muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7947, Karar No: 2020/217, Tarih: 15.01.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/7947 E.  ,  2020/217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 139. maddesinde yazılı istisnalardan birinin bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin iş yerinde yapılması gerektiği, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın iş yerinde bizzat sanığa 03.09.2008 tarihinde yapılması, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2)Kabule göre de; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesindeki hak yoksunluklarının alt soy dışındakiler için uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7939, Karar No: 2012/11639, Tarih: 29.05.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/7939 E.  ,  2012/11639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... A.Ş. vekili cevap dilekçesi ile; davacının müvekkili şirketin çalışanı olmadığını, diğer şirketin personeli olduğunu, müvekkili şirket ile diğer davalı arasında hizmet temini sözleşmesi bulunduğunu, davacının iş akdinin feshinde müvekkili şirketin herhangi bir insiyatifinin olmadığını, diğer davalı şirketin dilediği personeli çalıştırmakta serbest olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... Ltd Şti vekili ise; davacının fiilen ... AŞ çalıştığını, bu nedenle müvekkili şirkete husumet yöneltilemeyeceğini, iş akdinin işveren tarafından feshedilmediğini, 30/04/2010 tarihli dilekçe ile istifa ederek işten ayrılması sebebi ile iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını beyan ederek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davalılar arasında alt-üst işveren ilişkisi bulunduğu ve davacının iş akdinin haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle ... Ltd.Şti. bakımından davanın kabulüne, davalı ... A.Ş. bakımından ise davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında diğer bir uyuşmazlık konusu da davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulup kurulmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığıdır.

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin

unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. Alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gereken işin varlığı halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Hizmet alım sözleşmesinin konusu olan yükleme-boşaltma hizmetleri yardımcı iş olup, davacı depo elemanı olarak çalıştırılmıştır.

Davalı ... AŞ yardımcı işlerini alt işverene vermesi 4857 sayılı Kanun'un 2/6-7.maddesi uyarınca mümkündür. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Böyle olunca işe iadenin maddi sonuçlarından her iki davalının birlikte sorumluluğuna karar verilmelidir. Mahkemece bu husus dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, .

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı ... Ltd. Şti.’ne ait işyerindeki işine İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, .

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı ... Ltd. Şti.’ne ait işyerindeki işine İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğacak olan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 57,05 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak, oybirliğiyle 29.05.2012 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8903, Karar No: 2011/13105, Tarih: 28.09.2011

**3. Ceza Dairesi         2009/8903 E.  ,  2011/13105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Sanık hakkında ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Ana Bilim Dalı Başkanlığı'nın 19.03.2007 tarih 704/2 nolu raporunda “çoklu madde bağımlılığı,püeril ve regresif davranış,görsel ve işitsel halüsinasyon,mistrik sanrılar,referans sanrıları,F.20 psikotik bozukluk,F.19 çoğul madde kullanımına bağlı bağımlılık sendromu” bildirildiği anlaşılmakla, sanığa ait tüm raporlar, hastane tedavi belgeleri ve dava dosyaları birlikte ilgili kuruma gönderilip TCK.32 maddesi ile ilgili rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28607, Karar No: 2017/13037, Tarih: 01.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/28607 E.  ,  2017/13037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun değişik zamanlarda suçu işlemediği, iş yerinde bulunan ve haklarında ayrı kamu davası açılan sanıkların alışveriş arabasına iş yerinde mevcut malları doldurarak suça sürüklenen çocuğa getirdikleri, suça sürüklenen çocuğun bedelini ödemeden iş yerindeki mallarla olay yerinden ayrıldığı, iş yerinde kalan sanıkların kesinti olmadan başka bir alışveriş arabasına iş yerindeki malları koydukları, suça sürüklenen çocuğun ilk alışveriş arabasını güvenli bir yere bıraktıktan sonra tekrar iş yerine dönüp sanıklarla birlikte ikinci alışveriş arabasındaki malları alıp ücretini ödemeden olay mahallinden uzaklaştığı, bu hali ile zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından, suça sürüklenen çocuk hakkında “5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi gereğince cezası 1/4 oranında artırılarak 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” ilişkin kısım çıkartılarak yerine “5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi gereğince 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 31/3. maddesi gereği 1/3 oranında indirim yapılarak 2 yıl hapis cezası, TCK’nın 168/1. maddesi gereği 2/3 oranında indirilerek 8 ay hapis cezası, TCK’nın 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirilerek 6 ay 20 gün hapis cezası ve TCK’nın 50/1- a, 52/2. maddeleri gereği 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...’ın, suça konu iş yerine alışveriş için açık bulunan saate ve gündüz vakti girdiği ve atılı suçunda genel kastla işlenen suç olup bu saatlerde iş yeri içine girme konusunda müşteki tarafın rızasının bulunduğunun kabul edilmesi gerektiği ve suça sürüklenen çocuğun iş yeri içine girdikten sonra bile suç işlemekten vazgeçme durumununda bulunduğu gözetildiğinde, suça sürüklenen çocuğa atılı işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurları oluşmadığından, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3103, Karar No: 2010/4010, Tarih: 08.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/3103 E.  ,  2010/4010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BULDAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/09/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden 199 parsel sayılı taşınmaz maliki olduğunu davalıların komşu 866 parsel maliki olup taşınmazlarında tefsiye çalışmaları yaptıklarını, her iki arazi arasında 2,5-3 metre kot farkı oluştuğunu yağan yağmur sularından taşınmazının zarar gördüğünü ileri sürüp elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme isteklerinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların sınırda göçme ve yarılmalara sebebiyet vermeleri yönünden elatmanın önlenmesine, sınırdaki göçüklerin temizlenerek bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde duvar örülerek taşınmazın eski hale getirilmesine, eski hale getirilmezse 10.326.75.-TL tazminatın davalılardan yasal faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi eski hale getirme ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; davacının taşınmazı ile davalı taşınmazı arasında kot farkı bulunduğu, davalının kendi taşınmazında tesviye çalışmaları yaptığı,     arazinin bu yapısı nedeniyle iki taşınmaz arasında davacının taşınmazına doğru kayma ve göçmelerin meydana geldiği görülmektedir.

Davalının bu eyleminde davacı taşınmazına doğrudan bir el atması söz konusu değildir. Davalının kot farkı bulunan kendi taşınmazını mülkiyet hakkının kendisine tanıdığı yetkiye dayanarak düzeltmek düşüncesiyle hareket ettiği ancak taşınmazların yapısı gereği bilirkişi raporunda belirtilen zararın meydana geldiği sabittir.

Açıklanan bu olgular dikkate alındığında taraflar arasındaki çekişmenin Türk Medeni Kanununun komşuluk hukukuna ilişkin 737 ve devam eden maddeleri gereğince çözüme kavuşturulması gerekeceğinde kuşku yoktur.

Komşuluktan kaynaklanan uyuşmazlıkların çözümünde gözetilmesi gereken ilkelerden birisi de komşu taşınmaz maliklerinin mülkiyetten kaynaklanan haklarını kullanırken bu haklarında karşılıklı fedakârlıklarda bulunmaları gerekeceği dikkate alındığında çekişmenin çözümünde fedakârlığın olaya en uygun düşecek şekilde denkleştirilmesi asıldır. Başka bir deyişle, her taşınmaz maliki komşuluk hukukundan doğan hak ve yetkilerini kullanırken gerekli işlere ve doğan zararın giderilmesine kendi yararlanması oranında katılmakla yükümlüdür.

Somut olayda, zarar verici durumun doğrudan davalının kusuruyla oluştuğu kabul edilemez. Başka bir anlatımla, kot farkı nedeniyle oluşacak arazi kaymalarına engel olmak amacıyla yapılması zorunlu olan duvarın masraflarından tümüyle davalının sorumlu tutulması hak ve nesafet kurallarına uygun düşmez.

Somut olayda, zarar verici durumun doğrudan davalının kusuruyla oluştuğu kabul edilemez. Başka bir anlatımla, kot farkı nedeniyle oluşacak arazi kaymalarına engel olmak amacıyla yapılması zorunlu olan duvarın masraflarından tümüyle davalının sorumlu tutulması hak ve nesafet kurallarına uygun düşmez.

Hal böyle olunca, taraflar arasına mevcut çekişmenin hak ve nesafet kuralları gözetilerek, yanların katılması ile giderilmesi için uzman bilirkişilerden rapor alınması ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu üzere duvarın yapım masrafının tamamının davalıya yüklenmiş olması doğru değildir.

Davalıların, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.04.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20111, Karar No: 2017/19838, Tarih: 25.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/20111 E.  ,  2017/19838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Organize Sanayi Bölgesi adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı kayyımı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Organize Sanayi Bölgesi adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. ... (... ...) Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın bedeli yönünden alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dosyada bulunan ... yazı cevaplarına göre; taşınmaz arsa vasfındadır.

Bu nedenle; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, 2942 sayılı kanunun 15. maddesi gereğince yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10390, Karar No: 2012/13170, Tarih: 03.07.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10390 E.  ,  2012/13170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık müdafiinin, 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında işlendiği iddia olunan sahte fatura kullanmak suçu nedeniyle verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 19.06.2008 tarihli iddianamesinin anlatım ve sevk maddesi itibariyle sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin olduğu, mahiyet ve miktar itibarıyla yanıltıcı faturadan bahsedilmemesi sebebiyle muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak suçundan dava açılmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında her takvim yılı için 359/1-b ve 59/2. maddeleri gereği 15 ay hapis yerine, 12 ay hapis cezası tayini, aynı takvim yılı içerisinde işlenen sahte fatura kullanmak fiillerinin zincirleme suç oluşturduğunun ve fatura sayısı ile miktarına göre de temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak tayini gerektiğinin gözetilmemesi, 2005 ve 2006 takvim yıllarına ilişkin eylemler nedeniyle belirlenen suç tarihlerine göre 5237 sayılı Yasa uyarınca uygulama yapılması gerekirken, 765 sayılı TCK'nun 59/2 ve 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddelerinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık müdafiinin, 2003 takvim yılında işlendiği iddia olunan sahte fatura kullanmak suçu nedeniyle verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.05.2004 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322 nci maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.