muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7325, Karar No: 2023/11734, Tarih: 15.06.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

2. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde Siverek İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Denetleme Bürosunda görev yapan şikâyetçiler ... ve ...'in polis aracıyla Siverek Otobüs Terminaline otobüslerle ilgili evrak ve takograf kontrolü yapmak için gittikleri, aracın camını açık bırakarak araçlarından inen şikâyetçilerin otobüslerle ilgili evrak kontrolü yaptıkları sırada sanığın elini açık olan camdan geçirerek araç içinde bulunan kelepçeyi aldığı, sanığı gören şikâyetçilerin sanığa müdahale etmek istedikleri, ancak sanığın kelepçeyi alarak kaçmaya başladığı, kovalamaca sonrasında şikâyetçi ...'in sanığın elindeki kelepçeyi tutmayı başardığı ancak sanığın üzerinden çıkardığı bıçağı şikâyetçi ...'e doğru salladığı, sonrasında diğer şikâyetçi ...'nun müdahele etmesi üzerine ona da bıçağı salladığı, şikâyetçi ...'nun sanığın elindeki bıçağı bırakması için havaya bir el ateş ettiği ancak sanığın bıçağı bırakmayarak kaçmayı başardığı anlaşılmıştır.

2. Şikâyetçilerin aşamalarda tutarlı beyanlarda bulundukları görülmüştür.

3. Sanığın "otogarda bulunduğu sırada yerde gördüğü kelepçeyi alarak polislere vermek istediğini, ancak polislerin kelepçeyi çaldığını düşünerek üzerine geldiklerini, korkarak üzerinde bulunan bıçağı çıkardığını ancak sallamadığını" savunarak tevil yollu ikrarda bulunduğu görülmüştür.

4. Hakkında beraat kararı verilen temyiz dışı sanık M.Ç.'nin beyanları dava dosyasında mevcuttur.

5. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafda bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Dosya kapsamında yağma suçuna konu kelepçeye ilişkin bir değer tespitin bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu kelepçenin değeri tespit edilerek, suça konu eşyanın değerinin düşük olduğunun anlaşılması halinde, sanık hakkında yağmaya teşebbüs suçundan kurulan hükümde değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerekip gerekmeyeceğinin karar yerinde tartışılmaması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Ancak;

1. Dosya kapsamında yağma suçuna konu kelepçeye ilişkin bir değer tespitin bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu kelepçenin değeri tespit edilerek, suça konu eşyanın değerinin düşük olduğunun anlaşılması halinde, sanık hakkında yağmaya teşebbüs suçundan kurulan hükümde değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerekip gerekmeyeceğinin karar yerinde tartışılmaması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Temyiz dışı sanık M.Ç.'nin 20.01.2011 tarihli duruşmada, olay sırasında sanığın ağzının köpürdüğünü ve polis memurlarına saldırdığını beyan ettiği anlaşılmakla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi gereğince suçu işlediği sırada akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesinden rapor alındıktan sonra sonucuna göre hukuksal durumunun tespiti gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (1) ve (2) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2019/105 Esas, 2019/290 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

15.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12872, Karar No: 2015/14770, Tarih: 13.07.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/12872 E.  ,  2015/14770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2015

NUMARASI : 2015/224-2015/270

Taraflar arasındaki uyuşmazlık ilamsız takipten kaynaklanan şikayete ilişkindir. Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (12.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 13.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11159, Karar No: 2006/895, Tarih: 07.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/11159 E.  ,  2006/895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.12.200 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukan aykırılık nedeniyle elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 1.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, davalılara ait 18 parsel sayılı taşınmaza yapılan seraların 16 parsel sayılı taşınmazın sınırına ve komşuluk hukukuna aykırı olarak yapıldığını seradan akan yağmur sularının taşınmazlarına zarar verdiğini ileri sürerek, komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmek suretiyle elatmanın önlenmesini ve yıkım istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmış, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalıların sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve reddi gerekmiştir.

2- Medeni Kanunun 737 maddesine göre “Herkes, taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkilerini kullanırken ve özellikle işletme faaliyetini sürdürürken, komşularını etkileyecek taşkınlıktan kaçınmakla yükümlüdür....” Taşkınlıktan amaç, komşuluğun olağan hoşgörü sınırlarını aşan ve komşunun kendisi ve ailesi ile taşınmazı zararına aşırı derecede etkili olabilecek iş ve eylemlerdir. Bu eylemlerin saptanmasında, taşınmazın bulunduğu yerin kullanma amacının, niteliğinin, konuya ilişkin düzenlemelerin ve yasal boşluk bulunması halinde mahalli örf ve adetlerin göz önünde tutulması gerekir. Bu tür uyuşmazlıkların çözümünde hakim, gerek zararı saptama, gerekse zararı giderici önlemleri bulma yönünden her somut olayın özelliğini gözetmek, tarafların yarar zarar dengelerini değerlendirmek zorundadır. Komşuluk hukukunun öngördüğü sınırları aşan kullanım halinin saptanması halinde,

./..

-2-

2005/11159-2006/895

mahkemece kurulacak hükümde, zararlı davranışın giderim şeklinin ve taraf yükümlülüklerinin açıkça gösterilmesi gerekir.

Somut olayda; Davalılara ait taşınmaz sınırları içinde bulunan seraların sınırdan 1,5 metrelik çekme mesafesine yapılmadığı gerekçesi ile bu mesafe içinde kalan kesiminin yıkılmasına karar verilmiş ise de; bilirkişi raporunda seraların 1.5 metrelik çekme mesafesinin neye göre belirlendiği ve davacıların somut bir zararlarının bulunup bulunmadığı açıklanmamıştır. Az yukarıda açıklandığı gibi komşuluk hukukuna aykırılıktan söz edebilmek için somut bir zararın mevcut olması gerekir, yalnızca sınıra çok yakın yapılması komşuluğun olağan hoşgörü sınırını aşan bir eylem olarak kabul olunamaz.

Bu nedenle, mahkemece ziraat bilirkişisi ve fen bilirkişisi marifetiyle mahallinde yeniden keşif yapılarak, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davaya konu sera nedeniyle davacıların somut bir zararlarının bulunup bulunmadığı saptanmalıdır. Somut bir zararın varlığının saptanması halinde ise, zararlı davranışın sera yıkılmadan giderilip giderilemeyeceği de araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Bu yönler gözetilmeden eksik araştırma ve soruşturma ile istemin hüküm altına alınması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) bentte yazılı nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, (2) bentte yazılı nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 7.2.2006 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4932, Karar No: 2016/8500, Tarih: 30.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/4932 E.  ,  2016/8500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davası üzerine mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; ...Aile Mahkemesinin 26.05.2009 tarihli kararı ile müşterek çocuk lehine aylık 400,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, aradan beş yıl geçtiğini, çocuğun lise eğitimine devam ettiğini, okul ve dershane masrafları olduğunu, ihtiyaçlarının arttığını, nafakanın yetersiz kaldığını belirterek iştirak nafakasının 1.000 TL’ye çıkarılmasına ve her yıl enflasyon oranında arttırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; talep edilen artış miktarının fahiş olduğunu, hazır giyim dükkanındaki işlerin çok durgun olduğunu, davacının maddi durumunun iyi olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile iştirak nafakasının aylık 750,00 TL'ye çıkartılmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine, nafaka miktarının her yılın sonunda enflasyon oranında arttırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir

Ancak, hükmedilen nafakanın yıllık artış oranına ilişkin yerleşmiş Yargıtay Uygulamaları gözönünde bulundurularak "... tarafından açıklanan ..." oranında artışına hükmedilmesi gerekirken "... enflasyon ... " oranında artırılmasına karar verilmesi doğru değilse de; bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün yıllık nafaka miktarının artış oranına ilişkin 1. bendinde son cümledeki "... enflasyon ... " ifadesinin çıkartılarak, yerine "... ... tarafından açıklanan...." ifadesinin yazılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1928, Karar No: 2015/19341, Tarih: 17.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1928 E.  ,  2015/19341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh) Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık... müdafii ve sanık ...tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

21/05/2012 tarihinde ... Belediyesi Başkanlığına ait .... katılan ..'ın elinde bulunan basket topuyla potaya smaç atmasıyla birlikte basketbol pota direğinin zeminde tutturulduğu demir kaidelerden kırılıp katılanın üzerine devrilmesi ile katılanın hayati tehlike, 6. derece kemik kırığına ve işlev kaybına neden olacak şekilde yaralandığı olayla ilgili olarak Park ve Bahçeler müdürü sanık... ve teknik birimler sorumlusu ...(teknisyen) hakkında açılan davada, sanıkların sorumluluk sahaları içerisinde bulunan kent mobilyalarının bakımlarını sağlama, tehlike yaratan eşyaların tehlike yaratmalarını önlemek amaçlı olarak gerekli önlemleri almakta yetersiz kaldıkları, sadece önleme faaliyetlerini gelen şikayetler ile dar kapsamda bıraktıkları anlaşılmakla, olayın meydana gelmesinde asli kusurlu oldukları, her ne kadar bilirkişi raporlarında parkın yapımını ihale ile alan müteahhit ...'a asli kusur atfedilmişse de, 1986 yılında yapılan; tanık beyanları ve sanıkların tevilli ikrarından anlaşıldığı üzere, uzun süreden beri potanın bakımı da yapılmadığı, müteahhide kusur yüklenemeyeceği, bu durumda asli kusurlu olan sanıklar hakkında katılanda meydana gelen yaralanma da dikkate alınmak suretiyle adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık... müdafinin kusura, katılana ait doktor raporuna, sanık...'ın ise bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Haklarında hükmedilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdikleri taktirde cezanın infaz edilmiş sayılacağının kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükümde A ve B olarak belirtilen bölümlerin 4. bentlerinin devamına “TCK'nın 51/8. maddesi gereğince sanık denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği taktirde cezanın infaz edilmiş sayılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27627, Karar No: 2016/2233, Tarih: 28.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/27627 E.  ,  2016/2233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, ücret alacağı, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, işveren tarafından haksız olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar, ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi uyuşmazlık konusudur.

Davacı, iş sözleşmesinin işverence sona erdirildiğini iddia etmiş, davalı işveren ise davacının 30.01.2011 tarihinde istifa ederek işten ayrıldığını savunmuştur. Mahkemece, davacının istifa ettiği beyanı dışında dosya kapsamına somut bir bilgi yada belge sunulmadığı gerekçesiyle davacının iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanmadığına karar verilmiştir. Ancak davacının dosyaya sunulan işten ayrılmak istediğine dair 30.01.2011 tarihli dilekçesi ile davalı tanıklarının, davacının kendi isteği ile işten ayrıldığına yönelik beyanlarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece belirtilen hususlar değerlendirilmeli ve davacının istifa ettiği sonucuna ulaşılırsa kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddi gerekmektedir.

3-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı işyerinde asfalt işçisi olarak çalışan davacı işçi, aylık net 1.750,00 TL ücret aldığını iddia etmiş; davalı işveren ise ücret bordrolarında gösterildiği üzere asgari ücret olduğunu savunmuştur. Mahkemece, davacı tanık beyanlarına göre davacının aylık ücreti net 1.750,00 TL olarak kabul edilmiştir. Ancak davacının kıdemine, yaptığı işe, işyeri kayıtlarına ve 2011 yılı Ocak ayı maaşına ilişkin banka kaydına göre aylık ücret miktarının net 632,46 TL olarak kabul edilerek işçilik alacaklarının bu miktar dikkate alınarak hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

4-Taraflar arasında fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmasında kış dönemi için esas alınan çalışma süresi konusunda uyuşmazlık vardır.

4-Taraflar arasında fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmasında kış dönemi için esas alınan çalışma süresi konusunda uyuşmazlık vardır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının tüm çalışma döneminde haftada yirmibir saat fazla çalışma yaptığı saptanmış ise de; kış aylarında asfalt döküm işlerinin yavaşladığı emsal dosyalardan anlaşılmakla ve bu dosyadaki davalı tanık beyanları da dikkate alındığında, kış aylarında 07:30-18:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Kış ayları için fazla çalışma alacağı bu kabule göre ve bir saat ara dinlenme süresi de düşülmek suretiyle yeniden hesaplandıktan sonra sonuca gidilmelidir.

Ayrıca 2010 yılı Aralık ayına ilişkin imzasız ücret bordrosunda fazla çalışma tahakkuku bulunup anılan döneme ilişkin olarak sunulan banka dekontu ile de uyumlu olduğundan söz konusu ödemenin hesaplamadan mahsubu gerekmektedir.

5-Hafta tatili ücret alacağı yönünden ise; mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının tüm çalışma döneminde hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de; işyerinde kış döneminde ayda iki hafta tatilinde çalışma yapıldığı davalı tanık beyanlarından ve mevsim şartlarından anlaşılmakla kış ayları için hafta tatili alacağının bu kabule göre hesaplanarak sonuca gidilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4264, Karar No: 2018/6209, Tarih: 04.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4264 E.  ,  2018/6209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarını işlediğinin iddia ve kabul olunduğu somut olayda; 1-Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi nedeniyle 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarına ait suça konu fatura asıllarından veya onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a-Vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun olarak 04.04.2014 tarihli iddianame ile sanık hakkında " 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, her takvim yılındaki eylemlerin de ayrı suçları oluşturduğu ve aynı yılda birden fazla fatura düzenlenmesi veya kullanılması halinde kendi içinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle; her bir suç yönünden ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin tek suç olduğu kabul edilip zincirleme suç hükümlerinin uygulanması,

b-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3014, Karar No: 2019/7633, Tarih: 28.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3014 E.  ,  2019/7633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 21/06/2016 gün ve 2015/207 - 2016/126 sayılı kararı onayan Daire'nin 11/04/2018 gün ve 2016/10767 - 2018/2594 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı adına tescilli 2013/03182 sayılı 01, 02 ve 03 sıra nolu teneke kutu/kapağı tasarımlarının piyasada yıllardır birçok firma tarafından kullanıldığını, yenilik ve ayırt edicilik vasfı taşımadığını ileri sürerek 2013/03182 sayı ile tescilli 01,02 ve 03 sıra numaralı tasarımların hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı tarafa ait 2013/03182-1 nolu endüstriyel tasarımın daha önce kamuya sunulan örnekleriyle karşılaştırıldığında bilgilenmiş kullanıcı nezdinde yenilik ve ayırt edicilik vasfı taşıdığı ve tasarımın yeni ve ayırt edici olmadığı hususunun ispat edilemediği, 2 ve 3 nolu tasarımların ise yenilik ve ayırt edicilik vasfı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalı tarafa ait 2013/03182-1 nolu endüstriyel tasarıma ilişkin talebin reddine, 2 ve 3 nolu endüstriyel tasarımlara ilişkin talebin kabulü ile söz konusu endüstriyel tasarımların hükümsüzlüğü ile terkinine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 17,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 28/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.