muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15529, Karar No: 2015/438, Tarih: 19.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15529 E.  ,  2015/438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2014

NUMARASI : 2009/452-2014/499

Davacı H.. H.. vekili Avukat Demet tarafından, davalı G.. A.. aleyhine 01/09/2009 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın açılmamış sayılmasına dair verilen 18/07/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, yargılamanın 20/11/2013 günlü duruşmasına katılmamış ve mazeret bildirmiş, sonraki duruşma gününü de UYAP'tan öğreneceğini beyan etmiştir. Mahkemece, mazeret isteminin kabulüne, duruşma gün ve saatinin UYAP'tan öğrenilmesine karar verilmiş, istem uyarınca yeni oturum günü davacı vekiline tebliğ olunmamıştır. Daha sonra, 11/03/2014 günlü duruşmaya davacı vekili katılmadığından dosya işlemden kaldırılmış, 3 aylık süre içinde dosya yenilenmediğinden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda mazereti kabul edilen tarafa yeni oturum gününün bildirimi konusunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Yargılama esnasında yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'da da bu yönde bir usul getirilmemiştir. Kural olarak, yargısal işlemler açıklama (tefhim) veya bildirim (tebliğ) ile sonuç doğuracağından, ilgilisi hakkında menfi sonuç doğuracak işlemlerin 7201 sayılı Tebligat Yasası'nda yer alan düzenlemeler gereğince bildirilmesi gerekir. Anılan Yasa'nın 10. maddesi uyarınca, tebligatın bilinen son adreste yapılması zorunlu olup, ancak ilgilisinin başvurusu veya kabulü halinde her yerde tebligat yapılabilmesi mümkündür. Bilinen son adres dışında yapılan tebligat, başvuru veya kabul koşuluna bağlı olup aksine uygulama hukuki sonuç doğurmaz. Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun, 06/04/1955 gün ve 1591/1690 sayılı kararında da; “Duruşmanın talikine dair talebi mahkemece kabul edilmiş olmakla, duruşma için tayin edilen günün usulüne tevfikan bildirilmesi icap eder. Dilekçede duruşma gününün kalemden öğrenileceğinin beyan edilmesi, bu usuli muamelenin ihmalini gerektirmez” görüşü benimsenmiştir.

Şu halde, usule uygun bildirim yapılmadan dosyanın işlemden kaldırılması ve akabinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA 19/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19818, Karar No: 2013/11071, Tarih: 21.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/19818 E.  ,  2013/11071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, trafik kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan aylıkların 1479 sayılı Yasanın 63. maddesi uyarınca rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin tüm, bir kısım davalılar vekillinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Sigortalı ... 31.10.2003 tarihinde, davalıların miras bırakanı ... ile karıştığı trafik kazası neticesinde vefat ettiği; olayda, davalının 8/8 oranında kusurlu bulunduğu, mahkemece, davalı ... yönünden taraf sıfatı yokluğundan davanın reddine,diğer davalılar yönünden ise, davanın kabulüne karar verildiği görülmüştür.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 39. maddesinde; “Üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malül veya vazife malulü olan sigortalıya veya ölümü halinde hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurum zarara sebep olan üçüncü kişilere rücu edilir” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Kanunun 63. maddesidir. Anılan madde uyarınca, davacı Kurumun rücu hakkı, kanundan doğan kendine özgü ve bağımsız rücu hakkı niteliğindedir. Bu madde kapsamında rücu edilecek kişilerin sorumlulukları, üçüncü bir kimsenin suç sayılır hareketi ile kanunda belirtilen sosyal sigorta yardımlarının yapılmasını gerektiren bir halin doğması ile sigortalı veya hak sahiplerine bu yardımların yapılması koşuluna bağlanmıştır.

Bu Kanun hükümleri kapsamında “sigortalı” ve “hak sahibi” konumunda bulunanlara malûllük, yaşlılık ve ölüm durumlarında, belirli koşullar altında sağlanan sosyal sigorta yardımlarına ilişkin hükümler içeren 1479 sayılı Kanun, sosyal güvenlik mevzuatının önemli bir parçasıdır. Sosyal güvenlik hukuku; diğer hukuk dallarından bağımsız, öngörülen amaca uygun, kendine özgü düzenlemeler içermekte ise de, genel hukuk kurallarından tümüyle ayrı düşünülemez. Konunun daha iyi anlaşılabilmesi ve taraflar arasındaki çekişmenin dayanağı olan maddeye yönelik olarak uygulama koşullarının, kapsam ve sınırlarının ortaya konulabilmesi için tazminat hukukunun genel prensiplerinin de irdelenmesi gereklidir.

Tazminat hukukunun bir ilkesi olarak, sorumluluk koşulları gerçekleştiği takdirde, zarar veren, zarar görenin mal varlığında oluşan eksilmeyi gidermek durumunda ise de, zararın tümüyle giderilmesini amaçlayan “tam tazmin” ilkesinin katı bir şekilde uygulanmasının, adil olmayan haksız sonuçlar doğurabileceği, bazı özel sebepler nedeniyle tazminat tutarında indirim yapılmasının hakkaniyete daha uygun düşeceği görüş ve yaklaşımını benimseyen kanun koyucu tarafından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddelerinde bu düşünceden hareket ederek düzenlemeler yapılmıştır. Anılan Kanunun “Tazminat miktarının tayini” başlıklı 43. maddesinde; hakimin, tazminatın türünü ve kapsamının derecesini, durum ve mevkiinin gereğine ve hatanın ağırlığına göre belirleyeceği belirtilmiştir. Sözü edilen “durum ve mevkiinin gereği”, ekonomik ve sosyal olgular içinde değerlendirilebilecek geniş yorumlu kavramlardır. Bu kapsamda maddede yazılı; eylemi gerçekleştiren (zarar veren) kişinin, karşılık almaksızın zarar gören yararına bir davranışta bulunduğu sırada zararlı sonuç doğuran olayın meydana gelmesi olarak beliren bu tür olgulara en çarpıcı örnek, “hatır taşımacılığı”dır ve amaçlanan, olayın özelliklerine göre hakkaniyete uygun sonuca ulaşmaktır.

Hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı yönündeki genel hukuk ilkesinin yansıması olarak kaleme alınan ve tazminat miktarından indirim sebepleri olarak daha çok, zarar gören ile ilgili olanlara yer veren, anılan Kanunun “Tazminatın tenkisi” başlıklı 44. maddesinde de; zarar gören taraf zarara razı olduğu veya kendisinin eylemi zararın doğmasına ya da zararın artmasına yardım ettiği ve zararı yapan kişinin durum ve mevkiini ağırlaştırdığı takdirde hakimin, zarar ve ziyan tutarını indirebileceği veya zarar ve ziyanı hüküm altına almaktan vazgeçebileceği açıklanmış, eğer zarar kasten veya ağır bir ihmal ya da tedbirsizlikle yapılmamış ve tazmini (giderilmesi) de borçluyu müzayakaya maruz bırakacak ise hakimin, zarar ve ziyan miktarını hakkaniyete uygun olarak indirebileceği belirtilmiştir. Burada, zarar gören, açık veya üstü örtülü (zımni) bir irade beyanı ile zarara rıza gösterebileceği gibi, rızanın, bir takım olgulardan çıkarılarak var sayılması da olanaklıdır.

Öte yandan, konuyla ilgili olarak 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun “Genel hükümlerin uygulanması” başlığını taşıyan 87. maddesinde; yaralanan veya ölen kişi, hatır için karşılıksız taşınmakta ise veya motorlu araç, yaralanan veya ölen kişiye hatır için karşılıksız verilmiş bulunuyorsa, işletenin veya araç işleticisinin

bağlı olduğu teşebbüs sahibinin sorumluluğunun, genel hükümlere tabi olacağı belirtilmiş olup, maddenin yollamada bulunduğu genel hükümler kapsamında, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri yer almaktadır.

bağlı olduğu teşebbüs sahibinin sorumluluğunun, genel hükümlere tabi olacağı belirtilmiş olup, maddenin yollamada bulunduğu genel hükümler kapsamında, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri yer almaktadır.

Mahkemece; dava konusu somut olayda, hatır taşımacılığı olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak, davalıların tazmin yükümlülüğünün, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler ışığında yapılacak değerlendirme uyarınca belirlenmesi gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/725, Karar No: 2025/2712, Tarih: 17.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2025/725 E.  ,  2025/2712 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/632 E., 2016/511 K.

SUÇTAN ZARAR GÖREN : Gençlik ve Spor Bakanlığı

SUÇLAR : Kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

Sanık ... Sözen hakkında kamu malına zara verme suçundan dava açılmadığı ve hüküm kurulmadığı anlaşılmakla suçtan zarar gören vekilinin temyiz dilekçesinde her ne kadar sanık ... Sözen'in adı geçmiş ise de, temyiz talebinin sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik olduğunun tespitiyle ve kamu malına zarar verme suçu yönünden katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyiz hakkı bulunduğu belirlenen suçtan zarar gören Bakanlığın, duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmediği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan iade işlemi üzerine Bakanlık vekilinin 07.05.2024 tarihli dilekçesi ile kararı temyiz ettiği anlaşılmakla, aynı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören Gençlik ve Spor Bakanlığı'nın kamu malına zarar verme suçu yönünden kamu davasına katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.Sanık ...'ın stadyumda bulunan koltukları kırması ve parçaları çevik kuvvet polislerinin üzerine atması şeklindeki eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a, 265/1. madelerinde tanımlanan kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçları; sanıklar, ..., ..., ...'in stadyumda bulunan koltukları kırması şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a maddesinde tanımlanan kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının sanıklar ... hakkında kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak suçları, sanıklar ..., ... hakkında kamu malına zarar verme suçu yönünden 03.11.2015 olan sorgu tarihinden, sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçu yönünden 05.04.2016 olan sorgu tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş olması,

2- UYAP'tan alınan nüfus kayıt örneğine göre sanık ...'in hükümden sonra 23.06.2019 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında 5237 sayılı Kanun'un 64/1 ve 5237 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle; sanık ... hakkında açılan kamu davasının ise ölüm nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1877, Karar No: 2011/3053, Tarih: 10.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/1877 E.  ,  2011/3053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcının mahsubuna, bakiye 1,25 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 10.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4173, Karar No: 2015/29706, Tarih: 08.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/4173 E.  ,  2015/29706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli (kamu malına) mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında 08/09/2012 şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin 05/09/2012 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan ve birlikte hareket eden suça sürüklenen çocukların, ... İlköğretim Okulu bahçesine gelip bahçe giriş kapısına göre sol tarafta yer alan ve binanın dış duvarına (yerden yaklaşık 5 m yükseklikte) monte edilmiş güvenlik kamerasını, kabloları açıkta kalacak şekilde söküp almaları (cam kısmı kırık vaziyette) ve bilahare ...Anaokulu çatısına atmaları eylemlerinin "nitelikli (kamu malına) mala zarar verme" suçunu oluşturduğu iddia olunan somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk Ferdi açısından, Çocuk Koruma Kanunun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7.maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35.maddesi uyarınca; fiili işlediği sırada 15 yaşını doldurmuş olupta 18 yaşını doldurmamış çocukların, işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği takdirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden suça sürüklenen çocuk Ferdi hakkında yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Suça sürüklenen çocuklar haklarında TCK'nın 50/1-d maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasından çevrili seçenek yaptırımın yerine getirilmemesi halinde, hapis cezalarının tamamen veya kısmen infazına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi suretiyle, aynı Kanunun 50/6.maddesi gereğince ihtarda bulunulması,

2-Suça sürüklenen çocuklar haklarında TCK'nın 50/1-d maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasından çevrili seçenek yaptırımın yerine getirilmemesi halinde, hapis cezalarının tamamen veya kısmen infazına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi suretiyle, aynı Kanunun 50/6.maddesi gereğince ihtarda bulunulması,

3-T.C Anayasa'sının "Temel Haklar ve Ödevler" başlıklı İkinci Kısmının ilgili bölümlerinde tanımlanan "temel hak ve hürriyet" özgürlüklerine ilişkin hükümleri yanında, 59.maddesine göre "Devlet, her yaştaki Türk vatandaşlarının beden ve ruh sağlığını geliştirecek tedbirleri alır, sporun kitlelere yayılmasını teşvik eder" hükmü karşısında; suça sürüklenen çocuklar hakkında "kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımı" olarak; "6 AY 20 GÜN süreyle ilimizde düzenlenen spor müsabakalarına gitmekten yasaklanmasına" hükmedilerek temel hak ve hürriyetlerinin kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14112, Karar No: 2016/16436, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14112 E.  ,  2016/16436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 100 TL bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 10.03.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 12.043.15 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, tacir olan davacı şirketin, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-)Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Davanın, 6335 sayılı Yasa ile değişik 6102 sayılı TTK'nın 4. ve 5. maddelerinin yürürlüğe girdiği 01/07/2012 tarihinden sonra Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Anılan Yasanın 4.maddesine göre, bir davanın ticari dava olabilmesi için uyuşmazlığın her iki tarafının da tacir olması ve ticari işletmeleriyle ilgili hususlardan doğmuş bulunması veya anılan yasa maddesinde sayılan mutlak ticari davalardan olmasının gerekli ve yeterli olduğu belirtilmiş; müteakip 5.maddesinde ise, “Bir yerde asliye ticaret mahkemesi varsa, asliye hukuk mahkemesinin görevi içinde bulunan ve 4 üncü madde hükmünce ticari sayılan davalarla özel hükümler uyarınca ticaret mahkemesinde görülecek diğer işlere asliye ticaret mahkemesinde bakılır. Asliye ticaret mahkemesi ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır." hükmüne yer verilmiştir.

Davacının ticari işletmesinde kullanılacak elektriğe ilişkin davalı kuruma yaptığı abonelik istemine ilişkin uyuşmazlığın çözümü (tarafların tacir olmasıda nazara alındığında); Asliye Ticaret Mahkemesinin görevi içerisindedir.

Davacının ticari işletmesinde kullanılacak elektriğe ilişkin davalı kuruma yaptığı abonelik istemine ilişkin uyuşmazlığın çözümü (tarafların tacir olmasıda nazara alındığında); Asliye Ticaret Mahkemesinin görevi içerisindedir.

Hal böyle olunca; mahkemece, davaya ticaret mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, yazılı şekilde Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla esasa girerek hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazları bu aşamada inceleme konusu yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2065, Karar No: 2013/4573, Tarih: 28.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/2065 E.  ,  2013/4573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanık ...'in marketten çaldığı ve montuna sakladığı 10 kutu ton balığı geri almak için sanığın üzerini aramak isteyen müştekiyi itekleyip kapıya doğru yönelmesi ve devamında aralarında boğuşma yaşanması, yapılan ihbar üzerine olay yerine gelen güvenlik güçlerince ton balık kutularının sanığın üzerinden ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; eyleminin sübutu halinde yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları takdir ve tartışma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden görevsizlik kararı yerine duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

1-Sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının gözetilmemesi,

2-Sanığın dosyada bulunan adli sicil kaydına göre, Kadıköy 3. Sulh Ceza Mahkemesinden aldığı (19/07/2004 tarih 2004/813 Esas ve 2004/715 Karar sayılı) erteli hapis cezasına ilişkin ilamının aynen infazı hakkında mahkemesine ihbarda bulunmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 28.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.