muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/39173, Karar No: 2014/42039, Tarih: 30.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/39173 E.  ,  2014/42039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2014

NUMARASI : 2013/456-2014/455

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini, 6564 numaralı kıymet takdir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 10.059TL olarak belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 7.729TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini idari yargının görevli olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile toplam 7.729TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı

dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12582, Karar No: 2018/15614, Tarih: 27.09.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12582 E.  ,  2018/15614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmadan tek taraflı vazgeçme sebebiyle uğranılan zararın tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 27/09/2018 günü usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden taraf vekillerinin yokluklarında incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilerek, dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmadan tek taraflı vazgeçme sebebiyle uğranılan zararın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre; davacıların hissedar olduğu ... Mahallesinde bulunan 275 ada 34 parsel sayılı taşınmazın ve üzerindeki muhdesatın otopark ve toplu taşıma merkezi olarak kullanılmak üzere 27.12.2011 tarih ve 2011/3528 sayılı encümen kararı ile davalı idarece kamulaştırılmasına karar verildiği, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı tarafından ... 3. Asliye Hukuk 2012/60E. sayılı dosyası ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca açılan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili istemli davada ... Belediye Meclisinin 04.01.2013 tarih ve 2013/31 sayılı kararıyla imar planında tadilat yapılarak kamulaştırma kararının geri alınması ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 21. maddesi uyarınca idarenin tek taraflı olarak kamulaştırmadan vazgeçmesi sebebiyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, idarenin kamulaştırmadan tek taraflı vazgeçmesi sebebiyle uğranılan zararın (kira kaybının) tahsili istemi ile eldeki davanın açıldığı, mahkemece dava konusu işyerlerinin kamulaştırma kararının alındığı tarih ile davalı idarenin kamulaştırmadan vazgeçtiği tarih arasında geçen süre içinde kiracıların dükkanları tahliye etmesi ve bu süre içinde dükkanların boş kalması sebebiyle davacıların kira kaybı oluştuğundan bahisle davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 21. maddesinde "idarenin kamulaştırma işlemi idari ve adli yönden kesinleşinceye kadar her safhasında kamulaştırma kararı veren ve onaylayan yetkili merciin kararı ile kamulaştırmadan tek taraflı olarak kısmen veya tamamen vazgeçebileceği" aynı Kanunun 20. maddesinde ise; “Bu kanun uyarınca lehine kamulaştırma yapılan idare adına tapu dairesince tescil edilen taşınmaz malın boşaltılmasının idarece icra memurundan isteneceği, icra memurunun taşınmaz malı onbeş gün içinde boşaltmalarını içindekilere tebliğ edeceği, bu süre içinde taşınmaz mal boşaltılmazsa icraca boşaltılacağı, taşınmaz malın boşaltılması sebebiyle mal sahibi ve idarenin tazminat ile sorumlu tutulamayacağı, ayrıca 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 63/1. maddesinde “Kanunun verdiği yetkiye dayanan ve bu yetkinin sınırları içinde kalan bir fiil, zarara yol açsa bile hukuka aykırı sayılmayacağı düzenlenmiştir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 24. maddesinde ise; 21, 22 ve 23. maddeler uyarınca kamulaştırılmasından vazgeçilen veya geri alınan taşınmaz mal üzerindeki bina, sabit tesisler ve ekili dikili şeyler yıkılmış, sökülmüş veya harap olmuş ise taşınmaz malın geri alınmasında mal sahibi veya mirasçısının kamulaştırma tarihindeki değerine göre farkının, ödeyeceği kamulaştırma bedelinden düşülmesini isteyebileceği hüküm altına alınmıştır.

Bu itibarla; davalı idare 2942 sayılı Kanunun 21. maddesi ile tanınan kamulaştırmadan tek taraflı vazgeçme hakkını kullandığı gibi, dava konusu dükkanlara davalı idarece zarar verildiğine veyahut işyerlerinde bulunan kiracılara dükkanları tahliye etmeleri için herhangi bir bildirim veya ihtar yapıldığına dair dosyada bilgi ve belge bulunmadığı, kiracıların kendi istekleri ile davacılara ait olan dükkanları tahliye ettikleri, davalı idarenin kanunun verdiği yetkiyi kullanarak kamulaştırma işleminden vazgeçmesi sebebiyle kusurlu kabul edilemeyeceği ve bir zarar oluşsa bile bundan sorumlu tutulamayacağı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idareden peşin alınan harcın iadesine, 27/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5970, Karar No: 2009/4932, Tarih: 29.09.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/5970 E.  ,  2009/4932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi nedeniyle yükleniciye yapıldığı iddia edilen fazla ödemenin, yükleniciden ve kusurları bulunan idare elemanlarından tahsili istemine ilişkin olup, mahkemenin kısmen kabule dair kararı, davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı Delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı, İstanbul-Şile-Tekke köyü köyiçi yollarının prefabrik beton parke kaplaması, bordür yapılması, yağmur oluğu yapılması ve dolgu yapılması işinin davalı ... Oto Gıda Tekstil ve İnş. Tic. Ltd. Şti. tarafından üstlenildiğini, işin müfettişler tarafından denetlenmesi sonucunda yükleniciye 11.309,10 TL fazla ödeme yapıldığını KDV’si ile birlikte 13.344,74 TL idare zararının oluştuğunun belirlendiğini zarara kusurları nedeniyle sebep olan davalı idare elemanlarının da sorumlu olduğunu iddia ederek tahsil kararı verilmesini istemiştir. Mahkeme tarafından dosya üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişi kurulunun 29.06.2007 tarihli raporlarına göre hüküm tesis edilmiş, idare alacağına hükmedilmiştir. Tarafların bilirkişi raporlarına karşı itirazları karşılanmamış, bilirkişilerden ek rapor alınmamıştır. Mahkemece bilirkişiler marifetiyle mahallinde keşif ve inceleme yapılarak tarafların dosya üzerinde inceleme yapılarak düzenlenen bilirkişi raporlarına itirazları karşılar vaziyette denetime elverişli rapor alınıp değerlendirilmek suretiyle davanın sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ile kısmen kabul kararı verilmesi hatalı olmuştur.

3-Kabule göre de, BK’nın 101. maddesine göre davadan önce, davacı idarenin davalı yükleniciye gönderdiği 19.06.2006 tarihli ihtarnamenin tebliği ile ihtarnamede verilen 10 günlük sürenin sonunda temerrüt gerçekleşeceğinden tebliğ tarihine tanınan ödeme süresi eklenerek bulunacak tarihten işlemiş faize hükmedilmesi gerekirken ödeme tarihinden itibaren alacağın tahsiline karar verilmesi de doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bendde açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince taraflar yararına, 3. bent uyarınca kararın davalılar yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 29.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13741, Karar No: 2014/5605, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/13741 E.  ,  2014/5605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/160-2013/632

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtların gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3425, Karar No: 2019/20, Tarih: 07.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/3425 E.  ,  2019/20 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM :1)Sanık ... hakkında:

a)Sahte fatura ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge kullanmak suçundan; beraat

b)Sahte fatura düzenlemek suçundan; mahkumiyet

c)Defter ve belgeri ibraz etmeme suçundan;

mahkumiyet

2)Sanık ... (Mehmet ve Halime oğlu, 14/02/1969 doğ.) hakkında sahte fatura düzenleme suçu: a) düşme

b) sahte fatura düzenleme suçu; beraat

3)Sanık ... ve ... .... ,01/04/1988 doğ) hakkında:

a) Sahte fatura kullanma suçundan; düşme

b)Sahte fatura düzenleme suçundan; mahkumiyet

4) Sanıklar ... ve ... hakkında: a) Sahte fatura kullanma suçundan; düşme

b) sahte fatura düzenleme suçundan; mahkumiyet

I-Sanık ... hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ ile “defter ve belgeleri ibraz etmeme“ suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın ve sanıklar ..., ..., ..., ... (Hüseyin oğlu, 1988 doğumlu) ile ... (Mehmet oğlu, 1969 doğumlu) haklarında “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan verilen düşme kararlarına yönelik katılan vekilinin ve sanık ...'in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... yönünden; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıklar ..., ..., ..., ... (Hüseyin oğlu, 1988 doğumlu) ve ... (Mehmet oğlu, 1969 doğumlu) haklarında “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan açılan kamu davasında, sanıklar hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa verilmediğinden kamu davasının 5271 sayılı CMK'nin 223. maddesi gereğince düşürülmesi gerektiği mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin; sanık ... hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ ile “defter ve belgeleri ibraz etmeme“ suçlarından, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttıran nedenin nitelik ve derecesi ile azaltıcı nedenin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,