muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11652, Karar No: 2014/11497, Tarih: 14.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/11652 E.  ,  2014/11497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle mahkemece karar gerekçeleri arasında her ne kadar BK. 215. Maddesine dayanılmak suretiyle de davanın reddine karar verilmiş ise de, anılan 215. maddedeki düzenlemenin üzerinde muhdesat bulunmayan taşınmazlar yönünden uygulama imkanı bulunduğu, dava konusu taşınmaz yönünden uygulanamayacağı, buna ilişkin gerekçenin hataya müstenit olarak kararda yer aldığı anlaşılmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/109, Karar No: 2022/20874, Tarih: 26.10.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/109 E.  ,  2022/20874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanıklar ... ile ...’e yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanıklar ... ile ... müdafisinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün temyizinde:

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak:

Sanık müdafisi son celseden önce verdiği 12.01.2021 tarihli mazeret dilekçesiyle, “duruşmanın ileri bir tarihe ertelenmesi” talebinde bulunmasına karşın, mazeretle ilgili olarak olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden, davaya devam edilip, hüküm kurulmak suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4476, Karar No: 2019/115, Tarih: 22.01.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/4476 E.  ,  2019/115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkemenin 15/11/2012 tarih ve 2012/227 Esas, 2012/237 Karar sayılı hükmüne direnilerek, TCK'nin 27/2, CMK'nin 223/4-c. maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ... ...'nu kasten öldürme suçundan yapılan yargılama sonucunda; TCK. 27/2, CMK. 223/2-c uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen kararın katılanlar vekilince temyizi üzerine, Dairemizin 24.11.2014 gün ve 2013/4733 Esas, 2014/5544 sayılı Kararı ile "ortaya çıkan kastın öldürmeye yönelik olduğu halde, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek tahrik altında kasten öldürme suçundan hüküm kurulması yerine yazılı şekilde karar verilmesi" gerekçesiyle hükmün bozulduğu, bozma kararı üzerine yerel mahkemece eski hükümde direnilmesine karar verildiği görülmekle, 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nun 307. maddesi ve aynı Kanunun 38. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 10. maddesi uyarınca yapılan incelemede,

Dairemizce verilen bozma kararı usul ve yasaya uygun olup yerel mahkemenin direnme gerekçesi yerinde görülmediğinden dosyanın direnme konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2019 gününde Üye ...'ın yerel mahkemenin direnme kararının yerinde olduğu yönündeki muhalefet oyuyla OY ÇOKLUĞU ile karar verildi.

KARŞI OY:

Dairemizce verilen bozma kararı usul ve yasaya uygun olup yerel mahkemenin direnme gerekçesi yerinde görülmediğinden dosyanın direnme konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2019 gününde Üye ...'ın yerel mahkemenin direnme kararının yerinde olduğu yönündeki muhalefet oyuyla OY ÇOKLUĞU ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık savunmalarından, tanık anlatımlarından, ve tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere olay günü maktül ...'un tanıklar ..., ... ve... ile birlikte olayın cereyan ettiği okul bahçesinde sohbet ederken yanlarına sanık ... ve arkadaşı ...'nin de geldiği, birlikte sohbete devam ederlerken oraya gelen bir sansara ...'un tekme atması üzerine ...'in tepki göstererek ...'u tokatladığı ancak olay yerindeki arkadaşlarının araya girerek olayın daha fazla büyümesini engelledikleri ve ..'u evine gönderdikleri, ancak...'un ...'e duyduğu kızgınlıkla olayın intikamını almak istediği ve arkadaşı maktül ...'ye telefonla durumu bildirdiği, ...'nin de ortak arkadaşları ... ve...'e haber verdiği, ...'un evden aldığı sustalı bıçakla topladığı arkadaşları ile tekrar okul bahçesine geldiği, ...'in kaçmasını engellemek amacıyla ...'un bir kapıdan giriş yaparken ... ve arkadaşlarının ise başka bir kapıyı tuttukları, ...'in gelen kalabalığı ve tehlikeyi sezerek ...'un girdiği kapının diğer tarafındaki kapıdan kaçıp gitmek istediği, ancak bu kapıyı tutan ...'nin ...'in kaçmasına izin vermediği ve ...'le kavgaya tutuştuğu, daha sonra buradan kaçamayacağını anlayınca bu kez...'un giriş yaptığı taraftan kaçmayı denediği, ancak burada da elinde sustalı bıçak olan...'la karşılaştığı,...'un...'e saldırması üzerine ...'in de elindeki bıçakla kendisini savunarak ...'u yaraladığı, bu sırada ...'nin de gelerek ...'e tekrar saldırdığı,...'in de elindeki bıçakla kendisini savunmak için ...'yi batına nafiz olacak şekilde yaraladığı olayda her ne kadar ...'in eylemi meşru savunma kapsamında değerlendirilmemiş ise de, mağdur sanık ... ve maktül ...'nin toplam altı kişi ve bıçaklı bir şekilde okul bahçesine gelip ...'in kaçmasını engeleyecek şekilde kapıları tutmuş olmaları, ...'in kaçmak istemesine rağmen karşı tarafın kalabalık oluşu ve kendisine saldırmaları nedeniyle kaçamadığı sanığın kendisine yönelik saldırıyı başka türlü savuşturma imkanı bulunmadığından yanında bulundurduğu bıçakla kendisine haksız bir şekilde saldıran maktül ve mağdura vurduğu, bu nedenle TCK 25/1 maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyorum. 22.01.2019
Yargıtay — Esas No: 2023/3393, Karar No: 2024/4481, Tarih: 23.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/3393 E.  ,  2024/4481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/119 E. 2022/721 K.

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 15.12.2021 tarihli iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2022 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 40,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 15.12.2022 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.07.2023 tarihli ve 2023/10996 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90175 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90175 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Müdafiin görevlendirilmesi" başlıklı 150/1-2. maddesinde yer alan; "(1) Şüpheli veya sanıktan kendisine bir müdafi seçmesi istenir. Şüpheli veya sanık, müdafi seçebilecek durumda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir. (2) Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir." şeklindeki düzenleme ve,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 30.04.2018 tarihli ve 2018/3138 Esas, 2018/5226 karar sayılı ilamında yer alan, “ ...suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı 30.06.2017 celse tarihi itibarıyla 18 yaşını doldurduğu anlaşılmakta ise de, avukat aracılığı ile savunmasını yapmak istediğini belirtmesine rağmen, suça sürüklenen çocuğa müdafii görevlendirilmeden savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle karar verilmesinde isabet görülmediği... kanun yararına bozma isteminin kabulü ile... BOZULMASINA..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, kovuşturma aşamasında kendisine müdafii görevlendirilmeyen suça sürüklenen çocuğun Mahkemece sorgusunun yapıldığı 01/06/2022 tarihi itibarıyla 18 yaşını doldurduğu anlaşılmış ise de, suça sürüklenen çocuğun alınan beyanında müdafii aracılığı ile savunmasını yapmak istediğini belirtmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk için müdafii görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un "Müdafiin görevlendirilmesi" başlıklı 150 nci maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan birinci ve ikinci fıkralarında yer alan;

"(1) Şüpheli veya sanıktan kendisine bir müdafi seçmesi istenir. Şüpheli veya sanık, müdafi seçebilecek durumda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir.

(2) Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir."

Şeklindeki düzenleme uyarınca, suç tarihinde 18 yaşından küçük ancak yargılama sırasında 18 yaşını ikmal etmiş olan ve kendisine bir müdafii görevlendirilmeyen suça sürüklenen çocuğun 01.06.2022 tarihli duruşmada, savunmasını müdafii huzurunda yapmak istediğini belirtmesine rağmen müdafii görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2022 tarihli ve 2022/119 Esas, 2022/721 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13372, Karar No: 2015/14342, Tarih: 16.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13372 E.  ,  2015/14342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARLIOVA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/05/2015

NUMARASI : 2014/189-2015/59

Uyuşmazlık, terör olayı sebebiyle (şehit olan) şehit yakını tarafından açılan manevi tazminat davası sonrası ödenen tazminatın davalı taraftan rücuen tazmini talebine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 16.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/39611, Karar No: 2013/3112, Tarih: 28.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/39611 E.  ,  2013/3112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, genel tatil ücreti ve bayram çalışma alacağı, ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı, fazla mesai ücreti ile hafta tatili alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde amele işçi olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak sona erdirildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık ücretli izin, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının düz işçi olarak çalıştığını, iş olduğu zaman çağrılıp işin bitiminde rızası ile işin sona erdirildiğini, sözleşmenin sürekli olmadığı gibi feshin de söz konusu olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işveren tarafından sonlandırıldığı ve davacının asgari ücretle çalştığının kabulü ile davacının işçilik alacaklarının kısmen kabulüne, karar verilmiş olup taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce incelenen karar, 24/02/2011 tarih ve 2009/5206 - 2011/4875 E. K. Sayılı ilam ile tanıkların usulsüz dinlendiklerinden bahisle bozulmuş, Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davacının asgari ücretle çalıştığının kabulü ile davacının işçilik alacaklarının kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (... 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacının ücreti, yaptığı iş, çalıştığı süre, işyeri koşulları dikkate alınarak ilgili meslek kuruluşlarından yukarıdaki ilkeler doğrultusunda araştırma yapılmak suretiyle davacının alabileceği ücret tespit edilip hüküm alıtna alınan işçilik alacaklarının bu ücrete göre hesaplanması gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/71, Karar No: 2018/540, Tarih: 15.11.2018

**Ceza Genel Kurulu         2015/71 E.  ,  2018/540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 262-164

İmar kirliliğine neden olma suçundan sanık ...’un TCK’nın 184/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Kadınhanı Asliye Ceza Mahkemesince verilen 31.03.2011 tarihli ve 262-164 sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yüksek 4. Ceza Dairesince;

"TCK'nın 184/4. maddesi uyarınca imar kirliliğine neden olma suçunun oluşabilmesi için taşınmazın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi olması gerektiği, Belediye Başkanlığı'nın 29.03.2011 tarihli yazısında suça konu binanın bulunduğu yerin mücavir alan sınırlarında kaldığının belirtildiği anlaşıldığından, taşınmazın özel imar rejimine tabi olup olmadığı belirlenmeden eksik inceleme ile hüküm tesisi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiş,

Daire üyesi M. Kaya; "Mücavir Alan; imar mevzuatı bakımından belediyelerin kontrol ve mesuliyeti altına verilmiş olan alanlardır.'(İmar Kanunu (İK) m.5)'

'Mücavir alan kavramı genel olarak 'komşu' anlamında kullanılmaktadır.

'Mücavir alan sınırları belediye meclisi ve il idare kurulu kararma dayanarak vilayetlerce Bakanlığa gönderilir. Bakanlık bunları inceleyerek aynen veya değiştirerek tasdik etmeye veya değiştirilmek üzere iadeye yetkilidir. Mücavir alanın ilgili belediye sınırına bitişik olması gerekmez. Ayrıca, bu alanlar köyleri de ihtiva edebilir. Mücavir alandan çıkarılma da aynı usule tabidir. Bakanlık gerekli gördüğü hallerde mücavir alana alma ve çıkarma hususunda resen karar verebilir.' (İK m.45)

'Belediye ve mücavir alan sınırları içinde ve dışında kalan yerlerde yapılacak planlar ile inşa edilecek resmi ve özel bütün yapılar bu Kanun hükümlerine tabidir.'(İK m.2)

Belediye, Belde sakinlerinin mahallî müşterek nitelikteki ihtiyaçlarını karşılamak üzere kurulan ve karar organı seçmenler tarafından seçilerek oluşturulan, idari, malî özerklik ve kamu tüzel kişiliğine sahip yerel yönetimin adıdır. Belediye Sınırı, bir belediyenin idari sınırlarını oluşturur.

Mücavir alan sınırı ise; belediye sınırlarının dışında, imar mevzuatı bakımından belediyelerin kontrol ve mesuliyeti adına verilmiş olan sınırdır.