muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3884, Karar No: 2021/1957, Tarih: 21.01.2021

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, yazılı gerekçe ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, davalı vekilinin istinaf dilekçesinin ise İlk Derece Mahkemesi kararının kesin olduğundan bahisle Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 346/1 maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davacı ... davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikli olarak davalının katılma yolu ile istinaf talebinin kesinlik sınırı kapsamında kalıp kalmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Bölge Adliye Mahkemesince, davalının katılma yolu ile istinaf talebinin istinafa konu edilen miktarı itibariyle kesin olduğu kabul edilerek istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.Gerçekten; miktar veya değeri istinaf kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar bakımından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341. maddesi uyarınca istinaf kanun yoluna başvurulamaz. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.Öte yandan; 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Katılma yolu ile başvurma” başlıklı 348. maddesinin (1) numaralı bendinde istinaf dilekçesi kendisine tebliğ edilen tarafın, başvurma hakkı bulunmasa veya başvuru süresini geçirmiş olsa bile, vereceği cevap dilekçesi ile istinaf yoluna başvurabileceği düzenlenmiştir. Dolayısıyla, katılma yolu ile istinaf başvurusunda istinaf talebinin, istinafa konu edilen miktar itibariyle kesinlik sınırı kapsamında kalıp kalmadığına bakılması mümkün değildir.Açıklanan sebepler ile Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalının katılma yolu ile istinaf talebi yönünden işin esasına girilerek değerlendirme yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davalı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kesin olduğunun kabul edilmesi hatalıdır.SONUÇ: Temyiz olunan, yukarıda esas ve karar numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, bozma sebebine göre davacı ... davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı tarafa iadesine, 21.01.2021 gününde oybirliğiyle olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22340, Karar No: 2013/25085, Tarih: 27.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/22340 E.  ,  2013/25085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminat ile işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan ... Basın Yayın Dağ. Paz. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Uyuşmazlık, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremez duruma gelen davacının açtığı maddi ve manevi tazminat davası ile işçilik alacağı istemine ilişkindir.

HMK’nun 167. maddesi uyarınca yargılamanın iyi bir şekilde yürütülmesini sağlamak için aralarında bağlantı bulunsa bile davaların ayrılmasına, davanın her safhasında karar verilebilir. Yine aynı yasanın 30. maddesinde Mahkemenin yargılamanın, makul bir süre içerisinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini sağlamakla yükümlü olduğu belirtilmiştir.

İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle açılan manevi tazminat davasında, olayın oluş şekli, müterafik kusur oranları, husule gelen elem ve ıstırabın derecesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumu, paranın satın alma gücü, özellikle 26.6.1966 gün ve 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme kararının içeriği ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimi, hak ve nefaset kuralları esas alınır. Maddi tazminat davasında da müterafik kusur oranlarının belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiği gibi tazminatın hesaplanması için ayrı bir bilirkişi incelemesi de yaptırılması gerekir. Maddi tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik oranı ve karşılıklı kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

İşçilik alacağı davasına gelince; bu tür davalar 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. İşçilik alacağına esas alınacak hizmet saptandıktan sonra talep edilen işçilik alacağının türüne göre manevi tazminat davasındaki kıstaslardan farklı kıstaslara dayanan ayrı bir hesap yapılması gerekir.

Bu durumda; her iki dava için izlenecek yöntem ve esas alınacak kıstaslar birbirinden tamamen farklıdır. Her iki davanın tefrik edilmesi yargılamanın sağlıklı yürütülmesi için gereklidir. Ayrı ayrı açılıp görülmeleri gerekli bu tür davaların birlikte görülmeleri doğru görülmemiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2007/21-69 Esas ve 2007/55 Karar sayılı ve 07.02.2007 tarihli kararı da bu yöndedir.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı ... Rehber Basın Yayın Dağ. Paz. Tic. Ltd. Şti.'nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ... Basın Yayın Dağ. Paz. Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 27/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14754, Karar No: 2012/12538, Tarih: 05.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/14754 E.  ,  2012/12538 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 20.06.2007 gün ve 2006/362 Esas, 2007/543 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebligname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin beyanlarında sanık ve arkadaşlarının kendisini mağazanın arka tarafına götürerek elini iple bağladıklarını ve iple boğazını sıktıklarını beyan ettiği, İnegöl Devlet Hastanesinin raporunda da yaralanmaların "basit tıbbi müdaheleyle giderilebilir" olduğunu ifade etmesine karşılık, rapor ayrıntısında saçlı deride sol tarafta 4-5 adet 0,5 x 1 cm büyüklüğünde cilt erezyonu, sağ tibia üzerinden muhtemelen sigaraya bağlı yanık izi mevcut olduğunun belirtilmesi karşısında, bu raporla yetinilmeyerek Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılarak, mağdurdaki yaralamanın TCK.nın 109/6. maddesi kapsamında kalan ayrıca ceza vermeyi gerektiren nitelikte olup olmadığının araştırılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 200 gün adli para cezasının, bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla adli para cezasına çevrilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi ve hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesi yerine, 647 sayılı Kanunun 5. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususların yeniden duruşma yapılmaksızın 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde yer alan "Sanığa verilen para cezasının günlüğü 20 YTL'den hesabına"

./..

-2-

çıkartılarak, yerine "suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan adli para cezasının TCK.nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla 4.000 TL adli para cezasına çevrilmesine" ibaresi "647 sayılı Kanunun 5. maddesi" ibaresi de çıkartılarak, yerine, "5237 sayılı TCK.nın 52/4 maddesi" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/1441, Karar No: 2016/4605, Tarih: 25.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/1441 E.  ,  2016/4605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde;tarafların 2000 yılında evlendiklerini,2001 ve 2006 doğumlu iki çocukları olduğunu,davalının 2012 yılında davacıya karşı açtığı boşanma davasının reddedildiğini, bu kararın kesinleşmesi ile yargılama sürecinde davacı ve müşterek çocuklar için hükmedilen nafakaların kesildiğini,davalının müşterek haneye dönmediğini ve ...ilinde polis olarak görev yaptığını,başka bir bayan ile gayrı resmi ilişki yaşadığını,davacının ise iki çocuğu ile ikamet etmekte olup kira ödemesi vb. giderleri bulunduğunu, komşu ve akraba yardımı ile geçindiğini belirterek,dava tarihinden itibaren davacı için aylık 700 TL, müşterek çocuklardan ... için aylık 450 TL...için ise aylık 350 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde;kira,elektrik vb. giderleri ile kredi borcu için aylık toplam 2.750 TL ödemesi olduğunu savunarak,mahkemece gerekli değerlendirmenin yapılmasını istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile,dava tarihinden itibaren davacı kadın için aylık 500 TL tedbir nafakasının ve müşterek çocuklar için ayrı ayrı aylık 300'er TL (aylık toplam 600 TL) tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık olgusuna dayalı olarak açılmış tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesinde; ayrı yaşamada haklı olan eşin diğer eşten tedbir nafakası isteyebileceği düzenlenmiştir. Aynı yasanın 186/3.maddesinde de; eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıklarıyla katılacakları hükme bağlanmıştır.

Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği davalı birliğin giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır. Zira; evlilik birliğinin korunması ve devamını sağlamak için eşlerin asgari ölçüde uyması gereken bazı yükümlülükler ve karşılamaları gerekli bazı ortak giderler mevcuttur. Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır. Diğer taraftan hakim, eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda;tarafların 2000 yılında evlendikleri, 2001 ve 2006 doğumlu iki çocuklar olduğu, davalının 2012 yılında davacı aleyhine boşanma davası açtığı, toplanan delillerden davacı kocanın davalı eşinin kusurunu affettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, eş için 500 TL müşterek çocuklardan ......için aylık 300 TL,.....çin ise aylık 250 TL olmak üzere hükmedilen toplam 1.050 TL tedbir nafakasına hükmedildiği,kararın 24.04.2015 tarihinde kesinleştiği, davadan sonra tarafların biraraya gelmedikleri,davacı kadının ev hanımı olduğu,ailesinin yardımı ile geçimini sağladığı, aylık 350 TL kira ödemesi olduğu; davalı kocanın ise polis memuru olarak görev yaptığı,aylık 3.300 TL geliri olduğu, aylık 500 TL kira ödemesi olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre aleyhine boşanma davası açılan eş, boşanma davası sürerken ayrı yaşamda haklıdır. Boşanma isteminin reddinden sonra ayrı yaşamın sona erdirilmesi ve birliğin tekrar kurulması esas olup, evlilik birliğini tekrar kurma görevi de açtığı boşanma davası reddedilen tarafa aittir. Bu bağlamda somut olayda; davalı kocanın herhangi bir barış girişiminde bulunmadığı, davacı kadının ayrı yaşamda haklı olduğu, tarafların müşterek çocuklarının ise davacı anne ile birlikte yaşadığı anlaşılmıştır.

Bu kapsamda, 16.07.2012 tarihinde açılmış boşanma davasının yargılaması sırasında eş ve çocuklar yararına aylık toplam 1.050,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmişken, aradan yaklaşık olarak 3 yıl geçmesine, bu süreçte paranın alım gücünün azalmasına, davacı eş ve müşterek çocukların ihtiyaçlarının artmış olmasına rağmen, eldeki nafaka davasında, boşanma davasının yargılaması sırasında hükmedilen nafakalardan daha düşük oranda nafakalara hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, günün ekonomik koşulları, davacı eş ve müşterek çocukların ihtiyaçları, boşanma davasının yargılaması sırasında hükmedilen nafaka miktarları da göz önünde bulundurularak TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi gereğince eş ve müşterek çocuklar için daha yüksek oranda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4047, Karar No: 2021/653, Tarih: 09.02.2021

**1. Hukuk Dairesi         2018/4047 E.  ,  2021/653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı annesi ....’ın davalı ikinci eşi ... ile evlendikten birkaç ay sonra 7 numaralı bağımsız bölümü üçüncü kişiden satın aldığını ancak ½ payını davalı adına tescil ettirdiğini temlik tarihi itibariyla miras bırakanın eczacı ve maddi durumunun iyi olduğunu davalının ise alım gücü olmadığını, işlemin aslında bağış niteliğinde olduğunu ileri sürerek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payları oranında mirasçılar adına tescilini, olmazsa tenkisini istemiştir.

Davalı ..., davanın süresinde açılmadığını, yüksek düzeyde geliri olduğunu, mirasbırakanın önceki evliliğindeki sorunlar nedeniyle birikim yapamadığını, miras bırakanın öz oğlundan mal kaçırmasını gerektirir bir durumun olmadığını, temlik harici terekenin bulunduğunu; dahili davalı ..., taşınmazdaki ½ payın davalı ... tarafından satın alındığını miras bırakan ile davalının evlendiklerinde miras bırakanın birikimi olmadığını, davalının miras bırakana hayatı boyunca destek olduğunu; dahili davalı ..., çekişmeli payın babası tarafından satın alındığını ve davacının kötü niyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle tapu iptal-tescil ve tenkis istekli davanın reddine ilişkin verilen karara karşı davacının yaptığı istinaf başvurusu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2.Hukuk Dairesi tarafından esasa ilişkin sebepler incelenmeksizin, eldeki davadaki istek yönünden terekeye temsilci atanması gerektiğinden ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak dosyanın yeniden incelenmek üzere mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, davacının talebini daraltarak miras payı oranından tapu iptali-tescil, tenkis istemesi üzerine davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacının yaptığı istinaf başvurusu bölge adliye mahkemesi tarafından bu kez esastan reddedilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 09.02.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden asil davacı ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalı Süvai Bülent Bilginer ve davalı ... gelmedi, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin ve asilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen davalı vekili için 3.050.00. TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 23.40. TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7447, Karar No: 2015/18434, Tarih: 26.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/7447 E.  ,  2015/18434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2014

NUMARASI : 2014/308-2014/716

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2014 tarihinde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16607, Karar No: 2017/414, Tarih: 24.01.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/16607 E.  ,  2017/414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş ise de duruşma isteğinden feragat edildiğinden dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ... maliki olduğu 885, 930 ve 967 parsel sayılı taşınmazlarını 13.09.2010 tarihinde satış suretiyle torunu davalı ...'a devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, murisin mal satmaya ihtiyacı olmadığı gibi davalının da alım gücünün bulunmadığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakana bakım karşılığı taşınmazların temlik edildiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakanın davalıya yaptığı temlikin, alacaklılardan mal kaçırmaya yönelik olduğunun saptandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...maliki olduğu çekişme konusu 885, 930 ve 967 parsel sayılı taşınmazlarını 13.09.2010 tarihinde satış suretiyle torunu olan davalı ...'a temlik ettiği, 1925 doğumlu muris ... 10.12.2010 tarihinde ölümü ile çocukları davacılar ile torunu davalı ... ve dava dışı torunları .. olarak kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

./..

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olay yukarıda açıklanan ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, temlik tarihinde mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı, akit tarihi itibariyle taşınmazların gerçek değeri ile satış bedelleri arasında aşırı oransızlık bulunduğu, mirasbırakanın eşi tarafından bakıldığı, davalının temlikinin bakım karşılığı yapıldığı savunmasının da kanıtlanamadığı gözetilerek, murisin temlikteki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.