muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3438, Karar No: 2016/10151, Tarih: 14.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/3438 E.  ,  2016/10151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Ek Karar Tarihi : 07.12.2015

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1 ve CMK'nın 231/5. maddeleri gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itirazın reddine ilişkin kararın temyiz isteminin reddine dair ek karar

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik yapılan itirazın reddine dair kararın temyizi üzerine, temyiz isteminin reddine dair ek karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesince CMK'nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanık müdafiinin itirazı üzerine İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesince 03.11.2015 tarih ve 2015/1289 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildikten sonra, sanık müdafiince itirazın reddine dair verilen kesin nitelikteki kararın temyizi üzerine İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesi 07.12.2015 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin reddine dair karar verilmiş ve bu karar sanık müdafiince temyiz edilmiş ise de, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yapılan itiraz üzerine mercii tarafından verilen kararın kesin nitelikte olduğu, bu karara karşı temyiz yasa yoluna gidilemeyeceği, temyiz isteminin reddine dair İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.12.2015 tarihli hukuki değerden yoksun ek kararın da temyizinin mümkün olmadığı değerlendirilerek dosyanın incelenemeksizin mahalline İADESİNE, 14.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12272, Karar No: 2020/7445, Tarih: 17.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/12272 E.  ,  2020/7445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

A)Sanıklar ... ve ... hakkında “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıkların; sanık ... hakkında aynı suçlardan kurulan beraat hükmüne yönelik ise katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanıklara yüklenen suçların Kanun’daki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK‟nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe 31.12.2006 ve 31.12.2007 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar ... ve ... ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

B) Sanıklar ... ve ... hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıkların; sanık ... hakkında aynı suçlardan kurulan beraat hükmüne yönelik ise katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

B) Sanıklar ... ve ... hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıkların; sanık ... hakkında aynı suçlardan kurulan beraat hükmüne yönelik ise katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

1- Sanıklar hakkında, 2008 takvim yılında 4 mükellefe 118 belge karşılığında 278.250,00 TL, 2009 takim yılında 1 mükellefe 18 belge karşılığında 48.881,00 TL tutarında sahte fatura düzenlediklerinin iddia edildiği olayda; sanık ...'ın, hurdacılık yaptığını, kahvehanede tanıştığı ...'a kendisine iş bulması karşılığında ikametgah belgesi, nüfus cüzdanı sureti verdiğini ve noterde imza attığını ancak suça konu sahte faturalarla bir ilgisinin olmadığını savunması, sanık ...'ın, şirketin daha önce ortağı ve imzaya yetkili müdürü olduğunu ancak hissesini ...'a devir ettiğini, sahte fatura düzenlemediğini savunması, sanık ...'in, şirkette ortak olduğunu ancak şirketi aslında başkasının kurup yönettiğini, işe alacağız diyerek kandırıldığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, suçlara konu fatura asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanıkların bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması, sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin eksik gösterilmesi, yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de;

a) Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin eksik gösterilmesi, yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile katılan vekilinin temyiz sebepleri bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 17/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26266, Karar No: 2018/5540, Tarih: 27.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/26266 E.  ,  2018/5540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atmaya dayanan tazminat bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 26/10/2015 gün ve 2015/8863 Esas - 2015/18508 Karar sayılı ilama karşı davalı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş

- K A R A R -

Kamulaştırmasız el atmaya dayanan tazminat bedelinin tahsili istemli davada, Mahkemece davanın kabulüne dair karar davalı idare vekilinin temyizi üzerine onanmış, bu ilama karşı davalı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre; dava konusu taşınmazı kapsayan 11.02.2015 tarih ve 215 karar sayılı İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi kararı gereğince yapılan imar uygulaması sonucu taşınmazdan Düzenleme Ortaklık Payı düşüldükten sonra; 580 ada 6 parsele şuyulandırıldığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yol olarak el atılan kısmın Düzenleme Ortaklık Payı kesintisi içerisinde kaldığı gözetildiğinde davanın konusunun kalmadığı anlaşıldığından; konusu kalmayan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulması gerekirken, kabul kararının onandığı bu kez yapılan incelemede anlaşılmakla,

Davalı idare vekilinin karar düzeltme isteminin bu yönden kabulü ile Dairemizin 26.10.2015 gün ve 2015/8863-18508 nolu ilamın kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede,

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan karar düzeltme harcı ile peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19369, Karar No: 2018/12951, Tarih: 07.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/19369 E.  ,  2018/12951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Beton A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 20/11/2005-30/10/2012 tarihleri arasında ... İnş. Nak. Tur. İth.İhr. San. ve Tic. Ltd. Şirketi bünyesinde ... Beton A.Ş.'ye ait tesislerde pompa operatörü olarak çalıştığını, ... İnş. Nak. Tur. İth.İhr. San. ve Tic. Ltd. Şirketi tarafından işten çıkması ile ilgili baskılara maruz kaldığını, aşırı mesai yükü altında olan müvekkilinin sabaha kadar çalışması sonunda verilen 4-5 saatlik izinlerin ücretinden kesildiğini, bu durum üzerine müvekkilinin mesaiye kalamayacağına ilişkin ihtarname gönderdiğini, bu ihtarın 10 gün sonrasında hiçbir fesih bildirimi düzenlenmeden ve açıklamada bulunulmadan iş akdine son verildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş. vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasının doğru olmadığını, davacının müvekkili çalışanı olmadığını, davanın husumet yönündende reddinin gerektiğini, iddia edilen mesai sürelerinin abartılı olduğunu, hafta tatili ve senelik izinlerinin kullandırıldığını, bayramlarda çalışma yapılmadığını, yapılan fazla mesai ücretlerinin ödendiğini davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... İnş. Nak. Tur. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şirketi vekili, davacının 2005-26/09/2008 tarihleri arasındaki ilk çalışma döneminde ailevi nedenleri nedeniyle istifa ederek işten ayrıldığını, bu nedenle bu dönemdeki çalışmalarının hesaplanmaması gerektiğini, davacının ikinci çalışma dönemi sonlarında işyeri disiplin ve çalışma kurallarına uymadığını, uyarılarak savunmasının alındığını, özellikle son dönemlerde kendisini işten attırmak için her yolu denediğini, işyerini terk eden davacının iş akdinin müvekkili tarafından sonlandırıldığını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının ... Beton A.Ş.’nin işlerini yapan alt işveren davalı ... İnş. Nakl. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şirketi'nde pompa operatörü olarak görev yaptığı, davacının davalı şirket bünyesindeki çalışmasının 20.11.2005 tarihinden iş akdinin feshedildiği 30.10.2012 tarihine kadar devam ettiği, iş akdinin işveren tarafından haksız ve tek taraflı olarak feshedilmesi nedeniyle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

D) Temyiz:

Kararı, davalı ...Ş. vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ...Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesabı noktasında toplanmaktadır.

Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Fazla çalışma ise kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla çalışma yapsın ya da yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Bu nedenle de ödenen prim alacağının fazla mesai ücretinden mahsubuna gidilemez.

Somut uyuşmazlıkta, dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının pompa oparatörü olarak prim usulü ile çalıştığı anlaşılmaktadır.

Davacının fazla çalışma ücretinin zamsız kısmı prim olarak ödenmiştir. O halde fazla çalışma ücretinin, sadece % 50 zamlı kısmının hesaplanması gerekirken % 150 zamlı olarak hesaplanan bilirkişi raporu esas alınarak verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13687, Karar No: 2024/11782, Tarih: 26.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13687 E.  ,  2024/11782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1185 E., 2023/1293 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 8. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/234 E., 2023/162 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava ve birleşen dava dilekçesinde özetle, sigortalının 17.12.2012 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, dava konusu iş kazasının, işçinin kusurundan kaynaklandığını, iş yerinde tüm iş güvenliği önlemlerinin alındığını ve davacıya gerekli eğitimlerin verildiğini, meydana gelen kazada davalı şirkete kusur atfedilemeyeceğini, davacının tüm tedavilerinin davalı şirket tarafından yaptırıldığını belirtilerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemenin asıl dosyası yönünden davanın kabulü ile maddi tazminat olarak; 348.587,22 TL'nin olay tarihi olan 17.12.2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine. Mahkemenin dosyası ile birleşen Gebze 3. İş Mahkemesinin 2021/339 Esas sayılı dosyası yönünden davanın kabulü ile manevi tazminat olarak; 150.000,00 TL' nin olay tarihi olan 17.12.2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi tarafından yargılama eksik yürütülerek savunma haklarının kısıtlandığını, Mahkemenin kararını gereği gibi gerekçelendirmediğini, müvekkiline %75 oranında kusur atfedilmesinin haksız olduğunu, meydana gelen kazada müvekkili şirketin kusuru bulunmadığını, davacının asıl kusurlu olduğunu, bununla birlikte olaya sebebiyet veren dava dışı ...’ya hiçbir kusur atfedilmemesi de hatalı olup nitekim Sosyal Güvenlik Kurumunun inceleme raporunda üçüncü kişi ... yönünden %25 kusur tespit edildiğini, davacının maluliyet oranı da hatalı şekilde yüksek tespit edilmiş olup bu oran kesinleştirilmeden karar verilmesinin hukuka aykırılık teşkil ettiğini, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından davacıya %61 oranı üzerinden peşin sermaye değeri hesaplandığını, davacı tarafça da Sosyal Güvenlik Kurumuna yazı yazılarak %59 sürekli iş göremezlik derecesi üzerinden peşin sermaye değerinin ne kadar olduğunun sorulması talep edildiği halde bu doğrultuda bir işlem yapılmadığını, bilirkişi tarafından farazi hesap yapılmak suretiyle, %59 oranı üzerinden davacıya bağlanacak gelirlerin ilk peşin sermaye değeri tutarının belirlenmesinin hatalı olduğunu, davacının maluliyet oranının %60’tan az olması sebebiyle pasif döneme ilişkin zarar hesaplanmasının hatalı olduğunu, davacının TİS ile elde ettiği haklardan her zaman yararlanmaya devam edeceği varsayılarak yan haklarının bilinen dönem boyunca hesaplamaya dahil edilmesinin hatalı olduğunu, hesaplama yapılırken davacının müvekkili bünyesinde çalıştığı dönemde toplu iş sözleşmesi kapsamında çalıştığı ve aldığı ücret ile ek hakların toplu sözleşmeye özgü olduğu dikkate alınarak bu rakamın dışlanması ve asgari ücret üzerinden hesap yapılması gerektiğini, hükmedilen maddi tazminat tutarı gibi manevi tazminat tutarının da haksız olduğunu, davacının manevi tazminat talebinin tümüyle kabulüne karar verilmişse de kusur oranları dikkate alınarak bu miktarda indirim yapılması da gerektiğini belirterek, Mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece, davalı işvereni %75, davacı işçiyi %25 kusurlu kabul eden bilirkişi raporları esas alınarak davanın kabul edildiği, aynı olay nedeniyle Kurum tarafından açılan Gebze 3. İş Mahkemesinin 2022/38 Esas sayılı dosyasında alınan 22.05.2018 tarihli kusur raporunda da aynı kusur oranlarının benimsendiği, Kurum tarafından yapılan tahkikat sonucunda düzenlenen 11.02.2016 tarih ve 402172/05/İR/05 sayılı inceleme raporunda işveren ... Sanayi Anonim Şirketinin %50, dava dışı işçi ...'nın %25, davacı işçi ...'nın % 25 oranında kusurlu olduğunun bildirildiği, maddi ve hukuki olgular uyarınca, Mahkemece müfettiş raporu ve rücuen tazminat dosyasında alınan kusur raporu getirtilerek, uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden alınan raporda, işveren ve ilgililerin kusurunun birlikte irdelenerek belirlendiği, eldeki davada alınan kusur raporuyla rücuen tazminat dosyasındaki kusur raporunun tutarlı olduğu, bu haliyle hükme esas alınan kusur raporunun oluşa uygun ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosya kapsamında davacı sigortalı ile ilgili, İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Bölge Sağlık Kurulunun 29.05.2015 tarih ve 2706 sayılı raporunda; sigortalının E cetveline göre %89 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş sayılacağı ve 20.10.2018 tarihinde kontrol muayenesinin gerektiğinin belirtildiği, kontrol muayenesi sonucu düzenlenen İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespitine İlişkin Sağlık Kurulunun 27.11.2018 tarih ve 3818 sayılı raporunda; azalma kaydıyla sigortalının E cetveline göre %61 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş sayılacağının belirtildiği, tarafların itirazı üzerine alınan Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 2019/43 sayılı toplantısında verilen 12.06.2019 tarihli ve 2019/10551 sayılı maluliyet kararında da davacının maluliyet oranının %61 olarak belirlendiği, davalının sürekli iş göremezlik oranına yönelik itirazlarının bulunduğu gözetilerek, Mahkemece davalının sürekli iş göremezlik oranına yönelik itirazlarının giderilmesi için Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınan 13.01.2020 tarih ve 957 sayılı raporda davacının geçici iş göremezlik süresi sonundan itibaren E cetveline göre %59 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının bildirildiği, tarafların Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu raporuna itirazlarının bulunmadığı, bu suretle davacının sürekli iş göremezlik oranının kesinleştirildiği, Mahkemece, davacının kesinleşen %59 sürekli iş göremezlik oranının Yüksek Sağlık Kurulu tarafından tespit olunan %61 oranından az olması nedeniyle Kurumdan %59 oranında meslekte kazanma gücü kaybı oranına göre bağlanması gereken ilk peşin sermaye değerli gelir sorulduğu halde Kurumca bildirilmemesi üzerine %59 oranına göre bağlanması gereken gelirin bilirkişi aracılığı ile belirlenerek 31.01

.01.2023 tarihli hesap raporuna göre sonuca gidilmesinin isabetli olduğu, Yargıtayın sosyal güvenlik uyuşmazlıkları ile ilgili, meslekte kazanma güç kaybı oranının %60’ın altında kaldığı durumlarda 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmadığı yönündeki içtihatlarının somut dosyaya emsal uyuşmazlıklar için geçerliği olmayıp kararda bu yönüyle isabetsizlik bulunmadığı, dosya içeriğine göre davacının emekli olduğu 31.03.2015 tarihine kadar davalı işveren bünyesinde çalıştığı anlaşılmakla ücretin belli olduğu söz konusu dönem yönünden bilinen ücretlere göre hesap yapılmasının isabetli olduğu, davacının geçirdiği iş kazası sonucu her iki gözünde meydana gelen kimyasal yanıklar nedeniyle çeşitli operasyonlar geçirdiği ve görme kayıpları nedeniyle %59 oranında iş göremez duruma girdiği, 17.12.2012-31.03.2015 tarihleri arasında 2 yıl 3 ay 15 gün istirahatli kaldığı ve tarafların kusur oranları gözetildiğinde Mahkemece takdir edilen manevi tazminatın miktarının hak ve nesafet kuralları ile 22.06.1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Karar içeriğine uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.