muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/771, Karar No: 2013/29541, Tarih: 17.12.2013

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazı kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Hafta tatili çalışması ücreti bakımından da aynı esaslar geçerlidir.

Somut olayda, davalı işveren yapılan işin baraj inşaatı işi olması sebebi ile mevsim şartlarına göre çalışma yapıldığını kış aylarında inşaat işinin durduğunu ileri sürmektedir. Davacı, işyerinde farklı görevlerde olmak üzere en son kepçe operatörü olarak çalışmıştır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai ve hafta tatili konusunda hesap yapılırken sadece davacı tanık anlatımları dikkate alınmış ve yaz-kış sezonu çalışma düzeni ayrımı yapılmamıştır. Davacı işçinin çalışma dönemi içerisinde fiilen yaptığı işlerin niteliği ve süresi belirlenmelidir. En son çalıştığı kepçe operatörlüğü işini hangi süre ile yaptığı saptanmalıdır. Daha sonra baraj inşaatı işinin kış sezonunda mevsim şartları dikkate alınarak fazla çalışma yapmaya uygun olup olmadığı değerlendirilmeli nihayetinde tüm dosya kapsamı itibariyle davacıya fazla çalışma, hafta tatili çalışması yaptırılıp yaptırılmadığı hususlarında bir sonuca varılmalıdır.Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2675, Karar No: 2018/2701, Tarih: 27.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2675 E.  ,  2018/2701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanığın, sahte sevk irsaliye düzenleme suçundan hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Cizre Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.04.2009 tarihli iddianamesi ile hangi takvim yıllarında işlenen suçlar için dava açıldığı belli olmayıp vergi suçu raporuna atıfta bulunulduğu, 08.07.2008 tarihli vergi suçu raporunda ise sanığın 2006-2007-2008 takvim yıllarında sahte sevk irsaliye düzenlediğinin bildirildiği ve vergi suçu mütalaasının da bu 3 takvim yıllarına ilişkin olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın düzenlemiş olduğu sevk irsaliyelerini kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte irsaliye kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, irsaliyelerin gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile irsaliyeleri kullanan mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Her bir takvim yılında işlenen sahte irsaliye düzenlenmek suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı kendi içerisinde teselsül eden suçları oluşturduğu cihetle, aynı takvim yılında birden fazla irsaliye düzenlediği kabul edilen sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılı için olduğu belirtilmeden tek bir suçtan hüküm kurulması,

b) 2006 ve 2007 takvim yıllarında suç tarihleri itibarıyla yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un 359/b-1 maddesinde öngörülen temel cezanın alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden ve teşdit uygulanmasına ilişkin bir gerekçe de gösterilmeden temel cezanın 3 yıl hapis olarak tayini,

3- Sanığın, defter ve belge ibraz etmeme suçundan hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

b) 2006 ve 2007 takvim yıllarında suç tarihleri itibarıyla yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un 359/b-1 maddesinde öngörülen temel cezanın alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden ve teşdit uygulanmasına ilişkin bir gerekçe de gösterilmeden temel cezanın 3 yıl hapis olarak tayini,

3- Sanığın, defter ve belge ibraz etmeme suçundan hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunda, ibraz için verilen sürenin bitimini izleyen tarihin suç tarihi olduğu cihetle; sanığa 02.05.2008 ve 13.06.2008 tarihlerinde tebligat yapıldığı ve ibraz için 15 gün süre verildiği gözetildiğinde, suç tarihinin 18.06.2008 ve 29.06.2008 olduğu nazara alınarak, gerekçeli karar başlığına 2007 olarak eksik yazılan suç tarihinin mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

a)Sanık hakkında CMK'nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmeme gerekçesi olarak gösterilen sanığın adli sicil kaydındaki geçmiş sabıkasının karşılıksız yararlanma suçuna ilişkin olduğu gözetilerek bu suçla ilgili uyarlama yapılıp yapılmadığının ilgili mahkemeden sorularak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b) 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve suç tarihinde geçerli olan 5728 sayılı Yasa ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesindeki temel cezanın 1 yıl hapis cezası olduğu, suç tarihinden sonra 16/06/2009 tarih ve 5904 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle hapis cezasının asgari haddinin 18 aya çıkarıldığı gözetilmeden ve teşdiden ceza tayin edildiği de belirtilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayini,

c) Sanığa 2006-2007 takvim yıllarına ait defter ve belgelerinin ibrazı için 02.05.2008 tarihinde, 2008 yılı defter ve belgelerinin ibrazı için 13.06.2008 tarihinde isteme yazılarının tebliğ edilmesi karşısında; ilgili vergi dairesine müzekkere yazılarak defter ve belgelerin neden iki farklı yazı ile istendiği, bunun bir zorunluluktan kaynaklanıp kaynaklanmadığının sorulmasından sonra sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının tartışılmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 27.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9352, Karar No: 2017/3078, Tarih: 25.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/9352 E.  ,  2017/3078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizin 06.01.2014 tarihli bozma kararından sonra değişen iş bölümü uyarınca, 2015 yılında vergi suçlarının temyiz incelemesini yapan Yargıtay 19. Ceza Dairesince benimsenip dairemizce de devam ettirilen uygulamaya göre; sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2005 ve 2006 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sanığın şirket işleriyle ilgilenmediği ve faturalardaki imzaların kendisine ait olmadığına yönelik savunmasının araştırılması için faturalardaki imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığının araştırılması, suça konu faturayı kullandığı belirlenen... Ltd. Şti. yetkilileri ..ve... (...) hakkında dava açıldığı anlaşıldığından bu dava dosyasının getirtilip incelenmesi, ayrıca suça konu faturaları kullanan diğer şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı da araştırılarak haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde mümkünse davaların birleştirilmesi, mümkün olmazsa ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/584, Karar No: 2021/8749, Tarih: 10.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/584 E.  ,  2021/8749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkin dava ve birleştirilen davalardan dolayı yapılan yargılama sonunda: Asıl ve birleştirilen davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idareler vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın arsa vasfında kabulü ile emsal kira sözleşmesi dikkate alınarak ecrimisil hesabı yapılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-) Yapılan incelemede; bozma öncesinde alınan 23.10.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın 294,80 m²’lik kısmının 15 metrelik imar yolunda kaldığının belirtildiği, üç farklı bilirkişi heyetinden alınan raporlardan 31.10.2013 tarihli raporda 420 m²’lik dava konusu taşınmazın tamamı üzerinden ecrimisil bedelinin hesaplandığı, 04.08.2014 tarihli bilirkişi raporunda “dava konusu taşınmazın 294,80 m²’sine kamulaştırmasız el atıldığından” bahisle bu kısım için ecrimisil bedelinin hesaplandığı, nihayet hükme esas alınan 11.02.2015 tarihli bilirkişi raporunda ise “420 m² yüzölçümlü taşınmazın 294,80 m²’lik kısmı üzerinde zeminde yol yapılarak fiilen el atılmış olduğu tespit edilmiştir” denilerek yine bu kısım için ecrimisil bedelinin hesaplandığı, taraflarca itiraz edilmeyen bu hususun bozmaya konu edilmediği, ancak bozma sonrasında alınan 08.04.2020 tarihli bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazda fiilen el atılan alanın 45,62 m² olduğu kanaatine varılarak, bu kısım için ecrimisil hesabının yapıldığı anlaşılmaktadır.

Ecrimisil bedeli tayin edilebilmesi için davalının taşınmazı haksız olarak kullanması gerekli ve yeterlidir. Bu kapsamda, dava konusu taşınmazda fiilen el atılarak haksız olarak kullanılan kısma ilişkin dosya içerisinde bulunan bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderildikten sonra dava konusu taşınmazın fiilen el atıldığı tespit edilen bölümü yönünden ecrimisil bedelinin hesaplanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Ecrimisil bedeli tayin edilebilmesi için davalının taşınmazı haksız olarak kullanması gerekli ve yeterlidir. Bu kapsamda, dava konusu taşınmazda fiilen el atılarak haksız olarak kullanılan kısma ilişkin dosya içerisinde bulunan bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderildikten sonra dava konusu taşınmazın fiilen el atıldığı tespit edilen bölümü yönünden ecrimisil bedelinin hesaplanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-) Mahkemece uyulan bozma kararı maddi hataya dayalı olup, maddi hataya dayalı bozma kararı taraflar lehine usulî kazanılmış hak teşkil etmeyeceğinden, davalı ... Belediyesine bağlanan Kullar Belediye Meclisi’nin 04.02.2009 tarih ve 5 sayılı kararı, Kocaeli Büyükşehir Belediye Meclisinin 13.03.2009 tarih ve 158-450 sayılı kararı ile onaylanan 1/1000 ölçekli revizyon imar planı ile dava konusu taşınmazın 15 metre genişliğinde imar yolu haline geldiği, bu tarih öncesinde 12 metre genişliğinde imar yolu olması sebebiyle davalı ... sorumluluğunda bulunan taşınmazın taleple bağlı olarak 27.02.2008 ile 04.04.2009 tarihleri arasına ilişkin ecrimisil bedelinden davalı ... Başkanlığının sorumlu olacağı, talep edilen diğer dönemlerde husumet yokluğundan asıl davanın reddine karar verilmesi gerektiği, birleştirilen davada ise davalı ... Başkanlığının taleple bağlı kalınarak 09.12.2015 ile 09.12.2010 tarihleri arasına ilişkin ecrimisil bedelinden sorumlu olacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-) Kabule göre de; davacılar vekilince asıl davada ıslah talebinde bulunulmadığı dikkate alındığında talep aşılmak suretiyle hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı idareler vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalı ... ve davalı ... Başkanlığından peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19661, Karar No: 2019/16969, Tarih: 31.10.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/19661 E.  ,  2019/16969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 12/05/2015

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEMYİZ EDENLER : Katılan sanık ... müdafii, o yer Cumhuriyet savcısı

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesi içeriğinden, adı geçen sanık hakkında yaralama, sanık ... hakkında ise mala zarar verme suçlarından hükmolunan adli para cezalarının temyiz edildiği, Yerel Mahkemenin 12.05.2015 tarihli ek kararıyla, kesin nitelikte adli para cezalarına ilişkin olduğundan temyiz isteğinin reddine karar verildiği, ancak ek kararın sanık ve katılan sanığa tebliğ edilmediği,

Anlaşıldığından, katılan sanık ... müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz davası istekleri hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, tebliğ işlemleri gerçekleştirildikten sonra tebliğ edildiğine dair evrak, verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenmek ve EK TEBLİĞNAME DÜZENLENDİKTEN sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 31.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40143, Karar No: 2017/16999, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40143 E.  ,  2017/16999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17702, Karar No: 2015/5652, Tarih: 22.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17702 E.  ,  2015/5652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/05/2013 gün ve 2011/1073-2013/354 sayılı kararı onayan Daire’nin 15/04/2014 gün ve 2013/18295-2014/7399 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili asıl dava da, müvekkilinin 2004 yılında "..." markasını 29, 30 ve 43. sınıflarda tescil ettirdiğini, bu markanın tanınmış marka olduğunu, müvekkiline ait iki şube bulunduğunu, bunlardan birini şirketlerinde işçi olarak çalışan ...'na sattıklarını, yapılan sözleşmeye göre, ...'nun ... KÜNEFE, DONDURMA, PASTA VE CAFE gibi unvanları kullanamayacağını taahhüt ettiğini, davalıya ait işyerinin ... adına işletildiğini ve abisi ... ile birlikte çalıştıklarını, davalının 2005 yılında "... +şekil" markasını 30. sınıfta tescil ettirdiğini, davalının "..." ibaresini ön plana çıkararak müvekkili markasını kullandığını, bu şekilde müvekkiline ait markanın tanınmışlığı ve itibarından faydalandığını, halk nezdinde karışıklık ve iltibas yarattığını, müvekkiline ait markaya da tecavüz ettiğini ileri sürerek, davalı markasındaki "..." ibaresi nedeniyle davalı markasının hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen davada da davalının işletmeciliğini yaptığı işyerindeki tabelasında ve kullandığı kartvizit, kutu ve poşetlerde müvekkili şirketin hak sahibi olduğu "..." markasını kullanarak, müvekkili şirketin koruma altında bulunan marka ve tescilli ticaret unvanından kaynaklanan haklarını ihlal ettiğini ileri sürerek, davacının markaya tecavüzünün ve haksız rekabetinin tespitine, durdurulmasına, giderilmesine, 100,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini toplam 8.679,26 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, asıl ve birleşen davanın reddini etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne dair karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 15.04.2014 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne dair karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 15.04.2014 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 22/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2353, Karar No: 2009/3571, Tarih: 23.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2353 E.  ,  2009/3571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/03/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 132 ada 1 parsel sayılı taşınmazda davalı ile ½ oranında paydaş olduklarını, taşınmazla ilgili olarak açılan ortaklığın giderilmesi davasında aynen taksime karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, taşınmazının 33.95 m² kısmına davalının taşkın inşaat yapmak suretiyle müdahale ettiğini ve yağmur suları nedeniyle evinin zarar gördüğünü ileri sürerek, davalının elatmasının önlenmesine ve yıkıma karar verilmesini, yıkım mümkün olmadığı takdirde elatılan yerin bedeli olan 6.790.00.-TL’nin veya bilirkişi tarafından tespit edilecek değerin davalıdan tahsiline, ayrıca taşkın inşaat nedeniyle evinde meydana gelen değer kaybı ve diğer zararlar nedeniyle fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 100.00.-TL maddi, 1.000.00.-TL manevi tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı, evini önceki malikin muvafakati ile yaptığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, müdahalenin ortaklığın giderilmesi davası sonucunda oluştuğu gerekçesiyle elatmanın önlenmesi ve yıkım istemlerinin kabulüne, depo edilen kaim bedelin karar kesinleştiğinde davalıya ödenmesine, maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi, davalıya ait binanın taşkın bölümünün yıkımı, olmadığı takdirde bedelin tahsili ile maddi ve manevi tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece elatmanın önlenmesi, yıkım ve maddi tazminat isteklerinin kabulüne, taşkın yapının kaim bedelinin davalıya ödenmesine, manevi tazminat isteğinin ise reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre mahkemece manevi tazminat talebinin reddine, uzman bilirkişi tarafından belirlenen maddi tazminatın davacıya ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Yanların işin esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince; tarafların öncesinde 132 ada 1 parsel sayılı taşınmazda 1/2’şer oranda paydaş oldukları, Sulh Hukuk Mahkemesinde görülen 2003/889 Esas sayılı taksim davasında taşınmazın A ve B harfleriyle gösterilen bölümlere ayrılarak, kayden oluşan 13 ve 14 numaralı parsellerden, 14 parselin davacı adına, 13 parselin davalı adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, TMK’nun 719. maddesi uyarınca sözü edilen taksim davası sonucunda oluşan taksim planı, ilamın dayanağı olduğundan tarafları bağlar. Taraflara ait 13 ve 14 parsellere ilişkin çapların da bu plana uygun olarak oluşturulması mahkemece de uygulamaya esas alınması zorunludur.