muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30789, Karar No: 2014/18354, Tarih: 12.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30789 E.  ,  2014/18354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tayin olunan cezanın karar tarihindeki miktar ve türü itibarıyla hükmün CMUK'un 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2) Sanık hakkında yaralama, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmolunan 1 yıldan az hapis cezasının TCK’nin 50/3. maddesine göre seçenek yaptırıma çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

b) Hükmün kurulduğu son oturumda mazeret bildiren sanık müdafiinin mazeretinin reddi ile yokluğunda karar verilerek, CMK'nin 188/1. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

c) Hüküm maddesinde kemik kırığı ve silah nedeni ile cezada artırım yapılırken, yaş küçüklüğü nedeniyle cezada indirim yapılırken uygulanan yasa ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nin 232/6 fıkrasına muhalefet edilmesi,

d) Takdiri indirim nedenleri uygulanırken yasa maddesinin TCK'nin 62. maddesi yerine TCK'nin 61. maddesi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7658, Karar No: 2015/18880, Tarih: 25.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7658 E.  ,  2015/18880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, iş riski tazminatı, bakım tazminatı farkı, vardiye tazminatı farkı ile yevmiye farkı, maaş farkı, fazla çalışma farkı, hafta tatili, bayram ve genel tatil ücreti farkı, ikramiye farkı, ilave tediye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davalı Kurumda “teknisyen” olarak çalıştığını, ...na üye olduğunu ve bu tarihten itibaren sendikalı olarak çalıştığını, günlük yevmiyelerinin yaklaşık 31,00.-TL iken ... ile Tedaş Genel Müdürlüğü arasında imzalanan protokol gereğince davalı kurum tarafından bu Toplu İş Sözleşmesinin imzalanması ile birlikte 24,00.-TL’ye indirilerek yaklaşık 7,00.-TL civarında indirim yapıldığını, davacının almış olduğu maaşların yanında yevmiyeleri baz alınarak ödenen diğer ücretlerin de kendisine sendika üyesi olmadan önceki ücretlerine kıyasla eksik ödendiğini beyanla, yevmiye farkı, maaş farkı, fazla çalışma farkı, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücreti farkı alacaklarının ödetilmesi istekleriyle bu davayı açmıştır.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, ... ile Tedaş Genel Müdürlüğü arasında 31/05/2004 tarihinde imzalanan protokolün 2.md si gereğince 01/03/2003- 28/02/2005 süreli 10 dönem İTİS'in EK-2 cetvelinde yer alan 4.derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS'in uygulama esasları başlıklı 6.md.sinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren EK-2 cetvelindeki 4.derece karşılığı yevmiyelerinin verilmesine, yine iş bu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 15/06/2004 tarihi itibari ile yararlandırılmasının imza altına alındığını, sendika üyesi olan işçilerden Tekniker(arazide çalışan) ve Teknisyenlere protokol hükmü gereği İTİS'in EK-2 cetvelinde yer alan 4. eşdeğer dereceli Teknisyen unvanına günlük 24,44 TL ücretinin uygulanmasının bildirildiğini, söz konusu yevmiye değişikliğinin İş Yasası'nın 22. Maddesi uyarınca davacıya bildirilmesinin gerekmediğini, davacının sendikaya üye olması ile birlikte sendikanın imzaladığı toplu iş sözleşmesine tabi olacağını bildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, sendika üyeliği tarihinden sonra davacıya yapılan aylık toplam ödemelerde ciddi artışlar meydana geldiği, davacının yevmiyesindeki düşüşün davalı işverenin tek taraflı tasarrufuna dayanmadığı, davacının sendika üyesi olduktan sonra yevmiyesinin 31,00-TL’den 24,44 -TL'ye düşmesinin davacının üyesi olduğu ... ile davalı işveren arasında akdedilmiş olan TİS’e bağlı olarak imzalanan protokole dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Mahkemece, sendika üyeliği tarihinden sonra davacıya yapılan aylık toplam ödemelerde ciddi artışlar meydana geldiği, davacının yevmiyesindeki düşüşün davalı işverenin tek taraflı tasarrufuna dayanmadığı, davacının sendika üyesi olduktan sonra yevmiyesinin 31,00-TL’den 24,44 -TL'ye düşmesinin davacının üyesi olduğu ... ile davalı işveren arasında akdedilmiş olan TİS’e bağlı olarak imzalanan protokole dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı Bedaş’ da 2003 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilerek gerekirse başka bir bilirkişiden rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10374, Karar No: 2018/6158, Tarih: 02.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/10374 E.  ,  2018/6158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 62, 52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...’nın, bebe konfeksiyon imalatı yapan katılanın iş yerinde, İstanbul'a gönderdiği malların bedellerini tahsil işlemlerini yapmak üzere çalıştığı, sanığın bu işi kapsamında... isimli firmadan yapmış olduğu tahsilattan 22.000TL, ... isimli firmadan yapmış olduğu tahsilattan 13.000TL, Üçler Tekstil isimli firmadan yapmış olduğu tahsilattan ise 18.000 Dolar olmak üzere toplam 35. 000,00 TL ve 18.000 Dolar parayı tahsil edip katılana teslim etmeyerek uhdesine geçirdiği iddia olunan olayda; sanığın aşamalarda atılı suçu işlemediğini, dosya arasında ikrarı içerir belgenin gerçeği yansıtmadığını beyan etmesi ve katılana ait defter ve kayıtlarda ve sanığa ödeme yaptığını beyan eden müşterilen defter ve kayıtlarında alanında uzman bilirkişilerce inceleme yaptırılmamış olması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; sanığa ödeme yaptığını ancak sanığın bu ödemeleri katılana teslim etmediğini beyan eden müşterilerin ve katılanın defter ve kayıtlarının alanında uzman bilirkişilere incelettirilip sanığın bu iddialar kapsamında uhdesine para geçirip geçirmediği yönünde ve hangi tarihlerde hangi müşterilerin ne meblağda ödemelerini mal edindiğinin kalem kalem tespiti yönünde rapor düzenlenmesinin ardından, uhdesine para geçirdiğinin tespiti halinde TCK 43.maddesinin uygulanma ihtimalinin tartışılmasının ardından sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile sanığın mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin sübuta dair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5110, Karar No: 2011/6987, Tarih: 30.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5110 E.  ,  2011/6987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.06.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tapu iptali ve tescil davasının reddine dair verilen 20.09.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 729. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde muhtesat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu iptali ve tescil isteminin reddine, 8.661,00 TL muhtesat bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ve davalı temyiz etmişlerdir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davacının temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Türk Medeni Kanununun 718/2 maddesine göre, arazi üzerindeki mülkiyetin kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer. Türk Medeni Kanununun 729. maddesi bu kuralın istisnalarından birisini düzenlemiş, zemin ile üzerindeki bitkiler arasındaki bağlantıyı kesmiş ve aşağıdaki koşulların oluşması halinde ise bitki sahibine üzerinde bulunduğu taşınmaza malik olabilme olanağı tanınmıştır.

Somut uyuşmazlıkta davacı, 832 parsel numaralı taşınmazın kendisine ait olduğunu, taşınmazı dava konusu ağaç ve kuyu ile birlikte satın aldığını ancak yapılan ölçüm sonucu dava konusu ağaç ve kuyunun davalıya ait 833 parsel içerisinde kaldığının tespit edildiğini belirterek 833 parsel numaralı taşınmazda ağaç ve Kuyunun bulunduğu kısmın tapu kaydının iptali ile adına tesciline olmadığı takdirde bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Türk Medeni Kanununun 729. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, ağaç ve kuyunun sahibi ve onun külli halefleri tarafından, ağaç dikilirken kuyu yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Dava konusu 833 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı incelendiğinde taşınmazın 04.04.2002 tarihinde davalı tarafından satın alındığı anlaşılmaktadır. Davalı dava konusu ağaçların dikildiği ve kuyunun açıldığı tarihten çok sonra taşınmazı temlik ettiğinden muhtesat bedelinin davalıdan istenilmesi mümkün değildir.

Yapılan bu saptamalara göre bedel istemi yönünden de davanın reddi gerekirken, istemin yazılı bazı gerekçelerle hüküm altına alınması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

Yapılan bu saptamalara göre bedel istemi yönünden de davanın reddi gerekirken, istemin yazılı bazı gerekçelerle hüküm altına alınması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte yazılı nedenlerle davacının temyiz isteminin reddine (2) numaralı bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, 30.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11764, Karar No: 2021/4912, Tarih: 22.04.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2019/11764 E.  ,  2021/4912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs, özel belgede sahtecilik

16/04/2012, 24/04/2012, 21/05/2012, 26/06/2012,

18/07/2012, 24/09/2012

HÜKÜM : Beraat (ayrı ayrı)

Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'nün, yetkilisi olduğu ... ... isimli şirket adına KOSGEB Gaziantep Müdürlüğü'ne hibe desteğinden yararlanmak amacıyla yaptığı başvuru sonucu toplam 105.840 TL hibe desteğinden yararlanmasına karar verildiği, bu kapsamda sanık ...'nün iştirak halinde hareket ettiği sanık ...'nin yetkilisi olduğu ... ... isimli şirketten google reklam, dünya tv reklam, tanıtım katoloğ grafik ve baskı, tabela yapımı, clp reklam, megalight reklam, bilbord reklam, karton baklava kutu yapımı, karton çantalara ilişkin olarak temin ettiği içeriği itibariyle sahte olacak şekilde düzenlenen toplam 174.196 TL tutarındaki faturaları katılan kuruma ibraz etmek suretiyle fazladan hibe desteği almaya çalıştığı, bu suretle sanıkların nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanık savunmaları, faturalar ve KOSGEB evrakları, banka dekontları ile tüm dosya kapsamından, katılan kurumun hibe desteği verilmeden önce ilgili belge ve bilgilerde her türlü inceleme ve denetleme imkanının olduğu, sanıkların katılan kurum yetkililerinin denetim imkanını ortadan kaldıracak mahiyette hileli hareketlerinin bulunmadığı, sanık ...'nin yetkilisi olduğu şirketten alınan mal ve hizmetlerin piyasada farklı fiyatlarla satışının serbest piyasa ekonomisiyle mümkün olduğu, bu nedenle atılı suçların yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan kurum vekilinin Maliye Bakanlığının davadan haberdar edilmesi gerektiğine, bilirkişi raporunun tebliğ edilmediğine, eksik incelemeye, atılı suçların yasal unsurlarının oluştuğuna, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 22/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5306, Karar No: 2013/9805, Tarih: 12.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5306 E.  ,  2013/9805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KUMLUCA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/11/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan R.in kayden paydaşı olduğu 426 ada 1 parsel sayılı taşınmazdaki 1408/2400 payını 24.03.2008 tarihinde satış suretiyle davalı kızı Z.e temlik ettiği, murisin 29.07.2009 tarihinde öldüğü, geriye mirasçıları olarak davacı eşi M.,davacı 6 çocuğu,dava dışı oğlu A.ile davalı kızı Z.in kaldığı,dinlenilen mahalli bilirkişi ve tanıkların ,mirasbırakanın sağlığında çekişmeli taşınmazı davalı kızı Z.'e sattığından haberdar olmadıklarını , davalının dava konusu taşınmazda hiç oturmadığını, murisin ölene kadar kendisine ait arazilerin geliri ile geçindiğini, davacı eşi M. ve davacı kızı E.. ile birlikte yaşadığını bildirdikleri anlaşılmaktadır.

Davalı, satışın gerçek olduğunu, satış bedelini 2002-2008 tarihleri arasında elden parça parça murise ödediğini, mirasbırakanın sağlığında kendisine ait taşınmazların gelirlerinin bir kısmını çocukları arasında paylaştırdığını savunmuştur.

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de T. Medeni Kanunu'nun 706, Borçlar Kanunu'nun 213 ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince;mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı, çekişmeli taşınmazın gerçek değeri ile satış bedeli arasında aşırı fark bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Öte yandan, herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Davalı taraf ,mirasbırakanın sağlığında tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırmanın yapıldığı ve çekişme konusu taşınmaz bedelini ödediğine ilişkin savunmasını kanıtlayabilmiş değildir.

Belirtilen durum karşısında, murisin mirasçılardan mal kaçırma niyeti ile hareket ettiği ve temlikin muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca ,davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken , yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18119, Karar No: 2017/9434, Tarih: 23.10.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/18119 E.  ,  2017/9434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ...'ün maliki olduğu... plaka sayılı aracın 15.08.2011- 15.08.2012 tarihleri arasında geçerli olmak üzere kasko sigortası kapsamında müvekkili ... şirketinde sigortalandığını, 02.12.2012 tarihinde ... ili ... ilçesi ...sokak-... sokak ... cami önünde sürücü ...'in sevk ve idaresindeki...plaka sayılı araç ile ... sokaktan ... sokağa dönmek isterken ... sokak ... sokak kesişiminde, yağmur suyu sebebiyle yolda çukur ve tümseklerin oluşması ve yol sorununa ait herhangi bir işaretlemenin yapılmaması sebebiyle tümseği farketmediğini, ön ve arka komple alt kısımlarıyla parke taşlarına çarpması neticesinde maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, gerçekleşen bu trafik kazasında yolun bakım ve onarımı ile ilgili kuruluş 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu gereğince yol güvenliği ile ilgili herhangi bir işaret ve uyarıcı levha koymaması nedeniyle davalının kusurlu bulunduğunu, yaptırılan ekspertiz sonucunda sigortalı araçta 3.873.50-TL hasar tespit edildiğini, hasar bedelinin 16.04.2012 tarihinde ödendiğini, müvekkil şirketin 14.05.2012 tarihinde ... Müdürlüğü ile ... ve ... Başkanlığı'na yazılı müracaat ederek zararın ödenmesini talep ettiğini, ... Müdürlüğü'nün 30.05.2012 tarih ve 501.14.20441 sayılı yazı ile trafik kazasının meydana geldiği yolun karayolları bakım ağında bulunmadığını, ... Belediye Başkanlığı'na bağlı bulunduğunu bildirdiğini, davalı ... Belediye Başkanlığı'nın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 7/a maddesinin "Yapım ve bakımdan sorumlu olduğu karayollarında can ve mal güvenliği yönünden gerekli düzenleme ve işaretlemeleri yaparak önlemleri almak ve aldırmak "ve 13. maddesi gereğince de "karayolu yapısını, trafik güvenliğini sağlayacak durumda bulundurmakla yükümlüdür" hükmü içerdiğini, bu yasal düzenleme doğrultusunda müvekkil şirketin rücuen talep ettiği 3.873,50-TL'nin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile ödeme tarihi olan 16.04.2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte tahsili ile yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalı taraf üzerinde bırakılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinin içeriğini kabul etmediğini, bahse konu kazanın Belediye Başkanlığı'nın kusurundan kaynaklanmadığını, dosya kapsamında Belediye'den kaynaklandığına dair herhangi bir belgenin bulunmadığını savunmuştur.