muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18141, Karar No: 2017/37156, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18141 E.  ,  2017/37156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17216, Karar No: 2018/3357, Tarih: 11.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/17216 E.  ,  2018/3357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında Batman Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13.01.2015 tarih ve 2015/70 Esas sayılı iddianamesi ile 2010 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı, iddianamenin dayanağı olan Vergi Denetim Kurulu ... Küçük ve Orta ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 27.02.2013 gün ve 2013-A-... sayılı vergi tekniği raporu olup bu raporun 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarına ilişkin olduğu, sanık hakkında 2010 takvim yılına ilişkin vergi suçu raporu ile dava şartı olan mütalaanın dosyada bulunmadığı anlaşılmakla; söz konusu incelemeye ilişkin mütalaa yazısının olup olmadığı ilgili vergi dairesinden sorularak mütalaanın mevcut olması halinde dosya arasına konulması, aksi durumda; öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince sanık hakkında dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılara açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, Batman Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte belge düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte belge düzenlemek” suçundan da mahkumiyet hükmü kurulması,

3-UYAP üzerinde yapılan kontrolde, sanığın yetkilisi olduğu şirket hakkında aynı suç tarihlerine ilişkin Batman 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/1025 E. ve 2015/601 K. sayılı dosyası ile yargılama yapıldığı, dosyanın Dairemizin 2018/1579 Esas sırasına kayıtlı olarak temyiz incelemesinde bulunduğu, yine Batman 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2014/270 E. ve 2016/188 K. sayılı dosyası ile yargılama yapıldığı ve söz konusu dosyanın da Dairemizin 2018/651 E. sırasına kayıtlı olarak temyiz incelemesinde bulunduğu anlaşılmakla; mükerrer yargılama yapılmaması ve eylemlerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından; söz konusu dosyalar ile varsa aynı şirket ve aynı yıllara ilişkin diğer dava dosyalarının da duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi durumda davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınmasından sonra sanığın eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesi ile sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

4-Sahte fatura düzenlemek suçunun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; her takvim yılına ait suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesinden sonra toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

5-Kabule göre de;

a-Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nın 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 11.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1075, Karar No: 2014/7217, Tarih: 11.12.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/1075 E.  ,  2014/7217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce 2. Asliye Hukuk Hakimliği (Tic. Mah. Sıf.)

Tarihi : 03.12.2013

Numarası : 2013/39-2013/646

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ..geldi. Davalı temsilcisi S.. D.. gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan haksız paraya çevrilen teminat mektup bedellerinin ödenmesi talebinden ibarettir. Davacı yüklenici, davalı ise iş sahibidir.

Davacı vekili; davalı ile müvekkili şirket arasında imzalanan 29.11.2011 tarihli sözleşme gereğince davalı iş sahibi kuruma 139.800,00 TL bedelli teminat mektubu verdiklerini ve bu teminat mektuplarının haksız yere paraya çevrildiğini ileri sürerek bu miktarın tahsilini talep ve dava etmiş, davalı vekili cevabında; işin verilen ek süreye rağmen davacı yüklenici tarafından süresinde bitirilmediğini ve bu nedenle teminatın haklı olarak paraya çevrildiğini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş, verilen karar davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, 6100 sayılı HMK'nın yürürlükte bulunduğu 24.01.2013 tarihinde açılmıştır. Mahkemece dilekçeler aşaması tamamlandıktan sonra ön inceleme duruşması yapılmış ve taraflar 01.10.2013 tarihli ön inceleme duruşmasına usulüne uygun şekilde davet edilmişler, davacı vekili ön inceleme duruşmasına mazeret bildirerek katılmayacağını bildirmiş ve mahkemenin 5 nolu ara kararı ile aynen “davacı vekilinin mazeretinin kabulü ile duruşma gün ve saatini UYAP sisteminden öğrenmesine “şeklinde ara kararı verilerek usulüne uygun öninceleme duruşması yapılmaksızın tahkikata geçilerek, tahkikat duruşma günü belirlenmiş ve bu günde de esasa ilişkin hüküm kurulmuştur.

6100 sayılı HMK'nın “Hukuki Dinlenme Hakkı” başlığını taşıyan 27. maddesinde “(1) Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. (2) Bu hak; a) Yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, b) Açıklama ve ispat hakkını, c) Mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini, içerir.” hükmü bulunmaktadır. Anayasa'nın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukuki dinlenme hakkı; tarafların usulüne uygun şekilde duruşmalara davet edilmesini zorunlu kılar.

Somut olaya gelince; mazereti kabul edilen davacının duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeksizin duruşma gününün UYAP sisteminden öğrenilmesine karar verilmesi adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte bulunmuştur. Kaldı ki, 6100 sayılı HMK'nın 288/2. maddesindeki keşif kararı, mahkemece sözlü yargılamaya kadar taraflardan birinin talebi üzerine veya re'sen alınır hükmü gereğince iddia ve savunmaya göre, hakim, gerekli görüyor ise re'sen de keşif kararı vermek suretiyle uyuşmazlığın esasını çözme hak ve yetkisini haizdir. Mahkeme, taraflarca hazırlanma ilkesinin uygulandığı davalarda da kendiliğinden keşfe karar verebilir. Özellikle hakim, davayı aydınlatma ödevi (HMK'nın 31. maddesi gereği) ilkesi gereği olarak toplanan delillere ve tarafların iddia ve savunmalarına göre keşif yapılması gerekiyor ise keşfe karar vermelidir. Bu kapsamda değerlendirme yapılmak suretiyle gerektiğinde daha önce davacı tarafından yatırılan gider avansının eksik kalması halinde, eksik kalan gider avansının HMK'nın 120/2. maddesi gereğince tamamlatılarak keşif icra edilip sonucuna göre karar vermek gerekirken, adil yargılanma hakkını ihlal edecek şekilde mazereti kabul edilen davacıya usulüne uygun tebligat yapılmaksızın, davacının katılmadığı duruşmada verilen kesin süreye hukuki değer atfedilerek, kesin süreye uyulmadığından bahisle davanın ispat edilememesi nedeniyle red kararı verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 11.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7536, Karar No: 2014/18168, Tarih: 27.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/7536 E.  ,  2014/18168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/234523

MAHKEMESİ : Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2009

NUMARASI : 2008/445 (E) ve 2009/121 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay tarihinden 3-4 dört gün önce sanık ile yakınanın hastanede tanıştıkları, olay günü sanığın yolda geçmekte olan yakınanın aracına el kaldırıp durdurduğu, “Beni tanıdın mı” dediği, yakınanın tanıdığını söylemesi üzerine sohbet ettikleri, birlikte yakınanın arkadaşı olan tanık İ.. T..'nın işyerine gittikleri, burada tanığı da araca alarak bir süre il merkezinde gezdikten sonra sanığın kayınbiladeri olan tanık E.. S..'nun ikametinin önüne geldikleri, sanığın yakınan ve tanığa "Üzerinde E..S..yazan zile basın, E.. E. ya da Taner isimli şahısların evde olup olmadıklarını sorun, evde olduklarına dair cevap aldığınızda Bitlis'ten misafirleri olduğunu söylersiniz" dediği, sanığın araç içerisinde kaldığı, yakınan ve tanığın araçtan inerek sanığın söylediği ikametin ziline bastıklarında megafondan cevap veren bayanın bu isimlerde kimsenin olmadığını söylediği, bunun üzerine sanığın yakınan ve tanıktan tekrar zile basarak Enes ve dayısının telefon numarasını sormalarını istediği, yakınan ve tanığın tekrar zile bastıklarında magafondan konuşan bayanın bu isimde şahısların olmadığını söyleyerek rahatsız etmeyin uyarısında bulunduğu, yakınan ve tanığın araca döndüklerinde sanığın tanık İ. T.'dan aracın kontağını istediği, sanığın kontağı alıp araçtan inerek tanık E.. S..'nun ikametine doğru "İnin aşağıya ben ailemi görmek istiyorum, bana çocuğumu bulun” diye bağırdığı, yakınan ile tanık İ.. T..'nın sanığı sakinleştirmek istediklerinde ise sanığın belinden bıçak çıkararak bu kez yakınan ve tanığa buraya gelin diye bağırdığı, yakınan ve tanığın kendilerine zarar verir endişesi ile uzaklaşmaları üzerine sanığın

aracın şoför mahalline bindiği, bunun gören yakınan ve tanığın sanığın aracı götürmesine engel olmak istediklerinde sanığın elindeki bıçak ile üzerlerine yürüyüp “Gelmeyin lan öldürürüm” dediği ve aracı çalıştırarak ayrıldığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin nitelikli yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9463, Karar No: 2019/9252, Tarih: 22.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/9463 E.  ,  2019/9252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.02.2017 gün ve 2016/387 Esas, 2017/67 Karar sayılı hükümlerinin nitelikli cinsel saldırıya yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi ile konut dokunulmazlığının ihlali suçuna yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Hükmedilen ceza miktarı nazara alındığında sanık müdafisinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde nitelikli cinsel saldırı suçuna ilişkin vaki istinaf başvurusunun esastan reddi ile konut dokunulmazlığı suçuna ilişkin yerel mahkeme hükmünün kaldırılarak bu suçtan mahkumiyetine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 22.04.2019 tarihinde üye ...'un karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mağdurun beyanı, olayın intikal şekli, muayene raporu, sanık savunmasına göre, eşya taşıma işi sebebiyle tanışan mağdurun evine sanığın olay günü giderek zorla içeri girdiği, mağduru döverek cebir uyguladığı ve cinsel ilişkiye zorladığı, mağdurun direnmesine rağmen sanığın sürtünerek boşaldığı veya cinsel organı ereksiyon olamadığı için mağdurun cinsel organına sokamadığı iddia ve kabul edilen olayda; tartışılan sorun sanığın mağdura karşı işlediği fiilin "basit cinsel saldırının tamamlanmış hali" mi yoksa "organ veya cisim sokmaya (tecavüz) teşebbüs nitelikli hali" mi olduğundan ibarettir.

Cinsel saldırı ve çocuğa cinsel istismar suçlarında teşebbüs hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı doktrinde tartışmalıdır. 5237 sayılı TCK'nun sistemi ve suçların düzenlenme şekline göre cinsel saldırı ve istismarın organ veya cisim sokarak işlenen nitelikli haline teşebbüsün mümkün olmadığı doktrinde dile getirilmektedir. Uygulamada ise cinsel dokunulmazlığa karşı suçların bütünde olduğu gibi bu konuda kafa karışıklığı devam etmektedir. 6545 sayılı Kanunla ilave edilen sarkıntılık düzenlemesi sonrası basit cinsel saldırı ve çocuğun istismarı suçlarına teşebbüs, artık mümkün değildir. Yine tecavüz ile suçların basit hali 5237 sayılı TCK'da birleştirildiği ve tek suç tipi olarak düzenlendiği için organ veya cisim sokarak işlenen nitelikli hale teşebbüs hukuken imkansızdır. Bu düşüncenin altında yatan hukuki mülahazalar;

1-) Türk Ceza Kanununun 102 ve 103. maddelerde, suçların "sarkıntılık", "basit cinsel saldırı/istismar" ve "nitelikli hali" düzenlenerek hareketin ulaştığı neticeye göre suçun hafif, basit ve nitelikli halleri tasnif edilmiştir. Cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda kanun, gerek cinsel saldırı ve gerekse cinsel istismar suçlarında dış dünyada gerçekleşen doğal neticeye göre failin fiilini sarkıntılık, cinsel saldırı/istismar veya organ veya cisim sokmak suretiyle nitelikli hali olmak üzere üç değişik şekilde "birleştirici model" esas alınarak düzenlemiştir. Kanunun bu düzenleme şekline göre henüz cinsel saldırı veya istismar boyutuna varmayan hafif cinsel dokunuşlar sarkıntılık kabul edilirken mağdurun anüs, vajina veya ağzına organ veya cisim sokma fiili de nitelikli hal kabul edilmiştir. Bunun dışında kalan bütün temaslar cinsel saldırı veya istismar suçunu oluşturan hareketler sayılmıştır. Bir suçun basit hali işlenmişse faile daha fazla ceza verebilmek için fiil tahmini yorumla nitelikli hale teşebbüs sayılamaz. Böyle bir yorum kanun sistematiğine, kanunda kabul edilen birleştirici modele ve suçları kanunun tasnif şekline aykırılık oluşturur.

2-) Organ veya cisim sokarak işlenen fiiller, 765 sayılı eski TCK'da 414, 416/1. maddelerde müstakil suç olarak düzenlenmişti. Müstakil suç olarak düzenlendiği ve diğer ırza tasaddi ve benzeri suçlardan ayrı bir suç tipi olduğu için ırza geçme suçuna teşebbüste mümkün idi. Ancak ırza tasaddi suçu ile ırza geçme suçuna teşebbüs ayrımında objektif bir kriter bulunmadığı için bu ayrımdan vazgeçilerek birleştirici modelin kabul edildiği ileri sürülmüştü. İki suçun birbirinden ayrılması için failin cinsel davranışını ne kadar ileriye götürdüğü yönünde yapılan araştırmanın mağdur kadının mahremiyetinin bir kez daha adli makamlar önünde ihlal edilmesi ve bunun verdiği acının ikinci bir mağduriyete yol açması birleştirici modelin kabul edilmesinin gerekçelerinden biri idi. 5237 sayılı TCK, cinsel suçlarda reform iddiasıyla yeni düzenlemelere gitmiştir. Bu yeniliklerden biri de cinsel saldırı ve istismar suçları asıl suç tipi kabul edilerek organ veya cisim sokma müstakil suç olmaktan çıkarılıp bu suç tiplerinin nitelikli şekli olarak 102/2 ve 103/2. fıkralar olarak düzenlenmiştir. Müstakil suç olmadıkları için artık organ veya cisim sokmaya teşebbüs imkanı kalmamıştır. Eski kanun dönemindeki yorum ve uygulamanın tesiri altında kalan hukukçuların görüşlerine bu nedenle itibar edilemez.

3-) Cinsel saldırı ve istismar suçlarının basit ve nitelikli şekillerinin kanunda düzenleniş biçimine göre failin mağdurla cinsel ilişkiye girmeyi göze aldığını gösteren mağduru soymak, cinsel organını çıkarmak gibi bir hareketlerin her biri cinsel saldırı veya cinsel istismarın tamamlanmış şeklidir. Failde mağdura tecavüz kastı olsa bile fiilen gerçekleşmediği için hiç bir halde nitelikli cinsel saldırı veya istismara teşebbüs oluşmaz. Mağdurun mukavemeti, başkasının olay yerine gelmesi, yakalanma korkusu, failin mağdurun yalvarmasına dayanamayıp bırakması, failin boşalması sonucu tecavüz edememesi, iktidarsız olması,

penisinin heyecan sebebiyle sertleşmemesi gibi her ne sebeple olursa olsun mağdurun vücuduna organ veya cisim sokulmadığı için yalnızca cinsel saldırı veya istismarın basit şekli tamamlanmıştır. Failin kendiliğinden veya harici bir mania yüzünden fiiline devam edememesi ve organ sokamaması artık farklı bir fiil ve suç sayılamaz. Ancak bu durum suçun basit halinde sanıktaki kastın yoğunluğu cezanın belirlenmesinde "takdir ve teşdit" nedeni olabilir.

penisinin heyecan sebebiyle sertleşmemesi gibi her ne sebeple olursa olsun mağdurun vücuduna organ veya cisim sokulmadığı için yalnızca cinsel saldırı veya istismarın basit şekli tamamlanmıştır. Failin kendiliğinden veya harici bir mania yüzünden fiiline devam edememesi ve organ sokamaması artık farklı bir fiil ve suç sayılamaz. Ancak bu durum suçun basit halinde sanıktaki kastın yoğunluğu cezanın belirlenmesinde "takdir ve teşdit" nedeni olabilir.

4-) Sarkıntılık düzenlemesinden önce de cinsel saldırı suçuna teşebbüs mantıken mümkün ise de organ veya cisim sokarak cinsel saldırının nitelikli haline (tecavüze) teşebbüs mantıken mümkün değildir. Organ veya cisim sokarak gerçekleştirilen cinsel saldırı ayrı bir suç olmayıp basit cinsel saldırı suçunun nitelikli halidir. Organ veya cisim sokulmuşsa nitelikli halden faile ceza verilir ve bu durumun herhangi bir nedenle gerçekleşmemesi halinde fail artık gerçekleştirdiği neticeye göre suçun basit halinden cezalandırılabilir. TCK'nun hiç bir maddesinde suçun basit hali ile nitelikli hali arasında böyle ayrıma gidilerek nitelikli hale teşebbüs kabul edilmemektedir. Cinsel suçlarda kanunun diğer suçlarda kabul etmediği bir hali içtihat haline getirip uygulamak kanunun bütünlüğüne aykırıdır.

5-) Cinsel saldırı suçunun organ veya cisim sokarak işlenen nitelikli haline teşebbüs kabul edildiğinde fail, çoğu zaman suçun basit şeklinden daha az ceza almakta, basit cinsel saldırı veya basit cinsel istismarın tamamlanmış basit şeklinde çok daha ağır bir şekilde cezalandırılmaktadır. Yargıtay, uygulamada bu açmaza hukuki, mantıklı ve makul bir çözüm üretememiş hakkaniyet ilkesine dayanmak zorunda kalmıştır.