muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2431, Karar No: 2022/4973, Tarih: 16.06.2022

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalı başvurusuna konu "STAVIN" ibaresi ile davacının itiraza gerekçe "STAFINE" ibareli markası arasında görsel, işitsel ve kavramsal olarak nisbi bir benzerlik bulunmakta ise de, her iki markanın da "STAFİLOKOK" bakterisinin yol açtığı enfeksiyonların tedavisinde kullanılan ilaçlara ilişkin olması ve tedavisi amaçlanan hastalığa neden olan bakteri adından hareketle oluşturulması nedeniyle tanımlayıcı ibareleri içeren markaların düşük ayırtedicilik düzeyi, doktor, eczacı gibi bilinçli bir kitleye yönelik olmasından dolayı başvuru markasının davacının itiraza dayanak markasından farklılaştığının anlaşıldığı, her iki taraf markasının da "STAFİLOKOK" bakterisine atıfta bulunduğu ve taraf markalarının aldığı eklerle birbirlerinden farklılaştığı, hastalığa yol açan bakterinin adı gibi jenerik ifadeler ve bu ifadelere yakın ibarelerin kullanımının kimsenin tekeline bırakılamayacak olması ve bilinçli tüketici kitlesine yönelik olması sebebiyle 556 s. KHK m. 8/1-b anlamında markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16198, Karar No: 2010/13143, Tarih: 11.11.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/16198 E.  ,  2010/13143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nun da cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanık hakkında hapis cezasından çevrilerek tayin olunan adli para cezası ile doğrudan tayin edilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı görüldüğünden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanığa tayin edilen para cezalarının toplanarak sonuç ve toplam olarak 6.375.00 TL (altıbin üçyüz yetmişbeş yeni türk lirası) adli para cezasıyla cezalandırılmasına," ibaresinin çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 11.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15847, Karar No: 2016/9702, Tarih: 13.06.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/15847 E.  ,  2016/9702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, Feri Müdahil ve davalı vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı işyerinde 01.04.2001 ile 16.09.2011 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde aralıksız çalıştığının ve prime esas ücretinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işverene ait otelde 01.04.2001 tarihi ile 16.09.2011 tarihleri arasında sürekli ve kesintisiz olarak davalı işverenin bildirdiği ücret üzerinden çalışması sonucu davalı kuruma bildirilmeyen 340 günlük hizmetinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 01.04.2001-16.09.2011 tarihleri arasında davalı otel işyerinden hizmetinin genellikle kış aylarına denk gelen dönemlerde ayda 15 gün ,yılın diğer aylarında 30 gün üzerinden bildirildiği , eksik gün nedeni olarak ücretsiz izin gösterildiği,davacı bordro tanıklarının kış aylarında da çalışma olmasına rağmen kuruma eksik hizmet bildirildiğini ifade ettiği, ancak dosyada bulunan 04.02.2002-15.03.2006 dönemleri arasına ait 8 adet ücretsiz izin belgesinde davacının imzasının bulunduğu anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş,davacıya ücretsiz izin belgelerindeki imzaların kendisine ait olup olmadığı sormak,imzalar davacıya aitse ücretsiz izin belgelerinin bulunduğu dönemlerdeki çalışma iddiasının ancak aynı kuvvette belge ve delil ile ispatlanabileceğini kabul ederek karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine, 13/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/2059, Karar No: 2024/5339, Tarih: 24.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/2059 E.  ,  2024/5339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/666 E., 2023/1137 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme ve kullanma

HÜKÜMLER : Düşme, mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 32. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.06.2016 tarihli ve 2015/456 Esas, 2016/916 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 kez 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir 32. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.06.2016 tarihli ve 2015/456 Esas, 2016/916 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 08.06.2022 tarihli ve 2021/9841 Esas, 2022/11975 Karar sayılı kararı ile "Hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.İzmir 32. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2023 tarihli ve 2022/666 Esas, 2023/1137 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2010 takvim yılı sahte fatura kullanma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği, zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, ayrıca resen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafinin temyiz isteği, savunma hakkının kısıtlandığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, bu nedenle mahkumiyet hükümlerinin bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 225 nci maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 30.04.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açıldığı, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin altıncı fıkrasında yer alan “Zamanaşımı, ... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden, ... itibaren işlemeye başlar” hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, dosya kapsamında toplanan delillere göre, sanığın farklı takvim yıllarındaki eylemleri arasında hukuki veya fiili kesintinin bulunmaması nedeniyle eylemlerin birden fazla takvim yılı içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma eylemi nedeniyle zamanaşımı süresinin dolmadığı gözetilmeden düşme kararı verilmesi,

3.Suça konu faturaların KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 25.01.2013 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına suç tarihinin yanlış yazılması,

Nedenleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 32. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2023 tarihli ve 2022/666 Esas, 2023/1137 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21293, Karar No: 2015/9089, Tarih: 23.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/21293 E.  ,  2015/9089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 gün ve ... sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, 2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde hüküm tarihi itibari ile sabıkasız olan ve hakkında verilen mahkumiyet kararı olumlu kanaat nedeniyle ertelenen sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 231. maddesinin objektif ve subjektif şartları değerlendirilerek uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 02.03.2010 yerine 2010 olarak eksik gösterilmesi suretiyle, CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

3-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve ... sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve ... E., ... K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve ... sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve ... E., ... K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4955, Karar No: 2012/276, Tarih: 19.01.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/4955 E.  ,  2012/276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının uzun süredir davalıya ait iş yerinde çalıştığını, müvekkilinden ücretini düşürmesinin istendiğini bu teklifi kabul etmeyince fabrika müdürü tarafından 09/06/2009 günü mesai saatinde iş sözleşmesinin sözlü olarak feshedildiğinin söylendiğini daha sora ihtarname ile 10/06/2009-17/06/2009 tarihleri arasındaki devamsızılığı ile ilgili mazeretini bildirmesi gerektiği aksi halde iş sözleşmesinin feshedileceğinin bildirildiğini, ihtar üzerine tekrar işe giden müvekkiline ücretinde indirim yapması halinde çalışabileceği aksi halde çalıştırılmayacağının söylendiğini, bilahare noter aracılığı ile gönderilen ihtarname ile iş sözleşmesinin feshedildiğini, feshin geçerli bir sebebe dayanmadığını belirterek feshin geçersizliği ile müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı işveren ise; davacının 10/06/2009-17/06/2009 tarihleri arasında işyerinden izin almaksızın ve mazeret göstermeksizin mesaisine gelmediğini, bunun üzerine tutanak tanzim edilerek mazeretini bildirmezse sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g maddesi gereğince feshedileceğinin bildirildiğini, davacının verilen süre içinde mazeret bildirmemesi üzerine iş sözleşmesinin noter aracılığı ile gönderilen ihtarname ile feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı tarafça davacının iş sözleşmesinin 09/06/2009 tarihinde feshedildiğinin iddia edilmediği ve 10/06/2009 tarihinden itibaren devamsızlık tutanakları düzenlendiği, dolayısıyla işverenlikçe iş sözleşmesinin bu dönemde mevcudiyetinin kabul edildiği ve iş sözleşmesinin devamsızlıklar sebebiyle çok daha sonra feshedildiğinin savunulduğu, buna göre iş sözleşmesinin davalı tarafından gönderilen fesih beyanının tebliğ tarihi itibariyle başlatılması gerektiği ve davanın 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinde öngörülen bir aylık hak düşürücü süre içinde açıldığını, davacının iş sözleşmesinin feshinin gerçek nedeninin iş şartlarında esaslı değişiklik teşkil eden ücret düşürülmesine ilişkin teklifi kabul etmemesi olduğu, esasen davalı tarafından 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi hükmü gereğince yapılması gereken değişiklik feshinin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi feshedilen işçi, fesih bildiriminde sebep gösterilmediği veya gösterilen sebebin geçerli bir sebep olmadığı iddiası ile fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içinde iş mahkemesinde dava açabilir. Taraflar anlaşırlarsa işçi aynı sürede uyuşmazlığı özel hakeme götürebilir.

Bir aylık dava açma süresi hak düşürücü nitelikte olup, yargılamanın her aşamasında re’sen dikkate alınır. Dairemizce bir aylık dava açma süresinin başlangıcı fesih iradesinin işçiye ulaştığı tarih olarak kabul edilmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının iş sözleşmesi davalı tarafından feshedilmiştir. Dosyaya sunulan deliller davacının işe gelmediği günlere ilişkin işverence tutulan devamsızlık tutunakları ve fesih yazısı ile tanık ifadeleridir. Davacı vekilinin dava dilekçesinde belirttiği ve davacı tanığının ifadesinde açıkça beyan ettiği üzere 09/06/2009 tarihinde aralarında davacının da bulunduğu bir kısım işçilere işyeri müdürü tarafından işten çıkarıldıkları şifahen söylenmiş ve bunun üzerine işçiler işyerinden ayrılmışlardır. Belirtilen deliller birlikte değerlendirildiğinde dosyada mevcut fesih bildirimine ilişkin yazı 08/07/2009 tarihli ise de, işyeri müdürü tarafından açıkça iş sözleşmelerinin sona erdiği şifahen söylenen ve bunun üzerine işyerinden ayrılarak mesaiye devam etmeyen davacının iş sözleşmesinin fesih bildirim tarihi 09/06/2009 olup, dava bir aylık hak düşürücü süre geçtikten sonra 21/07/2009 tarihinde açılmıştır. Bu durumda süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabule karar verilmesi hatalı olmuştur. 4857 sayılı Kanun'un 20/3. maddesi gereğince Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçe ile,

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 55,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 19/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16425, Karar No: 2012/545, Tarih: 12.01.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/16425 E.  ,  2012/545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde suya el atmanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın davalı ... yönünden kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı ... mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada, ortaklaşa kullanılan su kaynağının davalı tarafından kazılarak suyun boruya alınıp götürüldüğü böylece maslaktan davacının yararlanmasının engellendiği ileri sürülerek vaki müdahalenin meni istenilmiş, mahkemece, iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle Dairemizin 2008/883-4913 sayılı kararı ile eksik inceleme nedeniyle bozulmuştur.Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yargılama sırasında mahallinde keşif yapılmış, yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... mirasçıları tarafından temyiz edilmiştir.Bozmadan sonra alınan Jeoloji Mühendisi bilirkişi 19.10.2009 tarihli raporunda; dava konusu kaynakta (1 nolu) yeterli suyun mevcut olduğu, davalı tarafından takıldığı anlaşılan 1 adet plastik mavi borunun takılı olduğu, yer altından aşağı kotlara devam ettiği görülmüş, ancak bu borunun ucunun nerede sonlandığı gözlenemediği, kaynaktan sonraki ilk maslakta yine su mevcut olduğu, bu suyun kaynaktan toplanarak gelebildiği gibi, eğim aşağı yağmur sularının da birikmesiyle desteklenmiş olabileceği, tarafların ortak kullandığı maslaklar arasında drenaj sisteminde iyileştirme ve temizlik yapılarak bu suyun dört maslağa kadar taşınabileceğinin düşünüldüğü, kazı çalışmasının dreneja zarar verebileceği, davalı ile davacı tarafından su dağıtımının yapıldığı köye en yakın maslakta (4 nolu maslak) su bulunmadığının gözlendiği belirtilmiştir.Kanunda aksine düzenleme bulunmadığı sürece davada herkes hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. Bu nedenle ispat külfeti davalının ortak kaynaktaki suyu ayrı bir boru ile evine götürmesi sonucu 1 nolu ortak kaynaktan beslenen maslağın kuruduğunu iddia eden davacıdadır. Dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanları ile bilirkişi raporlarından davalının tapulu taşınmazındaki 1 nolu kaynaktan çıkan suyun 4 nolu maslağa taşınarak taraflarca 1985 tarihinden önce boru ile köy içine getirildiği, ancak zamanla boruların çürüyerek yerlerinden çıktığı, drenajda iyileştirme ve bakım gerekli olmakla davalı tarafından davacı tarafa bu hususun teklif edildiği, ancak davacının kabul etmemesi üzerine davalının ayrı bir plastik boru ile suyun ¼ nü evine getirdiği, davacı her iki suyun kaynağının aynı olduğunu, bu nedenle müşterek kaynağın kuruduğunu davalı ise kaynakların farklı olduğunu iddia ettiği, kaynakların aynı mı farklı mı olduğunun taşımanın yer altından olması nedeniyle gözle görülemediği, kaynağı etkileme ihtimali nedeniyle kazı yapılarak da bu araştırmanın yapılamadığı anlaşılmaktadır. Bilirkişiler ortak görüş olarak ise dava konusu 1 nolu (müşterek) kaynağın ve maslağa su taşıyan sistemin iyileştirilmesi halinde taraflara yeterli su bulunduğunu belirtmişlerdir

. Bilirkişiler ortak görüş olarak ise dava konusu 1 nolu (müşterek) kaynağın ve maslağa su taşıyan sistemin iyileştirilmesi halinde taraflara yeterli su bulunduğunu belirtmişlerdir.O halde, kaynak ve taşıma sisteminin iyileştirilmesi gerektiği halde, davacının bu işleme katılmayı kabul etmediği, davalının ise kendi tapulu yerinden çıkan sudan ihtiyacı kadar olan ve hissesine düşen ¼ miktarını ayrı bir boru ile evine götürdüğüne göre, davacı hissesine ve ortak kaynağa haksız müdahalenin ispat edilememesi nedeniyle davanın reddi gerekirken yanılgılı gerekçe ile kabulü doğru görülmemiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.