muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8199, Karar No: 2017/5621, Tarih: 23.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/8199 E.  ,  2017/5621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/11/2015 tarih ve 2013/261-2015/657 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında ...- ... arası gidiş dönüş taşıma için anlaşıldığını, davalının dönüş taşıması yapmadığını, müvekkilinin bu taşıma işini başka firmaya yaptırdığını, aradaki farkın tahsili için kusurlu olarak taşımayı yapmayan davalı aleyhine icra takibi yaptığını, davalının takibe itiraz ettiğini, yapılan itirazın iptali ile %20 inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, taşıma işinin yapılmamasındaki kusurun davacıda olduğunu, müvekkilinin üzerine düşen sorumluluğu yerinde getirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davanın, icra takibine yapılan itirazın iptali ile inkar tazminatı istemine ilişkin olduğu, taraflar arasında 07.05.2012 tarihinde yapılan sözleşme ile davacıya ait makinenin davalı tarafından ...'dan alınarak ...'ya gidiş-dönüş taşınmasının kararlaştırıldığı, taşıma ücreti olarak 13.800,00 USD üzerinden tarafların anlaştıkları, yüklemeden sonra bedelin % 80'inin peşin, kalanın ise ... boşaltmada ödeneceğinin kararlaştırıldığı, bu sözleşme gereğince davalı tarafın makinayı ...'dan alarak ...'a götürdüğü ancak makinanın tekrar ...'ya getirilmesi yönündeki yükümlülüğünü yerine getirmediği, davacının bu nedenle bu taşıma işini başka bir firmaya yaptırdığı, bu firmaya 7.878,00 USD bedel ödediği, davalı tarafın taşımanın yapılacağı tarihte ... ile yaşanan sorun nedeniyle taşıma işinin yerine getirilemediğini iddia ettiği, ayrıca davacı tarafın taşımaya konu makinayı teslim etme konusunda temerrüde düştüğünü savunduğu ancak dosya içerisinde mevcut taraflar arasındaki yazışmaları gösterir belgelerde davacı şirketin 02.07.2012 tarihinden itibaren makinanın yüklemeye hazır olduğunu davalı tarafa bildirdiği, 06.07.2012 tarihinde yükleme hususunda kesin teyit verdiği, 11.07.2012 tarihinden sonra teyit verilmiş olmasına rağmen davalı tarafın makinayı getirecek aracı davacıya yönlendirmediği, davalı tarafından gönderilen maillerde hatalı araç gönderildiği hususunun kabul edildiği, davacının tüm yazışmalarda 18.07.2012 tarihi itibari ile aracın gümrükte olacak şekilde yükleme yapılması gerektiği hususunu davalıya bildirdiği, buna rağmen davalının üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmeyerek yükleme işini süresinde gerçekleştiremediği, taraflar arasında imzalanan ve her iki tarafça kabul edilen sözleşmede taşıma ücretinin 13.800,00 USD olarak belirlendiği, bu ücretin taşıma işi gidiş dönüş olarak kararlaştırıldığı için yarısının ... - ..., diğer yarısının ise ... - ... bölümü için ödenmesi gerektiği, davalının dönüş bölümü için gerekli taşıma işini yapmadığı, kendisine ödenen 10.456,60 USD ödemenin 6.900,00 USD'lik miktarı haricinde kalan 3.556,6 USD'yi iade etmesi gerektiği, davalının sözleşme ile kararlaştırılan edimini yerine getirmemesi nedeniyle davacının haklı olarak sözleşmeden döndüğü ve davacının 3. kişi taşımacıya ödemiş olduğu 7.878,00 USD 'den davalıya ödenmesi gereken 6.900,00 USD'lik kısım dikkate alınarak fazladan ödenen 960,48 USD 'yi de davacının zararı olarak kendisine ödemesi gerektiği, davalının toplam olarak 4.517,08 USD'den sorumlu olduğu, bu miktarın takip tarihi itibariyle karşılığının 8.038,14 TL olduğu, davalının bu miktar için yaptığı itirazında haksız bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ... 21. İcra Müdürlüğü 2012/20515 Esas sayılı icra takip dosyasına davalının yaptığı itirazın 8.038,14 TL üzerinden iptali ile 8.038,14 TL'nin % 20'si oranında 1.607,62 TL inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, taşıma nedeniyle yapılan icra takibine itirazın iptali ile inkar tazminatı istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, uyuşmazlık taraflar arasındaki taşıma sözleşmesinin kısmen yerine getirilmesi nedeniyle kalan kısım bakımından sözleşmeye aykırılık sonucu 3. kişiye yaptırılan taşımadan doğan farkın tazminine yönelik bulunduğuna göre, davanın sözleşmeye aykırılık sonucu uğranılan zarardan kaynaklanan tazminat davası niteliği göz önüne alınarak alacağın likit-belirlenebilir niteliği bulunmadığı halde mahkemece icra inkar tazminatına hükmedilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmekte ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın davalı yararına düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın hüküm kısmının 3. paragrafında yer alan '' 8.038,14 TL'nin %20'si oranında inkar tazminatı olan 1.607,62 TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine'' cümlesinin hükümden çıkartılması suretiyle kararın düzeltilmesine ve kararın düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1374, Karar No: 2020/5334, Tarih: 22.10.2020

**1. Hukuk Dairesi         2020/1374 E.  ,  2020/5334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakan anneleri ....'ın 495 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payını kadastro öncesi davalı oğluna muvazaalı temlik ettiğini, bu taşınmazın ifrazı sonucu oluşan 1639 parselin tamamının davalı adına tescil edildiğini, başka taşınmazlarla ilgili açılan davalar nedeniyle bu taşınmazın davalı tarafından üçüncü kişiye devredildiğini ileri sürerek, satıştan elde edilen gelirin miras paylarına düşen bölümünün tazminine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Kadastro Kanunu'nun 12/3.maddesi gereğince hak düşürücü süre yönünden davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece “...Somut olaya gelince, davacılar, dava dışı kişiye satılan 1639 parsel sayılı taşınmazın geldisinin miras bırakanları...’ye ait iken mirasçıdan mal kaçırmak amacı ile davalı oğluna muvazaalı olarak temlik edildiğinden bahisle tazminat isteğinde bulundukları, tazminata konu taşınmazın geldisinin kadastro tespitinin 30.11.1982 tarihinde kesinleştiği, mirasbırakanın ise 29.11.1998 tarihinde öldüğü görülmüştür. Bu durumda miras bırakanın kadastro tespitinden sonra öldüğü, davacıların dava açma haklarının da kadastro tespitinden sonra doğduğu gözetilerek davacıların kadastro öncesi bir nedene dayanmadıkları bu sebeple de olayda Kadastro Kanunun 12/3 maddesinin uygulama yerinin olmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, işin esasına girilerek inceleme ve araştırma yapılması, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve olayda uygulama yeri olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir...” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, Dairece “...Hal böyle olunca, dava konusu taşınmazların davalı adına tapu kayıtlarının oluşmasının dayanağının mirasbırakanın tapulama sırasında tapulama teknisyeni huzurunda verdiği ve imzası tahtında bu yerlerin davalı adına tespitine muvafakatini içeren tek taraflı beyanı olup, taşınmazların davalıya devrini sağlayan bir sözleşme ilişkisi bulunmadığından muris muvazaasına ilişkin 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının eldeki davada uygulanamayacağı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmesi isabetsizdir...” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'nün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Karar, davacılar vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'nün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 22.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7201, Karar No: 2015/596, Tarih: 19.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7201 E.  ,  2015/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın

kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, keşidecis... Şirketi olan 3.000 TL bedelli ve tamamen sahte olarak oluşturulmuş çeki, devraldığı mallara karşılık olarak temyiz dışı ...'a verdiği, ...'ın da, söz konusu çeki birikmiş kira borçlarına karşılık olarak mağdur ...'a verdiği, çekin bankaya ibrazında ve yapılan bilirkişi incelemesinde sahte olduğunun belirlendiği, böylece sanığın sahte çeki hazırlayıp piyasaya sürmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasını geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığı, sanıklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı sanığın yaptığı itirazı üzerine, ilgili Ağır Ceza Mahkemesinin yaptığı inceleme sonucunda kabul kararıverildiği anlaşıldığından, sanığın aynı husustaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık, mağdur ve tanık beyanları, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır. Sanığın, sahte olarak oluşturduğu çeki piyasaya sürme kastıyla hareket ederek, aldığı mala karşılık temyiz dışı ...'a verdiği, olayın birinci mağdurunun temyiz dışı ... olduğu, bu aşamadan sonra çeki alan ...'ın, kendisinin önceden doğan borcuna karşılık olarak mağdur ...'a vermesinin, sanığın durumunu etkilemeyeceği, çünkü sanığın devraldığı işyerine karşılık olarak çeki a vererek baştan itibaren dolandırıcılık kastıyla hareket ettiği sanıkla müşteki ... arasında önceden doğan bir

borç ilişkisi bulunmadığı dikkate alınarak, nitelikli dolandırıcılık suçunun sabit olduğunun anlaşılması karşısında, bu yönde bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK' nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine , ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine , ancak;

5237 sayılı TCK'da, 765 sayılı TCK'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı TCK'nın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 tarih ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde

olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde haksız menfaatin iki katına göre gün para cezasının belirlenmeyip doğrudan para ceza tayin edilerek hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen hükümden çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 300 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 250 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 5.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık aleyhine temyiz bulunmadığı dikkate alınarak, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı yönünden kazanılmış hak ilkesi gereğince, belirlenen cezanın, daha önce verilen cezadan fazla olamayacağı gözönünde bulundurularak sanığın sonuç itibariyle 2.500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına” ifadeleri yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21323, Karar No: 2012/33965, Tarih: 20.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/21323 E.  ,  2012/33965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi   tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21357, Karar No: 2013/22867, Tarih: 03.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/21357 E.  ,  2013/22867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın soruşturma aşamasında alınan savunmasında mağdurun bıçakla kendisine saldırmaya başlaması üzerine bıçağı almak için kendisine birkaç kez vurduğunu savunması, mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanında kendisine demir sopalarla saldıranlar arasında sanığın da bulunduğunu ifade etmesi, tanık ...'in sanığın mağdura vurduğunu gördüğünü beyan etmesi karşısında, sanık ve mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanları ile tanık Köksal'ın anlatımlarına itibar edilmemesinin gerekçesi gösterilmeden sanığın yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.