muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14969, Karar No: 2016/6066, Tarih: 18.05.2016

Yine sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkının bir gereği olarak, çevre ve insan sağlığına ilişkin ciddi ve geri dönüştürülemez tehlikelerin bulunduğu durumlarda, tam bilimsel kesinlik bulunmamasına rağmen gerekli tedbirlerin alınması zorunluluğunu ifade eden ihtiyat ilkesine ve uluslararası standartlara temkinli yaklaşılması gereğine işaretle bu kapsamda diğer ülke uygulamaları da dikkate alınarak belirlenmeyen sınır değerlere ilişkin dava konusu yönetmelik maddesinde hukuka uygunluk bulunmamaktadır. Denilerek iptal kararı verilmiştir.

Dairemiz çoğunluğu tarafından baz istasyonunun yönetmelik hükümlerine uygun kurulmuş ve işletilmekte olduğu böylece insan sağlığına ve çevreye olası zararlarının olmadığı benimsenerek men'i müdahale ve kal istemleri kabul edilmemiş, yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Gerekçesi yukarıda kısaca özetlenen Danıştay Yüksek 13. Dairesinin yönetmeliğin ilgili maddesini iptal etmiş olması karşısında yerel mahkemenin hükmüne esas bilirkişi raporunun hukuken bağlayıcılığı kalmadığı gibi kararın da yönetmelik bazında hukuki dayanağı ortadan kalkmıştır.

Bu durumda hukuki dayanaktan yoksun yerel makeme kararının bozulması gerekirken onanmış olması usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

Diğer taraftan yönetmeliğin ilgili hükümlerinin iptal gerekçesinde açıkça vurgulandığı ve benimsendiği üzere; yönetmelikte insanların geçici veya sürekli ikamet ettikleri yer sınırlarının bitiminden itibaren, önceki yönetmelikte yer aldığı gibi "güvenlik koridoruna" bu yönetmelikte yer verilmediği dolayısı ile insan ve çevre sağlığının korunmasına ilişkin gerekli tedbirlerin alınmadığı anlaşılmaktadır.

Bunun yanında, ...'nce cep telefonu kullanmaları tavsiye edilmeyen 16 yaşından küçük çocukların bulunduğu çocuk parklarına yönelik olarak yönetmelikte düzenleme yapılmamış küçük çocukların sağlığı korumasız bırakılarak tehlikeye açık hale getirilmiştir.

... ve ... bünyesinde kurulmuş olan ...nde yapılan bilimsel çalışmalarda; baz istasyonu, cep telefonu, kablosuz internet gibi sistemlerden kaynaklı 900 ve 1800 mHz Radyo Frekans (RF) alanların saç kökü hücrelerinde DNA kırığına, kan beyin bariyeri geçirgenliğinde önemli derecede artışa, serbest radikal oluşumunda yükselmeye neden olduğu, DNA yapısında değişimlere yol açabileceği, programlanmış hücre ölümlerini arttırabileceği en önemlisi de gelişim süreci devam eden çocuk gruplarında %80 daha fazla RF soğurulduğu böylece beyin delta dalgasını değiştirdiği, hamileler ve yeni doğanlarda ve çocuklarında işitme tarama testlerinde önemli değişimlere yol açtığı bilimsel olarak saptanmıştır.

..., Nisan 2011'de baz istasyonu gibi sistemlerden yayılan Radyo Frenkans Radyasyonunu, 2B sınıfı karsinojen kabul etmiştir.

..., Nisan 2011'de baz istasyonu gibi sistemlerden yayılan Radyo Frenkans Radyasyonunu, 2B sınıfı karsinojen kabul etmiştir.

Türkiye'de kurulu baz istasyonlarında yönetmelik değerlerinin aşılmadığı mahkemelerce yapılan keşif ve bilirkişi raporlarıyla saptanmış ise de .... ve ... merkezi, söz konusu limit değerlerin insan ve çevre sağlığında yeterli koruma sağlayamadığını açıklamıştır. Birçok gelişmiş ülkenin, yönetmeliğin dayanağı ICNIRP limit değerlerini yüksek bulduğu daha düşük değerleri baz aldığı bilinmektedir. Örneğin, 900 mHz frekansı için ICNIRP 41 V/m'lik değer belirlediği halde Çin; 12 V/m'yi, İsveç; 4 V/m'yi, İsviçre; 3,88 V/m'yi, Macaristan, Rusya, Polonya ve Bulgaristan ise 6.14 V/m'yi sınır değer almıştır.

Yönetmeliğin, 2001 yılında mevcut 4 operatör kaynaklı limit değerlerinin, 70 kg. Ağırlığında 1,70 cm boyunda sağlıklı bir erkek bazında kabul edildiği, oysa toplumda hamileler, çocuklar ve bağışıklık sistemi zayıf hasta ve yaşlılar bulunduğu gerçeği gözardı edilmiştir. Bugün için aradan yaklaşık 14-15 yıl geçmiş olup, son 10 yılda baz istasyonu, cep telefonu, kablosuz iletişim sistemleri gibi teknolojilerin çığ gibi büyüdüğü ve bu oranda RF radyasyonun olumsuz etkisnin arttığı buna rağmen yönetmeliğin ilk yayımlandığı 12.07.2001 tarihinden bu yana sınır değerlerde olumlu bir değişikliğe gidilmediği anlaşılmaktadır.

Oysa, 1982 Anayasa'sının 17. maddesinde "Yaşama Hakkı", yine 56. maddesinde "Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması" başlıkları altında yapılan düzenlemelerin "insan sağlığı ve yaşama hakkı" olarak diğer temel haklar örneğin "haberleşme hürriyeti" karşısında birincil önceliğe haiz bulunduğu kabul edilmiştir. Diğer bir deyişle "yaşama hakkı" en kutsal ve öncelikli hak olup, tehdit ve tehlikeye maruz kalması halinde mülkiyet hakkı, haberleşme hakkı gibi haklardan önce gözetilmesi gerekir. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmaz. Hiçbir hak insan hayatı kadar önemli ve öncelikli değildir.

Yine, Anayasımıza göre; herkes, yaşama, maddi-manevi varlığını koruma hakkına sahiptir. Devlet, herkesin hayatını beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamakla görevlidir. Herkesin, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkını sağlamak bu kapsamda çevre sağlığını korumak, çevre kirlenmesini önlemek ve de çevreyi geliştirmek de Devlete ait bir yükümlülüktür.

Ayrıca, hukuksal bağlamda tehlike sorumluluğunda işletenin, kusurlu olduğunun ispatı gerekmez. Aksine kusursuz sorumluluk söz konusu olup, tüm dikkat ve özen gösterildiği halde "kaçınılmaz" şekilde zararın doğduğunu ispat yükü işletene aittir.

Ayrıca, hukuksal bağlamda tehlike sorumluluğunda işletenin, kusurlu olduğunun ispatı gerekmez. Aksine kusursuz sorumluluk söz konusu olup, tüm dikkat ve özen gösterildiği halde "kaçınılmaz" şekilde zararın doğduğunu ispat yükü işletene aittir.

Tehlike sorumluluğu, en ağır kusursuz sorumluluk halidir. Öteki sorumluluk hallerinde olduğu gibi tehlike sorumluluğunda da üç halde illiyet bağı kesilebilir. Bunlar; mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve 3. kişinin kusurudur. Tehlike sorumluluğunda işleten, kendisinden beklenen istisnasız tüm özeni ve önlemi yerine getirdiği halde yine de sonuç değişmemiş ve zarar oluşmuş ise bu zarardan sorumlu tutulması hak ve adalet duygularıyla bağdaşmaz.

Somut uyuşmazlıkta çözümün, tehlike sorumluluğu kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Buna göre işleten konumundaki davalının, baz istasyonunun insan ve çevre sağlığına verebileceği zarara karşı "önce insan" yaklaşımı ile "ihtiyat" ilkesine uygun olarak gerekli tüm dikkat, özen ve önlemi aldığını ve bunun gereğini eksiksiz olarak yerine getirdiğini ispatla yükümlüdür. Bu kapsamda öncelikle baz istasyonunu hiç olmazsa, insan ve çevre sağlığına en az zarar ihtimali olan bölgede konuçlandırması ve RF değerlerini asgari limitlerde tutması gerekir.

Nitekim, yakın zamana kadar bu tür uyuşmazlıklara bakan Yargıtay Yüksek 4. Hukuk Dairesinin ve sonrasında 1. Hukuk Dairesinin ve de Hukuk Genel Kurulunun bugüne kadarki yerleşik uygulamalarında uyuşmazlık, tehlike sorumluluğu kapsamında çözümlenerek; insan sağlığı ve çevrenin korunmasının birinci öncelik olduğu baz istasyonun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta zarar vermeyecek şekilde konuçlandırılması gerektiği benimsenmiştir (Bkz. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 2006/2602 Esas, 2007/1532 Karar; 2008/1554 Esas, 2008/11727 Karar, 1. Hukuk Dairesinin, 2011/10808 Esas, 2011/12856 Karar; 2011/13746 Esas, 2011/12398 Karar, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun, 2012/4-47 Esas, 2012/327 Karar; 2012/4-575 Esas, 2013/249 Karar).

Tüm bu açıklamalar ışığında baz istasyonlarının, insan ve çevre sağlığına ciddi ve geri dönüşü olmayan zarar tehdidi içerdiği gerçeği karşısında, yerel mahkemece vaki müdahalenin men'i ve kal'e karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmadığı halde sayın çoğunluk tarafından yönetmeliğin ilgili maddesinin iptal edimiş olması da değerlendirilmeden kararı onamış olması isabetli görülmemiş, bozma görüşünde olduğumuza dair karşı oy sunulmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2012/1582, Karar No: 2013/2323, Tarih: 12.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1582 E.  ,  2013/2323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen .../05/2011 tarih ve 2010/74-2011/1150 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Banka'nın ... Şubesi'nde vadesiz mevduat hesabının bulunduğunu, söz konusu hesaba müvekkili şirketin ticari faaliyetleri nedeni ile POS makinesinden kredi kartı vasıtasıyla müşterilerden tahsil edilen paraların yattığını, hesapta biriken paranın talep edilmesine rağmen davalı bankaca ödenmeyeceğinin bildirildiğini, bankanın bu işleminin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, ....600 TL'nın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirkete çek karneleri verildiğini, bankanın her çek yaprağı için yasada belirtilen tutar kadar sorumluluğunun olduğunu, ödemek zorunda kalacağı tutarın müşteriden tahsil edileceğini, bu nedenle müşterisinin hesabı üzerine takas, mahsup ve hapis hakkının olduğunu, dolayısıyla davacının iade etmediği çek yaprakları yönünden alacağını teminen müşteri hesaplarına bloke konulduğunu, davacı hesabına müvekkili bankanın rehin haklarından sonra gelmek üzere vergi dairesi tarafından haciz konulduğunu ve haczin kaldırıldığına dair cevap verilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, iade edilmeyen çek karnelerinin tarihi dikkate alındığında çek yapraklarında vergi numarası olmaması nedeniyle keşide edilmeyecekleri ve böylece karnelerin iade edilmemiş olmasının davalı banka yönünden herhangi bir risk yaratmadığı ayrıca vergi dairesinin hesaba haciz konulmasına ilişkin taleplerine verilen cevabi yazıda bankanın rehin ve hapis hakkından sonra gelmek üzere haciz konulduğunun belirtilmek koşuluyla haciz konulduğunun bildirildiği, davacı şirketin haczin kaldırıldığına ilişkin yazı sunma yükümlülüğünün bulunmadığı, haciz konulmasına ilişkin ....2008 tarihli yazıdan sonra herhangi bir işlem yapılmadığı ve talepte bulunulmadığı dikkate alındığında anılan ....2008 tarihli yazı içeriği gerekçe gösterilerek hesaptaki blokenin kaldırılmamasının doğru olmadığı ve bu yazının davacının hesabındaki parasını almasına engel teşkil edemeyeceği gerekçesiyle, ....637,... TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece her ne kadar vergi kimlik numarasının yazılmasının çekin zorunlu unsuru olup, dava konusu çeklerde vergi kimlik numarasının yazılı bulunmaması nedeniyle davalı Banka yönünden risk yaratmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, çekin unsurları 6762 sayılı ... 692. maddesinde belirtilmiştir. 4814 sayılı Yasa ile çeklere vergi kimlik numarası yazılması mecburiyeti getirilmiş ise de, bu husus .... 692. maddesini değiştiren mahiyette değildir. Bu durumda davalı Bankaca bloke işlemi uygulanan çek yaprakları üzerine vergi kimlik numarası yazılmaması söz konusu çeklerin kambiyo vasfına engel teşkil etmeyeceği halde, mahkemece söz konusu çek karnelerinin iade edilmemiş olmasının davalı Banka yönünden herhangi risk yaratmayacağından bahisle davanın kabulü doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31068, Karar No: 2017/6742, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/31068 E.  ,  2017/6742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2357, Karar No: 2022/1137, Tarih: 15.02.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/2357 E.  ,  2022/1137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonunda, Yerel Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince istinafı üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1. maddesi uyarınca esastan reddine dair verilen karar davacı vekilince yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.02.2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı ile vekilleri Avukat ... ve Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan annesi ...'ın 380 parsel sayılı taşınmazını oğlu olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, davalının ise sonrasında dava dışı 3. kişiye devrettiğini, mirasbırakanın taşınmaz satmasını gerektirir bir durumu olmadığı gibi davalının da alım gücünün bulunmadığını, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, dava konusu taşınmazın dava tarihi itibarıyla değerinin tespit ile miras payına isabet eden bedelin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, mirasbırakanın birçok kronik hastalığının bulunup maddi geliri olmadığından taşınmazdaki hissesini satışa çıkardığını, taşınmazda kendisinin de ayrıca pay sahibi olduğunu, tarla niteliğindeki dava konusu taşınmazda, alıcıların dava konusu hisseye düşen kullanım yerini beğenmeyip, kendisinin sahibi olduğu payın kullanım yerini beğenmeleri üzerine, taşınmazdaki kendisine ait payını 3. kişiye satıp satış parasını mirasbırakana verdiğini, mirasbırakanın da bu nedenle taşınmazdaki hissesini kendisine devrettiğini, satış bedelinin mirasbırakanın banka hesabına yatırıldığını, murisin ölümü ile banka hesabında bulunan 5.996.161.046,00 ETL’nin de tüm mirasçılar tarafından paylaştığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, hasta olan mirasbırakanın herhangi bir sosyal güvencesinin ve maaşının olmadığı, taşınmazı satmaya ihtiyacının olduğu, davalının kendi payını dava dışı 3. kişiye satmasından sonra mirasbırakan adına vadeli hesap açılarak para yatırıldığı, daha sonra mirasbırakanın da davalıya payını temlik ettiği, satışın gerçek olduğu, dinlenen tanık beyanlarının da temlikin muvazaalı olduğu yönünde bir beyanda bulunmadıkları, iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili; mirasbırakanın banka hesabındaki paraların dava konusu taşınmazın satışından değil, dava dışı beş adet tarlanın satışından geldiğini, mirasbırakanın eşinin vefatından sonra ameliyat olmadığını, ekonomik durumunun iyi olduğunu, mirasbırakan ile davacının aynı binada altlı üstlü dairelerde yaşadığını, tüm ihtiyaçlarının davacı tarafından karşılandığını, kira gelirleri olan mirasbırakanın taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığını, mirasbırakana eşinden de birden çok taşınmaz kaldığını, mirasbırakan üzerine kayıtlı taşınmazların Mahkemece istenmediğini, muvazaa iddiasının tanık anlatımları ile ispatlandığını belirterek, kararının kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 27/04/2021 tarihli ve 2020/1492 E., 2021/744 K. sayılı kararıyla; davalının dava konusu taşınmazı bedelini ödeyerek satın aldığı, satışın gerçek olduğu, mirasbırakanın davacı oğlundan mal kaçırmasını gerektirecek bir nedenin bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1.b.1. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili, davalı tarafından mirasbırakanın yardıma muhtaç, hasta bir kişi gibi gösterilmeye çalışılarak sanki dava konusu taşınmazın satışının zorunlu olduğu izlenimi oluşturulduğunu, davalı tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğunu, İlk Derece Mahkemesince mirasbırakanın banka hesapları celp edilmiş ise de murise eşinden kalan nakit paranın dikkate alınmadığını, mirasbırakanın maddi durumunun iyi olduğunu ve taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığını, eğer mirasbırakan maddi yönden zor durumda ise çocuklarını evlendirip çeyizler almasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, mirasbırakana kendi murislerinden intikal eden birçok taşınmaz olup bunların tapu kaydının istenmediğini, temlikin muvazaalı olduğunu, mirasbırakanın mal kaçırma kastıyla hareket ettiğini, iddianın ispatlandığını belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı bedel istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı bedel istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 01.04.1974 tarihli, 1/2 sayılı İBK'da değinildiği üzere, bir kimsenin; mirasçısını miras hakkından yoksun etmek amacıyla, gerçekte bağışlamak istediği tapu sicilinde kayıtlı taşınmaz malı hakkında tapu sicil memuru önünde iradesini satış doğrultusunda açıklamış olduğunun gerçekleşmiş bulunması halinde, saklı pay sahibi olsun ya da olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılarının, görünürdeki satış sözleşmesinin Türk Borçlar Kanunu'nun 19. (BK 18.) maddesine dayanarak muvazaalı olduğunu ve gizli bağış sözleşmesinin de şekil koşulundan yoksun bulunduğunu ileri sürerek, dava açabilecekleri kabul edilmektedir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararın (IV./3.) numaralı bendinde yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 20.11.2021 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen davalı vekili için 3.815.00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı 6.120,57 TL fazla yatan harcın temyiz eden davacıya iadesine, 15/02/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4994, Karar No: 2009/12747, Tarih: 15.06.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/4994 E.  ,  2009/12747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HUMK’nun 438. ve İİK’ nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)İİK.nun 68/1.maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tastik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede, yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya  belgeye müstenit ise alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Alacaklının icra takibine konu ettiği üç adet bononun taraflar arasındaki (hasılat) kira sözleşmesi nedeniyle ödenmesi gereken "kira alacağı" için düzenlendiği anlaşılmakta olup bu husus alacaklının da kabulündedir.

Taraflar arasında düzenlenen 1.5.2005 tarihli kira sözleşmesi karşılıklı taahhütleri içermekte olup İİK.nun 68/1.maddesinde sayılan belgelerden değildir. Alacağın tahsilinin gerekip gerekmediği veya ne miktar üzerinden tahsili gerekeceği hususları yargılamayı gerektirmekte olup, borçlu tarafından borcun kabul edilmediği de gözetilerek itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine kabulü isabetsizdir

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 15.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18353, Karar No: 2017/8605, Tarih: 31.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18353 E.  ,  2017/8605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı .... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 2011-2012 yıllarında .., 2013-2014 yıllarında ....'den elektrik enerjisi aldığını, davalı şirketler tarafından; faturalarda haksız ve hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, PSH, iletim, sayaç okuma ve dağıtım bedeli tahakkuk ettirildiğini iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, haksız tahsil edilen toplam 14.225 TL'nin, 10.785,95 TL'sinin alınan KDV tutarıyla birlikte her faturanın tahsil edildiği tarihten itibaren ticari faiziyle davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, 3.439,05 TL'sinin alınan KDV tutarıyla birlikte her faturanın tahsil edildiği tarihten itibaren ticari faiziyle davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'den tahsilini talep ve dava etmiş, 02.02.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile toplam 27.273,26 TL'nin, 12.726,24 TL'sinin alınan KDV tutarıyla birlikte her faturanın tahsil edildiği tarihten itibaren ticari faiziyle davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, 14.547,02 TL'sinin alınan KDV tutarıyla birlikte her faturanın tahsil edildiği tarihten itibaren ticari faiziyle davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'den tahsilini talep etmiştir.

Davalılar ..... ayrı ayrı dilekçeleri ile özetle; davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 14.547,00 TL'nin (Davalı Yaren Grup'un sorumluluğu 12.726,24 TL ile sınırlı ve bu miktarın 10.785,95 TL için dava tarihinden ve kalan kısım için ıslah tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı Yaren Gruptan tahsili ile davacıya verilmesine) dava tarihi itibariyle işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, PSH, iletim, okuma ve dağıtım bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.