muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20940, Karar No: 2014/6227, Tarih: 18.03.2014

Somut olayda davacı tanıklarından Ş.. S..’nun davalıya karşı açılmış davası vardır. Menfaat birliği içinde olması nedeniyle beyanlarına itibar edilemez. Kaldı ki tanık bir alt katta olduğundan davacının çıkış saatini de bilmediğini beyan etmiştir. Diğer davacı tanığı İsmail Hakkı, davacının 2009 Mart ayından sonraki çalışmalarına bulunduğu görevi değiştiğinden şahit olmayıp, haftada 5 gün 08.00-17:00 arası çalıştığını, 3 veya 4 gün başkan olduğunda yazları 2, kışları 1 saat daha çalıştığını beyan etmiştir. Cumartesi çalışması konusunda "zaman zaman giderdi" şeklinde soyut bir ifade de bulunmuştur. Diğer tanık M..Y.. ise memur olarak çalıştığını, davacının 29 Mart yerel seçimlerinden sonraki çalışmasını bilmediğini, 08:00-19:30 arası haftanın 5 günü çalıştığını 5 veya 10 kere gördüğünü, ayda ortalama bir kere cumartesi 3-4 saat çalıştığını beyan etmiştir.

Bilirkişi alınan tanık beyanlarına göre davacının 8-19 saatleri arasında haftada 5 gün ve ayda bir cumartesi 5 saat daha fazla çalışma yaptığını kabul etmiştir. Tanıkların çalışma saatlerine ilişkin beyanları birbirinden farklıdır. Tanık beyanları birbirinden farklı olmakla davacının İsmail ifadesinde geçtiği üzere haftada iki gün 08:00-17:00 ve başkanın geldiği diğer üç gün ise kışları 19:00 a yazları ise 18:00 a kadar kaldığı kabul edilmelidir. Cumartesi çalışmaları bakımından ise hangi sebeple ve hangi sıklıkta çalışıldığına ilişkin kesin kanaat oluşturacak somut beyan bulunmadığından 6.gün çalışması ispatlanamadığından itibar edilmemelidir.

Davacının yazları iki gün 08:00-17:00 saatleri arası bir saat ara dinlenmesi ile çalıştığında 16 saat, diğer üç gün 30 saat toplamda ise 46 çalışacağı ve haftalık bir saat fazla çalışma yapacağı, kış döneminde ise haftalık çalışma süresinin 43 saat olacağı anlaşıldığından 29.03.2009 sonrasına dair tanık beyanı da bulunmadığından bu dönem tamamen hesaplama dışı bırakılarak yaz ve kış dönemi dikkate alınarak hesaplama yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15132, Karar No: 2020/483, Tarih: 03.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/15132 E.  ,  2020/483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi; Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, koşullu bağıştan rücu hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 69 ada 10 parsel sayılı taşınmazı otobüs terminali olarak kullanılması koşuluyla davalı belediyeye 15.11.2013 tarihinde bağışladığını ancak davalının başka bir yere otobüs terminali inşaa ettiğini, belediye ile yaptığı görüşmelerde 6360 Sayılı Kanun gereğince 01.04.2014 tarihinden sonra büyükşehir sınırları içerisinde yolcu terminalleri yapma görev ve sorumluluğunun büyükşehir belediyelerine geçtiğini de öğrenince artık davalı belediyenin koşulu yerine getirmesinin imkansız olduğunu anlayarak 21.07.2015 tarihli dilekçe ile koşullu bağışa ilişkin meclis kararının iptal edilerek dava konusu taşınmazın iadesini istediğini, davalı belediyenin ise 01.09.2015 tarihli cevabında, büyükşehir belediyesi sınırları içerisinde yolcu terminalleri yapma görev ve sorumluluğunun büyükşehir belediyelerine verildiğini, bağışta bulunulan taşınmaz üzerine belediyece otobüs terminali yapılmasının mümkün olmadığını, büyükşehir belediyesi ile yapılacak koordineli çalışmalar neticesinde otobüs terminali yapım işinin gerçekleştirilebileceğini, bağıştan dönme koşullarının gerçekleşmediğini belirterek iade talebini reddettiğini ileri sürerek dava konusu 69 ada 10 parsel sayılı taşınmazın bağış işleminin iptalini, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalı belediye, yasal değişikliğin 01.04.2014 tarihinde yürürlüğe girdiğini, dava konusu taşınmazın ise 06.03.2014 tarihli imar değişikliği kararı ile terminal alanı olarak planlandığını, yasal olarak otobüs terminali yapma görevinin büyükşehir belediyesine verilmiş olmasının şartın gerçekleştirilme imkanını ortadan kaldırmadığını, taşınmazın amacı dışında kullanılmadığını, büyükşehir belediyesi ile koordineli bir çalışma neticesinde otobüs terminali yapımının gerçekleştirilme ihtimali bulunduğunu, iddia edildiği gibi başka bir yere terminal yapılmadığını, yalnızca yıkılan otobüs yazıhanelerinin yerine yeni işyerlerinin yapıldığını, bağıştan rücu koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

./..

Mahkemece, dava konusu taşınmaz her ne kadar koşula bağlı olarak davalı belediyeye bağışlanmış ise de koşulun gerçekleştirilmediği ve gerçekleşme olanağının bulunmadığı, davanın hak düşürücü süre içerisinde açıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

./..

Mahkemece, dava konusu taşınmaz her ne kadar koşula bağlı olarak davalı belediyeye bağışlanmış ise de koşulun gerçekleştirilmediği ve gerçekleşme olanağının bulunmadığı, davanın hak düşürücü süre içerisinde açıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacının 16.09.2013 tarihli dilekçesiyle dava konusu 69 ada 10 parsel sayılı, imar planında otobüs terminal alanı olarak ayrılan taşınmazını, imar planına uygun olarak kullanılmak üzere bağışlamak istediğini davalı belediyeye ilettiği, davalı belediye meclisinin 05.11.2013 tarih 34 sayılı kararı ile koşullu bağışın kabulüne karar verildiği, davacı tarafından dava konusu 69 ada 10 parsel sayılı taşınmazın tamamının “otobüs terminali yapmak koşulu” ile 15.11.2013 tarihinde davalı belediyeye bağış yoluyla temlik edildiği, davacının 21.07.2015 tarihli dilekçesiyle, bağışın kabul edildiği tarihten bu yana taşınmaz üzerinde herhangi bir tasarrufta bulunulmadığı gibi başka bir güzergaha otobüs terminali inşaa edilerek hizmete sunulduğundan bahisle dava konusu taşınmazın iadesini talep ettiği, davalı belediyenin ise 01.09.2015 tarihli cevabi yazısında, 6360 Sayılı Yasanın 01.04.2014 tarihinden itibaren yürürlüğe girdiğini, bu yasayla büyükşehir belediye sınırları içinde yolcu terminali yapma görev ve sorumluluğunun büyükşehir belediyelerine ait olup bağışlanan taşınmaz üzerine belediyece otobüs terminali yapılmasının mümkün bulunmadığını, başka bir güzergaha yapılan yerin otobüs terminali olmayıp otobüs yazıhaneleri için geçici olarak yapılan işyerleri olduğunu, büyükşehir belediyesi ile yapılacak koordineli çalışmalar neticesinde otobüs terminali yapım işinin değerlendirilip gerçekleştirilebileceğini, bağıştan dönme şartlarının oluşmadığını belirtip iade talebini reddettiği, dava dışı büşükşehir belediyesinin ise 16.04.2015 tarihli yazısında, dava konusu taşınmazın malikinin davalı belediye olduğundan büyükşehir belediyesinin herhangi bir mülkiyet ya da tasarruf ilişkisinin bulunmadığını, 08.03.2016 tarihli müzekkere cevabında da, dava konusu taşınmazın imar planında terminal kullanımına ayrıldığını ancak 2016 yılı yatırım programında Alaçam İlçesinde yolcu terminali yapılmasına yönelik bir proje bulunmadığını belirttiği, davalı belediye meclisinin imar değişikliğine dair 06.03.2014 tarihli kararında, dava konusu taşınmazın imar planı değişikliğinde terminal alanı olarak kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, bağıştan dönme (rücu) bağışlayanın tek yanlı, bağışlanana varması gereken beyanıyla geriye yürürlü (makable şamil) olarak hukuki ilişkiye son veren yenilik doğurucu bir haktır. Bağışlayan koşullu veya mükellefiyetli şekilde bağışta bulunmuşsa, bağışlanandan hukuka, ahlaka aykırı veya imkansız olmadığı sürece 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 291. maddesi uyarınca koşul veya mükellefiyetin yerine getirilmesini isteyebilir. Haklı bir neden olmaksızın yerine getirilmemesi halinde de TBK 295. maddesine dayanarak bağıştan dönme hakkını kullanıp verdiğini geri isteyebilir.

Hemen belirtmek gerekir ki; bağış sözleşmesindeki koşul veya mükellefiyetin niteliğinin, kapsamının yerine getirilme zamanının tam olarak tespiti büyük önem taşır. Bu itibarla salt kullanılan sözlerin değil, tarafların gerçek iradelerinin ve bağışlayanın asıl amacının ortaya çıkarılması gerekir. Ayrıca amacın gerçekleşmeyeceğinin kesin biçimde anlaşılması tarihi ile bu tarihten itibaren TBK 297. maddesine göre bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde bağıştan dönme (rücu) hakkının kullanılıp kullanılmadığının araştırılması da zorunludur.

Öte yandan 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun (TBK) borçlunun temerrüdüne ilişkin genel hükümleri, koşullu veya mükellefiyetli bağışlarda da gözden uzak tutulmamalı; TBK’nın 124. maddesinde sayılan özel haller dışında, sözleşmeden dönme hakkının kullanılabilmesi için mütemerrit duruma düşen bağışlanana işin özelliğine ve hayatın olağan akışına uygun bir süre tanınmalıdır.

../...

Somut olaya gelince, dava konusu taşınmazın otobüs terminali yapılması koşuluyla davacı tarafından davalı belediyeye bağışlandığı, davalı belediyenin de koşullu bağışı kabul ettiği ancak yasal değişiklik nedeniyle terminal yapma görevinin büyükşehir belediyesine ait olduğunu ve büyükşehir belediyesi ile koordineli çalışmalar neticesinde terminal yapım işinin değerlendirilip gerçekleştirilebileceğini bildirdiği, taşınmazın imar planında terminal alanı olarak belirlendiği ve bağışta herhangi bir sürenin de belirtilmediği gözetildiğinde rücu koşullarının oluşmadığı açıktır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.02.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

- KARŞI OY-

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.02.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

- KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle Alaçam Belediye Başkanlığının 01.09.2015 ve 08.03.2016 tarihli ve Samsun Belediye Başkanlığının 08.03.2016 tarihli cevabi yazıları gereğince şartlı bağışlamada şartın gerçekleşmediği ve gerçekleşme imkanının bulunmadığının anlaşılmasına göre mahkemece verilen kabul kararı doğru olup hüküm onanmalıdır. Çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/9771, Karar No: 2023/5376, Tarih: 20.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/9771 E.  ,  2023/5376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2011/344 E., 2013/271 K.

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 06.10.2010 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında mağdure Yağmur'a karşı bir kez, mağdure Gökhan'a karşı ise iki kez beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu gerçekleştirdiğinden bahisle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.06.2015 tarihli ve 2011/344 Esas, 2013/271 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdurlara karşı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdurlar Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdur çocukların olayın hemen sonrasında sanığın istismar eylemlerini, anneannelerine anlattıkları, aşamalardaki beyanlarıyla da bu anlatımların istikrara kavuştuğu, sanığın beyanlarının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, Mahkemenin mağdurların muayene raporları ile ilgili eksik yargılama yaptığı, açıklanan nedenlerle sanığın cezalandırılması cihetine gidilmesi gerekirken beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu yönündedir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurların anneanneleri ile imam nikahlı olarak aynı evde yaşayan sanığın 12.11.2010 gecesi mağdurlara yönelik mağdurların popolarını okşadığı ve parmağını mağdurların poposuna sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, ayrıca 13.11.2020 tarihinde ise mağdur ...'a karşı aynı eylemini tekrarladığı iddiasıyla sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan üç kez ayrı ayrı cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış ise de;

Atılı suçları işlemediği yönünde savunma yapan sanığın savunmalarının aksini kanıtlar nitelikte üzerine atılı suçları işlediğine dair soyut iddiadan başka mahkumiyete yeterli kesin, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak nitelikte delil elde edilemediğinden sanığın atılı eylemlerden dolayı beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Atılı suçları işlemediği yönünde savunma yapan sanığın savunmalarının aksini kanıtlar nitelikte üzerine atılı suçları işlediğine dair soyut iddiadan başka mahkumiyete yeterli kesin, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak nitelikte delil elde edilemediğinden sanığın atılı eylemlerden dolayı beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek verilen beraat hükümlerinde hukuka aykırılık görülmemiş olup, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.07.2013 tarihli ve 2011/344 Esas, 2013/271 Karar sayılı kararında katılan mağdurlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdurlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29473, Karar No: 2017/6504, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/29473 E.  ,  2017/6504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/877, Karar No: 2011/762, Tarih: 14.12.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/21-877 E.  ,  2011/762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2011

Taraflar arasındaki “itibari hizmet süresinin tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 13. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.11.2009 gün ve 2008/841 E., 2009/947 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili ile davalılardan SGK vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 21.03.2011 gün ve 2010/2225 E., 2011/2504 K. sayılı ilamı ile;

“…1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı,  davalı işyerinde basım ve matbaacılık işinde 1.1.1986-16.4.2008 tarihleri arasındaki   çalışmalarının 506 sayılı Yasa'nın  Ek 5/2 madde  kapsamında olduğunun  tespiti ile   bu sürenin hizmet süresine eklenmesini, malullük yaşlılık ve ölüm  sigorta primlerinin geçmişe dönük olarak 1.1.1986-16.4.2008  tarihleri arasında % 22 lik oran üzerinden hesaplanmak suretiyle  ek % 2'lik farkın geçmişe yönelik olarak davalı işverenden  gecikme zammı ile alınmasını, 506 sayılı Yasa'nın Ek 39 madde  uyarınca sigortalılık süresine ilave edilen gün sayılarının 5 yıldan az olmamak üzere 506 sayılı Yasa'nın 60 ve Geçici 81. maddelerinde  belirtilen yaş hadlerinden indirilerek bunların emeklilik işlemlerinde dikkate alınmasına  karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işveren şirkete ait 375639 sigorta  nolu işyerinde geçen 7645 gün sigortalı hizmetin 506 sayılı Yasa'nın  Ek 5 maddesi gereğince itibari hizmet süresinden yararlandırılmasına, bu sürenin emeklilik işlemleri sırasında S.G.K tarafından dikkate alınmasına, sigorta prim farkının davalı işverenden tahsili isteminin reddine  karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 1.1.1986-16.4.2008 tarihleri arasında  toplam 7645 gün çalıştığı, mahkemece  yapılan keşifte dinlenen tanıkların  davacının  matbaada  baskı işinde değişik makinalarda çalıştığını,    kimyasal etkiye maruz kaldıkları, işyerinde gündüz 50-60, gece 15-20 kişinin çalıştığı,  çalışma ortamının gürültülü olduğunu beyan ettikleri  anlaşılmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 1.1.1986-16.4.2008 tarihleri arasında  toplam 7645 gün çalıştığı, mahkemece  yapılan keşifte dinlenen tanıkların  davacının  matbaada  baskı işinde değişik makinalarda çalıştığını,    kimyasal etkiye maruz kaldıkları, işyerinde gündüz 50-60, gece 15-20 kişinin çalıştığı,  çalışma ortamının gürültülü olduğunu beyan ettikleri  anlaşılmıştır.

Basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden  yararlanabilmenin yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesidir.  Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Bunlardan birinci koşul, sigortalının "basım ve gazetecilik" işyerinde çalışmış olmasıdır.  Sözkonusu maddede, basım ve gazetecilik işyeri birlikte ifade edilmiş ise de; gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan işyerlerinde çalışan sigortalılar da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yararlanacakları açıktır. "Basım" işinin matbaa işyerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu ise söz götürmez. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

Somut olayda, , davalı işyerinde değişik firmaların mamullerinin ambalajlanması ile ilgili olarak  dokuz  renge kadar baskı, laminasyon, klişe, grafik ve film hazırlama işlerinin  yapıldığı ve davacının "basım" işyeri özelliği bulunmayan bu işyerinde  matbaa elemanı olarak çalıştığı  dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda sözü geçen maddenin öngördüğü birinci koşulun davacı yönünden oluşmadığı, giderek davacı "basım" işinde çalışmadığından itibari hizmetten yararlanamayacağı açık-seçiktir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…”

gerekçesiyle, davacının temyiz itirazları (1) maddede gösterilen nedenlerle reddedilip, (2) maddede gösterilen nedenlerle davalı SGK vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDENLER: 1-Davacı vekili

2- Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

TEMYİZ EDENLER: 1-Davacı vekili

2- Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalı şirkete ait işyerinde ambalaj, basım ve matbaacılık işi yapıldığını beyanla davacının davalıya ait işyerinde geçen çalışmalarının 506 sayılı Kanunun Ek 5/2. bendi kapsamında olduğunun, itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitini ve eklenen sürelerin yaşlılık aylığına esas yaş hadlerinden indirilmesiyle fark primin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili, hizmetin Ek 5. madde kapsamında değerlendirilebilmesi için çalışmanın basım ve gazetecilik işyerinde olması ile birlikte maddenin II. Bendinin (a) ila (f) alt bentlerinde yazılı fiziksel etkenlerden birinin gerçekleşmiş olması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı işveren şirket yazılı veya sözlü beyanda bulunmamıştır.

Yerel Mahkemece, “işyerinin basım işyeri olduğu ve Ek 5. maddede düzenlenen nedenlerden birden fazlasının işyerinde mevcut olduğu” gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının itibari hizmet süresinden yararlandırılmasına, sigorta prim farkı tahsili ve itibari hizmet süresinin yaş hadlerinden indirilmesi taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili ile davalılardan SGK vekili tarafından temyizi üzerine karar, Özel Daire’ce yukarıda başlık bölümünde yazılı gerekçeyle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece “mevkute dışında şeyler basılan ancak aynı olumsuz şartları taşıyan işyerlerinin basım işyeri olarak kabul edilmesi gerektiği” gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili ile davalılardan SGK vekili tarafından temyiz edilmektedir.

I-Davacı vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre; Yerel Mahkemenin ilk kararı davacı vekili ile davalılardan SGK vekili tarafından temyiz edilmiş; ancak Özel Daire bozma ilamının ( 1.) bendinde davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilerek karar davalı SGK yararına bozulmuştur.

Yerel Mahkemenin direnmeye ilişkin kararını daha önce temyiz istemi reddedilerek hakkındaki hüküm kesinleşen davacı vekili de temyize getirmiştir.

Ne var ki, davacı vekilinin, ilk hükme yönelik temyiz itirazları Özel Dairece reddedilip, hakkındaki hüküm kesinleşmiş olmakla davacının, direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

II-Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede;