muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7401, Karar No: 2017/9152, Tarih: 06.12.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/7401 E.  ,  2017/9152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 14.04.2015 gününde verilen dilekçe ile mirasın hükmen reddi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.12.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili, davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacılar vekili, muris ... 'ın 16.09.2011 tarihinde vefat ettiğini, geriye mirasçı olarak kızları ... ve ... 'ın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/3764 Esas, 2012/305 E. K. sayılı kararıyla mirası gerçek ret beyanında bulunduklarını, murisin anne ve babası olan davacılara davalının ödeme emri gönderdiğini, terekenin borca batık olduğunu belirterek mirasın hükmen reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davanın 3 aylık yasal süre içersinde açılmadığını, dava şartlarının oluşup oluşmadığının araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Somut olayda; muris ... 'ın tüm mirasçıları olan ... ve... 'ın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/3764 Esas, 2012/305 E. K. sayılı kararıyla mirası kayıtsız şartsız reddetmişlerdir. En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir. Tasfiye sonunda arta kalan değerler, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir. (TMK. m.612/1-2) Murisin en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından mirasın reddedilmiş olmasıyla, miras davacı olan anne ve babaya geçmemiş, kendiliğinden tasfiyeye tabi hale gelmiştir. Miras kendilerine geçmemiş olduğundan davacıların mirasın hükmen reddini talep etmeleri söz konusu olamaz. Davanın bu sebeple reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16207, Karar No: 2015/14519, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16207 E.  ,  2015/14519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2014

NUMARASI : 2012/283-2014/125

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/44262, Karar No: 2014/40137, Tarih: 15.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/44262 E.  ,  2014/40137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/163-2014/72

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini 1587 numaralı kıymet takdir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 14.067,14 TL olarak belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 12.582,13 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini idari yargının görevli olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 12.582,13 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın bozulmasına, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 859,50 TL harcın istek halinde iadesine, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1236, Karar No: 2015/1042, Tarih: 18.03.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1236 E.  ,  2015/1042 K.**

* TAHLİYE DAVASI

* TİCARİ TEAMÜL

* KİRA SÖZLEŞMESİ

* AKDE AYKIRILIK

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 256

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “tahliye” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 10.Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 06.02.2012 gün ve 2009/836 Esas-2012/52 Karar sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6.Hukuk Dairesi’nin 10.07.2012 gün ve 2012/4312 Esas-2012/10441 Karar sayılı ilamı ile;

(...Dava, akde aykırılık sebebiyle kiralananın tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne, kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde ihale ile belirlediği dağıtım firmaları ile yapacağı bayilik sözleşmesi gereğince, anlaşma yaptığı dağıtım firmasının ürünlerinin kiralananda kiracı tarafından satışa sunulması gerekirken, davalı kiracının, dağıtım firmasını kendisinin belirleyerek A. Petrol ve TAŞ. ile dağıtım sözleşmesi yaparak bu firmanın ürünlerini satmaya başladığını, akde aykırı davrandığını ve süreli ihtara rağmen de aykırılığın devam ettiğini belirterek, davalının kiralanandan tahliyesini istemiştir. Davalı vekili, davaya konu edilen akde aykırılık iddiasının, bizzat kiralananın kullanımı ile ilgili olmadığını, davacının akaryakıt dağıtım şirketini tayin etme hakkının bulunmadığını, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davalının sözleşmenin 7 ve 15. maddeleri ile diğer hükümlerine aykırı hareket ettiğinden bahisle kiralananın tahliyesine karar verilmiştir.

Mülkiyeti davacıya ait benzin istasyonunun taraflar arasında düzenlenen 19.01.1983 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, üç yıl süreli işletme sözleşmesi ile Tophane Akaryakıt ve benzin istasyonunun tüm tesisat ve demirbaşları ile, akaryakıt ve servis istasyonunun müştemilatı ile birlikte davalıya kiraya verildiği anlaşılmaktadır. Kira sözleşmesinin varlığı taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, petrol istasyonunda, davacının izni olmadan, dağıtım firmasının davacı tarafça belirlenmesine izin verilmeden, davalı tarafın tek taraflı olarak belirlediği ve anlaşma yaptığı dağıtım firmalarının ürünlerinin, satışının yapılmasının sözleşmeye aykırılık olarak değerlendirilip, değerlendirilemeyeceği hususundadır.

Taraflar arasındaki işletme sözleşmesi 27 maddeden oluşmakta olup sözleşmenin bu maddelerinde ise kiralayan davacının, dağıtım firmalarını tek taraflı olarak belirlemesi ve belirlenen dağıtım firmalarının ürünlerinin, kiracı tarafından kiralananda satılması gerektiğinin taraflarca kararlaştırılmadığı görülmektedir. Bu hususta sözleşmede düzenlenmiş özel bir şart bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki işletme sözleşmesi 27 maddeden oluşmakta olup sözleşmenin bu maddelerinde ise kiralayan davacının, dağıtım firmalarını tek taraflı olarak belirlemesi ve belirlenen dağıtım firmalarının ürünlerinin, kiracı tarafından kiralananda satılması gerektiğinin taraflarca kararlaştırılmadığı görülmektedir. Bu hususta sözleşmede düzenlenmiş özel bir şart bulunmamaktadır.

Taraflar, imzalanan yazılı işletme sözleşmesine dayalı olarak edimlerini yerine getirmekle yükümlüdürler. Davacı, diğer petrol istasyonlarındaki uygulamalarının ticari teamül oluştuğundan bahisle davalıdan da aynı edimlerin yerine getirilmesini isteyemez. Sözleşmenin 7. maddesinde; kiralananın 3.kişilere devir edilemeyeceği ve istifadelerine terk edilemeyeceği 15. maddesinde ise; işletmecinin, kiralayanın menfaat ve itibarını haleldar edecek herhangi bir hareket ve muamelede bulunamayacağını taahhüt ettiği görülmektedir. Mahkemece, davacının iddia ettiği akde aykırılık olgusunun sözleşmenin bu iki maddesi içerisinde değerlendirilmesi hatalı olmuştur. Ayrıca Borçlar Kanunu'nun 256. maddesine göre de akde aykırılık olgusunun gerçekleşebilmesi için bu eylemin, kiralananın kullanımıyla ilgili olması zorunludur. İddia edilen olgu, kiralananın kullanımından kaynaklanmamaktadır. Ayrıca dosyada mevcut ve kesinleşen Beyoğlu Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/39 Esas - 143 Karar sayılı, davalı kiracı tarafından davacı kiralayan aleyhine açılan ve red kararı ile neticelenen muarazanın men'i davasının da, bu dava için delil niteliğini taşıdığı da kabul edilemez.

Tüm bu açıklanan hususlar karşısında, akde aykırılık olgusunun gerçekleştiğinden söz edilemeyeceğinden mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kabulü ile kiralananın tahliyesine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kiralanan petrol istasyonunun tahliyesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili şirketin petrol ve petrol ürünleri ticareti yapmak üzere Petrol Ofisi ve İstanbul Belediyesi’nin adi ortaklığı ile 16.08.1962 tarihinde B..-P..adıyla kurulmuş olduğunu, daha sonra değişiklikle “İstanbul Enerji Sanayi ve Ticaret AŞ” unvanını kullandığını, mülkiyeti kendine ait olan dava konusu akaryakıt istasyonunun 19.01.1983 tarihinde İşletme Sözleşmesi ile davalı tarafa kiraya verildiğini, davacının bunun dışında İstanbul’un çeşitli bölgelerinde başkaca akaryakıt istasyonlarına da sahip olduğunu, taraflar arasında imzalanmış bulunan işletme sözleşmesine göre oluşan ticari teamül ve fiili uygulama gereğince davalının 1983 yılından beri işletmecisi olduğu istasyonda müvekkili şirketin ihaleyle belirlediği dağıtım şirketi ürünlerinin satıldığını, hatta müvekkil şirketin kuruluş yılı olan 1962 yılında beri müvekkil şirkete ait tüm istasyonlarda aynı uygulamanın yapıldığını, ayrıca akaryakıt dağıtım firmasının tespiti müvekkil şirket tarafından yapıldığından buna ilişkin bedel olarak bayrak hakkı bedelinin de müvekkili şirket tarafından alındığını, bunun ticari teamülde intifa bedeli olarak yer aldığını, bu hususun davalı şirket tarafından da açıkça bilindiğini, 24.10.1995 tarihinde müvekkil şirketin davalının kullanımında olan akaryakıt istasyonu için T.. Petrol AŞ ile 10 sene müddetli Bayrak Hakkı Sözleşmesi imzalandığını, davalı şirketin de gerek bu sözleşme gerekse 1983 tarihli sözleşmede yer alan yükümlülükler gereğince T..Petrol AŞ ile bayilik sözleşmesi imzalayarak akaryakıt ikmaline başladığını, bayilik ve bayrak hakkı sözleşmelerinin 24.10.2005 tarihine kadar devam ettiğini, davalının işletmeyi devraldığı 19.01.1983 tarihinden 24.10.2005 tarihinde kadar davalı şirketin müvekkili şirket ile imzalamış olduğu sözleşmeler gereğince müvekkili şirketin belirlemiş olduğu dağıtım firmalarının ürünlerini sattığını, 24.10.2005 tarihinde dağıtıcı firma T.. Petrol AŞ ile imzalanmış bulunan sözleşmenin bitmesi sebebi ile yeni dağıtım firmasının belirlenmesi amacıyla ihale hazırlığı sürecindeyken davalı şirketin haksızlığı ve taraflar arasındaki sözleşmeye aykırılığı sonradan tespit edilen ve hüküm altına alınan Küçükçekmece 3 Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/343 D iş sayılı dosyasından almış olduğu haksız ihtiyati tedbir kararı ile müvekkili şirketin yeni dağıtıcı firmayı belirlemesine ve sözleşme yapmasına engel olduğunu, akabinde dağıtıcı firmanın belirleme yetkisine hangi şirketin sahip olduğunun tespiti için Beyoğlu 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/39 esas sayılı dosyası ile açtığı muarazanın men-i davasının 05.05

.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/39 esas sayılı dosyası ile açtığı muarazanın men-i davasının 05.05.2006 tarihinde davalı şirket aleyhine sonuçlandığını, böylece dağıtıcı firmayı belirleme hak ve yetkisinin müvekkili şirkete ait olduğunun hüküm altına alınarak kararın kesinleşmiş olduğunu, dolayısıyla davalı tarafın talebi sonucu verilen ihtiyati tedbir kararının haksızlığı ve davalının taraflar arasındaki işletme sözleşmesine aykırı hareket etmiş olduğunun sübuta erdiğini, davalı şirketin bu dönemde hiçbir şekilde müvekkili şirketin rızası olmadığını bildiği halde ve taraflarca yazılı bir şekilde ihtar edilmesine rağmen tek taraflı iradesi ile dava dışı üçüncü şahıs ve sermaye payı ve yönetim anlamında organik bağı bulunan A.. Petrol ve Tic Aş ile dağıtım sözleşmesi imzalayarak ve bu firmanın ürünlerini satmaya devam ettiğini, müvekkili şirketin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığının iştirak şirketi olduğunu, sahip olduğu akaryakıt istasyonlarının işletmecisini seçimini ihaleyle tespit etmekte olduğunu, sözleşmeyle de bayrak hakkı adı altında bir bedelin ihaleyi alan firmadan tahsil edildiğini, davalının aldığı haksız ihtiyati tedbir kararı nedeniyle müvekkilinin söz konusu istasyon için ihale yapamadığını ve bu nedenle müvekkili şirketin zararlarının gün geçtikçe arttığını, davalının ihtarlara da olumlu cevap vermeyerek yaptığı sözleşmeyi iptal etmediğini, böylece; davalı şirketin müvekkili şirket ile imzalamış olduğu 19.01.1983 tarihli işletme sözleşmesi ile kiracısı olduğu mecuru gerek imzalanan esas sözleşmeye gerekse taraflar arasında imzalanan diğer protokollere ve yine gerekse ticari teamül ve mutad uygulamaya aykırı olarak kullanmaya ve sözleşmeyi ihlal etmeye devam ettiğini ileri sürerek davalı şirketin müvekkile ait mecurdan tahliyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin 19.01.1983 tarihli işletme sözleşmesiyle dava konusu petrol istasyonunda kiracı olarak bulunduğunu, bu işletme sözleşmesinin kira sözleşmesi mahiyetinde bir sözleşme olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme kararı olduğunu, mevcut kiralık yer davacı tarafından çalıştırılırken müvekkili davalı şirket tarafından kiralandığı için davacının yapmış olduğu akaryakıt dağıtım şirketiyle olan sözleşmenin feshedilmeyerek devam ettirildiğini, 25.10.1995 tarihinde de T.. Petrol AŞ ile müvekkili şirket arasında 10 yıllık akaryakıt dağıtım sözleşmesi yapıldığını, bu sözleşmenin süresinin dolmasından önce davacının hangi dağıtım şirketi ile çalışacaklarını kendisinin belirleyeceğini söyleyerek bayrak hakkı için ilan yapacağını duyurduğunu, müvekkilinin de bunu üzerine kira sözleşmesinde böyle bir husus olmadığını ve müvekkilinin kendi akaryakıt istasyonunu kendisini belirleyeceğini söyleyerek itiraz ettiklerini ve bunun için Küçükçekmece 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden ihtiyati tedbir kararı aldıklarını, sonucunda da A..Petrol ve Ticaret AŞ ile anlaşma imzaladıklarını, davalı şirketin dava dışı üçüncü şahıs olan akaryakıt dağıtım şirketi A..Petrol ve Ticaret Aş ile yapılmış ve yürürlükte bulunan akaryakıt bayilik sözleşmesini feshetmediklerini gerekçe göstererek kira sözleşmesine aykırılığına dayanan ve sonuçta taraflar arasındaki kiralananın tahliyesini isteyen işbu huzurdaki davayı açtığını, taraflar arasındaki kira akdinde davacının akaryakıt dağıtım şirketini tayin edeceği yönünde herhangi bir hüküm bulunmadığını, Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/39 Esas sayılı dosyasının davacıya karşı açılmış muarazanın men'i davası olduğunu, muarazanın men'i davalarının bir tespit ve eda davası olmadığını, burada verilen kararla davacıya herhangi bir yaptırım sağlayan bir hüküm verilmeyip tam tersine müvekkilinin açmış olduğu muarazanın men'i davasının reddedilmiş olduğunu, buna dayanarak davacının akde aykırılık vardır diyerek akdin feshini istemesinin mümkün olmadığını, kira akdinde davacının akaryakıt dağıtım şirketi tayin edeceği yönünde herhangi bir hüküm bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.