muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7526, Karar No: 2011/20222, Tarih: 23.09.2011

2- Sanık ...'a yüklenen 2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile sanık ...'e yüklenen 2002, 2003, 2004, 2005 takvim yıllarında sanık ...'ın sahte fatura kullanmak eylemine iştirak suçundan verilen beraat hükmüne yönelen temyizlere gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanık ...'a yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” ve sanık ...'e yüklenen “2002, 2003, 2004, 2005 takvim yıllarında sanık ...'ın sahte fatura kullanmak eylemine iştirak” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, sanık ...'a yüklenen 2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu yönünden suçun işlendiği 01.05.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, sanık ...'e yüklenen 2002, 2003, 2004, 2005 takvim yıllarında sanık ...'ın sahte fatura kullanmak eylemine iştirak suçunda ise kesici son işlem olan sorgusunun yapıldığı 07.06.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık ...'a yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” ve sanık ...'e yüklenen “2002, 2003, 2004, 2005 takvim yıllarında sanık ...'ın sahte fatura kullanmak eylemine iştirak” suçundan açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 23.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5608, Karar No: 2008/6170, Tarih: 05.06.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5608 E.  ,  2008/6170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... Gıda ve Teneke Kutu Amb. San. ve Tic. AŞ. vek.Av. ... ile davalı .... Amb. San. ve Tic. Ltd.Şti arasında görülen dava hakkında Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 03.10.2007 gün ve 203/298 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 25.02.2008 gün ve 232/1675 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı 5.912.30 YTL alacak için istemde bulunmuş, mahkemece 03.10.2007 gününde davanın reddine karar verilmiştir.

HUMK.nun değişik 440/III-1.maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınır 21.7.2004 tarih, 25529 Sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanun ile 6.000.000.000.-TL.ye çıkarılmıştır. Buna göre 6.000.000.000.-TL.den az olan hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamaz. HUMK.nun 427.maddesinin 5.fıkrasına göre 6.000.000.000.-TL.lık karar düzeltme sınırının belirlenmesinde bu maddenin 4.fıkrası hükmü uygulanmak gerekir. Bu nedenlerle davacı vekilinin hüküm altına alınan 5.192.30 YTL ' ye yönelik onama kararı ile ilgili karar düzeltme isteminin reddi gerekmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme isteminin REDDİNE, 05.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8531, Karar No: 2015/6684, Tarih: 05.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8531 E.  ,  2015/6684 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/190059

Emre aykırı davranış eyleminden kabahatli F.. B.. hakkında 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32/1. maddesi uyarınca 189 Türk Lirası İdarî para cezası uygulanmasına dair Havza Belediyesi Encümenin 15/12/2014 tarihli ve 121 sayılı idari yaptırım kararına vaki başvurunun reddine ilişkin Havza Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/01/2015 tarihli ve 2014/114 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/05/2015 gün ve 32353 sayılı Kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/06/2015 gün ve KYB.2015-190059 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, muterizin işletmekte olduğu vakıf özel hamamlarında fuhuş yapıldığının tespiti üzerine, fuhuş için yer temin ettiğinden bahisle emre aykırılık fiilinden dolayı idari yaptırım kararı verilmiş ise de; 5326 sayılı Kanun’un 32. maddesi uyarınca idari para cezası verilebilmesi için kanunlarda özel bir hüküm bulunması gerektiği gibi, aynı Kanun’un 15/3. maddesindeki “ Bir fiil hem kabahat hem de suç olarak tanımlanmış ise, sadece suçtan dolayı yaptırım uygulanabilir. Ancak, suçtan dolayı yaptırım uygulanmayan hallerde kabahat dolayısıyla yaptırım uygulanır.”şeklindeki düzenlemeye nazaran eylemin aynı zamanda suç teşkil ettiği ve işbu suçtan dolayı ceza davası da açıldığı cihetle başvurunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine dair karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosyada yapılan incelemede; kabahatlinin kiralık olarak işlettiği vakıf özel hamamında fuhuş yapıldığı ihbarı üzerine, işyerinde çalışan Kemal Akaydın hakkında fuhuş için yer temin etmek suçundan adli soruşturma yapılarak Havza Cumhuriyet Başsavcılığının 31/10/2014 tarih ve 2014/399 Esas sayılı iddianamesi ile yükletilen suçtan kamu davası açıldığı, bu eylem nedeniyle kabahatli F.. B.. hakkında ise adli soruşturma yapılmayıp kamu davası açılmadı cihetle, kanun yararına bozma ihbarnamesinde yer alan eylemin aynı zamanda suç teşkil ettiği ve ceza davası açıldığına ilişkin düşüncenin yerinde bulunmadığı,

Yine kolluk tarafından yapılan soruşturma sırasında, vakıf özel hamamında ruhsatsız faaliyette bulunduğunun tespit edilmesi üzerine İşyeri Açma ve Çalıştırma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmelik hükümleri kapsamında gerekli işlemlerin yapılması için Havza Kaymakamlığının 10/12/2014 tarih ve 62714 sayılı yazısı ile Havza Belediyesine bildirimde bulunulduğu, bu bildirim üzerine Havza Belediyesinin 15/12/2014 tarih ve 121 sayılı encümen kararı ile kabahatlinin işlettiği ruhsatsız hamamın İşyeri Açma ve Çalıştırma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmeliğin 6. maddesi uyarınca kapatılması ile 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca kabahatli F.. B..’a 189 TL idari para cezası verilmesine karar verildiği, 1608 sayılı Umuru Belediyeye Müteallik Ahkamı Cezaiye Hakkındaki Kanunun Bazı Maddelerini Muaddil Kanun’un 23/01/2008 tarihli 5728 sayılı Kanun’un 66. maddesi ile değişik 1. maddesinde yer alan “   Belediye meclis ve encümenlerinin kendilerine kanun, nizam ve talimatnamelerin verdiği vazife ve salahiyet dairesinde ittihaz ettikleri kararlara muhalif hareket edenlerle belediye kanun ve nizam ve talimatnamelerinin men veya emrettiği fiilleri işleyenlere veya yapmayanlara belediye encümenince Kabahatler Kanunu'nun 32 nci maddesi hükmüne göre idarî para cezası ve yasaklanan faaliyetin menine karar verilir. Bu kararda ilgili kişiye bir süre de verilebilir.

Belediye encümeni kararında belli bir fiilin muayyen bir süre zarfında yapılmasını da emredebilir. Emredilen fiilin ilgili kişi tarafından yapılmaması hâlinde, masrafları yüzde yirmi zammı ile birlikte tahsil edilmek üzere belediye tarafından yerine getirilir.

Bu madde hükümleri ilgili kanunda ayrıca hüküm bulunmayan hâllerde uygulanır.” hükmü uyarınca kabahatli hakkında Havza Belediyesince ruhsatsız faaliyet göstermesi nedeniyle idari yaptırım uyguladığı cihetle, yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 05/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3545, Karar No: 2024/5711, Tarih: 09.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3545 E.  ,  2024/5711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/308 Esas, 2023/261 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/95 E., 2020/381 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin “şekil+Lm Limak Bims” ibareli marka başvurusuna müvekkilinin "Bim" ibareli markalarını mesnet göstererek yaptıkları itirazın davalı TÜRKPATENT YİDK kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa markaların ortalama tüketicide bıraktıkları genel intiba, görünüm ve özellikle okunuş olarak ayırt edilemeyecek derecede benzer olduklarını, müvekkilinin tescilli markalarını birebir içeren böyle bir markanın, davacının tescilli markaları ile aynı hizmetlerde tescil edilmesinin iltibasa yol açacağını, davalı firmanın bu markasının davacının seri markalarından biri olarak algılanma ihtimalinin de çok yüksek olduğunu, davacının mağazacılık hizmeti sektöründe faaliyet gösterdiğinin, davalının markasını tescil ettirmek istediği 35. sınıfa giren hizmetlerin de bu sektörle ilişkili olduğunu, davalı markasında esas unsurun “Bims” ibaresi olduğunun kabulünün gerektiğini, müvekkilinin "Bim" ibareli markaları tanınmış marka haline getirdiğini, davacının tanınmış olan ve her sınıf bakımından koruma sağlanan “Bim” markası ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olan “Limak Bims” markasının farklı sınıflarda tesciline dahi olanak verilmez iken davacının markaları ile birebir aynı sınıfta tescil edilemeyeceğini ileri sürerek, YİDK kararının, 19. sınıfa giren emtiaların perakende/toptan satışı hizmeti hariç olmak üzere 35. sınıfa giren tüm hizmetler açısından iptaline ve davalı firmanın 2017/101527 sayılı markasının yine aynı hizmetler bakımından hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Diğer davalı Şirket vekili, müvekkilinin “Lm Limak” ibaresini 1976 yılından beri inşaat, çimento, alt yapı, üst yapı, turizm, enerji, havacılık ve gıda alanlarında kullandığını, bu ibarenin davalının şirket logosu ve isminden müteşekkil olduğunu, davalının isminin ürettiği markalar için ayırt edici özellikte olduğunu, markada geçen diğer ibare olan “Bims” ibaresinin ise bilinen bir anlamı olduğunu, bu ibarenin volkanizma sonucu oluşan, kristalize, birbirinden bağımsız gözenekli, süngerimsi, fiziksel ve kimyasal etkilere karşı dayanıklı, doğal ve volkanik bir kayaç anlamına geldiğini, bu kayacın inşaatlarda yapı malzemesi olarak kullanıldığını, davalının Kilis’in Polateli ilçesinde 2015 yılında kurduğu Kilis bims tesisinin halen faaliyette olduğunu, yani “Bims” ibaresinin yapı malzemesi olarak kullanılan bir maden adı olduğunu ve yalnız başına markalaştırılmasının imkansız olduğunu, karşılaştırılan markaların bir bütün olarak ele alınması gerektiğini ve markalar bir bütün olarak ele alındığında markaların benzemediğini, nitekim Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin davacının markaları ile huzurdaki dava dışı firmaların “Bims” ibareli markalarının, bu ibarenin inşaat sektöründe gayet yaygın olan anlamı gözetildiğinde benzer sayılamayacağına dair kararları bulunduğunu, bu nedenle taraf markalarının karıştırılma ihtimalinin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "şekil+Lm Limak Bims" ibareli marka başvurusu ile davacının "BimS", "Bim's" ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ,sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, mesnet marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu mallar/hizmetler için ayırdığı satın alma /yararlanma süresi içinde, davalının "şekil+Lm Limak Bims" ibareli başvuru markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden davacının "BimS", "Bim's" ibareli tescilli markalarından farklı bir marka olduğunu algılayabileceğini, ortalama düzeydeki tüketici kesimi tarafından başvuru konusu işaret ile davacı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı mallar/hizmetler algısı da oluşmayacağı, taraf marka işaretleri benzemediğinden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibasın oluşmadığı, taraf marka işaretleri benzemediğinden 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki şartların da gerçekleşmediği, dava konusu başvuru ile davacının ticaret ünvanının benzemediği, kötü niyetin ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu markanın 35. sınıfta 1-34. sınıf malların satışı hizmetlerini kapsadığını, sadece inşaat malzemeleri değil gıda ürünleri ve temizlik ürünleri satışının da yapılabileceğini, müvekkilinin itiraza mesnet markalarının 35. sınıf mağazacılık hizmetleri bakımından tanınmış olduğunu, tüketicilerin iki işletmenin ortaklık kurduğunu düşüneceğini, benzer marka başvurularına ve mağazacılık hizmeti yönünden benzerliğe ilişkin yargı kararlarının dikkate alınmadığını ileri sürerek, yerel mahkeme kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu başvurunun 35. sınıfın 1, 2, 3 ve 4. alt sınıfında yer alan hizmetlerle 5. alt sınıfta 1'den 34'e kadar olan tüm sınıflarda yer alan malların satışına özgü mağazacılık hizmetlerini kapsadığı, davacının itirazına mesnet markaları da 35. sınıfta yer alan tüm hizmetler ile 5. alt grupta 01-34. sınıfta yer alan malların parekende satış hizmetlerini kapsadığından, somut uyuşmazlık yönünden emtia benzerliğine ilişkin şartın gerçekleştiği, işaretlerin karşılaştırılmasına gelince; dava konusu başvurunun "şekil+Lm Limak Bims" ibaresinden oluştuğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da belirtildiği gibi başvuruda yer alan "Bims" kelimesi, volkanik kökenli, silikat esaslı, camsı ve gözenekli, hafif, ısı ve ses yalıtım amaçlı, gözenekli bir yapı malzamesini ifade etmekte olup, 19. sınıftaki emtialar yönünden tanımlayıcı nitelik taşıdığı, 19. sınıfta yer alan mallar ve bu malların satışına ilişkin parekendecilik hizmetleri yönünden bu ibare dikkate alınmadan değerlendirme yapılmasının bunun dışında kalan mal ve hizmetler yönünden ise anılan kelime tanımlayıcı bir nitelik taşımadığından markanın bütünü dikkate alınarak iltibas değerlendirilmesinin yapılması gerektiği, davacının itirazına mesnet markaların asli unsurunu "Bim" ve "Bims" kelimelerinin oluşturduğu, dava konusu başvurunun asli unsurunun ise "Limak Bims" ibaresinden oluştuğu, başvuruda yer alan şekil unsurunun ayırt ediciliğe bir katkısının olmadığı, itiraz mesnet markaların asli unsuru, dava konusu başuruda da asli unsur olarak aynen kullanıldığından, markalar arasında ilişkilendiirlme ihtimali de dahil iltibas tehlikesinin bulunduğu, davacının "Bim" ibareli markasının tanınmış olmasının da iltibas ihtimalini artırdığı, öte yandan davacının "Bim" asıl unsurlu seri markalarının bulunduğu, başvurunun tescili halinde bu seri markaların arasına sızmasının kaçınılmaz olduğu, buna karşılık "Bims" ibaresinin 19. sınıfta yer alan inşaat malzameleri yönünden tanımlayıcı nitelik taşıdığı, başka ibarelerin ilavesi sureti ile herkesçe kullanılabileceği, anılan durumun 19. sınıf malların satışına özgülenmiş 35.05. sınıf parekendecilik hizmetleri yönünden de geçerli olduğu, sonuç olarak dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında, 19. sınıf malların satışına özgülenmiş mağazacılık hizmetleri dışında kalan mağazacılık hizmetleri yönünden benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunduğu, 19

. sınıfta yer alan inşaat malzameleri yönünden tanımlayıcı nitelik taşıdığı, başka ibarelerin ilavesi sureti ile herkesçe kullanılabileceği, anılan durumun 19. sınıf malların satışına özgülenmiş 35.05. sınıf parekendecilik hizmetleri yönünden de geçerli olduğu, sonuç olarak dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında, 19. sınıf malların satışına özgülenmiş mağazacılık hizmetleri dışında kalan mağazacılık hizmetleri yönünden benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunduğu, 19. sınıf malların satışına özgülenmiş mağazacılık hizmetleri yönünden ise "Bims" ibaresinin tanımlayıcı nitelik taşıması nedeniyle markalar arasında iltibas tehlikesinden söz edilemeyeceği, mahkemece, 19 sınıf malların satışına özgülenmiş mağazacılık hizmetleri dışında kalan hizmetler yönünden taraf markaları arasında iltibas bulunduğu, bu hizmetler yönünden iptali istenen YİDK kararının yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın kabulüyle YİDK kararının 35. sınıfta "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Bu sınıfa dahil biçimlendirilmemiş halde malzemeler: kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, kireç, alçı, sıva, beton, blok mermer. Beton, alçı, toprak, kil, taş, mermer, ahşap, plastik veya sentetik malzemelerden imal edilmiş ve şekil almış yapı/inşaat/yol yapımı ve benzer amaçlı malzemeler: metalden olmayan binalar/yapılar, yapı elemanları, direkler, bariyerler, tabii veya sentetik ısı ile yapıştırılabilen kaplamalar, çatılar için ziftli kartonlar, ziftli kaplamalar, ahşap ve sentetik malzemeden kapı ve pencereler. Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri. Beton, taş veya mermerden yapılmış anıtlar, heykeller. İnşaatlar için cam ürünleri. Metalden olmayan prefabrik yüzme havuzları.Akvaryum kumları. mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" hizmetleri dışında kalan tüm hizmetler yönünden iptaline, belirtilen hizmetler dışında kalan tüm hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; markalar arasında benzerlik bulunmadığını, şekil ve logo içeren başvuru markasının farklılaştığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; markalar arasında benzerlik olmadığını, karıştırılma ihtimali bulunmadığını, "bims" yapı malzemesi olup markaların farklı algılanacağını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK marka kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.