muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6897, Karar No: 2023/32, Tarih: 17.01.2023

2. Yine aynı KHK’nın 7 nci maddesi ise; “(1) Mekânsal Planlama Genel Müdürlüğünün görevleri şunlardır:

a) Yerleşme, yapılaşma ve arazi kullanımına yön veren, her tür ve ölçekte fiziki planlara ve uygulamalara esas teşkil eden üst ölçekli mekânsal strateji planlarını ve çevre düzeni planlarını ilgili kurum ve kuruluşlarla işbirliği yaparak hazırlamak, hazırlatmak, onaylamak ve uygulamanın bu stratejilere göre yürütülmesini sağlamak.

c) Havza ve bölge bazındaki çevre düzeni planları da dâhil her tür ve ölçekteki çevre düzeni planlarının ve imar planlarının yapılmasına ilişkin usul ve esasları belirlemek, havza veya bölge bazında çevre düzeni planlarını yapmak, yaptırmak, onaylamak ve bu planların uygulanmasını ve denetlenmesini sağlamak.

(2) Çevre düzeni planlarının Bakanlıkça belirlenen mekânsal strateji planlarına, imar planlarının ise mekânsal strateji planlarına veya çevre düzeni planlarına aykırılığının tespit edilmesi halinde ilgili idareler Bakanlıkça verilen süre içerisinde aykırılıkları giderir.

(3) Birinci fıkranın (a) bendinde belirtilen ulusal ve bölgesel nitelikteki fiziki planları Bakanlık yapar, yaptırır ve onaylar. Büyükşehir belediyeleri sınırları içerisindeki çevre düzeni planlarını büyükşehir belediyeleri, büyükşehir olmayan illerde ise Bakanlık yapar, yaptırır ve onaylar.” düzenlemesi yer almaktadır.

3. 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu'nun, il özel idaresinin görev ve sorumlulukları başlıklı 6 ncı madesinde; “İl özel idaresi mahallî müşterek nitelikte olmak şartıyla;

a) Gençlik ve spor Sağlık, tarım, sanayi ve ticaret; Belediye sınırları il sınırı olan Büyükşehir Belediyeleri hariç ilin çevre düzeni plânı, bayındırlık ve iskân, toprağın korunması, erozyonun önlenmesi, kültür, sanat, turizm, sosyal hizmet ve yardımlar, yoksullara mikro kredi verilmesi, çocuk yuvaları ve yetiştirme yurtları; ilk ve orta öğretim kurumlarının arsa temini, binalarının yapım, bakım ve onarımı ile diğer ihtiyaçlarının karşılanmasına ilişkin hizmetleri il sınırları içinde,....İl çevre düzeni plânı; valinin koordinasyonunda, büyükşehirlerde büyükşehir belediyeleri, diğer illerde il belediyesi ve il özel idaresi ile birlikte yapılır. İl çevre düzeni plânı belediye meclisi ile il genel meclisi tarafından onaylanır. (Ek cümle: 1/7/2006-5538/26 md.) Belediye sınırları il sınırı olan Büyükşehir Belediyelerinde il çevre düzeni planı ilgili Büyükşehir Belediyeleri tarafından yapılır veya yaptırılır ve doğrudan Belediye Meclisi tarafından onaylanır.” ve il genel meclisinin görev ve yetkileri başlıklı 10. maddesinde “ c) Belediye sınırları il sınırı olan Büyükşehir Belediyeleri hariç İl çevre düzeni plânı ile belediye sınırları dışındaki alanların imar plânlarını görüşmek ve karara bağlamak.” hükmü bulunmaktadır.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1. Uyuşmazlık çevre düzeni planı değişikliği konusunda davacı Bakanlığın yetkili olup olmadığına ilişkindir. Yukarıda yer verilen mevzuat hükümlerine göre; Çevre ve Şehircilik Bakanlığının görevlerini düzenleyen 644 sayılı KHK’nın 2 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde, her tür ve ölçekteki fiziki planlara ilişkin temel ilkelerin belirlenmesinden bahsedildikten sonra bazı özel nitelikte imar planlarının yapılması ve onaylanması Bakanlığın görevleri arasında gösterilmiş, aynı maddenin (h) bendinde ise ilgili idareler tarafından Bakanlıkça verilen süre içerisinde yapılmayan il çevre düzeni planlarını yapmak sayılmıştır.

2. Sözü edilen KHK’nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde, üst ölçekli mekânsal strateji planlarını ve çevre düzeni planlarını ilgili kurum ve kuruluşlarla işbirliği yaparak hazırlamak görevi düzenlemiş, (c) bendinde ise Bakanlığın yetkisinin, havza veya bölge bazında çevre düzeni planlarını yapmak olduğu ortaya konulmuştur.

3. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarında; 644 sayılı KHK ile 1/100.000 ölçekli çevre düzeni planlarının düzenlenmesine yönelik hükümler getirildiği, çevre düzeni planı ve il çevre düzeni planı ayrımına gidildiği ve bu ayrımın yapılmadığı durumlar için de her tür ve ölçekte çevre düzeni veya her tür ölçekte fiziki plan tanımlarının kullanıldığı, KHK’nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentlerinde bahsedilen çevre düzeni planlarının 1/100.000 ölçekli planlar olduğu, dava konusu plan değişikliğinin ise il çevre düzeni planı üzerinde yapıldığı ve bu planı onama yetkisinin il özel idaresine ait olduğu belirtilmiştir.

4. Davacı Bakanlığın görevlerini düzenleyen 644 sayılı KHK’da; Bakanlığı görevleri arasında, il çevre planları onaylama yetkisi bulunmamaktadır. Nitekim dosyada alınan bilirkişi raporlarında yer alan açıklamalar da bu yöndedir. Bu durumda, Bölge Adliye Mahkemesince; davacının dava konusu il çevre düzeni planı değişikliğini onaylama yetkisi bulunmadığından, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılar yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3466, Karar No: 2019/5200, Tarih: 10.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3466 E.  ,  2019/5200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 18/07/2017 tarih ve 2014/992 E- 2017/694 K. sayılı kararın davalı ... ve ... vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin Esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 28/03/2018 tarih ve 2017/957 E- 2018/247 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... ve ... vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin müşterisi olan Kent Gıda Mad. San. Tic. A.Ş.’nin ürünlerinin Gebze-Maraş-Gaziantep arasında davalı ...’a ait 34 ZH 2415 plakalı araçla taşınması için anlaşma yaptığını, 20/04/2013 tarihinde imzalanan taşıma senedinde ürünlerin eksiksiz alıcısına teslim edilmesi, ürünlerde meydana gelebilecek her türlü hasar, kayıp vs. zararların davalı tarafından tazmin edileceği hususunun yer aldığını, davalı ... ve araç sürücüsü Alper’in hizmeti sağlamak amacı ile malı teslim alıp nakliyeye başladıklarını, hizmetin ifası sırasında meydana gelen kaza sonucunda müvekkilinin müşterisine ait ürünlerde toplam 116.327,27 TL zarar meydana geldiğini, müvekkilinin müşterisine ödediği zarar ile ilgili davalı ...’a hasar tazmin faturası düzenleyip davalıya ulaştırdığını, ihtarname gönderdiğini, ancak ödeme yapılmadığını, davalı ...Ş.’nin sigorta poliçesi kapsamında zarardan sorumlu olduğunu, davalı ...’in ise trafik kazasında kusurlu olması sebebiyle sorumluluğunun bulunduğunu ileri sürerek fazla dair haklar saklı kalmak kaydıyla 116.327,27 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin meydana gelen kaza sebebiyle asli/tali yönden kusursuz olduğunu, kaza tespit tutanağındaki sürücü ihlallerine göre davanın değerlendirilemeyeceğini, müvekkilinin kusurunun ispatlanması gerektiğini, müvekkilinin sorumluluğu var ise eşyanın zarara uğrayan kısmı için sorumluluğu bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, sigortalı aracın dorsesinde taşınan yükün ZMMS Genel Şartları ve 2918 sayılı KTK gereğince poliçe teminatında olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, sigortalı aracın dorsesinde taşınan yükün ZMMS Genel Şartları ve 2918 sayılı KTK gereğince poliçe teminatında olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin aracın şoförlüğünü yaptığı sırada aracın sağ ön lastiğinin aniden patlaması ve direksiyon hakimiyetinin yitirilmesi sonucu kazanın meydana geldiğini, kazada müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, kazada tutulan tutanağın müvekkilinin beyanı alınmadan tek taraflı düzenlendiğini, meydana gelen zarar ile ilgili talebin fahiş olduğunu, sadece 2 veya 3 paketin hasarlandığını, diğer malların çekici ve vinç ile çekilmesi sırasında hasarlandığını, davacı şirketin elemanlarının uyarılara rağmen paketleri parçalayarak taşıması sebebiyle zararın arttığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafça hak sahibi ile olan ticari ilişkileri kapsamında istenilen bedelin alacak olarak kaydediliği ve bu suretle kayden ödendiğinden davacının talep hakkını kazandığı, KTK'nın 92/e maddesi gereğince motorlu araçta taşınan eşyanın uğrayacağı zararların teminat kapsamında olması sebebiyle davalı ... bakımından davanın reddi gerektiği, davalı ...’ın fiili ve son taşıyıcı olduğu, bu nedenle TTK'nın 875/1 maddesi gereğince sorumlu olduğu, davalı tarafça sorumluluktan kurtulabileceği hallerin varlığının ispatlanamadığı, davalı ...’in sürücü olduğu ve emtianın hasarlanmasına neden olan trafik kazasının tek taraflı olması sebebiyle davalının kazanın meydana gelmesinde kusurlu olduğu, bu hali ile haksız fiili nedeniyle KTK ve TBK kapsamında doğan zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı ... AŞ aleyhine açılan davanın reddine, davalılar ... ve ... aleyhine açılan davanın kabulü ile 116.327,27 TL nin dava tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı ... ve ... vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, davalı ... ve ... vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı ... ve ...'ın temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5.959,74 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... Acar ve ...'dan ayrı ayrı alınmasına, 10/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4029, Karar No: 2019/11103, Tarih: 25.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/4029 E.  ,  2019/11103 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından sanık Harun Kutlar'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 168/2 (iki kez), 116/1, 151/1, 52/2 ve 62. (3 kez) maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis, 5 ay hapis ve 1.500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5 ay hapis cezasının anılan Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine dair Alanya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/344 esas, 2018/443 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 21/05/2019 gün ve 94660652-105-07-4393-2019-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28/05/2019 gün ve 2019/56506 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, sanığın Alanya'da bulunan .... isimli otelin alt katındaki lokanta kısmına girdiği, burada kasaya giderek kesici bir alet ile kasayı zorlayıp zarar vererek açtığı ve kasa içerisinde bulunan toplam 104,00 Türk lirası parayı çalarak olay yerinden uzaklaştığı iddia ve kabul edilen somut olayda,

1-Sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerde, sanığın soruşturma aşamasında mağdurun zararını giderdiği kabul edildiği halde, sanığın cezalarından 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, anılan Kanun'un 168/2. maddesi gereğince indirim yapılmasında,

2-Sanığın bahse konu işyerindeki kasadan 104,00 Türk lirası hırsızladığı somut olayda, uygulama koşulları oluştuğu halde anılan Kanun'un 145. maddesiyle cezadan indirim yapılması veya ceza verilmekten vazgeçilmesi hususlarının tartışılmamış olmasında,

3-Sanığın üzerine atılı eylemin 5237 sayılı Kanun'un 116/2. maddesinde düzenlenen işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, anılan Kanun'un 116/1. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

I-(1) nolu kanun yararına bozma talebine yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında 17.07.2017 tarihli 2017/10726 soruşturma no 2017/2159 iddianame no ile kamu davası açıldığı, dosya içerisinde mevcut 16/03/2018 tarihli makbuz içeriğine göre de sanığın dava açıldıktan sonra kovuşturma aşamasında mağdura ait zararı giderdiğinin anlaşılması karşısında; mahkemenin sanık hakkında TCK’nun 168/2 maddesi ile 1/2 indirim yapması suretiyle etkin pişmanlık hükümlerini uygulayarak yazılı şekilde karar vermesinde isabetsizlik görülmediğinden Alanya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihinde verilip kesinleşen ve 2017/344 esas, 2018/443 sayılı kararına yönelik yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

II-(2 ve 3) nolu kanun yararına bozma taleplerine yönelik yapılan incelemede;

II-(2 ve 3) nolu kanun yararına bozma taleplerine yönelik yapılan incelemede;

Sanığın mağdura ait yazarkasada bulunan 104.00 TL paranın değerinin suç tarihindeki brüt asgari ücretin onda birinden az olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek yanlış ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, 3 no’lu ve istem yazısında; “ Sanığın üzerine atılı eylemin 5237 sayılı Kanun'un 116/2. maddesinde düzenlenen işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, anılan Kanun'un 116/1. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir. ” denilmektedir.

Aynı Kanunun 116/1.maddesinde “Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikayeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” hükmüne yer verildiği,

Ayrıca TCK'nın 116/2. maddesinde “Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.” hükmü bulunmaktadır.

İncelenen dosyada; Sanığın mağdura ait iş yerine girerek işyeri dokunulmazlığının ihlal ettiği, TCK’nın 116/2. maddesi uyarınca öngörülen cezanın hapis cezası veya adli para cezası şeklinde seçenekli olarak öngörüldüğü, ceza tayinine ilişkin takdirin hakime ait olduğu anlaşılması nedeniyle kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık Harun Kutlar hakkında Alanya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/344 esas, 2018/443 karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 25/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/734, Karar No: 2014/14915, Tarih: 17.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/734 E.  ,  2014/14915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu,TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir.Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir.Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür.Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir.Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir.Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamıyacaktır.

Sanığın, katılanın işyerinden satın almış olduğu tekstil ürünleri karşılığında katılana ... Türk Katılım Bankası A.Ş. .... Şubesine ait, keşidecisi ... ... Sanayi ve Tic. Ltd. Şti olan, 15.04.2008 keşide tarihli, 6.800 TL bedelli çek verdiği, çekin bankaya ibrazı üzerine 08.02.2008 tarihinde müşteki ... ... Sanayi ve Tic. Ltd. Şti yetkilisi ...'a ait... plakalı araçtan çalınan çek koçanına ait çeklerden olduğunun anlşıldığı olayda, eyleminin bankayı aracı kılmak suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son

cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.