muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/34332, Karar No: 2022/14826, Tarih: 09.06.2022

(5) Bu maddenin iki, üç ve dördüncü fıkrasındaki fiillerden dolayı tüzel kişiler hakkında bunlara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur"şeklinde düzenleme mevcuttur.

TCK 181/1 de düzenlenen suçun oluşması için atık veya atıkların alıcı ortam olan havaya suya ve toprağa ilgili kanunlarda belirlenen teknik usullere aykırı olarak ve çevreye zarar verecek şekilde verilmesi gerekir.

Suçun oluşumu için atık ve atıkların teknik usullere aykırı olarak çevreye verilmesi tek başına yeterli olmayıp bu atık veya atıkların aynı zamanda çevreye zarar verecek şekilde alıcı ortama verilmesi gerekir.Yani teknik usullere aykırı olarak verilen atık veya atıkların çevreye zarar verecek nitelikte boyutta ve elverişlilikte olması ve atık veya atıkların çevresel değerleri somut bir biçimde tehlikeye sokması gerekir; suçun oluşumu için zararın oluşumu aranmaz

TCK 181/4 de; TCK 181/1 ve 181/2 de düzenlenen fiillerin insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların ve bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek niteliklere sahip olan atık veya atıklarla ilgili olarak işlenmesi halinde cezanın artırılacağı öngörülmüştür.

Bu nitelikli hal için atık veya atıkların maddede bahsedilen niteliklere sahip olması gerekir şayet atık veya atıklar maddede belirtilen niteliklere sahip değilse ve diğer koşullar oluşmuş ise fail TCK 181/1 veya TCK 181/2 de yer alan suçun temel şekli ile cezalandırılır.

Nitelikli halin uygulanabilmesi için maddede öngörülen sonuçların ortaya çıkması aranmaz; atıkların sayılan niteliklere sahip olması aranır. Şayet sonuçlar ortaya çıktığında başka bir suç oluşuyorsa fail hakkında farklı neviden fikri içtima hükümleri uygulanmalıdır.

TCK 181/4 maddesinden sorumluluğun doğabilmesi için failin çevreye atılan atık veya atıkların fıkrada belirtilen niteliğe sahip olduğunu bilmesi gerekir

5237 sayılı TCK'nın 181 ile ilk çevre suçu olarak çevrenin kasten kirletilmesi düzenlenmiştir.Aynı Kanun'un 344. maddesindeki düzenleme gereği TCK'nın 181 maddesinin 1. Fıkrası Resmi Gazetede yayım tarihi olan 12/10/2004 tarihinden itibaren 2 yıl sonra yani 12/10/2006 tarihinde yürürlüğe girmiştir bu nedenle bu tarihten önce işlenen ve TCK'nın 181 kapsamına giren eylemler suç oluşturmayacak söz konusu eylemler şartları var ise 2872 sayılı Çevre Kanunu'na göre işlem görecektir. Maddenin diğer fıkralarında düzenlenen haller için ise yürürlük tarihi 1 haziran 2005 tir.

TCK 181 düzenlenen madde metnindeki ilgili kanunlar ibaresinden; ilgili kanunlar ve bu kanunlara dayanarak çıkartılan yönetmelikler ve diğer yazılı düzenlemeler anlaşılmalıdır.

Anayasamızın 38. maddesinde "Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez" şeklinde de ifade edilen evrensel nitelikteki "kanunsuz suç ve ceza olmaz" ilkesi

TCK 181 düzenlenen madde metnindeki ilgili kanunlar ibaresinden; ilgili kanunlar ve bu kanunlara dayanarak çıkartılan yönetmelikler ve diğer yazılı düzenlemeler anlaşılmalıdır.

Anayasamızın 38. maddesinde "Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez" şeklinde de ifade edilen evrensel nitelikteki "kanunsuz suç ve ceza olmaz" ilkesi

5237 sayılı TCK'nın 2. maddesinde "(1) Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz.Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz. (2) İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz. (3) Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz" olarak belirtilmiştir.

Somut olayda; dava konusu atıkların 04/07/2004 ila 25/03/2005 tarihleri arasında taşınarak alıcı ortama (toprağa) verildiği ve sanık ...'in ihbarı neticesinde 27.03.2006 tarihi ve sonrasında gerçekleştirilen kazı çalışmaları sırasında atık dolu varillerin bulunduğu, yapılan bilirkişi incelemeleri ile bu atıkların TCK'nın 181/4. maddesinde düzenlenen insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların ve bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek niteliklere sahip olduğu anlaşılmıştır.

TCK 181/4 maddesinin yürürlük tarihi yukarıda ayrıntıları ile açıklandığı üzere 1 Haziran 2005 tir. Bu tarihten önce gerçekleşen eylemlerin TCK 181/4 kapsamında değerlendirilerek cezalandırılması suçta ve cezada kanunilik ilkesine aykırılık oluşturacaktır. Zira madde metninden; atık veya atıkların alıcı ortam olan havaya, suya ve toprağa ilgili kanunlarda belirlenen teknik usullere aykırı olarak ve çevreye zarar verecek şekilde verilmesinin yeterli olduğu suçun oluşması için zararın aranmadığı ayrıca kanuni düzenleme ile sanıklara eylemlerinden doğabilecek tehlikeyi veya zararlı neticeyi engelleme yükümlülüğünün getirilmediği; sanıklara bu yükümlülüğün getirilmesinin suç teorisine ve suçta ve cezada kanunilik ilkesine açıkça aykırılık oluşturacağı anlaşılmaktadır. Bu nedenle dava konusu olayda suç tarihinin son taşıma işlemi olan 25/03/2005 olduğu ve anılan kanuni düzenlemenin bu tarihte yürürlükte olmadığı ve sanıkların eylemlerinin TCK 181/4 kapsamında suç oluşturmaması ve sanıkların kanundan kaynaklanan önleme yükümlülüklerinin bulunmaması nedeniyle; sanıklar..., ... ve ... yönünden mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/10302, Karar No: 2013/16060, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/10302 E.  ,  2013/16060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, Ankara 5.İcra Müdürlüğü’nün 2011/245 Esas sayılı dosyasından, borçlu Afşin Belediye Başkanlığının borcu nedeniyle davalı bankanın Afşin Şubesine gönderilen 19.7.2011 tarihli haciz yazısına davalı bankanın 29.7.2011 tarihli cevapla hapis, rehin ve takas hakkı bulunduğu belirterek itiraz ettiğini belirterek davalı 3.kişi bankanın istihkak iddiasının kaldırılarak anılan banka nezdinde bulunan 6461-267353 nolu hesapta yer alan paranın borçluya ait olduğunun tespitine ve alacaklı oldukları takip dosyasına gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı 3.kişi banka vekili, borçlunun hesapları üzerinde müvekkili bankanın rehin hakkı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı borçlu savunma yapmamıştır.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre;davalı bankadaki borçluya ait hesabın personel maaşlarının ödenebilmesi amacıyla İller Bankası payını teminat göstererek 3.şahıstan alınan kredi hesabı olduğu hacizden sonra sadece kredi ile ilgili ödemelerin bulunduğu, bunun dışında borçlu veya 3.şahıslara yapılan ödeme bulunmadığı, davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili tara fından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 99.madde gereğince alacaklı tarafından açılmış davalı 3.kişinin istihkak iddiasının kaldırılması istemine ilişkindir.

Somut olayda davacı alacağı, Afşin İş Mahkemesinin 26.11.2007 tarihli ilamına dayalı işçi alacağı olup 30.1.2008 tarihi itibarıyla takip konusu yapılmıştır.5.1.2011 tarihli haciz yazısı ile, davalı borçlunun T.İş Bankası Afşin Şubesindeki tüm hesapları, su gelirleri dahil olmak üzere doğmuş ve doğacak hak ve alacakları ve adına gelecek havalelerin üzerine İller Bankası ödenekleri hariç haciz konulması istenmiş,davalı banka tarafından anılan haciz yazısına verilen 28.1.2011 tarihli cevabı yazıda borçlunun banka nezdindeki 6461-46244 nolu hesabında 0,85 TL'sı olup, bakiye hacze itiraz edildiği,6461-11350 ve 6461-2560 nolu hesaplarında para bulunmadığı,6461-218846 nolu hesabının İller Bankası hesabı olup haciz yazısı gereği haciz işlenmediği, İller Bankası hesabı hariç borçlunun diğer üç hesabına haciz konulduğu, belirtilen hesaplarda muhtelif kurumlara ait haciz blokeleri olduğundan paranın gönderilmediği bildirilmiştir. Bunun üzerine yazılan 19.7.2011 tarihli haciz yazısı ile yine borçlunun hesaplarına haciz konularak tüm hesapların haciz tarihinden geriye doğru üç aylık ayrıntılı ekstresinin gönderilmesi istenmiş, davalı banka 29.7.2011 tarihli cevabında; borçlunun banka nezdindeki 6461-267353 nolu hesabında haciz ihbarnamesinde bildirilen tutar kadar alacağı olduğu, haczin işlendiği, borçlunun bankaya borç ve riskleri bulunduğundan yasa ve borçlu ile yapılan sözleşme gereği bankanın rehin, hapis ve mahsup hakkı bulunduğundan borçlunun hesapları üzerine bankanın rehin, hapis ve mahsup hakkından sonra hüküm ifade etmek üzere haczin işlendiği, belirtilen hesap üzerinde muhtelif kurumların işlenmiş haciz blokeleri olduğu, ayrıca anılan hesabın İller Bankasından teminat mektubu alınmak suretiyle personele olan borçların ödenmesinde kullanılmak üzere şubeden kullandırılan kredi tutarının yatırıldığı şartlı hesap olduğu, hesapla ilgili Meclis kararının ekte olduğu, hesap üzerinde bankanın hapis, takas ve mahsup hakları olduğundan paranın bu aşamada gönderilmesinin mümkün olmadığı belirtilmiştir. Banka tarafından gönderilen Afşin Belediyesinin 3.6.2011 tarihli Meclis kararından belediyenin personele olan borçlarının ödenmesinde kullanılmak üzere İller Bankasından teminat mektubu alınmak suretiyle yurtiçi bankalardan 24 ay vadede ödenmek üzere 1.500.000,00 TL ana para tutarında kredi kullanılması için Belediye Başkanına yetki verildiği ve bu yetkiye istinaden davalı banka ile borçlu Belediye Başkanlığı arasında 28.6.2011 tarihli genel nakdi ve gayrı nakdi kredi sözleşmesinin imzalandığı, anılan kredi sözlemesi gereğince teminatların bankanın hertürlü alacaklarının karşılığını oluşturduğu ve müşterinin bankadaki alacakları mevduatları ve bunların üzerinde bankanın rehin, hapis ve mahsup hakkı bulunduğunun hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. İcra dosyasından davalı bankaya yazılan 8.8.2011 tarihli haciz yazısı ile borçlunun 6461-167353 nolu hesabına haciz konulması ve alacak miktarı kadar paranın gönderilmesi, 1.5.2011-6.8

. İcra dosyasından davalı bankaya yazılan 8.8.2011 tarihli haciz yazısı ile borçlunun 6461-167353 nolu hesabına haciz konulması ve alacak miktarı kadar paranın gönderilmesi, 1.5.2011-6.8.2011 tarihleri arasındaki döneme ilişkin ayrıntılı ekstranın, kredi sözleşmesi ile kredi teminatı olarak alınan teminat ve ipoteklerin ve banka riskine ilişkin belgelerin gönderilmesi istenmiş, banka tarafından 2.9.2011 tarihli cevabi yazıda 29.7.2011 tarihi itibarıyla banka riskinin 1.410.131,00 TL olduğu, 20.7.2011-28.7.2011 arası döneme ait hesap hareketlerinin gönderildiği, hesap ekstresinden 20.7.2011 tarihinde borçlunun anılan hesabında 1.303.500,40 TL'sı, 28.7.2011 tarihinde ise 1.162.711,47 TL'sı olduğu,borçlunun hesabından 20.7.2011-26.7.2011 tarihleri arasında muhtelif kişilere ödemeler yapıldığı, davacı haczinin de 26.7.2011 tarihinde hesabı işlendiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda davalı banka ile borçlu Belediye Başkanlığı arasında imzalanan 28.6.2011 tarihli genel nakdi ve gayrı nakdi kredi sözleşmesi gereğince davalı borçluya kullandırılan kedi miktarı, bu kredi için İller Bankası tarafından verilmiş teminat mektubu bulunup bulunmadığı var ise teminat tutarı, haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği tarih itibarıyla borçlunun 6461-167353 nolu hesabında bulunan para tutarı ve davalı bankanın riski ve bu riskin teminata bağlı olup olmadığı, teminata bağlı olsa bile sözleşme gereğince bankanın borçlunun mevduatı, hak ve alacakları üzerinde rehin hapis, mahsup hakkını kullanıp kullanamayacağı, haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği tarihten sonra borçlunun anılan hesabından dava dışı 3.kişilere yapılan ödemeler ve mahiyetleri konusunda davacı alacağının işçi alacağı olduğu da göz önüne alınarak uzman bilirkişiden alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı 3. kişi vekilinin temyiz itirazların kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı

3. kişiye geri verilmesine 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1444, Karar No: 2023/4888, Tarih: 12.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1444 E.  ,  2023/4888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/596 Esas, 2021/2181 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2017/489 E., 2019/16 K.

Taraflar arasındaki tasarıma tecavüzün tespiti, meni ve ref'i ile maddi- manevi tazminat asıl, tasarım hükümsüzlüğü birleşen davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, birleşen davanın kabülüne karar verilmiştir.

Kararın davacı -birleşen davada davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı- birleşen davada davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kendi tasarladığı patentli ürünleri Sağlık Bakanlığı'ndan onaylı şekilde ürettiğini, yapılan inceleme sonucunda davalının müvekkiline ait tescilli tasarımı kullandığının ortaya çıktığını, kullanılan bu tasarımın müvekkili tarafından koruma altına alındığını, "Dosto Antalya Ekmek" ibareli kutunun davalı tarafından üretildiğini, söz konusu tasarımın izinsiz olarak üretilmesi, satılması veya kullanılmasının tecavüz kapsamına girdiğini, daha önceden ihtarname vasıtasıyla uyarılmasına rağmen davalının tecavüz teşkil eden faaliyetlerine devam ettiğini ileri sürerek davalının tecavüz teşkil eden faaliyetlerinin men'ini, maddi ve manevi tazminat ödenmesini talep etmiştir.

2.Birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde; davalının kutu ambalaj sektöründe uzun yıllardır müvekkil firma dahil bir çok firma tarafından kullanılan ambalaj ve pastanecilik sektöründe 'pasta kutusu ya da turta kutusu olarak adlandırılan ambalajı, turta kutusu adı altında tescil ettirmek başvurduğunu, söz konusu ambalajın davalı şirket adına tescil ettirildiğini, davalı tarafından tescil ettirilen turta kutusu tasarımının davalı tarafından tasarlanmış olmayıp uzun yıllardır ambalaj ve pastacılık sektöründe kullandığını davanın kabulü ile davalı tasarımının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Asıl davada davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin daha önceden piyasada kullanılmayan bir tasarım ortaya koyarak ipli turta kutusunu ürettiğini, mevzuatlar kapsamında kendisine tanınan hakları kullanarak tasarımını tescil ettirdiğini, davacı tarafından üretilen ipli turta kutusunun uzun yıllardır pastanecilik sektöründe pasta kutusu ya da turta kutusu olarak kullanıldığını ve davacının söz konusu ambalajı haksız bir şekilde kendi adına tescil ettirdiğini, birçok firma tarafından uzun yıllardır kullanıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Birleşen davada davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddiasının aksine, daha önce piyasada benzeri olduğu düşünülen kutuların, müvekkilinin tasarımı ile aynı veya benzer özellikleri göstermediğini, daha önce ilgili hiçbir üretici firmanın, müşteriye kolaylık sağlamak amacıyla kutularda ip kullanarak bir model ortaya koymayı düşünmediğini, müvekkilinin uzun süren Ar-Ge çalışmaları sonucunda söz konusu tasarımı geliştirdiğini ve müvekkili tasarımının yenilik ve ayrıt edicilik vasıflarına haiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile birleşen davanın tescilli tasarımın yeni ve ayırt edici niteliğe sahip olmadığından bahisle hükümsüzlüğü ve sicilden terkinine ilişkin olduğundan, öncelikle hükümsüzlük ile değerlendirme yapılması gerektiği, dosya kapsamı ile uyumlu görülen bilirkişi raporuna göre dava konusu tasarımın başvuru tarihi itibariyle koruma şartı olan yenilik ve ayırt edici niteliklere sahip olmadığı, davacı-birleşen dosya davalısı adına tescilli tasarım ile dosyaya sunulan 2014 tarihli ürün kataloglarında yer alan ürün örnekleri arasında belirgin farklılıklar bulunmadığı ve benzer olarak algılandıkları, dava konusu tasarımların 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 56 ncı maddesinde belirtilen şartları taşımadığı ve davacının aynı sektörde faaliyet göstermesi sebebi ile hükümsüzlük talebinde bulunmada menfaati bulunduğu, asıl dava yönünden ise söz konusu tasarımın başvuru tarihi itibariyle koruma şartı olan yenilik ve ayırt edici nitelik özelliklerine sahip olmadığı yönündeki teknik inceleme sonucu hazırlanan bilirkişi raporları birlikte değerlendirilmiş olup 6769 sayılı Kanun uyarınca yeni ve ayırt edici niteliğe sahip olması şartı ile bu kanunla sağlanan haklar kapsamında korunacağı ilkesi dikkate alınacağı gerekçeleriyle asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne, birleşen dosyada davalı adına Türk Patent ve Marka Kurumunda kayıtlı 2015/04151 tescil numaralı tasarımın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-birleşen davada davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-birleşen davada davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-birleşen davada davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin farklı bıçak izleri kullanarak tasarım kutuya kapandığı vakit farklı bir görünüm kazandırdığını ve ayrıca tasarlamış olduğu kutuda ip detayını da kullanarak piyasadaki diğer kutulardan farklı bir görünüm elde ettiğini, tasarım başvurusu yapıldığında uzmanlar tarafından incelenerek tescil edildiğini, davalının müvekkilinin tescilli tasarıma birebir benzer kutuları izinsiz olarak ürettiğini, 09.04.2018 tarihli bilirkişi raporu ile de davalının ürettiği kutuların bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenimde belirgin farklılıklar bulunmadığı, davacının tasarımıyla benzer olduğunun açıkça vurgulandığını, davacı müvekkilinin iş bu tasarımın tescilini alabilmesinin, bahsi geçen turta kutusunun hem açık hem de kapalı şeklinin piyasadaki diğer kutulardan farklı ve piyasada yeni olmasından kaynaklandığını, mahkemenin aldığı rapora dayanarak müvekkilinin tasarımını yok saydığını, her ne kadar davalının öne sürdüğü 2014 tarihli katalog ürünleri ile davacının tescilli turta kutusu tasarımının benzer olduğu sonucuna varılsa da bu iddianın hakkaniyetli olmadığını, müvekkilinin tasarımında ip olduğunu ve piyasadaki diğer turta kutularından farklı bir görünüme sahip olduğunu, mahkeme kararının işin özü anlaşılmadan eksik inceleme ile gerçekleştirildiğini beyanla Mahkeme kararının kaldırılmasını dava ve tüm taleplerinin kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile turta/pasta kutusu tasarımlarında, tasarımcının geniş bir seçenek özgürlüğünün bulunduğu, tasarımda yenilik özelliği olarak getirilen ip unsurunun ve kilit detayında boşluk bulunmamasının ayrıntıda farklılık gösterdiği ve tasarımın yeni ve ayırt edici algılanmasına yeterli olmadığı, birleşen davada davacı tasarımının hükümsüzlüğü ile hükümsüzlük kararı baştan itibaren sonuç doğuracağından asıl davanın reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık görülmediği gerekçesi ile davacı-birleşen davada davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-birleşen davada davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-birleşen davada davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerine ek olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının haksız ve hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını, asıl davanın kabulü ile birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-birleşen davada davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-birleşen davada davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerine ek olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının haksız ve hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını, asıl davanın kabulü ile birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada tescilli tasarımına tecavüzün tespiti, meni ve ref'i ile manevi tazminat, birleşen davada ise davacı tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğünü talep ettiği, birleşen davanın kabulüne karar verildiği görülmüştür.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı- birleşen davada davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.