muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13882, Karar No: 2013/19936, Tarih: 07.11.2013

5510 sayılı Kanun'un 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasında, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş Boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanun'un 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Somut olayda, davacının boşanma kararı 7.12.2005 tarihinde kesinleşmiştir. Davacıya 12.1.1982 tarihinde vefat eden babası nedeniyle 28.12.2005 tarihli tahsis talebine istinaden 15.12.2005 tarihinden itibaren yetim aylığı bağlanmıştır. 22.8.2011 tarihli Kurum yazısında yer alan, muvazaalı boşanma yönündeki tespit üzerine yetim aylığı kesilerek, Kurumca, kanunun yürürlüğe girdiği 1.10.2008 tarihi sonrası 20.10.2008-19.7.2011 tarihleri arasında yapılan ödemeler borç kaydedilmiştir. Mahkemece,davacı ve boşandığı eşinin boşanma tarihinden sonra bir arada yaşayıp yaşamadığını tespiti ve adres değişikliklerinin saptanması için Nüfüs Müdürlüğünden adres hareketlerinin sorulması neticesinde davacının ve eski eşinin sisteme kayıtlı tek ve güncel adreslerinin ... Cumayanı mah.Kışla Sokak no:17 olduğunun bildirildiği,tutanakta ismi geçen muhtar ve azanın çelişkili beyanlarda bulundukları,Seçim Kurulundan gelen cevabi yazıya göre davacının ve eski eşinin seçmen kayıt sistemindeki adreslerinin yukarıda belirtilen adresle aynı olduğunun anlaşıldığı,kolluk araştırması neticesinde davacının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşamadığı ancak eski eşin zaman zaman müşterek çocuk ...'ın ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla müşterek haneye geldiğinin tespit edildiği,müşterek çocuk ...'ın nüfus kaydına göre 2.2.1983 doğumlu olup boşanma tarihinde 22 yaşını bitirmiş olduğu,bu yaştaki sağlıklı olduğu anlaşılan müşterek çocuğun kendi ihtiyaçlarını karşılayacak yeterlilikte bulunmamasının hayatın olağan akışına aykırı olmasının anlaşılmasına rağmen mahkemece davanın reddine karar vermek gerekirken kabulüne dair hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece ... gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,07/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5190, Karar No: 2017/13807, Tarih: 12.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/5190 E.  ,  2017/13807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiralananın tahliyesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, konut ihtiyacı için kiralananı satın aldığını belirterek ihtiyaç nedeniyle davalının tahliyesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Hukuk Muhakemeleri Kanununun "hukuki dinlenilme başlıklı 27.maddesi, T.C. Anayasasının hak arama hürriyetini düzenleyen 36.maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6.maddesi nazara alındığında; davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma günü celseye katılma imkanı olmayan taraf buna ilişkin mazeretini bildirip, belgeleyerek, bildirim giderlerini de yatırarak duruşmanın ertelenmesini isteme olanağına sahiptir.

Somut olayda, davalı vekili 09.02.2016 tarihli celse için 08.02.2016 tarihinde sağlık mazereti nedeniyle duruşmanın ertelenmesini istemiş, aynı gün dava dosyasına 10 TL gider avansı yatırmış, Mahkemece mazeretin kabulüne ve duruşma gününün UYAP sisteminden öğrenilmesine karar verilmiş, 15.03.2016 tarihli karar duruşmasında davalı vekili hazır bulunmamış ve duruşma gününden haberdar olmadığını ileri sürmüştür. O halde, mahkemece; davalı tarafın duruşma gününden haberdar edilemediğinin kabulüyle; davalıya yeniden duruşma davetiyesi tebliğ edilip, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9841, Karar No: 2017/11616, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/9841 E.  ,  2017/11616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10383, Karar No: 2017/510, Tarih: 25.01.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/10383 E.  ,  2017/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/09/2015 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 29/01/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, öğrenim sırasındaki staj eğitimi nedeniyle ödenmesi gereken ücretin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Kız Meslek Lisesinde (şimdiki adı ....) öğrenim görürken, mevzuat gereği davalı kuruma bağlı birimde staj yaptığını ancak davalı kurumun 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca ödenmesi gereken staj ücretini ödemediğini belirterek alacak isteminde bulunmuştur.

Davalı idare vekili; taraflar arasındaki uyuşmazlığın idari işlemden kaynaklandığını, 2577 sayılı Kanun'un 2. maddesi uyarınca bu tür ihtilafların çözüm yerinin idari yargı olduğunu, davacının öncelikle davalı idareden talepte bulunması, talebinin reddi hâlinde idari yargıya başvurması gerektiğini, zamanaşımı def'inde bulunduğunu, davacının staj yaptığı dönemde kurumun işletme olmadığından anılan yasa uyarınca ücret almaya hak kazanamayacağını, kaldı ki staj süresince ücret ödenmesine dair bir yasal düzenlemenin de bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının, gerçek üretim ve hizmet ortamı sağlayan bir işletmede değil, davalı kuruma bağlı bir ana okulunda staj yaptığı, 3308 sayılı Kanun'un 25. maddesi uyarınca, işletmelerde staj yapan öğrencilere yönelik bir düzenleme bulunduğu, bunun kurumda stajını tamamlayan öğrencileri kapsamadığı, başkaca bir yasal düzenlemenin de bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu ve ilgili mevzuatta; mesleki eğitim, beceri eğitimi, staj, sosyal güvenlik ve ücret hususları tanımlanmıştır. "Staj" ve "Beceri eğitimi" ile ilgili olarak yasal düzenlemelerdeki tanımlamalar farklı olsa da özü itibarıyla, mesleki ve teknik eğitim veren kurumlarda okuyan öğrencilerin, teorik bilgilerinin yanısıra uygulamalı teknik eğitim almaları, ileride icra edecekleri meslek konusunda deneyim ve beceri kazanmaları ve genellikle de okul dışında yapılan eğitimi ifade etmektedir. Mesleki Eğitim Kanunu'nda yapılan tanımlamalarda, bu eğitimin işletmelerde mesleki eğitim olarak, Yönetmeliğinde ise staj olarak tanımlanmış olması sonucu değiştirmez.

Bu durumda mahkemece; davacının, ....t Kız Meslek Lisesinde öğrenci iken .... İlköğretim Okulunda çocuk gelişimi ve eğitimi alanında, 3308 sayılı Yasanın 25. maddesi kapsamında mesleki eğitim ya da staj yapıp yapmadığının araştırılması, anılan Kanun'un 25. maddesi ve ... Ortaöğretim Kurumları Yönetmeliği'nin 126. maddesi uyarınca sözleşme düzenlenip düzenlenmediği belirlenerek, yapılan staj ya da mesleki beceri eğitiminin 3308 sayılı Kanun ve ilgili mevzuat kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine, 25/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12462, Karar No: 2021/3893, Tarih: 23.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/12462 E.  ,  2021/3893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 23/03/2021 günü temyiz eden davalılar vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Kamulaştırmadan arta kalan 763.684,07 m²’lik kısmın kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli ile yol güzergahı dikkate alındığında bu bölümde değer kaybı olamayacağı düşünülmeden bu kısımda değer kaybı uygulamak suretiyle fazla bedel tespiti,

2-Dava konusu taşınmazın konumu bilirkişi raporunda belirlenen özellikleri dikkate alınarak tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilecek objektif değer arttırıcı unsurun %125 oranında olacağı gözetilmeden, daha yüksek objektif değer artış oranı kabul eden bilirkişi raporuna göre fazla bedel tespiti,

3-Taşınmazın kamulaştırılan ve bedeline hükmedilen bölümünün yüzölçümü 40.076,59 m² olduğu halde hüküm fıkrasında kamulaştırılan kısmın yüzölçümünün hatalı yazılması,

Doğru olmadığı gibi;

4-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

3-Taşınmazın kamulaştırılan ve bedeline hükmedilen bölümünün yüzölçümü 40.076,59 m² olduğu halde hüküm fıkrasında kamulaştırılan kısmın yüzölçümünün hatalı yazılması,

Doğru olmadığı gibi;

4-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

5-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması,

Gerektiğinden,

Taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 23/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6033, Karar No: 2023/1036, Tarih: 22.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6033 E.  ,  2023/1036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1939 Esas, 2021/839 Karar

DAVA TARİHİ : 24/09/2019

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/303 E., 2020/157 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davacı vekilinin 13.03.2020 tarihli delil listesinde belirtmiş olduğu 7 numaralı bendinde beliritlen alt nakliyeciye ait nakliye faturası ve 8 numaralı bendinde belirtilen nakliye faturasının ve varsa buna ilişkin ödeme belgelerinin dava dosyası içerisinde ve Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,22.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/7715, Karar No: 2011/10150, Tarih: 08.06.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/7715 E.  ,  2011/10150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ  :Yalova Aile Mahkemesi

TARİHİ                   :28.01.2010

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 15.02.2011 gün ve 11983-2466  sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Merkezi makam adına Cumhuriyet Savcılığınca açılan dava ile, babası davalı Y. tarafından annenin ve koruyucu ailenin çocuk üzerindeki koruma hakkı ihlal edilerek İsviçre'den Türkiye'ye getirilip alıkonulan 29.12.1996 doğumlu küçük C.O.r'un, Uluslar- arası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Veçhelerine Dair 1980 tarihli Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre mutad meskeni olan İsviçre'ye iadesine karar verilmesi talep edilmiş, mahkemece çocuğun yerinin hukuka aykırı yollarla değiştirildiği ve haksız olarak babası tarafından Türkiye'de alıkonulduğu kabul edilerek, Polonya'da bulunan anneye teslimine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay'ca onanmıştır.

Davalı karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; 29.12.1996 doğumlu küçük C.O.'un,  annenin ve İsviçre'deki koruyucu ailenin çocuk üzerindeki koruma hakkı ihlal edilmek suretiyle babası davalı Y.tarafından 08.12.2006 tarihinde kaçırılarak Türkiye'ye getirildiği, annenin 15.12.2006 tarihinde İsviçre merkezi makamına çocuğun iadesi için başvuruda bulunduğu, çocuk hakkında İsviçre (Friboug Kantonu) Sulh Hukuk Mahkemsince koruma tedbirine ilişkin karar alındığı ve bu tedbirle ilgili Kanton çocuk gençlik kuruluşunun görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Çocuğun, davalı baba tarafından Türkiye'ye getirilmesi mutad ikametgahının bulunduğu devlet kanununa göre çocuk üzerinde ananın ve koruyucu ailenin koruma hakkının ihlali suretiyle gerçekleştiğine ve iade isteğinin reddini gerektiren sebepler bulunmadığına göre, mahkemenin çocuğun iadesi koşullarının varlığını tespit etmesi doğrudur. Bu bakımdan davalının bu yöne ilişkin karar düzeltme sebepleri yerinde değil ise de; sözleşmeye göre çocuğun, iade başvurusunun yapıldığı ve bu başvuruyu Türkiye'ye ileten mutad meskeni olan İsviçre'ye iadesi yönünde karar verilmesi gerekirken çocuğun dönüşünün sağlanacağı ülke konusunda duraksama yaratacak şekilde "Polanya'da bulunan anneye iadesine" şeklinde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki ilk incelemede bu husus gözden kaçtığından hüküm onanmış olmakla davalının karar düzeltme talebinin bu yönden kabulüne, Dairemizin onama kararının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan sebeple bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440/I-4.maddesi gereğince karar düzeltme isteğinin yukarıda gösterilen sebeple kabulüne, Dairemizin 15.02.2011 tarihli 2010/11983 esas, 2011/2466 karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, istek halinde karar düzeltme ve onama harcının Y.a geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi.08.06.2011 (Çrş.)