muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4799, Karar No: 2024/3215, Tarih: 21.10.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı avukat ile davacı Kurum arasında imzalanan avukatlık ücret (kısmi zamanlı) sözleşmesine dayalı olarak davalıya fazladan yapılan ödemelerin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun (5393 sayılı Kanun) "Norm kadro ve personel istihdamı" başlıklı 49 uncu maddesi

3. Değerlendirme

Davacı dava dilekçesiyle; 5393 sayılı Kanun'un 49 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında açıkça; "Avukat, mimar, mühendis (inşaat mühendisi ve harita mühendisi olmak kaydıyla) ve veteriner kadrosu bulunmayan veya işlerin azlığı nedeniyle bu unvanlarda kadrolu personel istihdamına ihtiyaç duyulmayan belediyelerde, bu hizmetlerin yürütülmesi amacıyla, haftanın ya da ayın belirli gün veya saatlerinde kısmi zamanlı olarak sözleşme ile personel çalıştırılabilir. Kısmi zamanlı olarak çalıştırılacak personel sayısı yukarıda belirtilen her unvan için birden fazla olamaz ve bunlarla yapılacak sözleşme süresi takvim yılını aşamaz. Bunlara ödenecek net ücret, aynı unvanlı kadroların birinci derecesinin birinci kademesi için yapılması gereken bütün ödemeler toplamının net tutarının yarısını geçmemek ve çalıştırılacak süre ile orantılı olmak üzere belediye meclisi kararı ile tespit edilir. Bu fıkra uyarınca sözleşmeli personel olarak çalıştırılanlar için iş sonu tazminatı ödenmez ve işsizlik sigortası primi yatırılmaz. Bunlardan yaptıkları başka işler sebebiyle herhangi bir sosyal güvenlik kurumuna tâbi olanlar için sosyal sigorta ve genel sağlık sigortası primi yatırılmaz ve aynı kişi birden fazla belediye veya bağlı kuruluşta çalıştırılamaz." şeklinde düzenlenmenin yer aldığı, bu düzenleme gereğince istihdam edilen davalı avukata fazla ödeme yapıldığı gerekçesiyle bu ödemelerin iadesini talep etmiş, Mahkeme ise taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 49 uncu madde kapsamında olmadığı ve sözleşme serbestisine dayalı olarak düzenlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

Dava dosyasının incelenmesinde; 13.04.2011 tarihli Belediye Meclisinin kararıyla danışman olarak davalı ile anlaşıldığı, davacı ile davalı arasında her yıl imzalanan 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49 uncu maddesinin dördüncü fıkrası gereğince kısmi zamanlı olarak çalıştırılacak sözleşmeli personele ilişkin hizmet sözleşmesi (bu sözleşme sebebiyle SSK ile ilişkilendirilmesi gerekmeyenler için) bulunduğu, sözleşmelerin 16. maddesinde açıkça "Bu sözleşme 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49 uncu maddesinin dördüncü ve beşinci fıkraları uyarınca akdedilmiştir. Bu sözleşmede yer almayan hususlar hakkında 06.06.1978 tarihli ve 7/15754 sayılı Bakanlar Kurulu kararının (3 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5 inci maddesinin ikinci fıkrası, 7 nci maddesi, 9 uncu maddesi, 10 uncu maddesi, 11 inci maddesi, ve 14 üncü maddesi hariç olmak kaydıyla) 5393 sayılı Belediye Kanununa aykırı olmayan hükümleri ile 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun ilgili hükümleri uygulanır." düzenlemesinin yer aldığı ve davalı avukatın 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49 uncu maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında istihdam edildiği anlaşılmaktadır.

O halde Mahkemece, davalı avukatın 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49 uncu maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında istihdam edildiği değerlendirilerek, bu kapsamda davalı avukata fazla ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

21.10.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1261, Karar No: 2017/3159, Tarih: 27.09.2017

**15. Hukuk Dairesi         2017/1261 E.  ,  2017/3159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... geldi. Davalı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan hakediş bedeli alacağının tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine vâki itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekilince temyiz olunmuştur.

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Davacı yüklenici, davalı iş sahibi ile imzalanan 13.03.2013 tarihli sözleşme ile iş sahibi belediyeye ait işyerlerinin betopan ve ahşap malzeme dış cephe kaplama yapım işini üstlenmiştir. Sözleşme birim fiyatlı olup 819.750,00 TL bedel üzerinden imzalanmıştır. Sözleşmenin 7.1. maddesine göre KDV sözleşme bedeline dahil olmayıp iş sahibi tarafından yükleniciye ödeneceği kabul edilmiştir. Sözleşmenin 8.2.1. maddesine göre yapım işleri genel şartnamesi sözleşmenin ekidir. Yapım İşleri Genel Şartnamesi’nin 39/3-f maddesinde hakediş raporunun yüklenici veya vekili tarafından imzalandığı tarihten itibaren başlamak üzere en geç sözleşmede yazılı sürenin sonunda, eğer sözleşmede bu hususta bir kayıt yoksa 30 gün içinde tahakkuka bağlanacağı, bu tarihten başlamak üzere 15 gün içinde de ödeme yapılacağı şeklinde düzenleme yapılmıştır. Taraflar arasında imzalanan sözleşmede ara hakediş bedellerinin ödenmesi için geçici kabul yapılmasının zorunlu olduğuna dair bir hüküm bulunmamaktadır.

Davacı icra takibinde 13.06.2014 tarihli 3 nolu hakediş raporunda belirtilen 127.587,50 TL alacağın tahsilini istemiştir.

Mahkemece daha önce verilen davanın reddine dair kararı Dairemizce; ara hakediş bedelinin talep edilebilmesi için geçici kabul yapılmasında zorunluluk bulunmadığı ve 3 nolu hakediş raporu iş sahibince de onaylanmasına rağmen tahakkuka bağlanıp ödenmediğinden davacı yüklenici hakediş raporu ve ekindeki belgelere göre gerçekleştirdiği imalât bedelini sözleşme fiyatlarıyla iş sahibinden istemekte haklı olduğu, bu durumda mahkemece 3 nolu hakediş tutanağı ve ekindeki belge ve metraj cetvelleri de dikkate alınarak, gerekirse mahallinde

keşif de yapılmak suretiyle sözleşme fiyatlarıyla 3 nolu hakedişle davacının gerçekleştirdiği imalât bedelleri teknik bilirkişiden alınacak ek raporla hesaplattırılıp değerlendirilmek suretiyle sonuca uygun karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, bozmadan sonra yapılan yargılamada bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 20.12.2016 günlü raporda; davacı yüklenicinin yaptığı işlerle ilgili olarak denetim elemanlarınca tespit edilen 13 kalem eksik ve kusurlu imalâtı düzeltip kabule hazır olduğunu belirten dilekçeyi belediyeye sunmalı, davalı ... Yapım İşleri Genel Şartnamesi gereği kabul için bir heyet oluşturmalı ve geçici kabul işlemi yapılmalı, komisyonun belirleyeceği eksiklikler mevcut ise (%5’ini geçmemek şartı ile) bu eksiklikler için yükleniciye süre verilir, kesin hesap işlemine geçilir, yüklenici ve denetim elemanlarınca kesin hesap yapılır ve kesin hakediş düzenlenip tahsilatı yapılır. Geçici kabulden 1 yıl sonra kesin kabul yapılıp teminatın kalan yarısı yükleniciye iade edilir denildikten sonra, davalı belediyenin itirazında haklı olduğu belirtilmiş, 20.02.2017 tarihli bilirkişi heyeti ek raporunda bilirkişiler kök rapordaki görüşünü değiştirmemiştir.

Mahkemece alınan rapor doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay’ın bozma ilâmına uyan mahkeme, bozma kararı uyarınca işlem yapmak ve bozma kararında belirtilen esaslar çerçevesinde rapor alıp hüküm vermek zorundadır. Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de bozma ilâmı doğrultusunda araştırma yapılmamıştır. Davacının dilekçesine ekli 3 nolu hakedişin kesin hakediş olduğu anlaşılamadığı gibi bozma ilâmına uyulmakla lehine bozulan taraf yararına usuli müktesep hak oluşur. Mahkemece bozma doğrultusunda yeni bir bilirkişiden rapor alınıp karar verilmesi gerekirken davanın reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

O halde mahkemece yapılması gereken iş; 6100 sayılı HMK’nın 266 ve devamı madde hükümlerine uygun seçilecek uzman teknik bilirkişi aracılığıyla bozma doğrultusunda hesaplama yapan, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli rapor almak, bu rapora esaslı ve hukuken geçerli itiraz olduğu takdirde ek rapor alarak bu itirazları değerlendirmek ve raporun bozmaya uygun düzenlenip düzenlenmediği mahkemece denetlendikten sonra bozmaya uygun karar vermekten ibaret olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 1.480,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 27.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21780, Karar No: 2015/34930, Tarih: 08.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/21780 E.  ,  2015/34930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/211069

MAHKEMESİ : İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2013/327 (E) ve 2014/174 (K)

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlali, tehdit, mala zarar verme, yaralama, kişilerin huzur ve sükununu bozma

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İddianamede açıklanıp, hükümde kabul edilen eylemlere, Yargıtay Kanununun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun kararına ve temyizin kapsamına göre, işin incelenmesi Yüksek 18. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 08/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12408, Karar No: 2010/5100, Tarih: 29.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/12408 E.  ,  2010/5100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5560 sayılı Yasa ile 5271 sayılı CMK.nun 150/3. maddesinde yapılan değişiklik ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.12.2006 günlü 2006/8-317, 2006/319 sayılı kararı karşısında; hükmün de tefhim edildiği 06.04.2006 günlü oturumda sanıklara savunman atanarak bu savunman hazır bulundurulmaksızın karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 150/3, 151/1, 188/1, 289/3-e maddelerine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından; 5237 sayılı TCY’nın 61. maddesine aykırı olarak aynı Yasanın 43. maddesinin 143. maddeden önce uygulanması, sonuç ceza değişmediğinden; 5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY’nın 493/1-son. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanıkların suç ortakları ile birlikte gece sayılan zaman dilimi içerisinde öncelikle Gençlik Spor İl Müdürlüğüne ait İbrahim Bamyacıoğlu Kapalı Spor Salonunun pimapen yapıdaki kapısını zorlamak suretiyle açıp içeri girerek hırsızlık suçunu işledikleri, bu eylemden kısa bir süre sonra yine suç ortakları ile birlikte gece sayılan zaman dilimi içerisinde aynı müştemilat (spor tesisleri kompleksi) içinde bulunan Gençlik Spor İl Müdürlüğüne ait ancak 49 yıllığına Kayserispor adlı futbol takımına kiralanan Atatürk Stadyumunun misafir takım giriş kapısının asma kilidini kırıp içeriye girmek suretiyle hırsızlık suçunu işlediklerinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-a maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c, 43. maddelerinde belirtilen işyeri dokunulmazlığını bozma ve 152/1-a, 43. maddelerindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden bu konuda değerlendirme yapılmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, maddede öngörülen hakların tamamından yoksun kılınmanın da hükümlülüğün doğal sonucu olup takdire bağlı bulunmadığı gözetilmeden, sanıkların bazı haklardan yoksun kılınmasına karar verilmesiyle yetinilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “Sanıkların, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına,” tümcelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri eleştiriler dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27854, Karar No: 2025/1450, Tarih: 25.02.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/27854 E.  ,  2025/1450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine ve hakaret ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kamu davalarının düşmesine dair hükümlerin istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle, mağdure ve suça sürüklenen çocuğun aynı okulda öğrenim gördükleri için birbirlerini tanıdıkları bu nedenle suça sürüklenen çocuk hakkında hata hükümlerinden yararlanamayacağına, çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından suça sürüklenen çocuğun cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Kovuşturma evresinde beyanının alındığı tarihte on beş yaşından büyük olan mağdurenin suça sürüklenen çocuktan şikâyetçi olmadığını beyan ettiği, bu itibarla 5271 sayılı Kanunun 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen mağdure vekilinin temyiz isteminin, reddine karar verilmesi gerekmiştir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Kararlara İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, gerçekleştirilen yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre kararlarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararına yönelik mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Kararlara İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

IV. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararına yönelik mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Kararlara İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1224, Karar No: 2021/11597, Tarih: 19.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1224 E.  ,  2021/11597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 30. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 30. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kabulü ile hükmün faiz ve vekâlet ücretine ilişkin kısımlarının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Arsa niteliğindeki İzmir ili, Konak ilçesi, Gürçeşme mahallesi, 435 ada 199 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Yapılan incelemede; dava konusu taşınmazın imar durumuna ilişkin; ... tarafından gönderilen 07.11.2018 tarihli cevabi yazıda; dava konusu İzmir ili, Konak ilçesi, Gürçeşme mahallesi, 435 ada, 99 parsel sayılı taşınmazın; 82.089 m² yüzölçümlü 303 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 21.183 m²’sinin yola terk edilerek, ifrazen oluşan parsellerden biri olduğu ve bu işlemin 08.01.1954 tarih ve 74 yevmiye numaralı işlem ile tescil edildiği bildirilmiş olup; Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre dava konusu taşınmazın imar parseli olarak kabul edilmesi gerekirken, dava konusu taşınmazı kadastro parseli olarak kabul ederek, emsal karşılaştırması sonucu tespit edilen değerinden düzenleme ortaklık payı düşülmesi doğru olmadığından bu hususta re’sen ya da bilirkişi kurulundan alınacak ek rapora göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmesi,

Doğru olmadığı gibi;

Doğru olmadığı gibi;

2) Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16.07.2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. Fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden;

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.