muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/34179, Karar No: 2014/39995, Tarih: 15.12.2014

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı

dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2468, Karar No: 2010/8347, Tarih: 10.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/2468 E.  ,  2010/8347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1-Alınan bilirkişi raporları hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

a)Dava konusu taşınmazın el atılan ve fen bilirkişi raporunda B harfi ile işaretlediği bölüm öncesinde otopark olduğu, başka bir ifade ile bu bölümde ağaç olmadığından,bu kısma o yörede sulu tarım arazilerinde yetişen ürünlere göre bedel belirlenmesi gerektiği halde, bu bölüme de karışık meyve bahçesi olarak bedel belirlenmesi,

b)Dava konusu taşınmazın el atılan ve fen bilirkişi raporunda A ve C harfleri ile gösterilen bölümlerde bulunan ağaçların sayı ve cinsleri itibari ile bu kısımlar kapama karışık meyve bahçesi niteliğinde olduğundan, dekar başına üretim miktarına göre taşınmazın dekara net geliri belirlenerek bu yolla taşınmaz bedelinin belirlenmesi ve bu usul ile belirlenen bedel içinde ağaç bedeli zaten var olduğundan, tekrardan ağaç bedeli eklenmemesi gerekirken, ağaç başına elde edile gelire göre bedel belirlenmesi ve ayrıca ‘C’ ile işaretli yer ile ilgili olarak, bu usul ile belirlenen bedele tekrardan ağaç bedeli eklenerek fazla bede tespit edilmesi,

c)Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ve el atılmayan yapılarda değer düşüklüğü olmayacağı düşünülmeden % 15 lik değer azalışı eklenerek fazla bedel hesap edilmesi,

Bilirkişi kurullarından yukarıda belirtilen hususlara ek rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yetersiz rapora itibar edilerek karar verilmesi,

2-Bedeline hükmedilen ve fen bilirkişisinin C harfi ile işaretlediği 955,46 m2 lik bölümün tapusunun iptali ile hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken,bu bölümün de terkinine hükmedilmesi,

3-Değerlendirmede esas alınan ağaçların dekar başına üretim miktarı ile,2006 yılı ortalama satış fiyatı ve bu yıla ilişkin dekar başına masrafın İl Tarım Müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan getirtilip,bilirkişi raporları denetlenmeden hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8847, Karar No: 2018/4485, Tarih: 14.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/8847 E.  ,  2018/4485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 19.07.2011 tarih ve 2011/5299 Esas sayılı iddianamesi ile 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarına ilişkin olarak sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarından dava açıldığı, ancak belirtilen takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla; sanıklar hakkında sahte fatura kullanma suçlarından mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

...Metal İnş. Hırdavat Nak. ve Plas. San. Tic. Ltd. Şti’nin yetkilisi olan sanık ...’ın 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlendiği, ...Hurda Nakliyat İnş. San ve Tic. Ltd. Şti’nin yetkilisi olan sanık ... ve bu şirketin ortağı konumunda bulunan sanık ...’nin de 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davalarında; sanıklardan ...’nin aşamalarda alınan beyanlarında, şirketin tüm işlemlerinin diğer sanık ... tarafından yürütüldüğünü, sahte fatura düzenlemediğini söylemesi, sanık ...’ın da suçlamayı kabul etmediğini beyan etmesi ve dosya içerisinde 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarına ilişkin verilen komisyon mütalaasının bulunmaması nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-01.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2010 tarih ve 6009 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesinin birinci fıkrasında bulunan "Yaptıkları inceleme sırasında 359 ve 360. maddelerde yazılı suçların işlendiğini tespit eden vergi müfettişleri ve vergi müfettiş yardımcıları tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi mecburidir." hükmü karşısında; sanıklar hakkında “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçu ile ilgili olarak düzenlenen 23.12.2010 tarihli vergi suçu raporuna istinaden, ... Denetim Grup Müdürlüğü’nün 07.01.2011 tarihli mütalaası ile doğrudan doğruya suç duyurusunda bulunulduğunun anlaşılması karşısında, mütalaa tarihi itibarıyla Rapor Değerlendirme Komisyonu'nun mütalaasının zorunlu olduğu dikkate alınarak, 213 sayılı V.U.K'nın 367. maddesi gereğince usulüne uygun şekilde mütalaa istenmesi, dava şartı yerine getirildikten sonra yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların 2006, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

3- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

4- Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

4- Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 14.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6003, Karar No: 2014/11908, Tarih: 23.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6003 E.  ,  2014/11908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2009/252-2013/364

Taraflar arasında görülen davada Samsun 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/07/2013 tarih ve 2009/252-2013/364 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı firmanın bayiliğini yürüttüğünü, bayilik sözleşmesinin süresinin 25.6.2009 tarihinde sona ermesi nedeniyle davalıya noter aracılığıyla ihtarmame göndererek sözleşmenin yenilenmeyeceğini bildirdiğini, sözleşmenin teminatı olarak davalıya verilen teminat mektubu ve çekin davalı tarafından iade edilmediğini, ileri sürerek Samsun A. bank Şubesi tarafından düzenlenen 17.6.2005 tarihli ve 224925 11-4 risk nolu 10000.00 TL tutarlı teminat mektubunun ve aynı şubeye ait ... nolu hesaba bağlı ve keşide tarihi ve yeri boş olarak davalıya verilen .... nolu 20000.00 TL tutarlı teminat çekinin iptaline, davalıya boçlu bulunulmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin davacıdan alacağı olduğunu, davacıya teslim edilen tüpler ve tüm emtialar teslim edilmeden teminatların iade edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafından açılan davanın takip edilmeyerek işlemden kaldırıldığı, üç aylık yasal sürede davacı tarafından yenilenmediği gerekçesiyle HMK'nın 150. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece yazılı yargılama hükümlerine tabi davada 5.4.2013 tarihli celsede dosyanın işlemden kaldırıldıktan sonra süresinde yenilenmediğinden bahisle HMK'nın 150/1. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece yazılı yargılama hükümlerine tabi davada 5.4.2013 tarihli celsede dosyanın işlemden kaldırıldıktan sonra süresinde yenilenmediğinden bahisle HMK'nın 150/1. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Somut olayda; davacı vekilince 24.1.2013 tarihli dilekçe ile 25.1.2013 tarihli celse için mazeret bildirilmiş, mahkemece bu tarihte yapılan duruşmada davacı vekilinin mazereti kabul edilerek 5.4.2013 tarihine bırakılan yeni duruşma gününün davacı vekilince sistemden öğrenilmesine karar verilmiştir. Ancak, 6100 Sayılı HMK'nın uygulama alanını, adli yargı ilk derece hukuk mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinde tutulacak kayıtlar ile yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi ve bu işlemlerde UYAP'ın kullanılmasına dair usul ve esasları düzenlemek amacıyla çıkartılan Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği'nin 52. maddesi gereğince tebligat işlemleri 7201 Sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanunu uyarınca çıkarılan yönetmeliklere göre fiziki ya da elektronik ortamda yapılacaktır. Elektronik tebligat usulünün düzenlendiği Tebligat Kanunu'nun 7/A maddesindeki düzenleme ve Elektronik Tebligat Yönetmeliği hükümleri de dahil olmak üzere, Tebligat Kanunu ve çıkarılan Tebligat yönetmeliği hükümleri incelendiğinde; duruşma gününün UYAP'tan öğrenilmesi usulünün uygulanabileceğine yönelik bir düzenlemeye yer verilmediği görülmektedir. Kaldı ki, davacı vekilince sunulan mazeret dilekçesinde duruşma gününün sistemden öğrenileceğine dair bir talep bulunmadığı gibi talep olsa dahi mahkemece bu yönde bir karar verilemez.

O halde mahkemece davacı vekilinin mazereti kabul edildiğine göre, 5.4.2013 tarihli yeni duruşma gün ve saati davacı vekiline usulüne uygun bir şekilde bildirilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5423, Karar No: 2013/7122, Tarih: 28.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/5423 E.  ,  2013/7122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/124739

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 10/02/2012, 2011/93 (E) ve 2012/62 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

TÜRK MİLLETİ ADINA

A- Suça sürüklenen çocuk müdafiinin süre tutum dilekçesinde suç ismi belirtmeden sadece hükmü temyiz ettiğini beyan etmesi karşısında; 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan verilen doğrudan para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün, CMUK.nun 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, müdafiinin bu suçun niteliğine yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

B- Suça sürüklenen çocuk S.. U..'un mağdur Faruk’u kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk Salih'in kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre; mağdur Faruk, suça sürüklenen çocuk Salih ve Salih'in kardeşinin aynı okulda öğrenci oldukları, olay tarihinden önce mağdurun suça sürüklenen çocuk ve kardeşine yönelik babalarının ismi ile ilgili süreklilik arz eden küçük düşürücü söz ve davranışlarının bulunduğu, Salih'in kardeşini tartakladığı ve onlara tehdit içerikli sözler sarf ettiği, olay günü bu sebeplerle çıkan tartışma sırasında yine mağdur tarafından iteklenen suça sürüklenen çocuğun eve giderek aldığı bıçak ile olay yerine döndüğü ve mağduru tek bıçak darbesiyle yaraladığı olayda;

1- Suça sürüklenen çocuğun bıçakla yaralama eylemini, mağdurun kendisine ve kardeşine yönelen, süreklilik arz eden haksız tahrik niteliğindeki söz ve davranışlarının yarattığı hiddetin etkisi altında kalarak gerçekleştirdiği ve 5237 sayılı TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında 1/4 ile 3/4 arasında makul oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

a) 5237 sayılı TCK.nun 86/1 maddesi uyarınca tayin edilen 1 yıl hapis cezasının aynı kanunun 86/3-e maddesi uyarınca yarı oranında artırım uygulanmak suretiyle 1 yıl 6 ay, 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırım uygulanarak 2 yıl 12 ay hapis olarak belirlendikten sonra 5 yıl hapis cezasına hükmolunması gerekirken denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması,

b) Suç tarihi itibariyle on sekiz yaşını ikmal etmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 53. maddesinin tatbiki,

a) 5237 sayılı TCK.nun 86/1 maddesi uyarınca tayin edilen 1 yıl hapis cezasının aynı kanunun 86/3-e maddesi uyarınca yarı oranında artırım uygulanmak suretiyle 1 yıl 6 ay, 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırım uygulanarak 2 yıl 12 ay hapis olarak belirlendikten sonra 5 yıl hapis cezasına hükmolunması gerekirken denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması,

b) Suç tarihi itibariyle on sekiz yaşını ikmal etmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 53. maddesinin tatbiki,

Bozmayı gerektirmiş olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321 maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 28/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13750, Karar No: 2014/5614, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/13750 E.  ,  2014/5614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/154-2013/629

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: