muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13046, Karar No: 2012/17731, Tarih: 11.09.2012

Mahkemece tanık anlatımları esas alınarak, davacının yaz ve kış aylarında haftalık çalışma süresinde farklılık bulunmadığı kanaatine varılmıştır. Davacının çalıştığı işyerinin kamu kurumu niteliği taşıdığı, kamu kurum ve kuruluşlarında tüm faaliyetlerin ve özellikle de ücret ödemelerinin kayıt ve belgeyle yapılmasının zorunlu olduğu dikkate alındığında, sadece tanık anlatımları ile sonuca varılması yeterli değildir. Öncelikle davacının görev yaptığı birimin çalışma gün ve saatlerine ilişkin tüm işyeri kayıtları getirtilmeli, dosya kapsamına alınmalı bundan sonra dosya yeniden bilirkişiye tevdi edilerek işyeri kayıt ve belgelerine göre davacının iddia ettiği fazla mesai, genel ve hafta tatili günlerinde çalışmasının olup olmadığı araştırılıp belirlenmeli, işyeri kayıt ve belgelerine değer verilmez ise bunun dayanakları gösterilerek gerekçelendirilmeli ve bundan sonra tüm deliller yeniden bir değerlendirilmeye tabi tutularak hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen yönler dikkate alınmaksızın yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13343, Karar No: 2020/7199, Tarih: 14.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/13343 E.  ,  2020/7199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Katılan vekilinin 24.10.2014 havale tarihli temyiz dilekçesinin içeriği itibarıyla, sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

1- 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın 2010 takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlemek şeklinde gerçekleşen eylemine ilişkin olarak, TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

2- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en son faturanın düzenlendiği "17.09.2008" olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 14.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7338, Karar No: 2018/8482, Tarih: 26.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/7338 E.  ,  2018/8482 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık ve bilişim sistemindeki verileri bozma yok etme erişilmez kılma sisteme veri yerleştirme suçlarından şüpheli firmasının yetkilisi hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığının 03.05.2017 tarih ve 2017/4423-389 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez evrakın Mersin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2017 tarihli ve 2017/5742-355 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, bu defa da evrakın Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 02.03.2018 tarih ve 2017/24085-2018/889 sayılı yetkisizlik kararı sebebiyle, yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın merciine gönderilmesi üzerine, Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğuna ilişkin Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 04.04.2018 tarih ve 2018/412 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 02.10.2018 gün ve 94660652-105-68-6369-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.10.2018 gün ve 2018/81730 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161/7. maddesinde yer alan “Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararını müteakip dosyanın en yakın ağır ceza mahkemesi olan Adana Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla, dosyanın kendisine gönderildiği Silifke Ağır Ceza Mahkemesince yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilerek dosyanın yetkili ve görevli mercii olan Adana Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerekirken, yazılı şekilde yetki uyuşmazlığının esastan çözülerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 04.04.2018 tarih ve 2018/412 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 26.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15339, Karar No: 2017/7161, Tarih: 07.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/15339 E.  ,  2017/7161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında 09.06.2011 tarihli asıl karar ile ertelenmiş olan cezanın tamamen çektirilmesine dair 21.02.2013 tarihli ek karar sanık tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında 09.06.2011 tarihli asıl karar ile ertelenmiş olan cezanın tamamen çektirilmesi ile ilgili 21.02.2013 tarihli ek karar ile ilgili olarak tebliğnamede görüş bulunmadığından bu hususta ... C.Başsavcılığı tarafından ek tebliğname düzenlenerek görüşünün belirtilmesi için dosyanın tetkiksiz ... Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/630, Karar No: 2016/1839, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/630 E.  ,  2016/1839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/03/2015 tarihli ve 2013/650 esas, 2015/148 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 15/06/2015 tarihli ve 2015/489-351 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 10/07/2015 tarihli ve 2015/853 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 02/12/2015 gün ve 94660652-105-34-12529-2015-E.25137/79301 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 10/07/2015 tarihli ve 2015/853 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1215, Karar No: 2012/6542, Tarih: 17.09.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/1215 E.  ,  2012/6542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/398749

MAHKEMESİ : Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 17/10/2011, 2011/259 (E) ve 2011/313 (K)

SUÇ : Kastın aşılması sonucu öldürme, Silahla kasten yaralamaya teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1 ) Mağdur Umut'u kasten yaralamaya teşebbüs suçundan sanık Bekir hakkında verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılması"na dair karar, 5271 sayılı CMK.nun 231/12.maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi olup, temyizi olanaklı olmadığından bu hususta mahallince değerlendirme yapılması mümkün görülmüş ve inceleme dışı bırakılmıştır.

2 ) Sanık Bekir hakkında kastın aşılması ile kasten yaralama sonucu ölüme neden olmak suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul,takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yasal savunma koşullarının bulunduğuna, katılan Mustafa vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay tarihinde maktul İbrahim ve kardeşi Umut'un araçları ile geriye doğru hareketleri sırasında yoldan geçmekte olan sanık Bekir'in "bizi ezecek misin" diye uyarısı üzerine, maktul ve kardeşi ile sanık arasında tartışma çıktığı, tartışmanın itişmeye dönüşmesi üzerine maktulün araçtan aldığı sopa ile sanığa vurduğu, sanığında üzerinde taşıdığı bıçak ile sol uyluk arka dış bölgeden maktulü bıçakla yaraladığı, maktulün kardeşi Umut'un müdahale etmek istemesi üzerine sanığın Umut'a da bıçakla hamle yaptığı, bu sırada maktulün tekrar sopa ile sanığa vurması üzerine sanığın bıçakla maktu1ü sol meme alt bölgeden kalp ve sol akciğerde yaralanmaya neden olacak şekilde yaraladığı, maktulün iç organ hasarına bağlı olarak gelişen iç kanama sonucu hayatını kaybettiği olayda;

Sanığın olayda kullandığı aletin niteliği, hedef alınan bölge, darbe sayısı ve darbenin niteliği dikkate alındığında sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve sanığın kasten öldürme suçundan TCK.nun 81/1, 29, 62 maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde kastın aşılması ile kasten yaralama sonucu ölüme neden olmak suçundan hüküm kurularak sanığa eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının ve katılan Mustafa vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 17/09/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3635, Karar No: 2020/4474, Tarih: 09.09.2020

**12. Ceza Dairesi         2017/3635 E.  ,  2020/4474 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, 6831 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Katılan ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

“Mağdur” kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan “suçtan zarar görme” kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında, “suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulandığı, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceğinin kabul edildiği, bu hususun, Ceza Genel Kurulunun 11/04/2000 gün ve 65-69, 22/10/2002 gün ve 234-366, 04/07/2006 gün ve 127-180, 03/05/2011 gün ve 155-80, 21/02/2012 gün ve 279-55, 15/04/2014 gün ve 599-190, 28/03/2017 gün ve 214-206 sayılı kararlarında, “dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez” şeklinde açıkça ifade edildiği ve Ceza Genel Kurulunun 25/03/2003 gün ve 41-54 sayılı kararında da “tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı” gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın olanaklı olmadığının kabul edildiği anlaşılmakla;

17/08/2011 tarih ve 28028 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 648 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca, doğal sit alanlarında izinsiz gerçekleştirilen müdahaleler nedeniyle açılan davalara katılma hakkı Çevre ve Şehircilik Bakanlığına ait olduğundan, mahkemece katılan olarak kabul edilen Kültür ve Turizm Bakanlığının, sanık hakkında tesis edilen hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmaması karşısında, katılan ... vekilinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2- Katılan Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili ve Orman İşletme Müdürlüğü vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

2- Katılan Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili ve Orman İşletme Müdürlüğü vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Suç tarihinde taşeron olarak çalışan sanık hakkında Muğla Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 29.04.2011 tarih ve 7083 sayılı kararı ile tescilli III. derece doğal sit alanında yer alan ve devlet ormanı niteliğini haiz suça konu yerde, izinli ruhsat alanı dışında kayrak taşı çıkartmak amacıyla çalışma yaptığı iddiasıyla açılan kamu davası ile ilgili olarak, 30.01.2012 tarihli suç tutanağında ihbarın 26.01.2012 tarihinde yapıldığı belirtilmesine rağmen tutanağın ihbardan yaklaşık 4 gün sonra düzenlenmesi, kolluk kuvvetlerince sanığın suça konu yerde çalışma yaparken görüldüğüne dair herhangi bir tespitin ve görgü tanığının bulunmaması, tutanak mümzii tanık Ahmet Demirtaş’ın beyanında da belirttiği üzere tutanağın sanığın yokluğunda ve tahmine dayalı tutulması, dosya kapsamında bulunan bilirkişi raporları ve krokilerden de anlaşıldığı üzere suça konu alana komşu birden fazla ruhsatlı alanın bulunması ve taş ocakları arasındaki doğal sınırın ortadan kalkmış olup tüm ocakların birbirine bitişik, iç içe, altlı üstlü olmaları karşısında sanığın aşamalarda izinli ruhsat alanı dışına çıkmadığına yönelik savunmalarının aksine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı bir delilin bulunmadığı dikkate alınarak hakkında beraat kararı verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekillerinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2526, Karar No: 2015/9275, Tarih: 15.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2526 E.  ,  2015/9275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/47-2013/322

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 26/12/2013 gün ve 2013/47-2013/322 sayılı kararı onayan Daire'nin 19/11/2014 gün ve 2014/11192 -2014/17922 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı V.'ın gönderilerinin başka şirket aracılığıyla taşıtılarak, A. İli içerisinde posta tekelini ihlal niteliğinde faaliyette bulunulduğunu, bu hususta Kazan Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/14 D.İş sayılı dosyası üzerinden 25.06.2012 tarihinde yerinde keşif yapıldığını, yapılan tespitte V.'tan gelen 10 adet kutu içinde her kutuda 250 adet olmak üzere 2500 adet kapalı zarf içinde gönderi olduğunun tespit edildiğini, 8007 adet gönderi tutarı olan 8.007,00 TL'nin tespit tarihi olan 25.06.2012 tarihinden itibaren faizi ile birlikte tahsilinin davalıdan talep edildiğini, davalı şirket tarafından başmüdürlüklerinin T.V. Bankası nezdindeki hesaplarına 03.01.2013 tarihinde 33.467,28 TL ödendiğini ileri sürerek davalının müvekkili idarenin tekel hakkına yaptığı müdahalenin önlenmesine ve muarazanın men'ine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 15/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.