muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3246, Karar No: 2010/3454, Tarih: 27.04.2010

.... köyü .... mevkiine ait olmaları karşısında, çekişmeli taşınmazın neden Dubur mevkiinde bulunduğu hususu araştırılmalı, vergi kaydının kadastro sırasında .... veya ... köyünden başka taşınmazlara revizyon görüp görmediği saptanmalı,dinlenen bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, taşınmazın öncesinin mera, yaylak veya kışlak olup olmadığı, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması halinde imar ve ihyaya konu edilip edilmediği, imar ve ihyaya konu edilmiş ise ihyanın hangi tarihte başlayıp ne zaman bitirildiği etraflıca sorulup, maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, 3 kişilik uzman ziraat mühendisleri kurulundan; çekişmeli taşınmazın toprak yapısı ile komşu mera taşınmazının toprak yapısının mukayese edilmesi suretiyle taşınmazın toprak yapısı ve niteliğini belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, çekişmeli taşınmaz ile komşu 2 numaralı mera parseli arasında ayırıcı unsur bulunup bulunmadığı araştırılmalı, çekişmeli taşınmazın fotoğrafı çektirilmeli, davacıların ve murislerinin belgesiz olarak aynı çalışma alanı içinde taşınmaz iktisap edip etmediği sorularak miktar sınırlaması yönünden araştırma yapılmalı, davacı tarafın aynı vergi kaydına dayanarak bir başka dava açıp açmadıkları araştırılmalı, dava açmışlarsa vergi kaydının uygulaması gözetilmeli, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmeli, alınan beyanlar ile önceki keşiflerde dinlenen mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişilerinin beyanları arasında çelişki ortaya çıktığı takdirde giderilmeye çalışılmalı, fenni bilirkişiye keşfi takibe imkan verir ve denetime elverişli kroki ve ayrıntılı rapor düzenlettirilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 27.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2150, Karar No: 2011/4374, Tarih: 21.03.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/2150 E.  ,  2011/4374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, tarafların 2006 yılında evlendikleri, davalı kocanın maddi ve manevi olarak ailesine bağımlı bir hayat yaşadığı ve evlilik birliğinin gereklerini yerine getirmediği gibi dini ifadeler ile telefon ile boşadıktan sonra eve dön çağrısı yaptığı inançları gereği artık kocasının evine gidemeyeceğini ileri sürerek, aylık 750,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, davacının ileri sürdüğü dini açıdan bir takım sözlerin söylenmesi nedeniyle bir araya gelme durumlarının olmadığına ilişkin sebeplerin kanun uygulamasında dikkate alınamayacağı bu durumda davacının ayrı yaşamakta haklı olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 197/2.maddesine göre "Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıyı, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır." Aynı yasa 197/3.maddesinde ise "eşlerden biri, haklı bir sebep olmaksızın, diğerinin birlikte yaşamaktan kaçınması veya ortak hayatın başka bir sebeple olanaksız hale gelmesi üzerine de yukarıdaki istemlerde bulunabilir" düzenlemesi yer almıştır.

Davada, ayrı yaşamada haklılık iddiasına dayalı tedbir nafakası istenilmektedir.

Davalı tarafından davacıya karşı söylenen bir kısım sözler ile eşin eve dönmesinin istenmediği ifade edilmektedir. Bir kısım tanık beyanları da bu hususları doğrulanmakta olup dini içerikli olması davalının amacını değiştirmez. O halde gelişen bu duruma göre davacının ayrı yaşamada haklı olduğunun kabulü gerekir. Kaldı ki yanların bir araya gelmedikleri, birliğin tekrar kurulması için herhangi bir girişimde bulunmadıkları, görüşmeye gelen akrabaların ise daha çok ayrılmanın şekil ve şartları üzerinde durduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Birlikte yaşamı sona erdiren sözleri sarf eden davalı kocadır ve birliği yeniden tesis etme görevi de ona aittir. Bu yönde herhangi bir barış girişiminde bulunmayan davalının birlikte yaşamdan kaçındığının kabulü gerekir. Bu durumda, diğer eşin tedbir nafakası isteyebileceği TMK'nun 197/3. maddesinde açıklanmıştır.

Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar doğrultusunda davacı eşin birlikte yaşamdan kaçınan davalı eşten tedbir nafakası isteyebileceği gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de nazara alınmak suretiyle davacı lehine uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, davanın tümden reddi ... olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar doğrultusunda davacı eşin birlikte yaşamdan kaçınan davalı eşten tedbir nafakası isteyebileceği gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de nazara alınmak suretiyle davacı lehine uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, davanın tümden reddi ... olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1882, Karar No: 2016/7411, Tarih: 26.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/1882 E.  ,  2016/7411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının asıl borçlu Kooperatif yönetimiyle hiçbir zaman ve hiçbir şekilde ilgisi dahi olmadığını belirtir yazı içeriği ile ödeme emirlerinden sorumlu olmayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarını oluşturan, 506 sayılı Yasa’nın 80/12. maddesinde; sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşlarının tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkililerinin Kurum'a karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacakları, 5510 sayılı Yasa'nın 88. maddesinde de Kurum'un sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanun'da belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcilerinin Kurum'a karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacakları bildirilmiştir.

Öte yandan süresinde ödenmeyen prim ve diğer Kurum alacaklarının bizzat Kurum tarafından cebren takip ve tahsil edilebileceği 5510 sayılı Yasa'nın açık hükmü gereğidir. Cebren tahsil ve takip esasları 6183 sayılı Yasa'da gösterilmiştir. 6183 sayılı Yasa'nın mükerrer 35. maddesinde asıl borçlu hakkında yapılan yasal takip ve araştırmalar sonucu kamu alacağının tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması halinde yasal temsilcisine ödeme emri çıkarabileceği bildirilmiştir.

./..

Öte yandan süresinde ödenmeyen prim ve diğer Kurum alacaklarının bizzat Kurum tarafından cebren takip ve tahsil edilebileceği 5510 sayılı Yasa'nın açık hükmü gereğidir. Cebren tahsil ve takip esasları 6183 sayılı Yasa'da gösterilmiştir. 6183 sayılı Yasa'nın mükerrer 35. maddesinde asıl borçlu hakkında yapılan yasal takip ve araştırmalar sonucu kamu alacağının tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması halinde yasal temsilcisine ödeme emri çıkarabileceği bildirilmiştir.

./..

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacıya Yönetim Kurulu üyesi sıfatıyla asıl borçlu . Koop.'nin Kuruma olan damga vergisi, işsizlik sigortası primi ve prim borçları nedeniyle sırasıyla 1.463.737 sayı takip numaralı ödeme emirlerinin davacıya 11/02/2015 tarihinde tebliğ edildiği, davanın hakdüşürücü süre içerisinde açıldığı, davacının 16/09/2014 tarihinde yapılan 2013 yılı olağan genel kurul toplantısı ile dava dışı borçlu kooperatifin yönetim kurulu üyelğine seçildiği, bu toplantıdaki kimlik numarasıyla davacının kimlik numarasının, isim ve soyisimlerin de uyuştuğu, dava dışı borçlu kooperatifin 17/05/2015 tarihli yazı içeriğinden davacının sehven kooperatif yönetim kurulu üyesi olarak anıldığı ve ilan edildiği, anılan kişinin hiçbir zaman hiçbir şekilde kooperatif ile ilgisi dahi olmadığının belirtildiği, mahkemece bu yazı içeriğine göre hükküm kurulduğu, davalı Kurum'un 21/08/2015 tarihli yazı içeriğinden ödeme emirlerinin doğru bir şekilde gönderildiği, sehven yapılan bir işlemin olmadığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının adı ve soyadı ile kimlik numarasının kayıtlar ile örtüştüğü, ortada sahtelik iddiasının da bulunmadığı, mahkemece davacının yönetim kurulu üyesi olup olmadığına ilişkin re'sen bir araştırma yapılmaksızın sadece Kooperatifin 17/05/2015 tarihli yazısına istinaden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; dava dışı borçlu kooperatifin yönetim kurulu kararları, gelir-gider defterleri, karar defter ve tutanakları dâhil tüm bilgi ve belgeler getirtilerek, davacının kimlik bilgileri ile birlikte, gerektiğinde tanık dinlenmek veya bilirkişi raporu alınmak suretiyle, davacının borçlu kooperatifin yönetim kurulu üyesi olup olmadığına ilişkin tüm delilleri re'sen toplayıp araştırırak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

M.O
Yargıtay — Esas No: 2014/22475, Karar No: 2014/21782, Tarih: 23.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/22475 E.  ,  2014/21782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi, Ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma, taşıma veya bulundurma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa atılı suç eşyasının kabul edilmesi suçunun hapis cezasına ek olarak öngördüğü adli para cezası alt sınırının, TCK'nın 52/1. maddesi uyarınca beş gün olduğu gözetilmeden temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşılmadan saptandığı halde, temel adli para cezasına esas alınan gün sayısının 30 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 Sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesi uyarınca sanığın 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek sanığa verilen adli para cezasının bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sanığın neticeten 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına”, karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4104, Karar No: 2013/6562, Tarih: 02.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4104 E.  ,  2013/6562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... . Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.04.2011 gün ve 2010/306-2011/136 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.12.2012 gün ve 2011/13726-2012/20461 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirketin merkezinin İsviçre'de olduğunu, dünyanın önde gelen elektrik kontak ve kollektör üretici firmalarından biri olup ürünlerinde "..." markasını kullandığını, başta İsviçre olmak üzere dünyanın pek çok ülkesinde bu markayı tescil ettirdiğini, bu manada Madrid Protokolü hükümleri doğrultusunda yapmış olduğu marka başvurusuyla da "..." ibaresini "..., ... ..., ... ... (elektrik, elektromekanik ve elektronik bileşenler, konektörler ve elektrik bağlantı cihazları)" emtiaları bakımından Türkiye'de tescil edilmek üzere ...'ye başvurduklarını ancak davalı ...'nin 2005/... nolu "...+ şekil" ibareli markayı gerekçe göstererek 556 Sayılı KHK'nin 7/1-b maddesi gereğince önce başvurularını tümüyle reddettiğini, yaptıkları itirazlar neticesinde ... kararıyla başvurularındaki " ..." emtialar yönünden tescil işleminin devamına, başvuru kapsamındaki ..., ... ..., and ... ... (kollektörler ve elekrik bağlantı elemanları)" emtiaları yönünden itirazlarının reddine karar verdiğini, redde mesnet markanın tescil edildiği tarihte yürürlükte bulunan BİK/TPK 2002/2 nolu tebliğe göre redde mesnet markanın tebliğin 9. sınıfın 23. alt grubunda yer aldığını, müvekkiline ait markanın ise aynı tebliğin 9. sınıfının 21. alt grubunda yer aldığını, müvekkiline ait marka başvurusundaki emtialar ile redde mesnet markanın tescilli olduğu emtiaların birebir aynı ürün ve hizmetlere ilişkin olmadığı gibi tebliğin aynı sınıfının aynı alt grubunda yer alan ürün ve hizmetlerden de olmadığını, marka başvurularının aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer bulunmadığını ileri sürerek ... ... kararının iptali ile tescil işleminin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacının markasının 09.21 "Elektrik, elektromekanik elemanlar; bağlantı elemanları (konektörler ve soketler) ve elektrik bağlantı cihazları", red gerekçesi markanın 09.21 "[veri iletimi ve telekominikasyon amaçlı elekrik ağları ve fiber optik ağlarla ilgili tüm ürünler için] tesisat test cihazları" şeklinde olduğu, ... Mal ve Hizmet Sınıflandırma Tebliğinin 5. maddesi uyarınca aynı alt grupta yer alan

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacının markasının 09.21 "Elektrik, elektromekanik elemanlar; bağlantı elemanları (konektörler ve soketler) ve elektrik bağlantı cihazları", red gerekçesi markanın 09.21 "[veri iletimi ve telekominikasyon amaçlı elekrik ağları ve fiber optik ağlarla ilgili tüm ürünler için] tesisat test cihazları" şeklinde olduğu, ... Mal ve Hizmet Sınıflandırma Tebliğinin 5. maddesi uyarınca aynı alt grupta yer alan

malların aynı tür mallar olarak değerlendirilmesi gerektiği, red gerekçesi markada yazılı unsurun "..." harfleri olduğu, baştaki büyük parantez şeklindeki şekil unsurunun markada ayırt ediciliği bulunmadığı, ortalama tüketici kitlesinin markayı "..." olarak algılayacağı, her iki tarafa ait marka da "..." harflerinden oluştuğundan aynı tür mallar yönünden her iki marka arasında K.H.K'nin 7/1-b maddesi anlamında ilk bakışta fark edilemeyecek ölçüde benzerlik bulunduğu, başvurunun reddine dair ... ... kararının sonucu itibariyle yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 02.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16137, Karar No: 2023/1249, Tarih: 13.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/16137 E.  ,  2023/1249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2155 E., 2019/2441 K.

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak

HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca kurulan mahkumiyet kararının kaldırılarak aynı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca mahkumiyetine ilişkin verilen karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.01.2019 tarihli ve 2019/375 Soruşturma, 2019/229 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 297 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2019 tarihli ve 2019/177 Esas, 2019/560 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay Esas No : 2021/16137

hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 58 ... maddesi uyarınca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 04.07.2019 tarihli ve 2019/2155 Esas, 2019/2441 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının aleyhe istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 297 nci maddesinin birinci maddesinin birinci cümlesi, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 58 ... maddesi uyarınca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;

Söz konusu aleti el işinde kullandığına, başka bir maksatla kullanmadığına, tarafına haksız şekilde ceza tayin edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, İzmir 3 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün B-9 koğuşunda hükümlü olarak kalmakta olan sanığın koğuşunda yapılan kısmi aramada yatağının altında bir adet tığ ele geçirilmesine ilişkindir.

2. İzmir 3 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce tanzim olunan 26.09.2018 tarihli tutanak ile sanığın koğuşunda yapılan kısmı aramada yatağının altında el işi için kullanılan plastik kutunun içinde ucu ... tığın ele geçirildiği sabittir.

3. İzmir 3 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 01.02.2019 tarihli cevabi yazısında, kurumda bulunan tığların kurum kantininde daha önceden satışının yapıldığı, ancak Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğünün 17.05.2016 tarihli ve 77204178-207.04.02/5973/62142 sayılı yazısı ile ucu ... metalden yapılan tığların toplatılmasının istenildiği, kurumun İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 15.07.2016 tarihli ve 2016/2539 sayılı kararı ile tığların toplanıldığı ve koğuşta bulunan ilan panolarına yasaklanan tığların kurum idaresine teslim edilmesi yönünde 15.07.2016 tarihli talimat yazısı asılarak bildirildiği belirtilmiştir.

4. 19.02.2019 tarihli bilirkişi raporu ile sanıktan ele geçen bir adet 11 cm uzunluğunda kabza kısmı kahve ... ... 6136 sayılı Kanun kapsamında olmadığı, ancak saldırı ve savunmada üstünlük sağlayacağından 5237 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi kapsamında silah tanımına giren aletlerden olduğu belirlenmiştir.

5. Sanık aşamalarda, boncuk işi ile uğraşması nedeniyle tığı cezaevi kantininden aldığını, ancak daha sonra tığın yasak olduğu söylenerek toplandığını, boncuk işi ile uğraştığı için bu tığı görevlilere teslim etmediğini, tığın yasak eşya olduğunu bildiğini ifade etmiştir.

6. İlk derece mahkemesince, sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçu ... görülerek ve sanığın suç konusunu oluşturan eşyayı kimden ve ne suretle elde ettiği hususunda bilgi verdiği belirtilerek 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci Esas No : 2021/16137

maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü