muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/720, Karar No: 2016/67, Tarih: 16.02.2016

Bu itibarla, sanığın kastının yaralama olduğunu kabul eden yerel mahkeme direnme hükmünde isabet bulunmamaktadır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dokuz Genel Kurul Üyesi; Yerel mahkeme direnme hükmünün isabetli olduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

2-Sanık hakkında TCK’nun 58. maddesinin uygulama şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi:

5237 sayılı TCK'nun "Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular" başlıklı 58. maddesinin ilk iki fıkrası;

“(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz..." şeklinde düzenlenmiş olup, maddenin 1. fıkrasında önceden işlenen suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanacağı, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki hükmün kesinleşmesi ve ikinci suçun kesinleşmeden sonra işlenmesi yeterli olup, cezanın infaz edilmiş olmasına gerek bulunmadığı belirtilmiştir. Kanun koyucu tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki cezanın infaz edilmesi şartını aramadığı halde, 2. fıkrada ise infazdan sonra belirli bir sürenin geçmesi halinde tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağını hüküm altına almıştır. Buna göre, beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, beş yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına mahkûmiyet halinde ise cezanın infaz tarihinden itibaren üç yıl geçmekle tekerrür hükümleri uygulanmayacaktır.

5237 sayılı TCK'nun 58. maddesi uyarınca kişinin mükerrir sayılması için ilk hükmün kesinleşmesinden sonra ikinci suçun 1 Haziran 2005 tarihinden sonra işlenmesi yeterli olup, ilk suçun 1 Haziran 2005 tarihinden önce veya sonra işlenmesinin ise mükerrirlik açısından herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece tekerrüre esas alınan Fethiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 803-680 sayılı ilamının suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas kabul edilemeyeceği gibi adli sicil kaydında yer alan diğer ilamların da tekerrüre esas olmadıkları anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, sanık hakkında TCK’nun 58. maddesinin uygulanması da isabetsizdir.

Sonuç olarak, yerel mahkeme direnme hükmünün, sanğın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi ve koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanması isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, sanık hakkında TCK’nun 58. maddesinin uygulanması da isabetsizdir.

Sonuç olarak, yerel mahkeme direnme hükmünün, sanğın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi ve koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanması isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.06.2015 gün ve 148-225 sayılı direnme hükmünün sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi ve koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanması isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2016 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oyçokluğuyla, ikinci uyuşmazlık yönünden ise oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15991, Karar No: 2013/5062, Tarih: 12.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/15991 E.  ,  2013/5062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık ücretli izin alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, çalışma dönemine ilişkin kıdem tazminatı, yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

Davalı, davacının kendi işçileri olmadığı, işyerinde ihaleyi alan firma ile aralarında asıl işveren alt işveren ilişkilerinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesini savunmuştur

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir,

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai konusunda hesap yapılırken davacı tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Davacının yaptığı işin mahiyeti ve çalıştığı yerin iklim koşulları dikkate alındığında kış sezonu da fazla mesai yaptığının kabul edilmesi hatalıdır. O halde mahkemece davacının kış dönemi fazla mesai isteminin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5769, Karar No: 2025/3406, Tarih: 15.05.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/5769 E.  ,  2025/3406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1116 Esas, 2024/1254 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/200 E., 2021/241 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2015/71156 sayılı "bellarise+şekil" ibareli tanınmış markanın sahibi olduğunu, davalı Şirketin “... Evde Yaşam Keyfi" ibareli başvurusuna anılan markasına dayalı olarak yaptıkları itirazın Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından kabul edildiğini, davalı Şirketin bu karara itirazının ise Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararı ile kabul edilerek reddedilen mal ve hizmetlerin başvuruya iadesine karar verildiğini, oysa dava konusu başvurunun asli unsurunun "bella" ibaresinden oluştuğunu, markalar arasında iltibas bulunduğunu, müvekkilinin markası tanınmış olduğundan 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/5 hükmündeki koşulların oluştuğunu, dava konusu başvurunun haksız rekabet yarattığını ve kötüniyetli bulunduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptali ile dava konusu başvurunun tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde, tarafların marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı adına tescilli "bellarise" esas ibareli marka ile davalının "... EVDE YAŞAM KEYFİ" ibareli markası arasında görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, işin uzmanı veya dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürünler için ayırdığı satın alım ve yararlanım süresi içinde, davalının "... EVDE YAŞAM KEYFİ" markasını gördüğünde bunun davacının mesnet markasından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, tescilli markaların bir uzantısı, serisi olarak algılanmasının ihtimal dahilinde olmadığı, tarafların markaları arasında iltibas bulunmadığı, davacının markasının tanınmış olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince tarafça istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Şirketin "... Evde Yaşam Keyfi+ şekil" ibareli marka tescil başvurusu ile davacının "..." ibareli itirazına mesnet markası arasında, görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede SMK'nın 6/1 hükmü anlamında iltibas ihtimali bulunmadığı, İtalyanca'da güzel anlamına gelen "Bella" ibaresinin değişik sözcüklerle yaygın şekilde kullanıldığı, dava konusu başvuruda yer alan "Maıson" ibaresi ile başvuruya yeterli ayırt ediciliğinin sağlandığı gerekçesiyle davacı vekilinin sair istinaf itirazlarının reddine karar vermek gerektiği, dava dilekçesinde davalının başvurusunun kötüniyetli olduğunun da ileri sürüldüğü, bu konuda Mahkemece olumlu-olumsuz bir değerlendirme yapılmadığı, davacı, davalı Kurum nezdindeki itirazında kötüniyet iddiasına dayanmadığından, bu davadaki YİDK kararının iptali istemi yönünden dava konusu marka başvurusunun kötüniyetli olduğunu ileri sürmesinin mümkün olmadığı, hükümsüzlük talebi yönünden bu iddiasının değerlendirilmesi gerektiği, dava konusu marka ile davacının itirazına mesnet markası arasında SMK'nın 6/1 hükmü anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunmadığından davacı markaları ile benzerlik taşımayan başvurunun, kötüniyetli olduğundan söz edilemeyeceği, dava konusu marka başvurusunun kötüniyetli olduğunun ispatına dair delil de sunulmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin sair istinaf itirazlarının esastan reddine, yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 15.05.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4785, Karar No: 2022/9670, Tarih: 24.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/4785 E.  ,  2022/9670 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18588, Karar No: 2015/4426, Tarih: 30.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18588 E.  ,  2015/4426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.07.2014 tarih ve 2012/1125-2014/734 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi talep eden vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler elektronik ortamda, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Talep eden vekili, müvekkili şirketin işyerini şiddetli yağmur nedeniyle su bastığını, bu nedenle şirkete ait 2011 yılı resmi tasdikli defterlerin, şirket adına basılı henüz kullanılmamış bir kısım faturalar ile, 2010 yılı ve geçmiş yıllara ait tüm defter,satış faturaları, muhasebe fişleri serbest meslek makbuzları, tüm faturalar ve sair belgelerin zayi olduğunu ileri sürerek, zayi belgesi verilmesini istemiştir.

Davaya müdahale talebinde bulunan ...Turizm ve Ticaret A.Ş. vekili, zayi belgesi talep eden şirket aleyhine faturaya dayalı ilamsız icra takibine itiraz üzerine, duran takip nedeniyle itirazın iptali davası açtıklarını, işbu davanın sözü edilen dava nedeniyle dava konusu fatura yönünden davaya etki etmek amacıyla haksız yere açıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre, talep eden vekilinden zayi olan belgelerin tek tek somut listesinin istendiği ancak talep edenin zayi olan evraka dair yeterli açıklamada bulunmadığı, dinlenen tanık beyanlarıyla da bu hususta bilgi edinilemediği gerekçesiyle, talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, talep eden vekili temyiz etmiştir.

Talep, zayi belgesi verilmesi istemine ilişkin olup, mahkemece yapılan yargılama neticesinde, davacı şirkete ait işyerinin aşırı yağış nedeniyle sular altında kaldığı, ancak davacı vekilinden zayi olan belgelerin tek tek somut listesinin istenmesine rağmen davacı vekilince sunulan liste ile istenen belgelerin somutlaştırılamadığı, tanık beyanlarıyla da bu hususun açıklığa kavuşturulamadığı görüşüyle ret kararı verilmiştir.

6102 sayılı TTK'nun 82. maddesinde tacirlerin saklamakla yükümlü oldukları defter ve belgelerin neler olduğu belirtilmiş olup, aynı maddenin yedinci fıkrası ile, bir tacirin saklamakla yükümlü olduğu defter ve belgelerin; yangın, su baskını veya yer sarsıntısı gibi bir afet veya hırsızlık sebebiyle ve kanuni saklama süresi içinde zıyaa uğraması halinde tacirin, mahkemeden kendisine bir belge verilmesini isteyebileceği, düzenleme altına alnmıştır. Hüküm fıkrasından da anlaşılacağı üzere, tacirin bu hükümden yararlanabilmesi

için ziyaa uğrayan defter ve belgelerin korunması amacıyla gereken dikkat ve ihtimamı göstermiş bulunması ve ziyaa uğramanın onun iradesi dışında elinde olmayan bir nedenle meydana geldiğinin ispatı gerekli ve yeterli kabul edilmiş, ayrıca ziyaa uğrayan tüm defter ve belgelerin içeriğinin kesin olarak ortaya konması aranmamıştır.

Somut olayda, dosya kapsamındaki Antalya Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Daire Başkanlığı ve Antalya Vergi Dairesi Başkanlığı'nca tutulan tutanaklardan, 09.10.2011 tarihinde meydana gelen yoğun yağış nedeniyle davacıya ait işyerini su bastığı ve evrakların zayi olduğu anlaşılmakla, talep eden vekilinin, kendisine verilen kesin süre içerisinde talebe konu defter ve belgelere ilişkin açıklayıcı listeyi mahkemeye sunduğu göz önünde bulundurularak, mahkemece; sunulan listeye rağmen müphem görülen hususlarda ek bilgi alınmak suretiyle varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, talep eden vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10212, Karar No: 2022/14043, Tarih: 05.07.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/10212 E.  ,  2022/14043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

A) Sanık ... hakkında sahte olarak basılmış (taklit) fatura kullanma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte olarak basılmış fatura kullanma suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.04.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar; sanığa yüklenen 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte olarak basılmış fatura kullanma suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 25.05.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanık ... hakkında 2007, 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin, sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyizlerinin incelenmesinde:

1) 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; sanıklar hakkında, “sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, “sahte fatura düzenleme” suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/163 Esas sayılı birleşen davasının dayanağı olan 27.01.2013 tarih ve 2013/189 sayılı iddianameye konu sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin sanığın sorgusu yapılmadan hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

b) Her takvim yılında işlenen ve aynı takvim yıllarında farklı mükellefiyet kayıtları üzerinden gerçekleşen sahte fatura kulanma fiillerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir mükellefiyet yönünden her takvim yılı için ayrı ayrı değerlendirme yapılıp hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

b) Her takvim yılında işlenen ve aynı takvim yıllarında farklı mükellefiyet kayıtları üzerinden gerçekleşen sahte fatura kulanma fiillerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir mükellefiyet yönünden her takvim yılı için ayrı ayrı değerlendirme yapılıp hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

c) Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisi ve sanık ...’un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, 05.07.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.