muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/39870, Karar No: 2014/42047, Tarih: 30.12.2014

2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu nedenle bozulması gerekirken, Dairemizce zuhulen onandığı bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmış olduğundan, davalının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemizin onama ilamının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer karar düzeltme taleplerinin incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteminin KABULÜNE, Dairemizin 2.9.2014 gün, 2014/24925-24531 sayılı “onama” kararının kaldırılmasına, hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davalının diğer karar düzeltme taleplerinin incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 297,60 TL harcın istek halinde iadesine, 30.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8103, Karar No: 2020/5197, Tarih: 08.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/8103 E.  ,  2020/5197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın babasına ait ikametinin bahçesinde bulunan sera içinde ve yine aynı ikametin yakınlarında dikili olarak ele geçirilen farklı boylarda toplam 75 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan çok fazla olacağı, Dairemizin genel uygulamalarına göre, ticari amaçla ekildiklerine ilişkin başka delil yoksa 20 köke kadar dikili kenevirin kişisel kullanım kapsamında ekildiğinin kabul edilebileceği dikkate alınarak, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla 2313 sayılı Kanunun 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2068, Karar No: 2017/1859, Tarih: 03.05.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/2068 E.  ,  2017/1859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ... 1 ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2015 tarihli ve 2014/342 esas, 2015/194 sayılı kararını müteakip, ... 2. Çocuk Mahkemesinin 24/04/2015 tarihli ve 2015/196-127 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/05/2015 tarihli ve 2015/427 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26.maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1,2 ve 3.maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi...." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli,19/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10168-2015-21128/67431 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13/05/2015 tarihli ve 2015/427 değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 03/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14096, Karar No: 2022/9951, Tarih: 27.06.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/14096 E.  ,  2022/9951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz dışı sanıkla birlikte gece vakti sahilde bulunan ağaçları ateşe verdiği, 28.04.2016 tarihli raporuna göre ağaçların bir kısmının zarar gördüğü ve canlılığının etkilenebileceğinin, bir kısım ağaçların ise yalnızca kabuk kısımlarının yandığı ve başkaca bir zarar görmediğinin belirtildiği görülmekle sanığın işlediği nitelikli mala zarar verme suçunun tamamlanmasına rağmen 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesinde yer alan teşebbüs hükümlerinin uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18279, Karar No: 2016/14965, Tarih: 09.11.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/18279 E.  ,  2016/14965 K.**

**"İçtihat Metni"**

İşyeri dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından sanık ...’nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 168/2, 116/4, 119/1-c ve 62. maddeleri gereğince 2'şer kez 11 ay 7 gün ve 1 yıl 8 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, cezalarının anılan Kanun’un 51. maddesi gereğince ertelenmesine dair... 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/10/2012 tarihli ve 2012/196 esas, 2012/1054 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10.08.2016 gün ve 7284-2016 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.09.2016 gün ve 2016/343634 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

... 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/10/2012 tarihli ve 2012/196 esas, 2012/1054 sayılı kararının kanun yararına bozulması halinde, aynen infaza ilişkin aynı Mahkemenin 10/02/2016 tarihli ve 2015/692 esas, 2016/96 sayılı kararı ile bu karara yönelik itirazın reddine dair... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/03/2016 tarihli ve 2016/261 değişik iş sayılı kararının hükümsüz kalacağı kabul edilerek yapılan incelemede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02/10/2007 tarihli ve 2007/6-195-197 sayılı ilamında değindiği üzere, “araya zaman aralığı girmediği ve fiilin kesintiye uğramadan devam ettirildiği gözetildiğinde, sanığın eyleminin bütün halinde tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu, suça vasıf verilirken eylem bütünlüğü içindeki en ağır niteliğe dayanılması gerektiğinin” belirtilmesi karşısında, somut olayda, sanığın, 29/01/2012 günü gece vakti katılanın işyerine girerek içeride bulunan jenaratörü çaldıktan 6 gün sonra, 04/02/2012 tarihinde tekrar aynı işyerinden 20 kutu inşaat boyası çalması şeklindeki eylemleri arasında hukuki bir kesinti olmadığı ve tek hırsızlık suçunu oluşturacağı, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 43/1. maddesinin uygulanması gerekirken, yazılı şekilde iki ayrı hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyetine karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

... 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2012 tarihli ve 2012/196 E., 2012/1054 K. sayılı kararının kanun yararına bozulması halinde, aynen infaza ilişkin aynı mahkemenin 10.02.2016 tarihli ve 2015/692E., 2016/96 K. sayılı kararı ile bu karara yönelik itirazın reddine dair... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2016 tarih ve 2016/261 D. İş sayılı kararının hükümsüz kalacağı kabul edilerek yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

... 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2012 tarihli ve 2012/196 E., 2012/1054 K. sayılı kararının kanun yararına bozulması halinde, aynen infaza ilişkin aynı mahkemenin 10.02.2016 tarihli ve 2015/692E., 2016/96 K. sayılı kararı ile bu karara yönelik itirazın reddine dair... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2016 tarih ve 2016/261 D. İş sayılı kararının hükümsüz kalacağı kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2015 tarihli ve 2014/2-37 E., 2015/47 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun’un 43. maddesinin ilk fıkrasında; "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır" biçiminde zincirleme suç düzenlemesine yer verilmiş, TCK'nın 43/1. maddesi düzenlemesinden anlaşılacağı üzere, zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hallerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın, fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda arttırılmaktadır. TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için; aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi, işlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması ve bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Somut olayda, sanığın 29.01.2012 günü gece vakti katılanın işyerine girerek içeride bulunan jeneratörü çaldıktan 6 gün sonra, 04.02.2012 tarihinde tekrar aynı işyerinden bu kez 20 kutu inşaat boyası çalması şeklindeki eylemleri arasında hukuki kesinti gerçekleşmeden aynı suçun işlenmesi söz konusu olduğundan, hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle cezasından artırım yapılması gerekirken, yazılı şekilde iki ayrı hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (...) 9. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 11.10.2012 gün ve 2012/196 E., 2012/1054 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hükmolunan 2 yıl hapis cezasında, aynı Kanun'un 143/1. maddesi uyarınca 1/8 oranında artırım yapılarak 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 43. maddesi uyarınca takdire göre 1/4 oranında artırım ile 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 168/2. maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapılarak 1 yıl 4 ay 26 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve TCK’nın 62. maddesi uyarınca takdire göre 1/6 oranında indirim ile sonuç

cezanın 1 yıl 2 ay 1 gün olarak belirlenmesine, yine işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan TCK’nın 116/4. maddesi uyarınca hükmolunan 1 yıl hapis cezasında, aynı Kanun'un 119/1-c maddesi uyarınca bir kat artırım yapılarak 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 43. maddesi uyarınca takdire göre 1/4 oranında artırım yapılarak 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve TCK’nın 62. maddesi uyarınca takdire göre 1/6 oranında indirim ile sonuç cezanın 2 yıl 1 ay olarak belirlenmesine, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 09.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6220, Karar No: 2015/1054, Tarih: 16.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/6220 E.  ,  2015/1054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Devlet Hastanesi Sağlık kurulunca radyoloji uzmanı olmaksızın düzenlenen 09.08.2011 tarihli sağlık kurulu raporunda; mağdurenin beden yapısı ve genel görünümüne göre 15-16 yaşları arasında olduğunun belirtilmesi, doğum tutanağına göre mağdurenin beyana dayalı olarak nüfusa tescil edildiğinin anlaşılması ve aşamalarda sanık ile müdafii tarafından yaşına itiraz edilmesi karşısında, suç niteliğine etkisi nazara alınarak öncelikle mağdurenin anne ve babasının, doğum tarihinin belirlenmesi konusunda dinlenmesi ve bu hususta varsa bilgisi olan diğer kişilerin tespit edilerek tanık sıfatıyla dinlenmeleri, ayrıca mağdurenin aşı, okul kayıtları gibi diğer belgeler ve deliller ile gerekli araştırma yapılarak, daha önce çektirilen kemik grafileri de eklenmek suretiyle içerisinde radyoloji uzmanı da bulunan sağlık kurulundan rapor alınması, gerektiğinde Adli Tıp Kurumundan da görüş sorularak mağdurenin gerçek yaşının bilimsel şekilde saptanmasından sonra sanığın hukuki durumun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4137, Karar No: 2006/5600, Tarih: 18.09.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2006/4137 E.  ,  2006/5600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL İCRA MAHKEMESİ

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...'ın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi uyarınca 1 ay hafif hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, İnegöl İcra Mahkemesinin 11.11.2004 tarih ve 2004/2440-3811 sayılı kararının infazı sırasında, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair, aynı Mahkemenin 01.06.2006 tarihli ve 2004/2440-3811 sayılı ek kararını kapsayan dosya aleyhine Adalet Bakanlığından verilen 01.06.2006 gün ve 23340 sayılı Yazılı Emrini içeren Yargıtay C.Başsavcılığının 12.06.2006 gün ve 2006/126959 sayılı tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi,

Tebliğnamede, dosya kapsamına göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesindeki yaptırım, tazyik hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun'la değişik 7.maddesi 1.fıkrasında, "Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7.maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı Kanun’un 7.maddesi 1.fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232.maddesinin 6. fıkrası gereği mahkemesince infazda tereddüt oluşturacak şekilde mahkumiyete esas sürenin belirlenmemiş olması isabetsiz olduğundan, anılan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması gereğine işaret edilmiştir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kabule göre de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232.maddesinin 6. fıkrası gereği mahkemesince infazda tereddüt oluşturacak şekilde mahkumiyete esas sürenin belirlenmemiş olması isabetsiz olduğundan, anılan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması gereğine işaret edilmiştir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’un 3.maddesi ile değişik 7.maddesinin 1.fıkrası ile “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür.....”, yine 1 Haziran 2005 tarihinde kabul edilip, aynı gün mükerrer Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren ve 2004 sayılı İİK’nunda Değişiklik Yapılmasına Dair 5358 sayılı Kanun’un 7.maddesi ile İİK’nun 340.maddesindeki eylemin müeyyidesi 3 aya kadar tazyik hapsine dönüştürülmüştür. Ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7.maddesi göz önünde tutulduğunda 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanun’un 7.maddesi sanığın lehine olduğundan aynı maddenin 1.fıkra 1.cümlesi ve 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 24. maddesine göre müeyyidenin İcra Mahkemesince idari para cezası olarak belirlenmesi gerekir. Ancak mahkemece 11.11.2004 tarihli 2004/2440-3811 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında verilen 1 ay hafif hapis cezasındaki süre sanık yönünden kazanılmış hak olarak kabul edilmesi gerektiğinden, yeniden tayin edilecek cezanın 1 aylık süreyi de geçemeyeceği nazara alınmalıdır.

Öte yandan, kabule göre de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar" başlıklı 232. maddesinin 6. fıkrasında "Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen... ceza miktarının...... tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir" şeklindeki düzenlemeye rağmen, infazda tereddüt oluşturacak şekilde mahkumiyete esas sürenin net olarak belirtilmeyip, sanığın ödeme şartını ihlal eyleminden dolayı 3 aya kadar tazyik hapis ile cezalandırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu nedenle Yargıtay C.Başsavcılığının yazılı emre atfen düzenlediği tebliğname yerinde görülmekle ve kanuna aykırılık halinin giderilmesinin de başkaca hallinin mümkün bulunmadığı anlaşılmakla, uygulamada birliğin sağlanması amacıyla Yazılı Emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden, İnegöl İcra Mahkemesinin 2004/2440-3811 sayılı ek kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMK'nun 309/ 4-D maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...'ın 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanun'un 7., 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddeleri dikkate alınarak 1 ay hafif hapis karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMK'nun 309/ 4-D maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...'ın 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanun'un 7., 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddeleri dikkate alınarak 1 ay hafif hapis karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20.00 YTL'den hesaplanarak sonuç olarak 600.00 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına 18.9.2006 gününde oy birliği ile karar verildi.