belirtilirken emsal ücretin ibraz edilmediği buna karşılık davalı işveren tarafından ücret zammı çizelgesinin sunulduğunu  bu çizelgedeki zam oranlarına  ve geçerlilk tarihlerine göre  hesaplamanın yapıldığı  kıdem tazminatı farkı yönünden ise bu zamlı ücretin yanı sıra bordrolarda bulunan ikramiyenin yılda dört maaş olduğu kabul edilerek  hesaplamanın yapıldığı bildirilmiştir.

Davalı işveren gerek bilirkişi raporuna itirazında gerekse temyiz dilekçesinde davalı banka uygulamasında davacı dahil tüm çalışanlara başlangıçta üçer aylık  dönemlerde ikramiye ödemeleri yapılmakta iken 30.10.2006  tarih ve 2006/İKY /002 nolu sirküler ile 01.10.2006 tarihinden itibaren geçerli olacak şekilde ücret yapısında değişiklik gerçekleştirildiğini yıllık zam oranlarının ikramiye dahil tüm ücretlerin toplamına uygulanmaya başlandığı  ve yılda dört maaş ikramiye yerine her ay sabit miktarda ikramiye ödemesinin söz konusu olduğunu, ayrıca banka çalışanlarının tamamına aynı oranda zam yapılmasının söz konusu olmadığını zamların kıdem tecrübe  performans  ve çalışılan pozisyon gibi kriterler değerlendirilerek yapıldığını ortalama bir zam oranın söz konusu olmadığını ücretin çalışan bazında değişiklik gösterdiğini  emsal ücret uygulamasını hatalı olduğunu ileri sürmekte olup mahkemece davalı işverenin bu itirazlarının üzerinde durulmamıştır.Ayrıca işe başlatmama tazminatı fark alacağına  yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek banka mevduat faiz uygulanması hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş davalı işverenden  ücret belgelerinin ve 30.10.2006 tarih ve 2006/İKY/002 nolu sirkü ve uygulamalarına yönelik belgelerin  tamamı celbedilerek işverenin bilirkişi raporuna itirazları üzerinde durularak dosyanın bilirkişiye tevdi edilerek iddia ve savunma doğrultusunda davacının alacak kalemleri yönünden ek rapor alınarak işverenin temerrüde düşürülme hususu da gözetilerek  oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

O halde davalı işverenin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11719, Karar No: 2014/12976, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11719 E.  ,  2014/12976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırklareli İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/47-2013/44

Davacı, aldığı ölüm aylığının 5510 sayılı Yasa'nın 56/2 fıkrası uyarınca kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptaline, babasından dolayı aldığı ölüm aylığının ödeme tarihlerinden itibaren yasal faiziyle birlikte yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının aldığı ölüm aylığının, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptali ile babasından dolayı aldığı ölüm aylığının ödeme tarihlerinden itibaren yasal faizi ile birlikte yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının eski eşinden 27/04/2004 tarihinde boşandığı ve davalı kuruma yaptığı başvuru üzerine davacıya 1998 yılında ölen babasından dolayı ölüm aylığı bağlanmış olup, kurumca başlatılan soruşturma sonucunda düzenlenen 10/12/2010 tarihli kontrol memuru raporunda, kolluk marifeti ile yapılan 23/11/2010 tarihli araştırma tutanağında beyanına başvurulan köy muhtarı H.. K..'nin, davacı ve boşandığı eşinin K. köyü/Merkez/K.'nde birlikte yaşadıklarına ilişkin beyanına dayanılmıştır. Mahkemece 2012 yılı içerisinde yaptırılan iki ayrı kolluk araştırmasında , köy muhtarı H.. K..'nin beyanını değiştirerek davacı ve boşandığı eşinin birlikte yaşamadıklarını beyan ettiği; köy bekçisinin ise davacının Edirne ilinde; eski eşinin ise Karakoç köyünde yaşadığını bildirdiği anlaşılmıştır. Seçmen ve adres kayıtlarının geçmişe dönük olarak alınmadığı, davacı ve boşandığı eşinin yıllara göre adres kayıtları ve oy kullandıkları yerlerin bildirilmediği; abonelik kayıtlarının ayrıntılı olarak araştırılmadığı görülmüştür. Mahkemece dinlenen kamu tanığı köy muhtarı H.. K..'nin haklı nedene dayanmaksızın beyanını değiştirerek, davacının bir yıl kadar önce adresini Edirne İl Merkezine taşıdığını, öncesinde köyde çocukları ile birlikte yaşadığını, boşandığı eşinin ise köyde başka bir köyde kaldığını, birlikte yaşadıklarına şahit olmadığını beyan ettiği tespit edilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya

olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi Öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihinden itibaren, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden davacı ve boşandığı eşinin adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler, adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin, geçmişten bugüne kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığını tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15982, Karar No: 2022/4858, Tarih: 23.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/15982 E.  ,  2022/4858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Vergi inceleme raporunda sanığın ortağı ve müdürü olduğu iş yerinin 31.12.2011 tarihinden itibaren resen terkin edildiğinin tespit edildiği, ayrıca 24.04.2013 tarihli tutanakla da, mükellefin adreste olmadığının belirlendiği, bu nedenle tebligat tarihinde faal olmayan iş yerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğunun bulunmadığı, ancak sanığın ibraz etme süresi içerisinde defterlerini bulamadığı ve ibraz edemediği, fakat defter kayıtları, alış ve satış belgelerini CD ortamında vergi denetmenine verdiği ve bu nedenle suç kastının bulunmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, sonucu itibarıyla doğru olan beraat hükmünün ONANMASINA, 23.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.