muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/195, Karar No: 2024/261, Tarih: 25.09.2024

Adli Tıp Kurumu Trabzon Grup Başkanlığının 05.11.2014 tarihli ve 2535 sayılı raporuna göre; katılan ...'in 04.11.2014 tarihinde saat 11.15'te yapılan muayenesinde, öyküsünde, 25 yaşında olduğu, bir yıl önce evlendiği, çocuğu olmadığı, herhangi bir işte çalışmadığı, ortaokul mezunu olduğu, olaydan kaynaklanan psikolojik şikâyetleri nedeniyle bir süre ismini bilmediği sakinleştirici ilaç kullandığı, Numune Hastanesi Psikiyatri Bölümüne üç kez gittiği, evlendikten sonra eşiyle 3 ay yaşadığı, daha sonra dokuz aydır annesiyle yaşadığı, boşanma davası açtığı, evliliğinin başından beri eşinin zorlamasıyla ters ilişkiye girdiği, 23 Nisan günü eşinin soba kapağını koluna atması sonucu kolunun yandığı, aynı gece eşinin darbederek ters ilişkiye girdiği ve darbetmesi sonucu belinde ve elinde morluklar oluştuğu, eşiyle bir kez vajinal ilişkiye girdiği, ters ilişkiye girdiğinde kanaması olduğu, eşinin kayganlaştırıcı madde ve kondom kullanmadığı hususlarına yer verdiği, anal muayenesinde; anal sfinkter tonusunun doğal bulunduğu, anal mukozada saat kadranına göre 1 hizasında anal kanala doğru uzanan yaklaşık 1x0,1 cm'lik sedefî renk değişim alanı görüldüğü, olayın niteliği, oluş tarzı ve mağdur ifadeleri gibi adli tıbbı ilgilendiren hususlar değerlendirildiğinde; anal mukozada saat kadranına göre 1 ile 2 arasında anal kanala doğru uzanan yaklaşık 1x0,1 cm'lik sedefî renk değişim alanı bulunduğu, mevcut bulgunun kişinin 23.04.2014 olarak belirttiği olay tarihinden altı gün sonra Trabzon Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenmiş 29.04.2014 tarihli ve 416 sayılı raporda tespit edilen bulgularla uyumlu olduğu, tarif ve tespit edilen bulguların fiili livatanın maddi delilini teşkil edeceği,

Trabzon Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 31.03.2015 tarihli ve 227 sayılı cevabi yazısına göre; katılan ...'in hastanede yatarak tedavi görmediği, muhtelif tarihlerde psikiyatri polikliniğine müracaat ettiği, yineleyen depresif bozukluk ve anksiyete bozuklukları ile orta depresif nöbet teşhisleri konulduğu,

Trabzon Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 31.03.2015 tarihli ve 226 sayılı cevabi yazısına göre; katılan ...'in muhtelif tarihlerde kadın hastalıkları doğum polikliniğinde Op. Dr. ...'a muayene olduğu,

Trabzon Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 31.03.2015 tarihli ve 226 sayılı cevabi yazısına göre; katılan ...'in muhtelif tarihlerde kadın hastalıkları doğum polikliniğinde Op. Dr. ...'a muayene olduğu,

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 04.05.2016 tarihli ve 1442 sayılı raporuna göre; katılanın 25.04.2016 tarihinde yapılan muayenesinde ve dava dosyasının incelenmesinde beyanlarına itibar edilmesine engel teşkil edecek mahiyet ve derecede herhangi bir akıl hastalığı ya da zekâ geriliğine rastlanmadığı, dolayısıyla beyanlarına itibar edilebileceği, ayrıca mağdurun aynı gün yapılan muayenesinde, depresif uyum bozukluğu denilen psikiyatrik bozukluğun belirlendiği, ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan bu psikiyatrik durumun iddiaya konu bir cinsel saldırıya bağlı olarak gelişebileceği gibi cinsel saldırı olmaksızın başka olay ve/veya olaylara bağlı olarak gelişen psikososyal stres ve çatışmalar sonucu da ortaya çıkabileceği, bunlar arasında ayrım yapılamadığı, Mahkemece cinsel saldırının gerçekleştiğinin sübutu ve tespiti hâlinde, ruh sağlığındaki mevcut bozulmanın cinsel saldırıya bağlı geliştiğinin kabulünün uygun olacağının mütalaa edildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ... ...; sanık ile görücü usulü evlendiğini, sanık ile evlendiği ilk günden itibaren sanığın kendisi ile ters ilişkiye girmeye başladığını, sanığı uyardığı hâlde regl döneminde dahi bunun devam ettiğini, evlendiği ilk gece sanığın ters ilişkiye girmek istediğini, "Yapma!" diye bağırmasına rağmen sanığın kendisiyle ters ilişkiye girdiğini, ilk gece bu eylemin üç kez tekrarlandığını, bundan dolayı kadın doğum doktoruna gittiklerini, Kaşüstü Hastanesinde doktor olan tanık ...'nın kendisini muayene ettiği sırada durumu ona anlattığını, tanık ...'nın sanığa "Bir daha bu hareketlerin tekrar ederse çok büyük ceza alırsın!" dediğini, sanığın bir daha yapmayacağını söylediğini ancak sözünde durmadığını, sanığın ters ilişkiye girmesi nedeniyle psikolojik olarak sıkıntıya düştüğünü ve Numune Hastanesinde psikiyatri uzmanı olan tanık ... ...'e başvurduğunu, yaşadıklarını anlattığını, bu tanığın da sanık ile görüştüğünü, yine evde kimsenin olmadığı bir gün üst kata gelen sanığın böbreğine tekme atarak ve tokat vurarak kendisini yatağa yüz üstü düşürdüğünü, iki kolunu da yana açıp sıkıca tuttuğunu ve üzerine abanarak fiili livatada bulunduğunu, bunun sabaha kadar sürdüğünü, çok korktuğunu, çünkü makatından çok kan kaybettiğini, en son tekrar sanığın zorla ters ilişkiye girmesine dayanamadığını ve "Doktora gidiyorum." diyerek evden çıkıp annesinin evine gittiğini, sonra da hastaneye gittiğini, sanıktan şikâyetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini,

Tanık ...; ağabeyi olan sanığın katılana karşı cinsel saldırı eyleminde bulunduğuna tanık olmadığını, katılanın yalan söylediğini ve psikolojik sorunları nedeniyle tedavi gördüğünü, böyle bir şey olsaydı altlı üstlü oldukları için haberinin olacağını, katılanın bir keresinde "Benim psikolojik sorunlarım var, tedavi görmem lazım." demesi üzerine birlikte doktora gittiklerini,

Tanık ... ...; 2013 yılı Ağustos ayından önce Numune Hastanesinde psikiyatri uzmanı olarak çalıştığını, katılanı hatırladığını, muayenesini yaptığını ve takip ettiğini, yaptığı tedavilerde katılanın akıl hastası olmadığını tespit ettiğini, katılana depresyon ve anksiyete bozukluğu teşhisi koyduğunu, katılanın kendisine aile içerisindeki geçimsizliğinden ve huzursuzluğundan, eşi ile ilgili cinsel sorunlarından ve ters ilişkiden bahsettiğini ancak ters ilişkinin zorla olup olmadığı konusunda kesin bir ifadede bulunamayacağını,

Tanık ... ....Ağır; Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesinde acil servis konsültan hekimi olarak görev yapmakta iken katılanın hasta olarak genital kanama şikâyetiyle gönderildiğini, yaptığı vajinal muayenede herhangi bir anormallik ya da kanama görmediğini, katılanın eşi olan sanığın kendisiyle ters ilişkiye girdiğini ve bu konuda kendisini zorladığını söyleyerek eşi ile konuşmasını rica ettiğini, bunun üzerine eğer böyle bir durum var ise sıkıntı oluşturabileceğini sanığa söylediğini, katılan adli vaka olarak gelmediği için katılanın normal genital muayenesini yaptığını, pelvik bölge muayenesinde herhangi bir ekimoz veya yırtık görmediğini, livata belirtisine rastlamadığını,

İnceleme dışı sanık...; gelini olan katılanın kendisine gelip oğlu olan sanık ile ilgili olarak ".... benimle mutlu değil, evin içerisinde üzgün duruyor." dediğini, kendisinin de "Eşini güldürecek olan sensin." dediğini, katılanın sanık ile ters ilişki yaşadığını ve regl dönemlerinde zorla sanığın kendisi ile ilişkiye girdiğini anlatmadığını,

İfade etmişlerdir.

Sanık; katılan ile 2013 yılında evlendiklerini, evlendiklerinin yedinci günü kayınvalidesinin evine gittiklerini, orada bulunanlarca annesinin dövüldüğünü, katılanın kendisiyle gelmeyip orada kaldığını, bir süre sonra gidip katılanı aldığını, iki üç gün sonra habersizce çekip gittiğini, tekrar gidip getirdiğini, doktora gittiğini söylediğini ancak gitmediğini, nereye gittiğini de bilmediğini, katılanın psikolojik rahatsızlıkları olduğunu ve tedavi gördüğünü, katılan ile kesinlikle zorla ters ilişkiye girmediğini savunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar

IV. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar

Anayasa’nın 138/1. ve CMK’nın 217/1. maddeleri ile Anayasa’nın 38. ve İHAS’nin 6/2. maddeleri sarahatine göre ispat hukuku bakımından vicdani kanaat esasını benimseyen Ceza muhakememizin amacı, maddi gerçeği insan onuruna yaraşır biçimde ortaya çıkarmaktır. Geçmişte yaşanan ya da yaşandığı iddia olunan bu vakıayı/maddi gerçekliği, olay mahkemesi yapacağı öğrenme yargılaması ile taraflar ve delillerle doğrudan muhatap olup muhakeme hukukuna ilişkin normlar doğrultusunda, gerektiğinde mantık ilminden ve tecrübe kurallarından da faydalanarak sonradan mahkeme önünde temsil etmeye çalışacak, böylece sezgileriyle değil akıl yoluyla vicdani kanaate ulaşarak (M. Feyzioğlu, Ceza Muhakemesinde Vicdani Kanaat, Yetkin Yayınevi, s. 139) maddi sorunu çözecektir. Bu yetki münhasıran olay mahkemesine aittir.

Vicdani kanaate ulaşılması, isnat olunan fiilin ispatlandığı anlamına gelir. Bu nedenle, vicdani kanaat hukuki sorunla değil, maddi sorunla ilgili bir kavramdır ve vicdani kanaate ulaşacak makam da maddi uyuşmazlığı çözmeye yetkili derece mahkemeleridir. Hukuki sorunun çözümünde vicdani kanaat ölçütü kullanılamaz. Çünkü; hukuki sorunun doğru çözümü, maddi olaya uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru bulunması ve doğru yorumlanması ile ilgilidir.

Vicdani ispat sisteminde hâkimler, hür vicdanlarına göre hüküm verirler. Her türlü delil aracı, kural olarak kullanılabilir ve bunlar serbestçe değerlendirilir. Ancak bu serbestliğin sınırını yine hukuk belirler. Nitekim, Anayasa’nın 138/1. maddesine göre hâkim, vicdani kanaatini oluştururken, Anayasa’nın, kanunların ve hukukun çizdiği çerçevede kalmak zorundadır. Delil araçlarının ne zaman ve kimler tarafından ikame edilebileceği, bunların muhakemede tabi tutulacakları işlemler, delil aracı ikame taleplerinin hangi şartlarda ret olunabileceği, çelişme yönteminin nasıl hayata geçirileceği, delil aracı yasaklarının neler olduğu gibi konular hukuk tarafından düzenlenir (M. Feyzioğlu, s. 357).

Kural olarak delillerle doğrudan temas kurmayan ve öğrenme yargılaması yapamayan Yargıtayın, hukuka uygun olarak elde edilen delilleri takdir etme ve bu suretle ilk derece mahkemelerinin vicdani kanaatini denetleme, aslında olayın nasıl cereyan ettiğini ortaya koyma imkanı bulunmamaktadır. Ancak hükmün gerekçesini esas alarak, bu delillerle varılan sonucun/kabul edilen maddi vakıanın, akıl yürütme/mantık kurallarına, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel kaidelere uygun olup olmadığını denetleyebileceğinde de kuşku yoktur. 288. maddenin Hükûmet Tasarısı'ndaki gerekçesinde bu duruma: "Delillerin yanlış değerlendirilmesi, kuralların yorumunu ve eylemin gerçek niteliğinin saptanmasını etkilediğinde elbetteki hukuka aykırılık oluşturur." denilerek işaret edilmiştir. Uygulama da bu şekilde istikrar kazanmıştır. Doktrinde Yenisey aynı düşünceyi; "Bir hukuk normu olmayan fizik ve mantık kuralları ve tecrübe kaidesi, bir hukuk normu gibi ele alınarak bunlara aykırı olan vicdani kanaatin denetlenmesine imkan sağlamaktadır." (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. Silvia Tellenbach'a Armağan, Seçkin Yayınları, s. 1282) diyerek benimsendiğini ifade etmiştir. Çünkü; sağlıklı bir hukuki denetimin ön şartı, maddi vakıanın usulüne uygun, tam ve doğru olarak belirlenmiş olmasıdır.

Ceza yargılamasında kanıt serbestliği ilkesi başlığı altında toplayabileceğimiz temel prensiplere göre; a) Herşeyin kanıt olabileceği (hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş), b) İlgililerin kanıt ileri sürebilecekleri, c) Hâkimin kendiliğinden kanıt araştırabileceği, (hatta zorunlu olarak araştırması gerektiği), d) Kanıt ileri sürmede zaman kısıtlaması olamayacağı, e) Kanıtlama külfetinin sanığa yüklenemeyeceği, f) Kanıt değerlendirmede hâkimi bağlayan üstün kanıtın söz konusu olmayıp hâkimin tüm kanıtları serbestçe değerlendirebileceği, (vicdani kanaat) ceza yargılamasının temel ilkeleridir. Bu ilkelerin birinden dahi vazgeçmek, ceza yargılamasının temel ilke ve yapısına aykırı davranmak anlamını taşır (YCGK., 08.04.1991 tarihli ve 81-111 sayılı).

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adeleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; suçsuzluk ya da masumiyet karinesi olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; in dubio pro reo olarak ifade edilen şüpheden sanık yararlanır ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılabilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Toplanan delillerin bir kısmına gözetilip diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaat üzerinden yüksek de olsa bir ihtimale sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir (YCGK., 11.6.2013 tarihli ve 36-294 sayılı).

Şu hâlde, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

B. Somut Olayda Hukuki Değerlendirme

Sanığın, eşi olan katılana yönelik rızası olmaksızın maddi ve manevi cebir uygulamak suretiyle vücuduna organ sokmak suretiyle cinsel saldırıda bulunduğu Yerel Mahkemece kabul edilen olayda;

B. Somut Olayda Hukuki Değerlendirme

Sanığın, eşi olan katılana yönelik rızası olmaksızın maddi ve manevi cebir uygulamak suretiyle vücuduna organ sokmak suretiyle cinsel saldırıda bulunduğu Yerel Mahkemece kabul edilen olayda;

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunca yapılan muayenesinde beyanlarına itibar edilmesine engel teşkil edecek mahiyet ve derecede herhangi bir akıl hastalığı ya da zekâ geriliği bulunmadığı belirtilen katılan ...'in aşamalarda evliliğin ilk gecesinden itibaren sanığa "Yapma!" demesine ve direnmesine rağmen sanığın zorla ve şiddet kullanarak kendisi ile anal yoldan cinsel ilişkiye girdiğini ifade etmesi ve bu istikrarlı iddialarını destekler mahiyette devlet hastanesinden ve Adli Tıp Kurumundan alınan raporlarda tespit edilen mukozal yırtığın, ağrılı rektal tuşenin, anal tonus gevşekliğinin ve anal mukozada mevcut sedefi renk değişiminin fiili livatanın maddi delilini teşkil edeceğinin belirtilmesi, katılanın evlilik birliği devam ederken aile içerisindeki geçimsizlik ve huzursuzluk ile sanığın anal yoldan kendisiyle ilişkiye girdiğini muayene olduğu psikiyatri uzmanı tanık ...'a anlatması yine genital kanama nedeniyle gittiği acil servis doktoru tanık ...'ya sanığın anal yoldan cinsel ilişkiye kendisini zorladığını söyleyerek sanık ile konuşmasını istemesi, bunun üzerine tanık ...'nın da sanığı bu durumun sıkıntı oluşturabileceği konusunda uyarması, katılan ...'in olaya ilişkin kolluğa müracaat etmesinden sonra 05.09.2014 tarihinde açtığı boşanma davasında mahkemece kusur yönünden tanık beyanları ile doktor raporları dikkate alınarak yapılan değerlendirmede sanığın katılan ... ile anal yoldan zorla ilişkiye girmesi nedeniyle kusurlu olduğu belirtilerek tarafların boşanmalarına karar verilmesi ve bu hükme yönelik istinaf isteminin esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararının Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmesi hususları ile tüm dosya kapsamı bir bütün hâlinde değerlendirildiğinde; sanığın savunmalarının kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olduğu ve sanığa isnat edilen nitelikli cinsel saldırı suçunun sabit olduğu kabul edilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığa isnat edilen nitelikli cinsel saldırı suçunun sabit olmadığı düşüncesi ile karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2019 tarihli ve 218-398 sayılı hükmündeki, sanığa isnat edilen nitelikli cinsel saldırı suçunun sabit olduğuna ilişkin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.06.2021 tarihli ve 196 sayılı kararı uyarınca Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 01.07.2021 tarihinden geçerli olarak kapatılmasına ve tüm işlerin Yargıtay 9. Ceza Dairesine devredilmesine karar verildiğinden, dosyanın uygulamanın denetlenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17308, Karar No: 2014/16948, Tarih: 25.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/17308 E.  ,  2014/16948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... 1. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.” Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, her ne kadar hükümlünün adrese dayalı nüfus kayıt sisteminde kayıtlı adresi bulunmamakta ise de; mahkumiyetine esas mahkeme ilamında hükümlünün ikamet adresinin ... Mah. ... olduğunun belirtildiği, yine... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.11.2012 tarihli çağrı kağıdında da hükümlünün cezaevine girmeden önceki son adresinin aynı adres olarak yer aldığı,... L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 24.12.2013 tarihli ihbar yazısında yer alan ... Mah... adresinin hükümlünün cezaevine girmeden önceki ikamet adresi olduğuna ilişkin bir açıklama bulunmadığı anlaşılmakla, davanın ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21588, Karar No: 2012/37027, Tarih: 10.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/21588 E.  ,  2012/37027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9937, Karar No: 2013/9691, Tarih: 20.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/9937 E.  ,  2013/9691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü: K A R A R

1)-İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)-Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis