muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/1197, Karar No: 2008/3272, Tarih: 16.06.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/1197 E.  ,  2008/3272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMES İ :Şereflikoçhisar 2.Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya kasko sigortalı olan müvekkiline ait aracın, dava dışı Ayhan Mutlu’nun kullanımında iken kaza yaparak hasara uğradığını, başvuruya rağmen davalı sigortanın şoför değişikliği yapıldığı ve sürücünün alkollü olduğundan bahisle hasar bedelini ödemediğini belirterek, 13.750.00 YTL’nin kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kaza sırasında aracı davacının kullandığını ve alkollü olduğunu, 2918 sayılı KTK.’nun 48.maddesi ve Kasko Genel Şartları 5.5. maddesi uyarınca hasarın poliçe teminatı dışı kaldığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kazaya karışan aracı davacının kullandığı ve alkollü olarak araç kullanmak suretiyle meydana gelen zararın sigorta teminat kapsamı dışında kaldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Kazadan yaklaşık üç saat sonra alınan alkol raporunda, davacı sürücünün %144 promil alkollü olduğu belirlenmiştir. Kasko Sigortası Genel Şartları 5.5.maddesinde, kaza araç sürücüsünün alkollü içki almış olması nedeniyle, aracı güvenli bir şekilde sürme yeteneğini kaybetmesinden ileri geliyorsa, hasarın teminat dışı kalacağı öngörülmüştür. Ancak, sürücünün sırf alkollü olması hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Kazanın sürücünün aldığı alkolün etkisi altında meydana gelmiş olması, başka bir unsurun kazaya etkisinin bulunmaması gerekir. Bu durumda mahkemece, nöroloji uzmanı tabip ile trafik uzmanı bilirkişilerden oluşacak bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, olayın meydana geliş şekliyle kaza ve hasarın, sürücünün münhasıran alkolün etkisi altında bulunmasından meydana gelip gelmediği saptanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 14.00.-YTL peşin harcın onama harcından mahsubuna 16.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40552, Karar No: 2017/43380, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40552 E.  ,  2017/43380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1573, Karar No: 2019/9934, Tarih: 08.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/1573 E.  ,  2019/9934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 22/3, 62/1, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın karşı tarafın kusurlu olduğuna, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün birinci bendinde yer alan “suç işleme kastı” ibaresinin çıkarılması ve hükmün sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin dördüncü bendi çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 10ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 300 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın sosyal ve ekonomik durumu ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 6000TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 08.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8137, Karar No: 2014/23445, Tarih: 10.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/8137 E.  ,  2014/23445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Babaeski Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/01/2014

NUMARASI : 2013/203-2014/30

Davacı, kesilen yetim aylığının yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, aldığı ölüm aylığının 5510 sayılı Yasanın 56/2. fıkrası uyarınca kesilmesine ilişkin Kurum işlemine karşı açtığı davanın reddine dair mahkeme kararının onanarak kesinleştiğini, halihazırda eski eşi ile birlikte yaşamadığını iddia ederek, yeniden aylık bağlanmasına yönelik talebinin davalı Kurum tarafından reddedilmesi nedeni ile boşandığı eşi ile fiilen birlikte yaşamadığının tespiti ve ölen babasından dolayı yeniden aylık bağlanması istemi ile dava açtığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşamadığının tespiti ile dava tarihi olan 07/06/2013 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere davacıya babasından dolayı yetim aylığı bağlanmasına karar verilmiştir.

Somut olayda; davacının eski eşinden 13/09/2000 tarihinde boşandığı, talebi doğrultusunda davacıya, davalı Kurum tarafından 1981 yılında ölen babasından dolayı yetim aylığı bağlandığı, davacı hakkında düzenlenen 30/11/2010 tarihli kontrol memuru raporu ile, beyanı alınan mahalle muhtarının 10 seneden beri davacının eski eşi ile aynı adreste yaşadığını beyan etmesi ve adres kayıtlarının da aynı olduğunun tespit edilmesi üzerine davacının aldığı ölüm aylığının Kurum işlemi ile kesildiği, davacının bu işleme karşı açtığı davanın reddine karar verildiği, ilgili mahkeme kararının Dairemizin 18/12/2012 tarihli ilamı ile onanarak kesinleştiği tespit edilmiş olup, davacının 09/04/2013 tarihinde Kuruma yeniden aylığa bağlanmak için başvurması üzerine, Kurum tarafından verilen tarihsiz cevap yazısında, davacıya yeniden aylık bağlanabilmesi için eski eşi ile birlikte yaşamadığını mahkeme kararı ile ispat etmesi gerektiği bildirilmiş olup, davacının da ilgili yazı uyarınca işbu davayı açtığı anlaşılmıştır. Mahkemesince temin edilen adres hareketleri incelendiğinde, davacının eski eşinin, işbu dava açılmadan iki ay öncesine kadar davacı ile aynı adreste kayıtlı olduğu, 03/04/2013 tarihinde yerleşim yerini H.. Mah. S.. Y.. E.. Sok. No:.Babaeski/Kırklareli adresine naklettiği; davacının ise halen H.. Mah. Doğru Sok. No:../.. Babaeski/Kırklareli adresinde kayıtlı olduğu anlaşılmış, 27/11/2011 tarihli kolluk araştırmasında ise, davacının eski eşi ile birlikte yaşamadığı bildirilmiş, yine adres kayıtları ile zıtlık oluşturacak şekilde eski eşin H.. mah.'de; davacının ise H.. Mah. S.. Y.. E.. Sok. No:.. Babaeski/Kırklareli adresinde yaşadığı belirtilmiştir. H.. mahallesi muhtarlığı tarafından verilen 05/12/2013 tarihli cevabi yazıda; davacının halen H.. mah. Doğru Sok. No:../.. Babaeski/Kırklareli adresinde kayıtlı olduğu, eski eşinin ise mahallede adres kaydının bulunmadığı belirtilmiş, davacı adına 04/04/2013 tarihinden beri H.. Mahallesindeki adresinde elektrik aboneliğinin bulunduğu belirlenmiş, ancak diğer aboneliklerin davacı ve boşandığı eşinin adres kayıtları itibari ile araştırılmadığı görülmüştür.Mahkemesince dinlenen davacı tanığı B.. Y..'ın, davacının eşinden boşandıktan sonra çocukları ile yaşadığını, oğlunun babası ile birlikte pazarcılık yaptığını, eski eşinin L..'da kızının yanında kaldığını; davacı tanığı R.. E.. K..'in ise davacının boşanma sonrasında yalnız yaşadığını, ara sıra yanına kızları ve torunlarının geldiğini, babası ile birlikte pazarcılık yapan oğlunun aynı avlu içerisinde evi olduğunu, eski eşin Lüleburgaz'da kızı ile yaşadığını beyan ettikleri görülmüştür

.Mahkemesince dinlenen davacı tanığı B.. Y..'ın, davacının eşinden boşandıktan sonra çocukları ile yaşadığını, oğlunun babası ile birlikte pazarcılık yaptığını, eski eşinin L..'da kızının yanında kaldığını; davacı tanığı R.. E.. K..'in ise davacının boşanma sonrasında yalnız yaşadığını, ara sıra yanına kızları ve torunlarının geldiğini, babası ile birlikte pazarcılık yapan oğlunun aynı avlu içerisinde evi olduğunu, eski eşin Lüleburgaz'da kızı ile yaşadığını beyan ettikleri görülmüştür. Mahkemesince mahalle muhtar ve azalarının dinlenmediği, geçmişe yönelik seçmen kayıtlarının araştırılmadığı, davacı ve boşandığı eşinin bildirdiği adresler itibari ile, abonelik kayıtlarının araştırılmadığı, ayrıntılı kolluk araştırması yapılarak, bilgisine başvurulabilecek tarafsız kamu tanıklarının ve bu adreslerde fiilen kimlerinin yaşadığının tespit ettirilmediği, mahalle muhtar ve azalarının dinlenmediği, davacı tanıklarının beyanları ile eski eşin yerleşim yeri olarak bildirdiği adresler uyuşmadığından, davacı ve eski eşinin Lüleburgaz'da yaşadığı bildirilen kızlarının yerleşim yeri tespit edilerek, kollukça yapılacak çevre araştırması ile belirtilen adreste kimlerin yaşadığının araştırılmadığı anlaşılmıştır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun, sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak

öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi Öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden davacı ve boşandığı eşinin geçmişe yönelik adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, sabit telefon, cep telefonu, doğalgaz, internet, kablolu TV vb. aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, geçmişe yönelik seçmen bilgi kayıtlarının tamamı(Seçsis-seçmen bilgileri geri izleme eknanından temin edilen) getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler, adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı, yine davacı ve eski eşinin kredi kartı ve banka hesapları varsa, hesap açılış tarihi ve yerleşim yeri olarak beyan edilen adresler sorulmalı, davacı ve boşandığı eşinin, geçmişten bugüne kayıtlı olduğu bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılarak, tarafsız kamu tanıkları belirlenmeli ve bu adreslerde fiilen kimlerinin yaşadığı tespit edilmeli, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davacı tanıklarının beyanları ile eski eşin yerleşim yeri olarak bildirdiği yerleşim yerinin uyuşmadığı anlaşılmakla, davacı ve eski eşinin Lüleburgaz'da yaşadığı bildirilen kızlarının yerleşim yeri tespit edilerek, kolluk marifeti ile belirtilen adreste kimlerin yaşadığı çevreden araştırılarak tespit ettirilmeli, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda; belirtilen şekilde araştırma yapılmadan karar verildiği görülmüştür.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25130, Karar No: 2013/10425, Tarih: 15.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/25130 E.  ,  2013/10425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 11. Aile Mahkemesi

TARİHİ :17.7.2012
Yargıtay — Esas No: 2020/2290, Karar No: 2021/3430, Tarih: 07.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2290 E.  ,  2021/3430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 18.10.2019 tarih ve 2018/44-2019/1030 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; müvekkillerinin adi ortaklık kurmak suretiyle Gençlik ve Spor Müdürlüğünden ihale ile İstanbul Ataköy Atletizm Spor Salonu inşaat işini aldıklarını, ihale konusu işin yapımındaki risklerin karşılanması için de davalı ... ile İnşaat Bütün Riskler Sigorta Poliçesi düzenlediklerini, 10.04.2011 tarihinde projesine uygun şekilde imalat çalışmaları devam ederken 1. kat döşeme plağına ait kısımda yapılan beton çalışmaları esnasında döşeme betonunun komple çöktüğünü ve bu çökmeden dolayı maddi zararlarının doğmuş olduğunu, zarar poliçe kapsamında olmasına rağmen davalı tarafça hasarın işçilik ve malzeme hatası nedeniyle meydana geldiği iddia edilerek ödeme yapılmadığını, yapılan iş ihale usulü yapıldığı için tüm işçilik ve malzemelerin ihale makamının denetimi ve kontrolü altında proje ve sözleşmeye uygun yapıldığı, davalı ... şirketinin savunmasının kabulünün mümkün olmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 138.802,51 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının inşaatında meydana gelen hasarın, işçilik ve malzeme hatası nedeniyle meydana geldiği, herhangi bir dış etki ve doğal afete bağlı olmadan oluştuğu, eksper raporunun da bu yönde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve dosya kapsamına göre; spor salonu inşaatında meydana gelen hasarın teminat kapsamında olduğunu, ancak sigorta poliçesinde şantiye ekipmanlarının hasarı ile enkaz kaldırma masraflarına ilişkin teminat verilmediğini bilirkişilerce hasar toplamının 127.307,91 TL olarak tespit edildiği, 70.000,00 TL şantiye ekipman hasarı ile 8.335.71 TL enkaz kaldırma masraflarının tenzili sonucunda 48.972,20 TL'nin kaldığını, ayrıca poliçeye göre her bir hasarda 5.000.USD karşılığı 7.000.-TL muafiyet tenzilinin yapılması gerektiği, 7.000.-TL muafiyet tenzili miktarı düşüldüğünde bakiye 41.972.20 TL hasarın poliçe teminat kapsamı içinde davalı ... şirketinin sorumluluğunda ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 41.972,20 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2.150,34 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.