muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9261, Karar No: 2018/1519, Tarih: 01.03.2018

Hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişme konusu ve baz istasyonu olarak adlandırılan tesisten kaynaklanan bir zararın bulunup bulunmadığı ve varsa bu zararın hangi durumlarda söz konusu olabileceği ile zararın giderilmesi konusunda ne gibi önlem yada önlemlerin alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun emsal dosyalarla ilgili olarak verdiği kararlardan 30.05.2012 tarih ve 2012/4-147 Esas, 2012/327 Karar sayılı ilamında; "...öncelikle belirtmek gerekir ki Anayasa'nın 17.maddesinde “Yaşama hakkı”, 22. maddesinde “Haberleşme Hürriyeti”, 35.maddesinde “Mülkiyet Hakkı” düzenlenmiştir. Yine Anayasa'nın; Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması başlıklı 56. maddesinde, herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu, çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemenin Devletin ve vatandaşın ödevi olduğu hükmüne yer verilmiştir. İnsan Hakları Evrensel beyannamesinin 25 maddesi de aynı yöndedir. Anayasa tarafından korumaya alınan “yaşama hakkı”, “haberleşme hürriyeti” ve “mülkiyet hakkı” gibi temel haklar arasında bir çatışma meydana gelmesi halinde bu durumun, yargılama makamları tarafından hassasiyetle değerlendirilmesi ve çatışan yararlar arasında öncelik düşüncesine dayalı bir denge kurulması gerekir. Dava konusu tesisin cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve bu tesisin geniş bir kitleyi ilgilendirmesi nedeniyle kamuya hizmet vermeyi amaçladığı tartışmasız ise de insan yaşamında tehlike yaratma ihtimalinin bulunması halinde insan yaşamına, sağlığına üstünlük tanınması gerekir. Başka bir deyişle; “Yaşama Hakkı” en kutsal ve birincil hak olup tehdit altında olma şüphesi dahi diğer Anayasal haklardan önce gözetilmesi gereğini doğurur. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm temel hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmayacaktır. Türk Medeni Kanunu'nun 737 vd. maddesinde ise komşuluk hukuku düzenlenmiş bu maddede herkese taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkileri kullanırken komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınma yükümlülüğü getirilmiştir. Baz istasyonu yönetmeliğe uygun olarak çalıştırılsa dahi zararın veya zarar ihtimalinin bulunması halinde yönetmeliğe uygun olduğundan söz edilerek zarar verenin sorumluluktan kurtulması, kullanıma devam edilmesi sonucunu doğurmaz. Yönetmeliğe uygun değilse, zaten hukuka aykırılık gerçekleşmiş olacaktır. Hukuk kurallarındaki norm düzenlemesi itibariyle yönetmelik ve yönetmeliğe uygun bir işlem yapılsa bile buna karşın çevreye verilen zarardan eylemi gerçekleştirenin sorumlu olmayacağı sonucu doğmaz. Ayrıca yargıç uyuşmazlığın çözümünde yönetmeliğe değil, yasaya, genel hukuk kurallarına ve bu bağlamda sorumluluk ilkelerine göre karar vermek zorundadır. Bu bakımdan yönetmeliğe göre verilen sertifikayı bağlayıcı olarak kabul etmek mümkün değildir..." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Öte yandan, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 2011 yılına kadar olan içtihatlarında aynı görüşler vurgulanıp, ayrıca "...baz istasyonlarının cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve sağlamış olduğu iletişim hizmeti nedeniyle de geniş halk kitlelerine büyük yarar sağladığı tartışmasızdır. Ancak, bu yararın sağlanması nedeniyle kişilerin sağlığına zarar verilmesi hoş görülemez. Zira, anılan tesislerin radyasyon yaydığı bilinen bir gerçekliktir. Bu bakımdan, bu tesisten üçüncü kişilerle birlikte davacı da yararlanmış olsa, sağlanan yararla verilen zararın dengelenmesi genel bir hukuk kuralıdır. Yarar, haberleşmeyi amaçlamaktadır. Zararın ise, insan sağlığı ve yaşamı ile ilgili olduğu gözetildiğinde, ikinci değere önem verilmesi gerekmektedir. Bu tesislerin vermiş olduğu zararlardan tesisleri kuran ve işletenler sorumludur. Bu sorumluluk ise, kusura dayanmayan bir tehlike sorumluluğudur. Baz istasyonlarının ilgili yönetmelik hükümlerine uygun olarak kurulması, sertifika verilerek faaliyete geçirilmesi hallerinde dahi, zarar verdikleri takdirde zarara neden olanlar sorumluluktan kurtulamaz. Bu özelliği itibariyle tesisi kuranların ve işletenlerin yüksek özen yükümlülüğü bulunmaktadır. Aksi halde, en küçük bir özensizliğin maddi değerlerle ölçülemeyecek kadar ağır sonuçlar doğurması kaçınılmazdır. Bunun için zarar görenin zararını değil, tesis ve işletme sahibinin, tesisin işletilmesinden dolayı kişilere, bu bağlamda çevreye bir zarar vermediği ve herhangi bir olumsuz sonuç yaratmadığının kanıtlanması gerekir. Bu sonuç, genel sorumluluk kurallarının aksine olarak, işletmenin ağır tehlike doğuracak özelliğinden kaynaklanmaktadır...Öte yandan; hiçbir hizmet, insan yaşamı kadar öncelik ve hayati önem taşımaz. Diğer bir anlatımla, yararlı bir hizmetin karşılığı olarak insanın ölümü uygun bir sonuç olarak kabul edilemez. İnsan sağlığını tehlikeye atan bir hizmetin, kişi yaşamının önüne geçmesi ve ona üstünlük tanınması doğru bir yaklaşım olarak düşünülemez. Bu nedenle; tek başına ölçüm sonuçlarının düşük olması, baz istasyonunun zarar doğurmayacağı anlamına gelmeyeceğinden, ölçüm değerlerinin yanı sıra diğer koşulların bu bağlamda, tesisin kurulduğu yerin yerleşim yerlerine, okula, çocuk parkına ve davacıların evine olan yakınlığı ile davacıların ailesi ile birlikte evlerinde uzun süreli oturduklarının da göz önünde tutulması gerektiği de gözetilerek, dava konusu baz istasyonunun işletilmesinin çevre sakinlerine, dolayısıyla davacılara zarar verip vermediğinin araştırılması gerekir..." biçiminde baz istasyonu tesis eden ve işletenin sorumluluğunun kapsamı açıklanmıştır.

Somut olayda; davalı şirkete ait baz istasyonlarının, davacının ikamet ettiği binanın karşısındaki apartmanın çatısına tesis edildiği, davacı tanıklarının " davacının baz istasyonlarının kurulmasından sonra kanser hastası olduğunu ve yargılama sırasında da öldüğünü" beyan ettikleri, davacının yargılama sırasında ölmesi üzerine mirasçılarının davayı takip ettikleri anlaşılmaktadır. Öte yandan; mahkemece, yerinde elektrik mühendisi sıfatını haiz üç bilirkişi ile yapılan keşif sonucu bilirkişilerce, "dava konusu baz istasyonunun uluslararası ve ulusal kuruluşlarca müsaade edilen limit değerlere uygun faaliyet gösterdiği" bildirilmişse de, baz istasyonlarının davacının konutuna mesafesi belirlenmediği gibi, tıp alanında uzman bilirkişiden de rapor alınmamıştır. Nevarki, dosya kapsamındaki fotoğraflardan davacının meskeninin dava konusu baz istasyonlarına çok yakın mesafede bulunduğu gibi, davacının kanser hastası olduğuna ilişkin tıbbi belgelerin de dosyaya sunulduğu görülmektedir.

Öyleyse; davaya konu baz istasyonlarının davacının (ölmesi ile mirasçıları olan davacıların) konutuna çok yakın mesafede ve yerleşim alanı içerisinde karşı bina çıtısında kuruldukları anlaşılmakta olup, anılan tesisin yaydığı radyasyon referans değerlerin altında olsa bile, meskun alanlarda yarattığı radyasyondan dolayı, bu alanlarda uzun süreli radyasyona maruz kalacak insanların sağlığının olumsuz yönde etkileneceği, bu bağlamda dosya kapsamı itibariyle dava konusu istasyonun konumu ve davacı tarafa yakınlığı gözetilerek, kısa zaman dilimi içinde olmasa dahi uzun zaman diliminde zarar verebileceği, bu nitelikteki bir istasyonun halen bulunduğu yerde kullanılması sakıncalı olup, bunun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta kurulması gerektiği sonucuna varılmaktadır. Başka bir ifadeyle, davacı tarafın evi uzun süreli oturulup vakit geçirilen bir mekan olup, sağlıklarının olumsuz yönde etkilenme riskinin varlığı durumunda dahi böyle bir duruma müsaade edilemez. Kaldı ki, davacı kanser hastası olup, yargılama sürecinde vefat etmiş, dinlenilen davacı tanıkları da baz istasyonu tesisinden sonra davacının hastalandığını ve sağlık açısından tedirgin olduklarını ifade etmişlerdir. O halde, çekişmeli baz istasyonlarının, yargılamayı sürdüren davacılar ile çevre binalarda yaşayanlarda sağlık açısından endişeye sebep olarak zarar verdiği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca; yukarıda değinilen ilkelerle dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; çekişmeli baz istasyonlarının bulunduğu yer, konumu ve davacı tarafın meskenine olan yakınlığı itibariyle; -özellikle son zamanlarda ülke genelinde ortaya çıkan ve medyada zaman zaman yer alan olumsuz vakıaların çoğaldığı da gözetildiğinde- davacı tarafın oturmakta olduğu binada ve çevre binalarda yaşayanlar için sağlık bakımından uzun süreç içeresinde çok ciddi hastalıklara yakalanabilecekleri konusunda büyük endişeye neden olduğu ve bunun da psikolojik yapılarında tedirginlik ve ümitsizlik yaratarak, kişilerin çalışmalarını ve sağlık değerlerini olumsuz yönde etkilediği, bu haliyle davacıların zarar gördüğü dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.
Yargıtay — Esas No: 2017/16668, Karar No: 2020/6897, Tarih: 12.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/16668 E.  ,  2020/6897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) 2007 takvim yılında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe 31.12.2007 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

B) 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesi:

1- 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davalarında; sanığın savunması da dikkate alınarak, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından,

a) Suçlara konu faturaların asıllarının, faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın yetkilisi olduğu Sembol İletişim Ltd. Şti.nin bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle getirtilmesi, sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de;

a) Sanık hakkında “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasında, sanığın sahte belge kullanma fiili nedeniyle cezalandırılmasının talep edildiği, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, hükmün gerekçesinde “atılı suçun aynen iddianamede anlatılan ve esas hakkındaki mütalaada anlatılan şekilde sübuta erdiği” kabul edilip, hangi suçtan hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan hüküm kurulmak suretiyle hükmün karıştırılması,

b) Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK‟nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5532, Karar No: 2019/7570, Tarih: 17.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/5532 E.  ,  2019/7570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2013/322-2014/313

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen ek karar ile, Yargıtay aşamasından geçmiş ve onanmış bulunan dosyaya temyiz dilekçesini gönderen davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Söz konusu ek kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamı incelendiğinde, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 03.07.2014 tarihli kararın sadece davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 08.02.2016 tarih, 2014/22689 Esas 2016/1165 Karar sayılı ilamı ile Onanmasına karar verildiği, davalılardan ... vekilinin 21.05.2019 tarihinde aldığı vekaletnameye istinaden 23.05.2019 tarihinde ilk derece mahkemesi kararını temyiz etmesi üzerine, mahkemesince 20.06.2019 tarihinde verilen ek karar ile "Yargıtay aşamasından geçmiş ve onanmış bulunan dosyaya temyiz dilekçesi gönderen davalı ... vekili Av. ... 'in temyiz talebinin reddine" hükmedildiği, işbu ek kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesinin 03.07.2014 tarihli gerekçeli kararının davalı ...'ın mernis adresi olduğuna dair meşruhat ile tebliğe çıkarıldığı ve Tebligat Kanununun 21. maddesi 2. fıkrasında yer alan düzenlemeye uygun olarak tebligat yapıldığı anlaşıldığından;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere göre, davacının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 20.06.2019 tarihli EK KARARIN ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ...'tan alınmasına, 17.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/685, Karar No: 2019/233, Tarih: 10.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/685 E.  ,  2019/233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10/11/2016 tarih ve 2016/347-2016/274 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08/01/2019 günü hazır bulunan davacı vekili Av...., birleşen davada davalı vekili Av. ..., asıl davada davalı vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davada, müvekkilinin 1968 yılından beri ... işçi olarak çalıştığını, tasarruflarını ... Bankası A.Ş. ... Şubesi'nde mevduat olarak değerlendirdiğini, 16.05.2001 tarihinde Euro hesabı açtırdığını, hesap cüzdanına göre 2006 yılı Ağustos ayında hesabında 58.332,37 Euro para bulunduğunu, üçer aylık % 2,5 faiz oranlı hesapta parasının tutulduğunu, 2007 yılında şube yetkililerince hesabındaki paranın çekilmiş olduğunun söylendiğini, şikayet sonucu müfettişlerin yaptığı inceleme sonucunda da paranın iade edilmediğini, hesabındaki paranın aynı şekilde işletilmesi durumunda 17.08.2008 tarihinde 60.861,61 Euro'ya ulaşması gerektiğini ileri sürerek, şimdilik 60.861,61 Euro’nun akdi faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 22.03.2010 günlü ıslah dilekçesi ile talebini 61.838,57 Euro'ya yükseltmiş, birleşen davada ise paranın noterlik vekaletnamesi ile çekilmesi nedeniyle noterin de zarardan sorumlu olması gerektiğini ileri sürerek, şimdilik 1.000 Euro'nun kamu bankalarınca Euro cinsinden mevduata uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalı noterden tahsilini talep ve dava etmiş; 15.10.2014 harç tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 60.861,61 TL'ye yükselterek diğer davalı ile müteselsil sorumluluğu kapsamında davalı ...' tan tahsilini istemiştir.

Davalılar vekilleri, asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir.

Davalılar vekilleri, asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına göre; zamanaşımı itirazının reddi gerektiği, her iki davalının eylemleri sonucunda davacının bankada olan parasının yetkisiz kişilerce alınarak zarara uğratıldığı, zararın da davalıların her ikisinin fiilleri nedeniyle ve katkılarıyla oluştuğu, oluşan zarardan her iki davalının da sorumlu olduğu gerekçesiyle, davacının davalı ... yönünden açtığı asıl davanın, noter ...ile tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile 60.861,55 Euro'nun 02.09.2008 dava tarihinden itibaren Euro cinsinden bir yıllık mevduata kamu bankalarında uygulanan en yüksek faiz oranı uygulanarak ödeme tarihindeki faizi ile ulaştığı miktarın Euro'nun efektif satış kuru karşılığının ... Bankası'ndan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine; birleşen dava ile diğer ikinci davanın kabulüne, tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile 1.000,00 Euro'nun 03/02/2009 tarihinden ve 59.861,55 Euro'nun ise 15/10/2014 tarihinden itibaren 1 yıllık mevduata kamu bankalarında uygulanan en yüksek faiz oranı uygulanarak ödeme tarihindeki faizi ile ulaştığı miktarın Euro'nun efektif satış kuru karşılığının ...'tan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 7.275,31 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 10/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/382, Karar No: 2016/5672, Tarih: 21.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/382 E.  ,  2016/5672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gerze Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2014

NUMARASI : 2010/387-2014/518

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında, taşınmaz değerini belirleyecek olan bilirkişi kurulunun Kamulaştırma Kanunu hükümlerine uygun şekilde teşekkül ettirilmesi gerekmekte olup, mahkemece tek bir bilirkişi tarafından düzenlenen rapor hükme esas alındığından yapılan inceleme ve alınan rapor hüküm kurmaya elverişli bulunmamıştır. Bu itibarla,

Öncelikle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma

sonucu değerinin belirlenmesi için, Kamulaştırma Kanunu hükümleri uyarınca oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.