muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/594, Karar No: 2016/1871, Tarih: 18.02.2016

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 27/11/2015 gün ve 94660652-105-34-12554-2015-E.24622/78211 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/883 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10093, Karar No: 2023/4832, Tarih: 25.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/10093 E.  ,  2023/4832 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/215 E., 2016/94 K.

...

SUÇLAR : Hırsızlık, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.04.2015 tarihli ve 2015/17519 Esas No.lu iddianamesiyle sanık hakkında kendisiyle aynı evde ikamet eden şikâyetçinin cep telefonunu ve kartını alıp, bu kartı kullanarak bankamatikten başkasına para çektirmesi şeklindeki eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 245/1 ve 53/1. maddeleri gereğince hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul (Kapatılan) 79. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/215 Esas, 2016/94 Karar sayılı kararı ile sanığa 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, e ve 58. maddelerinden ek savunma hakkı tanınmak suretiyle hırsızlık ve banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından sırasıyla aynı Kanun'un 142/1-b, 62/1, 245/1, 62/1, 52 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay ve 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 30.03.2016 tarihli temyiz dilekçesinde, atılı suçlardan beraat etmesi gerekirken mahkûm edildiği, bu sebeple kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 30.03.2016 tarihli temyiz dilekçesinde, atılı suçlardan beraat etmesi gerekirken mahkûm edildiği, bu sebeple kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihi olan 16.02.2014’te tam olarak belirlenemeyen bir zaman diliminde şikâyetçinin sanık ile birlikte ikamet ettiği evden 499,00 Türk lirası değerindeki cep telefonu ile ... bankamatik kartının alınıp, aynı gün suça konu kart kullanılarak ... ... şubesi ATM’sinden 180,00 Türk lirasının çekildiği, şikâyetçinin evde sanık ile birlikte ikamet ettiklerini ve kart şifresini yalnızca sanığın bildiğini iddia edip, suç duyurusunda bulunması üzerine sanık hakkında dava açıldığı, aşamalarda sanığın şikâyetçi ile aynı evde ikamet ettiklerini; ancak atılı suçları işlemediğini savunmasına karşın, şikâyetçinin suça konu cep telefonunun 07.09.2014’ten itibaren sanık tarafından kullanıldığı, daha öncesinde ise sanığın akrabaları tarafından kullanıldığının tespit edildiği, şikâyetçinin banka güvenlik kamerası kayıtlarında para çeken kişinin sanık olmadığını, ancak şifreyi yalnızca sanığın bildiği için onun yönlendirmesiyle başka birine çektirdiğini iddia ettiğinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. 24.02.2014 tarihli ... ... şubesinin gönderdiği yazı cevabı ile 07.08.2014 tarihli yazıya istinaden gönderilen HTS kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Suç tarihinde şikâyetçi ile aynı evde ikamet etmekte olan sanığın şikâyetçinin pantolonunun cebinden cep telefonunu ve şifresini bildiği kredi kartını alıp, aynı gün ... ... şubesinden 180,00 Türk lirası parayı kimliği tespit edilemeyen bir kişiye çektirmesi şeklinde yerel mahkemece kabul edilen olayda, dosya içerisinde mevcut olan HTS kayıtlarının incelenmesinde şikâyetçinin suça konu cep telefonunun çalınmasından itibaren yedi ay süre ile önce sanığın akrabaları olan ...,...,... tarafından daha sonra da sanık tarafından kullanıldığının tespit edilmesine rağmen sanığın bu durumu açıklayamadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul (Kapatılan) 79. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/215 Esas, 2016/94 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8323, Karar No: 2010/10217, Tarih: 11.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8323 E.  ,  2010/10217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BULANCAK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/04/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ortak miras bırakanları M. K. kayden malik olduğu 771 parsel sayılı taşınmazdaki 30/84 payını, mirastan mal kaçırmak amacıyla  ½ oranla davalılara tapuda satış göstermek suretiyle temlik ettiğini, gerçekte bağış yapıldığını, temlikten sonra taşınmazdaki payın 4 ayrı bağımsız parsele ifraz edildiğini,  961, 962 parselin davalı N. U. 963 ve 964 sayılı parsellerin ise Ü. adına tescil edildiğini, temlik işlemlerinin bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, miras payı oranında iptal tescil olmadığı taktirde tenkis isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, çekişmeli taşınmazdaki payları bedeli karşılığında satın aldıklarını, gerçek satış yapıldığını, saklı payın ihlal edilmediğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; temliklerin muvazaalı olmadığı, iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşmalı temyiz edilmiş, duruşma istemi değerden ve gideri bulunmadığından reddedilerek olmakla; Tetkik Hâkimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı iptal tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların ortak miras bırakanı M. K.771 parsel sayılı taşınmazdaki 54 payını üzerinde bırakarak 30 payını, 07/10/1999 tarihinde satış yoluyla davalılara ½ oranla temlik ettiği, daha sonra taşınmazın bağımsız parsellere ifraz edilerek 961 ve 962 parselin N. U.963 ve 964 parselin ise Ü. adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Davacı; miras bırakan tarafından davalılara yapılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu ileri sürülerek eldeki davayı açmıştır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsufi-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1-4-1974 tarih ı/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 634, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişte miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksi~ toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli. ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arsındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda; miras bırakanın davalılardan N.ile aynı evde altlı üstlü oturduğu, ayrıca, miras bırakanın sosyal güvenceli ve varlıklı bir kişi olduğu, sağlığında davalı N.için “…Benimle ilgileniyor ona yer vereceğim “ şeklinde beyanlarda bulunduğu, davalı Ü.ise İstanbul’da ikamet ettiği her iki davalının alım gücüne işaret edecek somut bulgulara rastlanmadığı, temlik sırasında gösterilen bedel ile temlik konusu payların gerçek değeri arasında açık fark olduğu, ödeme savunmasının soyut nitelikte kaldığı anlaşılmaktadır.

Belirlenen bu olgular, yukarıdaki ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın asıl amacının satış değil; bağış olduğu ve mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla hareket ettiği sonucuna varılmaktadır. O halde, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddedilmesi doğru değildir.

Kabule göre de;  tenkis isteği hakkında olumlu- olumsuz bir karar verilmemiş olması da isabetsizdir.

Davacının, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  11.10.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5573, Karar No: 2009/1962, Tarih: 31.03.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/5573 E.  ,  2009/1962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, araçta meydana gelen hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini belirterek, 13.000.00.-YTL'sı tazminatın ihbar tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, poliçe peşinatının kazadan sonra ödendiğini, hasardan dolayı sorumlu olmadıklarını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıya poliçenin teslim edilmiş olması ve prim makbuzuna göre, davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 12.115.00.-YTL'sı tazminatın 26.3.2007 tespit raporunun tebliği tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davalı sigorta şirketi, sigortacının sorumluluğunun ancak primin veya ilk peşinatının ödendiği tarihte başlayacağını, prim peşinatının 11.01.2007 tarihinde meydana gelen rizikodan sonra 20.1.2007 tarihinde ödendiğini, savunarak davanın reddini istemiştir. Dosyada mevcut kaza tespit tutanağında olayın 3.1.2007 tarihinde saat 12.15 meydana geldiği, poliçenin ise aynı tarihte saat 11.01’de düzenlendiği, acenta tarafından düzenlenen tahsilat makbuzunda ise ödemenin saat 14.47’de yapıldığı anlaşılmaktadır. Davalı sigorta şirketi tarafından yapılan araştırmada ise, kazanın saat 10.30-11.00 sıralarında olduğu belirtilmiştir.

TTK.nun 1295/3. maddesi uyarınca, mal sigortalarında sigortacının sorumluluğu, primin veya ilk taksitin ödendiği tarihte başlar. Dava konusu olayda, sigorta peşinatının rizi-

kodan sonra ödendiği iddia edilmiştir. Mahkemece öncelikle kaza tespit tutanağını düzenleyen tutanak mümzileri dinlenerek kaza saati belirlenmeli ve davalı sigorta şirketinin ticari defterleri üzerinde bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak primin ödendiği tarih ve saatin belirlenerek kasko sigorta poliçesine ait prim peşinatının rizikodan önce ödenip ödenmediği ve dava konusu olay nedeniyle sigorta şirketinin sorumluğunun başlayıp başlamadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetli değildir.

2-Kabule göre de; Davalı sigorta şirketi, sigortalısının poliçe teminatı kapsamında olan gerçek zararından sorumludur. Kasko sigorta poliçesinde, aracın sigorta bedeli 20.250,00YTL, hasar tespit dosyası ile araçta meydana gelen hasar bedeli 12.018,00YTL olarak belirlenmiştir. Mahkemece, bilirkişi raporu ile belirlenen miktara KDV ilavesi ile 12.115 YTL tazminata hükmedilmiştir. Ancak davalı kasko sigorta şirketi, araçta meydana gelen gerçek zarardan sorumlu olduğuna göre, aracın yaşı, modeli, parça ve işçilik bedeli, piyasa değeri değerlendirilerek onarımının ekonomik olup olmadığı ekonomik değil ise, kaza tarihindeki 2.ci el piyasa değeri ile sovtaj bedeli belirlenmesi için konusunda uzman karayolları fen heyeti veya İTÜ gibi kurumlardan seçilecek bilirkişi heyetinden ayrıntılı gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre, hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1 ve 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 31.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20421, Karar No: 2015/32098, Tarih: 12.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/20421 E.  ,  2015/32098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/04/2014

NUMARASI : 2009/925-2014/304

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 10.06.2002-11.09.2008 tarihleri arasında saha donanım teknisyeni olarak çalıştığını, fazla çalışma yaptığını, 2005 ve 2008 yıllarında hak kazandığı jestiyon primlerinin ödenmediğini ileri sürerek, jestiyon primi ile fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının fazla çalışma yapmadığını, jestiyon primi almaya hak kazanacak bir görevde çalışmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı, 2005 ve 2008 yıllarında davacı ile birlikte çalışan başka işçilere jestiyon ödemesi yapıldığı halde davacıya yapılmamasının hatalı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı tarafından dava 12.11.2009 tarihinde 1086 sayılı HUMK döneminde açılmıştır. Belirsiz alacak davası ise 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK. da düzenlenerek usul hukukuna girmiştir.

Davacı tarafça dava açılması ile birlikte dava ile ilgili usuli işlemler tamamlanmıştır. Davacı tarafından 16.05.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile dava belirsiz alacak davası olarak değiştirilmek istenmiş ise de HMK 448. madde uyarınca dava açma süreci 1086 sayılı HUMK döneminde tamamlandığı için bu talebe yönelik ıslah, ıslah değildir. Kısaca talep sonucu değiştirilmeden davanın türü ıslah sureti ile değiştirilemez.

Dosya içeriğine göre davacının davayı belirsiz alacak davasına dönüştürmeye yönelik işlemi ıslah sayılmaz ise de, davacı 16.04.2014 tarihinde harcını yatırdığı " tamamlama " olarak adlandırdığı dilekçe ile taleplerini artırdığından bu dilekçe kısmi ıslah dilekçesi olarak kabul edilmeli ve öncelikle davalı vekiline tebliğ edilerek değerlendirilip, sonuca gidilmelidir.

Mahkemece harç tamamlama adı altında verilen kısmi ıslah dilekçesi davalı vekiline tebliğ edilmeden karar verilmesi hatalıdır. Kaldı ki bu dilekçe alacağı belirli hale getirmeye yönelik tamamlama dilekçesi olarak kabul edilse dahi davalı tarafa tebliğ edilmelidir. Bu hukuki dinlenilme hakkının da gereğidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/437, Karar No: 2017/9424, Tarih: 08.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/437 E.  ,  2017/9424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dilekçesinde belirttiği elektrik abonelikleri nedeniyle 2012/4-2014/11 dönemleri arasındaki düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak bedeli olarak tahsil ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, haksız tahsil edilen söz konusu bedelden şimdilik 1.000 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 25.11.2015 harç tarihli dilekçe ile talebini 40.371,21 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ....Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ....tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ....kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719