muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8067, Karar No: 2013/3953, Tarih: 11.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/8067 E.  ,  2013/3953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanıkların hükümlülüklerine ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar ve üst Cumhuriyet Savcısının sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, ancak;

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8.maddesi uyarınca sanıklar hakkında öncelikle gün adli para cezası belirlenmesi ve artırım ve indirimlerin gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının bir gün için tayin olunan miktar ile çarpımı ile belirlenmesi gerektiği gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK hükümlerine göre cezaların toplanması öngörülmediği, her bir cezanın varlığını ayrı ayrı koruduğu gözetilmeden sanıklar hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimaına karar verilmesi,

3- İsnat edilen suçu iştirak halinde işledikleri sabit olan sanıkların mahkumiyetine karar verildiğine göre, CMK. nun 326/2 maddesi uyarınca sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin eşit olarak yükletilmesi gerekirken, yazılı şekilde müteselsilen alınmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ve üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince,

Sanık ... hakkındaki hükmün, 1 numaralı bendindeki "....günlüğü 30 YTL den olmak üzere...." ve " karşılığı 6750 YTL .." ibareleri çıkartılmak, 2 numaralı bendindeki "...5625 YTL.." ibaresi çıkartılarak yerine " 187 gün .." ibaresi yazılmak ve 2 numaralı bentten sonra gelmek üzere, 5237 Sayılı TCK'nun 52/2.maddesi gereğince sanığın ekonomik sosyal durumu dikkate alınarak gün adli para cezasının günlüğü 30,00 TL den 5610,00 TL adli para cezasına çevrilmesine " cümlesi eklenmek, ve hükümdeki adli para cezalarının içtimai ile ilgili "4 " numaralı hüküm fıkrasının hükümden çıkartılmak suretiyle,

Sanık ... hakkındaki hükmün adli para cezalarının içtimai ile ilgili "4 " numaralı fıkrasının hükümden çıkartılmak suretiyle,

Yargılama giderleriyle ilgili kısmın hüküm fıkrasından çıkartılıp; "sanıkların sebebiyet verdikleri keşif ve posta giderlerinden ibaret 118,25 TL yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak tahsili ile hazine lehine irat kaydına" dair ibarenin hüküm fıkrasına eklenmesine karar verilerek sair kısımlarının aynen bırakılması suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargılama giderleriyle ilgili kısmın hüküm fıkrasından çıkartılıp; "sanıkların sebebiyet verdikleri keşif ve posta giderlerinden ibaret 118,25 TL yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak tahsili ile hazine lehine irat kaydına" dair ibarenin hüküm fıkrasına eklenmesine karar verilerek sair kısımlarının aynen bırakılması suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olmasının Anayasa'nın 141/3 ve 5271 sayılı CMK.nun 34, 230 ve 289/g maddelerinin amir hükmü olduğu dikkate alınarak; iddia, savunma, sanığın leh ve aleyhindeki kanıtların tartışılması ve yasal öğelerinin gösterilmesi gerektiği gözetilmeden ve mahkemeye ait Dairemizden aynı gün temyiz incelemesinden geçen 18 adet dosyanın tamamında da hükmün gerekçesinin aynı olup her dosyanın özelliğine göre somut olaya uygun ve yeterli gerekçe içermeden, sanıkların eylemi somutlaştırılmaksızın şablon nitelikte yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle hükmün bozulması gerektiğinden, aksi yönde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/22549, Karar No: 2016/23015, Tarih: 10.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/22549 E.  ,  2016/23015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, davalı S... Kurulunun 27.05.2014 gün ve 2504 sayılı kararının ihtiyati tedbir yolu ile durdurulmasına ve iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2000 yılından bu yana S... şube başkanlığı görevini yürüttüğünü, 2005 yılından itibaren de 4688 sayılı Kanun'un 18. maddesi ve sendika tüzüğünün 19. maddesi gereğince kurumundan aylıksız izinli sayıldığını, gerek kanunda gerek tüzükte aylıksız izin için aranan ek şartın yönetim kurulu üyesi olarak seçilen kişinin kuruma başvurusu olduğunu, bunun dışında hiçbir şart aranmadığını, sendika genel merkez yönetim kurulunun bu konuda herhangi bir yetkisinin olmadığını, ileri sürerek aylıksız izninin iptaline dair genel yönetim kurulu kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, üye sayısı binin altında bulunan şubeler için profesyonel yöneticiliğe ayrılma imkanı bulunmadığına dair düzenlemenin ya sendikanın ana tüzüğünde yapılacak değişiklikle ya da bu konuda genel kurulca, merkez yönetim kuruluna verilecek yetki neticesinde bir karar verilmesi gerektiği, ekonomik ve hukuki gerekçeleri de açıklanıp tartışılarak bu yola gidilmeksizin doğrudan davacının aylıksız izninin kesilmesine dair genel merkez yönetim kurulu kararının objektiflik ve eşitlik kriterlerine dayandığı hususunun kabul edilemeyeceği gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dava, profesyonel sendika yöneticiliğinin sona erdirilmesine dair genel merkez yönetim kurulu kararının iptali istemine ilişkindir.

Sendika ile sendika yöneticileri arasındaki ilişkinin kural olarak vekalet ilişkisi olduğu kabul edilmelidir. Ücret, vekalet sözleşmesinin zorunlu unsuru değildir. Buradan hareketle sendikalarda profesyonel sendika yöneticisi ve amatör sendika yöneticisi olmak üzere iki tip yöneticinin söz konusu olduğunu söylemek gerekir. Sendika yöneticilerine verilecek ücretler ile sağlanacak diğer menfaatleri belirleme yetkisi ise münhasıran genel kuruldadır.

Sendika ile sendika yöneticileri arasındaki ilişkinin kural olarak vekalet ilişkisi olduğu kabul edilmelidir. Ücret, vekalet sözleşmesinin zorunlu unsuru değildir. Buradan hareketle sendikalarda profesyonel sendika yöneticisi ve amatör sendika yöneticisi olmak üzere iki tip yöneticinin söz konusu olduğunu söylemek gerekir. Sendika yöneticilerine verilecek ücretler ile sağlanacak diğer menfaatleri belirleme yetkisi ise münhasıran genel kuruldadır.

Profesyonel sendika yöneticiliği, idare hukukunda yer alan statüler gibi değildir. Profesyonel sendika yöneticiliği kadrosunun açık olması, sendika yöneticisinin kendiliğinden o kadroya atanmış sayılacağı sonucunu doğurmaz. Sendika yöneticisinin de profesyonel sendika yöneticiliğini talep etmesi gerekir. Bir başka ifadeyle profesyonel sendika yöneticiliği, sendika yöneticisinin tercihine bağlı bir pozisyondur. Yöneticinin, özellikle sendikanın sağlayacağı maddi menfaatlerle, çalışması durumunda elde edeceği menfaatleri ve profesyonel yöneticilik sebebiyle üzerine aldığı risk gibi hususları birlikte değerlendirmesi neticesinde amatör sendika yöneticiliğini tercih etmesi mümkündür. Bunun sonucu olarak sendika yöneticisinin talebi yoksa profesyonel sendika yöneticiliği kadrosu açık olsa bile sendikanın yöneticinin profesyonel sendika yöneticisi olarak değerlendirme yükümlülüğünden söz edilemez.

4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikalar ve Toplu Sözleşme Kanunu'nun 18. maddesinin dördüncü fıkrasına göre “Sendika veya konfederasyonu ilk genel kurula kadar sevk ve idare edecek yönetim kurulu üyeleri, genel kurulda yönetim kuruluna seçilenler ile sendika şube yönetim kurulu üyeleri seçildikleri tarihten itibaren durumlarını en geç otuz gün içinde kurumlarına yazılı olarak bildirirler. Söz konusu yöneticiler sendika tüzüğünde belirtilen hükümlere göre, ayrıca yazılı talepte bulunmaları halinde bu görevleri süresince aylıksız izine ayrılırlar. Talepte bulunmayanlar ise kurumlarındaki görevlerine devam ederler...”

Sendika tüzüğünün 20. maddesinin 41. bendinde düzenlenen “Sendika ve Şube yönetim kurulu üyelerinden aylıksız izine ayrılma talepleri olanlar hakkında karar vermek” hususu sendika yönetim kurulunun görev ve yetkileri arasında sayılmıştır.

Yine sendika “Şubeler Yönetmeliği”nin 12. maddesine göre de “Sendika yönetim kurulunun gerekli gördüğü hallerde şube yönetim kurullarından bir yönetim kurulu üyesi aylıksız izinli sayılır.”

Sendika tüzüğünün 20. maddesinin 41. bendinde düzenlenen “Sendika ve Şube yönetim kurulu üyelerinden aylıksız izine ayrılma talepleri olanlar hakkında karar vermek” hususu sendika yönetim kurulunun görev ve yetkileri arasında sayılmıştır.

Yine sendika “Şubeler Yönetmeliği”nin 12. maddesine göre de “Sendika yönetim kurulunun gerekli gördüğü hallerde şube yönetim kurullarından bir yönetim kurulu üyesi aylıksız izinli sayılır.”

Dosya içeriğinden, davacının S.... şube başkanı olarak görev yaptığı, dava konusu 27.05.2014 tarih ve 2504 sayılı merkez yönetim kurulu kararı ile davacının ücretsiz izninin sonlandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Bununla birlikte, sendika merkez yönetim kurulunun 02.01.2013 tarih ve 1990 sayılı kararı ile en az 1000 üyeden aidatı kesilen şubelerdeki şube başkanlarının ücretsiz izne ayrılmasına karar verildiği ve davacının da bu kapsamda ücretsiz izne ayrıldığı anlaşılmıştır. Somut olayda, dava konusu karar tarihi itibariyle davacının başkanlığını yaptığı şube üye sayısının binin altında olduğu hususu ise sabittir.

İnceleme konusu davada, 4688 sayılı Kanun'un 18. maddesi doğrultusunda sendika tüzüğü ve diğer düzenlemeleri ile şube başkanlarının ücretsiz izne ayrılması ve profesyonel yönetici olarak görev yapmaları hususunda takdir hakkının merkez yönetim kuruluna bırakıldığı tartışmasızdır. Bu doğrultuda, merkez yönetim kurulu ise, aidat kesintisi yapılan üye sayısının bin ve üzeri olması gerektiği yönünde objektif kıstas belirlemiştir. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre de, Sinop şubedeki üye sayısı binin altında olduğu gibi, üye sayısı binin üzerinde olmayan başkaca şube başkanının aylıksız izinde olması da söz konusu değildir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular karşısında, sendika genel merkez yönetim kurulu kararı, 4688 sayılı Kanun ve sendika tüzüğü düzenlemelerine uygun olduğundan, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.10.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22270, Karar No: 2016/1345, Tarih: 27.01.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/22270 E.  ,  2016/1345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili, icra vekalet ücretinin maktu olması gerekirken nispi olarak hesaplandığını, bu nedenle takibin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesinin değiştirildiği, belirtilen Yasa'ya göre bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirleneceği hükmünün getirildiği, ... tarihinden itibaren 2942 Sayılı Yasa uyarınca hükmedilecek vekalet ücretlerinin maktu olması gerektiğinden, şikayetin kısmen kabulüne karar verilmiş, maktu olan vekalet ücreti 250 TL dışında kalan nispi vekalet ücreti yönünden takip iptal edilmiş, hüküm alacaklılar vekilince temyiz edilmiştir.

... tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''... tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. Fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin ... tarihli, 2013/... Esas 2014/... sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 23.02.2012 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. Fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek ... tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18665, Karar No: 2011/3624, Tarih: 03.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/18665 E.  ,  2011/3624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tecsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tecsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g madde ve fıkrasına göre taşınmaza değer biçilirken kamulaştırma tarihinden önceki serbest satış rayiçlerinin emsal olarak değerlendirmede esas tutulması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicine göre bulunan değerden Düzenleme Ortaklık Payı indirilmek suretiyle soyut ifadelerle değer biçildiğinden hükme esas alınamaz.

Bu nedenle taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zamanda satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal de getirtilip, emsal ile dava konusu taşınmazın emlak vergi değerleri de ilgili belediyeden sorularak, bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılıp alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, mahkemece resen yapılan hesaplama ile emsal ile dava konusu taşınmazın imar uygulaması sonucu oluşan parseller olup olmadığı da araştırılmadan, eksik inceleme ile Düzenleme Ortaklık Payı indirilmesi gerekmediğinden bahisle belirlenen bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 03.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5660, Karar No: 2014/11825, Tarih: 23.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/5660 E.  ,  2014/11825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2014

NUMARASI : 2013/421-2014/69

H.. H.. olarak görülen davada Antalya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/02/2014 tarih ve 2013/421-2014/69 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Tespit isteyen davacı vekili, müvekkilinin işyerinin bodrum katının kurban bayramı sırasında şiddetli yağmur ve fırtına sebebiyle yaklaşık 30 cm su aldığını ve yoğun bir şekilde zarar gördüğünü, işyerinde bulunan 2011 ve 2012 yıllarına ait yevmiye defteri, envanter defteri, alış faturaları, satış faturaları, gider faturaları, şirket resmi evrak ve yazışmalarının zarar gördüğünü, müvekkili firmaya ait bu muhtelif resmi belgelerin zayi olduğuna ve zayi belgesi verilmesine ilişkin ticaret mahkemesinde açılacak davaya esas olmak üzere gerekli inceleme ve tespitin yapılması için mahkemeye başvurma zorunluluğu doğduğunu ileri sürerek, su baskını olan yerde keşif icrası ile müvekkiline ait defter ve faturaların zayi olduğuna dair tespit yapılmasına karar verilmesini, talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin dava dilekçesindeki olayların ileri sürülüş biçimlerine göre; su baskını şeklinde gerçekleşen olayın kurban bayramı sırasında olduğu, kurban bayramı tatilinin 15-16-17-18 Ekim 2013 tarihleri arasında gerçekleştiği de göz önüne alındığında dava tarihi 06/11/2013 tarihine kadar 15 günlük süresinin geçirildiği gerekçesi ile süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, ticari defterlerin zayi olduğunun tespitine ilişkin olup, mahkemece hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile dava reddedilmiştir. Ancak, 6102 sayılı TTK'nın 82/7. maddesi gereğince tacir ziyaı öğrendiği tarihten itibaren 15 gün içinde Ticaret Mahkemesi'nden kendisine belge verilmesini isteyebilir. Davacı su baskınının kurban bayramı sırasında olduğunu iddia etmiş ise de kendisinin kurban bayramı nedeni ile şehir dışında olduğunu, bayram dönüşü durumu gördüğünde hemen İtfaiye Daire Başkanlığı'na haber vererek tutanak tutturduğunu ve süresi içinde de bu davayı açtığını bildirerek tanık dinletmek istemiştir. Bu durumda, mahkemece öğrenme tarihi tespit edilerek hak düşürücü sürenin geçip geçmediğinin belirlenmesi gerekirken, su baskını tarihinden itibaren sürenin hesaplanması sureti ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.