muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5668, Karar No: 2023/342, Tarih: 18.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5668 E.  ,  2023/342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1529 Esas, 2021/790 Karar

DAVA TARİHİ : 28.12.2017

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/5 E., 2019/175 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin ... ibareli markasını 03, 05, 10, 29, 42, 44 sınıflarda 28.12.2012 tarihinden itibaren adına tescil ettirdiğini, davalı firma tarafından yapılan... ibareli dava konusu başvuruya müvekkillerinin ... ibareli markaları gerekçe gösterilerek yapılan itirazın YİDK’nın 2017-M-9537 sayılı kararı ile reddedildiğini, müvekkili ile aynı sektörde faaliyet gösteren davalı firmanın başvuruda bulunduğu markanın müvekkili markasına benzerliği nedeniyle davalının haksız kazanç sağlama saikiyle hareket ettiğini, her iki markanın kullanıldığı ilacın etken maddesinin ibuprofen olduğunu ve ayrıca her iki ilacın da pediatrik soğuk algınlığı için kullanıldığını, davaya konu marka ile müvekkilinin ... ibareli markasının görsel, anlamsal ve fonetik olarak iltibas yaratacak şekilde benzer olduğunu ve karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptaline ve dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın ... markası ile müvekkilinin... markası arasında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, markalarda yer alan tek ortak ibarenin “ibu” ibaresi olduğu ve bu ibarenin her iki markanın emtia listesinde olan ilaçların etken maddesi olan “ibuprofen” maddesinin ön eki olduğunu, “ibu” ibaresinin tanımlayıcı bir ibare olması dolayısıyla ayırt ediciliğinin olmadığını ve geriye kalan ...ve ...ibarelerinin karıştırılma ihtimali yaratmayacak ölçüde birbirinden farklı olduğunu, dava konusu markaların ilaç markası olması dolayısıyla eczacı ve doktorlardan oluşan bilinçli tüketici kitlesine hitap ettiğini ve bu tüketici kitlesi bakımından yeterli ayırt ediciliğin bulunduğunu, “ibu” ibaresinin etken madde ve “...” ibaresinin ilaç markalarında yaygın kullanımı bulunması nedeniyle davacı markasının zayıf marka olduğunu, markaların düşük seviyede ayırt edici olan “ibu” ibaresini paylaştığından karıştırılma ihtimali değerlendirilmesinde örtüşmeyen bileşenlerin benzerlikleri/farklılıklarının ve ayırt ediciliklerinin ele alınması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu 2016/54213 sayılı “IBUCOLD” ibareli marka başvurusu ile davacı yana ait İBU...markası arasında 05. sınıfta yer alan “İnsan sağlığı için ilaçlar” emtiaları yönünden 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas ihtimalinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olmayıp kendi içinde çelişkili olduğunu, hedef kitlenin doktor ve eczacı olduğuna ilişkin tespitin yerinde olmadığını, başvurunun müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını, müvekkilinin markasının bilinirliğinin bulunduğunu ve bunun incelenmediğini, doktor ve eczacılar arasında karışıklığa yol açacağını, bu ilaçların reçetesiz satıldığını ve alıcıların ortalama tüketici olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının başvurusuna konu... ibaresi ile davacının itirazına mesnet ... ibareli markası arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas bulunmadığı, zira her iki markada ortak bulunan “ibu” ibaresinin “ibuprofen” ilaç etken maddesinden türetilmiş olması nedeni ile karşılaştırmada dikkate alınamayacağı, ...ve ...barelerinin de markalar arasındaki farklılaştırmayı yeterli oranda sağladığı, taraf markalarının aynı etken maddeden üretildiği ortak algısının ötesinde bütünsel bakış açısıyla farklı anlamlar taşıdıkları gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtmiş olduğu beyan ve delilleri tekrar ederek ve re’sen nedenlerle usul ve kanuna aykırı bulduğu kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava,YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/143, Karar No: 2007/155, Tarih: 26.06.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/8-143 E., 2007/155 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/8-143 E., 2007/155 K.**

**- ADLİ PARA CEZASI

- BELLİ HAKLARI KULLANMAKTAN YOKSUN BIRAKILMA

- EŞYA MÜSADERESİ

- GÜRÜLTÜYE SEBEBİYET VERMEK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 54 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 170 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 36 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 16 ]

**"İçtihat Metni"**

Genel güvenliği kasten tehlikeye sokmak suçundan sanığın, 5237 s.Y.'nın 170/1-c, 52 ve 54. maddeleri uyarınca 100 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, kurusıkı tabanca, şarjör, fişek ve boş kovanın müsaderesine, sanık hakkında 53. maddenin uygulanmasına ilişkin Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.12.2006 gün ve 630-977 sayılı hükmün yasa yararına bozulması istemi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesi 02.04.2007 gün ve 3008-2675 sayı ile;

Silah niteliğinde bulunmayan kurusıkı tabanca ile havaya ateş etme eyleminin 765 sayılı TCY'nın 264/7 ve 5237 sayılı TCY'nın 170/1-c madde ve fıkrasında tanımlanan, içinde silah öğesi bulunan suç tipine uygun bulunmadığı gerekçeleriyle, Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2006 gün ve 630-977 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozulmasına, cezanın çektirilmemesine ve dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, karar vermiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 06.06.2007 gün ve 43459 sayı ile;

Sanığın başkalarının huzur ve sükûnunu bozan eylemi, 5326 sayılı Yasanın 36. maddesinin 1. fıkrası kapsamında kalmakta ve idari yaptırımı gerektirmektedir.

Anılan Yasanın 18. maddesi gereğince kabahatin konusunu oluşturan veya işlenmesi suretiyle elde edilen eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine, ancak kanunda açık hüküm bulunan hallerde karar verilebilir. 5326 sayılı Yasanın 36. maddesinde, kabahatin konusunu oluşturan veya işlenmesi suretiyle elde edilen eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

Kanun yararına bozma istemi, davanın esasını çözümleyen mahkûmiyet hükmüne yönelik olup, bozma nedeni hükümlüye daha hafif ceza verilmesini gerektirmektedir. Bozma nedeni cezanın tamamen kaldırılmasını gerektirmemekte, bozma kararı üzerine yerel mahkemece yeniden inceleme, araştırma, yargılama yapılarak bir karar verilmesine de yasal olanak bulunmamaktadır.

Özel Dairece, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesini müteakip, kabahatli Muzaffer Özer'in idari para cezası ile cezalandırılmasına ve kurusıkı tabanca ve eklerinin iadesine karar verilmesi yerine, "cezanın çektirilmemesine" karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu" gerekçesiyle itiraz yasayoluna başvurularak, Özel Daire kararından "cezanın

Özel Dairece, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesini müteakip, kabahatli Muzaffer Özer'in idari para cezası ile cezalandırılmasına ve kurusıkı tabanca ve eklerinin iadesine karar verilmesi yerine, "cezanın çektirilmemesine" karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu" gerekçesiyle itiraz yasayoluna başvurularak, Özel Daire kararından "cezanın

çektirilmemesine" ibaresinin çıkartılmasına, kabahatli Muzaffer Özer'in 5326 sayılı Yasanın 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 50 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına, kabahate konu kurusıkı tabanca ve eklerinin kabahatliye iadesine karar verilmesi, isteminde bulunulmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

1-Ceza Genel Kurulunca sabit kabul edilen olay;

Sanığın 26.06.2006 tarihinde caddede araçla seyir halinde iken kurusıkı tabancayla havaya ateş etmesinden ibarettir.

2- Sabit kabul edilen eylemin hukuki nitelendirilmesi;

5237 sayılı TCY'nın 170. maddesinde; "(1) Kişilerin hayatı, sağlığı veya malvarlığı bakımından tehlikeli olacak biçimde ya da kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda;

…..

c) Silâhla ateş eden veya patlayıcı madde kullanan,

Kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." hükmüne yer verilmiş,

Anılan Yasanın tanımlar başlıklı 6/1-f maddesinde ise silah; deyiminden;

"1. Ateşli silâhlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

4. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

5. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler," anlaşılacağı belirtilmiştir.

…….

Görüldüğü gibi, anılan fıkradaki suçun oluşabilmesi için, eylemin kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda gerçekleşmesi yeterli olmayıp, eylemde kullanılan silahın da 6. maddenin 1/f bendindeki tanıma uygun olarak, ateşli silah olması, başka bir anlatımla fonksiyonu itibariyle ateş etmeye elverişli gerçek bir silah olması gerekmektedir. Kuru sıkı tabir edilen gaz tabancaları nitelikleri itibariyle, bu suç açısından silah sayılamayacağından, bu nitelikteki tabanca ile gerçekleştirilen eylem, korku, kaygı ve panik yaratabilecek nitelikte olsa dahi, 5237 sayılı TCY'nın 170/1. maddesi kapsamında değil, başkalarının huzur ve sükûnunu bozucu davranışları yaptırıma bağlayan 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 36/1. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir.

Sanığın, kurusıkı tabanca ile caddede ateş ederek, başkalarının huzur ve sükûnunu bozması 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 36/1. maddesi uyarınca idarî para cezasını gerektirdiğinden, sanık idarî para cezası ile cezalandırılmalıdır.

3- Kabahatler Yasasındaki yaptırım sistemi ve mülkiyetin kamuya geçirilmesi;

Sanığın, kurusıkı tabanca ile caddede ateş ederek, başkalarının huzur ve sükûnunu bozması 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 36/1. maddesi uyarınca idarî para cezasını gerektirdiğinden, sanık idarî para cezası ile cezalandırılmalıdır.

3- Kabahatler Yasasındaki yaptırım sistemi ve mülkiyetin kamuya geçirilmesi;

5326 sayılı Kabahatler Yasasının 16. maddesinde kabahatlere özgü yaptırımlar; idarî para cezası, mülkiyetin kamuya geçirilmesi ve ilgili yasalarda öngörülen diğer tedbirler şeklinde belirtilmiştir.

Anılan Yasanın 17. maddesinde idarî para cezası tanımlanmış olup, maddenin 7. fıkrasında, "İdarî para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere o yıl için 4.1.1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca tespit ve ilân edilen yeniden değerleme oranında arttırılarak uygulanır. Bu suretle idarî para cezasının hesabında bir Türk Lirasının küsuru dikkate alınmaz. Bu fıkra hükmü, nispi nitelikteki idarî para cezaları açısından uygulanmaz." hükmüne yer verilmek suretiyle, adli para cezasında herhangi bir arttırım öngörülmemesine karşın, idarî para cezalarının her yıl yeniden değerleme oranında arttırılması kabul edilmiştir.

Bu hüküm uyarınca, idarî para cezası miktarları ve bu kapsamda 5326 sayılı Yasanın 36. maddesindeki idari para cezası miktarı 2006 yılı için yeniden değerleme oranı olan % 9,8 ve 2007 yılı için yeniden değerleme oranı olan % 7,8 oranında arttırılmak suretiyle saptanmalıdır.

Mülkiyetin kamuya geçirilmesi yaptırımına gelince, 5326 sayılı Yasanın 18. maddesinin 1. fıkrasında açıkça, kabahat konusunu oluşturan veya kabahat işlenmesi suretiyle elde edilen eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine ancak, yasada açık hüküm bulunan hallerde karar verilebileceği belirtilmiştir. Bu açık hüküm uyarınca, kabahat konusu eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilebilmesi için yasada bunun açıkça belirtilmesi gerekmektedir.

4-Yasa yararına bozma istemi üzerine verilmesi gereken karar;

5271 sayılı CMY'nın 309. maddesi uyarınca, hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay'ca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak, Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtay'ca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hakim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hakim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Bozma sonrası yapılacak işlemler ve bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ile bozma kararının etkileri ise, bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrım yapılarak maddenin 4. fıkrasında ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Anılan fıkranın (d) bendi gereğince bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi halinde, cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi halinde ise bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesince doğrudan hükmedilecektir. Bu halde yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan, Yargıtay Ceza Dairesince hükmün bozulması ile yetinilmeyip, gereken kararın da doğrudan ilgili daire tarafından verilmesi gerekmektedir.

5- Yerel Mahkeme hükmünün değerlendirilmesi;

a) Sanığın 26.06.2006 tarihinde caddede araçla seyir halinde iken kurusıkı tabancayla havaya ateş etmesi eylemi, 5237 sayılı TCY'nın 170/1-c maddesi kapsamında değerlendirilmiş ise de, eylemde kullanılan silahın kurusıkı tabanca olması nedeniyle atılı suç unsurları itibariyle oluşmamaktadır. Bu itibarla eylemi korku ve kaygı yaratabilecek tarza ateş etmek olarak değerlendiren Yerel Mahkeme hükmü nitelendirmedeki yanılgı nedeniyle isabetsizdir.

b) Diğer yönden, Yerel Mahkemece 5237 sayılı Yasanın 170/1. maddesindeki yaptırımın altı aydan üç yıla kadar hapis cezası olduğu gözetilmeksizin, aynı maddenin 2. fıkrasındaki üç aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası şeklindeki seçenek yaptırımlardan adli para cezasının tercih edilerek 5 gün karşılığı 100 YTL. adli para cezasına hükmedilmesi de yasaya aykırıdır.

6- Ceza Genel Kurulunca varılan sonuç;

Kabahatlinin 26.06.2006 tarihinde caddede araçla seyir halinde iken kurusıkı tabancayla havaya ateş etmesi 5326 sayılı Kabahat Yasasının 36/1. maddesi uyarınca idarî para cezasını gerektirdiğinden Özel Dairece, cezanın çektirilmemesine değil, 5271 sayılı Yasanın 309/4-d bendi hükmü uyarınca yargılama yasağı bulunan bu ahvalde daha hafif nitelikte bulunan idari para cezasına hükmedilmesi gerekmektedir.

Anılan yaptırıma 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesi uyarınca, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca da hükmedilmesi olanaklı bulunduğundan, CYY'nın 309. maddesi uyarınca yasa yararına bozma isteminin kabulü ile, Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2006 gün ve 630-977 sayılı kararının, CYY'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca bozulmasına, kabahatlinin eylem tarihi itibariyle yeniden değerleme oranı da dikkate alınmak suretiyle 5326 sayılı Yasanın 36/1. maddesi uyarınca 54 YTL. idarî para cezasıyla cezalandırılmasına, kabahate konu kurusıkı tabanca ve eklerinin kabahatliye iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 02.04.2007 gün ve 3008-2675 sayılı yasa yararına bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteminin kabulü ile Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2006 gün ve 630-977 sayılı kararının 5271 sayılı CYY'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca YASA YARARINA BOZULMASINA,

4- 5271 sayılı CYY'nın 309 ve 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddeleri uyarınca uygulamanın doğrudan Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca yapılması suretiyle kabahatlinin, yeniden değerleme oranı da dikkate alınarak 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 36/1. maddesi uyarınca 54 YTL. idarî para cezasıyla cezalandırılmasına, kabahate konu kurusıkı tabanca ve eklerinin kabahatliye iadesine,

5- Dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 26.06.2007 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3778, Karar No: 2019/5651, Tarih: 27.12.2019

**19. Hukuk Dairesi         2019/3778 E.  ,  2019/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Av. ... ile davalı ... Matbaacılık Bil. Formu Mak. ve İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili Av. ... arasındaki itirazın iptali davası hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi’nce 2018/104 esas, 2019/226 karar sayılı ve 11.04.2019 tarihli hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşüldü

- KARAR -

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi’nin 2018/104 esas, 2019/226 karar sayılı 11.04.2019 tarihli esastan red kararına karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulması üzerine, istinaf dairesi tarafından, 11.04.2019 tarihinde, “6100 sayılı HMK’nın 352. maddesi gereğince hükmün kesin olduğu ve temyiz kabiliyetinin olmadığı” gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiş, bu ek karar davacı vekiline 09.05.2019 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davacı vekili tarafından verilmiş, ek kararın tebliği tarihi olan 09.05.2019 tarihinden sonraki bir tarihe ait bir temyiz dilekçesi dosyada bulunmamakla birlikte, dosyada bulunan temyiz başvuru dilekçelerinin UYAP sistemindeki e-imza tarihi 27.03.2019 olup, davacının bu temyiz dilekçesi de ek kararın temyizi ibarelerini hiçbir şekilde içermemektedir.

Davacı vekilinin, istinaf dairesinin ek kararına ilişkin temyiz talebinde bulunup bulunmadığı, bulundu ise ek karara ilişkin temyiz başvurusu tarihinin araştırılması ve bu şekilde elde edilecek kesin bilgi ve belgelerle birlikte temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan eksiklikler giderildikten sonra Dairemize yeniden gönderilmek üzere dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17 Hukuk Dairesi’ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23979, Karar No: 2019/10922, Tarih: 06.11.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/23979 E.  ,  2019/10922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, muhasebe işlemlerinin tümünün yürütülmesine ilişkin davalı serbest muhasebeci/mali müşavir ile aralarında sözleşme bulunduğunu, vergi müfettişince 05.11.2014 tarihinde 2013 ve 2014 vergi dönemlerine ait yapılan inceleme sonucu Vergi İnceleme Tutanağı ve Raporlarının düzenlendiğini, Vergi Denetim Kurulu (... Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı) ile uzlaşma yoluna giderek davalının kusurlu ve ihmali davranışı nedeniyle 17.12.2014 tarihinde uzlaşma tutanağına bağlı olarak KDV, Vergi Ziyai Cezası, Özel Usulsüzlük Cezası ve Gecikme faizi olmak üzere toplam 148.561,12 TL ödemek zorunda kaldığını, davalının kendisine vermiş olduğu zarardan sorumlu olduğunu belirterek 148.561,12 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, serbest muhasebeci mali müşavir olduğunu, davacı şirketin ... Düğün Salonu İşletmesi olduğunu, 14.02.2012 tarihinden bu yana davacı şirketin muhasebe işlemlerini yürüttüğünü, davacı şirketin düzenlediği veya düzenleyeceği fatura konusunda tereddütü bulunmakta ise muhasebeciye veya vergi dairesine başvuruda bulunup görüş alması gerekirken, davacının ne maliyeye ne de muhasebeci olan kendisine sözlü ya da yazılı %8 mi yoksa %18 mi KDV kesmeleri gerektiğine dair bir başvurusunun bulunmadığını, davacı şirket temsilcisinin teftiş raporunda verdiği beyanlardan da görüleceği üzere bu KDV oranının bilerek uygulandığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir