muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2962, Karar No: 2010/5938, Tarih: 09.12.2010

Davalı Köy Muhtarı, dava konusu yerin okul yolu olarak kullanılmak amacıyla kadastro sırasında davacı tarafından verildiğini ileri sürmüştür.

Mahkemece davanın kabulüne, teknik bilirkişinin ölçekli kroki ve raporunda A harfiyle gösterilen 562.35 m2 yerin davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; dava TMK. nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17.maddeleri uyarınca tapuda kayıtlı bulunmayan yerin tescili isteğine ilişkindir. Dava konusu taşınmaz, 2006 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında paftasında yol gösterilmek suretiyle tespit dışı bırakılmıştır. Eldeki dava 29.03.2007 tarihinde açılmıştır. Dairemizin istikrar kazanan uygulamalarına göre iş bu dava makul sayılan süre içerisinde açılmıştır. Mahkemece, kazanma koşullarının davacı lehine gerçekleştiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmiş ise de ulaşılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Şöyle ki keşif sırasında bir kısım tanıklar, tescil konusu yerin öncesinin davacıya ait olduğu kadastro çalışmaları sırasında okul yolu olarak tespit dışı bırakıldığı, okulların açık olduğu dönemlerde geçici olarak kullanıldığını ileri sürmüşlerdir. Yerel ve tespit bilirkişileri ile bir kısım tanıklar ise, tescil konusu yerin davacı tarafından okul yolu olarak kullanılmak üzere verildiğini, kadastro çalışmalarının yapıldığı sırada orada bulunmasına karşılık bir itirazda bulunmadığını, taşınmazın okulların açık olduğu dönemlerde okul yolu olarak kullandığını davacı tarafından üzerinde herhangi bir tarımsal faaliyet yapılmadığını bildirmişlerdir. Bu açıklamalara göre, uyuşmazlık konusu yerin yılın okul eğitim ve öğretime açık olduğu tarihlerde okul yolu olarak kullanıldığı ve davacının taşınmaz üzerine ekonomik amacına uygun herhangi bir zilyetlik ve tasarrufunun bulunmadığı anlaşılmaktadır. Diğer yönden; taşınmazın bulunduğu yere ait kadastro paftasının yapılan incelemesinde: tescil konusu yerin okul ile ana yol bağlantısını sağladığı, bu yer dışında okula ulaşmak için başkaca kadastral bir yol bulunmadığı görülmektedir. Tescil konusu yer, davacı tarafından yol olarak kullanılmak üzere verildiğine, davacının tescil konusu yer üzerinde ekonomik amacına uygun zilyetliği bulunmadığına, kadastro paftasında yol olarak tespit dışı bırakılan bölüm dışında okul bağlantısını sağlayan başka bir yol olmadığı anlaşıldığına göre tescil konusu yerin genel yol olduğunun kabulü gerekmektedir. TMK.nun 715. maddesinde yolların kamu malı olduğu açıklanmıştır. Kamu malı niteliğinde bulunan bir yerin kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yolu ile edinilmesi ile özel mülkiyet şeklinde tapuya tescili mümkün bulunmamaktadır. Yukarıda açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK. nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9869, Karar No: 2013/10815, Tarih: 24.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/9869 E.  ,  2013/10815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

.

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dava dilekçesinde; muris adına kayıtlı taşınmaz için ortaklığın giderilmesi davası açıldığını, davaya konu dükkân için harcama yaptığını, yaptığı zorunlu ve faydalı masraflar olduğunu belirterek, 5000 TL'nin (fazlaya ilişkin hakları saklı olmak üzere) davalılardan payları oranında tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri cevap dilekçelerinde; taşınmazı davacının kullandığını, masrafları talep hakkı olmadığını, yazılı delil gerektiğini, rızalarının alınmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki belgelerden taşınmazın arsa niteliği ile ve tarafların ortak murisi.... adına tapuya kayıtlı olduğu, bu dava açılmadan önce ortaklığın satış yolu ile giderilmesine ilişkin kararın kesinleştiği, tanık beyanlarından da davaya konu taşınmazdaki dükkân için davacının çatı, elektrik tesisatı, asma tavan, yağmur oluğu, kereste gibi imalatlar yaptırdığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazda yeralan dükkân için yapılan imalat ve onarımların bedeli sebepsiz zenginleşme kurallarına göre diğer mirasçılar olan davalılardan talep edilmektedir. Uyuşmazlık, taşınmazın davacı tarafından dava tarihine kadar kullanılıp kullanılmadığı ve iade borcunun kapsamı noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında (02.02.1991 tarihli, 1990/1 Esas; 1991/1 Karar) vurgulandığı gibi, iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir.

Uyuşmazlık, konusu olayda olduğu gibi dava tarihinden çok önce yapılan ve davacı tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlularının (davalıların) bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez.

Sebepsiz zenginleşme nedeni ile iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın malvarlığının diğer tarafın malvarlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Dava konusu olayda; davacının taşınmazı halen kullanıp kullanmadığı tam olarak anlaşılamamaktadır. Davacı, taşınmazı iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.

Sebepsiz zenginleşme nedeni ile iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın malvarlığının diğer tarafın malvarlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Dava konusu olayda; davacının taşınmazı halen kullanıp kullanmadığı tam olarak anlaşılamamaktadır. Davacı, taşınmazı iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.

Bu durumda; mahkemece yapılacak iş, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar dikkate alınarak davacının dava tarihinde taşınmazı halen kullanıp kullanmadığı tam olarak tespit edildikten sonra oluşacak sonuca göre; eğer davacı taşınmazı kullanıyor ve teslim etmemiş ise davanın reddine; aksi halde yani taşınmazı kullanmadığının anlaşılması halinde ise, dava konusu masrafların yapıldığı tarih itibariyle sebepsiz zenginleşme miktarının uzman bilirkişilere hesaplattırılarak karar verilmelidir. Mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10620, Karar No: 2021/7176, Tarih: 20.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10620 E.  ,  2021/7176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Gebze 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/394 E. - 2019/255 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Sakarya Bölge Adliyesi 4. Hukuk dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Gebze 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/394 E.-2019/255 K. sayılı kararının incelenmesinde,

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Kocaeli İli, Gebze İlçesi, ... Mahallesi, ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal incelemesi yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedeli davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle; davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10/9.maddesi uyarınca tespit edilen bedelin davacı idarenin kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen kısmının hükmün kesinleşmesi beklenmeden, kalan kısmının ise kesinleşen karara göre davalı tarafa ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiğinden ve fark bedel davalı tarafa karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, bu kısım için işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

2-Avrupa İnsan Haklari Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararının hüküm fıkrasının;

a)3.bendinde bulunan (karar tarihi olan 25/06/2019) tarihinin çıkartılmasına, yerine (kararın kesinleşme) ibaresinin yazılmasına,

b)Vekalet ücretine ilişkin 9.bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına,

Bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20290, Karar No: 2013/16889, Tarih: 21.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/20290 E.  ,  2013/16889 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı İdare vekili ile davalı Kutsan Şirketi vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı şirketin tüm davalı KTÜ Rektörlüğünün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı İdare vekili, taraf ve husumet itirazında bulunarak ihale makamı olduğunu, asıl-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, iken diğer davalı şirket vekili ise iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, asıl işveren K.T.Ü. Rektörlüğünün sözlü/yazılı olarak adı geçen personel ile işe devam edilemeyeceği beyanı karşısında bu kararın aksine hareket ile yüklendiği işi tamamlamasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ..., 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunun 56/b ve 492 sayılı Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince harçtan muaf olduğu halde, davacı tarafça peşin yatırılan harcın yargılama giderlerine katılarak davalı Üniversitenin diğer davalı ile birlikte harçtan sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozmayı gerektirir ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 7.bendinin silinerek yerine; 7.bent olarak "Davalı Üniversite, harçtan muaf olduğundan davacı tarafça yatırılan 48,60 TL harcın diğer davalı şirketlerden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, "...75,85 TL müzekkere ve tebligat giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine" rakam ve sözcüklerinin bir bent olarak eklenmesine ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davalı şirketten temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 21.10.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18029, Karar No: 2013/6138, Tarih: 25.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/18029 E.  ,  2013/6138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram genel tatil ücreli alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 24.04.2009-10.06.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde dispiratör operatörü olarak çalıştığını, aylık net ücretinin 1.600,00 TL olduğunu, davacının hergün 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını belirterek fazla mesai alacağı,hafta tatili alacağı ve ulusal bayram genel tatil alacağının davalıdan tahsili talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın Dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Davacı davalı işyerinde dispiratör operatörü olarak hergün 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının kış döneminde haftanın altı günü 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı, yaz döneminde ise haftanın yedi günü 08:00-19:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla mesai alacağı hesaplanmıştır. Davalı taraf davacının yaptığı işin niteliği gereği kış aylarında çalışma yapmadığını beyan etmiştir. Davacı tanığı ... kış aylarında çalışmadıklarını beyan etmiş, davalı tanığı ...'de asfalt işi yaptıklarından kış aylarında işlerin durma noktasına geldiğini beyan etmiştir. Dosya kapsamı, tanık beyanları ve davacının yaptığı işin niteliği hep birlikte değerlendirildiğinde davacının kış mevsiminde haftalık kırkbeş saati aşan bir çalışması bulunmamaktadır. Bu husus dikkate alınmaksızın tüm mevsimlerde fazla mesai yapıldığının kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 25.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14508, Karar No: 2018/3494, Tarih: 04.04.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/14508 E.  ,  2018/3494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; murisleri İdris ...'dan kalan taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçların davalı DEDAŞ'a ait elektrik direklerinden çıkan kıvılcımlar sonucunda yanarak zarar gördüğünü, olay sonrasında delil tespiti yaptırdıklarını ileri sürerek; fazlaya ilişkin haklarını saklı kalmak üzere, veraset payları oranında şimdilik 26,845,00TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini istemişler, ıslahla taleplerini 38.325.00 TL’ye yükseltmişlerdir.

Davalı; onarım ve bakım hizmetlerinden ... Elektronik Mak. ... Tic. Ltd. Şti.’nin sorumlu olduğunu bu nedenle kendisine husumet yöneltilemeyeceğini, davacı tarafın yokluklarında yaptırdığı delil tespitini ve alınan bilirkişi raporunu kabul etmediklerini, yangının çıkma sebebinin iddia edildiği gibi olmayabileceğini, talep edilen tazminat tutarının fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, keşif, bilirkişi raporları, dosya içerisinde bulunan ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/20 D.İş sayılı delil tespit dosyası ve diğer delillere göre; davalı kuruma ait elektrik iletim hattından kaynaklanan yangın neticesinde davacılara ait taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının zarar gördüğü, davalı şirketin şebekenin işletmesinde gerekli özeni göstermemesi nedeniyle tam kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile, 38.325,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm süresinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2)Davalının zararın tutarının hesaplanmasına ilişkin temyizi yönünden;

Dava; yangın nedeniyle kusursuz sorumluluğa dayalı maddi tazminat istemine ilişkin olup, davacıların yanan ağaçlar nedeniyle oluşan zararlarını talep ettikleri anlaşılmaktadır.

Her ne kadar mahkemenin davalının kusurlu olduğuna dair kabulünde bir sakınca yok ise de; giderimi istenen zarar tutarının ( tazminat miktarının ) belirlenmesi bakımından somut olayın ele alınması gerekmektedir.

Zarar, malvarlığında meydana gelen bir azalmayı yani eksilmeyi ifade eder. Bu eksilme, mal varlığının zarar verici eylemin işlenmesi sonucu içine düştüğü durum ile bu eylem olmasa idi mal varlığının bulunacak olduğu durum arasındaki farktan ibarettir. Nitekim tazminatın amacı da, mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski duruma getirilmesinin sağlanmasıdır. Bir başka ifadeyle, tazminat miktarı hiçbir zaman gerçek zararı aşmamalıdır.