muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6352, Karar No: 2020/8575, Tarih: 16.12.2020

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan iş göremezlik tazminatı ile bakıcı gideri tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin meydana gelen kazada yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp cismani zararlarının tahsili talebinde bulunmuştur.

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikayetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir. Bu doğrultuda, maluliyete ilişkin alınacak raporların, haksız fiilin tarihi 11.10.2008 tarihinden önce ise Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğüne, 11.10.2008 tarihi ile 01.09.2013 tarihleri arasında ise Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine, 01.09.2013 tarihinden sonra ise Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliğine, 01.06.2015 tarihinden sonra da Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmeliğine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda mahkemece, davacıda oluşan maluliyet oranının tespiti için Hacettepe Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalından alınan 28.02.2017 tarihli raporda, Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği esas alınmak suretiyle davacının maluliyet oranının %71 olduğu tespit edilmiştir. Anılan rapor hatalı olup, hükme esas alınması isabetli değildir.

Şöyle ki;

Kaza tarihinin 07.10.2015 olduğu dikkate alındığında, davacıda oluşan maluliyet oranının tespiti yönünden, kaza tarihinde yürürlükte olan Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmeliğin uygulanması gerekirken Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği esas alınarak rapor düzenlenmiştir. Bu nedenle maluliyet oranının tespitinde kaza tarihinde yürürlükte olan yönetmeliğe uygun rapor alınması gerekirken yürürlükte olmayan yönetmelik kapsamında rapor alınması ve mahkemece de bu raporun hükme esas alınması doğru görülmemiştir. Buna göre mahkemece, davacıda oluşan maluliyet oranının tespitine yönelik olarak, davalının itirazlarını da karşılar nitelikte, kaza tarihinde yürürlükte olan Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmeliğine uygun, denetime elverişli rapor alınarak, temyiz edenin sıfatına göre kazanılmış haklar da gözetilmek suretiyle hasıl olacak sonuca göre karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacı vekili, müvekkilinin meydana gelen kazada yaralandığını ve bakıma muhtaç hale gelecek şekilde malul kaldığını, davacının 1975 doğumlu olup kaza tarihinde 40 yaşında olduğunu, TRH 2010 tablosuna göre bakiye yaşam süresi boyunca başkasının bakımına muhtaç olduğunu ve sürekli iş göremezlik zararının bulunduğunu açıklayıp iş göremezlik tazminatı ile bakıcı gideri tazminatı talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, davacının iş göremezlik tazminatı ve bakıcı gideri tazminatı miktarının belirlenmesi amacı ile bilirkişiden rapor alınmış, alınan raporda davacının kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmesinde 1931 tarihli PMF yaşam tablosu dikkate alınarak hesaplama yapılmış, anılan rapora karşı davalı taraf itiraz etmiş, mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır.

Gerçek zarar miktarı; hak sahiplerinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır.

Hak sahiplerinin bakiye ömürleri, daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH 2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunca da ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda diğer kurumlar ile Yargıtay Daireleri arasında tazminat hesabında birliğin sağlanması açısından ve yine bu tablonun ülkemize özgü ve güncel verileri içermesi de göz önüne alındığında, Dairemizce de tazminat hesaplarında bakiye ömrün belirlenmesinde TRH 2010 tablosunun esas alınmasının güncellenen ülke gerçeklerine daha uygun olacağına karar verilmiştir.

Buna göre temyiz edenin sıfatına göre, davacı tarafından kararın temyiz edilmediği dikkate alınarak, kazanılmış haklar gözetilerek (tazminata esas alınan gelir, esas alınan asgari ücret yılı, işlemiş/işleyecek dönem tarihleri gibi) ve ZMSS Genel Şartları ekindeki cetvellere göre (devre başı ödemeli belirli rant yöntemi, %1,8 teknik faizle) tazminat hesabının yapılmasına ilişkin olarak KTK'nun 90. maddesinde yapılan değişikliğin Anayasa Mahkemesince iptal edildiği de dikkate alınarak, davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre belirlenmesi suretiyle tazminat miktarının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmek üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 16/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33914, Karar No: 2016/933, Tarih: 19.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33914 E.  ,  2016/933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2015/354164 Kanun Yararına Bozma

Yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece ... ve ... Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 25/L maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1/1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece ... Asliye Ceza Mahkemesinin 06/03/2015 tarihli ve 2015/117 esas, 2015/105 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece ... Çocuk Mahkemesinin 26/05/2015 tarihli ve 2015/439 esas, 2015/296 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece ... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 05/06/2015 tarihli ve 2015/529 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 19.10.2015 tarih ve 2015/21213 – 67517 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.11.2015 tarih ve 2015/354164 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/...-... sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir."

5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür."

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür."

Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi...." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii Bakırköy ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece ... Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Bakırköy ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi 05/06/2015 tarihli ve 2015/529 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 19.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11679, Karar No: 2007/13993, Tarih: 07.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/11679 E.  ,  2007/13993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ... Köyü 101 ede 135 parselin orman sayyılan yerlerden olduğu halde, kadastro sırasında davalı köy adına fıstık çamlığı niteliğiyle tapuya tesbit ve tescil edildiğini bildirerek tapu kaydının iptalini ve orman olarak Hazine adına tesvilini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman savına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1970 yılında ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu ile 1978-1996 yıllarında yapılıp kesinleşen 2. madde ve 2/B madde uygulamaları vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 24.11.2000 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınnmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı ve orman bütünlüğü içinde yeralmadığı, köy tüzelkişiliğine ait fıstık çamlığı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; çekişmeli taşınmaz 2000 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında 36.764 m2 yüzölçümüyle ve fıstık çamlığı cinsiyle belgesizden davalı köy adına tesbit ve tescil edilmiştir. Orman bilirkişi raporunda taşınmazın kadastro paftası ile irtibatlandırılmaksızın kesinleşen orman kadastrosunda 495-496 orman sınır noktalarından geçen hattın dışında bırakıldığı, üzerinde fıstık çamı bulunmadığı, 28 dönümlük yerde 40-45 yaşlarında kızılçam ağacı ve 15-20 yaşlarında kızılçam gençliği olduğu, 7-8 dönümlük yerin boşluk halde bulunduğu açıklanmış, ziraat bilirkişi raporunda ise eğiminin % 15-20 olduğu, üzerinde çok dağınık halde muhtelif yaşlarda yabani antep fıstığı (çitlenbik) ve yabani armut bulunduğu belirtilmiştir. Her iki uzman bilirkişi raporunda açıklanan taşınmazın eylemli durumuna ilişkin bilgiler çelişkili olup, mahkemece bu çelişki üzerinde durulmamıştır.

O halde, sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmesi için yeniden yapılacak keşifte öncelikle taşınmazın kadastro paftası ile orman kadastro haritasının ölçekleri eşitlenerek birbiri üzerine aplike edilmeli ve bu haritalardaki konumu belirlenmeli, daha sonra eylemli durumu hakkında uzman bilirkişilerden net ve birbiriyle çelişmeyen raporlar alınmalı, taşınmaz kesinleşen orman sınırı dışında kalsa bile kısmen veya tamamen eylemli halde orman özelliği gösteriyorsa bu bölüm fen bilirkişiye ölçtürülerek eylemli orman olan bölüm hakkında dava kabbul edilmeli, bunun dışında kalan bölüm yönünden de Hazine Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiasında bulunduğuna göre davalı köy bakımından zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılmalı ve böylece elde edilecek delillere göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 07/11/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/326, Karar No: 2013/12122, Tarih: 27.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/326 E.  ,  2013/12122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerindeki muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de,varılan sonuç dosyada toplanan delillere uygun düşmemiştir.

Taşınmazın tapu kütüğünün beyanlar hanesinde muhtesatın maliklerden biri veya birkaçına ait olduğuna ilişkin kayıt bulunması veya tüm taşınmaz maliklerinin muhtesatın belirli bir veya birkaç malik tarafından kendi adına ve hesabına meydana getirildiğini oybirliği ile kabul etmeleri halinde, ortaklığın giderilmesi davasına bakan mahkemenin taşınmaz satış bedelinin paylaştırma oranını belirlerken muhtesata isabet edecek satış bedelinin sadece bu muhtesatı meydana getiren malik veya maliklere verilmesini sağlayacak şekilde oranlama yapması ve buna göre hüküm vermesi, tapu kütüğünde muhtesata ilişkin bir kayıt yoksa veya taşınmaz malikleri arasında bu konuda oybirliği sağlanamazsa mahkemenin bu konuyu ön mesele yapması, muhtesat konusunda çıkan uyuşmazlığı çözmek miktar itibarıyla (muhtesat değeri)kendi görevine giriyorsa uyuşmazlığı kendisinin çözmesi,görevini aşıyorsa, muhtesatın kendisine ait olduğunu öne süren malik veya maliklere bu konuda tespit davası açmak üzere 1086 sayılı HUMK'nun 567. maddesi hükmüne göre süre vermesi ve açılacak bu davanın sonucunu beklemesi gerekir. Mahkemece verilecek süre üzerine veya taşınmaz malikleri tarafından kendiliğinden açılacak genel hükümlere ve çekişmeli yargıya tabi böyle bir dava sonucunda verilecek hüküm davanın taraflarını ve ortaklığın giderilmesi davasına bakan mahkemeyi bağlar. Ayrıca bu tür tespit davaları taşınmazın aynı ile ilgili olmadığından taşınmaz malikleri arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmamaktadır.Ne var ki muhtesat aidiyetinin tespiti davalarında ortaklığın giderilmesi davasının yargılaması sırasında muhtesatın davacı tarafça meydana getirildiği açıkça kabul edenler dışında kalan ve muhtesatın üzerinde bulunduğu taşınmazda paydaş olan tüm tapu maliklerinin davada taraf olmaları zorunludur.

Şu halde ortaklığın giderilmesi davası sırasında muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin açıkça kabul edilmesi önem arz etmektedir.Açık bir anlatımla görülen ortaklığın giderilmesi davası sırasında bu yönde açık bir kabul bulunmuyorsa muhdesat iddiasında bulunan taşınmaz malikinin kendiliğinden dava açmasına bir engel bulunmamaktadır.Bu durumda dava açılmasına sebebiyet vermeyen ve yargılamanın ilk oturumunda davayı kabul eden davalı tarafın yargılama giderinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; hukuki yararın var olduğu kabul edilerek davanın esasına girilmeli,taraflarca gösterilen ve gösterilecek tüm deliller toplandıktan sonra davanın esası yönünden sonucuna uygun bir karar verilmelidir.Mahkemece davanın esasına girilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 27.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17361, Karar No: 2014/21797, Tarih: 18.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/17361 E.  ,  2014/21797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2013/335-2014/139

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi . . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 25,20 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4826, Karar No: 2010/8337, Tarih: 10.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/4826 E.  ,  2010/8337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat ... ile davacı vekili avukat ... 'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, ... Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde elektrik ürettiğini, 23.11.1999 tarihinde DSİ 3.Bölge Müdürlüğü’nden yer altı suyu kullanma izni aldığını, yer altından çıkarılan suyu soğutma amaçlı olarak kullandığını, ... Büyükşehir Belediyesi’nin kurulmasından sonra 2560 Sayılı Kanun uyarınca kurulan Su ve Kanalizasyon İdaresi tarafından Tarifeler Yönetmeliği hükümleri uyarınca kuyu suyu abonesi olunması gerektiğinin bildirildiğini, herhangi bir alt yapı hizmeti verilmeden özel mülklerde bulunan kuyulardan çıkartılan yer altı suyundan bedel tahsil edilmesinin mümkün olmadığını, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nda yer alan ve yeraltı sularından bedel tahsil edilebileceğine ilişkin hükmün Anayasa Mahkemesi’nce iptal edildiğini ileri sürerek, 10.08.2009 tarihli ve 52.509,03-TL. bedelli kuyu suyu faturası nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Adasu, davacı ile akdedilen sözleşmeye dayanılarak faturanın tahakkuk ettirildiğini, davacı tarafın sözleşmenin dayandığı yönetmeliğin ilgili hükümlerinin iptali için idari yargıda açtığı davanın reddedilerek kesinleştiğini, Bakanlar Kurulu kararı ile genel

2010/4826-8337

müdürlüklerinin müstakil bütçeli ve kamu tüzel kişiliğine haiz bir kuruluş olarak yönetmelik yapma yetkisinin bulunduğunu, davacı şirketin proses su ihtiyacını gidermek için kuyu suyu kullandığını ve oluşan atık suyu görev ve yetki sınırlarında bulunan ... Deresine dolaylı olarak boşalttığını, her abonenin tükettiği kadar suyu kirleteceğini, bu nedenle davacının kullanılmış suları uzaklaştırma bedeli ödemekle yükümlü olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı idarenin ... deresinde herhangi bir hizmetinin bulunmadığı, elektrik santralinden gelen suyun arıtma tesisine girmediği, davacının davalı ile yapmış olduğu abone sözleşmesinin geçerli olduğu ancak davalıya atık suyun temizlenmesi hususunda herhangi bir hizmet verilmediği gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.