muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3394, Karar No: 2018/8143, Tarih: 12.11.2018

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda e...leyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili Soma ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun genelinde derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda Soma maden kazası gibi toplumu derinden e...leyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Sonuç:Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında,

1-Davalı ...İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü'nün davacı kardeşlerin manevi tazminat istemlerine dair hükümlere yönelik temyiz isteminin temyiz kesinlik sınırı kapsamında kalması nedeniyle REDDİNE,

Sonuç:Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında,

1-Davalı ...İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü'nün davacı kardeşlerin manevi tazminat istemlerine dair hükümlere yönelik temyiz isteminin temyiz kesinlik sınırı kapsamında kalması nedeniyle REDDİNE,

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp kaza olayının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, istinaf kanun yoluna başvurulurken ileri sürülmeyen hususların temyiz aşamasında ileri sürülemeyeceğinin kabulüne göre davalı ...İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü'nün yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Genel Müdürlüğü'ne yükletilmesine, 12/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1703, Karar No: 2022/5149, Tarih: 28.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/1703 E.  ,  2022/5149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatlerine

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 08/09/2020 tarihli, 2018/2427 esas, 2020/4335 karar sayılı kararıyla haklarında verilmiş mahkumiyet kararları kesinleşen sanık Kenan'ın üretim yöneticisi, sanık Fatih'in vardiya amiri formen, sanık Yusuf'un ise forklift operatörü olduğu granit üreten Peker Yüzey Tasarımları Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketinin Manisa Şubesinde vinç operatörü olarak görev yapan ölenin, olay günü üretilen granit plakalarının taşınması için sanık Yusuf'u çağırdığı, ölenin vinçle plakaları forkliftin bıçaklarına yerleştirdiği, kendisinin de bıçakların yanına çıktığı, sanık Yusuf'un idaresindeki forklift ile malzemenin stoklandığı kısma gittikleri, burada plakaları istiflemek için mazgala yanaştıkları, ölenin halen forkliftin bıçaklarında olduğu, sanık Yusuf'un araçtan aşağı inerek mesafeyi kontrol ettiği, tekrar araca binip hareket etmek istediği sırada bıçakların üstündeki plakaların ölenin üzerine devrildiği olayda,

İş güvenliği uzmanı sanık ...'in çalışanı olduğu Hülyam iş güvenliği firmasıyla Peker Yüzey Tasarımları Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi arasında yapılan hizmet sözleşmesine göre ayda 30 saat iş güvenliği hizmeti vermekle yükümlü olduğu, işçilere gerekli eğitimin verilmesi, genel iş güvenliği ve forkliftle çalışmaya ilişkin uyulması gereken tedbirlere ilişkin talimatnameler hazırladığı, iş güvenliği defterine de bu konuda gerekli uyarıları yazdığı, ancak ölen ile sanık Yusuf'un bu tedbirlere uymayarak çalışma yaptıkları; yine dosyada mevcut üretim yöneticisi ve vardiya emiri görev tanımı belgeleri, iş güvenliği tedbirlerini almakla üretim yöneticisinin görevli olduğuna dair yönetim kurulu kararı, organizasyon şeması dikkate alındığında, işin gözetim ve denetiminden usulüne uygun olarak görevlendirilmiş ve yetkilendirilmiş üretim yöneticisi ve vardiya amirinin sorumlu olduğu, iş güvenliği hususunda sorumluluğu bu şekilde devren sanık genel müdür ... ve anılan konuda üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmiş bulunan iş güvenliği uzmanı ...’un kusurları bulunmadığından bahisle mahkemece atılı suçtan beraatlerine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından faillerinin taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılanlar vekilinin eksik araştırma sonucu hüküm kurulduğuna, sanıkların kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 28/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5153, Karar No: 2021/11494, Tarih: 14.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/5153 E.  ,  2021/11494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddi ile harç ve ödemeye ilişkin bentler yönünden HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nce esastan reddi ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının harç ve ödemeye ilişkin bentleri yönünden düzeltilerek 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Büyükçekmece İlçesi, Tepecik Mahallesi 3142 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile gerekçeli kararın harç ve ödemeye ilişkin bentlerinin düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizik görülmemiştir. Ancak;

1)Tespit edilen kamulaştırma bedelinde üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan ve derhal ödenmesine hükmedilen kısım için istinaf karar tarihine kadar faiz işletilmesi gerekirken, ilk derece mahkemesi karar tarihine kadar faiz işletilmesi,

2)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin 2019/2422 E, 2021/254 K sayılı ilamının;

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin 2019/2422 E, 2021/254 K sayılı ilamının;

1) 1 nolu bendinde yer alan (kamulaştırma bedeline 29/10/2018 tarihinden İlk Derece Mahkemesi karar tarihi olan 16/05/2019 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, ) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (Kıymet takdir raporunda belirlenen ve davalının payına düşen 89.692 TL'ye 29.10.2018 tarihinden ilk derece mahkemesi karar tarihi olan 16.05.2019 tarihine, fark bedel olan 68.587,76 TL'ye ise 29.10.2018 tarihinden istinaf karar tarihi olan 10.02.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine) ibaresinin yazılmasına,

2) 8 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18263, Karar No: 2017/37160, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18263 E.  ,  2017/37160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8393, Karar No: 2010/11205, Tarih: 07.06.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/8393 E.  ,  2010/11205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Manavgat Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :17.04.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün her iki dava yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 16.2.2010 günü temyiz eden Ö. M.. S. vekili Av. M.. Ç. ve karşı taraf İ.. S. vekili Av. B.. A. geldi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davalı-karşılık davacının 22.05.2005 tarihli karşı dava dilekçesi nafaka ve ziynet alacağına ilişkindir. Davalı-davacı kadının boşanma konusunda bir davası olmadığı halde yazılı şekilde kadının boşanma davasının kabulüne şeklinde hüküm verilmesi doğru olmamıştır (HUMK.md.74).

2-Toplanan delillerden; evlilik birliğinin temelden sarsılmasına neden olan olaylarda, eşine şiddet uygulayan ağır kusurlu koca yanında evin temizliğiyle ilgilenmeyen, eşine yumrukla vuran kadın da kusurludur. Türk Medeni Kanununun 166/2.madde koşulları gerçekleşmiştir. Açıklanan nedenlerle boşanma davasının kabulü gerekirken, yazılı gerekçeyle ret hükmü verilmesi doğru değildir.

3-Hüküm altına alınan ziynet eşyalarının aynına, olmadığında bedeline hükmedilmiştir. Kabul edilen ziynetlerin infazda tereddüt yaratmayacak şekilde değerleri tek tek gösterilmeden toplam değere hükmolunması hatalıdır (HUMK.md.388/son).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre temyize konu sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, duruşma için taktir olunan 750.00 TL. vekalet ücretinin İlknur'dan alınıp Özgür Mehmet'e verilmesine , istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.07.06.2010 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/45028, Karar No: 2016/2098, Tarih: 09.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/45028 E.  ,  2016/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı ... ilçesi ... Belediyesinde 30 Mart 2014 tarihine kadar yaklaşık 10 yılı aşkın kadrolu işçi olarak çalıştığını, 6360 Sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin 2. fıkrası gereğince listede adı geçen ... Belediye 30 Mart seçimleri ile davalı İl Özel İdaresi Genel Sektereterliğine tüm hak alacak ve borçları ile devredildiğini ,6772 sayılı yasadan kaynaklı haklarını ödenmediğini, yaz mevsiminde 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını, dönem boyunca yıllık ücretli izinlerini 2008 yılı hariç kendisine kullandırılmadığını, resmi tatillerde ve hafta sonlarında da çalıştırıldığını ihbar tazminatı, resmi tatil alacağı, fazla mesai alacağı, yıllık izin alacağı, hafta sonu alacağı, aile yardımı alacağı ve ikramiye alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı konularıda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Davacı davalı işyerinde yaz mevsiminde 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmiş, kış aylarında çalışma düzeninin nasıl olduğuna dair bir beyanda bulunmamıştır.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından ... yaz aylarında 7 gün, kış aylarında 6 gün çalışıldığını, pazar günleri genelde tatil olduğunu, cumartesi günleri yoğun kar yağışı olduğunda yol açma çalışmaları yapıldığını, ayda 1-2 kez hafta sonu bu şekilde çalıştığını, resmi tatillerde çalıştıklarını, davacının 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını, genelde işin 18.00-19.00 a kadar uzadığını, kışın 17.00-18.00 saatleri arasında işten çıktığını beyan etmiş diğer davacı tanığı ... ise haftanın 7 günü çalıştıklarını, 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştıklarını kışın genelde 5 gün çalıştıklarını, 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştıklarını, kar yağdığında ortalama 4-5 gün saatliğine gittiklerini, kışın ayda 1-2 kez yol kardan kapandığında cumartesi pazar günleri yol açma çalışmasına gittiklerini beyan etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları doğrultusunda davacının yaz dönemi kabul edilen Mayıs ve Ekim ayları arasında 08.00-18.00 saatleri arasında ve kış dönemi kabul edilen Kasım ve Nisan aylarında 08.00-17.00 saatleri arasında çalışarak yaz aylarında haftada 10.5 saat ve kış aylarında haftada 3.5 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmişse de davacının kış aylarında fazla mesai yaptığına dair bir beyanı bulunmadığından bu dönem için hesaplama yapılmaması gerekirken bu dönemin de dahil edilerek fazla mesai ücretinin hesaplanması hatalıdır.

Ayrıca davalı işyeri belediye olup işyeri kayıtları sunulmadığından olağandışı hafta tatili çalışma iddiası tanık beyanlarıyla ispatlanma yoluna gidilmiştir. Davacı tanıklarının kış aylarında hafta sonu çalışmadıklarını beyan etmelerine rağmen kış ayları için de hafta tatili ücreti hesaplanması ve kış aylarında çalışıldığı kabul edilen hafta sonu çalışma günlerinde normal çalışma süresi dışında kalan fazla mesai çalışmalarının hesaba dahil edilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.