muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20894, Karar No: 2018/9476, Tarih: 19.03.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/20894 E.  ,  2018/9476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davaya konu 141 ada 13 parsel sayılı taşınmaza ilişkin DSİ tarafından kamulaştırma çalışmalarının devam ettiğini, davacının ve öncesinde de murisinin bu yere zeytin ağaçları dikip imar ve ihya ettiğini, delice zeytin ağaçlarını aşıladığını, söz konusu taşınmazdaki muhdesatın vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, Hazine adına kayıtlı taşınmazda dikilen ağacın bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ‘‘1- Davanın kabulü ile; bilirkişi heyetince tanzim edilen 19/02/2015 havale tarihli rapor ve ekli krokisinde belirtilen dava konusu...parsel sayılı taşınmazın içindeki bilirkişilerce belirtilen 25-30 yaşındaki 60 adet zeytin ağacı, 31-69 yaşındaki 35 adet zeytin ağacı, 70 yaş üstü 35 adet zeytin ağacı, 10 adet delice zeytin ağacının toplam 140 adet ağacı ile 35 adet cep teraslı kuru taş duvar ile 88 m kuru taş duvarın davacıya ait olduğunun tespitine, 2-Alınması gerekli 27,70 TL harçtan peşin alınan harcın mahsubu ile bakiye 338,65 TL harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacı tarafa iadesine, 3-Yapılan yargılama giderinin davacı taraf üzerinde bırakılmasına, 4-Davacı taraf vekalet ücreti talep etmediğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,’’ karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın aidiyetinin tespiti isteğine ilişkindir.

1- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

6100 sayılı HMK’nın 326. maddesi hükmünde, kural olarak yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınacağı, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi halinde ise yargılama giderlerinin davada haklılık oranına göre taraflar arasında paylaştırılacağı açıklanmıştır. Vekalet ücreti de yargılama giderlerindendir (HMK md.323/ğ). Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 332. maddesinde de yargılama giderlerine mahkemece re'sen hükmedileceği belirtilmiştir. Davanın kabulüne karar verildiği ve davacı vekilinin açıkça vekalet ücreti ve yargılama gideri istemediklerine dair bir beyanlarının bulunmadığının anlaşılmasına göre, Mahkemece davacı yararına karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücreti, yargılama gideri ve ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2013/13 D.İş sayılı dosyasındaki yargılama giderleri bakımından da davacı lehine hüküm kurulması gerekirken, aksi yönde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

2- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

2- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapasımı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b) Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayı 11 Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir.

Somut olayda 19.02.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu taşınmazda 40 adet 25-30 yaşlarında, 60 adet 31-69 yaşlarında ve 35 adet 70 yaşından büyük zeytin ağacı ile 10 adet delice zeytin ağacının bulunduğu tespit edilmiştir. Mahkemece, dava konusu taşınmazın niteliğine göre kendiliğinden yetiştiği anlaşılan 10 adet delice zeytin ağacı yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabul yönünde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının (2/b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kabulü ile, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda (2/a) bentte açıklanan nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 19.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/245, Karar No: 2013/3146, Tarih: 25.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/245 E.  ,  2013/3146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı 17.03.1989-10.03.1993 tarihleri arasındaki Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu somut olayda; davacının 17.03.1989-10.03.1993 tarihleri arasında vergi ve esnaf sicil kaydının bulunduğu, Kurumca 25.05.2011 tarihinden itibaren 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi gereğince sigortalı olarak tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Dava hukuki nitelikçe; 4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadarki dönemde Bağ-Kur'a kayıt ve tescili bulunmayan davacının; 17.03.1989-10.03.1993 tarihleri arasındaki vergi kaydına dayalı olarak sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren ve 4956 sayılı Kanun ile eklenen 1479 sayılı Kanunun geçici 18. maddesi; “Sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen

bu sürelere ilişkin olarak 49. ve ek 15. maddelerine göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağını yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir” hükmünü getirmiştir. Anılan madde hükmüne göre, 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu sürelerin prim borçlarının ödenmesi halinde, sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği açıktır.

Hal böyle olunca, Mahkemece, davacının 17.03.1989-10.03.1993 tarihleri arasındaki vergi kaydına dayalı olarak, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.06.2011 günlü 2011/10-170 Esas, 2011/413 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere, geçici 18. madde uyarınca yazılı başvurusunun bulunup bulunmadığı, yazılı başvurusu bulunmasa dahi, vergiye kayıtlı bulunduğu ve tescilini talep ettiği döneme ilişkin prim borcunun anılan maddede öngörülen yasal süre içinde ödenip ödenmediği hususu araştırılarak, ödenmiş ise, bu ödemenin, borçlanma iradesini ortaya koyduğu kabul olunarak davanın kabulüne; vergi kaydına istinaden yasal süre içinde yazılı başvuru veya prim ödemesinin olmaması halinde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/713, Karar No: 2016/6675, Tarih: 26.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/713 E.  ,  2016/6675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

20.06.2009 tarihli iş kazasında ölen sigortalının hak sahibine bağlanan gelirler ve cenaze giderinden oluşan Kurum zararının tazmini istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesidir. Anılan maddenin birinci fıkrası hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Somut olay incelendiğinde; mahkemece kusur tespiti için alınan heyet raporunda, davalı ve kazazede işçinin işvereni sıfatı ile G..... G.... Makine San. ve Tic. A.Ş.'nin olayın meydana gelmesinde %50 oranda kusurlu olduğu diğer davalı G...... G..... Makine San. ve Tic. A.Ş.'nin montaj şefi olan ...'in kazanın meydana gelmesinde %10 oranda kusurlu olduğu diğer davalı asıl işveren sıfatı ile A...... Y..... S.... Teks. San. A.Ş.'nin kazanın meydana gelişinde %10 oranda kusurlu olduğu diğer davalı işveren şirketin proje sorumlusu olan ...'ın olayda %5 oranda kusurlu olduğu kazazede işçi ...'ün ise kendi vefatına sebep olan iş kazasının meydana gelişinde %25 oranda kusurlu olduğunun bildirildiği, mahkemece, Y..... Mak. San. ve Tic. A.Ş. ile davalı işveren G..... G..... Makine San. ve Tic. A.Ş. arasında taşeronluk sözleşmesi olduğu bu sözleşmede işveren davalı G.... Taşeron firma sıfatında olduğu Y..... Mak. San. ve Tic. A.Ş. ile de A.......Y..... S..... Teks. ve San. A.Ş. arasında da bu şekilde bir sözleşme olup bu sözleşmede de Y..... Mak. San. ve Tic. A.Ş. yüklenici firma durumunda olduğu dolayısı ile iş bu davada Y..... Mak. San. ve Tic. A.Ş.'nin sorumluluğunun bulunduğu kanaatine varılarak, davalıların %75 kusurlu olduğu kabul edilerek ve taleple bağlı kalınarak 4000,00TL'nin davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verildiği görülmüştür.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, davalı işverenler ve ile üçüncü kişi konumundaki davalılar ... ve ...’in sorumluluklarının anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler ve özellikle değinilen 4. fıkra hükmü çerçevesinde belirlenmeyerek, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davalılara iadesine, 26.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2315, Karar No: 2023/5970, Tarih: 11.09.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/2315 E.  ,  2023/5970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/322 E., 2016/66 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla uygulanan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan dava açılmıştır.

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/322 Esas, 2016/66 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, mağdurun bilgisi dahilinde işlem yapıldığı, suç kastının olmadığı, mağdur zararını karşıladığı, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığı, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiği, delillerin takdirinde hata yapıldığı, usul ve yasaya aykırı karar verildiği ve benzerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, mağduru arayan şahsın "... müşteri hizmetlerinden arıyoruz, sağlık sigortası başvurunuz bulunmaktadır, size ücretsiz olarak sağlık kartı bilgileri göndereceğiz, ancak bunun için kredi kartı numaranızı okumanız, daha sonra telefona gelecek mesajı söylemeniz gerekiyor" şeklinde söylemleri üzerine mağdurun telefondaki şahsa inanarak ...'a ait kredi kartının bilgilerini verdiği ve telefonuna gelen şifreyi de şahsa söylediği, bunun üzerine kredi kartından 180,00 TL'lik işlem yapıldığı, sanığın böylece başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Mağdur 28.03.2013 tarihli dilekçe ile Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek şikayetçi olması üzerine soruşturma başlatılmıştır.

3. ... A.Ş. 28.08.2013 tarihli cevabı yazısında, mağdur hesabına bağlı kredi kartından 05.02.2013 tarihinde 180TL tutarında işlem yapıldığı bildirilmiş, 22.04.2013 tarihli yazı cevabında 05.02.2013 günü yapılan ... Elektronik isimli ... yerinden 180,00 TL'lik harcama yapıldığını gösteren kredi kartı ekstresi yazı ekinde gönderilmiştir.

4. ... İletişim Başkanlığı 29.04.2013 tarihli yazı cevabında mağdura ait GSM hattının olay günü 0212 999 44 66 numaralı hat ile arandığını gösteren iletişim tespiti dosya evrakına eklenmiştir.

5. Bankadan gelen cevabi yazıya göre hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen Önder Dinç'in yetkilisi olduğu üst bayi ... Elektronik Dış Tic. A.Ş. şirketi tarafından para çekilme işleminin yapıldığı bildirilmiştir.

4. ... İletişim Başkanlığı 29.04.2013 tarihli yazı cevabında mağdura ait GSM hattının olay günü 0212 999 44 66 numaralı hat ile arandığını gösteren iletişim tespiti dosya evrakına eklenmiştir.

5. Bankadan gelen cevabi yazıya göre hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen Önder Dinç'in yetkilisi olduğu üst bayi ... Elektronik Dış Tic. A.Ş. şirketi tarafından para çekilme işleminin yapıldığı bildirilmiştir.

6. ... Elektronik Dış Tic. A.Ş. Şirket yetkilisi ... Dinç hazırlık aşamasında, bahse konu işlemi yetkilisi ... ... olan alt bayi ... Elektronik ve Kuy. Ltd. Şti. şirketi tarafından yapıldığı, şikayete konu işlemin tespit edilen IP adresinin... olduğunu, işlem iadesinin yapıldığını beyan etmiş, iade dekontu ve işlem detaylarını dosya evrakına sunduğu görülmüştür.

7. ... Ticaret sicil müdürlüğü 07.03.2015 tarihli yazı cevabında ... Elektronik ve Kuy. Ltd. Şti 22.05.2014 tarihinde son sicili yapılan şirket yetkilisinin ... ... olduğu belirtilmiştir.

8. Pegatol elektronik firma sahibi olan ... ... hazırlık aşamasında, bahse konu işlemin ...'in yetkilisi olduğu alt bayi ... Reklam Tur. şirketi tarafından yapıldığı ifade edilmiş, 10.01.2013 tarihli bayilik sözleşmesi örneği, sanık adına düzenlenen vergi levhası yazılı beyan ekine eklenmiştir.

9. Sanık tarafından 11.02.2015 tarihinde mağdura ait cep telefonu hattına 240,00 TL para gönderildiğine dair ... bankası para gönderme evrak örneği dosyaya sunulmuştur.

10. Superonline hizmetleri A.Ş. 15.12.2014 tarihli yazı cevabında, 0212 999 44 66 numaralı hat kullanıcısının sanık ... olduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgularda belirtilen hususlar dikkate alındığında sanığın bankadan aradığını ve sağlık hizmeti sunacaklarını söyleyerek mağdurdan öğrendiği kart bilgilerini kullanarak bilgisi ve rızası dışında harcama yapmak suretiyle atılı suçu işlediği anlaşılmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ... sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/322 Esas, 2016/66 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10071, Karar No: 2024/2994, Tarih: 05.06.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/10071 E.  ,  2024/2994 K.**

**"İçtihat Metni"**

D U R U Ş M A T A L E P L İ

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/3215 E. - 2022/2070 K.

KATILANLAR :..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,..., ..., ..., ..., ..l Karataş, ..., ..., ..., ...,..., Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı

SUÇLAR : Taksirle öldürme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyizin reddi, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Her ne kadar tebliğnamede, İstanbul ve Aydın Baro Başkanlığı vekillerinin temyiz talebinde bulunduğu belirtilerek, temyiz taleplerinin reddi yönünde görüş bildirilmiş ise de, 06.06.2022 tarihli anılan talebin... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi’nin 2021/3215 esas sayılı dosyasında katılma talebinin reddine ilişkin karara karşı... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi’ne itiraz niteliğinde olduğu ve Aydın Baro Başkanlığı tarafından talepte bulunulmadığı anlaşılmakla, temyiz değerlendirmesi dışında bırakılmıştır.

... Baro Başkanlığı vekili, Kocaeli Baro Başkanlığı vekili ve ... vekilinin temyiz istemi yönünden; mağdur kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan “suçtan zarar görme” kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; “suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulanması karşısında, talepte bulunanların işlenen suçun mağduru veya suçtan zarar göreni olmadığı anlaşılmakla, taksirle öldürme suçu yönünden 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesinde belirtildiği şekilde vekillerin kanun yoluna başvurma hak ve yetkisi olmadığı anlaşılmıştır.

Katılan ... Bagir vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince;

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3 ve 62/1, 63 maddeleri uyarınca 8 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve mahsubuna karar verilmiştir.

Taksirle öldürme suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3 ve 62/1, 63 maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve mahsubuna karar verilmiştir.

Taksirle öldürme suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3 ve 62/1, 63 maddeleri uyarınca 11 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına mahsubuna karar verilmiştir.

Taksirle öldürme suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3 ve 62/1, 63 maddeleri uyarınca 12 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve mahsubuna karar verilmiştir.

Taksirle öldürme suçundan sanık ... hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.