muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7000, Karar No: 2009/14954, Tarih: 07.07.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/7000 E.  ,  2009/14954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tuzla İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

1- Alacaklı vekilinin KDV alınmasından sorumlu olmadıklarına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununun 1. maddesinde, “Türkiye’de yapılan aşağıdaki işlemler katma değer vergisine tabidir.” hükmü yer almaktadır. Aynı kanunun 1. maddesinin (d) bendinde; müzayede mahallerinde ve gümrük depolarında yapılan satışların katma değer vergisine tabi olduğu hükme bağlanmış 15 ve 48 seri nolu Katma Değer Vergisi genel tebliğlerinin müzayede mahallinde yapılan satışları düzenleyen bölümünde cebri icra, izaleyi şuyu, ipoteğin paraya çevrilmesi ve tasfiye nedenleriyle müzayede mahallerinde yapılan açık artırma, pazarlık ve diğer şekillerdeki satışların katma değer vergisine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Yasa maddesi ve uygulamaya ilişkin tebliğler birlikte değerlendirildiğinde müzayede mahallerinde yapılan aleni ve özel satışlar ile cebri satışların ticari olup olmadığına bakılmaksızın katma değer vergisine tabi olması gerekmektedir. Yüksek Mahkeme olan Danıştay’ın kararları da bu yöndedir. Uygulamada cebri icra satışlarında KDV alınmakta olup KDV Kanununda cebri icra ile ilgili özel bir düzenleme mevcut değildir. Cebri icradaki KDV alımı, Katma Değer Vergisi Kanununun 1/3-d bendi uyarınca yapılmaktadır. Yasa koyucu Katma Değer Vergisi Kanununun 11. ve sonraki maddelerinde, kanunun 1. maddesine göre KDV den sorumlu olanlarla ilgili olarak bazı hallerde muafiyete ilişkin düzenlemeler getirmiştir. Katma Değer Vergisi Kanununun 17.maddesinin değişik (r) bendinde ‘bankalara borçlu olanların ve kefillerinin borçlarına karşılık taşınmaz ve iştirak hisselerinin (müzayede mahallinde yapılan satışlar dahil) bankalara devir ve teslimleri’nin KDV den muaf olduğu açıkça belirtilmiştir. Bu durumda Danıştay kararları, Yargıtay ve diğer Daire görüşlerine ve uygulamaya uygun olarak yeniden oluşturulan içtihatlarımız doğrultusunda, alacaklı banka, alacağına karşılık borçlu ve kefilinin borçları ile ilgili olarak onlara ait taşınmazları cebri icra yolu ile aldığı takdirde KDV den muaftır.

Somut olayımızda, alacaklı banka, kredi alacağından dolayı icra takibi başlatmış, kesinleşen takip üzerine, yapılan ihalede borçluya ait taşınmazı alacağına mahsuben almıştır.  ./

Bu durumda, yukarıda açıklandığı üzere alacaklı banka KDV uygulamasından muaf olacağı için, kendisinden bu konuda ödeme yapılması istenemez. O halde, mahkemece şikayetin kabulü ile KDV alınmasına ilişkin icra memuru işleminin iptaline karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile şikayetin reddi isabetsizdir.

Somut olayımızda, alacaklı banka, kredi alacağından dolayı icra takibi başlatmış, kesinleşen takip üzerine, yapılan ihalede borçluya ait taşınmazı alacağına mahsuben almıştır.  ./

Bu durumda, yukarıda açıklandığı üzere alacaklı banka KDV uygulamasından muaf olacağı için, kendisinden bu konuda ödeme yapılması istenemez. O halde, mahkemece şikayetin kabulü ile KDV alınmasına ilişkin icra memuru işleminin iptaline karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile şikayetin reddi isabetsizdir.

2- Alacaklı vekilinin damga vergisine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Vergi Kanunlarının Yeni Türk Lirasına Uyumu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 1.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5281 Sayılı Kanunun 8.maddesi ile 488 sayılı Damga Vergisi Kanununun, damga vergisinden istisna edilen işlemleri kapsayan (2) sayılı tablosuna 35 numaralı fıkra eklenmiştir. Bu fıkraya göre; “5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (12) numaralı bendi kapsamındaki işlemler nedeniyle düzenlenen kâğıtlar,” damga vergisinden istisna tutulmuştur.

5422 sayılı Kanun, 21.06.2006 tarih ve 26205 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 13.06.2006 tarihli 5520 sayılı "Kurumlar Vergisi Kanunu"nun 36. maddesi gereği yürürlükten kaldırılmış ise de, 21.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun Geçici 1/5.maddesindeki; “Diğer kanunlarla 5422 sayılı Kanuna yapılmış olan atıflar, ilgili olduğu maddeler itibarıyla bu Kanuna yapılmış sayılır” düzenlemesi karşısında, 488 sayılı Kanuna ekli (2) sayılı tablonun 35. fıkrasına yapılan atfın, 5520 sayılı Kanunun 5.maddesine yapıldığının kabulü gerekir.

5520 Sayılı Kanunun 5/1-f maddesi gereğince; “Bankalara borçları nedeniyle kanunî takibe alınmış veya Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna borçlu durumda olan kurumlar ile bunların kefillerinin ve ipotek verenlerin sahip oldukları taşınmazlar, iştirak hisseleri, kurucu senetleri ve intifa senetleri ile rüçhan haklarının, bu borçlara karşılık bankalara veya bu Fona devri….”, istisna kapsamında sayıldığına göre, bankaların yalnızca kredi sözleşmesinden kaynaklanan değil, her türlü alacaklarının tahsili için yaptıkları icra takibi nedeniyle yapılan ihale sonucu taşınmazı alacaklarına mahsuben almaları halinde, anılan işlemin damga vergisinden müstesna olduğunun kabulü gerekmektedir.

O halde alacaklı bankanın damga vergisine yönelik şikayetinin kabulü yerine reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23236, Karar No: 2013/18204, Tarih: 04.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/23236 E.  ,  2013/18204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının şirkette 18.03.2001 tarihinde çalışmaya başladığını ve en son olarak şirketin alt işverenliğini yaptığı Adana Real HPM unvanlı işyerinde temizlik personeli olarak çalıştığını, davacının da çalışmış oduğu bu proje sonlandığında yani asıl işveren ile şirket arasındaki anlaşma sona erince davacının çalışma koşullarında esaslı değişiklik yapmaksızın atanabileceği başka bir proje olmaması nedeniyle işçinin onayı alındıktan sonra 07.12.2011 tarihinde ihbar öneli kullandırmak ve kıdem tazminatı da ödenmek suretiyle 31.01.2012 tarihinde iş akdinin sona erdirildiğini, hatta davacının fesih işlemleri sırasında direktöründen özellikle kendisine kıdem tazminatı ödenmesini istediğini, gerekçe olarak da ödenmesi gereken borçları olduğunu beyan ettiğini, atama yapılacak işçilerle fesih işlemi yapılacak olan işçilere karar verilirken davacının bu talebinin de gözönünde bulundurulduğunu ve karşılıklı anlaşma ile kendisine ödeme yapıldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, "bütün dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; işverenin yukarıda açıklanan ilkelere uygun somut bir gerekçe göstermediği, sonraki işçi alımı gibi hususlar dikkate alınarak davalı işverence de haklı feshin kanıtlanmadığı, feshin son çare olma ilkesi ile de

örtüşmediği anlaşıldığı" gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20.maddesi uyarınca iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri süren işçinin, fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içerisinde feshin geçersizliği ve işe iade istemi ile dava açması gerekir. Bu süre hak düşürücü süre olup, resen dikkate alınması gerekir.

İşveren fesih bildiriminde bulunmuş, ancak bunu tebliğ etmemiş olmasına rağmen, örneğin, işçi, işvereni şikayet ederek, fesih bildiriminin yapıldığı tarihi kesin olarak belirleyecek bir işlem yapmışsa, artık bu tarihin esas alınması uygun olacaktır. Bu anlamda işverenin fesih bildiriminin tebliğden imtina edildiği tutanakların tutulduğu tarih, tutanak düzenleyicilerinin doğrulaması halinde tebliğ tarihi sayılacaktır. Eylemli fesih halinde dava açma süresi, eylemli feshin yapıldığı tarihten itibaren işler. Fesih bildirimine karşı idari itiraz yolu öngören personel yönetmeliği ya da sözleşme hükümleri, dava açma süresini kesmeyeceği gibi, işçinin bu süre içinde hastalığı nedeni ile rapor alması da bu süreyi durdurmayacaktır.

İş sözleşmesinin önel verilerek feshi halinde, dava açma süresi önelin sona ereceği tarihte değil, işverenin fesih bildirimini tebliğ ettiği tarihten başlar.

Somut uyuşmazlıkta davacının 07.12.2011 tarihinde üzerinde imzası bulunan ihbar öneli bildirimini içeren belgede "... verilen hizmet sözleşmesini yenilemeyeceğinden 31.01.2012 tarihi itibariyle iş akdiniz feshedilecektir. İhbar öneli süreniz 07.12.2011 tarihi itibariyle başlamıştır" şeklinde yazı ile davalının fesih iradesinin davacı işçiye ulaştığı görülmektedir.

Davalı işveren tarafından ihbar önelinin bittiği 31.01.2012 tarihinde ise bu kez iş aktinin feshi içerikli ".... iş bitiminden dolayı ihbar sürenizin bitiş tarihi olan 31.01.2012 tarihinde iş akdiniz İş Kanunu'nun 17.maddesi gereğince feshedildiği bilgilerinize tebliğ olunur" şeklindeki yazı tebliğ edilmiştir.

Mahkemece, ihbar süresinin başlangıcını içeren ve dolayısıyla iş sözleşmesinin feshi iradesini de barındıran 07.12.2011 tarihli yazı üzerinde durulmaksızın karar verilmiştir.

Söz konusu yazı davacıya gösterilerek altındaki tarih ve imzaya yönelik beyanları da alınarak sonucuna göre davanın 1 aylık yasal süre içerisinde açılıp açılmadığı

tereddütsüz şekilde belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9650, Karar No: 2018/4607, Tarih: 16.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/9650 E.  ,  2018/4607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın katılanla aralarındaki ticari ilişkinin bitmesi nedeniyle hesapladıkları bakiye borcuna karşılık düzenleyip katılana verdiği suça konu bonoyu, katılanın talebi doğrultusunda kefil olarak eşine imzalattığını beyan etmesine rağmen eşi adına sahte imza atmak/attırmak suretiyle, atılı resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.03.1998 gün, 8/69 sayılı kararı ile buna uyumlu Daire kararlarında da açıklandığı üzere, önceden doğan bir borç nedeniyle sonradan senet düzenlenip verilmesi halinde, borç daha önce oluştuğundan senet ile arasında nedensellik bağı bulunmayacağı, bu nedenle hile unsuru olarak kabul edilemeyeceği cihetle;sanığın katılana suça konu bonoyu daha önceden doğan cari hesaptaki borçlarına karşılık vermiş olduğu tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Dosya arasında aslı veya onaylı sureti bulunmayan suça konu senedin bilirkişi raporunda bulunan örneği üzerinden heyet olarak yapılan incelemede aval veren olarak gerçek veya tüzel kişi adının belge üzerinde bulunup bulunmadığı tespit edilememiş olup, belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğundan, suça konu bononun duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özellikleri tutanağa geçirilip unsurlarının tam olup olmadığı, aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığı ve suça konu belgenin niteliği yöntemince araştırılıp tartışılarak, belge aslının denetime olanak verecek biçimde dosya içerisinde bulundurulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tartışılması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

a)Adli sicil kaydında, suç tarihi itibarıyla engel sabıkası bulunmayan, yargılama sırasındaki tutum ve davranışları olumlu değerlendirilmekle hakkında TCK 62. maddesi gereği cezasında indirim yapılan ve ileride suç işlemeyeceği kanaati ile mahkûmiyet hükmü ertelenen sanığın, " daha önce kasıtlı bir suçdan mahkumiyeti bulunduğundan ve kişilik özelliği ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işlemeyeceği hususunda, mahkememizde kanaat oluşmadığından" şeklindeki dosya kapsamı ile örtüşmeyen gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi ve bu suretle gerekçede çelişkiye düşülmesi,

b)5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece "denetim süresinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde, ertelenen cezanın 51/7. madde uyarınca takdiren tamamının infaz kurumunda çektirilmesine'' karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi,

c)5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının sanığın kendi alt soyu dışındakiler için hapis cezasının infazı tamamlanana kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24122, Karar No: 2016/551, Tarih: 21.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/24122 E.  ,  2016/551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 03.07.2015

No : 2013/1669-2015/1055

Davacı, yaşlılık aylığının itibari hizmet süresi ve 4447 sayılı Yasa ile getirilen değişiklik uygulanmak suretiyle hesaplanarak yeniden tespitine, fark aylıklardan şimdilik 1.900,00-TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 16.07.1982 – 09.01.2006 tarihleri arasında Türk Hava Yolları'nda uçucu lisans sahibi uçak teknisyeni olarak çalıştığını belirterek, 3160 sayılı Yasa uyarınca işveren nezdinde geçen çalışmalarında itibari hizmet süresinin tespitini ve yaşlılık aylığının yeniden tespiti ile aylık farklarının tahsilini istemiş, mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

506 sayılı Kanun'un 4'üncü maddesi ile "işveren; ...sigortalıları çalıştıran... kişiler..." olarak tanımlandığı, yine 5510 sayılı Kanun'un 12'inci maddesi ile "işveren; 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentlerine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar" olarak tanımlandığı, itibari hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmasında, bir başka deyişle, davanın sübutu, kanıtlama yükümlülüğü ve verilen kararın infazı açısından, işverene husumet yöneltilmesi zorunludur.

Somut olayda, işveren davaya dahil edilmeden yargılamaya devam olunarak sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş, işverene husumet yöneltilmesi için HMK. 124. maddesi dikkate alınmak suretiyle davacıya mehil verilmeli; dahil edilen işverenin göstereceği bütün deliller toplandıktan sonra, yapılacak değerlendirme sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı tarafın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/433, Karar No: 2014/5052, Tarih: 04.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/433 E.  ,  2014/5052 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Artova Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 23/10/2013

Numarası : 2010/68-2013/122

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi, Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 04.03.2014 günü belirlenen saatte taraflara tebligat yapıldığı halde gelmedikleri görülerek incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü;

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalı Belediye'ye ait işyerinde çalıştığını, 15.05.2009 tarihinde işine haksız olarak son verildiğini, kıdem ve ihbar tazminatının ödenmediğini ayrıca fazla mesai yapıp hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını,yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacakların zaman aşımına uğradığını, davalı Belediye'de iş olmadığından davacının iş akdinin feshedildiğini, bu nedenle fazla mesai yapılmasının hafta tatilleri ile diğer tatil günlerinde çalışma yapılmasının mümkün olmadığını, izinlerini kullandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğin, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, ayrıca bilirkişi raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai ile hafta tatili çalışma ücreti konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve tatil mesai alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ve tatil günlerindeki çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, iddianın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma ve tatil mesaisi olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda davacı vekili davacının fazla mesai yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını iddia etmiş, iddiasını ispat için tanık deliline dayanmıştır. Dosya içinde davalı Belediye'deki mesai saatleri ve günlerine ilişkin devam çizelgesi, puantaj kayıtları, iş yerine giriş çıkışa ilişkin kayıtlar bulunmadığından tanık anlatımlarının değerlendirilmesi ile sonuca gidilmesi gerekir.

Davacının dinlettiği tanıklardan bir dönem belediye başkanlığı ile belediye meclis üyesi ve belediye encümeni olarak görev yapılan tanıklar dahil davacının haftanın her günü 08.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmişlendir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise tanık anlatımları ve davalı Belediye'nin resmi kurum olması nedeni ile haftanın 5 gün fiilen 9 saat haftalık ise 45 saat fazla mesai yaptığı belirtilerek fazla mesaisinin olmadığı, hafta tatillerinde çalışmadığı belirtilmiş ve hesaplama yapılmamıştır.

Mahkemece bilirkişi raporu benimsenerek davacı vekilince davacı ile birlikte çalışan ve aynı tarihte işten çıkan bazı işçiler tarafından açılan davalarda alınan bilirkişi raporları eklenerek yapılan itiraz, her davanın kendi koşulları içinde değerlendirilmesi gerektiği ve işçilerin çalışma koşullarının birbirinden farklı olması gerekçesi ile reddedilerek taleplerin reddine karar verilmiş ise de, davacı vekilinin gerek bilirkişi raporuna itiraz aşamasında gerek temyiz aşamasında temyiz dilekçesine eklediği başka işçiler tarafından açılan davalarda alınan bilirkişi raporlarının tetkikinde bu davada dinlenen tanıkların diğer davalarda dinlenen tanıklarla hemen heman aynı olduğu, tanık anlatımlarına göre işçiler lehine fazla mesai ve hafta tatili ücreti hesap edildiği, hatta bu davalardan Hayrettin Kaymak isimli işçi tarafından açılan davada tanık anlatımları esas alınarak haftalık 10 saat üzerinden fazla mesai ve ayda iki pazar için hafta tatili ücreti hesap edildiği ve temyiz incelemesi Dairemizin 2013/11234 Esas sırasına kayden yapılan davada bu kabulün bozma nedeni yapılmadığı görülmektedir.

Bu itibarla davalı vekiline Belediye işyerinde mesai saatleri ve günlerine ilişkin devam çizelgesi, puantaj kayıtları, iş yerine giriş çıkışa ilişkin kayıtlar ve benzeri kayıtları sunması için kesin süre verilmeli, sunulması halinde fazla mesai ile hafta tatilinde çalışma olup olmadığı bunlara göre belirlenmelidir. Aksi halde davacının tam olarak ne iş yaptığı, ne suretle bu kadar yoğun çalıştığı konusunda tanıkların yeniden ek beyanları alınmalı, toplanmış deliller toplanacak deliller ile birlikte değerlendirilerek çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile taleplerin reddi hatalı olmuştur.

Yukarıda özetlenen maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hazırlanan rapora göre alacakların reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

Yukarıda özetlenen maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hazırlanan rapora göre alacakların reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 04/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.