muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29722, Karar No: 2017/3211, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/29722 E.  ,  2017/3211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6235, Karar No: 2009/7033, Tarih: 04.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/6235 E.  ,  2009/7033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 22.06.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.11.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı, dava konusu taşınmazın sit alanı kapsamında olduğunu, satış vaadi sözleşmesinin dayanıksız kaldığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda istek kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Davadaki istemin dayanağı, 13.02.1996 tarihli düzenleme şeklinde yapılan sözleşmedir. Sözleşme içeriğinden, ifraz sonucu 759 ada 7 parsel numarasını alan davalı adına kayıtlı 305 m2 yüzölçümündeki taşınmaz üzerine gecekondu yapıldığı için, belediye meclis kararıyla çekişmeli yerin bedelinin taksitle ödenmesi koşuluyla davacılara satışının yapılacağı anlaşılmaktadır. Kısaca İmar Affı Kanunu olarak bilinen 2981 sayılı kanunun “istisnalar” başlıklı 3.maddesi hükmüne göre, kanunun ... ve ... boğazları ile 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu uyarınca belirlenmiş ve belirlenecek yerlerde uygulama olanağı

bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, dava konusu taşınmazın 2981 sayılı Kanunun 3.maddesinde belirtilen yerler içinde kalıp kalmadığının saptanması önem kazanmaktadır. Şayet, çekişmeli parsel 2863 sayılı Kanun kapsamında kalan ve 2981 sayılı kanunun 3.maddesi hükmü gereğince tahsis belgesi verilemeyecek yerlerde ise davacıya yapılan satış vaadi sonuçsuz kalacaktır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken ..., taşınmazın bulunduğu yerin 2863 sayılı Kanun kapsamında kalıp kalmadığını taşınmazın bulunduğu belediyeden, gerek görülürse de niteliği hakkında bilgi verecek Kültür ve Tabiat Varlıkları Kurulundan sormak, bunun sonucuna uygun olarak bir hükme ulaşmak olmalıdır. Mahkemece değinilen bu yön gözden kaçırılarak denetim olanağı bulunmayan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulü doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 04.06.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13053, Karar No: 2016/5492, Tarih: 25.03.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/13053 E.  ,  2016/5492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmiştir. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurum tarafından yapılan ihaleyi kazanarak davalı ile imzalanan 27/12/2011 tarihli akaryakıt alım sözleşmesi kapsamında davalıya satılan motorin ve 95 oktan kurşunsuz benzinin ÖTV artışının 22/09/2012 tarihinden itibaren arttırılması üzerine bu artışın fiyat faturalarına yansıtıldığını ... 63. Noterliğinin 20/02/2013 tarihli ihtarname ile talep edilen ÖTV tutarının ödenmediğini ileri sürerek 151 adet faturadan doğan ÖTV tutarı 1288.074,78 TL'nin dava tarihine kadarki süre için şimdilik 1.000,00 TL tutarında avans faizi ve dava tarihinden itibaren ...'nin kısa vadeli avanslara uyguladığı faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki idari şartnamenin 25.1 maddesine göre isteklilerin tekliflerine KDV hariç tutularak vergi, resim, harç vb. Giderlerin dahil edileceğinin düzenlendiğini, 25.2 maddesinde de 25.1 maddesine atıfta bulunularak bu maddede yer alan gider kalemlerinde artış olması durumunda teklif edilen fiyatın bu tür artışı karşılayacağını kabul edileceğini ve yüklenicinin bu artış ve farkları ileri sürerek herhangi bir hak talebinde bulunamayacağının düzenlendiği, 45.1.1 maddesinin c bendinde fiyat farkı ödemesi ile ilgili olarak ücret, vergi ve sigorta artışlarından fiyat farkı ödenmesinde bulunulmaz hükmüne yer verildiğini, ayrıca davacı ile imzalanan sözleşmenin 7.1.1 maddesinde taahhüdün yerine getirilmesine ilişkin vergi, resim harç vb. Giderlerin sözleşme bedeli içerisinde değerlendirileceği ve yine sözleşmenin 14.1.c maddesinde de vergi artışlarından dolayı fiyat farklı ödenmeyeceğinin kararlaştırıldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılamada toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi heyet raporuna göre; taraflar arasındaki sözleşmede KDV hariç, tüm vergi, resim ve harçların sözleşme bedeline dahil olduğunun belirlendiği, bu itibarla sözleşme konusu akaryakıta uygulanan vergilerin artırılmasının yüklenicinin maliyetini artırmakla beraber maliyet artışının davalıya yansıtılamayacağı, sözleşmenin m.8 uyarınca idari şartnamenin sözleşmenin eki olduğu ve idari şartnamenin 14.1.c maddesinde "ücret, vergi ve sigorta artışlarından dolayı fiyat farkı ödemesinde bulunulmaz" hükmüne yer verildiği, davacının, bu şartları görerek sözleşme imzaladığı, bu nedenle, ÖTV artışından kaynaklanan alacak talebinde bulunamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 1.350,00 TL. duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 25/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5339, Karar No: 2019/2414, Tarih: 15.04.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/5339 E.  ,  2019/2414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında yakınan ...'a karşı hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nin 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan kararın tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...’ya karşı yağmaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

1- Oluş ve dosya içeriğine göre; olay günü sanığın iş yerinden aldığı bir bıçak ile katılanların ortak yaşamlarını sürdürdükleri ikametgahlarının önüne gelip, kapıyı çalıp içeriye girmeden “Açın kapıyı, paramı ver, parayı vermezsen seni öldüreceğim” şeklinde tehdit içeren sözler sarf eden sanığın, suç tarihi itibari ile eyleminin; bir bütün halinde TCK'nin 149. maddesinin 1. fıkrasının (a-h) bendleri kapsamında kalan tek yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre ise;

a) Sanığın mağdurlar ... ve ...’ya karşı “Geceleyin, silahla ve konutta” yağma suçunu işlediği benimsenmesine karşın TCK'nin 149. maddesinin 1. fıkrasının (a-d-h) bendleri ile uygulama yapılması gerektiği düşünülmeden aynı kanunun 149. maddesinin birinci fıkrasının sadece (a) bendi ile uygulama yapılıp, temel cezanın üst sınıra yakın belirlenmesi suretiyle kendi içinde çelişkiye düşülmesi,

b) Sanık hakkında temel cezanın üst sınıra yakın belirlenmesine karşın suçun teşebbüs aşamasında kalması nedeni ile TCK 35. maddeye göre indirim uygulanırken üst sınırdan indirim yapılması sureti ile çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18655, Karar No: 2014/1242, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18655 E.  ,  2014/1242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/1154-2013/669

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan A.. T.. ile M.. T.. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan A.. T.. ile M.. T.. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile eksik bedel tespiti,

2)Dava konusu taşınmaza ilişkin acele el koyma dosyasında, taşınmaz üzerinde ağaçlar olduğu belirlenerek maktuen değer biçilmesine rağmen, yapılan keşif sonucunda alınan bilirkişi kurulu raporunda çeltik tarlasında bu miktarda ağacın bulunması teknik olarak mümkün olamayacağı gerekçesi ile ağaç bedeli verilmemiştir.

Bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak çeltik tarlasının sınırına ekilebilecek ağaç miktarı belirlenip, bedeline hükmedilmesi gerekirken, ağaç bedelinin tümünün hesaplamaya dahil edilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan A.. T.. ile M.. T.. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7549, Karar No: 2019/9302, Tarih: 24.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7549 E.  ,  2019/9302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs, nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlarından mahkumiyetine dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.02.2018 gün ve 2016/311 Esas, 2018/97 Karar sayılı hükme sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisinin temyiz dilekçelerinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde vaki istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararı nazara alındığında sanık müdafiin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazları ile katılan Bakanlık vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yağmaya konu paranın değerinin azlığı gözetilerek 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesinin sanık hakkında tatbiki gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı olduğundan, ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin kabulü yerine yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 07.06.2018 gün ve 2018/1339 Esas, 2018/1207 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, 24.04.2019 tarihinde atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan üye ...’ un karşı oyu ve oy çokluğu ile atılı diğer suçlardan oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 07.06.2018 gün ve 2018/1339 Esas, 2018/1207 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, 24.04.2019 tarihinde atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan üye ...’ un karşı oyu ve oy çokluğu ile atılı diğer suçlardan oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Mağdur ve tanık beyanı, olayın intikal şekli, muayene raporu, sanık savunmasına göre, sanığın mağdur çocuğu internet kafeden zorla dışarı çıkarıp bir inşaata götürdüğü ve bıçakla vücudunun muhtelif yerlerinden basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde hafif yaraladığı, giysilerini çıkarmasını ve sinkaf edeceğini söylediği, mağduru soymaya çalıştığı, bir miktar parasını zorla aldığı ve olay yerine gelen tanıkların müdahalesi ile mağdurun kurtarıldığı, mağdura yönelik sanığın cinsel saldırının nitelikli halini henüz işlemediği ve giysilerini de çıkarmadığı iddia ve kabul edilen olayda; hukuki sorun sanığın mağdura karşı işlediği fiilin "basit cinsel saldırının tamamlanmış hali "mi yoksa "organ veya cisim sokmaya (tecavüz) teşebbüs nitelikli hali" mi olduğundan ibarettir.

Cinsel saldırı ve çocuğa cinsel istismar suçlarında teşebbüs hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı doktrinde tartışmalıdır. 5237 sayılı TCK'nun sistemi ve suçların düzenlenme şekline göre cinsel saldırı ve istismarın organ veya cisim sokarak işlenen nitelikli haline teşebbüsün mümkün olmadığı doktrinde dile getirilmektedir. Uygulamada ise cinsel dokunulmazlığa karşı suçların bütünde olduğu gibi bu konuda kafa karışıklığı devam etmektedir. 6545 sayılı Kanunla ilave edilen sarkıntılık düzenlemesi sonrası basit cinsel saldırı ve çocuğun istismarı suçlarına teşebbüs, artık mümkün değildir. Yine tecavüz ile suçların basit hali 5237 sayılı TCK'da birleştirildiği ve tek suç tipi olarak düzenlendiği için organ veya cisim sokarak işlenen nitelikli hale teşebbüs hukuken imkansızdır. Bu düşüncenin altında yatan hukuki mülahazalar;

1-) Türk Ceza Kanununun 102 ve 103. maddelerde, suçların "sarkıntılık", "basit cinsel saldırı/istismar" ve "nitelikli hali" düzenlenerek hareketin ulaştığı neticeye göre suçun hafif, basit ve nitelikli halleri tasnif edilmiştir. Cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda kanun, gerek cinsel saldırı ve gerekse cinsel istismar suçlarında dış dünyada gerçekleşen doğal neticeye göre failin fiilini sarkıntılık, cinsel saldırı/istismar veya organ veya cisim sokmak suretiyle nitelikli hali olmak üzere üç değişik şekilde "birleştirici model" esas alınarak düzenlemiştir. Kanunun bu düzenleme şekline göre henüz cinsel saldırı veya istismar boyutuna varmayan hafif cinsel

dokunuşlar sarkıntılık kabul edilirken mağdurun anüs, vajina veya ağzına organ veya cisim sokma fiili de nitelikli hal kabul edilmiştir. Bunun dışında kalan bütün temaslar cinsel saldırı veya istismar suçunu oluşturan hareketler sayılmıştır. Bir suçun basit hali işlenmişse faile daha fazla ceza verebilmek için fiil tahmini yorumla nitelikli hale teşebbüs sayılamaz. Böyle bir yorum kanun sistematiğine, kanunda kabul edilen birleştirici modele ve suçları kanunun tasnif şekline aykırılık oluşturur.

2-) Organ veya cisim sokarak işlenen fiiller, 765 sayılı eski TCK'da 414, 416/1. maddelerde müstakil suç olarak düzenlenmişti. Müstakil suç olarak düzenlendiği ve diğer ırza tasaddi ve benzeri suçlardan ayrı bir suç tipi olduğu için ırza geçme suçuna teşebbüste mümkün idi. Ancak ırza tasaddi suçu ile ırza geçme suçuna teşebbüs ayrımında objektif bir kriter bulunmadığı için bu ayrımdan vazgeçilerek birleştirici modelin kabul edildiği ileri sürülmüştü. İki suçun birbirinden ayrılması için failin cinsel davranışını ne kadar ileriye götürdüğü yönünde yapılan araştırmanın mağdur kadının mahremiyetinin bir kez daha adli makamlar önünde ihlal edilmesi ve bunun verdiği acının ikinci bir mağduriyete yol açması birleştirici modelin kabul edilmesinin gerekçelerinden biri idi. 5237 sayılı TCK, cinsel suçlarda reform iddiasıyla yeni düzenlemelere gitmiştir. Bu yeniliklerden biri de cinsel saldırı ve istismar suçları asıl suç tipi kabul edilerek organ veya cisim sokma müstakil suç olmaktan çıkarılıp bu suç tiplerinin nitelikli şekli olarak 102/2 ve 103/2. fıkralar olarak düzenlenmiştir. Müstakil suç olmadıkları için artık organ veya cisim sokmaya teşebbüs imkanı kalmamıştır. Eski kanun dönemindeki yorum ve uygulamanın tesiri altında kalan hukukçuların görüşlerine bu nedenle itibar edilemez.

3-) Cinsel saldırı ve istismar suçlarının basit ve nitelikli şekillerinin kanunda düzenleniş biçimine göre failin mağdurla cinsel ilişkiye girmeyi göze aldığını gösteren mağduru soymak, cinsel organını çıkarmak gibi bir hareketlerin her biri cinsel saldırı veya cinsel istismarın tamamlanmış şeklidir. Failde mağdura tecavüz kastı olsa bile fiilen gerçekleşmediği için hiç bir halde nitelikli cinsel saldırı veya istismara teşebbüs oluşmaz. Mağdurun mukavemeti, başkasının olay yerine gelmesi, yakalanma korkusu, failin mağdurun yalvarmasına dayanamayıp bırakması, failin boşalması sonucu tecavüz edememesi, iktidarsız olması, penisinin heyecan sebebiyle sertleşmemesi gibi her ne sebeple olursa olsun mağdurun vücuduna organ veya cisim sokulmadığı için yalnızca cinsel saldırı veya istismarın basit şekli tamamlanmıştır. Failin kendiliğinden veya harici bir mania yüzünden fiiline devam edememesi ve organ sokamaması artık farklı bir fiil ve suç sayılamaz. Ancak bu durum suçun basit halinde sanıktaki kastın yoğunluğu cezanın belirlenmesinde "takdir ve teşdit" nedeni olabilir.

4-) Sarkıntılık düzenlemesinden önce de cinsel saldırı suçuna teşebbüs mantıken mümkün ise de organ veya cisim sokarak cinsel saldırının nitelikli haline (tecavüze) teşebbüs mantıken mümkün değildir. Organ veya cisim sokarak gerçekleştirilen cinsel saldırı ayrı bir suç olmayıp basit cinsel saldırı suçunun nitelikli halidir. Organ veya cisim sokulmuşsa nitelikli halden faile ceza verilir ve bu durumun herhangi bir nedenle gerçekleşmemesi halinde fail artık gerçekleştirdiği neticeye göre suçun basit halinden cezalandırılabilir. TCK'nun hiç bir maddesinde suçun basit hali ile nitelikli hali arasında böyle ayrıma gidilerek nitelikli hale teşebbüs kabul edilmemektedir. Cinsel suçlarda kanunun diğer suçlarda kabul etmediği bir hali içtihat haline getirip uygulamak kanunun bütünlüğüne aykırıdır.

5-) Cinsel saldırı suçunun organ veya cisim sokarak işlenen nitelikli haline teşebbüs kabul edildiğinde fail, çoğu zaman suçun basit şeklinden daha az ceza almakta, basit cinsel saldırı veya basit cinsel istismarın tamamlanmış basit şeklinde çok daha ağır bir şekilde cezalandırılmaktadır. Yargıtay, uygulamada bu açmaza hukuki, mantıklı ve makul bir çözüm üretememiş hakkaniyet ilkesine dayanmak zorunda kalmıştır.

6-) Cinsel suçların basit hali ile nitelikli haline teşebbüs arasında "hukuki belirlilik" ilkesine uygun kriter bulunamamaktadır. TCK'nun yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinden sonra yargı organları, cinsel saldırı, cinsel istismar ve cinsel taciz tanımlarında bile uzlaşıp "istikrarlı bir uygulama standardı" geliştirememiştir. Sonra kanunda değişiklik yapılarak "sarkıntılık" aşamasında kalma durumunun suçlara ilavesi ile içinden çıkılmaz bir kargaşa uygulamaya hakim olmuştur. Doktrin ve Yargıtay'ın, "cinsel taciz", "sarkıntılık", "cinsel saldırı” ve "nitelikli cinsel saldırı" tanımlarında bile uzlaşma sağlayıp uygulamayı yönlendiremediği dikkate alındığında bu hallerin arasına bir de teşebbüs hükmünü ilave etmek, pratikte faydasızdır ve uygulamayı istikrarsızlığa sevk eder. Teorik planda kolay gibi görünse de pratikte, "cinsel tacizi sarkıntılığa teşebbüsten", "sarkıntılığı basit cinsel saldırıya teşebbüsten", "basit cinsel saldırıyı da organ veya cisim sokarak işlenen nitelikli cinsel saldırıya teşebbüsten" ayırabilecek kriterler üretmeye imkan yoktur. Teorik hiç bir kitap ve makalede cinsel saldırıda organ veya cisim sokmaya teşebbüsü mümkün görenler bunun ayrımını yapılabilmiş değildir. Böyle bir uygulama yargının işini zorlaştırır ve hukuki kargaşayı artırır. Bu nedenle teorik dolambaçlı yollara sapmadan failin fiili hangi aşamada kalmışsa suçun vasfını buna göre tayin ve takdir etmek en pratik ve kolay uygulama şeklidir.