muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4517, Karar No: 2024/2968, Tarih: 29.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4517 E.  ,  2024/2968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1738 E., 2023/842 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/57 E., 2021/509 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı açılan boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davacı- davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle kadının yoksulluk nafakası talebi ile manevî tazminat talebinin reddine, erkeğin maddî ve manevî tazminat talebi ile çocuklar için tedbir ve iştirak nafakası taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı- davacı kadın vekili tarafından, tedbir, iştirak nafaka miktarı, reddedilen yoksulluk nafakası ile reddedilen manevî tazminat talebi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davacı-davalı tarafça istinaf yoluna başvurulmamıştır. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı tedbir ve iştirak nafaka miktarları yönünden istinaf yoluna başvurmayan davalı- davacı kadının temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı- davacı kadının tedbir ve iştirak nafaka miktarları yönünden temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davalı- davacı kadın vekilinin reddedilen yön dışındaki temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davalı- davacı kadın vekilinin reddedilen yön dışındaki temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı erkek vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; kadının kadının kişisel bakım ve gelişiminde özensiz davrandığını, uyumsuz davrandığını, eş ve çocuklara ilgisiz davrandığını, çocukların bakımlarıyla, hastalıklarıyla ilgilenmediğini, çocukları azarladığını, birlik yükümlülüklerini yerine getirmediğini, sorumsuz davrandığını, çocukları göstermediğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulüne tarafların boşanmalarına, velâyetin babaya verilmesine, her bir çocuk yararına ayrı ayrı aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, erkek yararına 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı ve 337 nci maddeleri gereğince adli yardım talebinin kabulüne

II. CEVAP

Davalı- davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin bağımsız konut temin etmediğini, eş ve çocukların ihtiyaçlarıyla ilgilenmediğini, eş ve çocuklarını gezdirmeye götürmediğini, sosyal hayatlarını kısıtladığını, çocukların hastalıklarıyla ilgilenmediğini, eve sürekli geç geldiğini, ekonomik şiddet uyguladığını, eşinin harçlığına el koyduğunu, telefon ve bilgisayarla ilgilendiğini, kayınbabanın ziynetleri alarak iade etmediğini, aşağıladığını, beğenmediğini söylediğini, boşanmak istediğini söylediğini, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğunu iddia ederek 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince asıl davanın reddine, davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, her bir çocuk yararına ayrı ayrı aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakalara ÜFE oranında artışa, lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların erkeğin ailesi ile altlı üstlü oturduğu, yemeklerinin birlikte yenildiği, erkeğin sürekli cep telefonu ile meşgul olduğu, hafta sonları arkadaşları ile buluşmaya gittiği bu nedenle ailesi ile tam anlamı ile ilgilenmediği, kadının telefonunda kontör olmadığı için ailesini arayamadığı, çocukların bayramlıklarını vs tarafların ailelerinin aldığı, bu şekilde gelişen olaylarda erkeğin tam anlamı ile bağımsız konut temin etmediği, cep telefonu ve arkadaşları ile vakit geçirerek ailesi ile tam anlamı ile ilgilenmediği, kadın ve çocukların ihtiyaçlarını tam anlamı ile karşılamadığı, belirlenen kusurlara göre boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, velâyetlerin anneye verilmesine, her bir çocuk yararına ayrı ayrı aylık 400,00TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 450,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakaların her yıl ÜFE oranında artırılmasına, kadın yararına 19.000,00 TL maddî ve 18.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı- davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı- davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve buna bağlı olarak asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, tazminat ve nafaka miktarlarının yüksek, şartlarının oluşmadığını ileri sürerek kararın her iki dava yönünden kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davacı- davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve buna bağlı olarak asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, tazminat ve nafaka miktarlarının yüksek, şartlarının oluşmadığını ileri sürerek kararın her iki dava yönünden kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince kusur belirlemesi ile boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu, hiç kimsenin kendi kusuruna dayalı olarak boşanma hakkı elde edemeyeceği tespiti ile asıl davanın reddine karar verilmesinin doğru ve yerinde olduğu; belirlenen ve gerçekleşen erkeğin kusurlu davranışlarının aynı zamanda kadının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği; kadının düzenli çalışmasının olduğu, tarafların gelirlerinin denk olduğu ve kadın yararına yoksulluk nafakası verilmesinin hatalı olduğu; geçimsizliğe sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu, tam kusurlu erkek lehine maddî-manevî tazminat verilmemesinin doğru ve yerinde olduğu ancak İlk Derece Mahkemesince bu yönde her hangi bir hüküm kurulmadığı gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun’un (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi gereğince davacı- davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadının yoksulluk nafakası ile manevî tazminat talebinin reddine, erkeğin maddî ve manevî tazminat talebi ile çocuklar için tedbir ve iştirak nafakası talebinin reddine; davacı- davalı erkeğin diğer itirazlarına konu istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı- davacı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesinin hatalı olduğunu, yoksulluk nafakası ile manevî tazminat talebinin reddinin hatalı olduğunu, tedbir ve iştirak nafaka miktarının düşük olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının belirtilen yönlerden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanmaya sebep olan erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı teşkil edip etmediği ile kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilebilme şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanmaya sebep olan erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı teşkil edip etmediği ile kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilebilme şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı- davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragraf kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Mahkemece davalı- davacı kadının sigortalı işi olduğu ve düzenli gelir elde ettiği gerekçe gösterilerek yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir. Yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında kadının asgari ücret seviyesinde gelir elde ettiği anlaşılmaktadır. Kadının elde ettiği bu gelir kendisini yoksulluktan kurtaracak düzeyde olmadığı ve özellikle dosya kapsamında erkeğe ait olan maaş bordrolarınında eski tarihli olduğu dikkate alındığında, tarafların gelirleri arasında denklik bulunmadığı da sabittir. Bu durumda, 4721 sayılı Kanun'un 175 inci maddesi koşulları davalı- davacı kadın bakımından oluşmuştur. Davalı- davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile yoksulluk nafaka talebinin reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası yönünden BOZULMASINA,

2.Davalı- davacı kadının sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,29.04.2024 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/6934, Karar No: 2017/10358, Tarih: 07.12.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/6934 E.  ,  2017/10358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : ... hakkında Hükümlülük diğer sanıklar hakkında beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, sanık ...’in 03/04/2014 havale tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği, bu temyiz talebinin aynı zamanda eski hale getirme talebini ve infazın durdurulması talebini de içerdiği, bu temyiz istemine ilişkin olarak mahkemece verilen 14/04/2014 tarihli ek karar ile temyiz isteminin ve infazın durdurulması talebinin reddine, eski hale getirme konusunda ise karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine karar verildiği, ek karara karşı sanığın 02/05/2014 havale tarihli dilekçesi ile süresinde temyiz isteminde bulunduğu, tebliğnamede ek kararın temyizi istemine ve eski hale getirme istemine ilişkin görüş bulunmadığı anlaşılmakla bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinin ardından iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36057, Karar No: 2015/13076, Tarih: 13.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/36057 E.  ,  2015/13076 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/163323

MAHKEMESİ : Kale(Denizli)(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/157 (E) ve 2014/36 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2204, Karar No: 2020/19020, Tarih: 17.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/2204 E.  ,  2020/19020 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin 03.03.2012- 29.04.2014 tarihleri arasında satış sorumlusu olarak 1.300,00 TL net ücret ile çalıştığını, ücretinin kayıtlara doğru yansıtılmasını istemesi, fazla çalışmalarının ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışmalarının karşılığının ödenmesini ve bakiye yıllık izinlerini talep etmesi üzerine daha önce işveren yetkililerinin izni ve bilgisi ile yapılan bir kısım işyeri uygulamaları bahane edilerek davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, Mart 2012-Haziran 2013 arası alışveriş merkezinde çalıştığı dönem 3 gün 09.30-22.00 arası, 2 gün 09.30-18.00 arası ve bir gün 13.00-22.00 arası çalıştığını, bu tarih sonrası kapalıçarşıda çalıştığı dönem kış ayları 08.00-18.30/19.00 ve yazın 08.00-20.00/20.30 arası çalıştığını, babasına imzalatılan 3 adet boş teminat senedinin iade edilmediğini, son ay ücret alacağının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili 26.04.2014 tarihli cumartesi günü kamera görüntülerinde magazaya ziynet eşyası almak için gelen müşteriye kendi ürünlerini servis etmeleri gerektiği halde bu ürünleri servis etmedikleri bunun yerine kapalı çarşı esnafından alınan ürünleri sergiledikleri ve bu ürünlerin satışını gerçekleştirdikleri tespit edildiğini, yapılan denetim ve inceleme sonucu satılan ürün bedellerinin şirket kayıtlarına alınmadığını, kayda alınmadan kayıt dışı satış bedelinin mağaza çalışanları arasında paylaşıldığını ve şirkete zarar verildiğini tespit edildiğini, barkodlu ürün sayımında elmas küpe olmadığı tespiti üzerine çalışanların savunmalarının alındığını ve şirkete bilgi vermeden eylemlerini gerçekleştirdiklerini ikrar ettikleri üç kişi hakkında Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğunu, 2014/33273 soruşturma numarası ile tahkikatın devam ettiğini, iş sözleşmesinin eylemleri kabul edildiğinden haklı nedenle feshedildiğini, alışveriş merkezinde 10.00-22.00 arası vardiya ile çalışıldığını, kapalıçarşıda iddia edilen saat çalışmasının sözkonusu olmadığını 09.00-18.30 arası çalıştığını, hafta sonu yarım gün çalıştığını, 15 dakikadan iki kez çay molası ve 1 saat yemek molası olduğunu, 45 saat çalışmayı aşmadığını, izinlerini kullandığını şirketin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, iş sözleşmesinin güveni kötüye kullanma ve hırsızlık suçlaması ile Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına yapılan şikayet sonucu davacının 29.04.2014 tarihinde verdiği savunma ve yaptıklarından pişman olduğunu belirtmesi sebebi ile işveren feshinin haklı nedene dayandığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminat talebinin reddine, diğer taleplerin davacının ücretinin davalı savunması gibi 1.076,00 TL olduğu kabulü ile B seçeneğindeki hesaplama doğrultusunda kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı tarafın istinaf talebinin esastan reddine, davacı tarafın istinaf talebinin kabulü ile toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davacının 1.300,00 TL net ücret aldığı A seçeneğindeki hesaplamaların esas alınması gerekçesi ile Bursa 7. İş Mahkemesi'nin 09/09/2016 tarihli 2014/489 Esas ve 2016/495 sayılı Kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ücret alacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı Mart 2012 -Haziran 2013 tarihleri arası alışveriş merkezinde çalıştığını iddia etmiş ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda 03.03.2012- 30.06.2013 tarihleri arasında Alışveriş merkezinde haftalık 9.5 saat çalıştığı; 01.07.2013 sonrası ise Kapalıçarsi'da kışın 9 saat ve yazın 12 saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarından davacının 10.09.2013 tarihine kadar davalıya ait alışveriş merkezinde bulunan şubede sonraki dönemde ise Kapalıçarşı'da bulunan şubede çalıştığı anlaşılmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarından ...; "son 7 aylık dönem öncesinde AVM'de çalıştığımız dönemde haftanın 3 günü 09:30 ile 22:00, Haftanın 2 günü 09:30 ile 18 saatleri, haftanın 1 günü de 13.00 ile 22.00 saatleri arasında, son 7 aylık dönemde Kapalıçarşı'da saat 08.00 ile kış aylarında 18.00-18:30 saatleri, yaz aylarında 19.00-19:30 saatleri arasında" çalıştıklarını beyan etmiştir. Davacı tanıklarından ...'nın ise 2012-2013 yılları arası çalışmasının hangi döneminde kapalıçarşıda hangi dönem alışveriş merkezinde olduğu netleştirilmemiştir. Tanık ...'nın beyanlarına davalı iş yerinde çalışmasının bulunduğu dönemlerin ne kadarında davacı ile aynı şubede çalıştıkları belirlendikten sonra davacı ile aynı şubede çalışmalarının bulunduğu dönemler yönünden değer verilmesi gerekir.

Öte yandan davacının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre 30.06.2013- 10.09.2013 tarihleri arası alışveriş merkezinde çalıştığı hususu gözetilmeksizin 9.5 saat yerine Kapalıçarşıda çalıştığı kabulü ile 12 saat üzerinden fazla çalışma ücretinin hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9721, Karar No: 2023/636, Tarih: 23.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/9721 E.  ,  2023/636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Hükmü daha önceden kesinleşen sanık ... ... hakkında verilmiş yeni bir hüküm bulunmadığından, katılanlar vekilinin sanık ... yönünden temyiz isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 298 ... maddesi birinci fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.03.2019 tarihli ve 2017/342 Esas, 2019/111 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 20.01.2020 tarihli ve 2019/1480 Esas, 2020/51 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.