muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2052, Karar No: 2018/6460, Tarih: 29.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2052 E.  ,  2018/6460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ile sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1866, Karar No: 2020/1047, Tarih: 25.02.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/1866 E.  ,  2020/1047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İNEGÖL 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir Ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4872, Karar No: 2020/8741, Tarih: 22.09.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/4872 E.  ,  2020/8741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müşteki şirket vekilinin, kendisine duruşma günü bildirildiği ancak şirket vekilinin mazeret dilekçeleri sunmasına rağmen güveni kötüye kullanma suçundan açılan davada açıkça katılma talebinde bulunmadığı, mahkeme tarafından bozma sonrası ilk duruşmada müşteki şirket vekilinin mazeret dilekçesinin katılma yönünde talebi sorulmadan reddine karar verilerek hüküm verildiği ayrıca müşteki vekilinin sanığın cezalandırılmasını istediği anlaşılmakla hükmün temyiz edilmesi karşısında, davaya katılma talebinin var olduğunun kabulü gerektiği dikkate alınarak CMK'nın 237/2 ve 238.maddeleri uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın, müşteki şirketten 28/12/2010 tarihinde 12 aylığına kiraladığı ve teslim aldığı, aracın şüpheliye tesliminden iki gün sonra şirket merkezi ile aracın GPS bağlantısının kesildiği, sanığın bildirdiği telefon numaralarından arandığı ancak telefonların kapalı olması nedeniyle kendisine ulaşılamadığı, bu suretle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın savunması, sözleşme ve tüm dosya kapsamından sanığın suçunun sabit olmadığına ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin suçun sübutuna ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22/09/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/41059, Karar No: 2016/937, Tarih: 20.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/41059 E.  ,  2016/937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı ifa davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatı duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de dava miktar itibariyle duruşmaya tabi olmadığından bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına göre dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ...' nin, diğer davalı müteahhit ...' ne inşa ettireceği “...”' nden 28.12.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün 08.12.2007 tarihinde teslim edildiğini, teslimden sonra gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğunu öğrendikten sonra 30.11.2010 tarihinde noterden gönderdiği ihtarname ile davalı satıcı ...' ye ihbarda bulunduğunu ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan bedel farkının (semen tenzili) tespit edilerek avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini dilemiştir.

Davalılar, dava konusu dairenin davacıya eksiksiz olarak teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, bilirkişi rapor ve ek raporu hükme esas alınarak 7.818.00.TL eksik ifa bedeli ve 4.398.00.TL gizli ayıp bedeli olmak üzere toplam 12.216.00.TL' nın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi rapor ve ek raporu hükme esas alınarak 7.818.00.TL eksik ifa bedeli ve 4.398.00.TL gizli ayıp bedeli olmak üzere toplam 12.216.00.TL' nın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalıların, mahkemece gizli ayıp olarak nitelendirilen ayıplarla ilgili temyiz itirazı yönünden; Dava tarihi olan 29.12.2010 tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi (6098 Sayılı TBK.’nun 223. maddesi) uygulanacaktır. Anılan maddeye göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya derhal (uygun süre içinde) ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’ nun 198. maddesinde (6098 sayılı TBK.’ nun 223. maddesi) öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 28.12.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 08.12.2007 tarihinde teslim edildiği ve davacının da gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğu yönünde 30.11.2010 tarihinde noterden gönderdiği ihtarname ile davalı satıcı ...' ye ihbarda bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 28.12.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 08.12.2007 tarihinde teslim edildiği ve davacının da gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğu yönünde 30.11.2010 tarihinde noterden gönderdiği ihtarname ile davalı satıcı ...' ye ihbarda bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Bilirkişiler ... ... ve... tarafından tanzim olunan ve hükme esas alınan bilirkişi rapor ve ek raporunda “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; bu ayıpların “açık” yada “gizli” olup olmadığı ve “gizli ayıp” olarak nitelendirilen bu ayıplar yönünden (mesela kanalizasyon altyapısının projesine ve mevzuata aykırı yapılması, dış cephe sıvasında kabarma/dökülme olması, bodrum kattaki yer süzgeçlerinin paslanması ile ilgili sorunlar yaşandığı yönündeki ayıplar ile diğer ayıpların mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve ihbar tarihi de göz önünde bulundurularak) yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi (6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin ve diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, konusunda uzman kişilerden oluşturulacak yeni bilirkişi heyeti aracılığı ile “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatların, “açık” yada “gizli” ayıplı olup olmadığı ayrıca bu ayıpların ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi de dikkate alınarak tarafların delillerinin değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davalıların, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden; Her ne kadar mahkemece açık ve kapalı kafeterya, bisiklet ve yaya yürüyüş yollarının yapılmaması eksik ifa olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; Bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca eksik ifa yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 210,00 TL harcın davalı-Tokiye, 209,00 TL harcın davalı-Kuzu Toplu Konut'a iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1393, Karar No: 2013/1731, Tarih: 12.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/1393 E.  ,  2013/1731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ....sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 05.11.2012 gün ve 8089-12210 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

İptal ve tescili, olmazsa tenkisi istenen taşınmazların tamamının değerinin 15.000,00 TL olarak gösterildiği ve bu değerin Yargıtay'ın yerel mahkeme kararını inceleme tarihindeki duruşma sınırı olan 17.220,00 TL.'nin altında kaldığı,bu nedenle duruşma isteğinin kabulünün mümkün olmadığı, anılan hususun Yargıtay ilamının başlığında zikredilmemesinin zuhule müstenit olduğu saptanmakla ve karar düzeltme dilekçesinde yazılı diğer hususların 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı yasanın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymadığı anlaşıldığına göre, 6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davacılardan usulün 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 219.00.'er-TL para cezası ile 50.45.-TL red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6815, Karar No: 2020/4833, Tarih: 23.09.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/6815 E.  ,  2020/4833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 1. İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilli tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince; istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili; davacı kuruma bağlı 1.4221.01.01. 00261118.59.01- 47 sayılı dosyasında işlem gören davalı işverenin işyeri işçilerinden ... ın işyerinde 20.12.2011 tarihinde geçirmiş olduğu kaza nedeniyle yaralandığını, sigortalının yaralanması ve neticesinde çalışmaması nedeniyle müvekkili kurum tarafından sigortalıya 214.081,04 TL ilk peşin değerli 20.12.2011- 28.02.2013 tarihleri arasında 5.541,02 TL geçici iş göremezlik bedeli ödendiğini, ayrıca tedavi olduğu hastaneye tedavi bedeli olarak 63.112,35 TL ödeme yapıldığını, işverenin kazanın meydana gelmesinden 5510 sayılı kanuna göre sorumlu olduğunu, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile Kurum zararının karşılığı olarak zararın tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda arttırılmak üzere şimdilik 30.000,00 TL ilk peşin değerli gelirin onama tarihi olan 12.01.2016 tarihinden itibaren, geçici iş göremezlik ödeneğinin şimdilik 1.000,00TL sinin tedavi masrafının ise şimdilik 8.000,00 TL sinin ödeme veya sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesi ile;171.264,83 TL ilk peşin sermaye değerli gelirin onay tarihinden,50.519,64 TL tedavi giderinin sarf tarihinden,28432,82 TL geçici işgöremezlik ödeneğinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

II-CEVAP

Davacı vekili ıslah dilekçesi ile;171.264,83 TL ilk peşin sermaye değerli gelirin onay tarihinden,50.519,64 TL tedavi giderinin sarf tarihinden,28432,82 TL geçici işgöremezlik ödeneğinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili; davalı şirketin kanunen üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirdiğini, sigortalının 01.10.1987 tarihinde amele ünvanı ile çalışmaya başladığını, 2001 yılında kadrolu işçi olarak aynı pozisyonda çalışmasını sürdürdüğünü, 2007 yılında ünvan değişikliği sınavında başarı göstererek bakımcı yağcı pozisyonunda DSİ 11Şube Müdürlüğü /113. Şube müdürlüğünde kadrolu olarak çalışmaya devam ettiğini, pozisyonun ağır iş statüsünde olması dolayısı ile belirli periyodlarla çalışılabilirlik raporları alındığını, sigortalının 20.12.2011 tarihli görevlendirme oluru ile kırklarelinde çalışmak üzere 15 gün süre ile görevlendirildiğini, aynı gün iş kazasının meydana geldiğini iş kazasında davalı idareye isnat edilebilecek kusurun bulunmadığını, iş kazası ile ilgili ... İş Mahkemesinin 2012/350 esas sayılı dosyasının derdest olduğunu, bu dosyanın bekletici mesele yapılmasını, davalı işverenin herhangi bir kusurunun bulunmaması nedeni ile davanın reddini savunduğu görülmüştür.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi,

Davanın kabülü ile 171.264,83 TL peşin sermaye değerinin tahsis onay tarihi olan 12.01.2016 tarihinden itibaren, 28.432,82 TL geçici iş göremezlik ödeneğinin ödeme tarihlerinden itibaren, 50.519,64 TL tedavi giderinin sarf tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine” karar vermiştir.

B-BAM KARARI

Bölge adliye mahkemesince, “Davalının istinaf isteminin reddine” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı vekili, iş kazasında davalıya atfedilecek kusur bulunmadığını, ... İş Mahkemesi'nin 2012/350 esas sayılı davasının derdest olduğunu, kazanın sigortalının kusuru ile meydana geldiğini, idarece işlemleri denetleyecek formen görevlendirildiğini, üzerine düşen tüm sorumluluğu yerine getiren davalının Kurum alacaklarından sorumlu olmadığını, belirterek temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davacı Kurum, 20.12.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ödenen geçici iş göremezlik ve tedavi ödeneklerinden oluşan kurum zararının davalıdan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 21/1 maddesi olup mahkemece, davalının %80, kazalının %20 kusurlu bulunduğu rapor esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiştir.

İncelemeye konu dosyadaki tüm bilgi, belge ve delillere göre;uzun yıllar boyunca işyerinde çalışan kazalının tecrübeli olmasına rağmen gerekli tedbirleri almaksızın kendi hayatının riske atacak şekilde tehlikeli ve dikkatsiz davranışlarda bulunması karşısında mahkemece, kesinleşen tazminat dosyasında esas alınan kusur raporu ile yargılama aşamasında alınan müfettiş raporu ile uyumlu 14.04.2017 tarihli kusur raporu arasındaki çelişkilerin giderilmesi üzere alınan 21.07.2017 tarihli kusur raporunun, oluşa uygun nitelikte olmadığı; davaya konu zararlandırıcı sigorta olayına göre 14.04.2017 tarihli kusur raporunun oluşa uygun denetime elverişli nitelikte olduğu, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği belirterek kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya koyduğu, bu nedenle somut olaya göre anılan raporun hükme esas alınması gerektiği anlaşılmıştır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca, davacı tarafın farklı olduğu tazminat dosyasının kesin hüküm teşkil etmediği, yukarıda gerekçelerinin belirtildiği 14.04.2017 tarihli kusur raporunun hükme esas alınması gerektiği, buna göre davalı bakımından kusur ve sorumluluğa göre hüküm kurulması gerektiği gözetilerek karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının, HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19315, Karar No: 2011/20145, Tarih: 29.11.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/19315 E.  ,  2011/20145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Mirasın Reddi

Davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mirasbırakanın en yakın mirasçıları olan eşi ve çocukları tarafından mirasın reddedildiğinin ve Türk Medeni Kanunun 612. maddesine göre mirasın iflas hükümlerine göre re'sen tasfiye edileceğinin anlaşılmış bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, oybirliğiyle karar verildi.29.11.2011 (Salı)