muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12310, Karar No: 2018/5137, Tarih: 26.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12310 E.  ,  2018/5137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığa duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda yargılama yapılacağına ilişkin İİK'nın 349. maddesindeki açıklamayı içerir şerh bulunan duruşma davetiyesi yerine, CMK'nın 176. maddesi için geçerli açıklama ile yetinilerek, sanığın yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9747, Karar No: 2010/13815, Tarih: 08.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/9747 E.  ,  2010/13815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği . Mevkiinde bulunan ve genel kadastroda taşlık ve çalılık olarak tapulama dışı bırakılan taşınmazı 1963 den 1965 yılana kadar imar ihya edip, 20 yıldan fazla süreyle malik sıfatıyla zilyet ettiğini iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Yargılama sırasında ise davalı hazine vekili davanın reddi ile taşınmazın hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davanın reddi ile fen bilirkişisi ... Kaya tarafından düzenlenen 28.11.2007 tarihli krokili raporda (A) işaretli mavi boyalı 2915,30 m² yüzölçümlü ve (G) ile işaretli mavi boyalı 47918,43 m² yüzölçümlü taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 26.09.1956 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve eski tarihli memleket haritası ile amenajman planının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen orman bilirkişi ve ... mühendisi bilirkişi raporlarında, çalılık olarak göründüğü ve bitişik ormanın devamı olduğu, 1956 yılı arazi kadastrosunda taşlık, pırnallık ve çalılık niteliği belirtilerek kadastro dışı bırakıldığı, üzerindeki taşlık ve çalılıkların temizlenerek tarım arazisi yapısı kazandırılmaya çalışıldığı, ancak mevcut haliyle imar ihya tamamlanmadığı gibi taşınmazın belirlenen niteliğine göre bu yolla kazanılacak yerlerden de olmadığı, yörede halen orman kadastrosunun yapılmadığı, H.G.K.’nun 24/10/2001 gün ve 2001/8-964-751 sayılı ve 13/02/2002 gün ve 2002/8 - 183- 187 sayılı kararlarında değinildiği gibi, kadastro (tapulama) komisyonlarınca orman sayılarak tesbit harici bırakılan bu tür yerlerin 6831 Sayılı Yasanın 1/1 ve 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/p ve 26/j maddesi gereğince orman kadastro sınırları içine alınması zorunlu olduğundan, 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7 ve devamı maddeleri gereğince orman olarak sınırlandırılma olanağı bulunduğu gibi, Hazine tarafından orman olarak kullanılmak üzere Orman Yönetimine de tahsis edilebileceği gözetilerek, gerçek kişinin davasının reddine ve katılan davalılar Hazine ve Orman Yönetiminin karşı tescil isteminin kabulüyle çekişmeli taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine 08.11.2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18466, Karar No: 2017/8047, Tarih: 25.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18466 E.  ,  2017/8047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... numaralı elektrik aboneliği nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, haksız tahsil edilen söz konusu bedellerden 1.000 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 14.02.2016 tarihli dilekçe ile talebini 8.740 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1334, Karar No: 2017/4135, Tarih: 21.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/1334 E.  ,  2017/4135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli şekilde yakın akrabayı öldürmek

HÜKÜM : TCK.nun 82/1-d-e, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin edilmiş, savunması inandırcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 21/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20196, Karar No: 2013/232, Tarih: 15.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/20196 E.  ,  2013/232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 03/03/1988-14/01/1998 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 03/03/1988-14/01/1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

1479 Sayılı Yasada, 506 Sayılı Yasanın 79. maddesine koşut geçmiş Bağ-Kur hizmetlerinin tespitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. Hal böyle olunca geçmiş Bağ-Kur hizmetlerinin tespitine karar verilmesine yasaca olanak bulunmamaktadır.

Öte yandan, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamında kayıt ve tescili için Kuruma başvurusu, Kurumun re'sen kayıt ve tescil işlemi veya zorunlu sigortalılık kapsamında prim ödemesi yada 1479 sayılı Yasanın Geçici 18.maddesi ile 5510 sayılı Yasanın 8.maddesine göre vergi kaydının bulunduğu sürelere ilişkin borçlanması bulunmadığı takdirde, uyuşmazlık konusu dönemde zorunlu sigortalılık koşullarına sahip olsa dahi zorunlu sigortalı sayılması mümkün değildir.

Somut olayda, davacının 14/01/1998 tarihinde Kuruma sunduğu "Bağ-Kur'a İsteğe Bağlı Sigortalı Giriş Bildirgesi" ne istinaden aynı tarihte isteğe bağlı sigortalı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı , 14/01/1998-30/03/2004 tarihleri arasında isteğe bağlı prim ödemesi bulunduğu, 10/12/2004-26/05/2008 tarihleri arasında vergi kaydına istinaden 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı olarak tescil edildiği, 03/03/1998-14/12/1990 ve 10/12/2004-26/05/2008 tarihleri arasında vergi kaydı, 21/11/1988-07/10/2009 tarihleri arasında Oda kaydının bulunmasına karşın Kuruma zorunlu sigortalılık için başvurusu bulunmadığı gibi isteğe bağlı sigortalı giriş bildirgesinde mesleğini "amele" olarak bildirdiği, vergi kaydının bulunduğu sürelere ilişkin borçlanması ve zorunlu sigortalılığa ilişkin prim

ödemesi bulunmadığı, davacının zorunlu sigortalılık koşullarına sahip olduğu dönemde bu durumu Kuruma bildirmeyerek iradesini isteğe bağlı sigortalılık statüsünde açıkladığı ve bu statüde prim ödediği, zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olarak tescili yönünde herhangi bir talebi bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

ödemesi bulunmadığı, davacının zorunlu sigortalılık koşullarına sahip olduğu dönemde bu durumu Kuruma bildirmeyerek iradesini isteğe bağlı sigortalılık statüsünde açıkladığı ve bu statüde prim ödediği, zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olarak tescili yönünde herhangi bir talebi bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35767, Karar No: 2016/9542, Tarih: 14.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/35767 E.  ,  2016/9542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı işyerinde 21.02.2011 tarihinde çalışmaya başlayıp işten haksız olarak çıkarıldığı 24.05.2013 tarihine kadar çalıştığını, işyerinde pasta ustası olarak çalışan davacının aylık net maaşının 1.450 TL olduğunu, işyerinde yemek verildiğini, ayrıca 150 TL akbil parası verildiğini, işyerinde 6 ayda bir yarım maaş ikramiye verildiğini, davacının işyerinde 07.00-16.00 saatleri arası haftada 6 gün çalıştığını, davacının en son belirtilen tarihte işyerinde öğle vakti yedikleri 1 domates, biber ve 1 kutu kola sebebiyle işten çıkarıldığını, işyerinde öğle vakitlerinde her zaman benzer şekilde yiyecek yenilmesinin mutad olmasına rağmen çıkarmak için bahane olarak kullanıldığını, sonrasında davacıya sana hırsızlıktan dava açarız başka yerlere bildiririz şeklinde baskı kurularak sanki kendisi çıkıyormuş gibi istifa ettirildiğini iddia ederek; kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle, davacı ve arkadaşlarının olay günü saat 10.10 sularında mağaza pasta ekmek bulaşıkhane ve pasta imalat odasında davacı ..., ..., ... isimli personellerin mağaza içerisinden aldıkları ürünlerin bedelini ödemeden yeme içme yaptıklarının kamera görüntüleri ile sabitlendiğinin tespit edildiğini, personellerden davalının aynı tarihte savunma talep ettiğini, ancak davacı ...’in aynı gün 24.05.2013 tarihinde kendi el yazısı ile davalı şirketten istifa ettiğini, davalı şirketin, Sendika temsilcisinin tarafı ve işveren tarafın katılımı ile disiplin kurulu toplantısı yaptığını toplantıda, davacı ve arkadaşlarının ücretini ödemeksizin, hiçbir yöneticisine de bilgi vermeksizin kendi reyonlarına ait olmayan pizza deposundan gizlice aldıkları 4 adet coca cola ürünü yakalanmamak için sütlaç kaplarına koyarak içtiklerinin, boş kutuları farklı yerlere gizlediklerinin, pizza reyonunda satılmak üzere hazırlanmış olan sandviçlerin de ücretini ödemeksizin gizlice aldıklarının ve 4 adet yarısı yenmiş sandviçin pasta imalat odasında bulunduğunun anlaşıldığını ve kamera kayıtlarının izlenmesi esnasında davacının ve arkadaşlarının pizza deposundan ellerindeki simit kolisi ile gizlice pasta imalathanesine girdiklerinin tespit edildiğini, tüketilme esnasında kalan ürünlerin fotoğraflarının çekildiğini, kamera kayıtlarının incelendiğini, 29.05.2013 tarihinde toplanan disiplin kurulunda olayın değerlendirildiğini, davacının savunma vermekten imtina ettiğini, davacının bu davranışının hem işveren hem de sendika yönetimi yetkilileri tarafından işyeri kurallarına ve işveren talimatlarına aykırı davranışlar ve işverenin güvenini kötüye kullanmak, doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlar olarak değerlendirilerek iş sözleşmesinin toplu iş sözleşmesi disiplin hükümleri ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II maddesi gereğince haklı nedenle ihbarsız ve tazminatsız olarak feshedilmesine oybirliği ile karar verildiğini, davalı şirketin, disiplin kurulu toplantısı sonrası alınan bu karar ile davacının çalışma arkadaşlarının iş akitlerinin feshedildiğini, davacının ise, kendi el yazısı ile yazdığı “özel nedenlerden dolayı görevimden istifa ediyorum. şeklindeki istifa dilekçesi ile istifa ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı, kendisi ve arkadaşlarının işyerinde yedikleri 1 domates, biber ve 1 kutu kola sebebiyle kendisine istifa etmesi için baskı yapıldığını ve bu nedenle istifa ettirildiğini iddia etmiştir.Davalı işveren ise savunmasında, işyerinde tespit edilen şekilde yemek yenilmesinin yasak olduğunu ve davacı ve arkadaşlarının bu eylemlerinin işyeri kuralları ve işveren talimatlarına aykırı davranışlar olarak işverenin güvenini kötüye kullanmak, doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlar olarak değerlendirilip disiplin kurulu toplantısında davacının arkadaşlarının iş akitlerinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının ise, aynı gün kendi isteği ile istifa ettiğini savunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile fesih konusu olayın aşamaları incelendiğinde, davacı işçiden istifa dilekçesinin baskı altında alındığı anlaşılmaktadır.Ayrıca davacı ve diğer üç arkadaşının müştereken yedikleri ürünlerin nitelik ve miktarı gözetildiğinde, işverenin bu eyleme uyguladığı fesih yaptırımı ağır bir yaptırım olup, işverenin başka bir idari yaptırım uygulama imkanı varken fesih yoluna başvurması feshin son çare olması ilkesine de aykırıdır. Ayrıca davacının arkadaşı olan ...‘in aynı konulu fesih işlemi nedeniyle açtığı davada, tazminatların kabulüne dair verilen yerel mahkeme kararı da Dairemizin denetiminden geçerek 18/02/2016 günü oybirliğiyle onanarak kesinleşmiştir.

Davacıdan baskı ile alınan istifa dilekçesinin gerçek iradeyi yansıtmaması karşısında, Mahkemece davacının talep ettiği kıdem ve ihbar tazminatının kabulü yerine, yerinde olmayan gerekçe ile taleplerin reddi hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/04/2016 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 14.04.2016