muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9346, Karar No: 2023/1364, Tarih: 08.03.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

Muris muvazaasında 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706 ncı, Türk Borçlar Kanunu'nun 237 nci ve Tapu Kanunu'nun 26 ncı maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras ... çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6 ncı maddesi “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” hükmünü, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190 ıncı maddesinin birinci fıkrası ise “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.” hükmünü düzenlemiştir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 120,60 TL bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.03.2023 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3784, Karar No: 2016/6003, Tarih: 04.05.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/3784 E.  ,  2016/6003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Köy merasına tecavüz suçundan da açılan davaya şikayetçi hazinenin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği, bir mazeret bildirmediği gibi usulüne uygun katılma talebinde de bulunmadığının anlaşılması karşısında; şikayetçi hazine vekilinin vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 04.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11773, Karar No: 2013/14454, Tarih: 21.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/11773 E.  ,  2013/14454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen kayıp kaçak bedeli ile Hakem heyeti kararına itiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili, elektrik abonesi olan davalının kullanmış olduğu elektrik için düzenlenen faturaya yansıtılan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin alınmaması gerektiğinden bahisle, yaptığı başvuru üzerine ... Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından söz konusu bedellerin iadesine ve tüketicinin elektrik enerjiisi kullandığı süre içerisinde sayılan bedellerin tüketiciye yansıtılmaması gerektiğine karar verildiğini, oysa alınan bedellerin mevzuata uygun olduğunu, verilen hizmet karşılığında tahakkuk ettirildiğini bildirerek, ... Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti'nin 13/06/2012 tarihli kararının iptalini istemiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 13/06/2012 tarihli ... Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararı yerinde görülerek faturalarda yer alan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin elektrik kullanan tüketiciye yansıtılmasının açıkça hakkaniyete aykırı olup, temel tüketici haklarını ihlal niteliğinde görüldüğünden, tüketicinin kullanımı dışındaki ücretlerin tüketiciye ödettirilmesinin kabul edilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından süresinde temyizi üzerine mahkemece kararın Tüketici Kanunu 22/5. maddesi gereğince kesin olarak karar verildiğinden bahisle, ek kararla temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davacı tarafından ek karar temyiz edilmiştir.

Dava, davalının başvurusu üzerine Tüketici Sorunları Hakem Heyetince davacının abonelerden almakta olduğu kayıp kaçak ve bir kısım bedellerin alınmaması ve alınanların da iadesi gerektiğine karar verilmesi üzerine, bu kararın iptali talebiyle açılmış olup, davalının yaptığı başvuruyla yarattığı çekişmenin giderilmesine yöneliktir. Her ne kadar, mahkemece kararın Tüketici Kanunu 22/5 gereğince kesin olarak karar verildiği belirtilmiş ise de, yaratılan çekişme ve verilen hüküm bir yıla mahsus olmadığından ve ileriki yıllara da yönelik olduğu, dolayısıyla art etkisinin bulunduğu, yine kayıp kaçak vs. bedellerinin alınması uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren toplu bir uyuşmazlığın bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır. Dolayısıyla kesinlik sınırının dışında kaldığı da açık ve belirgindir.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 tarih ve 2009/13-122 E, 2009/189 K., 13/10/2010 tarih 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 tarih ve 2009/13-122 E, 2009/189 K., 13/10/2010 tarih 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Kesin olmayan bir kararın mahkemece kesin olarak verildiği belirtilerek ve gerçekte kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kararın kesin olduğundan bahisle red edilmesi yok hükmünde olup, hukuki sonuç doğurmaz.

HUMK.'nun 432/4. maddesinde "Temyiz, temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa karar veren mahkeme temyiz isteminin reddine karar verir." Yasanın vazettiği anlamda bir kesinlik gerçek bir kesinliktir. Yoksa ki, kesin olmayan bir karara mahkemenin kesin ibaresini koyması o kararın kesin olduğu anlamına gelmez. Dolayısıyla da 432/4. maddesinde belirtilen bir kesinlikten bahsedilemez. Kesin olmayan bir karara hakimin kesin olduğunu kararına yazması bu kararın gerçekte kesin olduğu anlamına gelmez. Dolayısıyla da temyizi mümkündür.

Arz edilen hususlar muvacehesinde kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kesin olduğundan bahisle reddedilmesi yok hükmünde olup sonuç doğurmayacağından bu nedenle temyiz dilekçesinin kararın kesin olduğundan bahisle reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılması ve yasal süresi içinde verilen temyiz isteminin incelemesine geçilmiştir.

4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2.maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder" şeklinde tanımlanmıştır. Yine, anılan yasanın 3/d maddesinde, “hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı Yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. 4077 sayılı Yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı Yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. 4077 sayılı Yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

Somut olayda; elektrik abonesi olan davalının kullanmış olduğu elektrik için düzenlenen faturaya yansıtılan kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedellerin alınmaması gerektiğinden bahisle Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından verilen kararın iptali istenilmiştir. Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararlarına karşı yapılan itirazları incelemekle görevli mahkemeler Tüketici Mahkemeleridir.

Bu nedenle davaya bakmaya genel mahkeme değil Tüketici Mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Mahkemece davaya Tüketici Mahkemesi Sıfatı ile bakılmaması, davanın esasına girilerek hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15248, Karar No: 2009/18383, Tarih: 26.10.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/15248 E.  ,  2009/18383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Babalık Hükmü-Tazminat

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün manevi tazminat yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 15.6.2009 günü temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Davacı vekiline lüzum üzeri soruldu. "Biz babalık davası nedeni ile Medeni Kanuna göre manevi tazminat istiyoruz, Borçlar Kanununa göre manevi tazminat talebimiz yoktur" dedi, beyanı okundu, imzası alındı. Karşı taraf davalı vekili Av. ... ile...vekili Av... geldi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı vekilinin Yargıtay'daki murafaa sırasında; manevi tazminat taleplerinin Borçlar Kanununa müstenit bulunmadığını bildirmiş olmasına, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda da, babalık davası nedeniyle manevi tazminata ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 625.00 TL. vekalet ürcetinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.10.2009 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/23988, Karar No: 2013/20667, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23988 E.  ,  2013/20667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi,bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Karaöz Beldesi Ortaköy Mahallesinde bulunan ve katılanın hissedarı olduğu arazi sınırları içerisinde yer alan zeytin ağaçlarının dört tanesinin sanık tarafından kesildiğinin iddia edildiği olayda; oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, tanıkların anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama aşamasında mahallinde keşif yapılarak fen bilirkişisi tarafından hazırlanan rapora göre; rapor ekindeki krokide numaralandırılarak gösterilen ve kesildiği iddia edilen a ve b harfleri ile belirtilen ağaçların, 739 parsel içerisinde, c ve d ile gösterilen ağaçların ise 740 parsel sınırlarının içerisinde kaldıkları, katılanın, kendisine ait olduğunu iddia ettiği 739 numaralı parselin de, Durmuş evlatları olan ...t, ..., ...ve ...isimli kişilere ait olduğu, 740 numaralı parselin ise Maliye Hazinesi adına kayıtlı olduğunun teknik cihazla yapılan ölçümler neticesinde tespit edildiğinin belirtildiği dikkate alındığında; bu parsel içerisinde kalan ve kesildiği iddia edilen iki adet ağacın şikayetçiye aidiyeti hususunun kesin olarak belirlenememiş bulunması ve ağaçların bulunduğu yerin mülkiyeti konusunda taraflar arasında henüz hukuki bir taksimin yapılmamış olduğunun anlaşılması karşısında; mala zarar verme suçunun unsurlarının oluşmadığı gerekçeleri ile verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9270, Karar No: 2017/355, Tarih: 30.01.2017

**21. Ceza Dairesi         2015/9270 E.  ,  2017/355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, görevi ihmal

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanıklardan ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen ve 01.02.2013 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 07.05.2013 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından sanığın temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

II- Sanıklar ..., ..., .... ve ... haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Kadastro teknisyeni, muhtar ve kadastro tespit çalışmalarında görevli mahalli bilirkişi olan sanıklar hakkında kadastro tespit çalışmaları sırasında orman adına tespiti gereken yerleri farklı kişiler adına tapuya tesciline yönelik sahte kadastro tespit tutanağı düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; suça konu parsellerin evveliyatını ve yöreyi bilen yaşlı ve tarafsız kişilerin tespiti ile söz konusu parsellerin evveliyatının kim ya da kimler tarafından sahiplenilip kullanıldığı, adlarına tespit yapılan kişilerce ya da akrabalarınca tespit tarihi ve öncesinde kullanılıp kullanılmadığı, kullanılmış ise ne zaman ve ne kadar süre ile kullanıldığı, kadastro tespiti yapıldığı tarihte veya o tarihe yakın tarihlerde kullanımlarında olup olmadığı hususlarında bu kişiler ile adlarına tespit yapılan kişilerin tanık olarak beyanları alınarak, suça konu yerde önceden orman alanı sınırlaması olup olmadığı da araştırılarak sanıkların suç kastı ile hareket ettiklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıkça gösterilip ayrıntılı bir şekilde tartışılmadan yazılı şekilde eksik araştırma ile mahkumiyet kararları verilmesi,

Kabule göre de;

1-)5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinde, "değişik zamanlarda" denilmesi karşısında aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı cihetle, kadastro tutanaklarının sanıklar tarafından 17.05.2007 tarihinde düzenlendiği, resmi belgede sahtecilikten hüküm kurulurken zincirleme suç hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığı ancak suçun işleniş biçimi ve kastın yoğunluğunun TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken değerlendirilebileceği gözetilmeden TCK'nın 43/1. maddesinin tatbiki ile fazla ceza tayini yasaya aykırı,

2-)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

2-)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın temyiz talebi süre yönünden reddedilen sanık ...’ye teşmiline, 30.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4500, Karar No: 2017/7188, Tarih: 21.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/4500 E.  ,  2017/7188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

18.01.2013 tarih ve 2011/22439-2013/615 karar sayılı bozma ilamında belirtildiği üzere, sanıklar tarafından parçalanırken ele geçirilen 6180 gram esrar niteliğindeki kenevirden dolayı ''uyuşturucu madde ticareti yapma'' suçundan Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı'nca soruşturma yapılması mümkün görülmüştür.

Olay tutanağına göre; sanıkların suça konu keneviri parçalarken yakalandığı, sanık ...'ın ele geçirilen esrarı, kopararak hasadını yaptığı kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “ daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; kenevirleri bulundukları yerden koparıp toplarken görülmediği, keneviri kopardığını belirttiği yerde herhangi bir araştırma yapılmadığı ve aradan geçen zaman nedeniyle araştırma yapılıp herhangi bir kanıt elde edilmesinin de mümkün olmayacağı,

Sanık ...'nin ise; diğer sanık ...'ın daveti üzerine olay yerine geldiği, suça konu kenevirleri ektiği ya da dikili kenevirleri hasat ettiğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı,

Sanıkların kenevirleri parçalarken yakalanmaları nedeniyle yukarıda da vurgulandığı gibi ''uyuşturucu madde ticareti yapma'' suçundan ayrıca soruşturma yapılabileceği,

Dikkate alınarak, haklarında ''kenevir ekme'' suçu ile ilgili hertürlü kuşkudan uzak kesin ve yeterli delil elde edilememesi nedeniyle sanıkların beraatleri yerine mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, Dairemizin 18.01.2013 tarihli ve 2011/22439 E. - 2013/615 K. sayılı bozma ilamında yazılı sübut hakkındaki kabulün kaldırılması suretiyle, hükümlerin BOZULMASINA, 21/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1695, Karar No: 2013/844, Tarih: 14.06.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/21-1695 E.  ,  2013/844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bartın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, Kurum işleminin iptali ile kesilen ölüm aylığının devamına karar verilmesi ve borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili, boşanma kararının ardından davacıya yetim aylığı bağlandığını ancak davalı Kurum elemanlarınca tutulan tutanak sonucu yetim aylığının kesildiği ve ödenenlerin iadesinin istendiğini, Kurumca yapılan tespitin geçersiz olduğunu, hukuki sonuç doğurmaması gerektiğini bildirip SGK Başkanlığının babasından haksız olarak maaş aldığı gerekçesiyle maaşının iptaline ve hak etmediği halde ödenen paranın Kuruma ödenmesine dair idari işlemin iptaline ve maaşının kesilmesi kararının kaldırılarak ve şahsına borç çıkartılan 8632,18 TL borç kaydının silinmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) vekili, Emekli Sandığı iştirakçisi iken vefat eden babasından dolayı kızı olan davacıya boşanması nedeniyle yetim aylığı bağlandığını, kontrol memurlarının raporu ile davacının boşandığı kocası ile birlikte yaşadığının tespiti üzerine 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesi uyarınca yetim aylığının kesilerek yersiz ödenen tutarların borç çıkarıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, SGK Kontrol Memurunun yapılan kolluk araştırması ve tanzim edilen 12.01.2010 tarihli tutanağı gözönüne almadan, hatalı olarak rapor düzenlediği ve hukuka aykırı olarak ölüm aylığının kesildiği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur. Yerel Mahkemece, önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle davanın kabulüne dair ilk hükümde direnilmiştir.

Direnme hükmü, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun'un 56/son maddesi uyarınca kesilmesine ilişkin Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağı, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır.

5510 sayılı Kanunun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlıklı 56. maddesinde:

“(Değişik birinci fıkra: 17.4.2008–5754/36 md.) Ölen sigortalının hak sahiplerinden;

a)Kendisinden aylık bağlanacak sigortalıyı veya gelir ya da aylık bağlanmış olan sigortalıyı kasten öldürdüğü veya öldürmeye teşebbüs ettiği veya bu Kanun gereğince sürekli iş göremez hale veya malûl duruma getirdiği,