muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9756, Karar No: 2010/4021, Tarih: 29.04.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/9756 E.  ,  2010/4021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi) vekili, ... İcra Müdürlüğünün 2008/1285 Esas sayılı dosyasından, borçlu (dava dışı) ... Belediye Spor'un (... Belediyesi Gençlik ve Spor Derneği) borcundan dolayı, hukuka aykırı olarak müvekkili davacının Spor Toto Teşkilat Başkanlığı nezdindeki hak ve alacaklarına haciz konulduğunu, oysa; takip borçlusu ile müvekkilinin tüzel kişiliklerinin birbirinden tamamen ayrı olduğunu belirterek, istihkak iddiasında bulunmuş ve müvekkilinin hak ve alacakları üzerine konulan haczin kaldırılması ile tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre; icra takip borçlusu “... Belediyesi Spor Kulübü Derneği” nin kurucusu olduğu “... Spor Futbol Sinai ve Ticari Yatırımlar A.Ş.” nin adının daha sonra değiştirilerek “... Sportif Yatırımlar A.Ş.” olduğu, bu durumun ticaret sicil kayıtları ile şirket karar defteri suretinden açıkça anlaşıldığı, dolayısıyla takip borçlusu dernek (spor kulübü) ile istihkak davacısı 3.kişi arasında bağlantı bulunduğu gerekçesiyle istihkak davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davacı (3.kişi) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,55 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 29.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9627, Karar No: 2011/11251, Tarih: 02.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9627 E.  ,  2011/11251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : URLA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/03/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 85 yaşında olup kendisinden 45 yaş küçük davalı ile birlikte yaşadığını, bu arada hayatını devam ettirmede psikolojik ve zihinsel olarak yetersiz hale geldiğinden oğlu H.'in yasal danışman olarak atandığını, hem hissedarı olduğu şirketin sürekli borçlanması, ekonomik sıkıntı yaşaması, hem de davalının "sana ömür boyunca bakarım vs." şeklinde ki yoğun baskı ve telkinleri sonucunda 2024 parsel sayılı taşınmazın çıplak mülkiyetini gerçekte hiçbir bedel almadığı halde satış göstererek davalıya devrettiğini, davalı tarafından kandırılarak intifa hakkının da tapudan terkininin sağlandığını, aynı şekilde davalıya devredilen bir başka taşınmaz için açılan davanın devam ettiğini ileri sürüp, tapunun iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalı, satış işleminin gerçek olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü. Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davayı ispata yönelik deliller ibraz edemediği ve davasını ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu 2024 parsel sayılı altında dükkanı olan bahçeli dubleks mesken niteliğindeki taşınmazın 3.9.1996 tarihli akitle ve satın alma suretiyle davalı adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde, tapu kaydı, nüfus kayıtları, tanık, keşif ve bilirkişi incelemesi, icra dosyaları, kira kontratı, kira makbuzları ve her türlü delile dayanmıştır.

Mahkemece, 30.9.2010 tarihli oturumda davacı vekiline dava ile ilgili tüm delillerini sunmak ve davalının delillerine karşı beyanda bulunmak üzere bir dahaki celseye kadar süre verildiği, sonraki oturumda davacı vekilinin mazeretsiz gelmemesi üzerine 4.11.2010'da dosyanın işlemden kaldırıldığı, davanın yenileme harcı yatırılarak 4.2.2011'de yenilenerek duruşmanın 24.3.2011 tarihine bırakıldığı, davacı vekilinin o oturumda mesleki mazeret bildirerek duruşmaya gelmediği, mahkemece mazeretin kabul edilmediği, ancak davalı vekilinin davacı tarafından takip edilmeyen davayı kendilerinin takip ettiğini beyan ederek ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesini talep etmesi üzerine, sübut bulmayan davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Dosya kapsamına göre somut olayda, delillerin bildirilmesi konusunda usulüne uygun olarak verilmiş olan bir kesin mehil olmadığı gibi, davacı vekilinin gerekçe göstererek verdiği mazeret dilekçesinin yeterli gerekçe gösterilmeden reddedilmesi de doğru olmamıştır.

Dosya kapsamına göre somut olayda, delillerin bildirilmesi konusunda usulüne uygun olarak verilmiş olan bir kesin mehil olmadığı gibi, davacı vekilinin gerekçe göstererek verdiği mazeret dilekçesinin yeterli gerekçe gösterilmeden reddedilmesi de doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca, taraflara delillerini ikame ve ibraz etme imkanı tanınması, ibraz edilecek delillerin toplanıp değerlendirilerek işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi isabetsizdir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3230, Karar No: 2022/9949, Tarih: 28.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/3230 E.  ,  2022/9949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Samsun 3. İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın, taraflarca temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı Kurum, 2015 yılında geçirdiği iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının ölümünden dolayı Kurum tarafından yapılan harcamalardan kaynaklı 104.116,45 TL 'nin davalı taraftan tahsilini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Davalı taraf davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesince davanın kabulü ile 95.550,85 TL ilk peşin sermaye değerinin gelir onay tarihinden, 8.565,60-TL tedavi masrafının ise sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müteveffa davalı ... mirasçılardan tahsiline karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince verilen karara karşı taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine bölge adliye mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle davalının tam kusurlu olduğunu, müteveffa sigortalının kızı olan Zehra ESEN'e bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri olan 30.389,98 TL'nin tavan rakamı aştığı, bu hak sahibine bağlanabilecek PSD'nin tavan rakamının 17.775,58 TL olabileceği bunun da davalı işveren kusuru olan %70 oranına denk gelen 12.442,90 TL'nin rücu edilebileceği yönündeki bilirkişi raporuna dayanılarak daha az rakama hükmedilmesini kabul etmemekle kararın bu yönden bozulmasını gerektiğini,

Davalı mirasçılar vekili temyiz dilekçesinde özetle müteveffa davalı ... ile sigortalı arasında hizmet ilişkisi değil, istisna ilişkisi bulunduğunu, kusurun hatalı tespit edildiğini, peşin sermaye değerleri arasında çelişki bulunduğunu , TRH 2010 bakiye ömür tablosuna göre göre rapor tanzim edilmesinin doğru olmadığını ileri sürmüştür.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davalı mirasçılar vekili temyiz dilekçesinde özetle müteveffa davalı ... ile sigortalı arasında hizmet ilişkisi değil, istisna ilişkisi bulunduğunu, kusurun hatalı tespit edildiğini, peşin sermaye değerleri arasında çelişki bulunduğunu , TRH 2010 bakiye ömür tablosuna göre göre rapor tanzim edilmesinin doğru olmadığını ileri sürmüştür.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dosya kapsamından, sigortalının 17.05.2015 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle kaldırıldığı hastanede 26.05.2015 tarihinde vefat ettiği, bu olay nedeniyle Kurum tarafından yapılan tahkikat sonucu düzenlenen inceleme raporunda olayın bir iş kazası olduğu yönünde tespit yapıldıktan sonra müteveffa sigortalının %50, davalı işveren ...’in %50 oranında kusurlu olduğu yönünde görüş bildirildiği, ilk derece mahkemesince alınıp itibar edilen 25/02/2019 tarihli bilirkişi kusur raporunda müteveffa sigortalının %30, davalı işveren ...’in %70 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, aynı olay nedeniyle davalı ...’in Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2015/776 Esas sayılı ceza dava dosyasında sanık olarak yargılandığı ve cezalandırılmasına karar verildiği anılan kararın istinaf aşamasında kesinleştiği, bu ceza dava dosyasında mahallinde yapılan keşif üzerine alınan ve hükme esas teşkil bilirkişi kusur raporunda müteveffa sigortalının %40, davalı işveren ...’in %60 oranında kusurlu oldukları yönünde tespit yapıldığı, yine aynı olaydan kaynaklanan iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat davasında müteveffa sigortalının %30, davalı işveren ...’in %70 oranında kusurlu oldukları şeklindeki kabule göre verilen kararın Dairemiz’in 08.06.2021 tarih ve 2020/7261 Esas, 2021/7860 Karar sayılı kararı ile kusur raporları arasındaki çelişki ile peşin sermaye değerleri arasındaki çelişkilerin giderilmesi noktalarından bozulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır…” düzenlemesi getirilmiştir.

Nitekim, günümüzde gelişen sanayi ve teknoloji karşısında yukarıda açıklanan hükümler yeterli görülmemiş, insan yaşamının kutsallığı çerçevesinde işverenin, iş yerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu 4857 sayılı İş Kanununun 77. maddesinin açık buyruğu iken, İş Kanununun 77. ve devamı bir kısım maddeler 30/06/2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 37. maddesiyle yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümlülüğünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4. maddesine göre;

(1) İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup, bu çerçevede;

a) Mesleki risklerin önlenmesi eğitim ve bilgi verilmesi dahil her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun hale getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapar.

b) İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c) Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç) Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğu göz önüne alır.

d) Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışındaki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır.

(2) İşyeri dışındaki uzman kişi ve kuruluşlardan hizmet alınması, işverenin sorumluluklarını ortadan kaldırmaz.

(3) Çalışanların iş sağlığı ve güvenliği alanındaki yükümlülükleri, işverenin sorumluluklarını etkilemez.

(4) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerinin maliyetini çalışanlara yansıtamaz.

Aynı kanunun "Risklerden Korunma İlkeleri " kenar başlıklı 5.maddesine göre;

(1) İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler gözönünde bulundurulur.

a)Risklerden kaçınmak.

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek.

c) Risklerde kaynağında mücadele etmek.

ç) İşin kişilere uygun hale getirilmesi için işyerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı çalışma şekli ve üretim metodlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek.

d) Teknik gelişmelere uyum sağlamak.

e) Tehlikeli olanı tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek.

f) Teknoloji, iş organizasyonu, çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek.

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine göre öncelik vermek.

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek.

d) Teknik gelişmelere uyum sağlamak.

e) Tehlikeli olanı tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek.

f) Teknoloji, iş organizasyonu, çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek.

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine göre öncelik vermek.

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek.

Yine 6331 sayılı Kanun "Risk Değerlendirmesi; Kontrol, Ölçüm ve Araştırma" karar başlıklı 10. maddesinde şu hüküm düzenlenmiştir.

(1) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği yönünden risk değerlendirmesi yapmak veya yaptırmakla yükümlüdür. Risk değerlendirmesi yapılırken aşağıdaki hususlar dikkate alınır.

a) Belirli risklerden etkilenecek çalışanların durumu,

b) Kullanılacak iş ekipmanı ile kimyasal madde ve müstahzarların seçimi,

c) İşyerinin tertip ve düzeni,

ç) Genç, yaşlı, engelli, gebe veya emziren çalışanlar gibi özel politika gerektiren gruplar ile kadın çalışanların durumu,

2) İşveren, yapılacak risk değerlendirmesi sonucu alınacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri ile kullanılması gereken koruyucu donanım veya ekipmanı belirler.

(3) İşyerinde uygulanacak iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri, çalışma şekilleri ve üretim yöntemleri, çalışanların sağlık ve güvenlik yönünden korunma düzeyini yükseltecek ve işyerinin idari yapılanmasının her kademesinde uygulanabilir nitelikte olmalıdır.

(4) İşveren, iş sağlığı ve güvenliği yönünden çalışma ortamına ve çalışanların bu ortamda maruz kaldığı risklerin belirlenmesine yönelik gerekli kontrol, ölçüm, inceleme ve araştırmaların yapılmasını sağlar.

Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümlülüğünün çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, " Çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı bir takım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5.maddede işverenin anılan yükümlülüklerle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir. (HGK . 09/10/2013 tarih, 2013/21-102 Esas, 2013/1456 Karar)

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu işverenlerin yükümlülüklerini belirlerken aynı zamanda çalışanların da yükümlülüklerini belirlemiştir.

Kanunun 19. maddesine göre;

(1) Çalışanlar, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili aldıkları eğitim ve işverenin bu konudaki talimatları doğrultusunda, kendilerinin ve hareketlerinden veya yaptıkları işten etkilenen diğer çalışanların sağlık ve güvenliklerini tehlikeye düşünmemekle yükümlüdür.

(2) Çalışanların, işveren tarafından verilen eğitim talimatları doğrultusunda yükümlülükleri şunlardır.

Kanunun 19. maddesine göre;

(1) Çalışanlar, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili aldıkları eğitim ve işverenin bu konudaki talimatları doğrultusunda, kendilerinin ve hareketlerinden veya yaptıkları işten etkilenen diğer çalışanların sağlık ve güvenliklerini tehlikeye düşünmemekle yükümlüdür.

(2) Çalışanların, işveren tarafından verilen eğitim talimatları doğrultusunda yükümlülükleri şunlardır.

a) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tehlikeli madde, taşıma ekipmanı ve diğer üretim araçlarını kurallara uygun şekilde kullanmak, bunların güvenlik donanımlarını doğru olarak kullanmak, keyfi olarak çıkarmamak ve değiştirmemek.

b) Kendilerine sağlanan kişisel koruyucu donanımı doğru kullanmak ve korumak.

c) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tesis ve binalarda sağlık ve güvenlik yönünden ciddi ve yakın bir tehlike ile karşılaştıklarında ve koruma tedbirlerinde bir eksiklik gördüklerinde, işverene veya çalışan temsilcisine derhal haber vermek,

ç) Teftişe yetkili makam tarafından işyerinde tespit edilen noksanlık ve mevzuata aykırılıkların giderilmesi konusunda, işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak.

d) Kendi görev alanında iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak.

İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 37. maddesiyle 4857 sayılı Kanunun 2. maddesinin dördüncü fıkrası, 63. maddesinin dördüncü fıkrası, 69, maddesinin dördüncü, beşinci ve altınca fıkraları, 77, 78, 79, 80, 81, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 95, 105 ve geçici 2. maddeleri yürürlükten kaldırılmış, 4857 sayılı Kanunun 4. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde yer alan " İş Sağlığı ve güvenliği hükümleri saklı kalmak üzere" ifadesi ile 98. maddesinin birinci fıkrasında yer alan " 85. madde kapsamındaki işyerlerinde ise çalıştırılan her işçi için bin Yeni Türk Lirası" ifadesi metinden çıkartılmıştır.

Yine 6331 sayılı Kanunun "Atıflar " kenar başlığını taşıyan geçici 1. maddesinde "(1) Diğer mevzuatta iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak 4857 sayılı Kanuna yapılan atıflar bu kanuna yapılmış sayılır" hükmü düzenlenmiştir.

Yine 6331 sayılı Kanunun "Atıflar " kenar başlığını taşıyan geçici 1. maddesinde "(1) Diğer mevzuatta iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak 4857 sayılı Kanuna yapılan atıflar bu kanuna yapılmış sayılır" hükmü düzenlenmiştir.

Yukarıda yapılan bu açıklamalardan sonra 818 sayılı Borçlar Kanununun 332. maddesinin karşılığı olarak çağdaş yaklaşımla düzenlenen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 417. maddesinin 2. fıkrasında; "İşveren, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçilerde iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü" olacağı belirtilerek, İş Kanununun 77/1. maddesiyle bütünlük sağlandığı gibi 3. fıkrasında; "İşverenin yukarıdaki hükümler dahil kanuna ve sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle işçinin ölümü, vücut bütünlüğünün zedelenmesi veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmini sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk hükümlerine tabi" olduğu hükme bağlanmak suretiyle, hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sorumluluğun hukuki niteliği konusunda tartışmalar sona erdirilmiş, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan ölüme ve vücut bütünlüğünün zedelenmesine veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmininde sözleşmeden doğan sorumluluk hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununun 77. ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4. ve 5. maddelerde işverenin yükümlülüklerini, 19. maddede de çalışanların yükümlülüklerinin çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4. ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümleri işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan tenik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanununun 417/2. maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.