muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/36727, Karar No: 2013/26463, Tarih: 22.10.2013

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının taleplerini ispatladığı, bu çalışmalara ait ücretlerin ödendiğinin davalı tarafından kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık, davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve fazla mesainin hesaplama tarzı noktalarında toplanmaktadır.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.Günlük çalışma süresinin onbir saatten fazla olamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğinden, tespit edilen fazla sürelerin denkleştirmeye tabi tutulmaması, onbir saati aşan çalışmalar için zamlı ücret ödenmesi gerekir.Somut olayda, davalı taraf şahit dinletmemiş, davacı şahitleri ise yaz döneminde 25 saat çalışılıp 23 saat dinlenme usulü ile işgörüldüğünü belirtmişlerdir. Bu durumda, yukardaki ilke kararı da gözetilerek, davacının yaz döneminde 25 saat çalışılan günlerdeki fazla mesaisinin günde 4 saat olduğunun kabulü gereklidir.

Davacı şahitlerinin beyanlarından kış döneminde ise 24 saat çalışılıp 47 saat dinlenme usulü ile işgörüldüğü anlaşılmaktadır. Bu durumda, yukardaki ilke kararı da gözetilerek, 24 saat olarak çalışılan her gün için günde 3 saat fazla mesai yapıldığının kabulü ile buna göre hesaplama yapılmalıdır.

3- Ekim 2008 dönemine ait bordroda fazla mesai tahakkuku olmasına rağmen, bilirkişi raporundaki hesaplamalar ve açıklamalardan bu ayın dışlanmadığı anlaşılmaktadır. Fazla mesainin hesabında Ekim 2008 ayı dışlanmalıdır. Mahkemece yukarıdaki açıklamalara aykırı hesaba itibar edilerek fazla mesai ücretine hükmedilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7710, Karar No: 2022/8161, Tarih: 13.12.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/7710 E.  ,  2022/8161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24/04/2019 tarihli ve 2018/406 Esas - 2019/94 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan Dairenin 30/06/2022 tarihli ve 2022/3363 Esas - 2022/5295 Karar sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı ... vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'un 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasa'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davalı ...'ten HUMK'un 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 660,00 TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 13/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10358, Karar No: 2023/851, Tarih: 06.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10358 E.  ,  2023/851 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince tarafların boşanma davalarının kabulüne ve fer'îlerine, kadının alacak talebinin açılmamış sayılmasına, erkeğin ziynet alacağı davasının ise tefrikine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin fiziki şiddet uyguladığı, ağır küfür, hakaret ve tehdit ettiği, ailesi dahil eve misafir kabul etmediğini, önceki evliliklerinden olan iki çocuğu ile birlikte yaşamak zorunda kaldığını, yükümlülüklerini yerine getirmediğini, çocuklar arasında ayrım yaptıını, eşi olarak görmediğini, ekonomik özgürlüğünü aşırı biçimde sınırlandırdığını, cinsel birliktelikten kaçındığını, yatak odasını ayırdığını iddia ederek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı ve 337 nci maddeleri gereğince adli yardım talebinin kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine her bir çocuk yararına ayrı ayrı aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakası ile kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, kadın yararına 250.000,00 TL maddî ve 250.000,00 TL manevî tazminata evlilik sırasında harcanan yaklaşık 50.000,00 TL çeyiz, düğün vs. masrafı ile kadının abisi Şükrü'den alındığı iddia edilen 40.000,00 TL maddî desteğe yönelik alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş olup Mahkemece davacıdan açıklama istenmesi üzerine davacı tarafça boşanmanın eki niteliğindeki maddî ve manevî tazminat talebi dışında alacak talebi olmadığının beyan edildiği görülmüştür.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; iddiaların yersiz olduğunu, daha önce açtığı ve feragat ettiği dosyada da aynı iddiaları ileri sürdüğünü, feragat ettiğine göre artık bu kusurların yüklenilemeyeceğini, kadının sürekli sen kimsin ki bana ailem bakıyor sen bana karışamazsın, seni bu evden attıracağım diyerek hakaret ettiğini, kız kardeşinin evlendiklerinden itibaren her yıl kış aylarında 3 ay boyunca ortak konutta kaldığını ve abisinin eşinin de gün aşırı ortak konuta davacı ile muhabbet etmeye geldiğini, erkeğin birikimlerini ağabeyine verdiğini, evi sürekli terk ettiğini, kardeşlerini ekonomik sıkıntıya soktuğunu ileri sürerek kadının davasının reddi ile karşılık davalarının 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince kabulüne, tarafların boşanmalarına, erkek yararına 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata, kadına saklanması için verilen dilekçede belirttiği ziynet ve paranın iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin eşine hizmetçi gibi davrandığı, fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, sosyal hayatını kısıtladığı, çocuklar arasında ayrım yaptığı, bu nedenle ağır kusurlu olduğu, kadının ise eşini evden attırmakla tehdit ettiği, erkeğin çocuklarının anneleri hakkında kötüleyici sözler söylediği ve çocukları arasında ayrım yaptığı gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası gereğinde her iki davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, ortak çocuk yararına aylık 350,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 425,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile kadın yararına 25.000,00 TL maddî 25.000,00 TL manevî tazminata, kadının evlilik hazırlığı sırasında yaklaşık olarak 50.000,00 TL çeyiz, düğün vs. masrafı ile kadının abisi Şükrü'den aldığını iddia ettiği 40.000,00 TL maddî desteğe ilişkin tazminat talebi hakkında harcı yatırılarak usulünce açılmış davası olmadığından açılmamış sayılmasına, erkeğin ziynet ve para alacağı davasının 6100 sayılı Kanun'un 167 inci maddesi uyarınca tefrikine ve ara karar ile kadının adli yardım talebinin de kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi ile erkeğin davasının kabulünün hatalı olduğu, hükmedilen nafaka ve tazminatların miktarının az olduğu, çeyiz ve düğün masrafları yönünden verilen açılmamış sayılmama kararının hatalı olduğunu, ceza davasına konu eylemlerin kusur olarak yüklenilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi ile erkeğin davasının kabulünün hatalı olduğu, hükmedilen nafaka ve tazminatların miktarının az olduğu, çeyiz ve düğün masrafları yönünden verilen açılmamış sayılmama kararının hatalı olduğunu, ceza davasına konu eylemlerin kusur olarak yüklenilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi ile kadının davasının kabulünün hatalı olduğu, kadın yararına tazminata hükmedilmesinin ve kendi tazminat taleplerinin reddinin doğru olmadığı, aynı dosyada karar verilebilecek iken tefrik kararı verilmesinin hatalı olduğu ile vekâlet ücreti yönünden kararın kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının, kusur belirlemesinin buna bağlı olarak kusurun derecesi, davaların kabulü ile tazminat ve nafaka şartları ile tefrik kararı yönünden usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davaların kabulü, kusur belirlemesi, tefrik kararına yönelik istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin (1) inci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine, kadın ve çocuklar yararına belirlenen nafaka miktarlarının, günün ekonomik koşulları, nafakanın niteliğine 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi birlikte değerlendirildiğinde tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasının miktarının az olduğu, kadın, Mahkemenin açıklama istemi üzerine 01.10.2021 tarihli dilekçesinde boşanmanın eki niteliğindeki maddî ve manevî tazminat dışında tazminat talebi olmadığını açıkladığı halde, Mahkemece harç yatırılmadığından bahisle çeyiz ve düğün masraflarına ilişkin tazminat yönünden açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) inci alt bendi gereğince istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle ortak çocuk yararına ayrı ayrı aylık 350,00 TL tedbir ve 500,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 425,00 TL tedbir ve 800,00 TL yoksulluk nafakasına, davalı kadının çeyiz ve düğün masraflarına ilişkin usulüne uygun açılmış bir davası bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı - davalı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; Mahkemenin kusur belirlemesinin hatalı olduğu, erkeğin tam kusurlu olduğu, tam kusurlu erkeğin davasının kabulünün hatalı olduğu, günün ekonomik koşullarına göre belirlenen nafaka ve tazminat miktarlarının az olduğu, ceza dosyalarının kusur belirlemesinde dikkate alınmamasının hatalı olduğu, tanık beyanlarından bazılarına itibar edilmeme gerekçesinin açıklanmamasının doğru olmadığını ileri sürerek usul ve kanuna aykırı kararın, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat ve nafaka miktarları yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminat ve nafakalar ile kadının maddî tazminat talepleri ile eşyaların iadesine ilişkin davası nedeniyle vekâlet ücretinin verilmemesi ile kendi ziynet ve para alacağı davasında tefrik kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, sonrasında birlikte yaşama devam edilmesi nedeniyle ceza davasına konu olan vakıaların taraflara kusur olarak yüklenip yüklenemeyeceği, erkeğin davasının kabulü, kadın yararına tazminat ve nafaka verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tazminat ve nafaka miktarının uygun olup olmadığı ve kadının boşanmanın eki niteliğinde olmayan alacak talebi olup olmadığı, bu yönden Bölge Adliye Mahkemesince karar verilmesine yer olmadığına şeklinde kurulan hükmün yerinde olup olmadığı ve erkek lehine buna bağlı vekâlet ücreti verilip verilmeyeceği ile erkeğin ziynet ve para alacağı davasında tefrik kararının hatalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkra, 169 uncu madde 174 üncü maddesinin ikinci fıkra, 175 inci maddesi, 330 uncu maddesi; 6100 sayılı Kanun'un 167 inci madde, 369 uncu maddesinin birinci fıkra, 370 inci madde ile 371 inci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci madde hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle kadın tarafından dava dilekçesinin açıklanmasına yönelik beyanında boşanmanın eki niteliğindeki maddî ve manevî tazminat talebi dışında maddî tazminat talebi olmadığının ifade edilmesi nedeniyle harçlandırılarak usulüne uygun şekilde açılmış bir tazminat davası bulunmadığından bu konada karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesinin ve bu nedenle erkek yararına vekâlet ücretine hükmedilmemesinin yerinde olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının Gülsüm'e yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin Yılmaz'a yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10662, Karar No: 2021/12771, Tarih: 16.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10662 E.  ,  2021/12771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 1-Sahte fatura düzenleme

2-Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

1) Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesi:

213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin iş yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığından suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olayda, vergi denetmeni tarafından defter ve belgeleri ibraz etmesi için çıkartılan tebligatın, 14.06.2010 tarihinde sanığın ikametgah adresinde eşine tebliğ edildiği, ancak faaliyetin devam edip etmediği hususunun belirlenmediği ve incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenler tespit edilmediği için, defter ve belgelerin incelenmek üzere ibraz edilmek üzere denetmenlik adresine getirilmesi istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından, suç tarihinde şirketin hesaplarının dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK’nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, iş yerinde faaliyetin devam edip etmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit varsa belgesinin istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki sonuç doğurmayacağı gözetilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2) Sanıklar hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıkların temyiz taleplerinin incelenmesi:

2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında, sanıkların suçlamaları kabul etmeyerek sahte fatura düzenlemediklerini, yurt dışına fırıncı olarak gitmek için soy isimlerini bilmedikleri ve sonradan sahte isim kullandıklarını öğrendikleri ... ve ... isimli kişilerin kendilerine noterde bazı evraklar imzalattıklarını, sahte fatura düzenlemediklerini savunmaları karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; sahte fatura düzenleme suçunda suçun failinin herkes olabileceği, suçta ve cezada şahsilik prensibi gereği esas amacın suçun şeklî sorumlusu olan kanuni temsilcilerin değil, suçun ayrıntılarını bilen ve oluşumunda rolü olan failleri cezalandırmak olması nedeniyle bu suça iştirak edilmesinin mümkün olması da dikkate alınarak, sanıkların 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçuna iştiraki ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a)Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan 2009 ve 2010 takvim yılına ait faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanıkların ortağı olduğu şirketin bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri hâlinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b)Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

3)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22781, Karar No: 2016/20729, Tarih: 23.09.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/22781 E.  ,  2016/20729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

01.06.2005 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanmak suretiyle yürürlüğe giren Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin “Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetleri” başlıklı “Üçüncü Kısım’ın” “Birinci Bölüm”ünün 46/d maddesi uyarınca tutulması zorunluluğu bulunan “duruşma günleri defteri”, aynı Yönetmeliğin 50. maddesinin birinci fıkrasında, “mahkemelerin iş durumlarına göre duruşma yapılacak gün ve saatlerin bir sıra dahilinde yazıldığı defter” olarak tarifi yapılmış, yine aynı yönetmeliğin “duruşma listesi” başlıklı 81. maddesinde de, “duruşmalı işlerde mübaşir tarafından mahkemesi; mağdur, şikayetçi ve sanık ile vekillerinin isimleri ve duruşma tarih ve saati yazılmak suretiyle bir liste düzenlenir ve bu liste duruşma salonu dışında herkesin görebileceği bir yere asılır. Bu listelerin bir sureti ayrı bir dosyada saklanır.” hükümleri dikkate alınmadan, (1. sıradan 12. sıradaki dava dosyasına kadar) tek duruşma saati verilerek (09.30, 09.35) de duruşmaya gelen müşteki vekilinin şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı bulunduğundan, müşteki vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.