muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20207, Karar No: 2016/20744, Tarih: 08.12.2016

O halde, mahkemece öncelikle davacı tanıklarından davacının hangi tarihlerde işe gelmediği, lojman taşıma durumu dışında başka bir devamsızlığının olup olmadığı sorularak işe gelmediği tarihlerin devamsızlık tutanağı tarihlerine tekabül edip etmediği netleştirilmeli; ayrıca davalı işverenden fiili durumun tespitine yönelik olarak devamsızlık tutanağı tutulan tarihleri kapsayacak şekilde davacı hakkındaki 2014 yılı Nisan ayına ait puantaj cetveli, imza föyü gibi işe devam durumunu gösteren yazılı belgeler ile davacının çalışma dönemine ait son ücret bordrosu da getirtilerek tahakkuk gün sayısı ile karşılaştırılmalı ve emsal kararlarımız özellikle davacı tanıklarının dosyaları da gözönünde bulundurularak çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, belirtilen yönler gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalı...'den temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 08.12.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14813, Karar No: 2015/28666, Tarih: 15.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/14813 E.  ,  2015/28666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali, takibin devamı ile %40 icra inkar tazminatı hükmedilmesine, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde elektrik teknisyeni olarak aylık 1.000 TL net ücret ile çalıştığını, işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle haklı nedenle iş akdini feshettiğini ileri sürerek, davalının icra takibe yaptığı itirazın iptali ile takibin devamına, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil ücreti ve asgari geçim indirimini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi kendine bir takım varsayımlarla işi kendisinin bıraktığını, bir başka deyişle istifa ettiğini, müvekkili şirket tarafından işçiye, işçinin iddia ettiği gibi hiçbir baskı uygulanmadığını, işçinin tamamen kendi istekleri çerçevesinde işten ayrıldığını, davacının taleplerinin hiçbir hukuki mesnedi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süre içinde davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekili dava dilekçesinde davacı işçinin iş sözleşmesinin işçilik alacaklarının ödenmemesi gerekçesi ile işçi tarafından haklı nedenle feshedildiğini iddia etmiştir. Davacı işçinin ücret, ikramiye ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediği ve dolayısıyla feshin haklı nedene dayandığının anlaşılması karşısında mahkemece yanılgılı değerlendirme yapılarak kıdem tazminat talebinin kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dâhi ücret, Borçlar Kanunu’nun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, Mahkemece davacının aylık net 1.000 TL olarak iddia ettiği, ancak bu iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle aylık 655,83 TL net ücret ile çalıştığı kabul edilmiş ise de; davacının elektrik teknisyeni olarak çalıştığı dikkate alınarak mesleği ve işyerinde çalışma süresi de belirtilerek yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda ilgili yerlerden ve özellikle elektrik mühendisleri odasından emsal ücret araştırması yapılarak tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre ücretin tespiti gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15031, Karar No: 2015/19422, Tarih: 08.12.2015

**13. Ceza Dairesi         2015/15031 E.  ,  2015/19422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nun 05.02.2015 tarih ve 170 sayılı kararıyla ... ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25.02.2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2015 tarih ve 2014/85 esas, 2015/45 karar sayılı kararını müteakip, ... Çocuk Mahkemesinin 24.04.2015 tarih ve 2015/208-116 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13.05.2015 tarih ve 2015/443 değişik iş sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 28.08.2015 gün ve 94660652-105-34-9209-2015-17470/56611 sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.10.2015 gün ve 2015/305951 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre; benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.07.2008 tarih ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre; benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.07.2008 tarih ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı CMK'nın 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar. (2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar. (3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17. maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir, (2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkında dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez. (3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır. 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi" hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09.10.2013 tarih ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeler tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden, ... Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olunmasında isabet görülmediğinden, anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma isteminin kapsamı ile 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararına göre; yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 13.05.2015 tarih ve 2015/443 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma istemini inceleme görevinin Yüksek Yargıtay 5. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın TEVDİİNE, 08.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23023, Karar No: 2017/4247, Tarih: 04.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/23023 E.  ,  2017/4247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

I)Sanığa duruşma davetiyesi tebliğ edilmeden yokluğunda yargılamaya devam edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

II)Borçlu şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son verilen beyanname örnekleri getirtilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)İİK’nın 354. maddesine göre borcun ödenmesi halinde de cezanın düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2904, Karar No: 2025/3278, Tarih: 25.06.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/2904 E.  ,  2025/3278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/520 E., 2023/1400 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar ... ve ... vekili, davacılar ..., ..., ... ve ... vekili, davacı ... vekili, davacı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar; Rize ili, ... ilçesi, ... köyünde bulunan 105 ada 53 parsel nolu taşınmazın kendilerine ait olduğunu, taşınmazın kendileri tarafından kullanıldığını, onlardan önce de babaları ve dedeleri tarafından ekilip biçildiğini, kadastro tespiti sırasında davalılar adına yapılan tespitin hatalı olduğunu, davalı ...'ın adına tespit edilen bu taşınmazı, 12.08.2010 tarihinde diğer davalı ...'a tapuda devrettiğini, bu devrin kötüniyetli olarak yapıldığını, taşınmazda gerçek hak sahibinin davacılar olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı ...; taşınmazı devrettiğini, dava tarihinde kayıt maliki olmadığından bu davada husumetin kendisine yöneltilemeyeceğini, dava konusu taşınmazın evveliyatında dedesi ... ve kardeşi ...'e ait olduğunu, onların ölümü ile taşınmazın ...'in oğlu olan babası ... ile ... varislerine intikal ettiğini, babasının ... varislerinden satın aldığını ve sonrasında da taşınmazın 20 yıldan fazla bir süreden beri kendi zilyetliğinde olduğunu, davacıların dava dilekçesinde ileri sürdükleri iddiların hiçbirinin gerçek olmadığını, davanın kötü niyetli olarak açıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...; taşınmazı satın aldığı tespit maliki davalı ... ile aralarında yakın hısımlık ve akrabalık bağının bulunmadığını, tarafların ayrı mahallelerde ikamet ettiklerini, taşınmazın da farklı bir mahallede yer aldığını, davaya konu taşınmazı davalı ...'dan tapu kaydına güvenerek satın aldığını, iyiniyetli olduğunu, kadastrodan önceki durumu ve taşınmazın önceki maliki ile zilyedinin kim olduğunu bilmesinin mümkün olmadığını, zaten yasal olarak böyle bir araştırma yapma zorunluluğunun da bulunmadığını, bu nedenle davalının iktisabının TMK'nın 1023. maddesi gereğince korunması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 15.01.2020 tarihli ve 2018/324 Esas, 2020/1 Karar sayılı kararı ile; somut olayda, davacı dava dilekçesinde ve sonraki beyanlarında taşınmazın davacılara babalarından ve dedelerinden kaldığını beyan ettiği, davalıların terekeye göre 3. kişi durumunda bulunduğu, terekeye dahil bir taşınmaz için bir veya birkaç mirasçı tarafından 3. kişilere karşı tek başına dava açma sıfatı ve hukuki ehliyetlerinin bulunmadığı, TMK'nın 702. maddesi gereğince tasarrufi işlemlerde oy birliği aranacağı, davanın da tasarrufi işlem olduğu ve tüm mirasçıların birlikte 3. kişilere karşı dava açmalarının zorunlu olduğu, davacıların dava dilekçesinde taşınmazın miras payı oranında davacılar adına tapuya kayıt ve tescilini istediği, şayet tüm mirasçılar adına iptal ve tescile karar verilmesi istenilmiş olsaydı böyle bir durumda yargılama sırasında taraf teşkilinin sağlanması için diğer mirasçıların yargılamaya katılımı veya muvafakati alınmak suretiyle yahut diğer mirasçıların muvafakati bulunmaması halinde terekeye temsilci atanarak taraf teşkilinin sağlanmasının mümkün olabileceği, ancak somut olayda davacının sadece kendi adına miras hissesi nispetinde iptal-tescil isteği bulunduğundan ve 3. kişilere karşı terekeye dahil taşınmazlar için aktif dava açma sıfat ve hukuki ehliyeti bulunmadığından davanın taraf sıfatı yokluğundan reddine karar verilmiş, söz konusu kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 30.12.2020 tarihli ve 2020/620 Esas, 2020/619 Karar sayılı kararı ile; " ....Davası tefrik edilerek ayrı esasa kaydedilen ve açtığı dava hakkında açılmamış sayılması kararı verilen davacı ... ...'in, görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığı halde taraf sıfatı devam ediyormuş gibi yokluğunda yargılama yapılarak davasının usulden reddine karar verilmesi ve gerekçeli karar başlığında davacı olarak gösterilmesi usul ve yasaya aykırı olup, HMK'nın 297.maddesine uygun şekilde düzenlenmeyen kararın kanun yolu denetiminin yapılabilmesi mümkün olmamıştır." gerekçesi ile Yerel Mahkemece verilen kararın kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, kaldırma kararı uyarınca yapılan yargılama neticesinde İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla

; somut olayda davacının sadece kendi adına miras hissesi nispetinde iptal ve tescil isteği bulunduğundan ve 3. kişilere karşı terekeye dahil taşınmazlar için aktif dava açma sıfat ve hukuki ehliyeti bulunmadığından davanın taraf sıfatı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF