muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11119, Karar No: 2017/11847, Tarih: 25.10.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/11119 E.  ,  2017/11847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.01.2014 gün ve 2013/92763 sayılı itirazının, 6325 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 308/3. madde ve fıkrası gereğince kabulüyle; Dairemizin 16.12.2013 gün ve 2013/17125 esas, 2013/29191 karar sayılı "temyiz talebinin reddine" ilişkin kararının kaldırılmasına, dosyanın yeniden yapılan incelemesi sonunda gereği görüşüldü;

Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan Hazine vekilinin, suçun sabit olduğuna yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.10.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Katılan ...'in kolluk ve yargılama aşamasında "sanığın, ... parsel nuramalı köy merasına tecavüz ettiğini bildiğini, sanığın köy merasına kavak ağaçları diktiği ve bu ağaçların da karara bağlanmasını istediğini" iddia ettiği, 02.02.2010 tarihli iddianamede "sanığın mera parseline ağaç dikmek ve traktörle sürmek suretiyle tecavüz ettiği" açıklanmak suretiyle dava açıldığı, yargılama sırasında yapılan keşif ve düzenlenen bilirkişi raporunda "sanığın, mera parseline ağaç dikmek ve bu yeri sürmek suretiyle 9.844.21 m2 lik alana tecavüz ettiğinin" belirtildiği, bilirkişilerden alınan 09.03.2012 tarihli ek rapora göre de sanığın, keşif gününde ...nolu mera parselinde 9.844.21 m2 luk alana kavak ağaçları dikmek ve tel örgü ile çevirmek şeklindeki tecavüzünün halen sürdüğünün" tespit edildiği, 28.06.2012 tarihli oturumda dinlenen tanıklar...ın "sanığın sınır çekerek tarlası ile merayı ayırdığı doğrudur. Kavak ağaçlarını da kestiğinde hiçbir tecavüzü kalmaz" biçimindeki sanığın tecavüzünün halen devam ettiğine ilişkin beyanları, sanığın aynı duruşmada "Ben kavakları kesip almam gerektiğini biliyorum ancak bu kavaklar bütün mirasçılara aittir. Memur gelip tecavüzlü yeri gösterdiğinde ben sınırı kazıp ayırdım. Kavakları kesersem diğer mirasçılara karşı mesul olurum" şeklinde beyanda bulunarak tecavüzünün devam ettiğini zımnen kabul ettiği, tecavüz edilen alanın sanığa ait olup sanık tarafından kullanılan ...nolu parsel ile eşdeğer büyüklükte 9.844.21 m2 gibi çok büyük bir alan olduğu, tecavüz edilen arazinin büyüklüğü nedeniyle sanığın buraya tecavüz edildiğini bilmediğine ilişkin savunmasının inandırıcı olmadığı anlaşılmış, kaymakamlık men kararından sonra da kavak ağaçlarının kesilmemesi, arazi etrafına çekilen tellerin sökülmemesi ve keşif tarihinde dahi sürülü olması nedeniyle sanığın mera arazisini bilerek kullanmaya ve sahiplenmeye devam ettiği kanaatine varılmıştır.

Yukarıda yapılan açıklamalar nedeniyle; köylünün ortak kullanımında bulunan köy merasına tecavüz suçundan sanık ...'ın dava konusu yerin mera olduğunu bilmediği ve bu nedenle suç kastının bulunmadığı kabul edilerek verilen beraat kararı ve bu kararın onanmasına dair çoğunluk görüşüne katılmak mümkün olmamıştır. 25.10.2017
Yargıtay — Esas No: 2010/39424, Karar No: 2013/4468, Tarih: 06.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/39424 E.  ,  2013/4468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin, davalı işyerinde şoför olarak 01.03.1996 tarihinden sebepsiz olarak iş akdinin, işten çıkmaya zorlanmak ve tehditle kendisine ve bir çok şoför arkadaşına da istifa ettiğine ve kendi arzusuyla işten çıktığına dair belge imzalatmak suretiyle, fesih edildiği 13.09.2006 tarihine kadar çalıştığını, kamyonlarda şoför olarak 08.00 ile gece yarılarına kadar 24.000-01.00-02.00-03.00 e kadar çalıştığını, öğlen yemek molasının dahi verilmediğini, fırınlara un dağıttıkları için gece devamlı mesai yaptıklarını, bu durumun işin vazgeçilmez bir parçası olduğunu, ancak hiçbir zaman mesai ücretinin ödenmediğini, en son aylık ücretinin 700.00 TL. net olduğunu, cumartesi ve Pazar günleri de full-time çalıştığını pazar çalıştığında sadece 25.00 TL. ekstre bir ücret aldığını, bunun haricinde hiçbir ödeme yapılmadığını, resmi ve dini bayramlarda çalışma yapılmadığını, yılda sadece 15 gün izin kullanabildiğini, alacaklarının ödenmediğini bu nedenle, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti olmak üzere toplam 300.00 TL. işçilik alacaklarının davalı taraftan yasal faizleri ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 1/3/1996 tarihinde değil, 15/03/2004 tarihinde işe girdiğini, davacının daha öncede davalı işyerinde çalıştığını ve tüm haklarını alarak işten ayrıldığını daha sonra 15/3/2004 tarihinde tekrar işe girdiğini, ihbar önellerine uymadan işten ayrıldığı gün istifa ettiğini bu nedenle müvekkilin iş kaybına neden olduğunu, istifa için zorlandığı beyanının doğru olmadığını, davayı bir yıl bekledikten sonra açtığı ve kötü niyetli olduğunu, İstanbul'un çeşitli semtlerindeki fırınlara un dağıtımı yapıldığını, il trafik komisyonunca kamyonların trafiğe çıkacağı saatler bazı semtlerde günde 3-4 saat trafikte bulunmak koşulu ile giriş izni verilirken bazı semtlere gündüz dahi giriş izni verilmediğini dolayısıyla mecburen o yerlere sevkiyatın gece yapılması gerektiğini, bunun dışında gündüz izin verilen yerlerde kamyonun 1.5-2 saat bulundurulduğu, varılan yerde 1-3 saat boşaltma yapıldığını yemek vaktinin olmamasının mümkün olmadığını gece saat 01 de 02.00 de servis yaptığında sabah işe gelme zorunluluğunun olmadığını veya erken saatte dolum yaparak kamyonu doldurmak suretiyle eve gidilebildiğini, tüm bu rahatlıklarına rağmen kendilerine toplu iş sözleşmesi uyarınca belirlenen fazla mesai ücretlerinin maaşlarına eklenmek suretiyle ödendiğini, bu nedenle haksız ve kanuna aykırı olarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemenin kararında aynen “ her ne kadar davacı tarafça fazla mesai ücreti talep edilmişse de bu hususta davacının alacağının bulunmadığı kanaat ve sonucuna varılarak “şeklinde gerekçesi oluşturulduğu halde hüküm fıkrasında fazla çalışma alacağına hükmedilmesi fazla çalışma ücreti alacağı açısından gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturur.

10.04.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı ve bu karara uygun olarak yeni düzenlenen HMK nun 298/2. maddesi gereğince hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21566, Karar No: 2017/36567, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21566 E.  ,  2017/36567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4570, Karar No: 2021/189, Tarih: 13.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/4570 E.  ,  2021/189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

1-"2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip, "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun sübutu kabul, oluş, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan 213 sayılı Yasa'nın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın bulunmadığı ve bu konuda Defterdarlık Vergi Dairesi Müdürlüğünün, sanığın 2010 takvim yılında ticari faaliyeti tespit edilemediğinden bu yıl için mütalaa verilmeyeceğinin bildirildiği gözetilerek dava şartı yokluğu nedeniyle düşme hükmü kurulması gerekirken, davaya devamla sanık hakkında beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın bulunmaması nedeniyle kovuşturma şartı gerçekleşmediği anlaşıldığından, sanık hakkında açılan kamu davasının CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

13.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/949, Karar No: 2019/7657, Tarih: 02.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/949 E.  ,  2019/7657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Şarköy Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 12/09/2018 tarih ve 2018/188-2018/249 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının... ilçesi, ... Mahallesi, 1575 parsel sayılı taşınmaza ayçiçeği ektiğini, ekim yapılan alanın yağmur, rüzgar, dolu, hortum, yangın, heyelan, sel gibi afetlere karşı sigorta ettirdiğini, 2014 yılı Ağustos ayında meydana gelen sel baskını ve fırtına karışımı afet nedeniyle ekilen alanın tahrip olduğunu, davalı sigorta şirketine müracaat ettiklerini ve davalı tarafından zarar karşılığı 12.959,00 TL ödeme yapıldığını, mahkemenin 2014/65 Değişik iş sayılı dosyası ile yapılan tespit sonucu zararın 51.066,14 TL olarak tespit edildiğini, davalının sigorta ilişkisini ve hasarı kabul ettiğini, aralarındaki tek uyuşmazlığın hasarın miktarına ilişkin olduğunu beyanla ödenmeyen zarar karşılığı 38.107,14 TL’nin 02/08/2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, poliçe kapsamında ödenmesi gereken hasarın ödendiğini, davacı tarafından oluştuğu ileri sürülen hasar miktarının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, hasarın poliçe kapsamında olduğu, bilirkişi raporları ile belirlenen veriler ve poliçedeki birim fiyatlarına göre yapılan hesaplamaya göre davacıya eksik ödeme yapıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 20.530,07 TL tazminatın olay tarihi olan 02/08/2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.052,41 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 02/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41165, Karar No: 2017/4375, Tarih: 12.04.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/41165 E.  ,  2017/4375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının belediye bünyesinde harita mühendisi olarak çalıştığını, davalının sonradan başka bir kuruma tayin olduğunu, davalının bir dilekçe ile "... Belediyesi'nden alacağım olan 32.240,77 TL'nin Toprakkale Belediyesi'ne bağışlanması hususunda gereğini arz ederim." demek suretiyle tüm hak ve alacağını belediyeye bağışladığını, davalının daha sonra ... 4. Noterliği'nin 02/07/2013 tarih, 19082 yevmiye numaralı ihtarname ile bağışlamış olduğu tüm hak ve alacağını yeniden talep ettiğini, ihtarnamenin keşidesinin hemen akabinde davalının belediye aleyhine ... 6. İcra Müdürlüğü'nün 2013/6760 esas sayılı dosyası ile icra takibine başladığını,davalıya borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece taraflar arasındaki uyuşmazlığın hizmet sözleşmesinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş ; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı , davalının belediye bünyesinde harita mühendisi olarak çalıştığını , belediye bünyesinde birikmiş alacağının tamamını kendi el yazısı ve özgür iradesi ile belediyeye bağışladığını belirterek davacı kurumdan herhangi bir alacağı bulunmadığının tespitini istemiştir. Mahkemece taraflar arasındaki uyuşmazlığın hizmet sözleşmesinden kaynaklandığı , iş mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir. Oysa ki davalının, davacı belediyede memur olarak ataması yapılmış olup taraflar arasındaki ilişkinin hizmet sözleşmesinden kaynaklanmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin işin esasına girerek hasıl olacak sonuca uygun karar vermesi gerekirken değinilen bu yön gözardı ederek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-3 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13748, Karar No: 2014/5612, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/13748 E.  ,  2014/5612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/348-2013/637

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtların gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.