muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1925, Karar No: 2016/3017, Tarih: 24.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1925 E.  ,  2016/3017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ...1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair ...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve 2013/645 esas, 2015/229 sayılı kararını müteakip, ...1. Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/286 esas, 2015/184 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ...2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 12/05/2015 tarihli ve 2015/412 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.", aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ...1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 17/12/2015 gün ve 94660652-105-34-12321-2015-E.26694/84156 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 12/05/2015 tarihli ve 2015/412 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14560, Karar No: 2014/27756, Tarih: 27.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14560 E.  ,  2014/27756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2012/365-2014/286

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yıpranma payı resmi birim fiyatları uygulanıp, yıpranma payı da düşülerek binaya değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Zemin bedelinin tespitine gelince;

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak bedel tespit edilmişse de, alınan raporlar inandırıcı değildir. Şöyle ki;

Bilirkişi kurulu raporlarında taşınmazın metrekaresine düzenleme otaklık payı indirilerek 960 TL., 1.040 TL. ve en son da 1.820 TL. gibi birbirinden faklı bedeller tespit edildiği gibi, dava konusu ve emsal alınan taşınmazların imar parseli mi, yoksa olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi oldukları ve söz konusu taşınmazların emlak vergisine esas metrekare bedelleri ilgili Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevaba göre bedel tespiti sırasında düzenleme ortaklık payı indirimi yapılıp, yapılmayacağı ve dava konusu taşınmaz ile emsallerin değerleri arasındaki bilirkişice belirlenen oran denetlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile inandırıcı olmayan raporlara itibar edilerek karar verilmiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6601, Karar No: 2006/8716, Tarih: 06.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6601 E.  ,  2006/8716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın (4650 Sayılı Yasayla değişik) 11.maddesinin (f) bendi uyarınca arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle kamulaştırma bedeli tespit edilir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde sağlayacağı net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmesinde, taşınmazın kuru ya da sulanabilir niteliği de gözetilerek dekar başına elde edilebilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğünün değerlendirme yılına ait verilerinin esas alınması gerekirken bilirkişi raporunda 2004 yılı verilerine göre belirlenen değere Toptan Eşya Fiyat Endeksi uygulanmak suretiyle 2005 yılı değere ulaşıldığı anlaşılmaktadır. Bu bakımdan karar tarihi itibariyle 2005 yılı verilerinin oluştuğu da gözetilerek . İlçe Tarım Müdürlüğünden 2005 yılı resmi verileri getirtilip buna göre ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın tamamı 10850 m2 olup bunun 967 m2'si kamulaştırılarak geriye iki ayrı parça kalmıştır. Bu durumda kadastro teknisyeni tarafından düzenlenen krokiye göre her bir parçanın yüzölçümü, konumu ve geometrik durumu ile kullanım amacı (tarım arazisi oluşu) gözönünde tutulduğunda küçük parçada belli bir değer kaybı olabilir ise de büyük parçada herhangi bir değer kaybının olmayacağı gözetilerek bilirkişiden bu konuda ek rapor alınması gerekirken arta kalan kısımların tamamı üzerinden değer kaybı veren bilirkişi raporuna itibar edilerek fazla bedele hükmedilmesi,

3-Bilirkişilerce şeker pancarının ne olduğu açıklanmayan yan ürünün de değerlendirmeye alındığı, yan ürün küspe ise; (şekerpancarına İlçe Tarım Müdürlüğünden bildirilen toptan satış fiyatı uygulandığı halde fabrikada işlenmesinden sonra elde edilecek) küspenin gelir kapsamına alınmayacağı düşünülmeden yüksek gelir belirlenerek taşınmaza fazla değer biçilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıdaki bozma bendleri hususunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereklerine uygunluğu denetlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıdaki bozma bendleri hususunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereklerine uygunluğu denetlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 06.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22445, Karar No: 2015/17499, Tarih: 01.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/22445 E.  ,  2015/17499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverinde 02/09/1991 tarihinden 05/10/2010 tarihine kadar kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2.Dava, davacının davalı işyerinde 02.09.1991-31.12.1999 ile 02.09.2001-05.10.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Somut olayda, davacı tarafından 02.09.1991- 31.12.1999 tarihleri arasında...Okulunda, 02.09.2001- 01.11.2003 tarihleri arasında ... İlköğretim Okulunda,01.11.2003- 05.10.2010 tarihleri arasında ...Okulunda temizlik elamanı olarak çalıştığının idda edildiği, davacı adına... sicil nolu ... İlköğretim adlı işyeri tarafından 14.11.2007-01.06.2008 , 18.12.2008-31.05.2009 ve 09.10.2009-18.06.2010 tarihleri arasında, 1046404 sicil nolu ve yine ... İlköğretim adlı işyeri tarafından ise 24.10.2008-01.12.2008 tarihleri arasında tam hizmet bildiriminde bulunulduğu,... Okulu ile... İlköğretim Okulunda çalışan listesi ile 1046404 sicil numaralı... İlköğretim Okulu işyerine ait nizalı dönemin bir kısmını kapsar dönem bordrolarının dosyaya getirtildiği, davacı tanıklarının beyanlarının alındığı anlaşılmış olup mahkemece 1079706 ile 1046404 sicil nolu işyerilerinin kayıtlarının ile her iki işyerine ait uyuşmazlık dönemini kapsayacak şekilde tüm dönem bordroları getirtilmeden, dinlenen tanıklara davacının davalı işverene ait hangi işyerinde hangi tarihler aralığında çalıştığı ve davacının eğitim ve öğretime ara verilen nizalı dönemdeki yaz ve kış tatili (sömestr tatili) tarihlerinde de çalışıp çalışmadığı hususu sorulmadan, ayrıca kabule göre de ihtilaf konusu dönem içerisinde birden fazla işyerinde geçen davacıya ait hizmetlerin hangi süreler içerisinde, hangi işyerinde geçtiği belirtilmeden hükmün infazında tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; Kurumdan... ile ... işyerlerine ait tescil kayıt ve belgeleri ile tüm dönem bordrolarını getirtmek, davacıya bu işyerlerinden hangisinde, hangi süreler içerisinde çalıştığını açıklatmak, dava konusu dönemi kapsar biçimde bordro tanıklarını tespit edip çalışmanın niteliği, gerçek bir çalışma olup olmadığı,nizalı dönemdeki yaz ve kış tatili (sömestr tatili) tarihlerinde de çalışıp çalışmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, gerekirse ilgili yerlerden okulun açılıp kapanma tarihlerini sorduktan sonra bu süreleri dışlayarak ve davacının hangi dönemde hangi işyerinde çalıştığını açıkça belirterek hüküm kurmaktan ibarettir. ,

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır..

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden taraflardan davacıya yükletilmesine, 01.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6658, Karar No: 2013/8612, Tarih: 20.09.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/6658 E.  ,  2013/8612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Gazipınar Köyü Deliçoban mevkiinde kain 101 ada 95 parsel sayılı 7424.21 m2; 101 ada 23 parsel sayılı 11702.43 m2; 103 ada 196 parsel sayılı 9204.67 m2; 103 ada 195 parsel sayılı 7609.46 m2; 103 ada 194 parsel sayılı 5268.31 m2; 101 ada 35 parsel sayılı 3665.43 m2 ve 101 ada 36 parsel sayılı 4500.63 m2 yüzölçümlü taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle sırasıyla davalılar Mihrali Karayaprak, ...; ... ile ... adlarına tespit edilmişlerdir. Davacı, yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmış ve bilahare vergi kaydına dayanmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacı ...'nın dava konusu yaptığı ... İlçesi Gazipınar Köyü 101 ada 35 ve 36 nolu parseller ile, 103 ada 194-195 ve 196 nolu parsellere yönelik davalarının feragat nedeniyle, 101 ada 23 ve 101 ada 95 nolu parsellere yönelik açmış olduğu davaların sübut bulunmadığında reddine, dava konusu taşınmazların ayrı ayrı tespit gibi tespit malikleri adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 20.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/466, Karar No: 2010/6773, Tarih: 03.06.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/466 E.  ,  2010/6773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : a- 2002 (2003) yılında işlenen suç nedeniyle : 213 sayılı Kanunun 359/b-1 maddesince 2 yıl 6 ay hc.

b- 2000 yılında işlenen suç nedeniyle: Önceden bu konuda verilmiş bir hüküm nedeniyle davanın reddine.

c- 1998- 1999-2001 yılında işlenen suç nedeniyle: hüküm tesisine yer olmadığına dair.

I-Katılan vekilinin 1998-1999-2000 ve 2001 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Tem.Gıd.İnş.Teks.San.Tic.Ltd.Şirketinin yetkilisi olan sanığın 1998-1999-2000 ve 2001 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediğinin iddia olunması karşında her takvim yılı için ayrı suçların oluşacağı gözetilmeden ve mükerrer olduğu kabul edilen Bursa 4.Ağır Ceza Mahkemesi’ nin 2002/175 esas,2004 sayılı kararının konusunun Tekstil Turizm Gıda Sanayi ve Tic.Ltd Şirketinin sorumlu müdürü olan sanığın 2000 takvim yılında sahte fatura düzenlemek fiiliyle ilgili olup farklı mükellefiyetle ilgili olduğu ve davanın mükerrer olmadığı nazara alınmadan yazılı şekilde 2000 takvim yılı ile ilgili davanın mükerrer olduğundan bahisle reddine,diğer takvim yılları ile ilgili hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında;sanığa yüklenen “sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suçların işlendiği 1998, 1999, 2000 ve 31.12.2001 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiğinden, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca istem gibi ORTADAN KALDIRILMASINA,

II-2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelen sanık müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

213 sayılı VUK.nun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı yasa ile değişik 359.maddesi uyarınca vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte veya yanıltıcı olarak düzenlenmesi suçun oluşumu için yeterli olup, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğması suçun unsuru olmaktan çıkartıldığı cihetle; gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olan 23.12.2002 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

213 sayılı VUK.nun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı yasa ile değişik 359.maddesi uyarınca vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte veya yanıltıcı olarak düzenlenmesi suçun oluşumu için yeterli olup, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğması suçun unsuru olmaktan çıkartıldığı cihetle; gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olan 23.12.2002 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Hükmolunan ceza miktarı nedeniyle 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluş, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve indirici sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosya içeriğine göre 765 sayılı Yasa hükümlerinin açıkça sanık lehine olduğunu kabul eden mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübutun bulunmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,3/6/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26823, Karar No: 2014/26223, Tarih: 22.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/26823 E.  ,  2014/26223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.07.2014

NUMARASI :Esas no: 2014/302 Karar no:2014/564

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm takı parası alacağının redi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Düğünde takılan takı paraları ve ziynet eşyaları, taraflar arasında aksine bir anlaşma yoksa kadına ait sayılır. İade edilmeme koşuluyla verildiği kanıtlanmadıkça; bunların koca tarafından borçları için bozdurulup harcanması; onu iade borcundan kurtarmaz. Davacı-davalı koca, kadının takı ve ziynet alacağı taleplerine verdiği cevapta “ onların hepsinin nişan, düğün ve ev eşyası borçları için kullanıldığını’’ beyan ve kabul etmiş ; takı parasının, kadın tarafından iade edilmemek üzere kendisine verildiğini de ispatlayamamıştır. Açıklanan bu nedenlerle, takı parası talebinin kabulü gerekirken; yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, davalı-karşı davacı (kadın)'ın vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.12.2014 (Pzt.)