muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/35223, Karar No: 2014/34646, Tarih: 01.12.2014

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi başta olmak üzere çeşitli amaçlarla 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak 08.06.2010 tarihinde Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilmiştir. Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddesi;

a) (b) bendi gereğince 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) (n) bendi gereğince kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) (z/ğğ) bendi gereğince Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) (z/hh) bendi gereğince de Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiş, ayrıca toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atıkların doğrudan toprağa verilmesini yasaklamıştır.

Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanık hakkında “A..N...S. Ltd Şirketi'ne ait olan ve T.. İlçesi O. Organize Sanayi Bölgesi'nde (OSB) bulunan mermer üretim tesisinin fiziksel arıtmasının arızalı olması nedeniyle atık suların ve çökeltim havuzunda bulunan tortunun doğrudan alıcı ortama verilerek çevrenin kasten kirletildiği” iddiasıyla dava açılmıştır.

Sanık soruşturma aşamasında, şirketin Toprakkale OSB’ndeki en yüksek yetkilisi olduğunu, fiziksel arıtmanın bozuk olması nedeniyle havuzda biriken tortunun aşırı yağışlarla havuzdan taşıp alıcı ortama aktığını savunmuş, duruşmada ise, şirkette maden mühendisi olarak çalıştığını, mermer ocaklarından sorumlu olduğunu beyan etmiştir.

Dairemizce temin edilen Ticaret Sicil Gazetesinin 09.06.2006 tarihli nüshasına göre sanığın şirketin ortağı ya da müdürü olmadığı anlaşılmıştır.

Sanık soruşturma aşamasında, şirketin Toprakkale OSB’ndeki en yüksek yetkilisi olduğunu, fiziksel arıtmanın bozuk olması nedeniyle havuzda biriken tortunun aşırı yağışlarla havuzdan taşıp alıcı ortama aktığını savunmuş, duruşmada ise, şirkette maden mühendisi olarak çalıştığını, mermer ocaklarından sorumlu olduğunu beyan etmiştir.

Dairemizce temin edilen Ticaret Sicil Gazetesinin 09.06.2006 tarihli nüshasına göre sanığın şirketin ortağı ya da müdürü olmadığı anlaşılmıştır.

08.07.2009 tarihinde yapılan denetim ve önceki denetimlere göre; mermer işleme tesisinden kaynaklanan atıksuların, silo benzeri çökeltme tanklarından geçirilerek basit şekilde fiziksel arıtmaya tabi tutulduğu, çökeltim sonrasında üstte kalan suyun yeniden kullanımı amacıyla pompalanması gerekirken, pompa arızası nedeniyle içindeki tüm çökeltilerle birlikte olduğu gibi alıcı ortam olan toprağa atıldığı tespit edilmiş, denetim raporuna mevcut kirliliği belgeleyen fotoğraflar eklenmiştir.

Eylemin kanıtlanması halinde; endüstriyel nitelikli atıksuyun basit şekilde fiziksel arıtılması sonrasında oluşan çamurun, alıcı ortam olan toprağa verilmesi ile 2872 Sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 20/j, ek 1. madde, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği’nin 3, 18. maddeleri gereğince alıcı ortam olan toprağın kirlendiği, dolayısıyla çevrenin kasten kirletilmesi suçunun oluştuğu sonucuna ulaşılabilir.

Bu itibarla öncelikle suç tarihinde işletmenin sorumlu müdürünün kim olduğu tespit edilip, gerekirse şirket ortakları ve organize sanayi bölgesi yöneticisi dinlenerek, arıtma işleminden kimin sorumlu olduğu, iddia edilen çevre kirliliğine kimin sebebiyet verdiği araştırılıp hakkında suç duyurusunda bulunulması, kanıtların birlikte değerlendirilmesi açısından da açılması halinde davaların birleştirilmesi gerekir.

Açıklanan gerekçelerle eksik incelemeyle kurulan hüküm hukuka uygun görülmemiştir.

IV – Sonuç ve Karar

Sanık H.. U..’nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12094, Karar No: 2022/8396, Tarih: 24.11.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/12094 E.  ,  2022/8396 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.04.2017 tarih ve 2016/168 - 2017/246 sayılı kararı

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 62/1, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hükmün, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkrasındaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Oluş, iddia, kolluk görevlilerince tutulan inceleme tutanakları, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamına göre;

PKK/KCK silahlı terör örgütünün amaç ve stratejisi doğrultusunda, olay tarihinde sanığın, “işyerine gelen kişilerin okumasını temin için işletmecisi olduğu Siba Kafeterya isimli işyerindeki raflarda, dışarıdan herkesin görebileceği bir şekilde PKK/KCK silahlı terör örgütünün propagandasını içerir iki adet Özgür Gençlik ile mahkemelerce ikisi hakkında toplatma ve yasaklama kararı bulunan üç adet Roza isimleri dergileri bulundurmak” şeklindeki dosya kapsamına yansıyan eyleminin PKK/KCK silahlı terör örgütünün amaçlarına hizmet eden silahlı terör örgütüne yardım etmek suçunu oluşturduğu nazara alınmaksızın sanık hakkında yazılı şekilde propaganda suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 5271 Sayılı CMK’nın 307/5 maddesi uyarınca sanığın ceza yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21572, Karar No: 2017/36568, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21572 E.  ,  2017/36568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9868, Karar No: 2016/1979, Tarih: 29.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2014/9868 E.  ,  2016/1979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Hukuk Mahkemesi

1- 6100 sayılı HMK'nın 301/1. maddesine göre, "Hüküm yazılıp imza edildikten sonra ve mahkeme mührü ile mühürlendikten sonra, nüshaları yazı işleri müdürü tarafından taraflardan her birine makbuz karşılığında verilir ve bir nüshası da gecikmeksizin diğer tarafa tebliğ edilir."

Gerekçeli kararın, davacı vekiline, kim tarafından tebliğ edildiği açıklanmadan, kalemde tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

HMK'nın 301/1. maddesi hükmü uyarınca hükmün yazı işleri müdürü tarafından taraflardan her birine makbuz karşılığında verilmesi gerekmektedir. 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeler Kanunu Yönetmeliği'nin ''Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesi'' başlıklı 6/3-b maddesi gereğince talep halinde gerekçeli kararın tebliğini sağlamak yazı işleri müdürünün görevleri arasında olduğundan tebligatın usulüne uygun olduğu söylenemez.... Mahkemeleri Yönetmeliği'nin 139/3-b maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu bilgiler ışığında, gerekçeli kararın davacı vekiline ...ı İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 169/3-b maddelerine ya da kalem dışında 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi ve temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesinin davalı vekiline tebliğ edilerek, temyize cevap süresi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi, “Belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler, o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine, meslek veya sanatını evinde icra edenlerin memur ve müstahdemlerinden biri bulunmadığı takdirde aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır." hükmünü; tebliğ tarihinde yürürlükte bulunan Yönetmeliğin 26. maddesi, "Belirli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenlere, o yerde de tebligat yapılabilir. Muhatabın işyerinde bulunmaması halinde tebliğ, aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır. Muhatap, meslek veya sanatını konutunda icra ediyorsa, kendisi bulunmadığı takdirde memur veya müstahdemlerinden birine yapılır. Bunlardan hiç birinin bulunmaması durumunda tebliğ, aynı konutta sürekli olarak oturan kişilere veya hizmetçilerden birine yapılır." hükmünü içermektedir. Bu madde hükümlerinde muhatabın bulunmama nedeninin araştırılması ve tebliğ belgesinde gösterilmesi gerektiğine yönelik bir düzenleme getirilmemiş ise de, önce muhatabın aranması, muhatabın tevziat saatinde o yerde bulunmadığının ancak aynı gün tevziat saatinden sonra döneceğinin tespiti halinde daimi memur veya müstahdemlerden birine, işyeri ev ise memur ya da müstahdemlerden birine, bunlar da yok ise aynı konutta oturan kişilere ya da hizmetçilerden birine tebligat yapılması gerekir.

Tebligat Kanunu'nun 20. maddesinde ise, tevziat saatinde o yerde bulunmayıp, aynı gün tevziat saatinden sonra dönmeyeceği belirlenen muhataplar için "13, 14, 16, 17 ve 18. maddelerinde yazılı şahıslar, kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka yere gittiğini belirtirlerse; keyfiyet ve beyanda bulunanın adı ve soyadı tebliğ mazbatasına yazılarak altı beyan yapan tarafından imzalanır ve tebliğ memuru tebliğ evrakını bu kişilere verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka bir yere gittiğini belirten kimse, beyanını imzadan imtina ederse, tebliğ eden bu beyanı şerh ve imza eder. Bu durumda ve tebliğ evrakının kabulden çekinme halinde tebligat, 21. maddeye göre yapılır. Bu maddeye göre yapılacak tebligatlarda tebliğ, tebliğ evrakının 13, 14, 16, 17 ve 18. maddelerinde yazılı kişilere verildiği tarihte veya ihbarname kapıya yapıştırılmışsa bu tarihten itibaren 15 gün sonra yapılmış sayılır. "hükmüne; Yönetmeliğin 29. maddesinde," 11, 21, 22, 23, 25, 26 ve 27. maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Bu kişilerin beyanlarını imzadan kaçınmaları veya tebliğ evrakını kabul etmemeleri durumunda, tebliğ memuru bu hususu tutanağa yazar, imzalar ve tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti üyesinden birine ya da kolluk amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve teslim ettiği kişinin adresini içeren ihbarnameyi gösterilen adresin kapısına yapıştırır." hükmüne yer verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz dilekçesi davacı vekili adına tebliğ edilmiş olup, tebliğ belgesinde, muhatabın tevziat saatinde işyerinde bulunmadığına ve aynı gün döneceğine ilişkin bir tespite yer verilmeksizin daimi çalışan imzasına tebligat yapıldığı anlaşılmıştır. Tebligat Kanunu'nun tevziat saatinde o yerde bulunmayıp, aynı gün tevziat saatinden sonra dönmeyeceği belirlenen muhataplar için düzenleme içeren 20. ve Yönetmeliğin 29. maddesinde aranan, anılan belirlemeye ilişkin bir açıklama da tebliğ belgesinde bulunmamaktadır. Bu tebligat, Tebligat Kanunu'nun 17 ve 20; tebliğ tarihinde yürürlükte olan Yönetmeliğin 26 ve 29. madde hükümlerine uygun yapılmış değildir.

Bu nedenle, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin davacı vekiline usulüne uygun şekilde tebliğ edilip, temyize cevap süresinin beklenmesi ve temyize cevap verilmesi halinde bu dilekçenin eklenmesi,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8116, Karar No: 2015/28236, Tarih: 04.05.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/8116 E.  ,  2015/28236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/225245

MAHKEMESİ : Muş Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2012

NUMARASI : 2012/6 (E) ve 2012/193 (K)

SUÇ : Sahtecilik

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1)Muş Valiliği İl İdare Kurulu Müdürlüğü’nün 18.09.2007 tarih ve 2007/40 sayılı kararı ile;

a)Sanık K.. A.. hakkında “Bayındırlık ve İskan Bakanlığı Yapı İşleri Genel Müdürlüğü elemanlarınca düzenlenen 27.09.2006 tarihli inceleme raporunda belirtildiği üzere; temel tabanında yapılan su izolasyonu imalatına rağmen, bodrum kat duvarlarında su izolasyonu yapılmaması nedeniyle, yükselen yer altı suyunun ve yağmur sularının bodrum kata sızdığı, sızan bu suların kanalizasyon şebekesiyle ilgisinin olmadığı tespit edildiğinden, söz konusu 18.462/1 poz nolu (Asfalt Cam Tülü Pestili ile 1100 gr/m2 2 kat yalıtım yapılması) imalatın 02.06.2000 onay tarihli 1. keşif özetinde yer aldığı ve 24.09.2003 tarihli 9 nolu ve 17.11.2003 tarihli 10 nolu, ayrıca 15.12.2003 tarihli kesin nolu hakedişler ile yükleniciye ödendiği, yer altı su seviyesinin yükselebileceğini hesaba katmayarak imalatın gereği gibi yapılmamasından ve zamanında gereken tedbirlerin alınmaması, görevin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle kamunun zararına neden olduğu iddiasıyla,

b)Sanıklar Ö.. A.., S.. S.. ve N.. A.. hakkında; inşaat mahallinde eksik veya yapılamayan veya değiştirilen imalatları, proje ve şartnamelerine uygun yapılıp yapılmadığı ve son veya kesin hakedişte ödenen pozlarla uyum sağlayıp sağlamadığı açısından yeterince incelemedikleri ve eksik işler listesinde göstermedikleri gerekçeleri ile görevlerinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle kamunun zararına neden oldukları iddiasıyla,

4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanunun 6. maddesi gereğince, soruşturma izni verilmesine karar verildiği, kararın da kesinleştiği anlaşılmakla, bahsedilen eylemlerden dava açılmadığı gibi kovuşturmaya yer olmadığı kararı da verilmemiş olması karşısında, mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

2)Eylemlere, yükletilen suçlara, sanık O.. G..’ün 25.11.2008 tarihinde ölmesi nedeniyle verilen düşme kararına yönelik katılan Bayındırlık ve İskan Bakanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 04.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2079, Karar No: 2011/2728, Tarih: 25.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/2079 E.  ,  2011/2728 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 151 ada 1 parsel sayılı 1576,47 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı Hazine tapu kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı Hazine birden çok tapu kayıtlarına dayanmış ise de, bu tapu kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 25.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.