muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29736, Karar No: 2014/5434, Tarih: 13.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/29736 E.  ,  2014/5434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça konu yerdeki orman ağaçları kesilip, meyve ağacı dikilmek suretiyle açma yapılmış olmasına göre; hem açma hem de ağaç kesme suçundan hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde işgal ve faydalanma suçundan hüküm kurulması temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/329, Karar No: 2013/20044, Tarih: 05.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/329 E.  ,  2013/20044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi:

Eldeki davada, davacı adına düzenlenen 2010/038691 ve 2010/038692 numaralı takiplerden gönderilen, idari para cezasına ilişkin ödeme emirlerinin iptalini istemiştir. Davacı adına 2009/07 ay bildirgesine istinaden düzenlenen ödeme emirlerinin 22.07.2010 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davacının 27.07.2010 tarihinde eldeki davayı açtığı, davacının, idari para cezalarına 12.04.2010 tarihinde itiraz ettiği, itiraz komisyonunu ise 30.03.2012 tarihinde itirazı reddettiği, yargılama aşamasında, davacı vekilinin idari yargıda idari para cezalarına karşı dava açtıklarını söylediği, mahkemece, davacı tarafça, idari yargıda idari para cezalarına ilişkin açılan davaların akıbetleri araştırılmadan, idari para cezasına ilişkin itirazın komisyonca karara bağlanmadan, davacı aleyhine takibe geçildiğinden bahisle 5510 sayılı Yasanın 102. maddesine istinaden ödeme emrinin iptali gerekeceği gerekçesiyle davanın kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, idari para cezalarına ilişkin işlemler yönünden idari yargıda açılan davaların sonuçları araştırılarak varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, mahkemece, eksik araştırma, inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3178, Karar No: 2022/14633, Tarih: 17.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/3178 E.  ,  2022/14633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Resiş olmayanla cinsel ilişki, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay tarihinde mağdureyi kullanmış olduğu telefon numarasından kendisini "Bora" olarak tanıtan bir şahsın aradığı ve 2. El telefon aldığını, bunun içinde de kendisine ait fotoğraflar olduğunu söyleyerek mağdureyi içerisinde bulunduğu aracın yanına çağırdığı, mağdurenin aracın yanına gittiğinde şahsın elinde bulunan hafıza kartını mağdureye göstererek araca binmesini söylediği, mağdurenin korkması nedeniyle araca bindiği, şahsın mağdureyi ormanlık alana götürdüğü ve burada mağdureye yönelik olarak organ sokma suretiyle istismarda bulunduktan sonra mağdureyi aldığı yerin yakınına bıraktığı, bu bırakma esnasında mağdureyi yanına çağırarak mağdurenin elinde bulunan telefonu da aldığı, mağdurenin suç tarihinde sadece hırsızlık suçundan suç duyurusunda bulunduğu,istismar olayından bahsetmediği, bundan yaklaşık altı ay sonra mağdurenin hırsızlık olayıyla ilgili olarak tekrar ifadesinin alınması için karakola çağrıldığı bu ifade alma işleminden sonra okuluna giden mağdurenin okulda ağlamaya başladığı ve cinsel istismar olayından bahsettiği ve anlattığı bu anlatımı sonucu cinsel istismar suçundan da soruşturmaya başlanması şeklinde gerçekleşen olayda, mağdureyi arayan numaranın sanık üzerine kayıtlı olduğunun tespit edildiği, mağdurenin alınan ifadesinde şahsın yüzünde yara izine benzer bir iz olduğunu söylediği ve kendisini arayan numarının sahibi olan sanığın yüzünde de yara izine benzer bir iz olduğu ve mağdurun sanığın fotoğrafları gösterildiğinde sanığı teşhis ettiği anlaşılmış, sanığın alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği görülmüş ise de sanığın soruşturma aşamasında verdiği çelişkili beyanlarının görevsizlik kararı veren asliye ceza mahkemesinde alınan ifadesinde mağdureyi arayan hattın kendi üzerine olmasına rağmen kullanması için uzaktan akrabası

olan .... adli şahsa verdiği beyanı ile ağır ceza mahkemesinde verdiği savunmasında hattı arkadaşı ... adlı şahsa verdiği şeklindeki ifadelerinin suçtan kurtulmaya yönelik olduğunun değerlendirilmesinin gerektiği, nitekim mağdurenin aşamalarda verdiği istikrarlı ve sami ibeyanları ile mağdurun olay günü kullandığı telefon numarasına ait alınan HTS kayıtlarında sanığın mağdureye birden fazla defa mesaj attığı ve aradığının belirlenmesi, mağdurenin sanığı olay öncesinde tanımadığı ve bu nedenle sanığa iftira atmasını gerektirir bir durum olmadığı hususları göz önüne alındığında, sanığın mağdureyi hile kullanarak arabasına bindirdikten sonra ormanlık alama götürdüğünün kabulünün gerektiği ve bu nedenle suçun bir bütün olarak TCK.nın 109/2,3-f, 5. maddesinde yer alan suçu oluşturduğu ve bu suçtan mahkumiyeti yerine çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçu ile hürriyeti yoksun kılma suçundan ayrı ayrı beraatine karar verilmesi, yine sanığın mağduru hile ile ormanlık alana götürdükten sonra vücuda organ sokma suretiyle istismarda bulunduğu, olayın oluş şekli mağdurenin birbirini doğrulayan istikrarlı anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre mağdurun olay dahilinde rızasının olmadığı ve bu nedenle sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması gerekli ise de, sanık hakkında bu suça yönelik olarak 21.05.2013 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve bu karara itiraz edildiği ancak itiraz sonucu ile ilgili olarak dosya içerisinde evrak olmadığı tespit edildiğinden bu itiraz sonucunun araştırılarak, itirazın reddedilmiş olması durumunda da ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunularak dava açtırılması, bu dava ile birleştirilerek sanık hakkında TCK.nın 103/2. maddesi uyarınca da mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan mağdur vekili ile sanık müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11846, Karar No: 2015/14477, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/11846 E.  ,  2015/14477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2013/3-2013/839

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18794, Karar No: 2014/34658, Tarih: 01.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2011/18794 E.  ,  2014/34658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/179588

MAHKEMESİ : Gölbaşı(Ankara)(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2009

NUMARASI : 2008/458 (E) ve 2009/223 (K)

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

2872 sayılı Kanunun ek 1/a maddesi “Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine, giderilmesine ilişkin usûl ve esaslar ilgili kuruluşların görüşleri alınarak Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikle belirlenir” hükmünü içermektedir. Aynı Kanun’un 20. maddesinin (j) bendine göre Kanunda ve yönetmelikte öngörülen yasaklara veya standartlara aykırı olarak veya gerekli önlemleri almadan atıkları toprağa vermek yaptırım gerektiren bir eylem olarak tanımlanmıştır.

Alıcı ortam olan toprağın kirlenmesinin önlenmesi başta olmak üzere çeşitli amaçlarla 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun ek 1/a maddesine dayanılarak 08.06.2010 tarihinde Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmelik kabul edilmiştir. Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddesi;

a) (b) bendi gereğince 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) (n) bendi gereğince kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) (z/ğğ) bendi gereğince Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) (z/hh) bendi gereğince de Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiş, ayrıca toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atıkların doğrudan toprağa verilmesini yasaklamıştır.

Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanık hakkında “sahibi olduğu taş ocağından çıkan taş ocağı molozlarını şikayetçinin arazisine dökerek kirlettiği” iddiasıyla mala zarar verme suçundan dava açılmış ise de, çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işlediği gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Şikayetçi V.. A.., şikayet dilekçesinde soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısına verdiği ifadesinde, sanığın 2006 yılı Ocak ve Şubat aylarında arazileri üzerine moloz, taş, tahta vs döktüğünü ifade etmiştir. Sanık ise duruşmada, şikayetçinin talebi üzerine, çukur olan arazisine dolgu yapmak maksadıyla fabrika atıklarını döktüğünü, diğer işletmelerin de buraya taş döktüğünü savunmuştur.

Sanığın CMK’nın 67/6. maddesine dayanarak dosyaya ibraz ettiği bilimsel görüşte, şikayetçinin arazisine bırakıldığı iddia edilen taş ocağı molozları atık ya da artık olarak nitelendirilip nitelendirilmeyeceği hususunda bir değerlendirme yapılmadığı gibi toprak kirliliğine neden olup olmayacağına da değinilmemiştir.

Sanığın CMK’nın 67/6. maddesine dayanarak dosyaya ibraz ettiği bilimsel görüşte, şikayetçinin arazisine bırakıldığı iddia edilen taş ocağı molozları atık ya da artık olarak nitelendirilip nitelendirilmeyeceği hususunda bir değerlendirme yapılmadığı gibi toprak kirliliğine neden olup olmayacağına da değinilmemiştir.

Çevrenin kasten kirletilmesi suçu açısından öncelikle atıkların mahiyeti ve şikâyetçinin arazisine bırakıldığı tarihin belirlenmesi gerekir. Zira TCK’nın 344/1-b maddesi gereğince TCK’nın 181/1. maddesi, 12.10.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş, şikâyetçi ise eylemin 2006 yılı Ocak-Şubat aylarında işlendiğini ifade etmiş, atıkların neler olduğunu tam olarak söylememiş, sanık da “fabrika atığı” döktüğünü ifade etmiştir.

Atıkların, TCK’nın 181/1 maddesinin yürürlüğe girmesinden sonra atıldığının saptanması halinde; dosyanın üniversitelerin ziraat fakültesi toprak bilimi ve bitki besleme, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdii edilerek, atığın alıcı ortamı kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıyıp taşımadığı yönünden, yukarıda (II) numaralı kısımda açıklanan yönetmelikler ya da ekleriyle birebir ilişki kurulmak suretiyle Yargıtay denetimine imkân sağlayacak içerikte rapor alınması gerekir.

Açıklanan nedenlerle eksik incelemeye dayalı hüküm hukuka uygun değildir.

IV – Sonuç ve Karar

Sanık S.. G.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.