muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4739, Karar No: 2022/15499, Tarih: 06.12.2022

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4. ve 5. maddeleri ile bunu uygun olarak çıkarılan iş güvenliği yönetmelikleri hükümleri, işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş güvenliği kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak, işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanı sıra, Türk Borçlar Kanunu'nun 417/2.maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4. maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

Yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda; işvereni zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluk halinden kurtaracak olan durum iş sağlığı ve güvenliği alanındaki ihmalleri ile oluşan zarar arasındaki uygun nedensellik bağının kesildiğini ispat etmekten ibarettir. Hukuk Genel Kurulu'nun 20.03.2013 tarih 2012/21-1121 E. 2013/386 sayılı kararında da belirtildiği üzere uygun nedensellik bağı üç durumda kesilebilir. Bunlar mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Bu hallerden birinin varlığı halinde işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir.

İş kazası hukuki sebebine dayalı tazminat davalarında olayın gerçekleşme şeklinin tarafların gösterdiği deliller dikkate alınarak her türlü şüpheden uzak bir şekilde ortaya konulması ve giderek kusur oranlarının bu olaya uygun şekilde belirlenmesi gerektiği açıktır.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre; Davacı/Sigortalı ...’ın davalı asıl işveren ...’ın alt işvereni olduğu anlaşılan ... Ltd Şti’nde elektrik teknisyeni olarak çalışmaktayken, olay günü olan 29.06.2012 tarihinde ... ... tarafından 34,5 KV ... enerjisinin kesilmesinin talep edilmesi üzerine, vardiyada görevli işletme teknisyeni olarak kumanda panosu üzerinden hattın kesicisini açmasından sonra, hattın ayırıcıları açmak ve topraklama yapmak üzere 34,5KV kapalı şalta doğru gittiği, hücreye gittiğinde bir ses duyması üzerine gözle yaptığı kontrolde, kesicinin açık olduğunu görmesine rağmen, daha detaylı kontrol için 46 KV gerilim dedektörü alarak, hücreye girdiği sırada, kesicinin A ve C fazlarına meydana gelen patlama neticesinde vücudunda yanıklar oluşacak şekilde, %17 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı anlaşılmıştır.

Davaya konu olayda, iş kazası olayının gerçekleşmesinin sebepleri noktasında farklı tespitlerin bulunduğu bu kapsamda da kusur oranlarının aidiyeti ve oranları noktasında çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır. 25.11.2014 tarihli ilk kusur raporunda; iş kazasının sebebi olarak yer altı kablosuna habersiz, protokol yapılmaksızın (yani tarafları tam olarak uyarmadan) orta gerilim uygulamanın neden olduğu, gerilimi uygulayan tarafından şehirdeki ... merkezinden kabloyu enerjilendirenin ... ... olduğu belirtilerek bu davalıya %100 oranında kusur verilirken, diğer ilgililere kusur verilmediği anlaşılmıştır. 18.02.2016 tarihli ikinci kusur raporunda ise (davacının ... ...’a karşı daha önce açmış olduğu ... 3.İş Mahkemesinin 2013/375 E- 2014/136 K sayılı dosyasında alınan 04.02.2014 tarihli raporu doğrular mahiyette) kumanda panosundan açılan kesicinin kutuplarının açılmamış olması sonucu devam eden yüksek gerilimli ... arkına bağlı olarak kesicinin patlaması neticesinde, kazanın gerçekleştiğine işaretle, bakım eksikliği kaza sebeplerinden gösterilerek, ...’a %50, iş sağlığı ve güvenliği eğitimi noksanı ile ... mühendisi gözetiminde işin yapılmamış olması nedeniyle ...’ne %30 ve davacının aldığı eğitimlere uygun hareket etmemiş olması nedeniyle %20 oranında kusurlu olduğu kabul edilmiştir. Aynı iş kazası olayı ile ilgili UYAP kayıtlarında tespit edilen SGK tarafından açılan ... 6. İş Mahkemesinin 2017/500 Esas sayılı dosyasında alınan kusur raporunda ise ...’a %40, ...’ne %40 ve davacıya %20 kusur verildiği anlaşılmıştır.

Bu açıklamalar doğrultusunda mahkemece yapılacak iş; SGK tarafından açılan rücu dava dosyasının aslı veya onaylı sureti de dosya kapsamına dahil edilerek, davaya konu iş kazası olayın gerçekleşme sebebini belirlemek ve kusur oranları arasındaki çelişkilerin giderilmesi açısından ... Mühendisi Öğretim Üyelerinin de yer aldığı iş kazasının gerçekleştiği ... alanında uzman A Sınıf İş güvenliği uzmanı bilirkişi heyetine dosyanın tevdii ile davaya konu olay kapsamında iş kazasının gerçekleştiği anda yürürlükte bulunan ve işyerinde uygulanması gereken İş Sağlığı ve Güvenliği Mevzuatı ve özellikle Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği kapsamında işçi, işveren ve duruma göre sorumlu olan üçüncü kişi kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesinin temini, giderek dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler bir bütün olarak değerlendirilerek, davacı vekili tarafından kararın temyiz edilmemiş olması nedeniyle davalı taraf lehine oluşan usuli kazanılmış hakları (bu doğrultuda davacı aleyhine %20 kusur oranı ile birlikte özellikle maddi tazminatın hesabında esas alınan rapordaki işlemiş dönem sonu tarihinden sonra yürürlüğe giren ücret değişikliklerini rapora yansıtmamayı) gözeterek sonucuna göre davanın esası hakkında bir karar vermekten ibarettir.

2- Kabule göre de; davalı ... ... hakkında davacı tarafından iş bu davadan önce açıldığı anlaşılan ve ... 3. İş Mahkemesi nezdinde karara bağlanan 2013/375 E- 2014/136 K sayılı ilamda, davalının kusuru bulunmadığından bahisle davanın esastan reddine karar verildiği, bu kararın kesinleştiğine ilişkin bir kaydın dosyada ve UYAP kayıtlarında tespit edilemediğinin anlaşılmasına göre birleşen dosya davalısı olarak aynı davalı ... ... aleyhine açılan dava yönünden, dava şartlarından olan ve re’sen gözetilmesi gereken HMK’nun 114/1-ı maddesi gereğince “derdestlik” nedeniyle aynı kanunun 115/2 maddesi gereğince “usulden redde” karar verilmesi gerekirken iş bu davada da ilamda açık bir tespite yer verilmeyerek esastan ret kararı verildiği sonucunu doğuracak şekilde hüküm tesisi,

Aynı zamanda istinaf başvurusu vekalet ücreti yönünde kabul edildiği anlaşılan taraf değişikliği ile davalı olmaktan çıkartılan ...’ın gerekçede istinaf başvurusu kabul edildiği halde hüküm fıkrasında istinaf istemlerinin diğer davalılar ile birlikte esastan reddine karar verilmesi ve istinaf harcından sorumluluğuna karar verilmesi, giderek istinaf istemleri esastan reddedildiği halde davalılar ... ve ....’nin istinaf karar ve ilam harcından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları halde her bir davalı aleyhine ayrı istinaf karar ve ilam harcına hükmedilmesi de hatalı olmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılardan ... ve .... vekillerinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile HMK’nun 369/1.maddesi gereğince kanunun açık hükmüne aykırı görülen hususlar re’sen gözetilerek ve bu aşamada anılan davalılar vekillerinin sair temyiz itirazları incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin davalıların istinaf başvurularının esasta reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında kısmen kabul ve kısmen redde ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/2. maddesi gereğince davalılardan ... ve .... vekillerinin sair temyiz itirazları bu aşamada incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harçlarının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, davalı ... ve ... Dairemizde icra edilen duruşmada kendilerini vekille temsil ettirmiş olması nedeniyle 8.400,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak kendilerini vekille temsil ettiren davalılara verilmesine, dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesine gönderilmesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler Refik Eğri, ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla 06.12.2022 gününde karar verildi.

(M)

KARŞI OY GEREKÇESİ

I. Temel Uyuşmazlık:

(M)

KARŞI OY GEREKÇESİ

I. Temel Uyuşmazlık:

1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat davasında araştırmaya ve özellikle kusur oranına yönelik bozma kararı verilirken, bozma kararında henüz ortaya çıkmadan bu yönde taraflar lehine bozma veya bozma sonrası oluşan usulü kazanılmış hakların gözetilmesinin gerekip gerekmeyeceğine yer verilmesinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. Çoğunluk tarafından eksik inceleme ile kararlar bozulurken, genel olarak eksiklik giderildikten sonra karar verilirken, kararda açıklayıcı ve yol gösterici şekilde taraflar lehine bozmadan önce veya bozma sonrası raporlara itirazlara göre oluşan usulü kazanılmış hakların gözetilmesi gerektiği belirtilmektedir.

II. Karşı oy gerekçesi:

3. Belirtmek gerekir ki Sayın ...’inde değindiği gibi “Yargıtay tarafından neredeyse mutlak olarak, doktrinde de ağırlıklı olarak kabul edilen usuli müktesep hak kavramının kanuni bir kurum olmadığını, yargı kararları ile kabul edildiğini ortaya koymak gerekir. Usuli müktesep hak, bugün neredeyse usuli her sorunda, her derde deva bir kurum olarak gündeme gelmekte, sadece kanun yolunda değil, yargılamanın farklı kesitlerinde kullanılmaktadır. Bu kurumun kabul edilebilirliğinin tartışması bir yana, bu kadar geniş bir uygulama alanı bulması doğru değildir. Ayrıca usuli müktesep hak, usuli sorunları çözmeye gerçek anlamda da elverişli değildir. Nitekim, önceleri çok sınırlı kabul edilen usuli müktesep hakkında kapsamı genişlemiş, ancak bu genişlemenin sakıncaları ortaya çıktıkça Yargıtay, usuli müktesep hakka her geçen gün … birçok istisna da kabul etmiştir. En ilginç ve kendi içinde çelişkili durum ise kamu düzeninden kabul edilen usuli müktesep hakka, kamu düzenine ilişkin durumların istisna kabul edilmesidir. Bir şeyin kendisinin, kendisinin zıddı olması gibi garip, biraz da mantığı zorlayan bir durum ortaya çıkmaktadır(............, Medeni Usul Hukuku, ... 2013. s: 2190).”

4. Öncelikle usulü müktesep hak, yasal bir kurum olmadığı gibi mahkemesince tarafların iddia ve savunmaları ile istisnalarına göre değerlendirilmesi gereken bir kavram olup, Yargıtay tarafından bozma kapsamında göre açıklayıcı ve yol gösterici şekilde kararda yer verilmesi beraberinde sakıncalara da yer verecektir. Zira mahkemenin eksik inceleme nedeni ile bozmaya uyması halinde usulü müktesep hakkı gözetme yönündeki bozmaya da uyduğu gibi bir sonuç çıkacaktır ki bu da mahkemenin bu yönde yapacağı değerlendirme ve tartışmanın önceden sınırlandırılması anlamına gelecektir.

5. Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girmesi üzerine usulü müktesep hakkın yeniden kavram olarak değerlendirilmesi gerekir. Zira kanunun kısmi dava başlığı taşıyan 109. Maddesinin son fıkrasında açıkça “Dava açılırken, talep konusunun kalan kısmından açıkça feragat edilmiş olması hâli dışında, kısmi dava açılması, talep konusunun geri kalan kısmından feragat edildiği anlamına gelmez.” düzenlemesine yer verilmiştir. Görüldüğü gibi kısmi miktar talep eden davacı, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmadığı ve açıkça da bakiye kısmından feragat etmedikçe geri kalan kısmını ek dava(veya ıslah) yolu ile edebilmektedir. O halde yargılama sırasında davacı tarafın kusur oranına, iş göremezlik oranına itiraz etmemesi, açıkça da feragat etmediği sürece kusur veya maluliyet oranının daha sonra lehine değişmesi halinde bakiyesini talep etme hakkı doğduğundan, usulü kazanılmış hak teşkil etmeyecektir.

6. Keza 6100 sayılı HMK 266 ve devamı maddeleri ile 6754 sayılı Bilirkişilik Kanunu’nun 3. maddesine göre Bilirkişiye çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde başvurulur. Buradaki “özel bilgiden” kasıt, hukuk bilimi dışındaki belli bir bilim dalının araştırıp ortaya koyduğu sonuçlara ilişkin bilgidir.

Hâkimin özel veya teknik bilgiye sahip bilirkişiye başvurmasını gerektiren haller şu şekilde sıralanabilir:

i. Özel mesleki bilgilere dayanarak vakıaların tespiti.

ii. Özel mesleki bilgiye dayanarak mevcut uyuşmazlık hakkında sonuçlara varılması. Örneğin, bir maden kazasının hangi sebeplerden kaynaklandığı,

iii. Mesleki bilgiye dayanılarak tecrübe kurallarının sağlanması,

Şu halde bilirkişiye başvurulması, vakıaların tespiti, vakıalardan mevcut uyuşmazlığa ilişkin sonuçlar çıkarılması ve tecrübe kurallarının ortaya konulması hususlarını kapsamaktadır. Diğer deyişle, bilirkişinin üstlenmiş olduğu işlev uyuşmazlığın hukuki değil maddi boyutuna yani vakıalara yöneliktir.

7. Hâkim, bilirkişi raporunda yazılı olan özel veya teknik açıklamalardan, bilirkişi raporunda varılan sonucun yanlış olduğunu takdir edebilecek derecede bilgi sahibi olduğu kanısına varabiliyorsa yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırmadan, bilirkişi raporunun aksine de karar verebilir. Hâkimin bilirkişi raporlarını keyfi biçimde değerlendirebilme ve ondan ayrılma yetkisine sahip olduğu anlamına gelmez. Bilirkişi raporunun aksine karar veren hâkim, mutlaka bunun gerekçesini de göstermek zorundadır.

8. “Özel” veya “teknik bilginin” uzmanı bilirkişi ise diyalektik bir süreç olan “yargılamanın” uzmanı, yani bilirkişisi de hâkimdir. Dolayısıyla, TBK’nun 49 vd. maddelerinde düzenlenmiş bulunan haksız fiilin unsurlarından biri olan kusurun derecesini yargılamaya ilişkin tüm verileri (dava malzemesini) dikkate alarak en iyi belirleyecek olan davaya bakan hâkimden başkası olamaz. Kaldı ki, kusur, salt bir takım cismani delillerin incelenmesiyle tespit edilemez. Zira kusur, manevi unsur olması hasebiyle insan psikolojinin esas alınmasını gerektirir.

9. Kusur, hukuki bir kavram olduğundan bunun hâkim tarafından belirlenmesi gerekir. Bu konuda hâkimin bilirkişiden yardım alması mümkün ise de son sözü söyleyecek olan hâkimdir. Dava dosyası üzerinden raporunu hazırlayan bilirkişinin yargılamayı yürüten ve tüm delillerle yüz yüze gelen, onları akıl ve mantık süzgecinden geçiren hâkim kadar yargılamaya egemen olması beklenemez.

10. Bir hukuk sorunu olan kusurun belirlenmesinde kanıtların değerlendirilmesi, olguların saptanması, kusurun olup olmadığı ve derecesi hukuki nitelendirmeyi gerektirir. Bu ise hâkimin görevidir(..., Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun Hâkimin Bilirkişi Raporuyla Bağlı Olup Olmadığı Hakkında Vermiş Olduğu 24.12.2008 GÜN Ve E. 2008/4-734, K. 2008/766 Sayılı Kararının Tahlili. AÜHFD, 60 (3) 2011: 693-731).

11. Görüldüğü gibi kusur hukuki nitelendirmeyi gerektirmektedir. Hukuki nitelendirme ise 6100 sayılı HMK.’un 33. Maddesi uyarınca hakime ait olup, hukuki nitelendirme kapsamında olan bu olgu taraflar için usulü müktesep hak da teşkil etmeyecektir.

III. Sonuç:

12. Yukarda açıklanan nedenlerle kusur araştırması yönünden yapılan bozmada alınacak rapor sonrası tarafların itiraz edip etmemelerine göre usulü müktesep hakkın gözetilmesi şeklindeki çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/4483, Karar No: 2015/10765, Tarih: 19.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/4483 E.  ,  2015/10765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2015/148894

MAHKEMESİ : Ankara 35. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14.01.2015 (Asıl karar), 18.02.2015 (Ek karar)

NUMARASI : 2014/1149 Esas, 2015/27 Karar (Asıl karar)

2015/18 Değişik İş (Ek karar)

SUÇ : Cinsel tacez, hakaret, tehdit, kasten yaralama

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık hakkında cinsel taciz, hakaret, tehdit suçlarından dolayı 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereğince kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların itirazı kabil kararlardan olup mahkemece ayrıca dosyanın itirazı incelemekle görevli Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşıldığından incelemenin kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karara yönelik temyizle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar ( 3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup sanık hakkında kasten yaralama suçundan hükmedilen 2.000TL adli para cezasına ilişkin hükmün miktar itibariyle kesin olup temyizin mümkün olmaması nedeniyle anılan hükme yönelik temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14098, Karar No: 2014/24773, Tarih: 09.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/14098 E.  ,  2014/24773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/227768

MAHKEMESİ : Diyarbakır(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2009

NUMARASI : 2008/319 (E) ve 2009/862 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler,gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

3289 sayılı Spor Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun Ek 1. maddesinin, "Kamu hizmeti olarak yapılan gençlik ve spor organizasyonlarında görevlendirilen geçici görevliler, o organizasyonla ilgili görevlerini fiili olarak yürüttükleri süre içinde veya bu görevi ile ilgili ilişkileri sırasında kamu görevlisi sayılır. Ceza kanunlarının uygulanması bakımından, bunların işledikleri suçlarla, bunlara karşı işlenen suçlarda Devlet memurlarına ilişkin hükümler uygulanır" hükmünü amir olduğu, buna göre Diyarbakır Diskispor ile Şanlıurfaspor maçını yönetmekle görevlendirilen mağdur hakeme maçın devamı sırasında ısrarla söven ve hakkında işlem yapılan sanığın eyleminin, takibi şikâyete bağlı olmayan TCK'nın 125/3 a ve 125/4 maddesinde öngörülen kamu görevlisine hakaret suçunu oluşturacağı gözetilmeden, şikâyet yokluğu nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/39521, Karar No: 2012/43344, Tarih: 13.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/39521 E.  ,  2012/43344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Aksi sabit oluncaya kadar geçerli olan ve ...’nın mümzi olarak imzası bulunan 25.11.2008 tarihli suç zabıt varakasında, sanığın "ağaçları ben kestim" dediğinin yazılı olduğu ancak mümzi tanığın beyanının alındığı 02.07.2009 tarihli celsede, mümzi tanık ...’nın “sanığın ağaçları keserken görmediğini, ben kestim dediğini de duymadığını, tutanağın aslında diğer mümzi tanık olan ... tarafından tutulmuş olduğunu” beyan etmesi karşısında tutanak tanığı ile tutanak içeriğinin çelişkili olduğu, bu çelişkinin giderilmesi için diğer tutanak tanığı ... ile komşu makta sahiplerinin de beyanları alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2)......, tanık ...’ın beyanında usulsüz kesilen ağaçlar ile usulüne uygun kesilen ağaçların kesim tekniğinin aynı olduğunu söylemesi karşısında bu durum bilirkişi raporu ile tespit edilmeden hüküm kurulması,Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/9932, Karar No: 2016/6567, Tarih: 09.11.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2015/9932 E.  ,  2016/6567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan alacak ve tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; mahallesinde bulunan 2168 ada, 1 parsel sayılı Hazine'nin özel mülkiyetindeki taşınmazın olarak kullanılmak üzere 17/05/2006-16/05/2009 tarihleri arasında davalılara kiraya verildiğini, kira sözleşmesinin 3 maddesinde yıllık kira bedellerinin üçer aylık dönemler halinde 4 eşit taksitte tahsil edileceğini, vadesinde ödenmeyen kira bedellerine 6183 sayılı kanunun 51.maddesinde belirtilen oranda gecikme zammı uygulanacağını, 17/05/2008-16/05/2009 tarihleri arası kira bedellerinin davalılarca ödenmediğini, davalılardan kira sözleşmesinden doğan alacakların ve gecikme faizlerinin ödenmesi istenilmişse de davalı yanın herhangi bir ödemede bulunmadığını, bu nedenlerle bahsedilen dönemler için tahakkuk eden toplam 34.030,16 TL kira bedelinin kademeli yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili ise; devam eden bir sözleşme ve ödenmemiş kira borcunun bulunmadığını, dava konusu yerin benzin istasyonu ile kamu yolu arasında kalan dar bir alandan ibaret iken sözleşmenin imzalanmasından hemen sonra kamu yolunun kiralanan alanı da kapsayacak şekilde genişletilmesi sonucu kiralanan alanın yola katıldığını, bu nedenle kira konusunun ortadan kalkmış olmakla kira ilişkisinin de imkansızlık ve kiralanan şeyin yok olması nedeniyle sona erdiğini, bu nedenle de kira borcundan söz edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, kira sözleşmesinin yapıldığı tarihte ana yol olarak kullanılan alanda kalan taşınmazda davalı tarafın sözleşme gereği taşınmazı benzin istasyonu olarak kullanmasının fiilen mümkün olmaması, eş deyişle davacının ayıba karşı tekeffülü gereği yasal koşulları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 17.05.2006 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanan 11.519 m2 alanlı taşınmaz malın 215,00 m2 lik kısmı olarak belirtilerek, kiralananın 2920/1,2,3,4 nolu parseller üzerine yapılacak akaryakıt istasyonuna giriş ve yola çıkış yeri -geçiş yeri- olarak kullanılacağı kararlaştırılmıştır. Dosya içerisinde mevcut 21.12.2011 tarihli yazısında dava konusu taşınmazın kamulaştırma sınırları dışında kaldığı bildirilmiş, mahkemece alınan bilirkişi raporunda ise

./..