muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1912, Karar No: 2019/1235, Tarih: 28.11.2019

Kanunun 19. maddesine göre;

"(1) Çalışanlar, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili aldıkları eğitim ve işverenin bu konudaki talimatları doğrultusunda, kendilerinin ve hareketlerinden veya yaptıkları işten etkilenen diğer çalışanların sağlık ve güvenliklerini tehlikeye düşürmemekle yükümlüdür.

(2) Çalışanların, işveren tarafından verilen eğitim talimatları doğrultusunda yükümlülükleri şunlardır.

a) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tehlikeli madde, taşıma ekipmanı ve diğer üretim araçlarını kurallara uygun şekilde kullanmak, bunların güvenlik donanımlarını doğru olarak kullanmak, keyfi olarak çıkarmamak ve değiştirmemek.

b) Kendilerine sağlanan kişisel koruyucu donanımı doğru kullanmak ve korumak.

c) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tesis ve binalarda sağlık ve güvenlik yönünden ciddi ve yakın bir tehlike ile karşılaştıklarında ve koruma tedbirlerinde bir eksiklik gördüklerinde, işverene veya çalışan temsilcisine derhal haber vermek,

ç) Teftişe yetkili makam tarafından işyerinde tespit edilen noksanlık ve mevzuata aykırılıkların giderilmesi konusunda, işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak.

d) Kendi görev alanında iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için işveren ve çalışan temsilcisi ile işbirliği yapmak."

Hükmü öngörülmüştür.

İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37. maddesiyle, 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 4. fıkrası, 63. maddesinin 4. fıkrası, 69. maddesinin 4, 5 ve 6. fıkraları, 77, 78. 79, 80, 81, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89. 95, 105 ve geçici 2. maddeleri yürürlükten kaldırılmış, 4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinde yer alan "İş Sağlığı ve Güvenliği hükümleri saklı kalmak üzere" ifadesi ile 98. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "85. madde kapsamındaki işyerlerinde ise çalıştırılan her işçi için bin Yeni Türk Lirası" ifadesi metinden çıkartılmıştır.

Yine 6331 sayılı Kanun'un "Atıflar" kenar başlığını taşıyan geçici 1. maddesinde "(1) Diğer mevzuatta iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak 4857 sayılı Kanun'a yapılan atıflar bu kanuna yapılmış sayılır" hükmü düzenlenmiştir.

Yine 6331 sayılı Kanun'un "Atıflar" kenar başlığını taşıyan geçici 1. maddesinde "(1) Diğer mevzuatta iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak 4857 sayılı Kanun'a yapılan atıflar bu kanuna yapılmış sayılır" hükmü düzenlenmiştir.

Yukarıda yapılan bu açıklamalardan sonra 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332. maddesinin karşılığı olarak çağdaş yaklaşımla düzenlenen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417. maddesinin 2. fıkrasında; "İşveren, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçilerde iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü" olacağı belirtilerek, İş Kanunu'nun 77/1. maddesiyle bütünlük sağlandığı gibi 3. fıkrasında; "İşverenin yukarıdaki hükümler dahil kanuna ve sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle işçinin ölümü, vücut bütünlüğünün zedelenmesi veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmini sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk hükümlerine tabi" olduğu hükme bağlanmak suretiyle, hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sorumluluğun hukuki niteliği konusunda tartışmalar sona erdirilmiş, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan ölüme ve vücut bütünlüğünün zedelenmesine veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmininde sözleşmeden doğan sorumluluk hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4 ve 5. maddelerde işverenin yükümlülüklerini, 19. maddede de çalışanların yükümlülüklerinin çağdaş anlayışla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4 ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümleri işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

6331 sayılı Kanunun 4 ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümleri işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olaya gelindiğinde; davaya konu 14.12.2006 tarihli iş kazası davalı iş yerinde gerçekleşmiş olup, Özel Daire bozma kararında davacı işçinin kaza tarihinde bol paçalı pantolon ve sivri topuklu ayakkabı giymek suretiyle meydana gelen kazada ağır kusuru bulunması sebebiyle illiyet bağının kesildiğinden söz edilerek davalı işverenin kazadan dolayı sorumlu tutulamayacağı belirtilmiştir. Ancak davalı işverenin “İş Kıyafeti Uygulama Esasları” bu tespiti doğrulamamaktadır. Zira, belirtilen düzenlemede iş kadının nasıl giyinmesi gerektiği belirtilmiş olup, bu belirleme gereğince de davacı işçinin kaza gününde giymiş olduğu kıyafet ve ayakkabının iş yeri için belirlenen esaslara uygun bir kıyafet olduğu anlaşılmakla birlikte, kıyafetlerin ve ayakkabıların banka içinde olası düşmeyi önleyici şekilde giyinilmesi konusunda çalışanlara gerekli uyarıda bulunulmadığı, gereken iş güvenliğine dair eğitim, gözetim ve denetim görevinin davalı işverence yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle, eldeki davada davacının meydana gelen kazada ağır kusuru bulunduğundan bahisle illiyet bağının kesildiğinden söz edilemez.

Hâl böyle olunca, yerel mahkemece yukarıda açılanan hususlara değinilerek verilen direnme kararı usul ve yasaya uygundur.

Ne var ki, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazları Özel Dairece incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun olup, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 21. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.11.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22153, Karar No: 2014/3238, Tarih: 26.02.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22153 E.  ,  2014/3238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2013/246-2013/553

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde 01.04.1991-31.12.2007 tarihleri arasında kesintisiz geçen ve Kuruma eksik bildirilen çalışma sürelerinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile davacının belirtilen tarihler arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilerek Kuruma eksik bildirilen çalışmaların tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı Şirket adına tescilli 8355 sicil nolu işyerinden davacının 01.04.1991 tarihinde işe başladığını gösterir işe giriş bildirgesinin verildiği, aynı işyerinden 01.04.1991 tarihinden itibaren hizmet bildirilmeye başlandığı, bazı yıllarda tam bildirim yapıldığı ancak 2003, 2004, 2005, 2006, 2007 yıllarında yıllarda 2. dönemden itibaren çalışmaların bildirildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık nitelikçe 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesinden kaynaklanan davalı işyerinde geçen ve kuruma bildirilmeyen hizmet süresinin tesbitine ilişkindir. Bu tip hizmet tesbiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı, işin niteliği, sürekli veya sezonluk nitelikte olup olmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat edilebilir ise de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir.

Somut olayda; mahkemece davacının 1993, 1996, 1997, 2000, 2001, 2002 yıllarındaki eksik bildirilen çalışmalarının tespitine yönelik verilen karar doğru ise de işverence 2003, 2004, 2005 2006, 2007 yıllarında genellikle Mayıs ayında bildirimin yapılmaya başlanıp, Aralık ayı sonunda çıkışının yapıldığı, çalışmanın bu şekilde kısmi olarak bildirildiği, duruşmada dinlenen tanıkların işyerinin kireç ocağı olduğunu, davacının da ocakçı olduğunu, 2000 yılından sonra mevsimlik çalışmaya dönüldüğünü ifade ettikleri, davacının 2003 yılına kadar kış aylarında da çalışmasının bildirildiği ancak 2003 yılından itibaren işverenen bildirimine göre bu yıllarda ki çalışmasına kış aylarında ara verip vermediği hususunun yeterince araştırılmadığı ayrıca işin niteliğinin, devamlılık arz eden bir iş olup olmadığı ile sezonluk niteliğinde olup olmadığının kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmediği, özellikle 2003 yılından itibaren hizmet cetveline yansıyan hizmet sürelerinin her yılın Mayıs–Aralık ayları arsında olduğunun gözden kaçırılarak tam yıl üzerinden çalışıldığının kabulüyle sonuca varılması isabetli bulunmamaktadır.

Yapılacak iş; 2003 yılından itibaren, işin süreklilik arz edip etmediğini, sezonluk nitelikte ise davacının tesbitini istediği dönemdeki çalışmasının sezonluk mu yoksa çalıştığı bölüm itibarı ile tüm senelik mi olduğunu, günde kaç saat çalışıldığını belirlemek, işin mevsimlik iş olup olmadığı ve mevsimlik ise sezonun başlama ve sona erme tarihlerinin, Belediye, aynı işi yapan komşu iş yerleri ile zabıta aracılığı ile yapılan araştırma sonucu tespit edip tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/25921, Karar No: 2021/9740, Tarih: 13.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/25921 E.  ,  2021/9740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Aynı tarihte yapılan ihbar sonucu hırsızlık suçu nedeniyle olay yerine giden polisin sanığı kovalamaca neticesinde yakaladıktan sonra sanığın üzerinde yapılan aramada yasak niteliği haiz bıçak ele geçmesi ve sanık hakkında hırsızlık suçundan Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/478 E.-2015/509 K. Sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiğinin anlaşılması karşısında yasak bıçak bulundurma suçunun basit yargılamaya tabi olmayan suçla birlikte işlendiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4891, Karar No: 2010/2540, Tarih: 08.03.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/4891 E.  ,  2010/2540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : ...: 213 S.Y. 359/a-2, TCK 59/2, 647/6 maddeleri gereğince; 5 ay hapis cezası-Ertleme.,

..., ...: Sanıkların TCK 223/2 maadesi gereğince ayrı ayrı BERAATLARINA.

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 5615 sayılı Yasa ile değişik 367.maddesi uyarınca dava şartı olan Defterdarlık veya Vergi Dairesi Başkanlığından mütalaa alınmadan veya alınmışsa dosya içine konulmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3120, Karar No: 2019/11435, Tarih: 23.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/3120 E.  ,  2019/11435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi sonucu katılanın sabit iz ve kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığına dair iddia ve kabul karşısında, meydana gelen birden fazla nitelikli yaralanma hali gözetilerek sanık hakkında temel cezanın tayininde TCK'nin 3. maddesinde orantılılık ilkesi gözetilerek TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler gereğince asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 23.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3881, Karar No: 2015/4397, Tarih: 14.09.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/3881 E.  ,  2015/4397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı A.. Ş.. ile davalı F.. K.. arasındaki davadan dolayı İnegöl 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 16.03.2015 gün ve 2014/200-2015/127 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece kabul edilen dava değeri 51.173,00 TL üzerinden 873,90 TL nispi temyiz karar harcının alınması gerekirken, davalı tarafından 426,95 TL nispi temyiz karar harcının yatırıldığı ve 446,95 TL noksan harcın bulunduğu anlaşılmaktadır. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 32. maddesi uyarınca yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamayacağından, mahkemece 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 434/III. maddesindeki prosedüre göre eksik olan nispi temyiz karar harcının tamamlattırılması için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3797, Karar No: 2014/11417, Tarih: 27.05.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/3797 E.  ,  2014/11417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Dosya elektronik ortamda UYAP üzerinden temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiş ise de, 08/05/2008 tarih 31412 sayılı iş yeri bildirgesi ile ...'e (... Ekmek Fırını) ait ... Mah.205. Cad.No:59 ... adresinde kurulu işyerinin davalı ... tarafından devralındığına dair evrakın sisteme kaydedilmediği anlaşılmakla, kalem personelinin evrak eksikliğine rağmen dosyayı elektronik ortamda göndermesi nedeniyle uyarılmasına, dosyanın fiziken gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4202, Karar No: 2022/4724, Tarih: 14.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4202 E.  ,  2022/4724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 63 maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğuna ve mevcut raporlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın idaresindeki kamyonetle, gündüz vakti, yerleşim yeri içinde, iki yönlü, asfalt kaplama caddede seyrederken, üç yönlü kontrolsüz kavşağa geldiğinde, aracının ön sağ cam kısmıyla, gidiş yönüne göre sağdan ara sokaktan caddeye katılan 2002 doğumlu sürücü Hamid idaresindeki bisikletin sol yan kısmına çarpmasıyla, sanığın kavşağa yaklaşmasına karşın hızını azaltmayarak tali kusuruyla bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3 maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 3. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi atfıyla 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 605 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ile sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7123, Karar No: 2017/2774, Tarih: 08.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/7123 E.  ,  2017/2774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 132410 numaralı elektrik abonesi olduğunu, davalı tarafça 30/03/2012 tarih ve 491 sayılı yazısı ve ekindeki fatura ile, elektrik sayaç okuma işleminde yanlış çarpan kullanılması nedeniyle 5 yıllık eksik olarak alınan elektrik bedeli olan toplam 52.435,40 TL'nin ödenmesinin istendiğini, Elektrik Pisayası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 23. maddesi gereğince, hatalı bildirimde bulunulması halinde eksik bedelin müşteriden tahsil edilebileceğini, ancak tahakkuka esas süre doğru bulgu ve belgelerin bulunması halinde 12 ay, bulunmaması halinde ise 90 günü aşamayacağını, bu nedenle tahakkuk ettirilen faturanın iptaline, bilirkişice tespit edilecek bir yıllık elektrik bedelini ödemelerine, bakiye kısım açısında borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; açılan davanın haksız olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; yanlış sayaç çarpanı uygulanması nedeniyle bilirkişi raporu ile tespit edilen eksik tahsil edilen elektrik bedeli olan 53.742,37 TL'nin davacıdan istenebileceği, ancak taleple bağlılık ilkesi nedeniyle davacı şirketin davalıya 52.435,40 TL borçlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz incelemesi neticesinde Dairemizin 2014/11081 esas 2015/3893 karar sayılı ilamıyla “ Uyuşmazlık; davalı ... şirketinin, çarpan farkını yanlış uygulayarak hatalı ödeme bildiriminde bulunması nedeniyle, bu olayda kusuru bulunmadığı iddia edilen davacı abonenin tahakkuk ettirilen fatura bedelinden sorumlu tutulup tutulmayacağı noktasında toplanmaktadır.

1- Davalı şirketin endeks okumalarında 2007 yılı 4. ayı ile 2012 yılı 3. ayı arasında çarpan farkını yanlış uygulaması nedeniyle davaya konu uyuşmazlığın doğduğu dosyadaki belgelerle sabittir. Bu nedenle kural olarak; davalı idarenin kendisine düşen edimi ifada ihmal gösterdiği, dolayısıyla BK.nun 98/2 nci maddesi delaletiyle sözleşme ilişkilerine de uygulanması gereken BK.nun 44. maddesi uyarınca müterafik kusurlu olduğu açıktır (HGK.'nun 22.05.2012 günlü ve 2002/19-340 E.-2002/420 K., 13.Hukuk Dairesinin 19.01.2004 günlü ve 2003/321 E.- 2003/72 K. sayılı ilamları).