muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9209, Karar No: 2017/23690, Tarih: 31.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/9209 E.  ,  2017/23690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davalı Türkiye İş Kurumu’na ait işyerinde güvenlik hizmetini üstlenen son alt işveren ... Özel Güv. Ltd. Şti. nezdinde güvenlik görevlisi olarak 06/07/2006 – 17/02/2014 tarihleri arasında çalışan müvekkilinin ış akdinin haksız olarak feshedildiğini, iddia ederek işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir nedeni olmaksızın ve usulüne uygun bildirim süresi tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24 ve 25. maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 4857 sayılı Kanun'un 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar süresi tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedenine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Her ne kadar Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı şirket tarafından, ihale konusu hizmet alım sözleşmesinin davalı kurumca sonlandırılması üzerine feshedildiği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı hüküm altına alınmış ise de; davacının davalılar arasındaki hizmet sözleşmesinin feshinden önce 17.02.2014 tarihinde işverene gönderdiği ihtarnamesinde 2013 yılında son aylarda aylık ücretlerinin ödenmesinin geciktirilmesi , Aralık 2013 ve Ocak 2014 aylıklarının ödenmemesi nedenleriyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirttiği, tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile de davacının ödenmeyen ücret alacakları olduğu ve davacının iş sözleşmesini feshinin haklı nedene dayandığı anlaşılmaktadır. Ancak iş sözleşmesini fesheden taraf fesihte haklı dahi olsa ihbar tazminatı alamayacağından ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetli olmamıştır.

3-Davacının yıllık ücretli izin alacağı taraflar arasında diğer uyuşmazlık konusudur.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, dosyaya imzalı yıllık izin kayıtları sunulmamıştır. Bu nedenle Mahkemece, davacının çalışma süresi boyunca hiç yıllık izin kullanmadığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de, yapılan araştırma eksik ve hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Dosya içeriğinde yer alan imzasız ücret bordolarında yıllık izin bilgisine yer verildiği görülmektedir. Davalı taraf, ödemenin banka aracılığı ile yapıldığını belirterek delil olarak banka kayıtlarına dayanmıştır. Bu sebeple Mahkemece ücret ödemesinin yapıldığı banka kayıtları dosya kapsamına dahil edilmeli, bordrolar, banka kayıtları karşılaştırılmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4- Kabule göre de; davalı Kurum harçtan muaf olmasına rağmen davalı aleyhine harca hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 31.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7745, Karar No: 2022/9550, Tarih: 14.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7745 E.  ,  2022/9550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm ile tavzih kararının, süresi içinde dahili davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Gaziantep İli ... İlçesi ... Köyünde bulunan 115 ada 342 parsel sayılı taşınmazı 1973 yılında satın aldığını, 1982 yılında taşınmazının sınırları içerisinde kaldığı kanısı ile komşu 344 parsele fıstık ağacı ektiğini, emeğiyle bu taşınmazın değerinin 4-5 kat artttığını, mahsul vermeye yeni başlayan fıstık ağaçlarının taşınmazın maliki olan davalılar tarafından sahiplenildiğini ileri sürerek; iyi niyetle dikip yetiştirdiği antep fıstığı ağaç bedellerinin ve yapmış olduğu yararlı ve zorunlu giderler için şimdilik 1.000 TL'nin davalılardan tahsilini talep etmiş, 27/02/2014 tarihinde dava değerini 99.940 TL’ye arttırmıştır.

Davalılar; maliki bulundukları taşınmaza tecavüz eden davacının iyi niyetli olmadığını, aleyhine müdahalenin men'i ve ecrimisil davası açtıklarını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; davacının iyi niyetli olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile ağaç bedeli olan 99.940 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar, davalıların temyizi üzerine, Dairece verilen 09/03/2016 tarihli ve 2016/2410 E. 2016/3551 K. sayılı ilamla; 58 adet ağaç yönünden davalıların sebepsiz zenginleştiklerinin kabul edilemeyeceğinden bu ağaçlar yönünden davanın reddine; kalan 116 adet ağaç yönünden ise, taşınmazın ağaçlı değeri ile ağaçsız değerinin ayrı ayrı bilirkişiye tespit ettirilip, aradaki farkın, o yerdeki ağaç sayısına bölünmesi suretiyle, davalılar yönünden, taşınmazdaki hisseleri itibariyle sebepsiz zenginleşme teşkil edeceği gözetilerek karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davalıların hissesine düşen 11.241,96 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar, dahili davacıların temyizi üzerine, Dairece verilen 06/12/2021 tarihli ve 2021/7601 E. 2021/12525 K. sayılı ilamla; bozma sonrası alınan kök raporda, bozmaya uygun olmayan şekilde ağaçların bedelinin hesaplandığı belirtilerek, uyulan bozma kararında yer alan hesaplama şekline ve davacıların itirazlarını da karşılayacak nitelikte rapor alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulü ile davalıların hissesine düşen 32.984,58 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalılar vekilinin 22/08/2022 tarihli dilekçesi ile yaptığı başvuru üzerine mahkemece; yargılama giderlerinin tayininde hata yapıldığı, ayrıca vekil ile temsil olunan davalılar lehine reddedilen tutar üzerinden vekalet ücreti takdir edilmediği gerekçesiyle, 07/09/2022 tarihli tavzih kararıyla hükmün düzeltilmesine karar verilmiş; hüküm ve tavzih kararı, dahili davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, davalı tarafın yasal süresi içinde yaptığı başvuru üzerine mahkemece 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 305/A maddesi uyarınca davalılar lehine vekalet ücreti takdir edilmiş olmasına göre, dahili davacıların tavzih kararına yönelik sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) 6100 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi gereğince; "Hüküm yeterince açık değil ise, veya icrasında tereddüt uyandırıyor ise, yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyor ise, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilirler. Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez veya değiştirilemez."

Bu madde hükmü uyarınca, davanın taraflarınca açık olmayan veya çelişik fıkraları kapsayan hükümlerin açıklanması istenebilir. Yargılamanın iadesine karar verilmedikçe veya hüküm temyiz edilip bozulmadıkça, verilen hükmün değiştirilmesi mümkün değildir. Hükümlerin tavzihi de bunun bir istisnası olarak kabul edilemez. Hakim, burada hükmün başka türlü anlaşılmasını önlemek için gerçeği ortaya koymakla ödevlidir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinde davacı tarafından yapılan toplam 3.543,30 TL yargılama giderinden kabul ve red oranına göre 2.657,12 TL'sinin davalılardan alınmasına karar verilmiş olmasına rağmen, yargılama giderlerinin tayininde hata yapıldığı gerekçesiyle verilen tavzih kararıyla, 1.169,28 TL yargılama giderinin davalılardan alınmasına karar verilmesi suretiyle hükmün değiştirilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3)Kural olarak bozma kararına uyulmakla bozma kararında belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar.

3)Kural olarak bozma kararına uyulmakla bozma kararında belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar.

Belirtilmelidir ki; bir mahkemenin Yargıtay tarafından verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09/05/1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK).

Bu ilke kamu düzeni ile ilgili olup, Yargıtayca kendiliğinden dikkate alınması gerekir. Hakimin değişmesi dahi açıklanan bu hukuki ilkeye etki yapamaz.

Dairemizin 09.03.2016 tarih ve 2016/2410 Esas 2016/3551 Karar sayılı ilamı ile; tazminat bedelinin, taşınmazın ağaçlı değeri ile ağaçsız değerinin ayrı ayrı bilirkişiye tespit ettirilip, aradaki farkın, o yerdeki ağaç sayısına bölünmesi suretiyle hesaplanması yönünde bozma yapıldığı halde mahkemece hükme esas alınan 30.06.2022 tarihli bilirkişi raporunda; taşınmazın ağaçlı bedelinden ağaçsız bedeli çıkartılıp o yerdeki ağaç sayısı yerine bedeline bölünerek tazminat miktarının hesaplanması yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle dahili davacıların tavzih kararına yönelik sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün ve tavzih kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi gereğince dahili davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 6100 sayılı Kanun'un Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19042, Karar No: 2017/5528, Tarih: 08.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/19042 E.  ,  2017/5528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1- Sanıklar hakkında İİK'nın 331, 332, 333/a maddesine aykırılıktan ve sanıklardan ... hakkında ise İİK’nın 345/a maddesine aykırılıktan kurulan hükümlere yönelik incelemede,

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

b-Sanık ... hakkında İİK’nın 345/a maddesine aykırılıktan kurulan hükme yönelik incelemede,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39289, Karar No: 2017/3332, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39289 E.  ,  2017/3332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10636, Karar No: 2016/8937, Tarih: 21.09.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/10636 E.  ,  2016/8937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53/1. madde uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerekliliği gözetilmemiş ise de bu hususun infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

Temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hapis cezasının yanında hükmolunan gün para cezasının farklı bir gerekçe gösterilmek- sizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden hapis cezası yanında adli para cezasına esas alınan 60 günün 25 güne, TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak hükmolunan 25 günün 20 güne, mahkemenin takdirine uygun olarak TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 TL'den hükmolunan sonuç 1000,00 TL adli para cezasının 400,00 TL'ye indirilmesi

suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 21.09.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(K.D.)

KARŞI DÜŞÜNCE

6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükmün, sanık tarafından temyizi üzerine sayın çoğunluğun adli para cezasının miktarı yönünden düzeltilerek onamaya ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Ayrı gerekçe gösterilmeden yerel mahkemenin adli para cezasını alt sınırın üzerinde belirlemesi hükmünde çelişkiye neden olmakta ise de, sayın çoğunluğun kararındaki gibi hükmün düzeltilerek onanması halinde yerel mahkemenin direnme hakkı elinden alındığı gibi, hükmün bu nedenle bozulması sonucu yerel mahkemenin gerekçe gösterekek adli para cezasını alt sınırın üzerinde belirlemesine engel bir durum da bulunmadığından, hükmün adli para cezasının ayrı gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması gerekçesiyle bozulması yerine yerel mahkemenin kararının düzeltilerek onanmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 21.09.2016
Yargıtay — Esas No: 2016/7434, Karar No: 2016/9980, Tarih: 27.10.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/7434 E.  ,  2016/9980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında bozma öncesi beraat kararı verildiği ve temyiz edilmeden hakkındaki hükmün kesinleştiği, inceleme konusu kararda sanık hakkında yeni bir hüküm kurulmadığı ve sanık müdafiinin de 21.01.2013 günü temyizden vazgeçtiğine dair dilekçe sunduğu anlaşılmakla sanık ... hakkında inceleme yapılmamıştır.

I- Mahkemece bozma öncesi sanık ... hakkında verilen hükmün temyiz edilmemesi sebebiyle kesinleştiği anlaşılmakla Dairemizce temyiz eden sanıklar yönünden hükmün bozulması üzerine, bozma sonrası sanık ... hakkında tekrar yargılama yapılarak hüküm kurulması hukuki değerden yoksun bulunduğundan sanık ...’ın temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle REDDİNE,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde,

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ... müdafiinin bir nedene dayanmayan; sanık ...’ nın ise, cezanın ağır olduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin oybirliğiyle ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde,

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sanık müdafiinin sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sanık müdafiinin sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

Sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/3. maddesi uygulanarak belirlenen 1 yıl 6 ay temel hapis cezası üzerinden TCK.nun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç cezanın 1 yıl 3 ay hapis cezası yerine 1 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde sanık hakkında TCK.nun 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümde yer alan ''1 yıl 6 ay'' ibaresi yerine ''1 yıl 3 ay'' yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün oybirliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

IV- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince;

1- Oluşa, tüm dosya kapsamına göre, sanıklar ..., ... ve ...’ın, farklı anlam yüklenmesi mümkün, üstü kapalı ve içeriği maddi bulgularla desteklenmeyen iletişim tespitlerinin dışında, silah ticareti yaptıklarına dair savunmalarının aksine her türlü şüpheden uzak, somut, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanıkların beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Oluşa, tüm dosya kapsamına göre, sanık ... hakkında, farklı anlam yüklenmesi mümkün, üstü kapalı ve içeriği maddi bulgularla desteklenmeyen iletişim tespitlerinin dışında, silah ticareti yaptığına dair savunmasının aksine her türlü şüpheden uzak, somut, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı; hakkında bozmadan önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ...’nin ise, tüm aşamalarda evinde bulunan ve dosyada mevcut kriminal raporuna göre 6136 sayılı Yasa kapsamında olduğu belirlenen tabanca ve eklerini sanık ...’ın kendisine olan borcu karşılığında verdiğini belirtmesi karşısında, bu hususta tanık olup olmadığı tespit edilip varsa tanıkların dinlenmesi ve sanık ...’a sanık ...’nin beyanının sorulması ile sübutu halinde kişinin borcuna karşılık 1 adet tabancayı vermesi eyleminin kişisel gereksinime dayalı bireysel satış niteliğinde olduğu ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrasına uyan suçu oluşturacağı da gözetilerek tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,