muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9612, Karar No: 2021/2974, Tarih: 09.03.2021

"(1) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği yönünden risk değerlendirmesi yapmak veya yaptırmakla yükümlüdür. Risk değerlendirmesi yapılırken aşağıdaki hususlar dikkate alınır.

a) Belirli risklerden etkilenecek çalışanların durumu,

b) Kullanılacak iş ekipmanı ile kimyasal madde ve müstahzarların seçimi,

c) İşyerinin tertip ve düzeni,

ç) Genç, yaşlı, engelli, gebe veya emziren çalışanlar gibi özel politika gerektiren gruplar ile kadın çalışanların durumu,

2) İşveren, yapılacak risk değerlendirmesi sonucu alınacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri ile kullanılması gereken koruyucu donanım veya ekipmanı belirler.

(3) İşyerinde uygulanacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri, çalışma şekilleri ve üretim yöntemleri, çalışanların sağlık ve güvenlik yönünden korunma düzeyini yükseltecek ve işyerinin idari yapılanmasının her kademesinde uygulanabilir nitelikte olmalıdır.

(4) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği yönünden çalışma ortamına ve çalışanların bu ortamda maruz kaldığı risklerin belirlenmesine yönelik gerekli kontrol, ölçüm, inceleme ve araştırmaların yapılmasını sağlar."

Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümlülüğünün çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, "Çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı bir takım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. maddede işverenin anılan yükümlülüklerle gerçekleştireceği koruma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir. (HGK . 09/10/2013 tarih, 2013/21-102 Esas, 2013/1456 Karar)

Yukarıda yapılan bu açıklamalardan sonra 818 sayılı Borçlar Kanununun 332. maddesinin karşılığı olarak çağdaş yaklaşımla düzenlenen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 417. maddesinin 2. fıkrasında; "İşveren, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçilerde iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü" olacağı belirtilerek, İş Kanununun mülga 77/1. maddesiyle bütünlük sağlandığı gibi 3. fıkrasında; "İşverenin yukarıdaki hükümler dahil kanuna ve sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle işçinin ölümü, vücut bütünlüğünün zedelenmesi veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmini sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk hükümlerine tabi" olduğu hükme bağlanmak suretiyle, hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sorumluluğun hukuki niteliği konusunda tartışmalar sona erdirilmiş, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan ölüme ve vücut bütünlüğünün zedelenmesine veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmininde sözleşmeden doğan sorumluluk hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununun mülga 77. ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4. ve 5. maddeleri işverenin yükümlülüklerini, 19. madde de çalışanların yükümlülüklerini çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4. ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümlerini işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirmek gerekmektedir. Bu sebeple mevzuatta yer alan tenik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanununun 417/2. maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının açıklanmasında fayda vardır.

4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2. maddesinin 7. fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ....'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23/06/2004, 13/291-370)

Manisa ili Soma ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda Soma maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Ayrıca 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun hükmün bozulması başlıklı 8. maddesi "Bir hükmün bozulmasını mütaakıp verilecek hükümlerden yeni bir hüküm gibi karar ve ilam harcı alınır ve bozulan hükümden evvelce alınmış olan karar ve ilam harcı, mütaakıp hükme ait harçdan mahsup olunur." hükmünü içermektedir.

Bunlar yanında 6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Bunlar yanında 6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, ölenin olayda kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz edenin sıfatına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre kararda sair yönlerden bir yanlışlık yok ise de, bölge adliye mahkemesince 2020 yılında karar verilmesine rağmen 2019 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’ndeki oranlar dikkate alınarak vekalet ücretlerinin belirlenmesi hatalı olduğu gibi, davalı ... Genel Müdürlüğü’nün ünvanının gerekçeli karar başlığında eksik ve hatalı gösterilmesi, yine aşamalarda davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından yatırılan bakiye karar ve ilam harçlarının 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 8. maddesine aykırı olacak şekilde alınması gereken karar ve ilam harcı belirlenirken gözetilmemesi isabetsiz olmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 01/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu‘nun 370. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Bölge adliye mahkemesi hükmünün karar başlığı bölümünün,

a.Asıl dava dosyası kısmı altına yeralan "..." sözcüklerinin tamamen silinerek yerine geçmek üzere "... Genel Müdürlüğü" sözcüklerinin yazılmasına,

b.Birleşen dosya kısmı altına yeralan "Türkiye Kömür İşletmesi Kurumu Genel Müdürlüğü" sözcüklerinin tamamen silinerek yerine geçmek üzere "... Genel Müdürlüğü" sözcüklerinin yazılmasına,

2-Hükmün karar ve ilam harçlarına ilişkin asıl dava dosyası başlığı altındaki 7 numaralı, birleşen dava dosyası başlığı altındaki 9 numaralı bentlerinin tamamen silinerek yerlerine geçmek üzere,

a. Asıl dava dosyası başlığı altındaki 7 numaralı bent yerine geçmek üzere "7-Dava açılması sırasında harç alınmaması nedeniyle 27,70-TL başvuru harcı ile hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanan ve alınması gerekli 9.563,40-TL harcı toplamından davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından 13/12/2018 tarihinde yatırılan 49.604,12 TL karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 40.013,22 TL harcın talep halinde davalı ... Genel Müdürlüğüne iadesine," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

a. Asıl dava dosyası başlığı altındaki 7 numaralı bent yerine geçmek üzere "7-Dava açılması sırasında harç alınmaması nedeniyle 27,70-TL başvuru harcı ile hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanan ve alınması gerekli 9.563,40-TL harcı toplamından davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından 13/12/2018 tarihinde yatırılan 49.604,12 TL karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 40.013,22 TL harcın talep halinde davalı ... Genel Müdürlüğüne iadesine," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

b. Birleşen dava dosyası başlığı altındaki 9 numaralı bent yerine geçmek üzere "9- Dava açılması sırasında harç alınmaması nedeniyle 27,70-TL başvuru harcı ile hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanan ve alınması gerekli 56.581,70-TL harcı toplamından davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından 15/03/2018 tarihinde yatırılan 66.145,10 TL karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 9.535,70 TL harcın talep halinde davalı ... Genel Müdürlüğüne iadesine," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

3-Hükmün manevi tazminat red vekalet ücretine ilişkin birleşen dava dosyası başlığı altındaki 13 numaralı bendinin tamamen silinerek yerine geçmek üzere, "13-Karar tarihindeki A.A.Ü.T gereğince hesap edilen 9.900,00 TL (manevi tazminatın reddedilen kısmı için) vekalet ücretinin davacılar ...,... ’dan alınarak bu tutarın 8.050,00 TL’sinin davalılar ... Genel Müdürlüğü ile ....‘ne, 1.850,00 TL’sinin ise yalnızca davalı ... Genel Müdürlüğüne verilmesine," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ... Genel Müdürlüğü‘ne iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ise bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 09/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10190, Karar No: 2011/29761, Tarih: 20.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/10190 E.  ,  2011/29761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra dosyasında alacaklı tarafından, ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilamsız icra takibine geçildiği ve borçluya örnek 9 numaralı ödeme emri tebliğ edildiği görülmektedir. Borçlu vekili icra mahkemesine başvurusunda takibe müstenit ipoteğin  finansal kiralama sözleşmesinden kaynaklanan borcun teminatını teşkil edip kayıtsız şartsız bir para borcu ikrarını ihtiva etmeyeceği, bu nedenlede alacağın muaccel olmayacağı nedeniyle takibin iptalini istemiştir. Borçlunun ipoteğin teminat ipoteği olduğu ve borç miktaının belirlenmediği itirazları, borca itiraz niteliğinde olup, takibin şekline göre yasal süre içerisinde icra dairesine bildirilmelidir. Bu iddiaların, alacakının itirazın kaldınlması talebi üzerine icra mahkemesinde tartışılacağı tabidir .

. İİK.nun 147. madde göndermesiyle uygulanması gerekli aynı yasanın 62. maddesi uyarınca her türlü itirazın icra dairesine bildirilmesi zorunludur. Borçlunun ileri sürdüğü iddialar borca itiraz niteliğinde olduğundan, bu itirazın (7) gün içinde İcra dairesine yapılması gerekir. Takibin şekline göre borçlunun mahkemeye başvurusu fuzuli bir işlem olmakla, mahkemece istemin reddine karar vermek gerekirken işin esasına girilerek yazılı gerekçeyle takibin  iptaline karar verilmesi doğru görülmemiştir

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13843, Karar No: 2013/18665, Tarih: 21.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/13843 E.  ,  2013/18665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, tarafların 01.03.2007 tarihli yazılı sözleşmeye dayalı ticari ilişki içinde bulunduklarını, anılan sözleşmenin 21.03.2009 tarihinde “ciro primi” tadil edilmek ve diğer şartları aynı kalmak üzere yenilendiğini, bu sözleşmeler kapsamında davalı firmanın sipariş formu ile tedarikçi firma olan davacıdan istediği ürünleri kalem kalem belirterek sipariş verdiğini, davalı şirketin sözleşmede olmamasına rağmen hizmet bedeli, iade faturası ve fark faturası adı altında faturalar düzenleyerek müvekkili şirketin alacağından haksız olarak kesinti yaptığını iddia ederek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000 TL’nin ticari faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacı ile müvekkili şirket arasında akdedilen 01.03.2007 tarihli iade şartlı ürün satım sözleşmesi ve 21.03.2009 tarihli tedarikçi anlaşma formuna uygun olarak müvekkili şirket tarafından faturalar düzenlendiğini, davacı tarafından müvekkili şirkete düzenlenen tüm mal bedeli faturalarının davacının cari hesabına işlenip ödendiğini, davacının müvekkili şirket nezdinde herhangi bir hak ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporlarına göre davalının, davacıya fazladan düzenlemiş olduğu fatura bedellerinden dolayı davacının davalıdan fiyat farkından 58.502,39 TL alacaklı olduğu, davacının dava dilekçesinde 20.000,00 TL alacak talebinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15712, Karar No: 2011/25332, Tarih: 21.12.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/15712 E.  ,  2011/25332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine, cezasının teciline dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

İddianamede yer verilmese dahi işgal edilen orman sahası üzerinde orman bilirkişisi tarafından 5 adet narenciye ağacının dikili olduğunun belirtilmesine sanığın da bu ağaçları kendisinin tahdit geçeceği tarihlerde diktiğini beyanına göre, orman idaresinden saha üzerindeki bu narenciye ağaçlarının bakımı ve ürün toplamasının yapılıp yapılmadığı konusunda ek rapor istenerek ve sanığa da CMK'unun 226. maddesi uyarınca 6831 sayılı Kanununun 93/4. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınarak müsadereleri hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18447, Karar No: 2018/7637, Tarih: 11.09.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/18447 E.  ,  2018/7637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta poliçesinden kaynaklanan alacak davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait işyerinin, davalı ... şirketince sigortalandığını, işyerinde meydana gelen hırsızlık olayında 102.408,00 TL değerindeki makine çalındığını, davalı şirketin bu bedeli ödemediğini belirterek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 50.000,00 TL zararın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebinin teminat dışı olduğunu, sigortalı işyerinde 24 saat üretim yapılacağı esasına göre poliçenin hazırlandığı, poliçeye aykırı şekilde işyerinin terk edildiği ve bu durumun sigorta şirketine bildirilmediğini, davacının gerekli güvenlik önlemlerini almadığını, poliçenin özel şartlar bölümünde "İş bu poliçenin ilgili riziko adresinde 24 saat üretim yapılacağı bilgisine istinaden tanzim edildiğinin" belirtildiği ve teminatın bu esas üzerinden verildiğini, hırsızlık olayının meydana geldiği işletmede hiçkimsenin çalışmadığı, işletme binasının hiçbir güvenlik önlemi alınmadan terkedilmiş olduğunun hazırlık soruşturmasındaki ifadelerle de sabit olduğunu ve meydana gelen hasarın teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacı şirket ile davalı ... şirketi arasında düzenlenen bileşik ürün sigorta poliçesinde özel şartlar bölümünde poliçenin teminat süresi içerisinde 24 saat üretim yapılacağı bilgisine istinaden düzenlendiğinin

yazılı olduğu, ayrıca ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/127 soruşturma numaralı dosyasındaki ifade tutanaklarından da hırsızlığın meydana geldiği işyerinin faaliyet göstermediği, bekçisinin bulunmadığı, hiçbir güvenlik önlemi alınmadığı, ayrıca yine soruşturma dosyasında ...'a ait ifade de şirket yetkilisi ... tarafından işletmenin çalıştırılamaması nedeniyle kiraya verilmek istendiğinin açık olduğu, buna göre davacı şirketin davalı ... şirketi ile aralarında düzenlenen poliçeye aykırı hareket ettiği, 24 saat üretim yapılmaması nedeniyle poliçeye dayalı olarak sigorta şirketinden alacak talebinde bulunmakta haksız olduğundan bahisle davanın reddine karar vermiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.