muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6228, Karar No: 2019/1386, Tarih: 27.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/6228 E.  ,  2019/1386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ :TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davadan dolayı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen temyiz isteğinin süre yönünden reddine ilişkin 07.11.2014 tarih 205-170 sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleştirilen davada davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen dava, bedel isteğine ilişkindir.

Asıl ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, asıl ve birleştirilen davada davalının vekiline .../... adresinde ve evrak memuruna teslim edilmek suretiyle 23.07.2014 tarihinde tebliğ edilmiş; davalı vekili, karar tebliğinin usulsüz olduğundan bahisle 19.09.2014 havale tarihli temyiz dilekçesiyle kararı temyiz etmiş; Mahkemece, 07.11.2014 tarihli ek karar ile davalının temyiz isteğinin süre yönünden reddine ve ek kararın tebliğden itibaren 15 gün içerisinde temyiz edilebileceğine karar verilmiş; ek karar davalı vekiline 18.11.2014 tarihinde... adresine tebliğ edilmiş; davalı vekili de 18.11.2014 tarihinde tebellüğ ettiğini beyan ederek ek kararı 27.11.2014 tarihinde temyiz etmiştir.

Bilindiği üzere, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK) 432/4-5 fıkraları gereği temyiz kanuni süre geçtikten sonra yapılır ise, kararı veren mahkeme temyiz isteğinin reddine karar verir. Bu ret kararı tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 90.maddesi gereği kanunda belirtilen istisna durumlar dışında hakim kanundaki süreleri artıramaz veya eksiltemez.

Öyleyse, mahkemece temyiz isteğinin reddine ilişkin olarak verilen ek kararda temyiz süresinin 15 gün olarak belirtilmesi taraflara yeni bir hak vermez.

Hal böyle olunca, asıl ve birleştirilen davada davalı vekilinin, 7 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra ek kararı temyizi süresinde değildir.

Bu nedenlerle, (6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3.maddesi yollamasıyla) asıl ve birleştirilen davada davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, davalı Hazineden harç ve para cezası alınmasına yer olmadığına,

27.02.2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y Y A Z I S I -

Hal böyle olunca, asıl ve birleştirilen davada davalı vekilinin, 7 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra ek kararı temyizi süresinde değildir.

Bu nedenlerle, (6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3.maddesi yollamasıyla) asıl ve birleştirilen davada davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, davalı Hazineden harç ve para cezası alınmasına yer olmadığına,

27.02.2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y Y A Z I S I -

Asıl ve birleştirilen davalar yolsuz tescil hukuki nedenine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece her iki davanın kabulüne karar verilmiş, davalı Hazine vekili tarafından 19.09.2014 tarihli dilekçe ile yapılan yapılan temyiz istemi, mahkemenin 07.10.2014 tarihli ek kararı ile "süreden" reddedilerek "15 gün" içinde ek kararın temyiz edilebileceği belirtilmiş, bu karar 18.11.2014 tarihinde kendisine tebliğ edilen davalı Hazine vekili, 27.11.2014 tarihli dilekçe ile ek kararı temyiz etmiş, sayın çoğunluk tarafından "HMUK'nun 432/4-5 maddesi gereğince temyiz isteğinin reddine ilişkin ek kararın yasal temyiz süresinin yedi gün olduğu, HMK'nun 90. maddesi gereğince kanuni sürelerin istisnalar dışında kanundaki sürelerin hakim tarafından artırılıp eksiltilemeyeceği, ek kararda temyiz süresinin onbeş gün gün olarak gösterilmesinin taraflara yeni bir hak vermeyeceği" gerekçesi ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, davalı vekilinin ek kararı temyizinin süresinde olup olmadığına ilişkindir. Davalı Hazine vekili, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı kanuni yedi günlük süre geçtikten sonra, fakat mahkeme kararında belirlenen onbeş günlük süre içerisinde temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi, " 1- Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici, 2nci maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki uygulanmasına devam olunur. 2- Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kununun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454'üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olnur. 3- Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir

1086 sayılı HUMK'nun 432. maddesindeki düzenlemeye göre, asliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz süresi tebliğ tarihinden itibaren onbeş gündür. Temyiz, kanuni süresi geçtikten sonra yapılırsa mahkemece temyiz isteminin reddine karar verir verilir ve bu ret kararına karşı tarafların temyiz süresi tebliğden itibaren yedi gündür.

1086 sayılı HUMK'nun 432. maddesindeki düzenlemeye göre, asliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz süresi tebliğ tarihinden itibaren onbeş gündür. Temyiz, kanuni süresi geçtikten sonra yapılırsa mahkemece temyiz isteminin reddine karar verir verilir ve bu ret kararına karşı tarafların temyiz süresi tebliğden itibaren yedi gündür.

6100 sayılı HMK'nun 297/1-ç maddesinde, hükümde varsa kanun yolu ve süresinin de gösterileceği hususu düzenlenmiştir.

Anayasa Mahkemesi 26.06.2014 günlü 2012/855 sayılı kararında; usul hükümlerine göre mahkeme kararlarının hüküm kısmında, kanun yolu ve süresinin belirtilmesi gerekliliğini, davada uygulanan yargılama usulü ile verilen karara karşı kanun yolları bakımından tarafların doğru bilgi sahibi olmalarını sağlayarak, tarafların kararlara karşı temyiz haklarını zamanında ve usulüne uyguın olarak kullanmalarına hizmet ettiği belirtilmiştir.

Anayasa'nın 36/1. maddesinde, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu belirtilmiş, tarafı olduğumuz, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde de, herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmıştır. Anılan düzenlemeler gereği, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkının, adil yargılanma hakkı kapsamında olduğu tartışmasızdır.

Uyuşmazlıkta uygulanacak kanun hükmünü tespit edip resen uygulayacak hakimin, bu çerçevede kanun yolunu ve süresini de taraflara doğru gösterme yükümlülüğü vardır. Kanun yolu süresinin hatalı gösterilmesi sonucu davanın taraflarının kanun yolu başvuru isteminin süreden reddedilmesi, hatanın tüm sonuçlarının davanın taraflarına yüklenmesi, adil yargılanma hakkı kapsamında adalete erişim hakkının sınırlandırılmasıdır.

Bu gibi hallerde, usul kurallarının mahkemeye erişim hakkını kısıtlayacak şekilde katı uygulanmaması, mahkemenin kanun yolu ve süresini hatalı belirlemesi halinde, kararda belirtilen süreye uyularak yapılan kanun yolu başvurusunun, adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında değerlendirilerek süresinde yapıldığının kabul edilmesi ve temyiz incelemesinin yapılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun aksi yöndeki kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/8344, Karar No: 2011/14847, Tarih: 07.07.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/8344 E.  ,  2011/14847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklılar tarafından borçlu aleyhinde "100.000,00 TL değerli sözleşme"ye dayalı olarak örnek 7 numaralı ödeme emriyle ilamsız takip başlatmış, borçlunun borca itirazı üzerine alacaklılar sözleşmeye dayalı olarak itirazın kaldırılması talebinde bulunmuştur. Mahkemece bu belgenin İİK.nun 68/1 maddesinde belirtilen nitelikte olmadığı ancak borçlunun itiraz dilekçesinde borcu kabul ettiği gerekçesiyle itirazın kaldırılması talebinin kabulüne karar verilmiştir.

İİK.nun 68/1.maddesi gereğince talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tastik edilen "borç ikrarını" içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, alacaklının takibinin dayanağı olarak takip talebinde gösterdiği sözleşme, İİK.nun 68/1.maddesinde belirtilen vasıfları (özellikle kayıtsız şartsız borç ikrarını) içermemektedir. Borçlu itiraz dilekçesinde de açıkça borcu kabul etmemiştir. O halde mahkemece itirazın kaldırılması talebinin reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11080, Karar No: 2017/12072, Tarih: 14.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/11080 E.  ,  2017/12072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakeme Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyetinin, elektrik faturaları ile tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedellerinin iadesine dair talebinin reddine karar verdiğini, ancak bu bedellerinin haksız olarak alındığını belirterek; ... Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyeti kararının iptalini ve sözkonusu bedellerin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile ... Kaymakamlığı TSHH Başkanlığının 03/11/2014 tarih ve 3217 sayılı kararının iptali ile 217,45 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-)Dava; 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedellerinin iadesi istemiyle yapılan başvuru üzerine, Tüketici Hakem Heyetince verilen kararının iptali istemine ilişkindir.

1-)Dava; 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedellerinin iadesi istemiyle yapılan başvuru üzerine, Tüketici Hakem Heyetince verilen kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmeti bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar sayılı kararı ile Anayasanın "Vergi Ödevi" Başlıklı 73. maddesindeki “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir." şeklindeki düzenleme uyarınca; bu bedeller hakkında EPDK tarafındançıkartılan ikincil mevzuat hükümlerinin uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı, kabul edilmiştir.

Ancak, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17.madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içermesi nedeniyle, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-)Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HGK'nun 17.12.2014 günlü ve 2014/7-1884 E. 2014/1045 K. sayılı ilamı ile verilen kararın ard etkili olması nedeniyle kesin olmadığı belirlendiğinden 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42133, Karar No: 2018/5141, Tarih: 26.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/42133 E.  ,  2018/5141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı .... ile birlikte alıcı sıfatıyla, davalılara ait .... İlçesi, .... köyü, 111 ada, 11 parsel sayılı taşınmazla ilgili emlak komisyoncusu olan ve dava dışı .... ile beraber sözleşme yaptığını, sözleşmede alıcı sıfatıyla ...,...., satıcıların ise ..., ... olduğunu, davalıların dava konusu taşınmazda 1/2'şer oranda hisseli olduklarını, davalıların sözleşmenin yapıldığı tarih olan 15/07/2013 tarihinde 51.000,00-TLyi elden aldıklarını, ancak daha sonradan davalıların taşınmazın satışından vazgeçtiklerini ve aldıkları kaporayı iade etmediklerini, davalılar aleyhine .... 1. İcra Müdürlüğünün 2013/7212 Esas sayılı dosyası ile takip başlattıklarını, davalıların İcra Müdürlüğüne dilekçe vererek itiraz ettiklerini, kapora aldıklarını kabul ettiklerini ancak kaporanın 51.000,00-TL değil 1.000,00-TL olduğunu iddia ettiklerini, bu iddianın asılsız olduğunu belirterek itirazının 20.000,00 TL üzerinden iptali ile takibin iptal edilen kısım kadar devamına, fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar duruşmada, sözleşmenin .... 'ta kaldığını, sözleşmenin özel şartlar başlıklı bölümü altında yer alan 1.000,00-TL kapora rakamının önüne 5 rakamının eklenerek kaporanın 51.000,00-TLye çıkartıldığını, ayrıca cümlenin sonunda yer alan "Ellibirbin Lira Aldım" şeklindeki cümlenin sonradan eklendiğini, satıştan caydıkları için 1.000,00-TLyi emlak ofisine giderek .... a elden verdiklerini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalılara taşınmaz satışı için verdiği Kaparo bedelinin davalıların satıştan vazgeçmesi nedeniyle iadesi için başlattığı takibe itirazın kısmen iptalini talep etmiş, davalı ise sözleşmede yer alan 1.000,00 TL rakamının önüne 5 rakamının eklendiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur. Savcılık soruşturma dosyasında aldırılan kriminal raporunda sahtecilik olup olmadığı hususunun tespitinin mümkün olmadığı belirtilmiştir. Mahkemece, sözleşmenin davalılar tarafından kaleme alınmadığı, davacı ile birlikte satın alan .... tarafından kaleme alındığı ve davacı uhdesinde bulunması nedeniyle de gerek "5" rakamının gerekse yazı ile "ellibirbin TL kapora aldım" ibarelerinin, davalıların onayı ve haberi olmaksızın sonradan davacı veya birlikte satın alanlardan dava dışı sözleşmeyi kaleme alan .... tarafından eklenmesinin her zaman mümkün olduğu kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmişse de dava konusu yapılan 15.07.2013 tarihli belgelerdeki “5” rakamının ya da “Ellibirbin Lira Aldım” cümlesinin sonradan eklenip eklenmediği, sözleşmede tahrifat yapılıp yapılmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu’ndan rapor alınması hususu değerlendirilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18110, Karar No: 2021/19498, Tarih: 21.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/18110 E.  ,  2021/19498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç uydurma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan zarar gören kuruma usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği, bir mazeret bildirmediği gibi usulüne uygun katılma talebinde de bulunmadığının anlaşılması karşısında temyiz hakkı bulunmayan suçtan zarar gören kurum adına vekilinin vaki temyiz isteminin CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 21.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/826, Karar No: 2017/9329, Tarih: 08.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/826 E.  ,  2017/9329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ticareti terk suçu aynı işyeri ile ilgili olarak ancak bir defa işlenebilen bir suç olup;

UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler ve nedenlerle sanık hakkında ticareti terk suçundan verilip Dairemizin 2017/2394 esasında kayıtlı olan ve aynı gün incelenerek bozulmasına karar verilen dosyasının bulunması karşısında; anılan dosyanın birleştirilerek tek suçtan hüküm kurulması gerekmesi sebebiyle sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.