muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6995, Karar No: 2018/12789, Tarih: 22.11.2018

**7. Ceza Dairesi         2018/6995 E.  ,  2018/12789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki Gümrük İdaresi davaya katılmamış ise de 5271 sayılı CMK'nun 260. maddesi gereğince, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için yasa yollarının açık olduğu gözetilip şikayetçi kurumun suçtan zarar görme olasılığına göre sanık hakkında kurulan hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1. Suçtan doğrudan zarar gören ve davaya katılma hakkı bulunan Gümrük İdaresi, yargılamadan haberdar edilmeden ve davaya katılma imkanı tanınmadan gıyapta karar verilmesi,

2. Sanığa ait işyerinde yapılan aramada ele geçen 28 şişe kaçak içki, 23 paket kaçak sigara ve 50 kutu yabancı menşeili kaçak makaron için aşamalarda, sanığın bir başka şahsın emanet olarak bırakması nedeniyle işyerinde bulundurduğunu savunması şeklinde gerçekleşen olayda, aramanın dayanağı olan Edirne 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/12/2012 tarihli ve 2012/1514 Değişik İş sayılı arama kararı dosya içine getirilip incelenmeden, arama kararının önleme arama kararı olması halinde işyerinde önleme arama kararına dayanılarak yapılan arama işleminin ve elde edilen delillerin hukuka aykırı olacağı değerlendirilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1. Suç tarihi itibarıyla sanıktan ele geçirilen kaçak sigaralar ve içkiler yönünden 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi, yabancı menşeili kaçak makaronlar yönünden de 5607 sayılı Yasanın 3/5. maddesi uyarınca ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken sanığın eylemleri tek kabul edilerek suça konu tüm eşyalar için tek hüküm kurulması,

2. Hükmün 4. fıkrasında sanığın kasıtlı suçlardan mahkumiyetinin bulunduğunun gerekçe olarak gösterilmesine karşın, 5. fıkrada kasıtlı bir suçtan mahkumiyetine ilişkin bir karar bulunmadığı şeklinde gerekçeye dayanılarak hükümde çelişki yaratılması,

3. Adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanması sırasında uygulama maddesinin TCK'nun 52/2. maddesi yerine TCK'nun 52. maddesi olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4. Ertelenen uzun süreli hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında, hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmaması,

5. Dava konusu kaçak eşyaların müsaderesine karar verilirken uygulama maddesinin TCK’nun 54/4 maddesi yerine TCK’nun 54/1. maddesi olarak gösterilmesi ve delalet kanunun ve ilgili maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK’nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

4. Ertelenen uzun süreli hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında, hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmaması,

5. Dava konusu kaçak eşyaların müsaderesine karar verilirken uygulama maddesinin TCK’nun 54/4 maddesi yerine TCK’nun 54/1. maddesi olarak gösterilmesi ve delalet kanunun ve ilgili maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK’nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8878, Karar No: 2014/16427, Tarih: 30.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/8878 E.  ,  2014/16427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 14. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/10/2012

NUMARASI : 2011/25-2012/430

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Hazine adına tescile karar verilen (A) harfi ile gösterilen bölümün özel mülkiyete konu olamayacağı uzman bilirkişi raporu ile sübut bulduğundan özel mülkiyete konu olmayan bir yerin Hazine adına tescilinin de mümkün olmadığı, (B), (C) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümler bakımından ise davacı taraf yararına dava tarihi itibariyle imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile iktisap koşullarının oluştuğu anlaşılmakta ise de Hazine vekili tarafından dosyaya sunulan kadastro teknisyeni raporuna göre bu bölümlerde imar-ihya koşullarının oluşmadığına dair raporu karşısında duraksamaya yol açıldığı, bu nedenle konusunda uzman toprak, jeoloji ve fen bilirkişilerinden oluşan kurul ile 1980 ve 1982 yıllarına ait hava fotoğraflarının yeniden incelenmesi ve kuşkunun giderilmesi gereğine" değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, tüzel kişiliği kalmayan A.. K.. aleyhine açılan davanın husumet yokluğundan, hükme esas alınan raporda (A) harfi ile gösterilen bölüm hakkındaki davanın ve karşı tescil isteminin esası bakımından reddine, (B), (C) ve (D) harfleri ile gösterilen toplam 20.794 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümlerinin davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kadastroca tescil harici bırakılan yerler için açılan tescil davalarında TMK'nın 713/3. maddesi uyarınca davanın yasal hasım olan Hazine ve ilgili Kamu Tüzel Kişiliğine birlikte yöneltilmesi zorunludur. 4721 sayılı TMK'nın 713/3. maddesinde de tescil davasının, "Hazineye ve ilgili kamu tüzel kişilerine" karşı açılması gerektiği belirtilmiştir. Taraf teşkili dava koşullarından olup mahkemece yargılamanın her aşamasında re’sen göz önünde bulundurulmalıdır. Taraf teşkiline ilişkin eksiklik bulunması halinde husumet yaygınlaştırılarak eksiklik giderilmeden yargılamaya devam edilip esas hakkında hüküm kurulamaz. Ne var ki; somut olayda dava Ankara B.. B.. ve A.. K.. Tüzel Kişiliğine yöneltilmiş, yargılama sırasında A.. K.. 10.07.2004 tarihinde tüzel kişiliği sona erdirilerek önce Yenimahalle İlçesinin Mahallesi olduğu, bilahere 6.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6360 sayılı Yasa ile de mülki sınırlarda tekrar değişiklik yapılarak Etimesgut İlçesinin mahallesi olduğu halde yargılama sırasında husumet yaygınlaştırılarak ilgili belediye davaya dahil edilmemiştir. Hal böyle olunca, mahkemecc doğru sonuca ulaşılabilmesi için öncelikle, 6360 sayılı Yasa hükümleri de dikkate alınarak davacıya taşınmazın mülki sınırları içerisinde bulunduğu Etimesgut Belediye Başkanlığı'nı davaya dahil etmesi için imkan verilmeli, taraf teşkili sağlandığı takdirde işin esasına girilip iddia ve savunmalar doğrultusunda araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 30.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2103, Karar No: 2024/2599, Tarih: 18.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2103 E.  ,  2024/2599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3026 E., 2023/3295 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ordu 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/439 E., 2023/424 K.

Taraflar arasındaki iştirak nafakası ile velâyetin değiştirilmesi, olmadığı takdirde kişisel ilişkinin genişletilmesi davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının kısmen kabulü, erkeğin davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı- karşı davalı kadın vekili dava dilekçesi özetle; tarafların Ordu 1. Aile Mahkemesinin 2018/1128 Esas ve 2018/1106 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, bu evlilikten tarafların ortak 1 çocukları bulunduğunu, velâyetin kendisinde olduğunu, ortak çocuk için 1.500,00 TL iştirak nafakası bağlanmasını, kesinleşme tarihinden itibaren TÜİK tarafından belirlenen ÜFE oranında artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı-karşı davalı kadın vekili ıslah dilekçesi ile; ortak çocuk için 2.500,00 TL iştirak nafakası bağlanmasını, kesinleşme tarihinden itibaren TÜİK tarafından belirlenen ÜFE oranında artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesi özetle; asıl dava yönünden davanın reddine, karşı dava yönünden talebinin kabulü ile tarafların ortak çocuğunun velâyetinin anneden alınarak babaya bırakılmasına, anne ile kişisel ilişki kurulmasına, mahkeme aksi kanaate hâsıl olduğu takdirde, taraflar arasında uygulanan fiili kişisel ilişki süreleri olan, ortak çocuk ile baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası pazartesi saat 09.00'dan takip eden pazar günü saat 17.00'a kadar kişisel ilişki tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile velâyetin değiştirilmesi sebebi olmadığı, önceki ilamda belirlenen kişisel ilişki sürelerinin yeterli olduğu ve ortak çocuğun menfaatine uygun olduğu kanaatiyle karşı davanın reddine, davalı-karşı davacı tarafından dosyaya sunulan banka hesap hareketlerinden, davalının 2019 yılından bu yana önceleri 170,00 TL daha sonraki süreçte de en son 2023 yılı Mart ayında 250,00 TL olmak üzere okul aidatını ödediği, birkaç kez ortak çocuk için alışveriş yaptığı, davacı- karşı davalının mühendis olarak çalıştığı, aylık sabit bir gelirinin olduğu, kira ödemediği, bir evinin olduğu, davalı- karşı davacının öğretmen olarak çalıştığı, sabit bir gelirinin bulunduğu, lojmanda kaldığı, kira ödediği, bir aracının olduğu, tarafların sosyal ekonomik durum araştırma raporları, banka hesap hareketleri, dinlenilen tanık beyanları hep birlikte gözetildiğinde; ortak çocuğun çoğunlukla davacı yanında kaldığı, davacının ortak çocuğun giderlerini karşılamakta zorlandığı, davalı- karşı davacı tarafından yapılan ödemelerin yetersiz kaldığı anlaşıldığından tarafların tespit edilen sosyal ve ekonomik durumu itibariyle her ikisinin de sabit bir gelirinin bulunması nedeniyle her iki tarafın da gücü nispetinde katkıda bulunması gerektiğinden ekonomik olarak meydana gelen değişkenlik, paranın alım gücü, yukarıda belirtilen tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile hakkaniyet ilkesi nazara alınarak kadının davasının kısmen kabulüne, ortak çocuk için dava tarihinden itibaren başlamak üzere aylık 1.500,00 TL iştirak nafakasının her ay davalı- karşı davacıdan alınarak ortak çocuğa velâyeten davacı- karşı davalıya verilmesine, ortak çocuk için hükmedilen iştirak nafaka miktarına kararın kesinleştiği tarihi takip eden yıllarda TÜİK’in yayınladığı yıllık ÜFE oranında artış uygulanmasına, karşı davanın reddine karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı kadın vekili katılma yoluyla; reddedilen nafaka miktarı yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı- karşı davacı erkek vekili; hükmün tamamı yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı kadın vekili katılma yoluyla; reddedilen nafaka miktarı yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı- karşı davacı erkek vekili; hükmün tamamı yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; reddedilen nafaka miktarı yönünden yapılan incelemede istinaf kesinlik sınırı karar tarihinde 17.830,00 TL olup, istinaf konusu edilen iştirak nafakasının reddedilen miktarının (1.000,00x12=12.000,00TL) kesinlik sınırı olan 17.830,00 TL'nin altında olduğu, kadının iştirak nafakasının reddedilen miktarına yönelik istinaf isteminin esastan incelemeye geçilmeksizin, usulden reddine, erkeğin istinaf isteminin incelenmesinde; kişisel ilişki düzenlemesinde ortak çocuğun üstün menfaatleri de gözetilerek babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı bulunmuş, velâyeti annede olan ortak çocukla baba arasında okulların ara tatilleri de dikkate alınarak uygun süre ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile ilgili bentlerin kaldırılmasına, kadının iştirak nafakasının reddedilen miktarına yönelik istinaf isteminin esastan incelemeye geçilmeksizin, usulden reddine, erkeğin velâyetin değiştirilmesi-düzenlenmesi isteminin reddine, kişisel ilişkinin düzenlenmesi isteminin kısmen kabulü ile, ortak çocuk ile baba arasında her ayın 1. ve 3. cumartesi günleri saat 09:00'dan takip eden pazar günü saat 17:00'a kadar; her yıl 1 Temmuz günü saat 09:00'dan 31 Temmuz günü saat 17:00'a kadar; dini bayramların 2. günü saat 09:00'dan 3. günü saat 09:00'a kadar; her yıl ilk ara tatilin birinci günü saat 09:00'dan son günü saat 17:00'a kadar ve her yıl sömestr tatilinin 2. haftası pazartesi günü saat 09:00'dan takip eden pazar akşamı saat 17:00'a kadar kişisel ilişki kurulmasına, erkek lehine vekâlet ücreti verilmesine, erkeğin sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı kadın vekili; iştirak nafakasının istinaf incelemesinin kesin olmadığını, erkeğin davasında kişisel ilişki yönünden daha önceki kişisel ilişki ile aynı kurulan hükmün ve vekâlet ücretinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı kadın vekili; iştirak nafakasının istinaf incelemesinin kesin olmadığını, erkeğin davasında kişisel ilişki yönünden daha önceki kişisel ilişki ile aynı kurulan hükmün ve vekâlet ücretinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadının davasında istinaf konusu edilen iştirak nafakası miktarının kesin nitelikte olup olmadığı, kadının istinaf istemlerinin usulden reddi kararının ve erkeğin davasında kabulüne karar verilen kişisel ilişkinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 346 ncı, 352 nci, 353 üncü, 362 nci, 382 nci, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 6 ncı, 323 üncü, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 6 ncı ve 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı- karşı davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5614, Karar No: 2020/2377, Tarih: 16.06.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/5614 E.  ,  2020/2377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

A)Davacı İstemi;

Davacılar dava dilekçeleri ve ıslahla eş için 112.601,00 TL maddi, 65.000,00 TL manevi, çocuklar için 60.000,00’er TL manevi tazminat ödenmesini talep etmişlerdir.

B) Davalı Cevabı;

Davalı davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararı:

İlk derece mahkemesince davacı eşin maddi tazminat isteminin kabulüne, eş lehine 35.000,00 TL, çocuklar lehine 25.000,00’er TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

İlk derece mahkemesi kararına karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi’nce başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz Nedenleri:

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, davacı eşin maddi zararının eksik hesaplandığını, manevi tazminatların az olduğunu,

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle, manevi tazminatların fazla olduğunu, kendilerine atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını, hesap raporunun hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava, iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, davacı eşin maddi zararının eksik hesaplandığını, manevi tazminatların az olduğunu,

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle, manevi tazminatların fazla olduğunu, kendilerine atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını, hesap raporunun hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava, iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davalı ...’ya ait işyerinde ocak içi maden işçisi olarak çalışmakta iken 16/11/2013 tarihinde 15:30 - 23:00 saatleri arasındaki mesaisinden sonra işyerinde bulunan duştan çıkıp üstünü değiştirirken yere yığılıp vefat ettiği, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Dairesince düzenlenen raporda sigortalının ölüm nedeninin kalp hastalığı olarak belirtildiği, mahkemece alınan ve maden mühendisi iş güvenliği uzmanı tarafından düzenlenen hükme esas bilirkişi kusur raporunda olayda %20 oranında kaçınılmazlık, %80 oranında davalı kusuru bulunduğu yönünde görüş bildirildiği anlaşılmaktadır.Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazasında sorumluluğun tespiti noktasında toplanmaktadır. Geniş anlamıyla sorumluluk kavramı, bir kişinin başka bir kişiye verdiği zararları giderme yükümlülüğü olarak açıklanmıştır. Hukuki anlamda sorumluluk ise, taraflar arasındaki borç ilişkisinin zedelenmesi sonucu doğan zararların giderilmesi (tazmin edilmesi) yükümlülüğünü içerir.İşçi ve işverenin hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sıkı iş ilişkisi, işçi yönünden işverene içten bağlılık (sadakat borcu), işveren yönünden işçiyi korumak ve gözetmek borcu şeklinde ortaya çıkar. Gerçekten işçi, işverenin işi ve iş yeri ile ilgili çıkarlarını korumak, çıkarlarına zarar verebilecek davranışlardan kaçınmak, buna karşı işveren de, işçinin kişiliğine saygı göstermek, işçiyi korumak, iş yeri tehlikelerinden zarar görmemesi için iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak, işçinin özlük hakları ve diğer maddi çıkarlarının gerektirdiği uygun bildirimlerde ve davranışlarda bulunmak, işçinin çıkarına aykırı davranışlardan kaçınmakla yükümlüdür.

Sanayi ve teknolojideki gelişmeler, yeni işletmelerin açılması, fabrikaların kurulması iş yerlerindeki makinalaşmanın artmasına yol açmış, bu durum iş kazaları ile meslek hastalıklarında artışlara neden olmuştur. Bu gelişme, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin daha etkili şekilde alınması gereğini ortaya çıkarmıştır.İşveren, gözetme borcu gereği, çalıştırdığı işçileri, iş yerinde meydana gelen tehlikelerden korumak, onların yaşam, bedensel ve ruhsal sağlık bütünlüklerini korumak için iş yerinde teknik ve tıbbi önlemler dahil olmak üzere bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı tüm önlemleri almak zorundadır.Anayasanın 17. maddesinde; "Herkes, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir. Tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında, kişinin vücut bütünlüğüne dokunulamaz; rızası olmadan bilimsel ve tıbbi deneylere tabi tutulamaz." hükmü getirilerek yaşama hakkı güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde İş ve Sosyal Güvenlik Mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir.818 sayılı Borçlar Kanununun 332. maddesinde; "İş sahibi, aktin özel halleri ve işin mahiyeti noktasından hakkaniyet dairesinde kendisinden istenilebileceği derecede çalışmak dolayısıyla maruz kaldığı tehlikelere karşı icabeden tedbirleri ittihaza ve münasip ve sıhhi çalışma mahalleri ile, işçi birlikte ikamet etmekte ise sıhhi yatacak bir yer tedarikine mecburdur. İş sahibinin yukarıdaki fıkra hükmüne aykırı hareketi neticesinde işçinin ölmesi halinde onun yardımından mahrum kalanların bu yüzden uğradıkları zararlara karşı isteyebilecekleri tazminat dahi akde aykırı hareketten doğan tazminat davaları hakkındaki hükümlere tabi olur." hükmü düzenlenmiştir.Yasa koyucu 818 sayılı Borçlar Kanununun 332. maddesinin karşılığını 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren yeni 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 417. maddesinin 2. fıkrasında düzenlemiştir.Anılan fıkrada "İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli olan her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür." hükmü yer almaktadır.Bu fıkraya göre, işverenin, işçinin yaşam, sağlık ve bedensel bütünlüğünü korumak için gerekli önlemleri alma yükümlülüğü öngörülmektedir. Burada işverenin özellikle iş kazalarına karşı gerekli önlemleri alma yükümlülüğü söz konusudur. Buna göre işveren, hizmet ilişkisinin ve yapılan işin niteliği göz önünde tutulduğunda, hakkaniyet gereği kendisinden beklenen; deneyimlerin zorunlu kıldığı, teknik açıdan uygulanabilir ve iş yerinin özelliklerine uygun olan önlemleri almakla yükümlüdür.Aynı maddelere paralel olarak, 4857 sayılı İş Kanununun "İşverenlerin ve İşçilerin Yükümlülükleri" kenar başlıklı 77. maddesinin 1. fıkrasında da benzer bir düzenlemeye yer verilmiştir