muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15799, Karar No: 2015/18576, Tarih: 19.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/15799 E.  ,  2015/18576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2014

NUMARASI : 2014/431-2014/355

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, takip konusu ilamın kamulaştırmasız elatma tazminatına ilişkin olduğunu, maktu olması gereken icra vekalet ücretinin nispi hesaplandığını belirterek, icra vekalet ücretinin maktu hesaplanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 7. fıkrası gereği, 1983 sonrasındaki kamulaştırmasız elatmalarla ilgili açılan her türlü davada, maktu vekalet ücreti ve maktu harç uygulanacağı gerekçesi ile icra vekalet ücretinin nisbi olarak ödenmesine dair işlemin iptaline ve vekalet ücreti ve harcın maktu olarak belirlenmek üzere yeniden düzenlenmesine karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli ve 2013/95 Esas- 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de;

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli ve 2013/95 Esas- 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de;

Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 07.05.2013 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu konuya ilişkin istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu konuya ilişkin istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK'nun m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 19.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12353, Karar No: 2009/3866, Tarih: 07.04.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/12353 E.  ,  2009/3866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın üzerinde irtifak hakkı tesisi ile tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava konusu taşınmazlardan tarla nitelikli 277 parsel sayılı taşınmazın 13540 m2 olup, bunun 3915,93 m2’sinde; zeytinlik nitelikli 278 parsel sayılı taşınmaz ise 6830 m2 olup bunun 105,47 m2’lik kısmında irtifak hakkı kurulmuştur. İrtifak hakkı kurulması nedeniyle oluşacak değer kaybının tespit edilmesi için alınan raporlardan birincisinde taşınmazın tamamı kuru tarım arazisi olarak değerlendirerek bir dekarın değeri bulunup, bu değere ayrıca bir dekarda 25 adet zeytin ağacı olacağı varsayımı ile hareket edilip bunların maktu değerini arazi değeri üzerine ekleyerek bir dekarın değeri olarak hesaplanıp değerlendirme yapmış olması; ikinci bilirkişi kurulu raporunda ise taşınmazların tamamını arazi olarak değerlendirerek sulu ve kuru olduğunu belirtmeden sulu arazilerde kabul edilen %5 oranında kapitalizasyon faizini de uygulayarak taşınmazların tamamının değerini bulduktan sonra bunların üzerinde sadece 25 adet zeytin ağacı olduğunu varsayarak bu ağaçların maktu değerini, bulunan arazi değerine eklenmesi suretiyle değerlendirme yapmış olması ve ayrıca münavebeye alınan ürünlerin verilerinin getirtilerek raporların denetlenmemesi nedeniyle raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir.

2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1.fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise; özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde (sulu-kuru, arazi-kapama bahçe) getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır. Buna göre taşınmazın arazi yada zeytinlik olup olmadığı belirlenmeden ve münavebeye alınan ürünlerin verileri getirilmeden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, taşınmazın sulu ya da kuru arazi olup olmadığı tespit edilmeli, münavebeye alınan ürünlerin sulu-kuru şartlardaki verileri ile bir dekarda verimli olarak yetişebilecek sayı ve yaştaki zeytin ağacının ne kadar olacağı konusu ile zeytin verileri İlçe Tarım Müdürlüğünden sorulmalı, taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının sayıları belirlenmeli, kapama zeytinlik yapmaya yeterli yaş ve nitelikteki ağaçların kapladığı alan kapama zeytinlik, varsa artan kısım açık tarım arazisi olarak değerlendirilmeli; zeytin ağacı yoksa ya da sayısı ve yaşı itibariyle kapama nitelik verecek durumda değilse taşınmazların tamamı, tarım arazisi olarak değerlendirilmeli, ağaçların veya fidanların maktu değeri taşınmazın tamamının değerine eklenmeli ve bulunan bu değerden ise irtifak nedeniyle taşınmazın tamamında oluşacak değer kaybı tespit edilerek hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 07.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2949, Karar No: 2019/1167, Tarih: 25.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/2949 E.  ,  2019/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ipoteğin kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili; davacı tarafından davalı bankaya, kullanılacak kredi/kredilerin teminatını oluşturmak üzere gayrimenkulün ipotek edildiğini, mevcut ipoteğin teminatı karşıladığı ve kredi ödemeleri sona yaklaştığı halde rehin işlemlerinin başlatıldığı ve davacı adına kayıtlı fabrika ve arsası üzerinde ipotek tesis edildiğini ileri sürerek, gayrimenkul üzerindeki 23.03.2011 tarih ve 3282 yevmiye numaralı olan ipoteğin bedelsiz olması sebebiyle fekkine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacı vekili tarafından, mahkemece yapılan on bir duruşma sırasında mazeret dilekçesi verildiği veya davacı vekilinin duruşmaya gelmediği, mazeret dilekçelerinin bir çoğunun delillendirilmediği, davacı vekilinin yargılamayı yöntemine uygun takip etmemesi nedeniyle 22.10.2015 ve 20.01.2015 tarihlerinde olmak üzere iki kez dosyanın işlemden kaldırıldığı, bu nedenle dört yıla yakın bir süredir yargılamanın devam ettiği ve sürüncemede kaldığı, dosyanın üçüncü kez işlemden kaldırıldığı gerekçesiyle, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150/6. fıkrasının son cümlesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 25/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/869, Karar No: 2020/5883, Tarih: 15.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/869 E.  ,  2020/5883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

A) “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesi:

Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olup; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) “2006 ve 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe 31.12.2006 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği; sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun” Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe 31.12.2007 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

15.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22612, Karar No: 2014/24453, Tarih: 17.07.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/22612 E.  ,  2014/24453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB. - 2014/173290

Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından sanık S.. D..’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 116/1, 119/1-c, 151/1, 52/2 ve 62 (3 defa), maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay, 1 yıl 8 ay hapis ve 2.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 53/1. maddesinde sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına dair Van 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/01/2014 tarihli ve 2011/293 esas, 2014/8 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 05.05.2014 tarih ve 2014/8814/30041 sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2014 tarih ve 2014/173290 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre;

1- Kayden 04/04/1993 doğumlu olup, suçun işlendiği 01/04/2011 tarihinde 18 yaşını ikmâl etmediği anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi gereğince indirim yapılmamış bulunulmasında,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, 18 yaşından küçük olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesinde,

3- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan, “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” şeklindeki ve aynı maddenin 11. fıkrasında yer alan, “İnfaz edilen hapsin süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir.” biçimindeki düzenleme karşısında, fiili işlediği tarihte 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından hükümlü S.. D.. hakkında Van 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 07.01.2014 tarih ve 2011/293-2014/8 sayılı kararın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Anılan Kanun maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca;

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından hükümlü S.. D.. hakkında Van 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 07.01.2014 tarih ve 2011/293-2014/8 sayılı kararın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Anılan Kanun maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca;

1-5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uygulanarak tayin edilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının anılan Kanun'un 31/3. maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına, 62. maddesi uyarınca ise 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasına indirilmesine, infazın bu süre üzerinden yapılmasına;

2-5237 sayılı TCK'nın 116/1 maddesi uygulanarak tayin edilen 1 yıl hapis cezasının anılan Kanun'un 119/1-c maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezasına yükseltilmesine, bu sürenin 31/3. maddesi gereğince 1 yıl 4 ay hapis cezasına, 62. maddesi uyarınca ise 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına indirilmesine, infazın bu süre üzerinden yapılmasına,

3- 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi uygulanarak tayin edilen 150 gün adli para cezasının anılan Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 100 gün adli para cezasına, 62. maddesi uyarınca ise 83 gün adli para cezasına indirilmesine, sonuç adli para cezasının 52/2. maddesi gereğince 1660 TL olarak belirlenmesine, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına;

4- TCK'nın 53/1-2-3. maddesinin uygulanmasına dair kısmın hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerden, para cezasının ödenmemesi halinde adli para cezasının hapse çevrilmesine dair kısmın mala zarar verme suçundan kurulan hükümden çıkarılmasına,

Hükümlerdeki diğer kısımların aynen infazına, 17.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3744, Karar No: 2010/740, Tarih: 03.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/3744 E.  ,  2010/740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/05/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 30/10/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, davalıya ait hayvanların tarlasında ekili bakla ve bezelye ürünlerine zarar verdiğini belirterek, uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı ise, dava dışı kardeşine ait hayvanların zarar verdiğini, davacının zararının karşılandığını, davacının aynı zarar nedeniyle ikinci kez dava açarak haksız kazanç elde etmek istediğini belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, kanıtlanmadığı gerekçesiyle istem reddedilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının, 01/04/2007 günü Jandarma’ya başvurarak, yaklaşık bir ay önce davalı ....’ın kardeşi ....’ın hayvanlarının tarlasına girerek zarar verdiğini, zararın .... tarafından karşılandığını; ancak, daha sonra davalı ....’a ait hayvanların tarlaya girerek ürünün tamamına yakın bölümüne zarar verdiğini belirterek şikayetçi olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı tarafından yaptırılan 3/4/2007 gün ve 2007/48 sayılı tespit dosyasında, 6 dekar bakla ve 2,5 dekar bezelye ekili tarlanın tamamına yakının bölümünün küçükbaş hayvanlar tarafından zarara uğratıldığı saptanmıştır. Davacı, daha önce davalının kardeşine ait hayvanların ekili ürünün bir bölümüne zarar verdiğini, bu zararın karşılandığını, daha sonra davalıya ait hayvanların ürünün tamamına yakınına zarar verdiğini ileri sürmüş ve bu olgu da tespit dosyası ile saptanmıştır. Şu durumda yerel mahkemece yapılacak ..., davalıya ait hayvanların verdiği zarar kapsamı belirlenerek, varsa indirim nedenleri de tartışılarak oluşacak sonuca göre karar vermektir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilmeyerek, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Bu doküman 5070 Sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2012/12697, Karar No: 2014/1925, Tarih: 19.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/12697 E.  ,  2014/1925 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/104666

MAHKEMESİ : Çatalca Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12.05.2010

NUMARASI : 2009/236 Esas, 2010/161 Karar

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (2 kez)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 234/1. maddesi uyarınca takdir edilen temel ceza üzerinden aynı Kanunun 234/2. maddesi gereğince yapılacak artırım miktarı bir kat olduğu halde mahkemece 1/2 oranında artırım yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.