muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15343, Karar No: 2015/21777, Tarih: 23.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/15343 E.  ,  2015/21777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Midyat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2015

NUMARASI : 2014/218-2015/32

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Ancak bozma ilamının gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlardan daha değersiz olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsallerden daha değerli olduğunun kabul edilmesi ve bozma öncesi gibi inceleme yapılıp usul ve yasaya uygun olmayan rapora itibar edilerek hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu itibarla taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar yada kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı

ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4158, Karar No: 2014/5143, Tarih: 20.03.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/4158 E.  ,  2014/5143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2009/136-2013/127

Dava dilekçesinde, vakfın dağıtılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.S.. C.. ile davacı vekili Av.Ş.. S.. geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı vakfın 5072 sayılı Yasaya muhalefet etmesi nedeniyle kapatılmasını istemiş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda vakıf senedinin belirtilen yasaya uygun hale getirilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

5072 sayılı Yasa’nın 5234 sayılı Yasayla değişik Geçici 1. maddesinde; "Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce kurulan dernek ve vakıflar, 31.12.2005 tarihine kadar, dernek tüzüklerini veya vakıf senetlerini bu Kanun hükümlerine uygun hale getirir. Dernek tüzüğünü veya vakıf senedini altı ay içinde bu Kanuna uygun hale getirmeyen veya bu Kanuna aykırı işlemleri tespit edilen dernek ve vakıflar, genel hükümlere göre kapatılır. Kapatılan dernek malları Hazineye, vakıf malları ise Vakıflar Genel Müdürlüğüne intikal eder. Ayrıca, dernek tüzüğünü veya vakıf senedini bu süre içinde bu Kanuna uygun hale getirmeyen yöneticiler hakkında 3 üncü maddenin birinci fıkrası hükümleri uygulanır" ve genel hükümlere göre vakfın sona ermesini öngören 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 116. maddesi de "Amacın gerçekleşmesi olanaksız hale geldiği ve değiştirilmesine de olanak bulunmadığı takdirde, vakıf kendiliğinden sona erer ve mahkeme kararıyla sicilden silinir. Yasak amaç güttüğü veya yasak faaliyetlerde bulunduğu sonradan anlaşılan veya amacı sonradan yasaklanan vakfın amacının değiştirilmesine olanak bulunmazsa; vakıf, denetim makamının ya da Cumhuriyet savcısının başvurusu üzerine duruşma yapılarak dağıtılır" şeklinde hükümler düzenlenmiştir.

Dava konusu olan V.. V.., İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 14.05.1987 gün 1987/210 E.-248 K. sayılı ilamı ile tescil edilmiş ve şimdiye kadar faaliyetlerine devam etmiş olup, yürürlükte bulunan vakıf senedinin 3. maddesinde "Vakfın merkezi İstanbul’dadır. Adresi; F.. Sokak No:2.., L.." olarak vakfın merkezi gösterilmesine rağmen, Vakıflar Genel Müdürlüğü müfettişinin 2005-2007 dönemi için hazırladığı 11.09.2008 gün 3 nolu denetim raporu ile vakfın bir kamu kuruluşu niteliğinde olacak şekilde B.. F.. Spor Kompleksi içerisinde faaliyet gösterdiği, bu nedenle 5072 sayılı Yasaya aykırılıktan ötürü kapatılması amacıyla eldeki dava açılmıştır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; İstanbul Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü’nün 05.12.2013 gün 20326 sayılı yazısına göre, V.. V.. ile Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü arasında 30.07.1996 tarihinde imzalanan protokol ile B.. F.. Spor Salonunun yapılmasından önce yanında bulunan prefabrik yapının 10 yıl süre ile vakfın kullanımına tahsis edildiği, sürenin bitiminde ise protokolün yenilenmeyerek tahliye işleminin gerçekleştiği belirtilmiştir. Bundan ayrı olarak aynı faaliyet nedeniyle vakıf yöneticilerinin görevden alınmasına yönelik açılan dava (Üsküdar 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2009/11 E.-2011/283 K.) reddedilmiş, vakıf senedinin bazı maddelerinin değiştirilmesine ilişkin açılan dava ise (Üsküdar 4.Asliye Hukuk Mahkemesi 2012/60 E.-150 K.) henüz derdest durumda olup bu eylemden ötürü yöneticiler için herhangi bir mahkumiyet kararı verilmemiştir.

5072 sayılı Yasa; Dernek ve Vakıfların Kamu Kurum ve Kuruluşlar ile ilişkilerine dair olup, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulan vakıfların kamu kurum ve kuruluşları ile ilişkilerini objektif ve eşit bir duruma getirilmesini düzenlemektedir. Tasfiye niteliğindeki bu yasanın uygulanması sonucunda herhangi bir mağduriyet oluşmaması için de vakıfların ilgili faaliyetlerini düzenlemesi ve senetlerini değiştirebilmeleri için bir geçiş süreci öngörülmüştür. Bu açıklamalar ışığında dava konusu V.. V..’nın dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan senedinin hangi madde veya maddelerinin bu yasaya aykırı olduğu dosya kapsamından anlaşılamadığı gibi, kamu kurumu niteliğinde olması kesin olarak tespit edilmemiş B.. F.. Spor Kompleksinin bir bölümünde bazı faaliyetlerde bulunması belirtilen Yasanın çıkmasından önce -1996’da- yapılan bir protokole dayandığı gibi, süresinin bitiminde yenilenmemesi, Vakıflar Genel Müdürlüğü müfettiş raporunun düzenlenmesinden yıllar önce buranın tahliye edildiği, vakıf merkezinin de senette açıkça başka ve mevzuata uygun bir yer olarak gösterilmiş olduğu dikkat alındığında vakfın 5072 sayılı Yasadan dolayı kapatılması için herhangi bir senet değişikliği yapmasının gerekli olmadığından objektif ve subjektif şartları bulunmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7953, Karar No: 2012/8906, Tarih: 06.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/7953 E.  ,  2012/8906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 102 ada 229 parsel sayılı 2265,71 m2 yüzölçümündeki taşınmaz pay bağışına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... ve paydaşları ile ölü olduğu belirtilmek suretiyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden ve kanunları uyarınca Hazineye kalan taşınmazlardan olduğunu öne sürerek dava açmış, yargılama sırasında tapu kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece davanın reddine, 102 ada 229 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tespit malikleri adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 102 ada 229 parsel sayılı taşınmazın kanunları uyarınca Hazineye kalan yerlerden olmadığı gibi, davacı Hazinenin tutunduğu 11 Nisan 1289 tarih ve 109 sayılı ve T.Sani 926 tarih ve 33 sayılı tapu kayıtları kapsamında kalmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde adına tescil kararı verilen zilyet davalı taraf yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı Hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 6.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11263, Karar No: 2017/25623, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11263 E.  ,  2017/25623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/28675, Karar No: 2011/9605, Tarih: 16.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/28675 E.  ,  2011/9605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ula İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emri tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile borca itiraz ettiği anlaşılmıştır.

İİK. nun 68/1. maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, alacaklının icra takibine dayanak yaptığı sulhname adlı belgenin incelenmesinde, kayıtsız şartsız borç ikrarını içermediği ve dolayısıyla İİK. nun 68/1. maddesinde yazılı nitelikte olmadığı görülmüştür.  Bu durumda alacaklı anılan belgeye dayalı olarak itirazın kaldırılmasını isteyemeyeceğinden ve alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirdiğinden, mahkemece itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18253, Karar No: 2015/18710, Tarih: 05.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/18253 E.  ,  2015/18710 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti ile aksi Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine giriş olan 06.08.1981 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti ile aksi Kurum işleminin iptalini istemiş, Mahkemece, 28.11.2014 tarihli ilk hükümde davanın kabulüne karar verilmiş, Dairemizin 14.05.2015 tarih 2015/862 Esas 2015/9588 Karar sayılı ilamıyla; “...Mahkemece; Türkiye ile Danimarka Krallığı arasında yapılmış olan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinde, bir kimsenin ... sigortasına girişten önce bir Danimarka rant sigortasına girmiş bulunması halinde, Danimarka Rant sigortalarına girişin ... sigortalarına giriş olarak kabul edileceğinden bahisle, yazılı şekilde karar verilmiş ise de; 13.12.1999 imza tarihli, 01.12.2003 yürürlük tarihli Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesi'nde, Danimarka ülkesinde çalışmaya başlanılan veya Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine tabi olunan ilk tarihin Türkiye'de sigorta başlangıcı sayılması gerektiğine dair herhangi bir hüküm bulunmadığı, ayrıca, aynı sözleşmenin 33’üncü maddesinde yer alan “Bir Danimarka veya ... vatandaşı, ya da geriye kalan hak sahiplerinin, özellikle ... mevzuatına göre tamamlanan prim veya sigorta süreleri dikkate alındığında, bir aylığa hak kazanma koşullarını yerine getirmediği takdirde, ilgili kimsenin Danimarka mevzuatına göre tamamladığı ikamet sürelerinin gerekli miktarı, ... mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi ikamet sürelerinin gerekli miktarı, ... mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi dikkate alınır, ancak söz konusu prim ve sigorta süreleri ile anılan ikamet süreleri çakışmamalıdır.” hükmünün de sigortalı sürelerin aylığı yetmemesi durumunda ikamet sürelerinin de sigortalı sürelerle çakışmaması koşuluyla aylıkta nazara alınabileceğine ilişkin bir düzenleme olduğu hususunun gözardı edilmesi, somut olayda davacının sigorta başlangıç tarihinin 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesine göre Türkiye'deki sigorta başlangıç tarihiniden borçlanılan süre kadar geriye gidilmek suretiyle belirlenmesi gereği nazara alınmaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.” gerekçesiyle kabule dair önceki hüküm bozulmuştur.

Bozma ilamı sonrasında yürütülen yargılama sonucunda, mahkemece, davanın kısmen kabulü ile sigorta tescil tarihinden borçlanılan süre kadar geriye gidilmek suretiyle 08.10.2012 tarihinin davacının Türkiye'deki sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesi'nde, Danimarka ülkesinde çalışmaya başlanılan veya Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine tabi olunan ilk tarihin Türkiye'de sigorta başlangıcı sayılması gerektiğine dair herhangi bir hükmün mevcut olmadığı, davalı Kurumun 15.05.2014 tarihli yazısına göre davacının Türkiye'deki sigorta başlangıç tarihinin sigorta tescil tarihinden borçlanılan süre kadar geriye gidilmek suretiyle 08.10.2012 tarihi olarak belirlenmesi karşısında mahkemece kabul edilen anılan tarih yönünden taraflar arasında uyuşmazlık da bulunmadığı gözetilmeksizin, mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.11.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7838, Karar No: 2016/5903, Tarih: 23.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7838 E.  ,  2016/5903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Ek Karar: 09/12/2014

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Asıl Karar: Mahkumiyet

I. Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere karşı vaki temyiz isteminin reddi kararına karşı sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

24.06.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ olunan hükmü, yasal süresinden sonra 23.07.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşılan sanığın sonradan tayin ettiği müdafiinin temyiz isteminin 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 315. maddesi uyarınca reddine dair yerel mahkemenin 09.12.2014 günlü ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden bu karara karşı vaki temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan iş bu red kararının istem gibi ONANMASINA,

II. Sanıklar ... ve ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere karşı sanıklar ile müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

II. Sanıklar ... ve ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere karşı sanıklar ile müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

...... Ltd. Şti'nin ortakları olan ve 2008/2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği ileri sürülen sanıkların, şirketin genel müdürünün ... olduğunu, şirket ile ilgili anlaşmaları, alım satım işlerini ...'in yürüttüğünü, ...'in ise, şirketin temsile yetkili müdürü olduğunu doğrulayarak, 2008 yılından sonra herhangi bir iş yapmadığını, düzenlenen faturalarla bir ilgisinin bulunmadığını, şirketlerinin muhasebecisinin ... olduğunu, usulsüzlükleri onun gerçekleştirmiş olabileceğini savunmaları, 2012-A-1865/23 sayılı Vergi Tekniği Raporunda, mükellefin fatura düzenlemiş olduğu... ... Ltd. Şti yetkilisinin, faturaları ...'un verdiğini beyan etmesi, dosya kapsamından ... hakkında 03.05.2010 tarih ve VDENR-2010-2360/18 sayılı vergi suçu raporunun bulunduğunun anlaşılması; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, suç ve cezaların şahsiliği ilkesi de gözetilerek gerçeğin ve sanıklar arasında iştirak iradesi bulunup bulunmadığının kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; ... hakkında 03.05.2010 tarih ve VDENR-2010-2360/18 sayılı vergi suçu raporu ve ekleri getirtilip, dosya içerisinde bulunmayan 2009 yılına ait suça konu faturalardan birkaçının asılları veya onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesinden sonra, faturaları kullanan firmalar hakkında düzenlenen vergi raporlarının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları konusunda beyanlarının alınması ile gerektiğinde faturalar üzerindeki imzaların sanıkların ya da ...'un eli ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi raporu da alınarak sonucuna göre, şirket yetkilisi olmayan sanıkların suça ne şekilde iştirak ettikleri de açıklanmak suretiyle, hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

III. Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

III. Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanıklar ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK.nun 325. maddesi uyarınca bozmanın gerekçesine göre temyiz istemi reddedilen sanık ...'e sirayetine, bozma nedenine göre sanığın infazının durdurulmasına, bu suçtan tahliyesi için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığı'na müzekkere yazılmasına, 23.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/205, Karar No: 2016/1687, Tarih: 17.02.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/205 E.  ,  2016/1687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi hazinenin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği, bir mazeret bildirmediği gibi usulüne uygun katılma talebinde de bulunmadığının anlaşılması karşısında; şikayetçi hazine vekilinin vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 17.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.