muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25447, Karar No: 2017/10935, Tarih: 16.05.2017

Sanık ... hakkında kurulan hüküm açısından; sanık ...'nin diğer sanıkların eylemlerine iştirak ettiğine dair cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun olmayan yetersiz gerekçe ile mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafiinin ve sanıklar ... ile ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6372, Karar No: 2020/8006, Tarih: 02.12.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/6372 E.  ,  2020/8006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; müvekkillerinden ...'ün sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı otomobil ile davalı ...'ın mülkiyetindeki ve idaresindeki ... plaka sayılı otomobilin 17/05/2003 tarihinde çarpışması neticesinde meydana gelen yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazası sonrası ... 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/312 Esas sayılı dosyasında kamu davası açıldığı, davalı ...'nın tam kusurlu olarak mahkumiyetine karar verildiğini, müvekkillerinden ... ve ...'ün 6 yıl süren bir tedavi süreci olduğunu, kaza tarihinde çocuk olan ...'in bugün itibariyle reşit olduğunu, fakat ne çocukluğunu ne de gençliğini yaşayabildiğini, bundan sonraki hayatını özürlü olarak yaşamaya mahkum ve mecbur bırakıldığını belirterek müvekkili ..., ... ve ... için 25.000,00'er TL olmak üzere toplam 75.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınmasına, müvekkili ... için 25.000,00 TL. maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, maddi tazminat talepleri açısından bilirkişi raporu sonrası ortaya çıkabilecek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı tutulmasını talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesinde; maddi tazminat alacaklarının 247.897,47 TL artırılarak toplam 272.897,47 TL maddi tazminatın kazanın meydana geldiği 17/05/2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... Sigorta A.Ş. vekili; ... plakalı aracın müvekkili şirket nezdinde mecburi mali mesuliyet sigortası bulunduğunu, söz konusu poliçe gereği şirketin bulunduğu limitle sınırlı olup manevi zararlardan ise sorumluluğu olmadığını, müvekkili şirketin temerrüde düşmediğinde kaza tarihinden itibaren faiz işletilemeyeceğini savunmuştur.

Davalı ... vekili; trafik kazasının olduğu tarihle işbu davanın açıldığı tarih arasında 7 yıldan fazla zaman geçtiğini, zamanaşımı itirazında bulunduklarını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... vekili; trafik kazasının olduğu tarihle işbu davanın açıldığı tarih arasında 7 yıldan fazla zaman geçtiğini, zamanaşımı itirazında bulunduklarını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ...'ün maddi tazminat davasının kısmen kabulü ile 25.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere davalı ... şirketinden alınarak davacı ...'e ödenmesine, ıslah ettiği kısım yönünden zamanaşımı nedeniyle reddine, davacı ...'ün davalı ... aleyhine açtığı maddi tazminat davasının zamanaşımı nedeniyle reddine, davacıların davalı ... aleyhine açtıkları manevi tazminat davalarının zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hükme karşı davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi'nce; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1b.1. maddesi gereğince esastan reddine dair manevi tazminatlar yönünden kesin, davacı ... ile ilgili maddi tazminat yönünden HMK'nun 361/1 ve 362/1-a maddeleri gereğince temyiz yasa yolu açık olmak üzere verilen karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi, HMK'nın 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 10,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 02/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1110, Karar No: 2024/4371, Tarih: 11.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1110 E.  ,  2024/4371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/139 E., 2021/314 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

KARAR : Direnme - mahkûmiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2022/10889 Esas, 2023/6247 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.02.2024 tarihli ve KD-2024/1133 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkûmiyetine ilişkin karar yönünden, "taraflar arasında öldürmeyi gerektirecek boyutta ciddi bir husumetin mevcut olmaması, kavganın hareketli ortamında hedef seçme imkanının olmadığı, katılan ...’daki yaralanmanın da tek darbe ile

gerçekleştirildiği gözetildiğinde, dosya kapsamına göre katılanların özellikle hayati bölgelerinin hedef alındığına, etkili bir engel hal nedeniyle eylemin tamamlanamadığına ilişkin somut delil bulunmaması" gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86. maddesi kapsamında yer alan kasten yaralama suçu oluştuğundan bahisle temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması ilamının kaldırılmasına ve hükümlerin bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Olay günü saat 17.15 sıralarında katılan ... önde, katılan ... de ...' in yaklaşık bir metre arkasında olacak şekilde Kızılay'da yürüdükleri sırada sanığın, katılan ...'in karşı tarafından gelerek cebinde taşıdığı ele geçirilemeyen bıçağı ...'in karnına sapladığı, sanığın katılan ...'e yönelik saldırısını devam ettirdiği, katılan ...'in de aldığı bıçak darbesine rağmen kendisini korumak amacıyla sanıkla mücadele ettiği, bu sırada olayı fark eden katılan ...'in sanık ile katılan ...'in arasına girdiği, sanığın bu sefer elindeki bıçağı ...'e doğru sallayarak onu da beş ayrı bıçak darbesiyle yaraladığı, katılan ...'in bağırarak çevredeki insanlardan ambulans çağırmaları için yardım istemesi üzerine vatandaşların olay yerine yöneldiklerini gören sanığın hızlı adımlarla buradan uzaklaştığı, katılanların aldıkları bıçak darbeleri nedeniyle yere yığıldıkları ve gelen ambulanslarla hastaneye sevk edildikleri her ikisinin adli raporlarında da eylem neticesinde yaşamlarını tehlikeye sokan bir durumun oluştuğu ve yaralanmalarının basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olmadığı anlaşılan olayda; kullanılan suç aletinin öldürmeye elverişliliği, katılanlarda meydana gelen yaralanmaların yerleri, nitelikleri ve nicelikleri ile taraflar arasında önceye dayalı siyasal görüş aykırılıklarından kaynaklanan husumet birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kastının, öldürmeye yönelik olduğu, suç vasıflarının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, Dairemizin temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması ilamının usul ve yasaya uygun olduğu değerlendirilmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2022/10889 Esas, 2023/6247 Karar sayılı temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/211, Karar No: 2018/6584, Tarih: 30.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/211 E.  ,  2018/6584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık eşinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11863, Karar No: 2010/6040, Tarih: 01.04.2010

**3. Ceza Dairesi         2008/11863 E.  ,  2010/6040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Keşif sonucu tanzim edilen bilirkişi raporunda kesim yapılan orman alanın 25270 m2 olup 733 adet meşe ağacının kesildiğinin belirtildiği dikkate alınarak köy azaları, köy bekçisi, tesbit edilecek yakın arazi sahipleri ile çelişkili ifade veren tanık Mehmet Şahin yeniden dinlenerek sonucuna göre hüküm tesisi gerekeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 1.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12478, Karar No: 2019/1966, Tarih: 20.03.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/12478 E.  ,  2019/1966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1-Çekişmeli ... ili Merkez ilçesi...ı köyü 136 ada 31 parsel sayılı taşınmaza komşu komşu olan 136 ada 32 parsele ait kesinleşme şerhleri de bulunan kadastro tutanak örnekleri ile varsa tespite esas alınan tapu ve vergi kayıtlarının; itirazlı olmaları halinde ilgili dava dosyalarının; tapu kayıtları mahkeme kararı sonucu oluşmuş ise kesinleşme şerhlerini içerir karar örneklerinin,

2-3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yeralan kısıtlama araştırmasının adına tescil kararı verilen kişi ya da kişiler ile murisleri yönünden ... köyü çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tesbit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden ve yine aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı hukuk mahkemesi yazı işleri müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak, gerektiğinde tesbit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyalarının getirtilmesi,

3-Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri kapsayan tespit tarihinden 15 - 20 yıl (1995-2000'li yıllar) önce iki ayrı tarihte çekilmiş stereoskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları ile keşifte uygulanan 1992 tarihli memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulduktan sonra, dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek dosya kapsamında yer alan tüm hava fotoğrafları ve memleket haritaları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritasları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazların o tarihlerde hava fotoğraflarında ne şekilde gözüktüğü, niteliğinin ne olduğu, üzerinde varsa bulunan bitki örtüsü, ağaçların cinsi, yaşı, sayısı, dağılımı, kapalılık oranı ile kullanım şekli, mülkiyet sınırının belirgin olarak görülüp görülmediği, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı hususların detaylı olarak açıklandığı ve ek rapor alınması, alınacak bütün cevabi yazıların bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 20/03/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1601, Karar No: 2019/1097, Tarih: 22.10.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1601 E.  ,  2019/1097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “hizmet tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 5. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 29.06.2015 tarihli ve 2014/144 E., 2015/350 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 23.11.2015 tarihli ve 2015/17259 E., 2015/20824 K. sayılı kararı ile;

“…1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 06/03/1993-02/07/1996 tarihleri arası eksik sürelerin tespiti istemine ilişkindir.

Dairemizin, 13/01/2014 tarih ve 2013/18644 E. 2014/120 K. Sayılı bozma kararı üzerine, mahkemece, yazılı olduğu şekilde istemin kabulü ile davacının 06/03/1993-02/07/1996 tarihleri arası kesintisiz 1138 gün çalıştığı ve bu sürelerden 246 günün bildirildiğinin, 892 günün bildirilmediğinin tespitine karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve inceleme sonucu varılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/8. maddeleri gereği bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilmeyen sigortalılar, çalışmalarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse bu çalışmaların Kurumca dikkate alınacağı belirtilmiştir. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı, kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli, daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de, çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı adına 06/03/1993-02/07/1996 tarihleri arası davalı işveren tarafından kısmi bildirim yapıldığı, 1993-1996 arası dönem bordrolarının getirtildiği, davacı tarafından gösterilen ve bildirimleri kısmi olan bordro tanıklarından Apdülvahit Fidan beyanında, davacıyla birlikte çalıştıklarını, inşaat işi olduğu için ara ara girip çıktıklarını, kış dönemi ve yağışlı günlerde çalışma olmadığını, diğer tanık ..., davacının kalıpçı ustası olduğunu, yağışlı günlerde veya malzeme eksik olduğunda inşaatta çalışma olmadığını, davalı tarafından gösterilen ( aynı zamanda inşaatın formeni olduğu belirtilen) ve bildirimleri uyuşmazlık konusu dönemi kapsayan tanık ... ise, davacının amele olarak çalıştığını. inşaatın yavaş ilerlediğini, ayda 30 gün üzerinden çalışma olmadığını, kesintili çalışma olduğunu ve çalıştığı gün kadar Kuruma bildirim yapıldığını belirttikleri, bozma sonrası dinlenen ve bildirimleri kısmi olan bordro tanıkları davacıyı tanımadıklarını ve bazıları inşaatta sürekli çalışma olmadığını beyan ettikleri, davalı işveren tarafından imzalı ve antetli olan davacıya ait 1994 ve 1996 yıllarına ait vizite kağıtları ile 1994- 1995 yıllarına ait sağlık karnelerinde bildirimlerin kısmi olduğu, yine işyerine ait dönem bordrolarında yukarıda beyanı alınan ve formen olduğu belirtilen şahıs dışında tüm çalışanların bildirimlerinin kısmi olduğu, söz konusu inşaatın yapımına 25/04/1988 tarihinde başlandığı ve 01/04/2000 yılında tamamlandığı, 1993-1996 yılları arası iller bankası tarafından aralıklı olarak hak ediş bedeli ödendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, tüm dosya kapsamı itibariyle davacının çalışmasının kesintili olduğu anlaşılmaktadır. Ancak bazı tanık beyanlarında kalıpçı ustası bazı tanık beyanlarında ise amele olarak çalıştığı belirtilen davacının inşaata ne iş yaptığı belirlenip ve yaptığı işin yılın hangi aylarında ne kadar süre ile yapılabileceği ve bu doğrultuda bildirilmeyen çalışması bulunup bulunmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği dikkate alınıp, öncelikle davacıya sorularak veya bordro tanıkları dinlenerek, davacının inşaatta ne iş yaptığını belirlemek, akabinde yaptığı bu işin yılın hangi aylarında ne kadar süre ile yapılabileceği ve bu doğrultuda bildirilmeyen çalışması bulunup bulunmadığı gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...”

gerekçesiyle karar bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

davalı Tek-Sın Limited Şirketi vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...”

gerekçesiyle karar bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

davalı Tek-Sın Limited Şirketi vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirketin Nazilli de bulunan otel ve iş merkezi inşaatında nizasız ve fasılasız 06.05.1993-02.07.1996 tarihleri arasında kalıpçı ustası olarak çalıştığını, davalı şirketin diğer davalı Kuruma prim ödeme gün sayısını bu süre zarfında sadece 242 gün olarak bildirdiğini ancak müvekkilinin ayda 30 gün, yılda 360 gün çalıştığını, davalı işverenin prim ödeme gün sayılarını diğer davalı Kuruma eksik bildirmesi nedeniyle müvekkilinin sosyal güvenlik haklarını telafi edilemeyecek derecede zedelediğini belirterek müvekkilinin davalı şirkete ait iş yerinde geçen 06.05.1993-02.07.1996 tarihleri arasındaki prim ödeme gün sayısı eksik bildirilen hizmetinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili; davacının söz konusu iş yerinde 06.05.1993-07.07.1993, 10.12.1994- 31.12.1994, 20.12.1995-02.07.1996 tarihleri arasında yevmiyeli ve usta yardımcısı olarak çalıştığını, puantaj kayıtlarına göre bordronun düzenlenerek gerekli primlerin ödendiğini, söz konusu inşaatın 1988 yılında başladığını ve 2000 yılında bittiğini, 36 ay olması gereken sürenin ödenek yokluğu ve Nazilli Belediyesinin kısıtlı imkânları nedeniyle 12 yıl (144 ay) sürdüğünü, buradan da yılın sadece birkaç ayında çalışma yapıldığının anlaşılabileceğini, bu nedenle eksik bildirimde bulunmanın söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.