muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/437, Karar No: 2020/1732, Tarih: 01.06.2020

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ... AŞ.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

... ili ... ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda Soma maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp kaza olayının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün taraflar yönünden ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 01/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4064, Karar No: 2024/1585, Tarih: 07.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4064 E.  ,  2024/1585 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2580 E., 2023/208 K.

DAVA TARİHİ : 27.09.2018-05.11.2018

KARAR : Başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/740 E., 2020/196 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının zinaya dayalı davasının reddine, her iki tarafın evlilik birliğinin sarsılması sebebine dayalı boşanma davalarının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin, Fidan isimli bir kadın, müvekkilinin abisinin eşi olan Amele ile ve başka kadınlarla zina fiilini gerçekleştirdiğini, ortak haneye karşı sorumluluklarını yerine getirmediğini, hakaret edip aşağıladığım, tehditler savurduğunu, her tartışma sonrası evi terk ettiğini ileri sürerek tarafların zina nedenine dayalı olarak boşanmalarına, bu mümkün değil ise tarafların evlilik birliğinin temelden sarsılmış olması sebebiyle boşanmalarına, velâyetin anneye tevdiine, aylık 3.850,00 TL tedbir ve iştirak, müvekkili için aylık 3.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakalara ÜFE oranında artış yapılmasına, faizi ile 500.000,00 TL maddî, 500.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; kadının her fırsatta müvekkilimi maddî durumundan dolayı aşağıladığını, hakaret ettiğini, birlik görevlerini yerine getirmediğini, aşırı kıskanç ve baskıcı davrandığını, arabaya ses kayıt cihazı yerleştirdiğini, müvekkilin ailesini beğenmediğini, eve gelmesini istemediğini, zina iddiasının çirkin bir iftira olduğunu belirterek kadının davasının reddine, karşı davanın kabulü ile, evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, velâyetin babaya tevdii ile 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı getirtilen otel kayıtlarına göre davalı-davacının başka bir kadınla otelde aynı odada konakladığı tespit edilmiş ise de, dava dilekçesinin 7. sayfasında 7.a bendinde davalı-davacının, davacı-davalı kadının abisinin eşi ve yine...isimli kadınla zina ettiğinin belirtildiği, talebin bu şekilde nitelendirildiği, ön inceleme duruşmasında da iddiayı genişletme talebinde bulunulmadığı, Fidan isimli kadınla olan birlikteliğin ortak çocuk henüz 1 yaşında iken gerçekleştiği, tarafların bunun üzerine yıllar boyunca birlikte yaşadıkları, evlilik birliğini devam ettirdikleri, bu eylemi affeden davacı-davalının artık buna dayalı olarak zina sebebine dayalı boşanma davası açamayacağı, yine davalı-davacı ile Amela arasında cinsel münasebetin gerçekleştiği ya da cinsel münasebetin gerçekleştiğine işaret edecek bir durumun da bulunduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle zinaya dayalı davanın reddine, ancak tüm dosya kapsamına göre erkeğin başka kadınlarla görüştüğü, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, kadını beğenmediği, sinirli davrandığı, bağırıp çağırdığı, çocuğa karşı ilgisiz olduğu, ortak evi terk ederek birlikte yaşama yükümlülüğüne aykırı davrandığı, kadının ise erkeğin arabasına gizlice ses kaydedici koyduğu, sürekli kıskançlık yaptığı, erkeği ailesi ve arkadaşlarıyla görüştürmediği, erkeğin ailesini ortak eve istemediği, erkek ve ailesini aşağılayıp küçümsediği, hakaret ettiği, erkeğin ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle her iki boşanma davasının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca boşanmalarına, velâyetin anneye tevdiine, aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, nafakanın ÜFE oranında artırılmasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, faizi ile 30.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili özetle; zinaya dayalı davanın reddi, erkeğin davasının kabulü, kusur tespiti, tazminat ve iştirak nafakasının miktarı ile reddedilen yoksulluk nafakası yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili özetle; boşanma kararı hariç, kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve tedbir nafakası ile erkeğin reddedilen manevî tazminat talebi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili özetle; boşanma kararı hariç, kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve tedbir nafakası ile erkeğin reddedilen manevî tazminat talebi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı-karşı davalı kadının dava dilekçesinde zina sebebiyle boşanma talebine ilişkin vakıaları beyan ederken, davalı eşinin...adındaki kişi ve abisinin eşi Amela ile olan ilişkisinin yanı sıra konu kısmında genel olarak dava dışı kadınlarla zina ilişkisi içine girdiğini ifade ettiği, toplanan deliller uyarınca erkeğin 04.06.2017 tarihinde Buse Ç. adlı dava dışı kadınla aynı odada konakladığının sabit olduğu, bu durumda kadının zina sebebine dayalı boşanma davasının kabulünün gerektiği, kadın yararına hükmedilen tazminatların ve çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası miktarının az olduğu, kadının 14.01.2019 tarihi itibariyle çalışmaya başlaması nedeni ile tedbir nafakasının bu tarih itibariyle kaldırılması gerektiği belirtilerek davacı-karşı davalı kadının, zinaya dayalı boşanma davasının reddi, iştirak nafakası ve tazminatların miktarı ile davalı karşı davacı erkeğin tedbir nafakasına yönelik istinaf talebinin kabulüne, bu hususlarda yeniden hüküm tesisine, "İlk derece mahkemesi kararı boşanma hükmü yönünden kesinleştiğinden zina sebebine dayalı boşanma davası yönünden karar verilmesine yer olmadığına, ortak çocuk yararına aylık l.500,00 TL iştirak nafakasına, iştirak nafakasının her yıl TÜİK tarafından belirlenen ÜFE oranında artırılmasına, kadın yararına boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 80.000,00 TL maddî ve 70.000,00 TL manevî tazminata, kadın için 06.03.2019 tarihli ara karar ile aylık 750,00 TL olarak hiikmolunan daha sonra 14.05.2019 tarihli ara karar ile aylık 300,00 TL'ye düşürülen tedbir nafakasının 14.01.2019 itibariyle kaldırılmasına", tarafların sair istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri,

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili özetle; zinaya dayalı davasında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar, erkeğin davasının kabulü, kusur tespiti, tazminat ve iştirak nafakasının miktarı ile reddedilen yoksulluk nafakası yönünden kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri,

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili özetle; zinaya dayalı davasında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar, erkeğin davasının kabulü, kusur tespiti, tazminat ve iştirak nafakasının miktarı ile reddedilen yoksulluk nafakası yönünden kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili özetle; kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve tedbir nafakası ile erkeğin reddedilen manevî tazminat talebi yönünden kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadının zinaya dayalı davasının kabulünün gerekip gerekmediği, karşılıklı açılan 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesine dayalı boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte davalıdan kaynaklanan bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğin davasının kabulüne karar verilmesinin yerinde olup olmadığı, kadın yararına tazminat ve nafaka takdirinin gerekip gerekmediği ve kadın yararına hükmedilen tazminat ve tedbir nafakası miktarlarının hakkaniyete ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü, 6 ncı, 161 inci ve 166 ncı, 169 uncu, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi ile 182 nci 327 nci, 328 inci, 329 uncu, 330 uncu maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Davacı-karşı davalı kadın dava dilekçesinde; öncelikle zina hukuki nedenine, bunun kabul edilmemesi halinde evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak boşanma kararı verilmesini istemiştir. İlk Derece Mahkemesince kadının zinaya dayalı davasının reddine, tarafların karşılıklı evlilik birliğinin temelinden sarsılması (4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası) nedeni ile boşanma taleplerinin ise kabulüne, tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer’îlerine karar verilmiştir. Hüküm, her iki tarafça istinaf edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde erkeğin zinasının sübut bulduğu ve zinaya dayalı davanın kabul edilmesi gerektiği belirtilmiş ne var ki, "İlk Derece Mahkemesi kararının boşanma hükmü yönünden kesinleştiği gerekçesiyle zina hukuki sebebine dayalı boşanma davası yönünden karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmiştir.

2. Davacı-karşı davalı kadının davasının yukarıda açıklandığı üzere terditli hukuki sebepleri içeren boşanma davası olduğu açıktır. Bu taleplerden özel boşanma sebebi olan zinaya dayalı davanın reddedilmesi üzerine, kararın "reddedilen hukuki sebebin öncelikle kabul edilmesi gerektiği yönünde istinaf edilmesi halinde", genel hukuki sebebe dayalı boşanma davasında verilen boşanma kararının kesinleştiğinden söz edilemez. Nitekim davacı karşı davalı kadın da zinaya dayalı davasının reddinin hatalı olduğu gerekçesiyle istinaf yoluna başvurduğuna göre, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından boşanma kararının kesinleştiği belirtilerek zina hukuki sebebine dayalı boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiştir. O halde, bozma sebebine göre davacı karşı davalı kadının her iki hukuki sebebe dayalı boşanma davası hakkında tümüyle yeniden değerlendirme yapılarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan harcın istek halinde yatıranlara geri verilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/66678, Karar No: 2013/9717, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/66678 E.  ,  2013/9717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılığa teşebbüs

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Kolluğa yapılan bir ihbar üzerine, sanık ...'ın jandarmaca aracının durdurulduğu, yapılan arama sırasında, sanık ...'nın, ceketinin sağ alt cebinden çıkardığı mavi renkli yuvarlak bir nesneyi yere attığının görülmesi üzerine bakıldığında kutu içerisinde bir adet altın kadın heykeli ile bir adet bilezik olduğunun görüldüğü, sanık ...'nın yanında sanıklar ... ve ...'nun da bulunduğu, sanık ...'nın bu parçaları, bir borca karşılık olarak sanık ...'ndan aldığını, sanık ...'ın da, el sanatları işiyle uğraşan sanık ...'dan satın aldığını belirttiği alınan bilirkişi raporuna göre, suça konu

parçaların 2863 sayılı yasa kapsamında olmadıkları ve sahte olarak oluşturduklarının tespit edildiği, böylece sanıkların bu eşyaları satmak üzere ellerinde bulundurarak dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, suça konu eşyaların henüz satışa sunulmadığı, bir başkasına menfaat karşılığı verilmeye çalışıldığına dair bir iddia olmadığı gibi bu hususta hiçbir delil bulunmadığı, icra aşamasına geçilmediği, bu nedenle dolandırıcılığa teşebbüs suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11171, Karar No: 2016/9210, Tarih: 05.12.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/11171 E.  ,  2016/9210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK’nın 155/2, 62, 52 ve 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Şikâyetçiye ait mobilya imalatı yapan işyerinde çalışan sanığın, 2011 yılı Ocak ayı içerisinde onun bilgisi ve rızası dışında depoda bulunan iki adet dolabı alarak evine götürdüğünün iddia edildiği olayda;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında, suça konu iki dolabın modası geçmiş dolaplar olduğunu, şikâyetçinin bunları alabileceklerini söylemesi nedeniyle götürdüğünü, deponun anahtarının kendisinde bulunduğundan dolapları izinsiz almasının söz konusu olmadığını ve sicilinin bozulmaması için dolapları habersizce aldığını belirten yazıyı yazdığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeksizin ortaya çıkarılması bakımından, işyerinde modası geçmiş dolapların bu şekilde dağıtılması konusunda şikâyetçinin izni bulunup bulunmadığı, bulunuyorsa... için üretilen dolapların bu dolaplarla aynı yerde olup olmadığı, sanığın sehven alıp almadığı, deponun anahtarının ...’de olması nedeniyle dolapları ne şekilde çıkarttığı, işyerindeki sorumluluğunun ne olduğu, anahtarın... dışında kimlerde bulunduğu, deponun kapısının kilitli tutulup tutulmadığının araştırılması sonucunda, eylemin sanık tarafından gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği ile kastının bulunup bulunmadığının karar yerinde tartışılması; eylemin sabit olduğunun anlaşılması halinde ise, kanun koyucu tarafından güveni kötüye kullanma suçunun oluşması amacıyla aranan nitelikte, zilyetliğin devrine ilişkin, tarafların özgür iradeleriyle kurulan ve hukuken geçerli olan bir sözleşme, dolayısıyla hukuksal anlamda geçerli bir zilyetlik devrinin bulunup bulunmadığının dolayısıyla eylemin hırsızlık mı yoksa güveni kötüye kullanma suçunu mu oluşturduğunun dosyadaki delillere göre tartışılması suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 05.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.