muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5972, Karar No: 2009/12112, Tarih: 17.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/5972 E.  ,  2009/12112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Tapuda meyve bahçesi olarak kayıtlı bulunan dava konusu taşınmaz üzerinde şeftali ve elma ağaçları dışında 8 ceviz ve 4 armut ağaçları ile 2 ceviz fidanı bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaz kapama şeftali ve elma bahçesi olarak değerlendirilip üzerinde bulunan değişik cins ve yaştaki ağaçlara ve fidanlara maktuen değer verilmiştir.

Kamulaştırma Yasasının kıymet takdir esaslarını düzenleyen 11.maddesinin birinci fıkrası (f) bendi uyarınca arazilerde olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değer biçilmesi gerekir. Dava konusu taşınmazın kapama şeftali ve elma bahçesi olarak değerlendirilmesi doğru olup, bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmazın üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin artık zemin değerine bir katkısı söz konusu edilemez. Başka bir deyişle şeftali ve elma ağaçları dışındaki meyveli ve meyvesiz ağaçların değeri de kapama şeftali ve elma bahçesi olarak bulunan bedelin kapsamında kalmaktadır.

Bu bakımdan zemin değerinin saptanmasında dikkate alınması söz konusu olmayan ağaçların idare tarafından alıkonulmuş olması halinde sadece odun değerlerinin kamulaştırma bedeline dahil edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Tapu kaydına göre taşınmaz üzerinde mevcut ipotek şerhinin hükmolunan bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, bilirkişi kurulundan yukarıda sözü edilen bir nolu bozma nedeni doğrultusunda ek rapor alınmalı ve iki nolu bozma sebebi de dikkate alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1710, Karar No: 2015/4363, Tarih: 12.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/1710 E.  ,  2015/4363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bolu İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, aynı gün temyiz incelemesine tabi tutulan seri dosya içeriklerine göre davacıların haftalık 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ve yine karara esas alınan bilirkişi raporunda "...yaz aylarındaki çalışmanın daha seyrek olduğu nazara alındığında, SGK kayıtlarında çalışmadığı görülen ayların ayrık tutulması gerekmiştir..."değerlendirmesine yer verilmiştir. Söz konusu değerlendirme yaz aylarındaki çalışmadaki yoğunluğun azalmasına dayanmakta iken hesaplama süresinin tespitinde SGK cetvelindeki sürelere itibar edileceğinin belirtilmesi (SGK hizmet cetvelinde yaz aylarında da çalışma bildirilen dönemler olabileceğinden) kendi içerisinde çelişki içerdiği gibi bir kısım dosyalarda tüm yılı kapsayan hesaplamalar yapıldığı görülmüş olmakla bilirkişi raporunda hatalar bulunduğu tespit edilmiştir. Ayrıca daha önce Dairemizce temyiz incelemesine tabi tutulan benzer hizmet alım sözleşmelerine dayanılarak çalıştırılan işçiler ve bir kısım dosyalarda bizzat davacı işçilerin bu davalar ile talep edilen dönemden önceki dönemler bakımından açtığı davalar ile ilgili seri dosyalardan (2013/22456–2013/24037 E–K sayılı ve devamı seri ilamlar) işyerinde imza föyleri tutulduğu anlaşılmaktadır. Emsal dosyalarda Dairemizce hesaplama bakımından okulların tatil olduğu dönemler tespit edilip dışlanarak hesaplama yapılması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Şu halde gerek benzer hizmet alım sözleşmelerine dayanılarak çalıştırılan işçiler tarafından açılan davalarda uygulama birliğinin sağlanması ve kararlar arasında çelişki oluşmaması bakımından mahkemece yapılacak iş; usuli kazanılmış hak ilkesi gözetilerek imza föylerini getirtilip kapsadığı dönemler ve saatler üzerinden hesaplanması, diğer yandan, yaz aylarında ve sömestr dönemlerinde, normal eğitim dönemine göre öğrenci ve okutmanları açısından en düşük seviyede hizmet verildiği, buna bağlı olarak yapılan işlerin de azaldığı (özellikle daha önce karara bağlanan dosyalardaki Ocak ve Şubat aylarıyla Haziran ayına ait imza föylerinde de görülmekle) bu durum gözetilerek okulların tatil olduğu dönemler belirlenip dışlanarak sonuca gitmek olmalıdır. Mahkemece aksine uygulama ile yazılı şekilde karar verilmesi de isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 12.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27327, Karar No: 2017/3300, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/27327 E.  ,  2017/3300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12953, Karar No: 2023/10049, Tarih: 23.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/12953 E.  ,  2023/10049 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/384 E., 2023/371 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün düzeltilerek onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/105 Esas, 2022/395 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci, 52 nci, 53 üncü maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2023/384 Esas, 2023/371 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın hukuka aykırı olduğuna, 2. Eylemin sabit olmadığına, 3.Eylemin "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın hukuka aykırı olduğuna, 2. Eylemin sabit olmadığına, 3.Eylemin "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Dosya kapsamında yer alan olay tutanağının, uzmanlık raporlarının, 5271 sayılı Kanun'un 134 üncü maddesi uyarınca düzenlenen cep telefonu inceleme raporunun içerikleri, tanık Hasan Hüseyin'in soruşturma aşamasında bilgi sahibi sıfatıyla alınan beyanı ve sanık ... ile hakkında verilen beraat kararı istinaf edilmeksizin kesinleşen sanık ...'in aşamalardaki savunmaları birlikte değerlendirildiğinde; olay tarihinde durumundan şüphelenilerek durdurulan sürücülüğünü tanık Hasan Hüseyin'in yaptığı ticari taksinin, sağ ön koltuğunda beraat eden sanık ...'in; sağ arka koltuğunda ise sanık ...'nin oturduğu, önleme araması kararına dayanılarak yapılan kaba üst yoklamasında sanık ...'nin tişörtünün cebinde daralı 0,58 gram sentetik kannabinoidin, aracın gözle görülen yerleri kontrol edildiğinde, sanık ...'nin oturduğu sağ arka koltuğun önündeki paspas üzerinde metamfetamin kalıntısı bulunan hassas terazinin ele geçtiği, sanık ...'nin kan ve idrar analizinde uyuşturucu ve uyarıcı maddeye rastlanmadığı, cep telefonunda uyuşturucu ticaretine ilişkin şüpheli yazışmaların tespit edildiği olayda; sanık ...'nin "uyuşturucu madde ticareti yapma"

suçunu işlediğinin sabit olduğu, temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesindeki ölçütlere göre alt sınırdan belirlendiği, suç konusunun niteliği gereği aynı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca arttırım yapıldığı ve duruşmadaki iyi hali ve verilen cezanın geleceği üzerindeki etkileri dikkate alınarak takdiri indirim uygulandığı gerekçesiyle, Üye Hakîm Merve Kavaz'ın (234411) "eylemin sabit olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine" ilişkin karşı oyu ve oy çokluğu ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular ile hukuki nitelendirme ve uygulama konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun sübutuna, vasfına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun sübutuna, vasfına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Hükmedilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca taksitlendirilmesine ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine karar verildikten sonra, kararda “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği” belirtilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasının son cümlesine aykırı davranıldığı değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2023/384 Esas, 2023/371 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmında yer alan “... geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve ödenmeyen adli para

cezasının hapse çevrileceğinin ” ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye uygun olarak, Üye ... ve Üye ...'nın "eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğuna" ilişkin karşı oyları ve oy çokluğu ile TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.11.2023 tarihinde karar verildi.

(K.O)

(K.O)

KARŞI OY GEREKÇESİ

14.09.2021 günü 23.30 sıralarında Şahinbey Yıldırım Ekiplerince, Bahçelievler Mahallesi, İnönü caddesi üzerinde kontrol amaçlı olarak 27 T 1083 plakalı ticari aracın durdurulduğu, taksi içinde şoför ve iki yolcunun olduğu, şahısların dışarıya çıkarıldığı, şahıslara Gaziantep 2. Sulh Ceza Hakimliği’nin 2021/9094 D.İş sayılı kararı gösterilerek şahısların kaba üst yoklamasında ...’ın tişört cebinde daralı 0,58 gram gelen ADB-BUTİCANA isimli sentetik madde bulunduğunun görüldüğü, sanık ...’in maddeyi görevlilere teslim ettiği, araç içi gözle kontrol edildiğinde sağ arka koltuk paspas üzerinde deri kılıf içinde hassas terazi olduğu görülerek görevlilerce muhafaza altına alınmıştır.

Tutanağa göre sanık ...’ın arka sağ koltukta oturduğu, araçta

bulunan ...’nun ise sol arka oturduğu görülmüştür.

Sanık ... ise her aşamada hassas terazinin kendisine ait olmadığını beyan etmiş, yapılan incelemede hassas terazi ve kılıfında sanığa ait parmak ve vücut izine rastlanılmamıştır.

Yine Gaziantep İl Emniyet Müdürlüğü Narkotik Şuçlar Müdürlügü Kimyasal İnceleme Şubesi’nin, araçta bulunan hassas terazi üzerinde yaptığı inceleme, hassas terazide Metamfetamin kalıntıları bulunduğu tespit edilmiştir.

Oysa Sanık ... da ele geçen madde ADB-BUTİCANA isimli sentetik madde bulunmuştur.

Yine sanık ...’ın suç tarihi olan 15.0.92021 günü Gaziantep Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim dalı Hastanesinde yapılan idrar ve kan analizinde uyuşturucu/uyarıcı madde bulunmamıştır.

Ceza Muhakemesinin en önemli ilkelerinden biri olan ve Latince "İn dubio pro reo" olarak ifade edilen "kuşkudan sanık yararlanır" ilkesi uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel şartı, suçun şüpheye yer vermeyen bir kesinlikte ispat edilmesidir.

Sanık tarafından gerçekleştirildiği şüpheli ve tam olarak aydınlatılmamış olaylar ve iddialar, sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz.

Cezaya mahkûmiyet, ulaşılan ihtimali kanaate değil, kesin ve açık ispata dayanmalıdır.

Sanık ..., gömlek cebinde bulunan ADB-BUTİCANA adlı 0,58 gram gelen sentetik kanabinoidin kendisine ait olduğunu, bu maddeyi kullanmak için aldığını, kimseye vermek ve kimseye satmak için bulundurmadığını beyan etmiştir.

TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasında da belirtildiği üzere, sanık tarafından, gerçekleştirilen eylemlerin, uyuşturucu / uyarıcı maddeyi ruhsatsız ve ruhsata aykırı olarak, satmak, satışa arzetmek, başkalarına vermek, sevk etmek, nakletmek, depolamak, satın almak, kabul etmek, bulundurmaktır.

Aynı zamanda, sayılan bu eylemlerin (hareketlerin) kullanmak dışında bir amaçla gerçekleştirilmesi gereklidir.

Dosya kapsamına göre; ortada sadece sanığın cebinde bulunan sorumlu olacağı 0,58 gram gelen ADB-BUTİCANA isimli sentetik kanabinoid’den başka madde olmadığı gibi, sanığın bulundurduğu bu maddeyi başkasına temin etme, ticaretini yapma gibi bir eylemini gösteren ispatlayan bir delil bulunmamaktadır.

TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasında belirtilen hareket unsurları (eylemler), uyuşturucu / uyarıcı maddeyi ruhsatsız ve ruhsata aykırı olarak, satmak, satışa arzetmek, başkalarına vermek, sevk etmek, nakletmek, depolamak, satın almak, kabul etmek, bulundurmaktır.

Ancak, sayılan bu eylemlerin (hareketlerin) kullanmak dışında bir amaçla gerçekleştirilmesi gereklidir.

Ortada sanığın sorumlu olacağı 0,58 gram gelen sentetik kanabinoid mevcuttur.

Sanık ...’ın bulunduğu araç içinde ele geçen, hassas terazi ve kılıfında sanığa ait parmak ve vücut izi bulunmadığı sabit olduğundan, hassas terazide bulunan Metamfetamin kalıntılarından da sorumlu tutulamaz.

Ancak, sayılan bu eylemlerin (hareketlerin) kullanmak dışında bir amaçla gerçekleştirilmesi gereklidir.

Ortada sanığın sorumlu olacağı 0,58 gram gelen sentetik kanabinoid mevcuttur.

Sanık ...’ın bulunduğu araç içinde ele geçen, hassas terazi ve kılıfında sanığa ait parmak ve vücut izi bulunmadığı sabit olduğundan, hassas terazide bulunan Metamfetamin kalıntılarından da sorumlu tutulamaz.

Yukarıda açıkladığımız nedenlerle sanığın TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasında sayılan hareket unsurlarının, kullanma amacı dışında yapıldığını gösteren eylemi yoktur.

Dava dosyası içeriğine göre uyuşturucu maddenin ticari amaçla bulundurulduğunu ispat etmek mümkün değildir. Sanık ...’ın eylemi kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmaktır.

Açıkladığımız nedenlerle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 23.11.2023
Yargıtay — Esas No: 2012/16943, Karar No: 2012/22167, Tarih: 30.10.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/16943 E.  ,  2012/22167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının başka kadınla yaşamak için evi terk ettiğini, davacının asgari ücretle çalışırken işten çıktığını, kira ödediğini belirterek davacı kadın için 500 TL; müşterek çocuk ... için 500 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili cevabında, davalının maaşının az olduğunu beyan etmiştir.Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı kadın için 80 TL, çocuk için 150 TL tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren tahsiline karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.Tarafların 2006 yılında evlendikleri, 2007 yılında çocukları olduğu ve 2009 yılında görülen boşanma davası sonucunda davacı kocanın başka kadınla evlilik hazırlığı içinde olması nedeniyle kusurlu olduğundan davanın reddine karar verildiği ve evi terk ettiği anlaşılmaktadır.

Davada, TMK'nun 197 vd. maddeleri gereğince tedbir nafakası talep edilmektedir.

TMK'nun 197/1.maddesinde "Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir."2.fıkrada ise "Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır" hükmü getirilmiştir.Sosyal ve ekonomik durum araştırması sonucunda, davacı kadının mağazada asgari ücretle çalıştığı, kira ödediği, davalı kocanın ise Tarım Müdürlüğünde çalıştığı, aylık 1.241 TL maaş aldığı, kira ödediği tesbit edilmiştir.Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, kadının asgari ücret alması ile birlikte hükmedilen 80 TL tedbir nafakasının kadının zorunlu ihtiyaçları yönünden yeterli olmadığı açıktır.Bu durumda, mahkemece; tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına göre, davalının gelir düzeyi de dikkate alınarak davacı kadın yönünden MK'nun 4.maddesi gereğince hakkaniyete uygun tedbir nafakasına hükmedilmesi ve ayrıca 2007 doğumlu müşterek çocuk ...'nin okul ihtiyaçlarının başlayıp başlamadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre çocuk yönünden de nafakanın bir miktar artırılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.