muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13642, Karar No: 2010/1361, Tarih: 22.02.2010

Ancak;

... Planlama ve Koordinasyon İl Müdürlüğü'nde veri hazırlama ve kontrol işletmeni olan ve aynı zamanda ...'nda müdürlük yapan sanığın ikrarına, tanık anlatımlarına, polis kriminal laboratuarı, Adli Tıp Kurumu, hesap bilirkişileri ve idari soruşturma raporlarına ve dosya kapsamına göre vakfın başkanı olan Vali ile Vali Yardımcıları ve İl Özel İdaresi Müdürü'nün imzalarını bilgisayardan yararlanıp başka bir kağıda aktarmak suretiyle vakfın banka hesaplarından para çekmesini sağlayan sahte ödeme talimatları oluşturduğu ve bunları kullanarak vakfa ait Vakıfbank Şubesinde bulunan hesaptan para çektiği, ... ... imzasını taklit ederek ödeme yapıldığına dair sahte tutanaklar düzenlediği ve bir kısım usulsüz harcama belgeleri temin edip kullanmak suretiyle toplam 55.963.005.400 lira vakıf parasını mal edindiği, yine 20.03.2003, 05.05.2003 ve 16.06.2003 tarihli sahte ödeme talimatları ile Ziraat Bankası Şubesinde bulunan ...'ne ait olup sadece bizzat Vali'nin yazılı talimatıyla para çekilebilen “...-Mehmetçik-Üniversite Gençliği Elele Ağaçlandırma Kampanyası” adlı hesaptan, banka çalışanlarının kendisine olan güveninden de yararlanarak aynı tarihli tediye fişlerine imza atarak toplam 28.945.255.131 lirayı çekip çıkar sağladığının sabit olduğu ve oluşun mahkemece de bu şekilde kabul edildiği, ancak 02.12.2003 ve 01.07.2007 günlü iddianamelerin içeriklerine nazaran sadece sahte talimatlarla vakfa ve valiliğe ait paraları ilgili bankalardan çekme ve ... ...'ya ödeme yapıldığını gösteren sahte tutanak düzenleme fiillerinden dolayı sahtecilikten dava açıldığı, hizmet nedeniyle emniyeti suistimal suçunu işlemek için gerçekleştirdiği diğer sahteciliklerinden açılmış dava bulunmadığı, dava konusu edilip temyiz kapsamında bulunan gerek valilik gerekse vakıftaki görevi sebebiyle teslim edilmeyip düzenlediği sahte belgeler yoluyla menfaat sağlama ve ödeme gösterme eylemlerinin ise, vakıfla ilgili olanların içeriklerine ve vakfın hukuki statüsüne nazaran özel belge vasfında olduğu, 765 sayılı TCK uygulamasında özel belgelerin kullanılmasıyla suç oluşabileceğinden sadece müteselsil nitelikli dolandırıcılık, 5237 sayılı Kanun bakımından ise 212. maddesi delaletiyle özel belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını meydana getireceği, valilikteki görevi sırasında düzenlediği üç adet sahte talimat ile valiliğe ait hesaptan para çekme eylemlerinin ise vakıfla ilgili işlemlerden bağımsız olarak 765 sayılı TCK.nun 342 ve 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddelerine temas eden kamu görevlisinin görevine girmeyen konuda zincirleme biçimde resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden suçun vasıflandırılmasında yanılgıya düşülerek farklı görevleri sırasında birbirinden bağımsız kurumlara karşı işlediği nitelikleri farklı fiillerin tamamının tek müteselsil resmi belgede sahtecilik kabul edilip yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi gereğince karşılaştırma yapılarak lehe yasanın belirlenmesi için yapılan uygulamaya göre 5237 sayılı TCK.nun 204/1, 43, 62 ve 53. maddelerine göre tayin edilen cezanın sanık lehine olduğu dikkate alınmadan 765 sayılı TCK.nun uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı ve katılanlar vekilleri ile sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23987, Karar No: 2014/7557, Tarih: 01.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/23987 E.  ,  2014/7557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :11.04.2013

NUMARASI :Esas no:2012/380 Karar no:2013/243

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.04.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/10895, Karar No: 2017/643, Tarih: 26.01.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/10895 E.  ,  2017/643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının arttırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların . ve karar sayılı dosyası ile boşandıklarını, boşanma kararıyla birlikte müşterek çocuğun davacıya verildiğini ve çocuk için 250 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, bunun, günün şartlarına, çocuğun okul çağına gelmiş olmasına ve ihtiyaçlarının artmasına göre çok düşük kaldığını, davalının 4.633 TL aylık aldığını, davacının ise aylık 850 TL ücret aldığını belirterek çocuk için aylık nafakanın 750 TL arttırılarak 1.000 TL’ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; boşanma tarihinde, 2012 yılında, 7 yaşında olan ve 1. sınıfta okuyan çocuk için belirlenen 250 TL nafakanın ölçülü olduğunu, aradan geçen zamanda ciddi bir değişiklik olmadığını, nafakanın karar tarihi itibariyle 350 TL olarak tespiti ve her yıl . oranında arttırılmasının makul olduğunu bildirerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; aradan geçen süre, çocuğun büyümesi, ilkokul 4. sınıfa gidiyor olması, paranın alım gücündeki düşüş, enflasyon ve çocuğun ihtiyaçlarının artması nazara alındığında 2012 yılında takdir edilen aylık 250 TL iştirak nafakasının çok düşük kaldığı gerekçesi ile davacının davasının kısmen kabulü ile müşterek çocuk için aylık 250 TL olan iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren 700 TL’ye yükseltilmesine karar verilmiş, verilen bu hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak nafakasının artırılması talebine ilişkindir.

./..

-2-

Temyize konu uyuşmazlık; iştirak nafakasının aylık 450,00 TL artırımının hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda, davacı annenin muhasebede çalıştığı, 1.200 TL aylık aldığı, annesi, iki ablası ve oğlu ile annesinin evinde kaldığı; davalı babanın ayakkabı firmasında çalıştığı, 1.750 TL ücret aldığı, kendisine ait 2007 model Peugeot marka otomobili olduğu, 600 TL kira ödediği; müşterek çocuğun ise 2005 doğumlu olduğu anlaşılmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyol-ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaç düzeyine göre, yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarı fazla bulunmuş, bu husus hakkaniyet ilkesine aykırı görülmüş, bu sebeple hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, çalışan davacı annenin katkısı ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek ve TMK'nın 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak daha az miktarda nafakaya hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2017/9512, Karar No: 2018/8326, Tarih: 11.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/9512 E.  ,  2018/8326 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekili ve ihbar olunan vekili tarafından temyiz edilmiş, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 11.09.2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı ve vekili gelmedi. Karşı taraf davacı vekili....geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi bulunduğu davalı şirketin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 294.627,00 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 11.09.2015 tarihli dilekçesiyle talebini 313.416,20 TL'ye artırmıştır.

Davalı; istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili ve ihbar olunan vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Her ne kadar aleyhine hüküm kurulmayan ihbar olunan tarafından karar temyiz edilmiş ise de ihbar olunanın temyiz hakkı bulunmadığından temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

.../...

-2-

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile kayıp-kaçak bedelinin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve dava konusu bedelin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedel maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedel ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

3-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

.../...

-3-

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle ihbar olunan vekilinin temyiz isteminin reddine, ikinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, üçüncü bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2009/3939, Karar No: 2009/4843, Tarih: 15.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3939 E.  ,  2009/4843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.04.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 09.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, şahsi hakka dayalı muarazanın giderilmesi istemiyle açılmıştır.

Davalı dava konusu bağımsız bölümü hak sahibi ... ...’dan temlik aldığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

İddia ve savunmaya göre taraflar arasında 4542 ada 1 sayılı parsel üzerinde yapılan A bloktaki 1. kat 2 numaralı bağımsız bölümün dava dışı arsa sahipleriyle yüklenici ... ... arasındaki 27.07.2001 tarihli arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi gereğince dava dışı yüklenici ... ...’ye bırakıldığı çekişmesizdir.

Davanın tarafları yüklenicinin temliki işlemine dayanmıştır. Yüklenicinin temliki işlemi sözleşmenin karşı yanına şahsi hak sağlar. Dolayısıyla hem davacı hem de davalı şahsi hak sahibidir. Dairemizin yerleşik uygulamasına göre yarışan şahsi hakların varlığı halinde kural önceki tarihli şahsi hakka değer tanınmasıdır. Davacı 28.06.2006 günlü,davalı ise daha sonraki bir tarih olan 10.02.2007 günlü temlik işlemlerine dayandığından davacının dayandığı temlik işlemine değer tanınarak davanın kabulü yerine istem uygulamaya uygun düşmeyen bazı gerekçelerle reddedildiğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 15.04.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3086, Karar No: 2010/2663, Tarih: 11.03.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/3086 E.  ,  2010/2663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Aykırılık

HÜKÜM : Sanığın Beraatına dair

I-1999 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelen katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında;sanığa yüklenen “1999 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu; olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 1.5.2000 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış,katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2.maddeleri uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

II-2004 takvim yılında defter ve belgeleri gizlemek suçundan kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarına gelince;

17.12.2004 tarihli sanığın da imzasını taşıyan tutanakta 1999 takvim yılında kullanılan 10 adet gider pusulasının muhafaza edildiği depoda kaybolduğunun ve bu nedenle ibraz edemeyeceğinin beyan edilmesi,sanığın aşamalarda da aynı yönde savunmada bulunması,213 Sayılı Vergi Usul Kanununun 253. maddesine göre tutulan ve ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere beş yıl süre ile muhafaza etmek mecburiyetinde bulunulan defter ve belgelerin, kaybolmaları nedeniyle yargılama esnasında dahi ibraz edilemediğinin anlaşılması karşısında, ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 23.11.1999 gün ve 273/288 sayılı kararında açıklandığı üzere usulüne uygun tebligat aranmayacağından yüklenen defter ve belgeleri gizlemek suçunun tüm yasal unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden yazalı şekilde delil yetersizliğinden beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,11/3/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4196, Karar No: 2014/6799, Tarih: 03.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/4196 E.  ,  2014/6799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kilis 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2012

NUMARASI : 2010/474-2012/1163

Davacı, ölüm aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi B. K. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının muris eşinin 15.7.1999 tarihinde vergi kaydının bitmesi nedeniyle sigortalılığın sonlandırıldığını, oda ve sicil kaydı devam ettiği için 1479 sayılı Kanuna tabi Bağ - Kur sigortalılığının devamı ve ölüm aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmişse de varılan sonuç doğru olmamıştır.

01/04/1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20/04/1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22/03/1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02/08/2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının muris eşinin 10.6.1999 tarihli giriş bildirgesine istinaden 17.2.1999 tarihinde 1479 sayılı yasa kapsamında Esnaf Bağ-Kur sigortalılığın başlatıldığı, 17.2.1999-15.7.1999 tarihleri arasında vergi kaydının bulunması nedeniyle 15.7.1999 tarihinde sigortalılığının durdurulduğu, ancak 3.2.1999-22.3.2010 tarihleri arasında oda kaydının ve 18.2.1999-22.3.2010 tarihleri arasında sicil kaydının devam ettiği ve muris eşin 27.2.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının tescil tarihi dikkate alındığında vergi kaydının 15.7.1999 tarihinde son bulması ve davacının murisi tarafından vergi kaydına göre işlem yapılması için 4.4.2000 tarihli matbu formun Kuruma sunulmuş olması 1479 sayılı yasa kapsamında sigortalılığının devamına engel teşkil etmez.

Yapılacak iş, uyuşmazlık konusu tarihler için davacının murisi eşinin oda ve sicil kaydının devam etmesi nedeniyle sigortalı olduğunun tespitine karar vermekten ibarettir.

Somut olayda, davacının tescil tarihi dikkate alındığında vergi kaydının 15.7.1999 tarihinde son bulması ve davacının murisi tarafından vergi kaydına göre işlem yapılması için 4.4.2000 tarihli matbu formun Kuruma sunulmuş olması 1479 sayılı yasa kapsamında sigortalılığının devamına engel teşkil etmez.

Yapılacak iş, uyuşmazlık konusu tarihler için davacının murisi eşinin oda ve sicil kaydının devam etmesi nedeniyle sigortalı olduğunun tespitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.