muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1886, Karar No: 2022/5413, Tarih: 07.09.2022

Sanığın, şikayete konu kamerayı güvenlik amacıyla ve komşularının kasıtlı olarak kendisine rahatsızlık veren davranışlarını ispatlamak için takdırdığına yönelik savunmasının aksine, mahallinde yapılan keşif sonucu hazırlanan ve hükme esas alınan bilirkişi raporundaki; “…1. Söz konusu kameranın sanığa ait ikametin teras katında, katılanın avlusunu ve ikametinin girişini gösterebilecek şekilde bir yere konulduğu, kamera, terası çekmek amacıyla konuldu ise; kamerayı bu duvarın üzerine koymaması ve değiştirmesi halinde çok sayıda yere konulabileceği ve sorunun çözülebileceği tespit edilmiştir. 2. Kaydedilen mesafenin yaklaşık 6.5 metre 30 metre arasında olduğu, kesintisiz çekim yapma süresinin sabit kamerada ve diğer telefon ya da kamerada harddiskin kapasitesine göre, gece gündüz durumuna göre, çekim kalitesine göre değişebileceği, ancak kendi beyanına göre sabit kameraların 1 hafta ile 10 günde bir kaydın silindiği ve yeni kaydın oluştuğu, 3. Kamera katılanın istikametine çevrildiğinde; mağdurun avlusunu, içindeki şahısların cinsiyeti ile kim olduklarının ilk bakışta görülmesinin mümkün olduğu, 4. Mağdura ait ikametin girişinden uzaktaki görüntülerin net şekilde algılandığı, 5. Suça konu sabit kamera sisteminde, oynar başlığa ve harekete duyarlı sensörlere rastlanılmamıştır, ancak el ile kameranın açısı değiştiğinde katılana ait avluyu ve ikamet girişini gösterebilmektedir, 6. Keşif sırasında kameranın çekim istikametinin sanığın kendi terası olduğu görülmüştür, ancak 20.10.2014 tarihinde olay yeri görgü ve tespit tutanağına göre kameranın çekim istikametinin katılana ait avlu giriş demir kapısı istikameti olduğu, 2015 tarihinde alınan kayıtta terasın duvar istikametini çektiği tespit edilmiştir, 7. Kamera düzeneği olmadan da sanığın teras katından katılanın avlusu, avluya giriş kapısı ile ikamete giriş kapısı rahatlıkla görülmektedir, 8. Keşif sırasında sabit kameranın faal ve aktif olduğu, kayıt yaptığı görülmüştür. Tüm bu tespitlerden sonra kameranın bu duvara konulmasının bir zorunluluktan kaynaklanmadığı, yerinin değiştirilmesi ve başka bir yere konulması halinde sorunun çözülebileceği…” şeklindeki tespitler, soruşturma evresinde kolluk görevlilerince düzenlenen 28.10.2014 tarihli olay yeri görgü tespit tutanağı ve dosyada mevcut diğer delillerle ile birlikte değerlendirildiğinde; sanığın, evinin teras duvarı üzerine, kişisel güvenliğini sağlamak için konulması ve çekim açısının ayarlanması bakımından pek çok seçeneğe sahip olmasına rağmen komşusu olan mağdurun yaşadığı evin özel bir çaba göstermeksizin rahatlıkla görebildiği avlusu ve avlu girişini gösterecek şekilde çekim yapmak amacıyla kamera yerleştirip, mağdurun huzur ve sükununu bozması nedeniyle TCK'nın 123/1. madde ve fıkrasındaki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, eylem yalnızca özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilip, dosya kapsamına uygun düşmeyen yetersiz gerekçelerle sanık hakkında CMK’nın 223/2-a

. madde ve fıkrasındaki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, eylem yalnızca özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilip, dosya kapsamına uygun düşmeyen yetersiz gerekçelerle sanık hakkında CMK’nın 223/2-a. madde, fıkra ve bendi gereğince beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.09.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17775, Karar No: 2013/24634, Tarih: 01.07.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/17775 E.  ,  2013/24634 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/17775

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İflas yolu ile yapılan takipte taşınmaz satın alan ihale alıcısı, KDV'den muaf olduğunu aksi düşülse bile KDV oranının taşınmaz 150 m2’den büyük olmadığından % 1 olarak uygulanması gerektiğini belirterek söz konusu taleplerinin reddine ilişkin müdürlük işleminin iptalini istediği, mahkemece Vergi Mahkemeleri görevli olduğundan yargı yolu sebebiyle şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar Katma Değer Vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV'ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu'nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17. maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı'na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV'nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no'lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Her ne kadar Dairemizin önceki içtihatlarında, KDV'nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olduğundan, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yerinin vergi mahkemeleri olduğu belirtilmiş ise de; Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü’nün 11.03.2013 tarih ve 2012/182 Esas 2013/321 Karar sayılı ilamında özetle; KDV’ye ilişkin şikayetin, icra müdürlüğünün tesis ettiği bir işlemden kaynaklandığı, mahkemece incelemenin, icra dosyasından yapılarak anılan işlemin kanuna uygun olup olmadığı hususunda karar verileceği belirtilmek suretiyle uyuşmazlığın adli yargılanmanın bir parçasını oluşturduğundan adli yargı yerince çözümlenmesi gerektiği belirtilmiştir. Buna göre, KDV’ye ilişkin işlemin kaynağı İcra Müdürlüğünün tesis etmiş olduğu karara ilişkin olduğundan, işlemin yasaya uyarlılığı, şikayet yoluyla, İcra Mahkemelerinin denetiminde olduğunun kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan olgular karşısında Dairemizin değişen içtihadına göre KDV’ye ilişkin şikayetin İcra Mahkemelerinde incelenmesi gerektiğinden mahkemece şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken şikayeti inceleme istemin yargı yolu nedeniyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1246, Karar No: 2021/8995, Tarih: 16.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1246 E.  ,  2021/8995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine... Bölge Adliye Mahkemesinin 39. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ...1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/990 E. - 2020/286 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun... Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle,... Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ...1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/990 E. - 2020/286 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ...İlçesi, ... Mahallesi, 530 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın tamamının 27.300 m2 olduğu, 12.809,84m2'lik kısmının kamulaştırılması için ... tarafından ...1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/886 E.-2018/459 K. sayılı dosyası ile açılan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili istemli davada kamulaştırmadan arta kalan ve eldeki davanın konusu olan 6.370,94m2’lik alanın da içinde bulunduğu 14.490,16m2 ‘lik kısım için %5 değer azalışı uygulandığı, kararın 30.11.2020 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığı halde, kesinleşen ...1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/886.E sayılı dosyasında kamulaştırmadan arta kalan kısımlara verilen değer azalış bedeli dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde fazlaya hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin... Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 16/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5294, Karar No: 2018/2157, Tarih: 27.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/5294 E.  ,  2018/2157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;

1-Olay tarihinde saat 21:15 sıralarında, ambulans şoförü olan sanığın yönetimindeki ambulans aracı ile tepe lambaları ve sirenleri açık vaziyette meskun mahalde, asfalt kaplama, aydınlatması olan, 14 metre genişlikteki refüjle bölünmüş kara yolu üzerindeki seyri sırasında ışık kontrollü dört yönlü kavşağa geldiğinde kendisine hitap eden kırmızı ışıkta kavşağa girdiği sırada seyrine göre sol tarafından yeşil ışıkta kavşağa giren sürücü ... yönetimindeki otomobile sağ yan taraflarından çarpması sonucu devrilen otomobildeki yolculardan iki kişinin öldüğü, altı kişinin nitelikli şekilde yaralandığı olayda; ambulansla taşınan hastanın kalça kemiği çıkığı nedeniyle sevk edilen hasta yakını ve acil tıp teknisyeni nezaretinde götürüldüğü dikkate alındığında aciliyeti gerektirecek bir hasta olmadığı, Karayolları Trafik Kanunu’nun “Geçiş üstünlüğüne sahip araçlar ve sürme kuralları” başlıklı 71. maddesi uyarınca görev halinde iken geçiş üstünlüğü hakkına sahip olduğu, ambulans şoförü sanığın, aynı madde uyarınca bu hakkını halkın can ve mal güvenliğini tehlikeye sokmamak, duyulur ve görünür geçiş üstünlüğü işaretini vermek şartı ile kullanacağı ve zorunluluk olmadığı hallerde geçiş üstünlüğünü kullanamayacağı, olayda geçiş üstünlüğü ile trafik kısıtlama ve yasaklarına bağlı bulunmama hal ve koşullarının bulunmadığı bir sırada sevk ve idaresindeki ambulans ile kaza yapan asli kusurlu sanık hakkında, kusur durumu, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak,iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın üst sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun şekilde alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Katılanların kendilerini tek bir vekaletnameye dayalı olarak aynı vekille temsil ettirdikleri anlaşılmakla, sanık aleyhine tek bir vekalet ücreti yerine, her bir katılan için ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/46777, Karar No: 2013/6662, Tarih: 25.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/46777 E.  ,  2013/6662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacının kıdem tazminatı ile ödenmeyen ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne ve davacının Deniz İş Kanunu'na göre hesaplanan kıdem tazminatı ve işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, gemiadamı ve kaptan olan davacının ücretleri ödenmediği için iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek, kıdem tazminatı ile ödenmeyen ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının ücret ödenmediği için iş akdinin haklı nedenle feshettiği, ücretinin ödenmediği, izin kullanmadığı, fazla mesai ve tatillerde çalıştığı gerekçesi ile davanın kabulüne ve davacının Deniz İş Kanunu’na göre hesaplanan kıdem tazminatı ve işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasının a bendi uyarınca, “deniz ve hava taşıma işlerinde çalışanlar” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz. Deniz taşıma işlerinde çalışanlar hakkında 854 sayılı Deniz İş Kanunu uygulanmaktadır.

854 sayılı Deniz İş Kanununun 1. maddesine göre “Bu kanun denizlerde, göllerde ve akarsularda Türk Bayrağını taşıyan ve yüz ve daha yukarı grostonalitonluk gemilerde bir hizmet akti ile çalışan gemi adamları ve bunların işverenleri hakkında uygulanır” denilerek, Deniz İş Kanununun kapsamı belirlenmiştir. Gemiler aracılığı ile yapılan deniz taşıma işleri ayrı bir yasaya tabi olduğundan 4857 sayılı İş Kanununun kapsamı dışında bırakılmıştır. Gemi yabancı ülke bayrağı taşıyor veya gemi Türk bayraklı olsa bile yüz grostonlitonluk değil ise, bu gemide çalışanlar hakkında Deniz İş Kanunu uygulanmayacaktır. Keza taşıma işinde çalışan bu gemideki işçiler yine 4857 sayılı İş Kanunu kapsamına girmeyecek, haklarında Borçlar Kanunu genel hükümleri uygulanacaktır.

Deniz İş Kanunu’nun 46. maddesi uyarınca, “Bu kanun kapsamına giren gemi adamlarıyla bunların işveren veya işveren vekilleri arasında bu kanundan veya hizmet aktinden doğan davalar hakkında, 5521 sayılı kanun hükümleri uygulanır. Hizmet aktinde ayrıca bir hüküm yoksa dava, geminin bağlama limanında iş davalarını bakmaya yetkili mahkemede görülür”.

Deniz İş Kanunu’nun 46. maddesi uyarınca, “Bu kanun kapsamına giren gemi adamlarıyla bunların işveren veya işveren vekilleri arasında bu kanundan veya hizmet aktinden doğan davalar hakkında, 5521 sayılı kanun hükümleri uygulanır. Hizmet aktinde ayrıca bir hüküm yoksa dava, geminin bağlama limanında iş davalarını bakmaya yetkili mahkemede görülür”.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinde deniz ve taşıma işlerinin yapıldığı işyerlerinde çalışanların kanun kapsamına girmeyeceği açıklandıktan sonra, aynı madde de ayrık durumlara yer verilmiştir.

Buna göre;

1. Kıyılarda veya liman ve iskelelerde gemilerden karaya ve karadan gemilere yapılan yükleme ve boşaltma işlerinde,

2. Havacılığın bütün yer tesislerinde yürütülen işlerinde,

3. Deniz İş Kanunu kapsamına girmeyen ve tarım işlerinden sayılmayan, denizlerde çalışan su ürünleri üreticileri ile ilgili işlerde,

Çalışanların 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında oldukları açıkça belirtilmiştir.

Deniz taşıma işinin Deniz İş Kanunu kapsamına alındığı sabittir. Deniz taşıma işlerinin açıkça İş Kanunu’nun kapsamı dışında bırakılması nedeni ile römorkaj, kurtarma-yardım, dalgıçlık gibi işlerde nitelikleri itibarıyla deniz taşıma işi niteliğinde olmadığından, bu işler ve bu işlerde çalışanlara 4857 sayılı İş Kanunu’nun uygulanması yerinde olacaktır. Keza turistik maksatla faaliyet gösteren yatta çalışma deniz taşıma işi olmadığından, çalışan hakkında 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri uygulanacaktır. Yat tanımına 4490 sayılı Türk Uluslararası Gemi Sicili Kanunu’nun 2.b maddesinde yer verilmiştir. Hükme göre yat, “Yat tipinde inşa edilmiş, gezi ve spor amacıyla yararlanılan, taşıyacakları yatçı sayısı otuzaltıyı geçmeyen, yük ve yolcu gemisi niteliğinde olmayan, turizm şirketi envanterlerinde kayıtlı ve tonilato belgelerinde "Ticari Yat" olarak belirtilen deniz araçlarını” ifade eder. Deniz taşıma işi yapmayan ve dolayısı ile çalışanın Deniz İş Kanunu’na tabi olmadığı turistik amaçlı yat, bu kanunda ifade edilendir.

Dosya içeriğine ve özellikle hizmet belgesine göre davacının 47,31 grostonluk davlıya ait yatta kaptan olarak çalışmaktadır.

Davacının çalıştığı geminin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrası anlamında deniz taşıma işi yapıp yapmadığı, Deniz İş Kanunu kapsamında kalıp kalmadığı, turistik maksatla kullanılan yat olup olmadığı açıklığa kavuşturulmadan, eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır. Davacı turistik amaçlı, 4490 sayılı Kanunu’nun 2/b maddesi uyarınca belirlenen deniz aracında çalışıyor ise deniz taşıma işinde çalışmadığı ve 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında çalışan işçi olduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi, turistik amaçlı olamayıp, deniz taşıma işi yapıp, ancak Deniz İş Kanunu’nun 1. Maddesi kapsamında kalmayan bir gemi ise uyuşmazlıkta Borçlar Kanunu hükümleri uygulanacağından ve genel hukuk mahkemeleri görevli olacağından görevsizlik kararı verilmesi gerekir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18882, Karar No: 2011/1348, Tarih: 01.02.2011

**3. Hukuk Dairesi         2010/18882 E.  ,  2011/1348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde ... 8.İcra Müdürlüğünün 2004/4094 Esas sayılı icra takibine konu nafaka bedellerinden dolayı; 13.588,50 TL borçlu olmadığının tespiti ile %40 kötüniyet tazminatı istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkili ile davalı arasında görülen boşanma davasında, 30.03.2004 tarihli oturumda, müşterek çocuk için aylık 750 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, hükmedilen nafaka bedellerinin tahsili için davalı tarafından icra takibi başlatıldığını; ancak, icra takibine konu alacağın bulunmadığını; zira, müvekkilinin ödediği eğitim giderlerinin nafakaya mahsuben yapıldığını iddia ederek; davacının, davalıya 13.588,50 TL borçlu olmadığının tespiti ile takibin iptaline karar verilmesini; alacaklı takibe devam etmekte haksız ve kötüniyetli olduğundan %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının eğitim kurumuna yaptığı ödemelerin nafaka yükümlülüğüne ilişkin ödemelere ait olduğunun kabulü gerektiğinden bahisle, davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Boşanma davası sürerken, 30.03.2004 tarihli ara kararı ile "müşterek çocuğun halen anne yanında oluşu eğitimine devam etmesi sebebi ile tarafların beyanları dikkate alınarak -infak ve iaşesi- için aylık 750 TL tedbir nafakasının davacıdan alınıp davalıya verilmesine" karar verilmiştir. Davalı, iş bu ara kararına dayalı olarak icra takibi başlatmıştır. Hükmedilen nafaka, TMK'nun 169.maddesine dayalı tedbir nafakası niteliğindedir. Ara kararında da belirtildiği gibi çocuğun infak ve iaşesi için hükmedilmiştir. Davacının nafakaya mahsuben ödediğini iddia ettiği eğitim giderleri ise özel okul eğitim ücretidir. İbraz edilen makbuzların üzerinde nafakaya mahsuben yatırıldığına dair bir şerh de bulunmamaktadır.

O halde, davacı babanın küçük çocuğu için rızaen yaptığı eğitim giderlerinin; hükmedilen nafakaya mahsuben yapıldığı kabul edilemez. Zira, davacı baba, TMK'nun 327/1.maddesi gereğince; çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderleri karşılamak zorundadır. Ayrıca, yapılan bu ödemeler ahlaki bir görevin ifası icabıdır.

Mahkemece, icra takibine konu nafaka alacağının ara kararına dayalı olarak talep edilmiş olduğu gözetilerek, davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, icra takibine konu nafaka alacağının ara kararına dayalı olarak talep edilmiş olduğu gözetilerek, davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.