muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17420, Karar No: 2014/8540, Tarih: 30.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/17420 E.  ,  2014/8540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2011/344879

MAHKEMESİ : Andırın Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/2011

NUMARASI : 2010/104 (E) ve 2011/76 (K)

SUÇA SÜRÜKLENEN

SUÇ : Kamu malına zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocukların öğrencisi oldukları Andırın İlçesi Bektaşlı İlköğretim Okuluna pencere camından girerek, yağlı boya ile ana sınıfının duvarına yazı yazıp, sınıfta bulunan halıfleksin üzerine boya sürerek, DVD'nin kablolarını koparmaktan ibaret eylemlerinin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu, yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak

5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesine göre; daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak koşuluyla, fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının zorunlu olarak aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği hükmü ve suça sürüklenen çocukların sabıkasızlık durumu da gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12763, Karar No: 2019/2223, Tarih: 05.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/12763 E.  ,  2019/2223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı ve birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenleme” ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği göz önünde bulundurularak, öncelikle 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaasının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşıldığından,... Vergi Denetim Kurulu’nun 11.09.2012 tarihli yazısında belirtilen, Rapor Değerlendirme Komisyonunun 04.06.2012 tarihli ve 16 sayılı mütalaası getirtilerek, sanık hakkında hangi suçtan mütalaa verildiğinin belirlenmesi, vergi suçu raporu ile ekleri “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçuna ilişkin olduğundan, mütalaanın da kullanma suçuna ilişkin olduğunun tespit edilmesi halinde, Adana Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 24.11.2012 tarih, 2012/22859 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığından, sahte fatura kullanma suçundan hüküm kurulamayacağı dikkate alınarak, sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde; "Gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge ise, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgedir" şeklinde tanımlanmıştır.

Gerçek bir muamelenin miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde belgeye yansıtılması belge konusunun adet, miktar, fiyat veya tutar yönlerinden eksik veya fazla gösterilmesidir.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde sahte belgenin tanımı yapılmıştır. Buna göre; gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir. Satın alınmayan mal veya hizmet için alınmış gibi fatura düzenlenmesi faaliyeti sahtecilik, düzenlenen fatura da sahte belgedir.

Bu itibarla, belgesiz yapılan alım ve hizmetlerin başka bir mükellefin belgesiyle veya sahte belgeyle belgelendirilmesi halinde belgenin gerçek bir muamele veya duruma dayanmadığından sahte olduğunun kabulü gerekir.

Bu itibarla, belgesiz yapılan alım ve hizmetlerin başka bir mükellefin belgesiyle veya sahte belgeyle belgelendirilmesi halinde belgenin gerçek bir muamele veya duruma dayanmadığından sahte olduğunun kabulü gerekir.

Sanığın, gerçekten motorin ve benzin alışları yaptığı kişilerden faturalarını almayıp, belgesiz alışlarını belgelendirmek için piyasadan sahte fatura ticareti yapan firmalardan aldığı faturaları defterlerine işleyerek, katma değer vergisinde indirim konusu yaptığının kabul edildiği olayda; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinin (a) ve (b) fıkralarında “sahte belgenin” ve “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgenin” tanımlanış şekline ve yerleşik uygulamaya göre eylemin “sahte fatura kullanma” suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgı sonucu “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanma” suçundan hüküm kurulması,

b) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından sonuç ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 05.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11236, Karar No: 2011/20881, Tarih: 12.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/11236 E.  ,  2011/20881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davalı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davalı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem bakımından doğrudur. Ancak;

1- Hükme esas alınan raporda; emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında, taşınmaz emsalden daha değerli olmasına rağmen bilirkişi kurulunca taşınmazın emsalden değersiz olduğu kabul edilerek değerlendirme yapıldığından, rapor hüküm kurmaya yeterli ve inandırıcı değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Kısmi kamulaştırma nedeniyle arta kalan ve işe yaramazlığından bahisle bedeline hükmedilen bölümün davacı idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere geri verilmesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/45, Karar No: 2015/11409, Tarih: 02.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/45 E.  ,  2015/11409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tokat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2012/272-2013/264

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn: Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14947, Karar No: 2014/4260, Tarih: 06.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14947 E.  ,  2014/4260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2013/105-2013/213

Taraflar arasında görülen davada Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/05/2013 tarih ve 2013/105-2013/213 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan F.. I.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi G.O. Ç. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dokuma tezgahları satın almak için döviz mevduatlarını çekmek üzere davalı banka şubesine gittiğinde, o günkü müdür davalı M.. E..’in davacıyı tekstil makinelerinin temininde yardımcı olmak istediğini söyleyip bu amaçla diğer davalı H.. P..'yla tanıştırdığını, H.. P.. ve tanıştırdığı A. S. ile birlikte fabrika sahasındaki yere gidilerek yeni dokuma tezgahlarının gezildiğini, davacının isteğine uygun olan tezgahlarında 3 hafta içinde temin edileceğinin söylendiğini, bunun üzerine davacının davalı bankada bulunan hesabından 75.000 DM ve 15.000 DM para çekerek davalı H. İ.tarafından bildirilen banka hesabına yatırıldığını, ayrıca 5000 DM'ninde elden Halil İbrahim'e teslim edildiğini ve makbuz alındığını, bu makbuzunda protokol düzenlendiğinden Halil İbrahim tarafından alınıp yırtıldığını, ancak makinelerin teslim edilmediğini, aslında paraların dava dışı A. yararına havale yapıldı süsü verildiğini, bu paraların davalı H. İ.’in eski çalışanı olan davalı F.. I.. hesabına yatırıldığını, bütün işlemleri davalı Muammer'in de bildiğini , dolandırıcılığa göz yumduğunu ve davacıyı uyarmadığını, davalı bankanın ise kendisini temsil yetkisini haiz şube müdürünün haksız eylemlerinden dolayı sorumlu olduğunu ileri sürerek 95.000 DM'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı F.. I.. vekili, müvekkilinin kendisi dışındaki kişiler arasındaki sözleşmenin tarafı olmadığı gibi olaylardan haberininde bulunmadığını, davada taraf sıfatının olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı H.. P.. vekili, müvekkilinin sadece makineleri satan şirket sahibi ile davacıyı tanıştırdığını, başkaca rolü bulunmadığını, sözleşmenin tarafının A. S. isimli şahıs olduğunu, A. S. ile davalı H.. P..’nın herhangi bir şekilde ortaklığının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı M.. E.. vekili, davanında süresinde açılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı banka vekili, bankanın davada taraf olmasının mümkün olmadığını, davanın süresinde açılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı M.. E.. vekili, davanında süresinde açılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı banka vekili, bankanın davada taraf olmasının mümkün olmadığını, davanın süresinde açılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davacının 75.000 DM ve 15.000 DM'yi iki seferde davalılardan F.. I..'ın hesabına yatırdığı, karşılığında makinelerin davacıya teslim edilmediğinin çekişmesiz olduğu, bu durumda hesabına para yatırılan F.. I..'ın bu tutardan sorumlu olduğu, davalı F.. I..'ın yatırılan paraların davalılardan H.. P.. tarafından bankadan çektiğini kesin ve inandırıcı olarak ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, 49.343,13 TL alacağın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı F.. I..'tan tahsiline, fazlaya ilişkin ve diğer davalılarla ilgili talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılardan F.. I.. vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, davacının davalı bankadaki hesabından diğer davalılardan banka müdürü Muammer ve arkadaşı davalı H. İ.'in verdikleri güvenin ve iknanın sonucu para çekilmesine, paranın alınması düşünülen tezgahın dava dışı satıcısına değil, davalılardan Feramuz'un hesabına, oradan da gerçekte bu hesabı kullanan H. İ.'e geçmesine sebep olan davalıların davacıyı zarara uğrattıkları iddiasına dayalı, ödenen paranın istirdadı istemine ilişkin olup, davacı iş bu davada davalıların kendisini dolandırdıklarını iddia ederek davalıların haksız fiiline dayanmıştır. Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyulmak suretiyle paraların davalılardan F. I.'ın hesabına yatırıldığı, paranın bu hesaptan davalı H.. P.. tarafından çekildiğinin ise kanıtlanamadığı gerekçesiyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuştur. Ancak, davalı F. I., bu hesabın döviz hesabı olup davalılardan H.. P..'nın yöneticisi olduğu P. Döviz Altın Ticareti A.Ş. 'ye ait olduğunu, ayrıca bu hesaptan sadece kendisinin değil, farklı imzalarla ve imzasız dekontlarla H.. P.. ve oğlu M. P. tarafından para çekildiğini iddia etmiş, buna dair bazı dekont fotokopilerini dosyaya ibraz etmiş, yine davalı bankanın Denizli Sanayi Şubesinden davalı F. I.'a ait hesaba ilişkin gönderilen dekontlardan davalı dışında başka imzalarla da para çekildiği anlaşılmıştır. Ayrıca davalı 30.04.2013 tarihli dilekçesinde bu hesabın aslında adı geçen şirkete ait olduğuna dair Denizli Vergi Dairesi Başkanlığı'nca soruşturma yapıldığını bildirerek, bu soruşturmanın akıbetinin de araştırılması gerektiğini, kendisinin sadece şirketin çalışanı olduğunu beyan etmiştir. Mahkemece, bu iddialar üzerinde durulmamış, Denizli Vergi Dairesi Başkanlığından bu hesapla ilgili soruşturma yapılıp yapılmadığı araştırılmadan karar verilmiştir. Davalının iddia ettiği gibi şayet davacının para yatırdığı bu hesap dava dışı şirkete ait bir hesap ise, davacı davalıların haksız fiiline dayandığından, bu durumda şirketin yöneticisi olan davalı H.. P..'nın da sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

Bu durumda, davaya konu paranın yattığı hesaptan farklı imzalarla da para çekildiği gözönüne alınarak, davalı F. I.'ın imzası dışında imza içeren dekontların davalı bankadan celbi ile bu imzaların davalı şirket temsilcilerine ait olup olmadığı, Denizli Vergi Dairesi Başkanlığınca yürütülen soruşturma sonucu ve o dosyadaki delillerin değerlendirilmesi suretiyle davalı F.. I.'a ait hesaba yatan paradan diğer davalı H.. P..'nın sorumlu olup olmadığının belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre davalı F. I.vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ile davalı F. I. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı ve mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 06/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35626, Karar No: 2020/17465, Tarih: 07.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/35626 E.  ,  2020/17465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde çalıştığını, davalı işveren hiçbir haklı ve geçerli sebep olmaksızın davacının iş akdini feshettiğini, kıdem, ihbar, fazla mesai, yıllık izin ücreti, milli-dini bayram ve genel tatil-hafta sonu tatili alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının müvekkil şirkette çalıştığını, kendi isteği ile işten ayrıldığını, belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının iş akdinin işverence haklı sebeple feshedilip feshedilmediği ve dolayısıyla kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanamayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda,davacı iş akdinin davalı işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğini iddia etmiş,davalı ise davacının iş akdini kendi isteği ile sonlandırdığını savunmuştur. Dosyada davacının imzasını taşıyan ve iş yerinden kendisinin ayrıldığını belirtir istifa dilekçesi bulunmaktadır. Her ne kadar davacı iş bu istifa dilekçesinin baskı ile alındığını iddia etmişse de dosya kapsamından bu iddiasını ispatlayamadığı anlaşılmıştır. Bu hali iş akdinin davacı işçi tarafından istifa sureti ile sona erdirildiği anlaşıldığından mahkemece kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi hatalıdır.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut olayda,hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma alacağı hesabı değerlendirmesinde netlik bulunmamaktadır. Mahkemece gerekirse tanıklar yeniden dinlenmeli, yapılacak hesaplamada yükleme ve boşaltma süreleri dikkate alınarak Karayolları Trafik Yönetmeliği de değerlendirilmek sureti ile fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Eksik değerlendirme ile hüküm kurulması hatalı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.12.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.