muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/398, Karar No: 2022/1154, Tarih: 27.09.2022

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı asıl tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda taşınmaz üzerinde meydana getirilen muhdesat bedelinin davacıya ödenip ödenemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Konunun açıklığa kavuşturulması için öncelikle ilgili yasal düzenlemelerin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

13. Bilindiği üzere 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun “Tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malların idare adına tescili ve zilyedin hakları”na ilişkin hükümler içeren 19. maddesi, 24.04.2001 tarihli ve 4650 sayılı Kanunun 11. maddesi ile değiştirilmiş; tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malların kamulaştırılmalarında, kamu malı olan ve kamulaştırma konusu olamayacak yerlerin kamulaştırılmasının önlenmesi amacıyla, bu tür taşınmaz malların 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16. maddesinde sayılan yerlerden olup olmadığının ilgili yerlerden sorularak tespit edilmesi külfeti idarelere yükletilmiş; kamu malı olmadıkları belirlendikten sonra, bedel tespiti ve tescil istemiyle mahkemeye başvurulması ve taşınmaz malın idare adına tesciline karar verilebileceği belirtilmiştir.

14. Anılan değişiklikle kamu malları dışında, kamulaştırma konusu olabilecek başkası adına tapulu, sahipsiz ve zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yer üzerinde bulunan muhdesat bedelinin zilyedine ödenip ödenmeyeceğine ilişkin bir düzenleme getirilmemiş; uygulamada ortaya çıkan sorunlar da dikkate alınarak 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 4650 sayılı Kanunla değişik 19. maddesine, 26.05.2004 tarihli ve 5177 sayılı Kanunun 35. maddesi ile; “Başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgarî levazım bedeli, ağaçların ise 11 inci madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir” hükmü eklenmiştir.

15. Açıklanan yasal düzenleme karşısında, zemin malikinden başkası tarafından oluşturulan muhdesatın bedelinin ödenebilmesi için, zeminin başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş bir yer olması, başka bir anlatımla özel kişilerin mülkiyetine konu olabilecek yerlerden bulunması gerektiği kuşkusuzdur.

16. Bu noktada orman vasfındaki arazinin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesinin ek fıkrasında ayrık tutulup tutulmadığı, anılan fıkrada öngörülen “sahipsiz yer” kavramının ormanları kapsayıp kapsamadığı sorununun çözülmesi gerekmektedir.

17. Devlete ait ormanların, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu ve özel mülkiyete konu olamayacağı Anayasa ve kanunlarda belirtilmiştir.

18. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 169. maddesi, "Devlet, ormanların korunması ve sahalarının genişletilmesi için gerekli kanunları koyar ve tedbirleri alır. Yanan ormanların yerinde yeni orman yetiştirilir, bu yerlerde başka çeşit tarım ve hayvancılık yapılamaz. Bütün ormanların gözetimi Devlete aittir.

17. Devlete ait ormanların, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu ve özel mülkiyete konu olamayacağı Anayasa ve kanunlarda belirtilmiştir.

18. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 169. maddesi, "Devlet, ormanların korunması ve sahalarının genişletilmesi için gerekli kanunları koyar ve tedbirleri alır. Yanan ormanların yerinde yeni orman yetiştirilir, bu yerlerde başka çeşit tarım ve hayvancılık yapılamaz. Bütün ormanların gözetimi Devlete aittir.

Devlet ormanlarının mülkiyeti devrolunamaz. Devlet ormanları kanuna göre, Devletçe yönetilir ve işletilir. Bu ormanlar zamanaşımı ile mülk edinilemez ve kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamaz.

Ormanlara zarar verebilecek hiçbir faaliyet ve eyleme müsaade edilemez. Ormanların tahrip edilmesine yol açan siyasi propaganda yapılamaz; münhasıran orman suçları için genel ve özel af çıkarılamaz. Ormanları yakmak, ormanı yok etmek veya daraltmak amacıyla işlenen suçlar genel ve özel af kapsamına alınamaz.

Orman olarak muhafazasında bilim ve fen bakımından hiçbir yarar görülmeyen, aksine tarım alanlarına dönüştürülmesinde kesin yarar olduğu tespit edilen yerler ile 31/12/1981 tarihinden önce bilim ve fen bakımından orman niteliğini tam olarak kaybetmiş olan tarla, bağ, meyvelik, zeytinlik gibi çeşitli tarım alanlarında veya hayvancılıkta kullanılmasında yarar olduğu tespit edilen araziler, şehir, kasaba ve köy yapılarının toplu olarak bulunduğu yerler dışında, orman sınırlarında daraltma yapılamaz" hükmüne haizdir.

19. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu(TMK)’nun 715. maddesi, “Sahipsiz yerler ile yararı kamuya ait mallar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır.

Aksi ispatlanmadıkça, yararı kamuya ait sular ile kayalar, tepeler, dağlar, buzullar gibi tarıma elverişli olmayan yerler ve bunlardan çıkan kaynaklar, kimsenin mülkiyetinde değildir ve hiçbir şekilde özel mülkiyete konu olamaz.

Sahipsiz yerler ile yararı kamuya ait malların kazanılması, bakımı, korunması, işletilmesi ve kullanılması özel kanun hükümlerine tabidir” şeklindedir.

20. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16. maddesinde kamu malları; hizmet malları, orta malları, sahipsiz mallar ile genel sular ve ormanlar olmak üzere dört gruba ayrılmıştır. Bu doğrultuda anılan madde; “Kamunun ortak kullanılmasına veya bir kamu hizmetinin görülmesine ayrılan yerlerle Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan sahipsiz yerlerden:

...

D) Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ormanlar, bu Kanunda hüküm bulunmayan hallerde, özel kanunları hükümlerine tabidir” şeklinde düzenlenmiştir.

...

D) Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ormanlar, bu Kanunda hüküm bulunmayan hallerde, özel kanunları hükümlerine tabidir” şeklinde düzenlenmiştir.

21. Yine 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi çerçevesinde koşulların varlığı hâlinde imar ve ihya yolu ile orman sayılmayan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerin, aynı Kanun'un 14. maddesinde yazılı koşulların gerçekleşmesi hâlinde imar ve ihya yoluyla kazanılması mümkün bulunmaktadır. Taşınmaz orman toprağı ise imar ve ihya ile kazanılması mümkün değildir. Zira Anayasa'nın 169 ve 170. maddeleri gözetilerek ormanların imar ve ihya ile kazanılması yasaklanmıştır.

22. Öte yandan Orman hukuku mevzuatı gereğince orman alanlarına her türlü müdahale yasaklanmıştır. Orman örtüsünün tahrip edilmesi veya herhangi bir orman örtüsü tahrip edilmeksizin dahi olsa orman alanlarının farklı amaçlarla kullanımı işgal ve faydalanma suçunu oluşturur. Böyle bir fiil sonucu ortaya çıkan muhdesat, suça konu şeylerden olup, hiç kuşkusuz suç teşkil eden fiilin hukuken himaye edilmesi düşünülemez.

23. Görüldüğü üzere ormanlar üzerinde, özel hukuk hükümlerine göre hak iktisabına yasal olanak bulunmamaktadır.

24. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; her ne kadar Özel Daire bozma kararında muhdesatın aidiyeti ve bedeli istenen taşınmazın tespit harici bırakılan alanda kaldığı belirtilmiş ise de, dosya kapsamına göre; dava konusu aşılı menengiç ağaçlarının Dicle ilçesi Ulubaş köyü 101 ada 1 parsel ve Bahçedere köyü 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazda bulunduğu, anılan taşınmazların orman vasıflı olup, orman sınırları içinde kaldığı anlaşılmıştır.

25. Bu nedenle ormanların 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesine 5177 sayılı Kanun ile eklenen ek fıkrada açıkça ayrık tutulduğu, anılan hükümde sayılan ve farklı bir hukuki statüsü bulunan “sahipsiz yer” kavramının ormanları kapsamadığı, dolayısıyla ormanlar üzerinde, Kanunun tarif ettiği biçimde muhdesat oluşturulması ve bedelinin ödenmesi olanağının bulunmadığı duraksamaya yer olmaksızın anlaşılmaktadır.

26. Hâl böyle olunca mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı asılın temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 7.09.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5404, Karar No: 2018/11686, Tarih: 12.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5404 E.  ,  2018/11686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1)Sanığa, müştekinin feragat etmesi veya borcun ödenmesi halinde dava ve bütün neticeleri ile birlikte cezanın düşeceği bildiriminde bulunulurken İİK'nun 354/1. maddesi yerine aynı Kanun'un 352/2. maddesine atıf yapılması,

2)Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 09/07/2014 olarak gösterilmesi gerekirken, şikayet tarihi olan 21/07/2014 tarihi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6204, Karar No: 2016/7824, Tarih: 24.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/6204 E.  ,  2016/7824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- ...Promosyon Matbaa, ... Tic. Ltd. Şti ortağı olan sanığın 2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın, şirketle bir ilgisinin bulunmadığını, Volkan isimli arkadaşının kendisini şirkete sembolik olarak ortak yaptığını ve bunun için herhangi bir ücret de almadığını savunması, vergi suçu ve tekniği raporları kapsamından, ...’nin şirketin yüzde 20 hissesine sahip ve şirket müdürü olduğunun, dosya içerisinde sadece 2006 yılına ait onaysız fatura fotokopilerinin bulunduğunun anlaşılması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; her takvim yılına ait suça konu faturalardan birkaçının asılları veya onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesinden sonra, sanığın savunmasının doğruluğu araştırılarak suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması, gerektiğinde şirket adına düzenlenen faturalar üzerindeki imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi raporu da alınarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi yasaya aykırı,

2- Kabule göre;

a- 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesinde “üç yıldan beş yıla” kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 2008 takvim yılında düzenlenen son tarihli sahte fatura tespit edilip buna göre suç tarihi itibariyle uygulanacak lehe kanun maddelerinin belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29506, Karar No: 2017/3126, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/29506 E.  ,  2017/3126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16540, Karar No: 2012/5126, Tarih: 19.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/16540 E.  ,  2012/5126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davalı işyerinde 1981-2009 tarihleri arasında ağaçlandırma dairesinde, çapa, bakım, teraslama, dikim işlerinde çalışmış olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacın, 1981 yılından, 2009 yılına kadar, her yıl .... ayları hariç, ağaçlandırma dairesinde çapa, bakım, teraslama, dikim ve bakım işlerinde hizmet akdi ile asgari ücretle sigortalı olarak çalıştığının tespitini istemiş, davalı ... İdaresi ise, 1994 yılından itibaren işin tekniğine göre, şartname karşılığı iş almış ve arazide yaptığı işin ölçümlenmesi sonucu düzenlenen ölçü tespit tutanağındaki miktarların birim fiyatları ile çarpılması sonucu bulunan tutarın istihkak yapılarak ödendiğini, vahidi fiyatla sözleşme imzalayarak, iş almış olduğunu, hizmet akdi ilişkisinin bulunmadığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir. Dosyadaki bilgi belge ve tanık anlatımlarına göre, müşahhas olayda, işin vahidi fiyat kararı ve ilgili şartnamede öngörülen biçimde gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Zira, çalışma Orman içi fidan dikimi, kültür bakımı sürgün kontrolü,ot alma, çapa,teraslama,gençlik sahalarının bakımı, yabancı unsurların temizlenmesine matuf olduğu, ancak, eserin bireysel açıdan ortaya çıkması için, herbir işçiye çalışmanın gerçekleştirileceği müstakil bir bölüm parselasyon şeklinde bireyselleştirilerek verilmediği, böylece, sahanın tamamında diğer işçilerle birlikte kollektif bir çalışma gerçekleştirilmek suretiyle sonuçta herbir işçiye çalıştığı gün kadar, yevmiye usulüyle ücret ödendiği, eser sözleşmelerinde olduğunun aksine çalışılmayan günlerin ödeme dışı bırakıldığı belirlenmiştir.Giderek, çalışmaların işletme şefliğinin talimatları veya görevlendirdiği memurun huzuru ile onun direktif ve emirlerine riayet etmek koşuluna bağlı tutulduğu da anlaşılmaktadır.

Belirtelim ki, kamu sektörüne ait... ücretle çalışanlar 506 sayılı Yasa’nın 3. maddesine 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Yasa ile dahil edilerek, bu gibiler daha önce sigortalı sayılmaz iken, anılan tarihten itibaren sigortalı sayılmaya başlanmıştır.

Belirtelim ki, kamu sektörüne ait... ücretle çalışanlar 506 sayılı Yasa’nın 3. maddesine 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Yasa ile dahil edilerek, bu gibiler daha önce sigortalı sayılmaz iken, anılan tarihten itibaren sigortalı sayılmaya başlanmıştır.

Bu çerçevede yapılan iş gerçekten’de (anılan yasa maddesinde sözü edilen) tarım ve orman işidir. Davacıya, çalışmasını bireysel olarak tamamlayıp ortaya bir eser çıkartacak şekilde belirgin bir saha teslim edilmediği gibi, Orman İdaresinin denetim ve gözetimi altında işverene bağımlı olarak çalıştığının açık seçik anlaşılmış bulunmasına göre, olayda hizmet aktinin koşulları oluşmuştur.Bu durumda, artık, ücret vahidi fiyatla ödenmiş olsa bile, çalışmanın hizmet aktiyle gerçekleşmiş olduğu gerçeğini değiştirmeye yeterli bulunamaz. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, işin esasına girilerek sigortalı çalışmanın 506 sayılı Yasa kapsamında araştırılması ve karar verilmesi gerekirken, mücerret vahidi fiyatla verilmiş olmasına dayalı olarak yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması, usül ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6384, Karar No: 2018/12531, Tarih: 06.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/6384 E.  ,  2018/12531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı 12.04.2013 tarihinde açtığı işbu davada;Taraflar arasında 05.05.2009 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kit karşılığı cihaz kiralama sözleşmesi düzenlendiğini bu sözleşme ile ... 5’li ... Panel ’(1 nolu cihaz) ve ... (2 nolu cihaz) isimli iki adet tıbbi cihazın davalı tarafından kiralandığını ,tarafların kira bedelini, her ay belli miktarlarda menkul ticari eşyayı kiracının, kiraya verenden satın alması olarak kararlaştırdıklarını ancak davalı kiracı firmanın sözleşme gereği yüklenmiş olduğu edimlerini yerine getirmediğini, ilk olarak kira sözleşmesi devam ettiği esnada, davalı tarafından yapılmayan alımlar nedeniyle uğranılan kar mahrumiyeti alacağının tahsili amacıyla ... 3. İcra Müdürlüğü'nün 2010/2312 E. sayılı dosyası ile davalı hakkında icra takibine geçilmiş olduğunu, davalıdan takip tarihine kadarki dönem için sözleşme ile aylık asgari miktarda almak zorunda olduğu fakat alım yapmadığı aylar için 1000 adet test ve 227 kutu stribin (her kutuda 12 strip) alınmaması nedeniyle uğranılan kar mahrumiyetinin karşılığı olarak davalı borçluya 43.129,20 TL ödenmesi için ödeme emri gönderildiğini ,davalının itirazı üzerine tarafınca ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2010/131 E. sayılı itirazın iptali davası açıldığını, davanın 42.896,91 TL yönünden kabulü ile itirazın bu miktar üzerinden iptaline karar verildiğini ve bu kararın Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin 2012/10431 E. 2013/2978 K. sayılı 20/02/2013 tarihli ilamı ile onandığını ; Akabinde, vadesinin gelmemiş olması nedeniyle ilk takip ve davaya konu edilemeyen davalı tarafından alımı yapılmayan aylara ilişkin test ve stripler nedeniyle uğranılan kar mahrumiyetinin tahsilini sağlamak üzere ... 14. İcra Müdürlüğü’nün 2012/2358 E. Sayılı dosyası üzerinden 15.03.2012 tarihinde icra takibi başlatıldığını fakat davalının aynı gerekçelerle icra takibine itiraz ettiğini,müvekkili firmanın 1 nolu cihaz için her bir testte kar marjının 14 USD ve 2 nolu cihaz için her bir kutu stripte kar marjının 44 Euro olduğunun ...1. Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılamada hükme esas alınan raporla tespit edildiğini , buna göre, davaya konu takipte 1 no'lu cihaz için 29.050 USD, 2 nolu cihaz için 24.257,05 Euro kar mahrumiyeti alacağı hesap edildiğini ve buna göre takip başlatıldığını belirterek davalının yetkiye, esasa ve borca dair yaptığı itirazlarının iptali ile davalı aleyhine % 40 ‘dan az olmayacak şekilde icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce 42.896,91 TL kar mahrumiyetine hükmedilmesi ve işbu dava ile de 140.887,08 TL kar mahrumiyeti talep edilmesinin MK 2

.050 USD, 2 nolu cihaz için 24.257,05 Euro kar mahrumiyeti alacağı hesap edildiğini ve buna göre takip başlatıldığını belirterek davalının yetkiye, esasa ve borca dair yaptığı itirazlarının iptali ile davalı aleyhine % 40 ‘dan az olmayacak şekilde icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce 42.896,91 TL kar mahrumiyetine hükmedilmesi ve işbu dava ile de 140.887,08 TL kar mahrumiyeti talep edilmesinin MK 2. maddesinde yer alan iyi niyet kuralına, hakkaniyete ve basiretli tacir olmanın gereklerine aykrılık teşkil ettiğini , mevcut haliyle sözleşmenin imkansızlık ve kamu düzenine aykırılık sebebiyle kesin olarak hükümsüz olduğunu ,sözleşmenin kuruluşunda esaslı yanılmaya düştüğünü, sektörde yeni olmasından faydalanıldığını ayrıca taahhüdünü yerine getirmemesi noktasında herhangi bir kusuru ve davacı tarafın da bu sebeple uğradığı herhangi bir zararının olmadığını belirterek davanın reddine ve davacı aleyhine dava konusu miktarın % 20 ‘sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini dilemiştir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile Ankara 14. İcra Müdürlüğü'nün 2012/2358 E. sayılı dosyaya yapılan itirazın 109.076,95 TL asıl alacak ve takip tarihi itibariyle işlemiş 31.782,29 TL faize yönelik olarak iptali ile takibin devamına; İtirazın iptaline karar verilen 109.076,95 TL üzerinden %40 icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş , hüküm her iki taraf vekilince temyiz edilmiştir.