muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2015, Karar No: 2018/4954, Tarih: 24.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2015 E.  ,  2018/4954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanık ...'un İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğünden gelen cevabi yazı içeriğine göre şirketi temsile yetkisinin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Her iki sanık yönünden 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6170, Karar No: 2009/2085, Tarih: 06.04.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/6170 E.  ,  2009/2085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ereğli/Konya Asliye 1. Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı Hazine vekili, davalı borçlu ...’in vergi borcunun tahsili için icra takibi yapıldığını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun diğer davalı eşine taşınmaz satışına ilişkin tasarrufun iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece vergi borcunun davaya konu satış işleminden sonra doğması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, dava konusu edilen satış işlemlerinin davacının vergi borcundan önce yapıldığı gibi, vergi borcunun dayanağı olan ticari faaliyetin dahi satış işlemlerinden sonra yapılmış olmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 6.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9978, Karar No: 2010/2517, Tarih: 02.03.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/9978 E.  ,  2010/2517 K.**

**"İçtihat Metni"**

... (...) vekili avukat ... ile Başbakanlık Toplu Konut İd. Başk. Vekili avukat ... Sucu aralarındaki dava hakkında ... 13.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.10.2003 tarih ve 103-984 sayılı hükmün Dairenin 11.5.2009 tarih ve 15454-6368 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı vekilinin 30.06.2009 havale tarihli delkçesinin incelenmesinde;

Yerel mahkemece verilen 14.10.2003 tarihli hükmün, davacı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay'da yapılan duruşmaya davacı taraf vekilinin katıldığı, temyiz itirazıları kabul edilen davacı lehine duruşma vekalet ücretinin tahsiline ilişkin karar verilmesi gerektiği halde, maddi hataya müstenit olarak verilmediği anlaşılmış olmakla, Dairemize ait 11.05.2009 tarihli 2008/15454 E. 2009/6368 K. sayılı ilamın "SONUÇ" başlıklı bölümüne (625.00 YTL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine) söz ve rakamlarının ilama ilaveten yazılmasına, söz konusu maddi hatanın bu şekilde düzeltilmesine, 2.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18810, Karar No: 2012/29847, Tarih: 08.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/18810 E.  ,  2012/29847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın soruşturma evresindeki beyanında, suça konu tabancayı evine yakın bir yerden birkaç gün önce bularak eve getirdiğini beyan etmesine karşın, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yerine 13/3. maddesi ile hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 08.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16403, Karar No: 2014/909, Tarih: 23.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16403 E.  ,  2014/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSKENDERUN 3. ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2012/541-2013/191

Taraflar arasında görülen tüketici sorunları hakem heyeti kararına itiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, davalının müracaatı üzerine İskenderun Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 27.04.2012 tarih ve 280 sayılı kararı ile; elektrik faturaları üzerinden tahsil edilen kayıp/kaçak kullanım bedelinin iadesi yönünde karar aldığını, sözkonusu kararın açıkça usul ve yasaya aykırı olduğunu, elektrik faturalarında yer alan kayıp/kaçak kullanım bedeli dahil tüm bedellerin Elektrik Piyasası Düzenleme Kurulunca alınmış olan “Kurul Kararı” gereğince müşterilere tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek; İskenderun Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin, tüketicinin elektrik faturasına ilave ücret olarak yansıtılan kayıp/kaçak kullanım bedellerin 4077 sayılı Yasaya uygun sözleşme düzenlenene kadar alınmamasına ve bu kalem adı altında alınan bedelin tüketiciye iade edilmesine dair kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki elektrik abonelik sözleşmesi nedeniyle düzenlenen aylık faturalara ilave edilen kayıp/kaçak, okuma bedeli ve bunun gibi ilaveler nedeniyle yapılan ödemelerin istenmesi, aynı zamanda bu uygulamanın haksız olduğunun tespiti ve ileriye yönelik olarak ortadan kaldırılmasını sağlamayı amaçlaması, bu nedenle verilen kararın ileri ki yıllara da etki etmesi nedeniyle delil niteliğinde sayılacağı ve bu karara karşı tarafların itiraz etmelerinde hukuki yararın bulunmayacağı, hukuki yararın dava şartı olup, mahkemece yargılamanın her aşamasında re'sen gözetileceği gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiştir.

6100 Sayılı HMK’nun 33.maddesi uyarınca; “Hâkim, Türk Hukukunu re'sen uygular”

Aynı kanunun 31.maddesi hükmü gereğince, davanın hukuki niteliğini belirlemek ve davayı aydınlatmak görevi hâkime aittir. Buna göre davadaki iddia, davacının talebine münhasır olup, belirtilen madde hükümleri gereğince hukuki nitelendirme hâkime aittir.

Taraflar arasında, davalının meskeniyle ilgili olarak elektrik aboneliği sözleşmesinin imzalandığı, hukuken geçerli bu sözleşme ilişkisi devam ederken, davalının İskenderun Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurarak faturalarına yansıyan kaçak/kayıp bedelleri adı altında alınan ücretin iadesine karar verilmesini talep ettiği, İskenderun Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin de bu başvuru üzerine 27.04.2012 tarih ve 280 sayılı kararı ile şikâyetin kabulü yönünde karar aldığı toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Görülmekte olan davada, davalı abonenin başvurusunun haksızlığının tespiti ve bu başvuru üzerine tesis edilen İskenderun Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin kararının iptali istenilmiştir.

Davalının açıklanan işleminin hukuksal nitelikçe mevcut bir sözleşme ilişkisi sırasında yaratılmış bir muaraza (çekişme) olduğu; davadaki istemin de bu muarazanın önlenmesine yönelik bulunduğu açıktır.

Hukuk Genel Kurulunun 29.09.2004 gün ve 2004/13–417 E.-2004/442 K.sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın meni (çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun meni talep edilir.

Kaldı ki, Hukuk Genel Kurulunun 17.03.2010 gün ve 2010/3–119 E. 2010/159 K sayılı ilamında da; bir sözleşmenin devamı sırasında taraflardan biri tarafından muaraza (çekişme) çıkarılması halinde de, diğer tarafın kendisine zarar verebilecek nitelikteki bu duruma son vermek, hukuki durumunu tereddüt içinde olmaktan kurtarmak için tespit davası açmasında hukuki yararının bulunduğu kabul edilmiştir.

Bu bağlamda; taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi feshedilmediğine ve görülmekte olan davada, davacı, davalı abonenin davaya konu işlemle sözleşme ilişkisine yönelik bir muaraza yarattığını ileri sürdüğüne göre, mahkemece yapılması gereken iş; esasa girişilmek suretiyle, taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve taraflarca bildirilip toplanan diğer deliller çerçevesinde uyuşmazlığın değerlendirilmesi; bu bağlamda; davalı abonenin başvurusu ile İskenderun Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin bu başvurusuna dayanarak tesis ettiği dava konusu kararın, sözleşme hükümlerine ve mevzuata uygun olup olmadığının; dolayısıyla, ortada davalı abone tarafından haksız şekilde yaratılmış ve bu yüzden de önlenmesi gereken bir muaraza bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve ortaya çıkacak uygun hukuki sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ortaya konulan ilkeler göz ardı edilerek, hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12913, Karar No: 2010/10087, Tarih: 19.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/12913 E.  ,  2010/10087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1969 yılından itibaren geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.11.1969 ile 31.12.1977 tarihleri arasında davalıya ait çiftlikte geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının sigortaya bildirilenler dışında kalan ve işverenin hizmet cetvelinde belirttiği süreler yönünden (1969 yılında 16 gün, 1970 yılında 226 gün, 1971 yılında 261 gün, 1972 yılında 86 gün, 1975 yılında 193 gün, 1976 yılında 237 gün, 1977 yılında 306 gün olmak üzere) toplam 1325 gün asgari ücretle çalıştığının tespitine tarar verilmiş ve bu karar süresinde davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacının dava konusu dönemde 23.11.1997 tarihinden sonraki çalışmalarının kuruma bildirildiği ve işyerinin tarım işyeri olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık davalı işyerinden kuruma hizmet bildirilen 01.09.1976-30.10.1976 tarihleri arasındaki 60 günlük süre dışında 01.11.1969 ile 23.11.1997 tarihleri arasında tarım işyerinde amele olarak (pamuk sulama ve çiftçilik işinde geçen) çalışmalarının sigortalı çalışma olarak kabulünün mümkün bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 79/10. maddesi olup, anılan madde gereğince çalışmaların tespit ve sigortalı çalışma olarak değerlendirilebilmesi için hizmet akdine dayalı olması yeterli bulunmayıp, ayrıca anılan yasanın 3.maddesinde yazılı istisnalara da girmemesi koşuldur. Zira davacının tespitini istediği uyuşmazlık konusu süreler, 2100 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden öncesini kapsamaktadır. 2100 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 24.11.1977 tarihinden önceki çalışmaların 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi gereğince sigortalı hizmet olarak tespiti için davacının tarım işyerinde, tarım işine yönelik bir çalışmasının mevcut olmaması gerekir. Başka bir anlatımla, davacı ... işyerinde, ekim, dikim ve bakım işlerinde çalışmış ise, bu çalışmalar sigortalı olarak değerlendirilmesine yasal olanak yoktur. Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Somut olayda davacının davalı işyerindeki çalışmalarından 17.09.1970-26.10.1970 tarihlerin arasında kalan 39 günlük sürede binici olarak çalıştırıldığı, bunun dışında kalan sürelerde ise yaptığı işin amelelik, pamuk sulama ve süthane işçiliği olduğu dosyadaki bilgi ve belgelerle tanık anlatımlarından anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca da davacının davalıya ait tarım işyerinde binicilik dışında kalan çalışmasının tarım işi niteliğinde bulunduğu giderek 2100 sayılı yasanın yürürlüğe girdiği tarihten öncesine yönelik tespit isteminin (Binici olarak çalışılan süreler dışında) 506 sayılı yasa kapsamında çalışma olarak tespitinin mümkün bulunmadığı açık ve seçiktir.

Öte yandan davacının askerlik hizmetini yapmadığı iddia ve ispatlanmış değildir. 1111 Sayılı Askerlik Kanunu gereğince: askerlik hizmeti erkekler için zorunlu olup, 20 yaşına girilen seneden itibaren 41 yaşına girilen seneye kadar devam eder. 506 Sayılı Yasanın 3/E maddesinde ise “Askerlik hizmetini yapmakta olan yükümlülerin sigortalı sayılmayacağı” bildirilmiştir. Davacı dosya içerisindeki nüfus kaydına göre 06.02.1952 doğumlu olup dava konusu sürelerin askerlik çağı içerisinde kaldığı ortadadır. Bu durumda da davacının askerlik hizmetini yaptığı tarih belirlenmeksizin yazılı şekilde hizmet tespitine karar verilmesi de hatalı olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özelikle işyerinin tarım işyeri ve davacının iş yerinde yaptığı işlerden binicilik dışındaki işlerin, tarım işi olduğu göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ilgilisine iadesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2996, Karar No: 2018/2903, Tarih: 24.04.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2996 E.  ,  2018/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat, resmi belgede sahtecilik suçundan TCK’nun 204/1, 62 ve 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmü katılan vekili tarafından, resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Daha önceden tanışan katılan ile sanığın ortak bir iş yeri açmak için anlaştıkları, açılacak bu iş yer için katılan tarafından sanığa 70.000 TL verildiği, ancak daha sonra aralarında ihtilaf çıktığı, bu nedenle katılanın sanığa verdiği paraları istediği, bunun üzerine de sanık tarafından Finansbank’da bulunan çek hesabından, 13/09/2006 keşide tarihli, 70.000 TL bedelli suça konu çeki, bankada bulunan imzasından farklı şekilde keşide ederek katılana verdiği, daha sonra katılan tarafından çekin bankaya tahsil için ibrazında, sanığın bankada bulunan imzasına benzememesi nedeni bankaca ödeme yapılmadığı, sanığın bu surette nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda,

1) Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmüne karşı yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde,

Suça konu çekin, katılana önceden doğan borç nedeni ile verilmesi karşısında, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/03/1998 gün ve 6/8–69 sayılı kararında açıklandığı üzere, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde, zarar veya borç kandırıcı nitelikte davranışlar sonucu doğmayacağından, dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağının belirtilmesi karşısında, sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmünde her hangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin her hangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2) Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin her hangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2) Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde,

Sanığın katılana suça konu çeki vermediğine ilişkin savunması, katılanın ise suça konu çeki sanıktan aldığına ilişkin beyanı ile suça konu çek üzerinde sadece imza yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılmış olması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, sanığın kamu kurum ve kuruluşlarında bulunan samimi yazı ve rakamları ile huzurda atılan yazı ve rakamların temini ile suça konu çekin önyüzünde bulunan yazı ve rakamların, sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda, bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyet hüküm verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4532, Karar No: 2018/9091, Tarih: 10.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/4532 E.  ,  2018/9091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1-Suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinde aynı yargı çevresi içerisinde bulunan... Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan tutuklu olduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; duruşmadan bağışık tutulmak istediğine dair bir talebi olmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 10/09/2014 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Nüfus kaydına göre, 16/06/1995 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını tamamlamış olduğu gözetilmeden 10/09/2014 tarihli oturumun 5271 sayılı CMK'nın 182/1 ve 185/1. maddelerine aykırı olarak açık yerine kapalı yapılması suretiyle aleniyet ilkesinin ihlal edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/321, Karar No: 2022/3488, Tarih: 03.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/321 E.  ,  2022/3488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, düşme

1-) 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen düşme hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2-) 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelenmesine gelince;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20353, Karar No: 2012/2931, Tarih: 09.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/20353 E.  ,  2012/2931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I