muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16498, Karar No: 2017/6045, Tarih: 29.05.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/16498 E.  ,  2017/6045 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... ... A.Ş. arasındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.04.2013 gün ve 2011/538 E. - 2013/316 K. sayılı hükmün Daire'nin 26.03.2015 gün ve 2013/14225 E. - 2015/4920 K. sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu otobüsün yaptığı tek taraflı kazada, araçta yolcu olarak bulunan davacının eşi ...'ın öldüğünü, davacının ölen eşinin desteğinden yoksun kaldığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 40.000,00 TL. destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; ıslah dilekçesiyle, taleplerini 67.796,33 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davacının talep ettiği zararın, zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortası kapsamında kaldığını, davacının talebini bu sigortacıya yöneltmesi gerektiğini, gerçekleşen kazada kusurun sigortalıya ait olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kabulü ile 67.796,33 TL. maddi tazminatın, 26.06.2008 tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizce mahkeme hükmünün davalı yararına bozulmasına karar verilmiş; bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, taşıma sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu, davacının desteğinin vefat etmesi nedeniyle açılan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkeme tarafından, aracın Zorunlu Karayolu Yolcu Taşımacılığı Mali Sorumluluk Sigortası'nın bulunmaması nedeniyle, trafik sigortacısı olan davalının zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; Dairemiz tarafından ise, Zorunlu Karayolu Yolcu Taşımacılığı Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları'nın B.8. maddesi gereği, zararın taşıma sırasında meydana gelmesi nedeniyle, taşıma sigortacısının zarardan sorumlu olacağı; ancak aracın taşıma mali sorumluluk sigortası bulunmadığı için de Güvence Hesabı Yönetmeliği'nin 9/1-b maddesi gereği, davacının zararından Güvence Hesabı'nın sorumlu olduğu ve davalı trafik sigortacısının sorumluluğu bulunmadığı gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Uyuşmazlık, taşıma sırasında meydana gelen zararlar yönünden, kazayı yapan aracın zorunlu karayolu yolcu taşımacılığı mali sorumluluk sigortasının bulunmaması halinde, sorumluluğun kimde olduğu hususuna ilişkindir.

Uyuşmazlık, taşıma sırasında meydana gelen zararlar yönünden, kazayı yapan aracın zorunlu karayolu yolcu taşımacılığı mali sorumluluk sigortasının bulunmaması halinde, sorumluluğun kimde olduğu hususuna ilişkindir.

Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu'nun "Sorumluluk ve ..." başlıklı bölümünde düzenlenmiş olup; Kanunun 17. maddesinde "Şehirlerarası ve Uluslararası yolcu taşımacıları, duraklamalar dahil olmak üzere kalkış noktasından, varış noktasına kadar geçecek süre içinde meydana gelecek bir kaza nedeniyle yolcunun ölümü, yaralanması ya da eşyanın zarara uğramasından dolayı sorumludurlar" düzenlemesi yapıldıktan sonra, 18. maddesinde "Taşımacılar, yolcuya gelebilecek bedeni zararlar için bu Kanun'un 17. maddesinden doğan sorumluluklarını ... ettirmek zorundadırlar" düzenlemesine yer verilmiştir. Davaya konu kazayı yapan aracın, kaza tarihi itibariyle Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk ... Poliçesinin bulunmadığı, dosya kapsamıyla sabittir.

Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları'nın "Tazminat Ödemesinde Öncelikli ..." başlığını taşıyan B.8. maddesinde ise; "Meydana gelen zarar, öncelikle bu sigortadan karşılanır. ... sözleşmesinin hiç yapılmamış olması, yapılmış fakat geçersiz hale gelmiş olması, süresinin bitmiş olması veya meydana gelen zararın bu ... teminatlarının üzerinde bulunması halinde teminatların üzerinde kalan kısım için; sırasıyla 13/10/1983 tarih ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na göre yapılması zorunlu olan mali sorumluluk sigortasına ve varsa ihtiyari mali sorumluluk sigortasına başvurulur" denilmektedir. Buna göre taşıma ilişkisinde, taşımacılık mali sorumluluk sigortası, mali sorumluluk sigortası ve ihtiyari mali sorumluluk sigortası arasında sıralı sorumluluk ilişkisi kabul edilmiştir.

Dairemiz'ce bozma kararının dayanağı olarak kabul edilen, Güvence Hesabı Yönetmeliği'nin 9/1-b maddesi ise; "Rizikonun meydana geldiği tarihte geçerli olan teminat tutarları dâhilinde sigortasını yaptırmamış olanların neden olduğu bedensel zararlar için Güvence Hesabı'na başvurulabilir" düzenlemesini yapmıştır.

İfade olunan düzenlemelere göre; davalı tarafından zorunlu mali sorumluluk sigortası yapılan aracın, zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortası yaptırma mecburiyeti bulunmasına rağmen bu sigortanın yaptırılmadığı; bu itibarla zarardan, sıralı sorumluluk ilkesi gereği aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısının sorumlu olduğu; zorunlu sigortaların yaptırılmamış olması halinde bedensel zararlar için Güvence Hesabı'na başvurmanın ihtiyari olduğu, böylesi durumda Güvence Hesabı'na başvuru mecburiyetinin bulunmadığı gözetildiğinde;

davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüyle Dairemiz'in 26.03.2015 gün ve 2013/14225 E. - 2015/4920 K. sayılı bozma kararının kaldırılarak mahkeme kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüyle Dairemiz'in 26.03.2015 gün ve 2013/14225 E. - 2015/4920 K. sayılı bozma kararının kaldırılarak mahkeme kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulü ile, Dairemiz'in bozma kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 3.526,10 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, tashihi karar peşin harcın davacıya geri verilmesine 29/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7172, Karar No: 2011/20223, Tarih: 23.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/7172 E.  ,  2011/20223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Aykırı Davranmak

HÜKÜM : 2002 Yılında işlenen suç nedeniyle, 213 sayılı VUK.nun 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, 59. maddeleri gereğince 17 Ay 15 Gün Hapis Cezası ile cezalandırılması,

2003 Yılında işlenen suç nedeniyle, 213 sayılı VUK.nun 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, 59. maddeleri gereğince 17 Ay 15 Gün Hapis Cezası ile cezalandırılması,

1- 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili hükmün temyizinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında KDV.de sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili hükmün temyizine gelince;

213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan İzmir Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünün 22.11.2007 gün ve 11799 sayılı mütalaasının 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarına ilişkin olup İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 03.12.2007 gün ve Soruşturma No: 2007/101533, Esas No: 2007/39681, İddaname No: 2007/16011 sayılı iddianamesi ile “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kamu davasının açılmasına göre; bu suçtan verilmiş bir mütalaa bulunmaması karşısında, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321 nci maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6196, Karar No: 2018/20579, Tarih: 14.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/6196 E.  ,  2018/20579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 24. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde iş akdinin haksız ve geçersiz olarak feshedildiği tarihe kadar aralıksız çalıştığını, davalı işverenin güvenlik işlerini alt işverene devredeceğinden davacı ve 6 arkadaşının işten çıkarıldığını, davacı işverene bağlı 40'dan fazla güvenlik görevlisi kadrosu olduğunu ve bunların işlerine devam ettiklerini, davacı ile aynı işi yapan asıl işverene bağlı güvenlik görevlilerinin çalışmaya devam ettiğini, davacının iş akdinin hukuka aykırı bir şekilde feshedildiğini, davacının işini başarılı bir şekilde sürdürdüğünü iddia ederek davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının hukuka ve maddi gerçeklere aykırı olduğunu, davalı işverenin temel faaliyetinin konteyner liman işletmeciliği olduğunu, bu kapsamda İş Kanunu'nun 2. maddesi gerekçesinde hangi işlerin yardımcı iş niteliğinde olacağının tek tek belirlendiğini, güvenlik işinin de gerekçede belirtilen "yardımcı işlerden" olduğunu, Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarında da güvenlik hizmetinin yardımcı iş olduğunu ve alt işveren asıl işveren ilişkisinin kabulünün gerekeceğini, davalı işveren açısından yardımcı iş niteliğindeki güvenlik işinde asıl işveren - alt işveren ilişkisi kurulmasında yasal bir engel bulunmadığını, bu kapsamda davalı işverenliğin 08/08/2016 tarihli Yönetim Kurulu Kararı ile 23 kişilik güvenlik hizmetinin alt işverenden alınmasına karar verildiğini, özel güvenlik personelinin sayısının belirlenmesinde ve alt işverenden hizmet alınmasında Valilik nezdindeki Özel Güvenlik Komisyonu'nun onaylama mahiyetindeki kararına ihtiyaç bulunduğunu ve davalı işverenliğin bu kapsamda ... Valiliği Özel Güvenlik Komisyonuna başvurduğunu, Komisyonun 2016/21914 evrak sayılı, 2016/1867 karar sayılı, 08/12/2016 karar tarihli ve 08/12/2016 Valilik onay tarihli kararı ile davalı işverenin 23 kişilik özel güvenlik hizmetini alt işverenden almasına onay verdiğini, özel güvenlik hizmetinin yasaya göre yardımcı iş olması, davalı işverenin de özel güvenlik hizmetini objektif bir kriter belirleyerek alt işverene devretmesi ve bu çerçevede güvenlik görevlisi olarak istihdam edilen davacının iş sözleşmesinin feshinin yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece Mahkemesi tarafından davanın kabulüne, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D)İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E)İstinaf Sebepleri:

Davalı taraf iş akdinin geçerli nedene dayanarak feshedildiğini ileri sürerek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesin'nce davacının iş akdi dış kontrol güvenlik hizmetinin alt işverenden hizmet alımı sözleşmesiyle gerçekleştirilecek olması nedeniyle sona erdirilmişse de iç güvenlik kontrol hizmetlerinde çalıştırılabilme ihtimalinin değerlendirilmediği, iş akdi feshedileceklerin seçiminde hangi objektif kriterin uygulandığının davalı işverence ispatlanamadığı gerekçesiyle feshin geçerli olduğuna yönelik istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H)Gerekçe:

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H)Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta, davalı işyeri işletmekte olduğu limanın dış güvenliğinin alt işverene verilmesi iç güvenlik hizmetinin ise eskiden olduğu gibi bizzat yürütülmesi hususunda işletmesel karar alıp valilik onayına tabi bu karar yönünden valiliğin onay vermesi sonrasında işletmesel kararı uygulayıp dış güvenlik işini dava dışı Hedef güvenlik firmasına vermiştir. Dış güvenlik işini alan alt işveren bu işi tamamen kendi işçileri ile yapmış, davalı asıl işverenden işçi devralmamıştır. Dış güvenlik işinin alt işverene devri nedeniyle oluşan istihdam fazlalığına bağlı olarak çıkartılan işçilere teklif edebilecek başkaca bir iş olduğu veya fesih öncesinde ve sonrasında çıkartılan işçilere teklif edilebilecek bir işe işçi alındığına dair bir veri de bulunmamaktadır. Yardımcı işlerden olan güvenlik işinin iç güvenlik ve dış güvenlik olarak ikiye ayrılarak dış güvenliğin alt işverene verilmesine engel bir durum da söz konusu değildir. Açıklanan nedenle feshin son çare olması ilkesine uygun işletmesel karara dayandığı kabul edilerek davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

H)Hüküm: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1- Bölge Adliye Mahkemesi ile ilk derece mahkemesinin kararlarının bozularak ortadan kaldırılmasına,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 3 tebligat gideri 27 TL, yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.180,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 14/11/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18501, Karar No: 2015/22927, Tarih: 22.12.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/18501 E.  ,  2015/22927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...1. İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Alacaklı vekili, takibe konu ilamın kamulaştırmasız el atmadan kaynaklı tazminata ilişkin olduğunu, icra vekalet ücretinin nispi olarak talep edildiğini, İcra Müdürlüğü'nce vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanmasına karar verildiğini, İcra Müdürlüğü kararının isabetsiz olduğunu açıklayarak, 13.06.2014 tarihli dosya hesabının iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 7. bendinin, "Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkemece icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir" hükmünü içerdiği, 13.06.2014 tarihli dosya hesabında, vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanmasında isabetsizlik görülmediğinden, şikayetin reddine karar verilmiş hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; "Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir." Yine 13. fıkrasında da; "4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması halinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır." düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasayla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından

-//-

Ancak 6487 sayılı Yasayla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından

-//-

başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt: 26). İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; ... Karar tarihli takip konusu ilamda; idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine dair dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, borçlunun bu yöne ilişkin şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu yöndeki istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, borçlunun bu yöne ilişkin şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu yöndeki istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle ÎİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.