muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4460, Karar No: 2012/576, Tarih: 19.01.2012

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Ayrıca; 5434 sayılı Kanunun 13’üncü maddesinde, bu Kanunla tanınan haklar arasında yetim aylığına yer verilmiş olup, Kanunun 19’uncu Kısmı “Dul ve Yetim Aylığı Bağlanacak Haller”, 20’nci Kısmı “Dul ve Yetim Aylıkları”, 21’inci Kısmı “Dul ve Yetim Aylığının Bağlanmayacağı Haller” başlıklarını taşımakta, anılan kısımlarda yer alan maddelerde de “yetim aylığı” ibareleri bulunmaktadır. Diğer taraftan, 5510 sayılı Kanunun 32'nci maddesinde, ölüm sigortasından sağlanan haklar arasında ölüm aylığı bağlanmasına yer verildikten sonra, 33, 34 ve 35'inci maddelerinde “aylık” terimi kullanılmış, 56'ncı maddenin ikinci fıkrasında da anılan kavrama yer verilmiştir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, özellikle inceleme konusu davaya ilişkin olarak boşanan eşlerin kayıtlı oldukları Cumhuriyet ve Demirci mahalleleri yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalleler muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, 23.07.2009 ve 29.03.2010 tarihlerinde düzenlenen tutanak içerikleri dikkate alınmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, hüküm kurulurken, “ölüm aylığı” terimi yerine, 5434 ve 5510 sayılı Kanunlarda yer almayıp herhangi bir sosyal güvenlik mevzuatında da bulunmayan “maaş” kavramının kullanılmış olması da usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30607, Karar No: 2016/5969, Tarih: 30.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/30607 E.  ,  2016/5969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuğun Endüstri Meslek Lisesi okul kantininden suça konu şeyleri çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1.maddesinin (a) fıkrasında düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden aynı maddenin (b) fıkrası uyarınca ceza tayini, fıkralarda öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre sair itirazları yerinde görülmemiştir, ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesi uyarınca tayin olunan 1 yıl hapis cezasından aynı Kanun’un 31/3.maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapıldığında 8 ay yerine, 10 ay hapis cezasına hükmedilmesi, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan da 5237 sayılı TCK'nın 116/4 maddesi uyarınca tayin olunan 1 yıl hapis cezasından aynı

Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapıldığında 8 ay yerine, 10 ay hapis cezasına hükmedilerek sonuçta fazla cezalar tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesi uyarınca tayin olunan 1 yıl hapis cezasından aynı Kanun’un 31/3.maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 8 ay hapis cezasına hükmedilmesi ve aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca hapis cezasının bir gün karşılığı 20,00 TL den adli para cezasına çevrilerek sonuç olarak 4.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/4 maddesi uyarınca tayin olunan 1 yıl hapis cezasından aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 8 ay hapis cezasına hükmedilmesi ve aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca hapis cezasının bir gün karşılığı 20,00 TL den adli para cezasına çevrilerek sonuç olarak 4.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9043, Karar No: 2020/11792, Tarih: 02.07.2020

**5. Ceza Dairesi         2019/9043 E.  ,  2020/11792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap

HÜKÜM : Değişen suç vasfına göre; rüşvet almaya teşebbüs suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre icbar suretiyle irtikap suçundan açılan kamu davasında katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve vekili tarafından hükümlerin süresinde temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Yasanın 18. maddesinin verdiği yetkiye ve CMK'nın 237/2. maddesine dayanılarak Hazinenin katılma isteminin kabulüne, sonuç ceza miktarları itibarıyla yasal koşulları bulunmadığından sanıklar müdafilerin duruşmalı inceleme istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi gereğince ayrı ayrı reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suç tarihinde gümrük muayene memuru olarak görev yapan sanık ...'un ithalat beyannamesine konu elektronik eşyalara ait kutuların üzerinde GLR marka kartların bulunmadığı gerekçesiyle bloke kaldırma işlemini gerçekleştirmediği, Gümrük Müşavirliğinde iş takipçiliği yapan tanık ...'nın işlemi elleçleme usulü yapıp yapamayacaklarını sorması üzerine tanığa bir müddet dışarıda beklemesini söylediği, daha sonra hesap makinesi üzerine 12.000 rakamını yazarak tanığa gösterdiği, tanığın TL'mi USD'de mi sorusu üzerine USD diyerek cevap verdiği ve kendisiyle aynı odayı paylaşan diğer gümrük muayene memuru sanık ...'e rakamı gösterdiği, sanık ...'in ise ''tamam, bu iş tamam yarın sabah erken gel, yoksa beyannamenin arkasını yazarız, bu iş bana düşseydi iş daha zor olurdu'' şeklinde sözler sarf ettiği, bunun üzerine tanığın işvereni gümrük müşaviri tanık ...'a durumu bildirdiği, ...'nin garanti belgelerinin kutuların içindeki broşürde olması nedeniyle yasal noksanlık bulunmadığı gerekçesiyle 04/08/2011 tarihinde sanıkların bulunduğu muayene kurulu odasına gittiği ve sanıklarla görüştüğü, adı geçenin talep edilen paranın fazla olduğunu bildirmesi üzerine sanıklardan ...'un ''sen ne takdir ediyorsun'' dediği, tanığın yasal olarak ödenmesi gereken vergiler dışında ödeme yapmayacağını söylemesi üzerine sanık ...'nın blokenin kaldırılması için 6.000 USD talep ettiğini söylediği, tanığın durumu iş sahibi müşteki firma yetkilisi ...'e iletmek üzere olay yerinden ayrıldığı, müşteki şirket yetkilisinin olaydan haberdar olması üzerine Gümrük Muhafaza Müdürlüğüne şikayette bulunduğu, bu kapsamda sanıkların suçüstü yakalanmasına yönelik seri numaraları alınmış 6.000 USD'nin tanık ... tarafından ertesi gün sanık ...'a elden verildiği, sanık ...'nın bu paranın içinden 300 USD'yi tanığa ''bu senin harçlığın'' diyerek verdiği ve beyannamedeki bloke kaldırma işlemini gerçekleştirdiği, müteakiben yapılan operasyonda sanıklar tarafından kullanılan odada karşılıklı ve masaları bitişik oturan sanıklardan Kaya'nın masası ile duvar arasında bulunan 5.700 USD paraya el konulduğu, bu suretle sanıkların iştirak iradesi içinde müştekinin iradesini baskı altında tutmaya elverişli zorlayıcı hareketler geliştirerek haksız yarar talebinde bulundukları anlaşılmakla, eylemlerinin icbar suretiyle irtikap suçunu oluşturduğu gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu rüşvet almaya teşebbüs suçundan yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanunun 53/4. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına karar verilemeyeceğinin dikkate alınmaması,

Kabule göre de;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanunun 53/4. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına karar verilemeyeceğinin dikkate alınmaması,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işledikleri kabul edilen ve hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilen sanıklar hakkında, aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince, ayrıca, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet savcısı, katılanlar vekilleri ve sanıklar müdafilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 02/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28335, Karar No: 2014/16859, Tarih: 26.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/28335 E.  ,  2014/16859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BERGAMA 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/05/2012

NUMARASI : 2009/379-2012/206

DAVA :Davacı, TİS farkı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 16.08.1990 tarihinde B.. B.. nezdinde İş Kanunu'na tabi olarak işçi sıfatıyla çalışmaya başladığını, iş akdinin işveren tarafından 2000 yılında feshedildiğini ve daha sonra yine davalı işverenin sahibi olduğu B.. Ltd. Şti.'nde çalışmaya devam ettiğini ve ayni işi yaptığını, davacının 01.01.2004 tarihinde yine B.. B..nin sahibi olduğu N....Ltd. Şti.'nde çalıştırılmaya başlandığını, daha sonra iş akdinin sona erdiğini, davacının işveren değişikliklerinin tamamiyle Belediye ve Belediye'ye ait şirketler arasında olduğunu ve fiili olarak da Belediye'nin aslı görevleri arasında bulunan aynı işlerini Belediye'ye ait işyerinde ve Belediye'ye ait araç ve gereçlerle yapmaya devam ettiğini, 14.01.2000 tarihinden sonra davacı her ne kadar davalı Belediyenin işçisi değilse de davalı B.. B.. ile dava dışı B...Ltd. Şti ve yine dava dışı N.. Ltd. Şti. arasında organik bağ bulunduğunun çok açık olduğunu, her iki şirketin de % 99 hissesinin B.. B..'ne ait olduğu, şirketlerin ortaklar kurulunun, B.. B.. Meclis Üyelerinden oluştuğunu, davalı Belediye işçilerinin yaptığı işlerin ve çalışma koşullarının, iş akitleri feshedilip şirket işçisi olarak çalışmaya başladıklarında değişmediğini, işverendeki değişikliğin sadece Belediye işçileri için işçi çalıştırma vizesi alınamamasından kaynaklandığını, işçilerin çalışma koşullarında hiçbir değişiklik yapılmadığını, yapılan işlerin B.. B..'nin asli görevlerinin ifasına yönelik olduğunu, bu nedenle şirket işçilerinin de eşitlik ilkesi gereğince Belediye işçileri ile aynı haklara sahip olması gerektiğini, 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin son fıkrası gereğince de asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmak suretiyle haklarının kısıtlanamayacağını, bu durumda alt işveren işçisinin de asıl işveren işçisi gibi işlem göreceğini, dava konusu olayda B.. B..nin asıl işveren, diğer şirketlerin de taşeron durumunda olduklarını, davacının tüm çalışma dönemleri boyunca sendikaya üye olmak veya dayanışma aidatı ödemek suretiyle üyesi bulundukları sendika ile işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmelerinden yararlanma hakkı bulunduğunu, davacı tarafından evvelce açılıp sonuçlanan Mahkememizin 2006/163 E., 2007/35 K

.. B..nin asıl işveren, diğer şirketlerin de taşeron durumunda olduklarını, davacının tüm çalışma dönemleri boyunca sendikaya üye olmak veya dayanışma aidatı ödemek suretiyle üyesi bulundukları sendika ile işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmelerinden yararlanma hakkı bulunduğunu, davacı tarafından evvelce açılıp sonuçlanan Mahkememizin 2006/163 E., 2007/35 K. Sayılı davası kapsamında davacının 1998-1999 yılları arası TİS fark alacaklarının hüküm altına alındığını, 14/01/2000 tarihinden başlayıp 2005 yıllı sonuna kadar olan süre için de iş bu davanın açıldığını, sürekli işlerde çalışan ve geçici kadrolu gösterilen işçilerin çalışmalarının sürekli olduğunu, asıl işverenin işini görmesi durumunda muvazaa ve yasaya karşı hile durumu oluştuğundan bu takdirde sendika üyesi olan alt işveren işçilerinin de toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanacağı ilkesinin benimsendiğini, kamu kuruluşu niteliğindeki işverenlerin de bu kurallara tabi olacağının benimsendiğini, bu durumda davacının 2000 ve 2005 yıllarına ilişkin akdedilen TİS gereğince ödenmeyen fark alacağının bulunduğunu, bu alacaklar yönünden davalı belediyenin ödenmeme tarihi itibariyle temerrüde düştüğünü beyan ederek 2000 yılı için 1.500,00-TL., 2001 yılı için 1.500,00-TL., 2002 yılı için 1.500,00-TL., 2003 yılı için 1.500,00-TL., 2004 yılı için 1.500,00-TL., 2005 yılı için 100,00-TL., TİS farkı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davaya konu hakların zamanaşımına uğradığını, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacakların zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğunu, davacının talep ettiği haklarının kendi belirttikleri vade tarihlerinin 31.12.2003 ve 30.06.2004 olduğunu, 5 yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra dava açıldığını, davacı tarafın kendi beyanlarında da belirttikleri üzere çalıştıkları şirketlerde çalıştıkları yıllara ait toplu sözleşmeler mevcut olduğunu, toplu sözleşmelerin işyeri bazında yapıldığını, davacının çalıştığı şirketlerin ayrı statüde olduklarını ve Belediyeden bağımsız birer işyeri olduklarını, işçi sendikalarının da yetki başvurularını yaptıklarıın ve bağımsız bir toplu sözleşme akdedilmesini kabul ettiklerini, davacının iş akdi süresince belirtilen şirketlerde sigortalı olarak bulunduğunu ve her türlü maaş ve diğer haklarını şirketlerde akdedilen toplu iş sözleşmesine göre aldıkğını, bu konuda herhangi bir şerh de düşmediğini, davacının Belediyenin personeli olmadığını, davacının çalıştığı şirketlerin büyük kısmında davalı Belediyenin hissesi bulunduğunu, kamu kurum ve kuruluşlarının personel çalıştırma esaslarının mevzuatla belirlendiğini, davacının iddia ettiği tarzda bir personel edinme yöntemi bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının 16/08/1990 tarihinde davalı belediye ile iş akdi düzenlediği, 31/01/2000- 31/12/2003 tarihleri arasında B.. B.. şirketlerinden olan Beta şirketinde çalışmaya başladığı, 31/12/2003 tarihinde buradaki işinin sona erdiği, 01/01/2004 tarihinde bu kez de yine davalı Belediye'nin Nike isimli şirketinde çalışmaya başladığı, 31/10/2004 tarihine kadar burada çalıştığı, bu tarihten sonra emeklilik nedeniyle işten ayrıldığı, 16/01/2006 tarihine kadar davalı Belediye bünyesinde çalıştığı, davacı ile davalı arasında imzalanan 2004 tarihli vizeli işçi sözleşmesi içeriğinden davacının davaya konu dönemde bünyesinde çalıştığı Beta ve Nike şirketlerinin belediyelerce yapılması gereken işleri Belediye'ye ait işyerinde ve Belediye araç ve gereçlerinden yararlanarak yerine getiren şirketler olduğu, izin formlarında Belediye Başkanlığı'nın olurunun bulunduğu, yukarıda belirtilen vizeli işçi sözleşmesinde bu şirketlerdeki hizmetlerin B.. B.. işyerinde yaptığı çalışmalarla bir bütün olarak dikkate alınacağının kararlaştırıldığı hususları bütün olarak değerlendirildiğinde, davalı Belediye'nin davacının B.. ve N.. şirketleri nezdindeki çalışmalarından da asıl işveren sıfatı ile sorumlu tutulması gerektiği, bu nedenle davacının çalıştığı bu süre zarfında üye olduğu sendika ile davalı Belediye arasında akdedilen TİS hükümlerinden faydalanması gerektiği, davacı ile davalı arasında imzalanan vizeli işçi sözleşmesi hükümleri arasında daha önce Beldiye çalışanı iken daha sonra protokoller gereği B.. ve N.. şirketleri işçisi olarak çalışmış bulunan işçinin aynı Beldiye işyerinde ve aynı işveren nezdinde yaptığı çalışmaların bir bütün olarak dikkate alınacağı, önceki dönemlerden doğan sosyal haklarının da ödeneceği, Belediye'nin bu haklarla ilgili zamanaşımı savunmasından feragat ettiği hükmü bulunduğu, bu nedenle artık davalı Belediyenin zamanaşımı itirazı yapamayacağı gerekçesi ile 2000, 2001, 2002, 2003 ve 2004 yılları TİS fark alacağı talebinin kabulüne, 2005 yılı TİS fark alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, 2004 yılında imzalandığı anlaşılan "vizeli işçi sözleşmesi" başlıklı sözleşme ile, davalı Belediye'nin, önce kendi nezdinde bilahare Beta şirketi ve ardından da N.. şirketi nezdinde çalışan işçinin çalışmasının bir bütün olarak ele alınacağı, iş aktinin bir kıdem tazminatı hakedecek şekilde sona ermesi halinde işverenin önceki dönemlere ilişkin sosyal haklar açısından zamanaşımı itirazında bulunmayacağı, zamanaşımı itirazından feragat ettiği kabul edilmiştir. Mahkemece, bu sözleşme hükmüne göre, davalının cevap dilekçesinde süresi içinde ileri sürdüğü zamanaşımı savunmasının gözetilemeyeceği kabul edilerek, talep edilen alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 160. maddesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 139. maddesi uyarınca zamanaşımı savunması yapabilme hakkının doğumundan, yani, zamanaşımının gerçekleşmesinden önce bu haktan vazgeçilemeyeceği gözetilmeksizin yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.