muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3092, Karar No: 2024/1226, Tarih: 15.02.2024

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi kararının katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 07.04.2022 tarihli ve 2022/2925 Esas, 2022/3334 Karar sayılı kararı ile "...sair reddine, ancak mağdurenin aşamalarda son eylem tarihine yönelik çelişkili ifadeleri, sanığın aralarında mağdurenin de bulunduğu bazı çocuklarla birlikte kendi oğlunu 2015-2016 eğitim öğretim yılı sonuna dek aracıyla okula götürüp getirdiği yönündeki savunması ile bunu destekler nitelikte tanıklar ...,... ’nin beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın kayden 17.03.2005 doğumlu mağdureye yönelik son istismar eylemini 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe girip mağdurun on iki yaşından küçük olması halinde ceza miktarında artırım yapılmasını öngören 6763 sayılı Kanundan sonraki dönemde gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden temel cezanın bu kanun değişikliğine göre belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine düzeltilerek esastan reddedilmesi," nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanunun 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 202/418 Esas, 2022/483 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmekle, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrasında yer verilen; "Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir." hükmü uyarınca dava dosyası doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.02.2023 tarihli ve 9-2023/14855 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemi

Çocuğun cinsel istismar eyleminin 2012 yılında başlayıp 07.03.2017 tarihine kadar devam ettiğine, mahkemece suç tarihleri bakımından yanlış kanun hükümlerinin uygulandığına, ayrıca eylemlerin sarkıntılığı aştığına, sanığın yargılamanın tüm aşamalarında suçu inkar etmesine rağmen uygulanan takdiri indirimin hatalı olduğuna ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Katılan mağdure ve ailesinin tutarlı beyanlarına göre cinsel istismar eyleminin en son 2017 mart ayında olduğuna, ayrıca eylemler 5 yıl sürdüğü için sarkıntılığı aştığına, takdiri indirim uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

C. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Katılan mağdure ve ailesinin tutarlı beyanlarına göre cinsel istismar eyleminin en son 2017 mart ayında olduğuna, ayrıca eylemler 5 yıl sürdüğü için sarkıntılığı aştığına, takdiri indirim uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

C. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Katılan mağdurenin soyut ve çelişkili beyanları dışında sanığın atılı suçu işlediğine delil olmadığına, tanık beyanlarının da katılan mağdurenin beyanlarıyla çeliştiğine, sanığın katılan mağdureyi okula getirip götürürken ücret almadığına, sanığın oğlu 7.sınıfa geçince de katılan mağdureyi okula götürmediğine, bu nedenle bakım ve gözetim yükümlülüğü nedeniyle yapılan artırımın hatalı olduğuna, sanığın cinsel saik ve amaçla katılan mağdureye dokunmadığına, sanığın beraatinin aksi halde cezanın en alt sınırdan belirlenerek lehe olan kanun hükümlerinin uygulanmaısna karar verilmesi istemine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Suç tarihinin 02.12.2016 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından kararda hukuka aykırılık bulunmamış ve katılanlar vekili, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2022/418 Esas, 2022/483 Karar sayılı kararında katılanlar vekili, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Silivri Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/21536, Karar No: 2012/38459, Tarih: 18.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/21536 E.  ,  2012/38459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takip üzerine, borçlu şirket vekili icra mahkemesine başvurarak, bonodaki imzanın müvekkili şirket temsilcilerine ait olmadığını, 3. kişiler A..A.ve R...A..ait olduklarını, bu kişilere şirket temsilcileri tarafından  vekalet verilmiş ise de bono düzenleme yetkisi verilmediğini ileri sürerek imza itirazında bulunmuş, mahkemece, bonodaki imzaların vekaletname verilen 3. kişilere ait olduğu, ancak 3. kişilerin vekaletnamelerinde şirketi borçlandırma yetkilerinin olmadığı gerekçesiyle imza itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Kanunu'nun 388. maddesine göre, borçlunun kendisini temsilen vekiline kambiyo taahhüdünde bulunma yetkisi verdiğinin anlaşılması halinde, vekil tarafından imzalanan çekler ve senetler yönünden borçlu asıl sorumlu olur.

Ankara 57. Noterliğinin 14 Ekim 2009 tarihli düzenleme şeklindeki vekaletname ile borçlu şirket temsilcilerinin 3. kişiler A. A.ve R. A..’.e kambiyo taahhüdünde bulunma yetkisi verilmemiş ise de, 03.09.2009 tarihli yetkilendirme başlıklı belgede açıkça aynı şirket temsilcilerinin 3. kişilere bono düzenleme yetkisi verdiği görülmektedir. Söz konusu yetki belgesinin geçerli olması için noterden tanzim edilmesi zorunlu olmayıp, yetki verildiğinin yazılı delille ıspatlanması yeterlidir.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, borçlu şirket temsilcileri tarafından verildiği iddia olunan 03.09.2009 tarihli yetkilendirme başlıklı belgedeki imzaların  şirket temsilcilerine ait olup olmadığının tespiti için bilirkişi incelemesi yaptırılarak, borçlu tarafın kabulünde olan bonodaki imzaların 3. kişiler A.A. ve R.A.’e ait olduğu hususu göz önünde bulundurularak karar verilmesi, ayrıca alacaklı tarafından, imzaların bizzat şirket temsilcilerine ait olduğu iddia olunmakla, 03.09.2009 tarihli yetkilendirme belgesindeki imzaların şirket temsilcilerine ait olmadığının anlaşılması halinde bonodaki imzaların şirket temsilcilerine ait olup olmadığının da yöntemince araştırılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25406, Karar No: 2015/14579, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25406 E.  ,  2015/14579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2014

NUMARASI : 2014/278-2014/1073

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13744, Karar No: 2014/5608, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/13744 E.  ,  2014/5608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2013/663-2013/51

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinden % 40, tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtları gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5691, Karar No: 2015/13502, Tarih: 07.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/5691 E.  ,  2015/13502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2014/128-2014/657

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda,kararda yazılı nedenlerle,davanın reddine ilişkin verilen hüküm,davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacıya ait olup davalı tarafından paket kasko sigorta poliçesi ile sigortalanan aracın, 09.10.2012 tarihindeki yoğun yağmur nedeniyle oluşan su baskınına maruz kalıp hasarlandığını, hasar nedeniyle 4 ay boyunca serviste kaldığını ve davacının bu süre boyunca aracından mahrum kaldığını, davacı aracının sele uğramış olması nedeniyle oluşan hasarı dikkate alındığında; aracın elden çıkarılması esnasında araçta değer kaybı oluşacağını, davacı aracının hasarı nedeniyle perte ayrılması gerekirken davalı sigortacı tarafından perte ayrılmayıp, 34.000,00 TL hasar ödemesiyle tamir ettirildiğini, olaydaki hasar yüzünden araçta halen kısmi arızaların devam ettiğini, davalının aralıklı olarak davacıya araç temin ettiğini ancak davacının bu süreçte 10-15 gün aracından mahrum kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL değer kaybı ile 1.000,00 TL araçtan mahrum kalma zararının, davalının temerrüt tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı aracı için olay nedeniyle açılan hasar dosyası kapsamında ekspertiz tarafından tespit edilen ve yetkili servis tarafından fatura edilen hasar bedelini servise ödediklerini, hasarın niteliğine göre onarım ekonomik olduğunda araca pert işlemi uygulamadıklarını, araçta oluşan değer kaybının genel ve özel şartlar gereği teminat kapsamında olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle, sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 7.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4320, Karar No: 2017/2788, Tarih: 12.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4320 E.  ,  2017/2788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-) Sahte fatura kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı aylarda/zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı, somut olayda sanık hakkında, “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılının ayrı ve bağımsız kendi içinde zincirleme suçları oluşturduğu gözetilerek her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması yerine tek suç kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2-)Temel cezanın belirlenmesi sırasında sonradan yürürlüğe giren ve sanık aleyhine olan yasanın uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

3-)Zincirleme suça ilişkin arttırım ve takdiri indirim nedenlerinin uygulanması sonucu belirlenecek sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün yerine, 2 yıl 13 ay 15 gün olarak belirlenmek suretiyle eksik ceza tayini yasaya aykırı,

4-) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanıkların sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı yasanın 326/son maddesi gereği kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 12.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10275, Karar No: 2007/5040, Tarih: 17.05.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/10275 E.  ,  2007/5040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından kurtarma ve çekici hizmetlerinde kullanılmak üzere davalı şirketten satın alınan aracın ayıplı çıktığını, kule tabir edilen çekici kısmının civatalarının kaynaklı ve orijinal olmaması nedeniyle yerinden çıkarak hasar meydana geldiğini belirterek, 6.000.000.000.-TL. tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, satımdan itibaren 3 ay sonra meydana gelen arızanın kullanıcı hatası yada aşırı yük yüklemeden kaynaklandığını, ikinci el olarak satılan kamyonun garanti kapsamında olmadığını ve kontrol edilerek satın alındığını, ayıp iddiasının yerinde olmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, dava konusu aracın 18.07.2005 tarihinde meydana gelen kazada devrilen başka bir kamyonu kurtarma çalışmaları sırasında arızalandığı, arızanın gizli ayıp niteliğinde olduğu ve süresinde ayıp ihbarı yapıldığı, ayıp nedeniyle oluşan hasardan B.K.nun 198. maddesi gereğince davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8314, Karar No: 2015/23216, Tarih: 01.07.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/8314 E.  ,  2015/23216 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/300965

MAHKEMESİ : İstanbul 90. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2014

NUMARASI : 2012/27 (E) ve 2014/153 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Şikayetçinin sanığın kendisini bıçakla yaraladığını beyan etmesi ve bunun adli raporla da uyumlu olması karşısında, sanığın eylemde bıçak kullandığı sabit olmasına rağmen TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca artırım yapılmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.