muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26931, Karar No: 2017/3133, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/26931 E.  ,  2017/3133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde sanığın ödeme emrinin tebliğinden sonra alacaklıyı zarara uğratmak kasdıyla işyerini ... devrettiğini bildirerek şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında, işyerinin ne şekilde devredildiği,taraflar arasında bu konuda sözleşme düzenlenip düzenlenmediği araştırılıp,işyerini devralan ...'un tanık sıfatıyla dinlenilmesinden sonra hukuki durumun takdiri yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4816, Karar No: 2015/9216, Tarih: 18.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4816 E.  ,  2015/9216 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere göre, davalı ...nün aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının farklı taşeron şirketlerde son olarak da ...’nin taşeronluğunda .... Sağlık Kültür Daire Başkanlığında (....) 01.12.2004 tarihinde teknisyen olarak çalışmaya başladığını, taşeron firmaların değişmesine karşın müvekkilinin ve diğer işçilerin ve kesintisiz olarak çalıştıklarını, iş akdinin davalı işverence haksız olarak 28.02.2013 tarihinde sona erdirildiğini ancak kıdem ve ihbar tazminatının ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatının tahsilini talep etmiştir.

Davalı ..... vekili davacının hiçbir zaman müvekkili şirket bünyesinde çalışmadığını beyan ederek açılan davanın husumetten reddini istemiştir.

Davalı Üniversite vekili Rektörlüğün ihale makamı olduğunu, yüklenici firma ile idare arasında 4857 sayılı Yasa anlamında asıl- alt işveren ilişkisinin olmadığını, davacı işçiye karşı işveren olmadığı gibi davacı işçiyle de iş akdi yapılmadığını, idarenin bizzat işçi çalıştırmadığından ve ihale usulüyle anahtar teslim bir hizmet aldığından işçilerin bütün hak ve alacaklarında tek muhatabın ihaleyi alan şirket olduğunu, davanın öncelikle husumet yönünden reddinin gerektiğini, taşeron firmalar ile akdedilen sözleşme ve idari şartname de incelendiğinde dava dışı şirketlere bağlı olarak çalışan davacı işçinin işe alınması, sigorta bildirimlerinin yapılması, ücretin belirlenmesi ve ödenmesi, çalıştırılması, izin ve işten çıkarılması gibi yetkilerin tamamının ilgili firmalara ait olduğunu, müvekkili kurumun davacının üzerinde herhangi bir yönetim hakkı bulunmadığını, bu yetkinin tamamen şirketler tarafından kullanıldığını, kaldıki iş akdinin müvekkili kurum tarafından feshedilmediğini, çalıştığı döneme ilişkin alacakların firmalardan talep etmesi gerektiğini belirterek açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş akdi davalı işveren tarafından haklı bir sebebe dayanmaksızın ve ihbar öneli de tanınmaksızın feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalı şirket aleyhine açılan dava yönünden ise, davacının davalı ....... işyerinde hiç çalışmasının bulunmadığı görüldüğünden davalı şirkete yönelik davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının çalışma süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece bilirkişi raporu alınmadan resen kıdem ve ihbar tazminatı hesaplaması yapılmıştır.

Taraflar arasında davacının çalışma süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece bilirkişi raporu alınmadan resen kıdem ve ihbar tazminatı hesaplaması yapılmıştır.

Mahkemece davacının emeklilik sonrası çalıştığı 01/01/2012-28/02/2013 tarihleri arasında geçen süre 423 gün olduğu halde 790 gün üzerinden hesap yapılması hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 18/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/402, Karar No: 2016/1590, Tarih: 11.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/402 E.  ,  2016/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik, sahte banka veya kredi kartı kullanmak suretiyle yarar sağlama ve özel belgede sahtecilik suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2013/611 esas, 2015/97 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 20/05/2015 tarihli ve 2015/376 esas 2015/271 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 01/06/2015 tarihli ve 2015/589 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 15/10/2015 gün ve 94660652-105-34-9282-2015-E.20442/66121 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 01/06/2015 tarihli ve 2015/589 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5309, Karar No: 2024/4021, Tarih: 25.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5309 E.  ,  2024/4021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 31.05.2023

EK KARAR SAYISI : 2023/727 E., 2023/916 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 31.05.2023 tarihli ve 2023/727 Esas, 2023/916 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir ve temyiz isteminin süresinde olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.03.2023 tarihli ve 2022/787 Esas, 2023/177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve son cümlesi, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 52, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 24.05.2023 tarihli ve 2023/727 Esas, 2023/916 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 31.05.2023 tarihli ve 2023/727 Esas, 2023/916 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın asıl ve ek karara yönelik temyizi; haksız şekilde mahkûmiyet hükmü kurulduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Eskişehir 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12230, Karar No: 2011/370, Tarih: 25.01.2011

**11. Ceza Dairesi         2010/12230 E.  ,  2011/370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 5237 S TCK.nun 204/1 mad göre 2 yıl 6 ay hp

Suça konu nüfus cüzdanının ve üzerinde silinti, kazıntı veya ilave yoluyla tahrifat yapıldığını gösterir bir bulguya rastlanılmadığı ve muhtemelen ilgili kişinin kimlik bilgilerini içeren sahte kayıp ve değiştirme belgesinin yetkililere ibrazı ile düzenlettirilmiş olabileceğine işaret eden ekspertiz raporunun aslının dosya arasında bulunması, sanığın aşamalarda nüfus cüzdanının kendisinden ele geçirildiğini , üzerindeki fotoğrafın da kendisine ait olduğunu kabul etmesi, yargılama aşamasında Van Merkez İlçe Nüfus Müdürlüğü’nün 28.03.2008 gün ve 1161 sayılı cevabi yazısı ve ekleri ile de nüfus cüzdanının üzerinde yine sanığın fotoğrafı bulunan kayıp ve değiştirme belgesi ibraz edilerek ilgili nüfus müdürlüğünde düzenlettirildiğinin belirlenmesi karşısında ayırma kararı verilen uyuşturucu madde ticareti suçuna ilişkin bir kısmı onaysız fotokopi olan soruşturma evrakları dışında dosyada bulunan mevcut delillerin mahkumiyete yeterli olduğu cihetle, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın eksik soruşturma ve inceleme sonucu karar verildiği, hükmün gerekçeden yoksun bulunduğu ve lehine olan yasal hükümlerin uygulanmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 25.01.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12258, Karar No: 2015/15033, Tarih: 23.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/12258 E.  ,  2015/15033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,YIKIM

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, mülkiyet ve komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Davacı, 64 ada 107 ve 108 parsel sayılı taşınmazlarda paydaş olduğunu, davalıların ise 64 ada 106 parselin müşterek maliki olduklarını, davalıların 107 ve 108 sayılı parselin bir kısmını narenciye bahçesi yetiştirmek suretiyle işgal edip kullandıklarını, yine sera kurulu alanda komşuluk hukukunun gereği olarak ağaçlar ile kendi parsel sınırı arasında çekme payı bırakmadıklarını ileri sürüp elatmanın önlenmesi, yıkım ve davalıların kendi parsellerindeki narenciye agaçlarının çekme mesafesine alınmasını istemiştir.

Davalılar, 64 ada 105 ve 106 sayılı parsellerin müşterek maliki olduklarını, davacının taşınmazlarına tecavüzleri bulunmadığını, mevcut narenciye ağaçlarının kendi arazileri içinde kaldığını, ağaçların davacının arazisini kullanmasını etkilemediğini, sınırlarda bir değişiklik olmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların kayden davacıya ait 64 ada 107 sayılı parsele elattıklarının sabit olduğu gerekçesiyle bu parsele yönelik elatmanın önlenmesine ve ağaçların kal'ine, bir kısım ağaçların çekme mesafesine çekilmesine, 108 sayılı parsele tecavüz bulunmadığı gerekçesiyle bu taşınmaz hakkındaki davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından öteki temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Ancak; 6100 sayılı ...nun 326. (1086 sayılı HUMK. nun 417/1.) maddesi hükmü gereğince davanın kısmen kabulü halinde yargılama giderleri kabul ve reddedilen miktarlara göre taraflara yükletilir. Bu durumda; iki adet taşınmaz dava konusu olduğuna ve birisi hakkındaki dava kabul edilip, diğeri hakkındaki dava reddedildiğine göre, yargılama giderlerinin kabul-ret oranında taraflara yükletilmesi gerekirken harç ve yargılama giderlerinin tamamından davalıların sorumlu tutulması doğru olmadığı gibi dava kısmen kabul edildiği halde reddedilen bölüm üzerinden davalılar yararına vekâlet ücretine hükmedilmemiş olması da isabetsizdir.

Davalıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1652, Karar No: 2021/1686, Tarih: 22.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1652 E.  ,  2021/1686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

Suça konu faturaların en son 2008 yılı Aralık ayı KDV indiriminde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 25/01/2009 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçlara ilişkin Vergi Denetim Kurulu ...'nın 05/12/2012 havale tarihli yazısında bahsi geçen ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonunun 16/11/2012 tarih ve 216 sayılı mütalaa yazısının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmış ise de, zamanaşımı olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olacağından sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunun Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-Sanık hakkında "2009 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

A- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonunun 16/11/2012 tarih ve 216 sayılı mütalaa yazısının dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; öncelikle söz konusu komisyon mütalaasının denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine alınması ile mütalaanın sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olup olmadığının tespit edilmesi,

B-Komisyon mütalaasının sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olduğunun tespiti halinde; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme" suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,