muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9690, Karar No: 2021/15946, Tarih: 14.12.2021

Öte yandan işvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet rabıtasının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; müteveffa sigortalının, davalı ... İnşaat Tur. San. Tic. A.Ş. adlı işyerinde çalıştığı, davalı ...’ın olay tarihinde sevk ve idaresinde bulunan servis aracı ile mütevaffa kazalının da içerisinde bulunduğu 12 işçiyi şantiyeden alarak inşaat sahasına götürmek üzere yola çıktığı, sürücünün seyir sırasında direksiyon hakimiyetini kaybedip aracın yoldan çıkarak baraj göletine uçmasına sebebiyet verdiği, müteveffa kazalı ile birlikte 8 kişinin vefat ettiği, düzenlenen otopsi raporunda ölüm sebebinin suda boğulma olduğu, SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığının 09/04/2014 ve 24/06/2014 tarihli tahkikat raporlarında meydana gelen olayın iş kazası olduğunun, iş kazasının meydana gelmesinde davalı ... Aş. Nin %40 ve müteselsilen de ... Enerji Aş.nin %10, ...'ın %5, ...’ın % 45 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, ...Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2014/110 esas sayılı dosyasından alınan 16/10/2014 tarihli kusur raporunda davalı ...'ın tamamen kusurlu olduğunun belirtildiği, mahkemece aldırılan 02/06/2015 tarihli kusur bilirkişi raporunda davalı ...'ın %100 oranında kusurlu olduğu, davalı işverenin ve kazalı müteveffanın kusursuz olduğunun belirtildiği, 24/04/2016 tarihli kusur bilirkişi raporunda davalı işveren ... AŞ'nin %20 oranında, davalı ...'ın %30 oranında, davalı ...'ın %50 oranında kusurlu, müteveffanın kusursuz olduğunun tespit edildiği, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesine yönelik alınan 08/02/2017 tarihli kusur bilirkişi raporunda ise kazalı müteveffanın kusursuz, davalı işveren ... Aş.nin %40 oranında, davalı ...'ın %55 oranında, davalı ...'ın %5 oranında kusurlu olduklarının belirtildiği görülmekle; mahkemece bahse konu bu raporlar arasında çelişki giderilmediği gibi raporlarda olayın meydana gelmesini önleme yönünden işverenin alması gerekli veya alabileceği önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususların ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hususlarının duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmadığı, mahkemenin de bu raporlar ile yetinerek karar verdiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; hüküm altına alınacak tazminat miktarlarına etkisi bakımından, öncelikle aynı kazada vefat eden diğer işçilerin açtıkları tazminat dava dosyaları ile aynı olaya ilişkin ceza ve rücu dava dosyasındaki kusur raporunun da dosya kapsamına getirtilerek-verilen kararların kesinleşip kesinleşmediğinin gözetilerek, A sınıfı İş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi heyetine konuyu yukarıda açıklandığı biçimde incelettirmek, tarafların iş kazasının gerçekleşmesindeki kusur oranlarını - tarafların dosyada mevcut kusur raporlarına itirazları da göz önünde tutulmak suretiyle- her türlü şüpheden uzak şekilde tespit ettirmek, alınan raporlar arasındaki çelişkiyi gidermek, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hakları da gözeterek bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı .... ve davalı ... İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin, ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 14.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10856, Karar No: 2006/12589, Tarih: 16.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/10856 E.  ,  2006/12589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2006
Yargıtay — Esas No: 2006/13842, Karar No: 2007/92, Tarih: 15.01.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/13842 E.  ,  2007/92 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 15.11.2002 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 16.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava Türk Medeni Kanunun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece dava reddedilmiş, kararı davacılar temyiz etmiştir.

Gerçekten; bilirkişinin düzenlediği 13.04.2006 tarihli krokide 5 parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçen üçüncü alternatif geçit ihtiyaçları mutlak olan davacılar için uygun geçit güzergahıdır. Bilirkişi bu geçit güzergahı için irtifak hakkı bedelini davanın açıldığı 15.11.2002 tarihine göre 2.436.00 YTL olarak hesaplamıştır. Geçit hakkı davaları bir kamulaştırma davası değil, irtifak tesisini gerektiren davalar olduğundan geçit yerinin gerçek bedeli değil, irtifak bedeli geçit bedeli olarak depo ettirilmelidir. O yüzden geçit bedeli depo edecek kişinin ayrıca «denkleştirme» veya bir başka ad altında ek bir bedel ödemesi gerekmez. Mahkemece bu ilkeden ayrılarak davacıların takdir edilen «denkleştirme» bedelini depo etmediklerinden söz edip davayı reddetmiş olması açıklanan nedenle yasaya uygun düşmemiştir. Ancak;

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliğine uygun atanacak bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel hükümden önce depo ettirilmeli, şayet dava tarihi ile hüküm tarihi arasında taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş ve bu sürede de geçit için öngörülen bedel davanın daha başında belirlenmişse, bu bedelin ödenmesine karar verilmesi halinde, mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olunacağı durumlarda hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak davranışları önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tesbiti yapılmalıdır. Somut olayda, dava 15.11.2002 tarihinde açılmış, geçit bedeli bu tarih itibariyle hesaplanmış karar ise 31.08.2006 tarihinde kurulmuş olduğundan, geçit bedelinin hüküm tarihine yakın bir değere göre hesaplanması gerekecektir.

Karar açıklanan bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 15.01.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29316, Karar No: 2017/3124, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/29316 E.  ,  2017/3124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6888, Karar No: 2018/476, Tarih: 22.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6888 E.  ,  2018/476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/12/2015 tarih ve 2013/749-2015/751 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalı arasında yapılan “yangın tüm riskler ve makine kırılması, üçüncü şahıslara karşı mali sorumluluk, kıyı tesisleri deniz kirliliği zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi” ve “tehlikeli maddeler ve tehlikeli atık zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi” ile müvekkiline ait tesislerin teminat altında alındığını, sigorta döneminde .... ham petrol boru hattının ...mevkiinde 03/02/2012 tarihinde sabotaj nedeni ile meydana gelen hasarda üçüncü şahısların zarar görmesine ilişkin müvekkili tarafından 114.299,93 USD masraf yapıldığını, davalıya durumun bildirildiğini ancak oluşan zararın teminat kapsamında olmadığından bahisle müvekkilinin zararının karşılanmadığı, oysa oluşan zararın sigorta poliçeleri kapsamında teminat altında olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak 114.299,93 USD’nin hasar tarihinden itibaren işleyecek en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu zararın terör saldırısı nedeniyle meydana geldiğini, terör olayları nedeniyle üçüncü kişilerin uğradığı zararların teminatlar kapsamında olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu zararın terör saldırısı nedeniyle meydana geldiğini, taraflar arasında düzenlenen “yangın tüm riskler ve makine kırılması, üçüncü şahıslara karşı mali sorumluluk, kıyı tesisleri deniz kirliliği zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi” kapsamında ve genel şartlarında terör olayları teminat kapsamına alınmadığı, yine “tehlikeli maddeler ve tehlikeli atık zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi” genel şartlarında terör eylemlerinden doğan sabotaj sonucu ortaya çıkan zararın poliçe teminatında istisna tutulduğu, bu nedenle meydana gelen terör olayının her iki poliçe teminatı kapsamında kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15313, Karar No: 2018/6123, Tarih: 23.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15313 E.  ,  2018/6123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Konya Asayiş Şube Müdürlüğü'nün 22/06/2015 tarihli yazısı, vergi beyannameleri ve dosya arasında bulunan 11/01/2016 havale tarihli bilirkişi raporuna göre sanığın yetkilisi olduğu şirketin şikayet tarihi itibariyle belirtilen adreste faaliyet gösterdiğinin anlaşılması karşısında, ticareti terk suçunu işlemediği anlaşılan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yeterli ve yasal olmayan gerekçelerle mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2509, Karar No: 2020/127, Tarih: 20.01.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/2509 E.  ,  2020/127 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi niteliğindeki spor salonu yapım işinden kaynaklanan hak ediş bedelinin tahsili amacı ile başlatılan icra takibine vâki itirazın iptâli ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkin olup yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde diğer davacı ile oluşturdukları ortak girişim ile davalı idare arasında... Spor Salonu yapım işi konulu 15.10.2010 tarihli sözleşme imzaladıklarını, kesin kabul ve 7 nolu hakedişten kaynaklanan alacaklarının ödenmemesi sebebi ile davalı idareye ihtarname gönderdiklerini ancak bunun sonuçsuz kaldığını, alacaklarının tahsili için başlattıkları icra takibine davalı idarenin haksız olarak itiraz ettiğini, itirazın iptâli ile alacağın %20’si oranında icra inkâr tazminatına hükmedilmesini, davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı idare ise davacıların alacaklarının 7 nolu hakediş raporu ile belirlendikten sonra bir takım kalemler ile ilgili davacılara fazla ödeme yapıldığının tespit edildiğini, yapılan kesintilere itiraz neticesinde kesintilerin haklı olduğunun anlaşıldığını ve hakediş alacağından kalan bakiye bedelin ödendiğini, davacıların herhangi bir alacaklarının kalmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece denetime elverişli bulunan bilirkişi raporunun hükme esas alınması neticesinde davanın 399.411,82 TL asıl alacak ve 30.175,01 TL işlemiş faiz üzerinden kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici

nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca Gençlik Spor Bakanlığı harçtan muaf olduğu halde mahkemece davalının ilam harcı ile yükümlü tutulması isabetsiz olmuştur. Ne var ki; yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nın 438/VII. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

2-492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca Gençlik Spor Bakanlığı harçtan muaf olduğu halde mahkemece davalının ilam harcı ile yükümlü tutulması isabetsiz olmuştur. Ne var ki; yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nın 438/VII. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin 2. bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 3. bendinin ikinci satırında yer alan "bakiye 19.824,18 TL harcın davalıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına" ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine ''davalı harçtan muaf olduğu için harç alınmasına yer olmadığına'' yazılmasına, hükmün bu hali ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 20.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7369, Karar No: 2018/14028, Tarih: 04.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/7369 E.  ,  2018/14028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Mal Rejimi Tasfiyesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülmekte olan boşanma ve mal rejiminin tasfiyesi davasında, davalı erkek vekili tarafından 30.03.2016 tarihli tahkikat celsesine mazeret dilekçesi gönderilmiş, davanın esası hakkında beyanda bulunmak üzere süre talep etmiştir. Buna rağmen mahkemece davalı vekilinin duruşmada hazır olmadığı ve mazeret bildirmediği belirtilerek, sözlü yargılama için yeni bir duruşma günü verilmeden davalı tarafın yokluğunda davaların esası hakkında hüküm kurulmuştur. Mahkeme, tahkikatın bitiminden (HMK m. 184) sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olunacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Sözlü yargılamada mahkeme, tarafların son sözlerini sorar ve hükmünü verir (HMK m. 186/2). Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular (HMK m. 33). Mahkeme, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun emredici düzenlemelerinin gereğini yerine getirmek zorundadır (HGK 13.03.2013, 2013/802 esas, 2013/347 karar). Mahkeme, sözlü yargılama ve hüküm için yeni bir duruşma günü tayin etmeden, davalının yokluğunda hüküm vermiştir. Yerel mahkeme hakimi Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. madde hükmünü dikkate almayarak taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama ve son sözlerini söyleme hakkı vermeyerek Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 184. ve 186. maddelerinin emredici ve açık hükmünü uygulamadığından, hüküm münhasıran bu sebeple bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.12.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2017/14597, Karar No: 2019/2142, Tarih: 28.02.2019

**8. Hukuk Dairesi         2017/14597 E.  ,  2019/2142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen asıl davanın reddine karşı davanın kabulüne dair kararın davacı-karşı davada davalı vekili ile davalı-karşı davada davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 29.05.2017 tarihli ve 2015/5372 Esas, 2017/7888 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Davacı-karşı davada davalı vekili ile davalı-karşı davada davacı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl davada davacılar ... ve ... vekili, ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen, 527, 660 ve 30 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki zeytin ağaçlarının bir kısmının vekil edenlerine ait olduğunu açıklayarak, bahsi geçen zeytin ağaçlarının vekil edenlerine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiş, karşı davada davacı ... vekili ise 527 ve 30 parsel sayılı taşınmazlardaki bir kısım zeytin ağaçlarının vekil edeni tarafından meydana getirildiğini açıklayarak söz konusu zeytin ağaçlarının vekil edenine aidiyetinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Asıl ve karşı davada davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile 30 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 60 adet zeytin ağacı ile 527 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 53 adet zeytin ağacının mülkiyetinin davalı- karşı davacı ...'a ait olduğunun tespitine dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiş, Dairenin 29.5.2017 tarihli ve 2015/5372 Esas, 2017/7888 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş, ilama karşı taraf vekillerince süresinde kararın düzeltilmesi talebinde bulunulmuştur.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK'un 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme istemleri yerinde görülmemiştir.