muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/903, Karar No: 2025/7177, Tarih: 30.04.2025

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 22.10.2019 tarihli kararı ile davanın kabulüne, davacının 1243804.035 sicil sayılı ... Kuşçu İlk Öğretim Okulu Okul Aile Birliğine ait "okul temizlik işleri" iş yerinde 28.10.1999 - 01.12.2004 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı ve eylemli olarak asgari ücretle 1833 gün çalıştığının ve 1833 günlük çalışmasının Kuruma bildirilmediğinin tespitine, karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

İlk Derece Mahkemesinin 22.10.2019 tarihli kararının süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, dinlenen tanık ifadeleri esas alınarak davacının talep ettiği süreler yönünden kabul hükmü kurulmuş ise de davacının işe başlama 28.10.1999 tarihi ile ilgili araştırma eksik incelemeye dayalıdır. Mahkemece, bu tarihi kapsar şekilde okul idarecileri ve öğretmenleri tespit edilip davacının ne zaman işe başladığı, kim tarafından işe alındığı açıklığa kavuşturulmalı, ayrıca okulun kapalı olduğu sömestr tatilinde ve yaz tatillerinde çalışıp çalışmadığı tespit edilerek çalışmanın kısmi çalışma mı yoksa tam zamanlı çalışma olduğunun tespit edilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi bozma nedenidir, gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, davacının 1243804.035 sicil sayılı ... Kuşçu İlk Öğretim Okulu Okul Aile Birliğine ait "okul temizlik işleri" iş yerinde 28.10.1999 - 01.12.2004 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı ve eylemli olarak asgari ücretle 1833 gün çalıştığının ve 1833 günlük çalışmasının kuruma bildirilmediğinin tespitine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davalı MEB vekili

a.Davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini,

b.Hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini,

c.Davayı kabul etmemekle birlikte çalışmanın part-time olarak kabulüne karar verilebileceğini,

ç.Eksik araştırma ile karar verildiğini beyan etmektedir.

2.Feri müdahil Kurum vekili:

a.Çalışmanın yazılı belgelerle ispatının mümkün olduğunu,

b.Hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddi gerektiğini,

c.Eksik inceleme ile karar verildiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

a.Çalışmanın yazılı belgelerle ispatının mümkün olduğunu,

b.Hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddi gerektiğini,

c.Eksik inceleme ile karar verildiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ve feri müdahil Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2944, Karar No: 2025/1828, Tarih: 08.04.2025

**1. Hukuk Dairesi         2023/2944 E.  ,  2025/1828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/851 E., 2023/1082 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Fatsa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/589 E., 2022/699 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istekli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 08.04.2025 Salı günü duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde, temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalılar vekili Avukat ... geldiler, gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. Temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; mirasbırakan babası ...’ın maliki olduğu 35 ada 25 parseldeki 3 nolu bağımsız bölümü ve 4917 parsel sayılı taşınmazını önce 31.07.2007 tarihli vasiyetname ile davalı oğulları ... ve ...'e bırakıp daha sonra 07.04.2010 ve 09.04.2010 tarihli akitlerle eşit paylarla davalı oğullarına satış suretiyle devrettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescilini, olmadığı takdirde tenkisini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar; iddiaların doğru olmadığını, mirasbırakanın 31.07.2007 tarihli vasiyetnamede davacıya da iki parça taşınmazını bıraktığını, dava dışı kardeşleri ...’in yüklü miktardaki borcu sebebiyle mirasbırakanın dava konusu taşınmazları satmaya karar vermesi üzerine aile yadigarı olan taşınmazları bedelini ödeyerek satın aldıklarını, mirasbırakanın geride birçok taşınmazının kaldığını, ayrıca mirasbırakanın davacıya da gençliğinden itibaren birçok kazandırmada bulunduğunu, borçlarını ödediğini, yine mirasbırakanın davacının eşine de bir parça taşınmazını bağış yoluyla devrettiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 13.01.2022 tarihli ve 2016/181 Esas, 2022/18 Karar sayılı kararıyla; muvazaa iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle tapu iptali-tescil isteğinin reddine, tenkis isteği yönünden ise aynı taşınmazlar hakkında davacı tarafından açılan vasiyetnamenin iptali ve tenkis davasının eldeki dava yönünden derdestlik teşkil ettiği gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.09.2022 tarihli ve 2022/2033 Esas, 2022/2076 Karar sayılı kararıyla; harç ikmalinin davaya devam şartlarından olduğu için öncelikle incelendiği, taşınmazların dava tarihindeki değerleri üzerinden harcın tamamlatılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle hüküm ortadan kaldırılarak dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.09.2022 tarihli ve 2022/2033 Esas, 2022/2076 Karar sayılı kararıyla; harç ikmalinin davaya devam şartlarından olduğu için öncelikle incelendiği, taşınmazların dava tarihindeki değerleri üzerinden harcın tamamlatılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle hüküm ortadan kaldırılarak dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; harcın tamamlandığı, muvazaa iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle tapu iptali-tescil isteğinin reddine, tenkis isteği yönünden ise aynı taşınmazlar hakkında davacı tarafından açılan vasiyetnamenin iptali ve tenkis davasının eldeki dava yönünden derdestlik teşkil ettiği gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; toplanan delillere göre verilen kararda isabetsizlik bulunmadığı, tenkis talebi yönünden de muvazaalı olduğu iddia edilen tasarrufun ivazlı olduğunun kabulü durumunda tenkis istenemeyeceği gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, mirasbırakanın dava konusu taşınmazları davalı oğullarına önce vasiyet edip sonrasında satmasının muvazaanın göstergesi olduğunu, davalılar dava dışı ...’in borçları için dava konusu taşınmazların satıldığını savunmuşlarsa da dosyada ...’in borcu olduğuna dair tek bir belgenin bulunmadığını, davalıların satış bedelini ödediklerini ispatlayamadıklarını, mirasbırakanın en değerli taşınmazlarını davalılara devrettiğini, kalan malların değerli olmadığını, mirasbırakanın davacının eşine bağışladığı taşınmazın da değerli olmadığını, mirasbırakanın çocukları arasında ayrım yaptığını, eşinin kaybından sonra ruhsal çöküntüye giren mirasbırakanın bu durumundan davalıların yararlandığını, Fatsa’nın ileri gelen zenginlerinden olan mirasbırakanın dava dışı oğlunun borcu için en değerli taşınmazlarını satmasının düşünülemeyeceğini, yine tenkis bakımından Mahkemece derdestlik nedeniyle ret kararı verilmesinin doğru olmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; 1927 doğumlu mirasbırakan ...'ın 12.08.2013 tarihinde ölümüyle geride mirasçı olarak davacı oğlu ... , davalı oğulları ... ve ... ile dava dışı çocukları ..., ... ve ...'nın kaldıkları, mirasbırakanın dava konusu 4917 parsel sayılı taşınmazını 07.04.2010 tarihinde, 35 ada 25 parseldeki 3 nolu bağımsız bölümü ise 09.04.2010 tarihinde 1/2'şer payla davalı oğulları ... ve ...'e satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup özellikle HMK’nın 190. ve TMK’nın 6. maddeleri uyarınca muris muvazaası iddiası ispatlanamadığı gibi, tenkis talebi yönünden de TMK’nın 565/4. maddesine göre temliklerin saklı pay kurallarını etkisiz kılmak amacıyla yapıldığı iddiasının ispat edilemediği anlaşıldığından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 435,50 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

03.10.2024 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca gelen temyiz edilen davalılar vekili için 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/185, Karar No: 2020/7587, Tarih: 24.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/185 E.  ,  2020/7587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde kapıcı-kaloriferci olarak 15.10.2007-31.07.2014 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız ve ihbar sürelerine uyulmaksızın feshedildiğini, işyerinde 4 Blok ve 46 daire bulunduğunu, her bir bloğun arasında metrelerce mesafe bulunduğunu, müvekkilinin haftanın yedi günü, ulusal bayram ve genel tatil günleri dahil kış aylarında 04.00-24.00, yaz aylarında 06.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını, kışları yağan karların temizliği, yazları ise bahçe ve çevre temizliği de yaptığını, kışları ayrıca iki adet kazanın yakılması görevinin de müvekkili tarafından yerine getirildiğini, tüm bu işlerin belirttilen saatler içerisinde yerine getirildiğini ancak fazla çalışmalarının karşılığının işvernece ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının belirtilen şekilde çalışmasının olmadığını, talep konusu alacaklara hak kazanamadığını ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışması bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışması bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Aynı ilkeler, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ispatı bakımından da geçerlidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Aynı ilkeler, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ispatı bakımından da geçerlidir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde, işyerinde 4 Blok ve 46 daire bulunduğunu, her bir bloğun arasında metrelerce mesafe bulunduğunu, haftanın yedi günü, ulusal bayram ve genel tatil günleri dahil kış aylarında 04.00-24.00, yaz aylarında 06.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını, kışları ayrıca iki adet kazanın yakılması görevini de yerine getirdiğini, kışları yağan karların temizliği, yazları ise bahçe ve çevre temizliği de yaptığını, su tesisinin yalnızca bir blokta bulunduğunu, diğer blokların temizliği için su ve temizlik malzemelerinin taşımak zorunda olduğunu, dolayısıyla kapıcı-kaloriferci olarak çalıştığı işyerinde fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hak kazandığını ileri sürmüştür. Davalı ise cevap dilekçesinde, davacının günlük en fazla 2 saat çalıştığını, kış dönemlerinde sabah ve akşamüzeri kazanın yakılması nedeniyle en fazla 3 saat çalışması olduğunu, bunun haricinde çalışmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmaya ara verip izin kullandığını, hafta içerisinde çalıştığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına göre davacının haftanın yedi günü, tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, kaloriferlerin yakıldığı 15 Ekim-15 Mayıs tarihleri arasında 04.00-10.00 ve 16.00-22.00 saatleri arasında günlük 12 saat çalışma yaptığı, 2 saat ara dinlenmesi kullandığı kabul edilerek haftalık 17,5 saat fazla çalışma yaptığı, yaz aylarında fazla çalışmasının bulunmadığı kabulü ile fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanmıştır. Ancak davacının kalorifer yakımı, temizlik ve bahçe düzenleme işlerini yaptığı, servise çıkma durumunun söz konusu olmadığı, ayrıca davalının da kabulünde olduğu ve sosyal güvenlik kurumu kayıtlarında görüldüğü üzere, çalışma süresi boyunca düzenli şekilde başka bir işveren nezdinde de çalışmasının bulunduğu anlaşılmakla, fazla çalışma ücreti alacağının reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Öte yandan, yapılan işin niteliği dikkate alındığında yalnızca kaloriferlerin yakıldığı 15 Ekim-15 Mayıs tarihleri arasındaki hafta tatillerinde ve ulusal bayram, genel tatillerde çalışması bulunduğu kabul edilmesi gerekirken, tüm çalışma dönemi boyunca hafta tatillerde, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma yaptığının kabul edilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20291, Karar No: 2013/16890, Tarih: 21.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/20291 E.  ,  2013/16890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı İdare vekili ile davalı Kutsan Şirketi vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı şirketin tüm davalı KTÜ Rektörlüğünün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı İdare vekili, taraf ve husumet itirazında bulunarak ihale makamı olduğunu, asıl-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, iken diğer davalı şirket vekili ise iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, asıl işveren K.T.Ü. Rektörlüğünün sözlü/yazılı olarak adı geçen personel ile işe devam edilemeyeceği beyanı karşısında bu kararın aksine hareket ile yüklendiği işi tamamlamasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ..., 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunun 56/b ve 492 sayılı Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince harçtan muaf olduğu halde, davacı tarafça peşin yatırılan harcın yargılama giderlerine katılarak davalı Üniversitenin diğer davalı ile birlikte harçtan sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozmayı gerektirir ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 7.bendinin silinerek yerine; 7.bent olarak "Davalı Üniversite, harçtan muaf olduğundan davacı tarafça yatırılan 48,60 TL harcın diğer davalı şirketlerden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, "...75,85 TL müzekkere ve tebligat giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine" rakam ve sözcüklerinin bir bent olarak eklenmesine ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davalı şirketten temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 21.10.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.