muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/4704, Karar No: 2007/7381, Tarih: 21.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/4704 E.  ,  2007/7381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı, davalıya ait taşınmaza 2002 yılı sonunda mermer işleri yaptığını, işin bedelinin ödenmediğini ileri sürerek iş bedeli 3.303,00 YTL.nin tahsilini istemiştir.

Davalı akdî ilişkinin varlığını inkâr etmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında yazılı bir sözleşme bulunmamaktadır. BK’nın 355 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıklarda akdî ilişkinin varlığını ve işin yapılıp teslim edildiğini kanıtlama mükellefiyeti yükleniciye aittir. Davalı iş sahibi akdî ilişkiyi inkâr ettiğinden, akdî ilişkinin varlığı miktar itibariyle HUMK’nın 288. maddesi gereğince davacı yüklenici tarafından senetle isbat olunmalıdır. Davada talep edilen miktara ve davalının muvafakat vermemesine göre hukuki işlem tanıkla isbat edilemez. Ancak davacı dava dilekçesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya bu hakkı hatırlatılmalı ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Tüm bu yönler gözetilmeyerek akdî ilişkinin varlığı kanıtlanmış gibi davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

Dava kısmen kabul edildiğinden reddedilen kısım üzerinden kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına duruşma vekalet ücreti tayin edilmemiş olması da kabul şekli açısından bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 21.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29, Karar No: 2017/1249, Tarih: 13.02.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/29 E.  ,  2017/1249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/11/2015 tarih, 2015/281 (E) ve 2015/273 (K). sayılı kararı ile Dairemizin 12/10/2015 gün ve 2015/5471 Esas, 2015/28079 Karar sayılı bozma kararına karşı direnme kararı verildiği, dosyanın incelenmek üzere 07/12/2016 tarihinde dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yerinde görülen yerel mahkemenin direnme nedenleri yerinde görülerek KABULÜNE,

2) Dairemizin 12/10/2015 gün ve 2015/5471 Esas, 2015/28079 Karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

Mağdurun sanığı olaydan önce defalarca aldatması, olaydan iki gün önce tekrar sanığın yanından ayrılıp ...'ün yanına gitmesi, sanığın arkadaşından temin ettiği araçla mağdurun annesinin önüne gittikten sonra annesiyle birlikte gelen mağdura yaklaşarak ...'ü sorduğu, mağdurun "...'ü ne yapacaksın pezevenk, öldüreceksen öldür beni" şeklindeki hakareti üzerine mağdurun bacaklarına 2'şerden 4 el ateş edip bu yaralanmalardan sadece birisinin hayati tehlike oluşturup, 6. derece kırığa ve ampütasyona neden olduğu, sanığın mağdurun kendisini aldattığı ...'ün mağdurla beraber geleceğini düşünerek ...'e yönelik silah kullanmak amacıyla olay yerine gelmiş olduğu sırada mağdurun ağır haksız tahrik oluşturan hakaretlerinin etkisiyle mağdurun hayati bölgeleri yerine, bacak bölgelerine ateş etmesi ve kullanılan saçmaların kuş vurmaya yarayan 12 numara saçma olduğu dikkate alındığında sanığın kastının silahla yaralama olarak değerlendirilmesinin oluşa ve kapsamına uygun bulunduğu anlaşılmakla, tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13/02/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY :

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13/02/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY :

Mağdurun sanığı olaydan önce defalarca aldatması, olaydan iki gün önce tekrar sanığın yanından ayrılıp ...'ün yanına gitmesi, sanığın arkadaşından temin ettiği araçla mağdurun annesinin önüne gittikten sonra annesiyle birlikte gelen mağdura yaklaşarak ...'ü sorduğu, mağdurun "...'ü ne yapacaksın pezevenk, öldüreceksen öldür beni" şeklindeki hakareti üzerine mağduru yaraladığı olayda, sanık hakkında haksız tahrik sebebiyle TCK'nin 29. maddesi uygulanırken 1/2 oranında indirim yapılmış ise de; mağdurun sanığı defalarca aldatmasına rağmen pişman olup, sanığın yanına dönmüş olması ve sanığın onu kabul etmiş olmasının sanığın mağdurun bu davranışlarına rıza göstermiş olduğu şeklinde kabul edilmemesi gerektiği, başka bir anlatımla böyle bir durumun sanık aleyhine haksız tahrikten az indirim yapılmasını gerektirmediği, mağdurenin tevali eden olaydan önceki sanığı aldatmaları dışında, olayın hemen öncesinde sanığın yüzüne tükürüp, pezevenk olduğunu söylemiş olmasının bardağı taşıran son damla olarak değerlendirilerek, TCK'nin 29/1. maddesindeki tahrikten indirimin 3/4 oranında yapılması gerektiği düşüncesindeyim. 13/02/2017

KARŞI OY :

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın mağdurun resmi nikahlı eşi olduğu, mağdurun sanığı daha önce defalarca aldatması ve evi terk edip sonra pişman olup tekrar sanığın yanına dönmesi nedeniyle aralarında anlaşmazlık bulunduğu, olaydan iki gün evvel mağdurun yine evi terk edip başka bir şahsın yanına gittiği, olay günü ise sanığın arkadaşından araba temin edip yanına tüfek aldığı ve mağdurun annesinin evinin önünde beklediği, mağdurun annesi ile birlikte gelmesi üzerine sanığın araçtan indiği, mağdurun "...'e ne yapacaksın pezevenk, öldür beni" şeklinde sanığa hakaret etmesi üzerine sanığın yarı otomatik doldurmalı av tüfeği ile yakın mesafeden mağdurun bacağını hedef alarak dört kez ateş ettiği, mağdurun her iki alt ekstremite ve sağ üst ekstremite olmak üzere üç ayrı vücut bölgesinde meydana gelen ateşli silah yaralanmasında hayati tehlike geçirmesine, sağ alt ekstremitede tibia ve fibula açık kırıkları ile vasküler lezyon nedeniyle 6. derecede kırığa ve ampütasyona neden olduğu,

Kullanılan silahın elverişliliği, olayın oluş şekli, atış mesafesi, önceden evinin önüne gelip beklemesi mağdurdaki yaralanmanın şiddeti ile yaranın yeri hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eylemi ile ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.13/02/2017
Yargıtay — Esas No: 2014/16484, Karar No: 2016/3420, Tarih: 21.03.2016

**14. Hukuk Dairesi         2014/16484 E.  ,  2016/3420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.05.2013 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 25.09.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.03.2016 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Davada, insan sağlığına ve çevreye zarar verildiği iddiası ile.... şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması istenilmiş, mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Öncelikle, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerler içerisinde kurulup işletildiği tespit edilmiş ise de bu limit değerlerin bilimsel geçerliliği tartışılmamış insan sağlığı ve çevreye olası etkileri de tam olarak saptanmamıştır.

Bundan ayrı olarak; "...... Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü ve Denetimi Hakkında Yönetmelik"in Elektromanyetik ... Değerleri başlıklı 16. maddesi, Danıştay 13. Dairesinin; 22.05.2015 gün ve 2011/2352 E.- 2015/1943 sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

Yüksek Daire iptal gerekçesinde özetle; Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 8.12.2011 günlü, 2011/12421 E.- 2012/2536 K. Sayılı (dosyasında hükme esas alınan) bilirkişiler raporuna atıfla; halk sağlığı açısından ilgili yönetmelik değerlerinin gerekli korumayı sağlayan bilimsel kesinliği olan bir değer olarak ele alınamayacağı, sürdürülen çalışmaların tamamlandığında kanser gibi süreğen hastalıklara yol açabileceğiyle ilgili güvenilir sonuçlara varılacak olursa geri dönük bir telafisinin mümkün olmadığı, bütün bu nedenlerle (RF) ortamından olumsuz etkileneceği kuşkusu duyulan kişilerin olması durumunda baz istasyonlarının o yerde kurulmaması gerektiği, ihtiyatlılık ilkesi gereğince baz istasyonlarının toplum sağlığına zararlı olabileceği yönünde değerlendirmeler yapıldığı belirtilmiştir.

Yine sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkının bir gereği olarak, çevre ve insan sağlığına ilişkin ciddi ve geri dönüştürülemez tehlikelerin bulunduğu durumlarda, tam bilimsel kesinlik bulunmamasına rağmen gerekli tedbirlerin alınması zorunluluğunu ifade eden ihtiyat ilkesine ve uluslararası standartlara temkinli yaklaşılması gereğine işaretle bu

Yine sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkının bir gereği olarak, çevre ve insan sağlığına ilişkin ciddi ve geri dönüştürülemez tehlikelerin bulunduğu durumlarda, tam bilimsel kesinlik bulunmamasına rağmen gerekli tedbirlerin alınması zorunluluğunu ifade eden ihtiyat ilkesine ve uluslararası standartlara temkinli yaklaşılması gereğine işaretle bu

kapsamda diğer ülke uygulamaları da dikkate alınarak belirlenmeyen sınır değerlere ilişkin dava konusu yönetmelik maddesinde hukuka uygunluk bulunmamaktadır. Denilerek iptal kararı verilmiştir.

Dairemiz çoğunluğu tarafından baz istasyonunun yönetmelik hükümlerine uygun kurulmuş ve işletilmekte olduğu böylece insan sağlığına ve çevreye olası zararlarının olmadığı benimsenerek men'i müdahale ve kal istemleri kabul edilmemiş, yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Gerekçesi yukarıda kısaca özetlenen.... Yüksek 13. Dairesinin yönetmeliğin ilgili maddesini iptal etmiş olması karşısında yerel mahkemenin hükmüne esas bilirkişi raporunun hukuken bağlayıcılığı kalmadığı gibi kararın da yönetmelik bazında hukuki dayanağı ortadan kalkmıştır.

Bu durumda hukuki dayanaktan yoksun yerel makeme kararının bozulması gerekirken onanmış olması usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

Diğer taraftan yönetmeliğin ilgili hükümlerinin iptal gerekçesinde açıkça vurgulandığı ve benimsendiği üzere; yönetmelikte insanların geçici veya sürekli ikamet ettikleri yer sınırlarının bitiminden itibaren, önceki yönetmelikte yer aldığı gibi "güvenlik koridoruna" bu yönetmelikte yer verilmediği dolayısı ile insan ve çevre sağlığının korunmasına ilişkin gerekli tedbirlerin alınmadığı anlaşılmaktadır.

Bunun yanında, Dünya Sağlık Örgütü'nce cep telefonu kullanmaları tavsiye edilmeyen 16 yaşından küçük çocukların bulunduğu çocuk parklarına yönelik olarak yönetmelikte düzenleme yapılmamış küçük çocukların sağlığı korumasız bırakılarak tehlikeye açık hale getirilmiştir.

..... Biyofizik Anabilim Dalı Laboratuvar ve Biyofizik Anabilim Dalı bünyesinde kurulmuş olan Gazi Non - İyonizan Radyasyondan Korunma Merkezinde yapılan bilimsel çalışmalarda; baz istasyonu, cep telefonu, kablosuz internet gibi sistemlerden kaynaklı 900 ve 1800 mHz Radyo Frekans (RF) alanların saç kökü hücrelerinde DNA kırığına, kan beyin bariyeri geçirgenliğinde önemli derecede artışa, serbest radikal oluşumunda yükselmeye neden olduğu, DNA yapısında değişimlere yol açabileceği, programlanmış hücre ölümlerini arttırabileceği en önemlisi de gelişim süreci devam eden çocuk gruplarında %80 daha fazla RF soğurulduğu böylece beyin delta dalgasını değiştirdiği, hamileler ve yeni doğanlarda ve çocuklarında işitme tarama testlerinde önemli değişimlere yol açtığı bilimsel olarak saptanmıştır.

Uluslararası Kanser Araştırma Ajansı, Nisan 2011'de baz istasyonu gibi sistemlerden yayılan Radyo Frenkans Radyasyonunu, 2B sınıfı karsinojen kabul etmiştir.

Uluslararası Kanser Araştırma Ajansı, Nisan 2011'de baz istasyonu gibi sistemlerden yayılan Radyo Frenkans Radyasyonunu, 2B sınıfı karsinojen kabul etmiştir.

Türkiye'de kurulu baz istasyonlarında yönetmelik değerlerinin aşılmadığı mahkemelerce yapılan keşif ve bilirkişi raporlarıyla saptanmış ise de Gazi Biyofizik ve GNRK merkezi, söz konusu limit değerlerin insan ve çevre sağlığında yeterli koruma sağlayamadığını açıklamıştır. Birçok gelişmiş ülkenin, yönetmeliğin dayanağı ICNIRP limit değerlerini yüksek bulduğu daha düşük değerleri baz aldığı bilinmektedir. Örneğin, 900 mHz frekansı için ICNIRP 41 V/m'lik değer belirlediği halde Çin; 12 V/m'yi,...; 4 V/m'yi,....; 3,88 V/m'yi,..., ...., ... ve ... ise 6.14 V/m'yi sınır değer almıştır.

Yönetmeliğin, 2001 yılında mevcut 4 operatör kaynaklı limit değerlerinin, 70 kg. Ağırlığında 1,70 cm boyunda sağlıklı bir erkek bazında kabul edildiği, oysa toplumda hamileler, çocuklar ve bağışıklık sistemi zayıf hasta ve yaşlılar bulunduğu gerçeği gözardı edilmiştir. Bugün için aradan yaklaşık 14-15 yıl geçmiş olup, son 10 yılda baz istasyonu, cep telefonu, kablosuz iletişim sistemleri gibi teknolojilerin çığ gibi büyüdüğü ve bu oranda RF radyasyonun olumsuz etkisnin arttığı buna rağmen yönetmeliğin ilk yayımlandığı 12.07.2001 tarihinden bu yana sınır değerlerde olumlu bir değişikliğe gidilmediği anlaşılmaktadır.

Oysa, 1982 Anayasa'sının 17. maddesinde "Yaşama Hakkı", yine 56. maddesinde "Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması" başlıkları altında yapılan düzenlemelerin "insan

sağlığı ve yaşama hakkı" olarak diğer temel haklar örneğin "haberleşme hürriyeti" karşısında birincil önceliğe haiz bulunduğu kabul edilmiştir. Diğer bir deyişle "yaşama hakkı" en kutsal ve öncelikli hak olup, tehdit ve tehlikeye maruz kalması halinde mülkiyet hakkı, haberleşme hakkı gibi haklardan önce gözetilmesi gerekir. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmaz. Hiçbir hak insan hayatı kadar önemli ve öncelikli değildir.

Yine, Anayasımıza göre; herkes, yaşama, maddi-manevi varlığını koruma hakkına sahiptir. Devlet, herkesin hayatını beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamakla görevlidir. Herkesin, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkını sağlamak bu kapsamda çevre sağlığını korumak, çevre kirlenmesini önlemek ve de çevreyi geliştirmek de Devlete ait bir yükümlülüktür.

Ayrıca, hukuksal bağlamda tehlike sorumluluğunda işletenin, kusurlu olduğunun ispatı gerekmez. Aksine kusursuz sorumluluk söz konusu olup, tüm dikkat ve özen gösterildiği halde "kaçınılmaz" şekilde zararın doğduğunu ispat yükü işletene aittir.

Ayrıca, hukuksal bağlamda tehlike sorumluluğunda işletenin, kusurlu olduğunun ispatı gerekmez. Aksine kusursuz sorumluluk söz konusu olup, tüm dikkat ve özen gösterildiği halde "kaçınılmaz" şekilde zararın doğduğunu ispat yükü işletene aittir.

Tehlike sorumluluğu, en ağır kusursuz sorumluluk halidir. Öteki sorumluluk hallerinde olduğu gibi tehlike sorumluluğunda da üç halde illiyet bağı kesilebilir. Bunlar; mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve 3. kişinin kusurudur. Tehlike sorumluluğunda işleten, kendisinden beklenen istisnasız tüm özeni ve önlemi yerine getirdiği halde yine de sonuç değişmemiş ve zarar oluşmuş ise bu zarardan sorumlu tutulması hak ve adalet duygularıyla bağdaşmaz.

Somut uyuşmazlıkta çözümün, tehlike sorumluluğu kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Buna göre işleten konumundaki davalının, baz istasyonunun insan ve çevre sağlığına verebileceği zarara karşı "önce insan" yaklaşımı ile "ihtiyat" ilkesine uygun olarak gerekli tüm dikkat, özen ve önlemi aldığını ve bunun gereğini eksiksiz olarak yerine getirdiğini ispatla yükümlüdür. Bu kapsamda öncelikle baz istasyonunu hiç olmazsa, insan ve çevre sağlığına en az zarar ihtimali olan bölgede konuçlandırması ve RF değerlerini asgari limitlerde tutması gerekir.

Nitekim, yakın zamana kadar bu tür uyuşmazlıklara bakan Yargıtay Yüksek 4. Hukuk Dairesinin ve sonrasında 1. Hukuk Dairesinin ve de Hukuk Genel Kurulunun bugüne kadarki yerleşik uygulamalarında uyuşmazlık, tehlike sorumluluğu kapsamında çözümlenerek; insan sağlığı ve çevrenin korunmasının birinci öncelik olduğu baz istasyonun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta zarar vermeyecek şekilde konuçlandırılması gerektiği benimsenmiştir (Bkz. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 2006/2602 Esas, 2007/1532 Karar; 2008/1554 Esas, 2008/11727 Karar, 1. Hukuk Dairesinin, 2011/10808 Esas, 2011/12856 Karar; 2011/13746 Esas, 2011/12398 Karar, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun, 2012/4-47 Esas, 2012/327 Karar; 2012/4-575 Esas, 2013/249 Karar).

Tüm bu açıklamalar ışığında baz istasyonlarının, insan ve çevre sağlığına ciddi ve geri dönüşü olmayan zarar tehdidi içerdiği gerçeği karşısında, yerel mahkemece vaki müdahalenin men'i ve kal'e karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmadığı halde sayın çoğunluk tarafından yönetmeliğin ilgili maddesinin iptal edimiş olması da değerlendirilmeden kararı onamış olması isabetli görülmemiş, bozma görüşünde olduğumuza dair karşı oy sunulmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2020/11950, Karar No: 2021/3262, Tarih: 22.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/11950 E.  ,  2021/3262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/11/2019 tarihli ve 2019/11225 soruşturma, 2019/15627 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 26/12/2019 tarihli ve 2019/5618 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 07/10/2020 gün ve 94660652-105-06-4000-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak soruşturma dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/10/2020 gün ve 2020/94608 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda Et ve Süt Kurumu Genel Müdürlüğünce 2018 yılı içerisinde gerçekleştirilen et ithalatında, Bosna-Hersek'ten ithal edilen ve Sincan Et Kombinası Müdürlüğüne sevk edilen kutulu ürünlerde söz konusu ürünlerin pazarlama rampasında yapılan tartımı esnasında kutulardan eksiltme yapılarak tartım yapıldığı ve mahreç ülkeden yüklenen miktardan daha az ürün teslim alındığı iddiası üzerine başlatılan idari soruşturmada kurum müfettişlerince hazırlanan 11/04/2019 tarihli raporda, "Bosna-Hersek'ten ithal edilen ve Sincan Et Kombinası Müdürlüğüne sevk edilen kutulu ürünlerde... Muayene ve Kabul Komisyonunun kabulünden önce tırlardan indirilmesinden sonra pazarlama rampasında yapılan tartımı esnasında eksiltme yapılarak tartım yapılması ve mahreç ülkeden yüklenen miktardan daha az ürün teslim alınmasında eksik çıkan 4 kutu.... bonfilenin tartılmadan ve kayıtlara alınmadan depoya alınması ve daha sonra tartılmış ürünlerin üzerine konularak Kapıönü Mağazasına çıkartılması eyleminin pazarlama rampasından sorumlu ve yetkili olan kadrolu işçi ustabaşı ... tarafından eylemin ortaya çıkmasını önleyecek hileli yöntemler kullanarak gerçekleştirildiği, adı geçenin 10 kutulu paletlerden bazen bir bazen de iki kutuyu tartıma ve kayda almadan kantar memurlarının yerinde olmadığı veya yoğun olduğu anlarda etrafı da gözeterek ivedi bir şekilde depoya alarak daha sonra tartılmış ürünler üzerine koyarak yine aynı yöntemlerle Kapıönü satış mağazasına tartmadan gönderdiği... Mağaza sorumlusu ... tarafından teslim alınması sırasında fazla ürün olduğunu belirtip ürünü geri göndermesi gerekirken herhangi bir işlem yapmadığı... tartılmadan mağaza aracına yüklenen ürünün ... tarafından değişik yöntemlerle mağaza dışına çıkarıldığı..." tespit edilmesi üzerine Et ve Süt Kurumu Genel Müdürlüğü Merkez ve İşçi Disiplin Kurulunun 16/04/2019 tarihli kararı ile her iki şüphelinin de iş akitlerinin tazminatsız olarak feshine karar verildiği ve 19/04/2019 tarihinde haklarında suç duyurusunda bulunulması üzerine Cumhuriyet Başsavcılığınca "yakınıcı kurum çalışanı olan şüphelilerin üzerlerine atılı suçu işleme kastıyla hareket ettiklerine, idari soruşturma raporuna konu 80 kg civarında eti gerek kendileri,gerekse başkaları yararına mal edindiklerine, bu şekilde menfaat elde ettiklerine dair haklarında kamu davası açılmasını gerektirir yeterli ve inandırıcı bir delil bulunmadığı" gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,