muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2333, Karar No: 2017/4046, Tarih: 16.05.2017

4857 sayılı İş Kanununun mülga 77. ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4. ve 5. maddeleri işverenin yükümlülüklerini, 19. madde de çalışanların yükümlülüklerini çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

6331 sayılı Kanunun 4. ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümlerini işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirmek gerekmektedir. Bu sebeple mevzuatta yer alan tenik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanununun 417/2. maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının da açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ... AŞ.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

... ili ... ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda Soma maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına göre taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün taraflar yönünden ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılara yükletilmesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 16/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17154, Karar No: 2014/20141, Tarih: 19.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17154 E.  ,  2014/20141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) 52. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.06.2013 tarih ve 2011/47-2013/169 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28.11.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin...isimli geminin donatanı olduğunu, müvekkili ile davalı arasında 28.06.2011 tarihinde davalıya ait cam yükünün...gemisi ile ...'ın... Limanı'ndan ...'nın...Limanı'na taşınması konusunda anlaşma yapıldığını, müvekkilinin edimini süresi içerisinde ifa ettiğini ve anlaşma uyarınca tahliye limanında 11.07.2011 günü hazırlık mektubunu sunduğunu, tahliyeye başladıktan hemen sonra henüz 100 ton civarında yük tahliye edilmişken...yetkililerince gemide bulunan yükün cinsi nedeniyle tahliye işleminin durdurulduğunu ve geminin açığa alındığını, bunun sonucunda tahliye için kullanılması gereken sürenin aşıldığını ve 18.07.2011 saat 23:00 itibariyle sürastarya sürecinin başladığını, geminin müvekkilinin yoğun çabaları sonucu 19.08.2011 tarihinde...Limanından ayrılabildiğini, bu süreçte 31 gün 8 saat 25 dakika süresince 62.701,97 USD sürastarya ücreti oluştuğunu, diğer tüm masraflar ile birlikte toplam 180.074,31 USD zararın doğduğunu, davalının bu zararın yalnızca 66.645,31 USD sürasterya ücretini kabul edip ödediğini, bakiye 113.429 USD'nin ödenmesi için ihtarname gönderilmiş ise de, davalının bu miktarı ödemeyeceği yönünde ihtarname gönderdiğini ileri sürerek, zararın bakiyesi olan 113.429 USD'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında cam emtiasının.../... limanından.../... limanına taşınması için anlaşma yapıldığını, müvekkilinin müşterisine CIF teslimli olarak sattığı 1.050,500 Mts camı 39.000 USD navlun bedeli ödeyerek davacının donatanı olduğu...gemisi ile... Limanından...Limanına taşıttığını, malların ... menşeli olduğunun ... Sanayi ve Ticaret Odası tarafından teyit edildiğini, 09.07.2011 düzenleme tarihli ve düzenleme yeri ... olan konşimentoda, armatörün mal tanımının 1.050.500 Mts cam tanımı ile uyuştuğunu, davacı tarafın faturaları müvekkiline elektronik posta ile gönderdiğini, müvekkili şirket tarafından fatura ve belgelerin asıllarının istendiğini, evrakların asıllarının tebellüğ edilmesinden hemen sonra müvekkili tarafından 66.645,31 USD ödeme yapıldığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu kapsamında, taraflar arasında düzenlenen 28/06/2011 tarihli taşıma sözleşmesinin 8. maddesinde zaman sayımına ilişkin düzenleme yapıldığı, yükleme ve boşaltma sürelerinin belirlendiği, sözleşmede sürastarya süresine ilişkin bir düzenlemenin mevcut olmayıp, bu durumda TTK 1031/2 fıkrası gereğince yükleme süresinin yarısının olacağı, ancak davacı vekilinin dava dilekçesinde 31 gün 8 saat 25 dk sürastarya süresinin ve 62.701,97 TL sürastarya ücretinin oluştuğunu belirttiği, 06/06/2012 tarihli duruşmada da bu beyanını tekrarladığı, davalı vekilinin de cevap dilekçesinde 31 gün 8 saat ve 25 dk süren sürastarya süresine ilişkin günlük 2.000 TL'den oluşan 61.701,97 USD sürastarya bedeli ve 3.943,34 USD liman masrafı olmak üzere 66.645,31 USD'nin ödendiğini belirttiği, 62.701 USD'lik sürastarya ücretinin kendilerine ödendiğini davacının da kabul ettiği, bu durumda sözleşmede sürastarya süresi ve ücreti ön görülmemiş ise de; tarafların karşılıklı beyanları ile bu sürenin 31 gün 8 saat 25 dk olduğuna ilişkin taraf iradelerine üstünlük vermek gerektiği, dava dilekçesinde sürastarya ücreti dışında liman masrafları, tercüme masrafları, avukatlık ücreti ve iptal edilen seferlere ilişkin navlun ücreti toplamı olarak 113.429 USD talep edildiği, tarafların serbest iradeleri ve karşılıklı kabulleri ile 31 gün 8 saat 25 dk'yı sürastarya süresi olarak kabul edip, buna ilişkin ücretin ödendiği, bu durumda artık sürastarya süresi içerisinde taşıyanın daha fazla zarara uğradığını iddia ederek talepte bulunmasının yerinde olmadığı, taşıyanın artık bekleme süresinde daha fazla zarara uğrasa bile ancak sürastarya ücretini isteyebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/892, Karar No: 2011/4760, Tarih: 21.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/892 E.  ,  2011/4760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/04/2008 gün ve 2007/69-2008/200 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.03.2010 gün ve 2010/1558 - 2010/2742 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin davalıların sürücüsü ve zorunlu trafik sigortacısı bulunduğu araçta yolcu olduğu sırada meydana gelen kazada öldüğünü, davacıların destekten mahrum kaldıklarını ileri sürerek, davacılardan ... ve... için (2.000) TL, ... için (6.000) TL olmak üzere toplam (10.000) TL'nın temerrüt faiziyle davalılardan tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat istemini... bakımından (6.851,01) TL'na, ... için (35.051,92) TL'na çıkartmıştır.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacılardan... için (2.106,59) TL, ... için (4.213,19) TL olmak üzere toplam (6.319,78) TL'nın davalılardan tahsiline dair verilen karar, davacılar ve davalılardan ... vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın zarar sorumlusu bulunan davalılardan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davacıların uğradığı destek zararı hesaplanırken davacıların murisinin 58 yaşında olduğu ve faal ömrünün iki yıl daha süreceği, sonrasında ise davacı mirasçıların muristen kaynaklanan emeklilik güvencesi bulunduğu gerekçesiyle, murisin 60 yaşından sonraki bakiye emeklilik dönemi için destek hesabı yapılmamıştır. Oysa bir kimsenin emekli olduktan sonra da çalışabileceği, en azından asgari ücret üzerinden yakınlarına destek olacağı, hayatın olağan akışının doğal sonucudur. Dolayısıyla işbu kararın Dairemizce 1479 sayılı Bağ-Kur Yasası’nın 63. maddesi uyarınca davacılar yararına hesaplanan tazminat miktarından indirim yapılmasının usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle onanması doğru olmamıştır. Kaldı ki 1479 sayılı Bağ-Kur Yasası’nın 63. maddesi uyarınca Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nün zarar sorumlularına rücu hakkı “yardımların ilk peşin değeri” ile sınırlandırılmış olup, mahkemece yapılan indirimin 1479 sayılı Bağ-Kur Yasası’nın 63. maddesi ile de bir ilişkisi yoktur.

Bu durum karşısında mahkemece, öncelikle muris Nail’in emekli olduktan sonra da en azından asgari ücret üzerinden çalışmaya devam edeceğinin kabul edilmesi, daha sonra davacılar yararına hesaplanan destek tazminatından Bağ-Kur Yasası’nın 63. maddesi uyarınca indirim yapılmasının gerekip gerekmediğinin incelenip değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından, davacılar vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 11.03.2010 tarih ve 2010/1558 E.-2742 K. sayılı onama kararının kaldırılarak mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 11.03.2010 tarih ve 2010/1558 E.-2742 K. sayılı kararının kaldırılarak, yerel mahkeme kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin temyiz ilam ve karar düzeltme harçlarının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 21.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4753, Karar No: 2017/11914, Tarih: 20.12.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/4753 E.  ,  2017/11914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; 20/06/2007 tarihinde müvekkillerinin murisi olan ...'ın sahip ve sürücüsü olduğu,... Sigorta Şirketi'ne ZMSS sigorta poliçesi ile sigortalı olan ... plakalı motosiklet ile seyir halinde iken karşı yönden gelen ... yönetimindeki araçla kafa kafaya çarparak yaşamını yitirdiğini, bunun üzerine davalı ... şirketinden tazminatın ödenmesi için talepte bulunulduğunu ancak bu başvurunun davalı tarafından reddedildiğini,fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere müvekkilleri murisin eşi, annesi ve babası için ayrı ayrı 300,00'er TL destekten yoksun kalma tazminatının poliçe limitlerine göre davalıdan 27/03/2009 tarihi itibariyle yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davayı kabul anlamına gelmemek üzere müvekkili şirketin sorumluluğunun kaza tarihi itibarı ile belirlenen teminatlarla sınırlı olduğunu, diğer araç sürücüsünün kusurlu olması halinde tüm sorumluluğun ... plakalı araçta olacağını, sigorta poliçesinin bir zenginleşme aracı olmayıp sadece gerçek zarar tutarını teminat altına aldığını, geride kalan hak sahiplerinin desteğin yardımından yoksun kalıp kalmadığının araştırılması gerektiğini belirterek haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile; davacı ... için 51.200,00 TL, davacı ... için 14.400,00 TL, davacı ... için 14.400,00 TL tazminatın 27/03/2009 tarihinden itibaren işleyecek yıllık %9 yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ayrı ayrı ödenmesine dair karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava davacılar murisinin ölümü nedeni ile Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı BK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatının tahsili istemine ilişkindir. Bir insanın ölümü hukukî anlamda bir zarar olmamakla beraber, bu yüzden yine de bazı zararlar meydana gelmiş olabilir. İşte BK'nın 45/II. maddesinin (6098 sayılı TBK m. 53) öngörmüş olduğu hal, ölüm sonucu vukua gelen bir kısım zararların tazminini hükme bağlamaktadır. Bu hükme göre, ölenin yardımından faydalananlar, bu yüzden yoksun kaldıkları faydayı, tazminat olarak, sorumludan isteyebilirler. Buna “destekten yoksun (muinden mahrum) kalma tazminatı” denir. Yasa metninden de anlaşılacağı gibi destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse BK'nın 45/II. maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir. Davalı destekten yoksun kalmadan ileri gelen somut zararı gidermek zorundadır. Bu nedenle tazminat hesabından önce zarar tutarını belirlemek gerekir. Bunun yanında amaç zarar görenin malvarlığındaki eksilmeyi giderme olduğuna göre, ölüm nedeniyle desteğini yitirenin elde ettiği çıkarlar varsa, bunların da zarar tutarından indirilmesi gerekir. Aksi halde zarar görenin malvarlığında olaydan önceki duruma göre bir artış meydana gelmiş olur. Buradaki amaç zarar görenin malvarlığını zenginleştirmek değil, desteğini yitiren kişiye ölümden önceki yaşam düzeyini sürdürebilme olanağı tanımaktır.Bununla birlikte destekten yoksun kalan kimse devamlı ve gerçek bir ihtiyaç içerisinde bulunmalıdır. Genel olarak bakım ihtiyacı, sosyal düzeye uygun olan yaşamın devamını sağlamak için gerekli olanaklardan yoksun kalmayı anlatır. Eğer ölenin eylemli olarak baktığı davacı, ölüm yüzünden bu bakımın sağladığı yaşama düzeyinin altına düşmüş olursa, ihtiyaç bulunma koşulu gerçekleşmiş sayılır. Burada önemli olan, davacının ve ailesinin temsil ettiği sosyal ve ekonomik düzeye göre normal karşılanan giderlerdir.

Somut olayda davacı destekten yoksun kalan eş ... hüküm tarihinden önce 28.12.2016 tarihinde evlenmiş olması bakımdan yukarıda yapılan açıklamalar gözönüne alındığında bakım ihtiyacının sona erdiği ve yitirilmiş destek ediminin yeni bir destek edimiyle karşılanmış olması dikkate alınarak davacının bakım ihtiyacının evlilik tarihine kadar hesaplanması gerekirken yazılı olduğu şekilde muhtemel yaşam süresi boyunca hesaplanması doğru görülmemiştir.SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 20/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.