muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18272, Karar No: 2014/1164, Tarih: 28.01.2014

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 nci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 nci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda davacı, ihbar olunan tarafından yapılan ihaleler ile temizlik işini üstlenen taşeronlar bünyesinde şoför olarak çalışmaktadır.

Davacı, yaz aylarında 07.00-18.00 saatleri arasında, kış aylarında ise 07.00-17.00 saatleri arasında haftanın 6 günü çalıştığını iddia ederek fazla çalışma alacağı talep etmiştir.

Davalı şirket ise firmanın çalışma saatleri konusunda tasarrufunun olmadığını, bu nedenle davacının fazla mesai ücretinin firma bünyesinde bulunmadığını, fazla çalışma da yapmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davalı tanık beyanları esas alınarak yapılan hesaplama neticesinde fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır.

Ancak temyiz dilekçesi ekinde sunulan bazı mahkeme duruşma tutanaklarından ve aynı gün temyiz incelemesi yapılan davalı şirket aleyhine açılmış diğer davalarda görüldüğü üzere davacının tanık olarak gösterdiği M..G.. dinlenmiş ise de bu dosya yönünden adı geçen tanığın dinlenmediği görülmüştür. Davacı vekili, duruşmada tanığın dinlenmesini talep etmiş ise de mahkemece bu talep reddedilmiştir.

Yine mahkemece, ihbar olunan bünyesinde çalışmakta olan davacı tanığı A.. U..'ın beyanları üzerinde durulmamış ve bu beyanlara neden itibar edilmediği de belirtilmemiştir.

Son olarak davalı tanıklarının işveren bünyesinde çalışmaktadırlar. Aynı zamanda davacı tanıkları ile beyanlarının çeliştiği de görülmektedir. Özellikle davalı tanıklarının vardiya konusunda beyanları olduğu görülmüş ancak gerek hesaplama sırasında gerekse de mahkemece bu hususlar üzerinde durulmamıştır.

Yine mahkemece, ihbar olunan bünyesinde çalışmakta olan davacı tanığı A.. U..'ın beyanları üzerinde durulmamış ve bu beyanlara neden itibar edilmediği de belirtilmemiştir.

Son olarak davalı tanıklarının işveren bünyesinde çalışmaktadırlar. Aynı zamanda davacı tanıkları ile beyanlarının çeliştiği de görülmektedir. Özellikle davalı tanıklarının vardiya konusunda beyanları olduğu görülmüş ancak gerek hesaplama sırasında gerekse de mahkemece bu hususlar üzerinde durulmamıştır.

Aynı şekilde temyiz dilekçesi ekinde sunulan bazı mahkemelere ait duruşma tutanaklarındaki beyanları ile davalı tanıklarının bu dosyada alınan beyanları gerek çalışma süresi, ara dinlenme ve vardiya konusunda çelişmekte olduğu da görülmüştür.

Dolayısıyla davalı tarafından vardiya düzenine, çalışma şekline ve sürelerine ilişkin yazılı puantaj kayıtları ya da muadili belge sunulmadığına göre fazla çalışma yapılıp yapılmadığının tanık beyanları ile sonuçlandırılması gerekmektedir. Bu nedenle isabetli bir sonuca ulaşılabilmesi için; öncelikle dinlenmeyen davacı tanığı M.. G..celp edilmek suretiyle dinlenilerek davacının çalışma şekline dair ayrıntılı beyanlarının alınması, davacının diğer tanığı Ahmet ile davalı tanıklarının da yeniden dinlenilmeleri suretiyle işyerinde yaz ve kış çalışma süresi ve koşulları, ara dinlenme süreleri gibi hususlarda yeniden beyanları alınarak ve özellikle de davalı tanıklarının vardiya konusundaki beyanlarının irdelenip tanıklara açıklattırılarak bu beyanlar arasındaki çelişkiler giderilmelidir.

Aynı şekilde işyerinin Antalya'da olduğu gözetildiğinde yaz-kış sezonunun nasıl belirlendiği ve hangi ayların kış, hangi ayların yaz mevsimi kapsamında kaldığı da açıklaştırılmalıdır.

Hal böyle olunca sadece davalı tanıklarının beyanları ile fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması eksik incelemeye dayanmaktadır.

Mahkemece yukarıda belirtilen eksiklikler yerine getirilmek ve tanık beyanları arasındaki çelişkiler giderilmek suretiyle davacı işçinin çalışma şekli ve süreleri belirlenerek fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davacı taraf yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18954, Karar No: 2017/1679, Tarih: 04.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/18954 E.  ,  2017/1679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 04.04.2017 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilenler vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil, olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkindir.

Getirtilen kayıt ve belgelerden; dava konusu 450 parsel (2133,15 m2 zeytinlik) sayılı taşınmazın tamamının ve 498 parsel (11187 m2 zeytinlik) sayılı taşınmazın 1/4 payının davacıların murisi ... adına kayıtlı iken; muris ...in 450 nolu parselini 01.08.2003 tarihinde, 498 nolu parseldeki 1/4 payını da 13.10.2003 tarihinde kardeşi olan ... na satış yoluyla devrettiği; ...'in 13.09.2011 tarihinde bekar olarak ölümü üzerine, taşınmazların ...'in 23.03.2010 tarihli mahkeme kararıyla evlat edindiği (abisi İ...i'nin oğlu olan) yeğeni ...'na intikal ettiği görülmektedir.

Diğer taraftan, muris ...'nun 19.03.2013 tarihinde vefat edince; geride mirasçıları olarak eşi ...t'te olma bir oğlu ve altı kızının kaldığı sabittir.

Muris ...'nun tüm mirasçıları olan davacılar, murislerinin 450 parsel sayılı taşınmazının tamamını ve 498 parsel sayılı taşınmazdaki 1/4 payını bedelsiz olarak muvazaalı biçimde kardeşi ...'e satış yoluyla temlik ettiğini, ...'in 2011 yılında bekar olarak öldüğünü ancak anılan taşınmazların ... tarafından gizlice evlat edinilen yeğeni davalı ...'e intikal ettiğini ileri sürerek tapu iptali-tescile karar verilmesini; aksi takdirde zararlarının tazminini istemişlerdir.

Davalı ..., davacıların murisinin mal kaçırma iradesiyle hareket etmediğini, dava konusu taşınmazlarını yardım amacıyla kardeşi ...'e devrettiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazların muris tarafından muvazaalı olarak temlik edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların miras payları oranında tapu iptali-tescile karar verilmiştir.

Davalı ..., davacıların murisinin mal kaçırma iradesiyle hareket etmediğini, dava konusu taşınmazlarını yardım amacıyla kardeşi ...'e devrettiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazların muris tarafından muvazaalı olarak temlik edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların miras payları oranında tapu iptali-tescile karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, muris muvazaasına dayalı uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Dosya içeriği ve toplanan deliller yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde; muris ...'nun davaya konu taşınmazlarını yalnız yaşayan kardeşi ...'i koruyup kollamak ve maddi-manevi yardım sağlamak amacıyla ona devrettiği, ölümünden sonra geride birçok taşınmaz bırakan murisin mal kaçırma düşüncesiyle hareket etmesi halinde başkaca taşınmazlarını da kardeşine devredebilecekken sadece davaya konu olanlarla yetindiği, mirastan mal kaçırma iradesinin bulunmadığı; başka bir ifadeyle, anılan temliklerin muris muvazaasına dayalı tapu iptali ve tescil davasına konu olamayacağı sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabul edilmesi isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.480.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/653, Karar No: 2018/7271, Tarih: 21.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/653 E.  ,  2018/7271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ(FİKRİ VE SINAİ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/10/2015 tarih ve 2012/380-2015/247 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ... markasının müvekkilinin tescilli markası olduğunu, müvekkili tarafından imal edilen, tasarlanan ...'ye tescil edilmiş olan ürünleri davalının birebir yada benzerini ürettiğini, kataloglandırdığını, internet sitesinde yayınladığını ve satışa sunduğunu, müvekkiline ait 2011/01330 tescilli Diana koltuk takımının davalının ürettiği ... koltuk takımı ürünüyle taklit ettiğini, müvekkiline ait 2008/02232 tescilli ... takımının davalının ürettiği Marina koltuk takımı ürünüyle taklit ettiğini, müvekkiline ait 2010/04267 tescilli ... takımının davalının ürettiği ... koltuk takımı ürünüyle taklit ettiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalıların fiilinin tecavüz olduğunun tespitini, tasarımdan doğan haklara vaki tecavüzünün giderilmesini, durdurulmasını ve önlenmesini, tecavüz teşkil eden ürünlere ve üretimde kullanılan her türlü araçlara el konularak imhasını, ilan yolu ile duyurulmasını, haksız rekabetin önlenmesini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere HMK'nın 107. maddeye istinaden şimdilik 60.000 TL maddi, 60,000 TL manevi tazminatın banka reeskont faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davaya konu ... takım, Marina Maxi takım ve ... takım isimleri ile ürettiği koltuk takımlarının tasarımlarını ve üretimini müvekkili şirketlerden Ekinci Mobilyanın tamamen kendine ait olduğunu, diğer davalı ... Mobilya şirketinin bu koltuk takımlarına ilişkin hiç bir üretimi ve faaliyetinin bulunmadığını, ... Mobilya yönünden davanın esasına girilmeden husumet yokluğundan davanın reddini talep ettiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların aynı iş yerinde aynı adreste faaliyet gösterdikleri, şirket adına vekalet veren kişinin her iki davalı içinde aynı kişi olduğu, eylemi birlikte gerçekleştirdikleri, davalı tarafların "... Koltuk Takımı" , "... Koltuk Takımı", "... Koltuk Takımı" üretimi nedeniyle davacının ...'ye tescilli endüstriyel tasarımlarına göre yeni ve ayırt edici olmadığı

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların aynı iş yerinde aynı adreste faaliyet gösterdikleri, şirket adına vekalet veren kişinin her iki davalı içinde aynı kişi olduğu, eylemi birlikte gerçekleştirdikleri, davalı tarafların "... Koltuk Takımı" , "... Koltuk Takımı", "... Koltuk Takımı" üretimi nedeniyle davacının ...'ye tescilli endüstriyel tasarımlarına göre yeni ve ayırt edici olmadığı

benzer olduğu, davalı eyleminin davacının tasarım hakkına tecavüz oluşturduğu, dava konusu ürünle ilgili satış faturaları ve fişleri ile dava konusu dönemle ilgili vergi beyannamesine esas ekli bilanço ve gelir tablolarını verilen kesin sürede sunmasına rağmen tazminat hesabına elverişli olmaması nedeniyle davacı tarafın talep ettiği tazminat yöntemi de gözönüne alındığında tazminat miktarının mevcut duruma göre belirlenmesi mümkün olmadığından mahkememizce 818 sayılı yasanın 42. Maddesi gereğince halin mutat cereyanı mutazarrır olan tarafın yaptığı tedbirler gözönüne alındığında mahkememizce adalete uygun olarak kabul edilen 15.000,00TL maddi tazminata ve davacı tarafın olay nedeniyle manevi tazminat talebi açısından değerlendirildiğinde mahkememizce uygun olarak kabul edilen 15.000 TL manevi tazminatın takdirinin uygun olduğu gerekçesiyle davacının davasının kısmen kabulü ile, davalı tarafça "... Koltuk Takımı" , "... Koltuk Takımı", "... Koltuk Takımı" üretimi nedeniyle fiilinin tecavüz oluşturduğunun tespitine, bu nedenle tecavüzün önlenmesine, tecavüz teşkil eden bu ürünlere el konulmasına, el koyma ve imha talebinin reddine, kararın ulusal gazetede ilanına, haksız rekabetin önlenmesine, davacının maddi manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile 15.000,00TL maddi,15.000,00TL manevi tazminatın dava tarihinden geçerli avans faiz oranını aşmamak koşuluyla reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi tarafından tazminata ilişkin olarak yapılan inceleme 554 sayılı KHK 52/1-c bendine uygun değil ise de emsal lisans sözleşmesi bulunmaması itibariyle mahkemece 6098 sy. BK.’nun 50.maddesine dayalı olarak tazminata hükmedilmiş olmasına göre, taraf vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 1.530,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasına, 21/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8763, Karar No: 2016/9108, Tarih: 17.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8763 E.  ,  2016/9108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 4. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... 4. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının "... Mah. ... Sk. No:7 .../..." adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin "... Mahallesi ... Caddesi No:167/1/1 .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

Kısıtlı adayının sağlık kurulu raporunda yer alan bilgiye göre "... Mah. ... Sok. No:30 .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8228, Karar No: 2018/2517, Tarih: 10.04.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/8228 E.  ,  2018/2517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, ... Köyü çalışma alanında bulunan ve ... sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında ..., ..., Belediye Başkanlığı yasal hasım olması sebebiyle davaya dahil edilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, Mahallesi ... Mevkiinde 06.11.2014 havale tarihli fen bilirkişileri raporuna ekli 2 nolu krokide (C) ve (D) harfi ile gösterilen toplam 177,32 metrekarelik haritasında yol olarak gösterilen yerden, 06.11.2014 havale tarihli fen bilirkişileri raporuna ekli 2 nolu krokide (D) harfi ile gösterilen mor kalem ile taranmış 89,10 metrekarelik kısmın ifraz edilerek ... Mevkii 189 ada 15 parsel sayılı ... adına kayıtlı olan 2.045,06 metrekare yüzölçümündeki taşınmaza ilave edilerek ... adına kayıt ve tesciline, aynı rapora ekli 2 nolu krokide (C) harfi ile gösterilen ve mavi kalemle taralı 88,22 metrekarelik kısmın haritasında yol olarak gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, dahili davalılar ... temsilcisi, ... vekili, Selendi Belediye Başkanlığı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK'nın 713/2, 3402 sayılı ... Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Bu nitelikteki davalarda TMK'nın 713/4 ve 5. fıkraları gereğince keşif sonucu elde edilen bilirkişinin rapor ve krokisine göre gerekli yerel ve gazete ilanlarının yöntemine uygun bir biçimde yapılması, ilanın yapıldığı gazete ile ilan tutanaklarının dosya arasına konulması, yasal 3 aylık sürenin dolmasının beklenilmesi gerekir. Mahkemece söz edilen yasal ilanlar yapılmamış, menfaati olanlara itiraz hakkı tanınmamış olması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle sair yönler incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 10.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2714, Karar No: 2012/4270, Tarih: 12.04.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/2714 E.  ,  2012/4270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÜMÜŞHANE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu taşınmaza komşu olan davalı idareye ait binanın üstüne baz istasyonu kurduğunu, istasyonun insan sağlığına olumsuz etkisi olduğunu ileri sürerek, baz istasyonunun kaldırılması isteğinde bulunmuştur.

Davalı idare, husumet itirazında bulunup davanın reddini savunmuştur.

Dahili davalı şirket vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, baz istasyonunun davacının sağlığına zarar verici nitelikte olduğunun teknik ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan çekişmenin giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davalı A.İ.H.A.Ş. tarafından diğer davalının maliki bulunduğu taşınmaz üzerinde baz istasyonu kurulduğu, davacının ise komşu bina maliki olduğu,, davacının kurulan baz istasyonun insan sağlığına olumsuz yönde etkileri olduğunu ileri sürerek, baz istasyonunun kaldırılması isteğiyle eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

İddianın bu içeriği ve niteliğine göre, taraflar arasındaki çekişmenin Türk Medeni Kanununun 737 ve devam eden komşuluk hukukuna ilişkin hükümlerinin uygulanmak suretiyle çözüme kavuşturulması gerekeceği açıktır.

Mahkemece, baz istasyonunun yönetmelik hükümlerine uygun olduğu ve yönetmelikde belirtilen elektromanyetik şiddete ilişkin limit değerlerinin altında faaliyet gösterdiği ve sertifikaya uygun olduğu, Baz istasyonlarının hastalığa yol açtığı konusunda kesin bulgulara ulaşılmadığı kesin vaka yok ise bile konumları itibariyle dava konusu vericilerin uzun vadede davacıların sağlığını tehdit edici mahiyette olup olmadığının araştırıldığını buna ilişkin uzman Profesör Doktor T.K. ve H. B.tarafından hazırlanan raporda, dava konusu link kulesinin insan sağlığı açısından sorun teşkil etmeyeceği yönünde görüş bildirildiği, alınan bilirkişi rapor ve görüşleri esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verildiği görülmüştür.

Hemen belirtilmelidir ki, baz istasyonu adı verilen tesislerin işletilmesi sonucu geniş halk kitlelerine yarar sağladığı ve hizmet verildiği kuşkusuzdur. Ancak, bu yararın sağlanması karşısında kişilerin zarar görmesi de kabul edilemez. Buna göre, hizmetten elde edilen yarar ile bunun karşısında verilen zararın değerlendirilmesinde zorunluluk vardır. Öte yandan, hiçbir hizmetin insan yaşamı kadar önem ve öncelik taşıdığı da düşünülemeyeceği gibi yararlı bir hizmetin karşılığı olarak insanın sağlığından yoksun kalması uygun bir sonuç olarak kabul edilemez. Öyleyse, böyle bir tehlikenin varlığının saptanması halinde gerekli önlemlerin alınmasının zorunlu ve kaçınılmaz olduğu da tartışmasızdır.