muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8004, Karar No: 2023/5283, Tarih: 08.11.2023

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, 03.07.2012 tarihli ve 2011/630 Esas, 2012/497 Karar sayılı ilamıyla tarafların evlendikten bir süre sonra davacı-karşı davalı erkeğin, anne, babasıyla altlı üstlü dairelerde oturmaya başladıkları, evlerinin anahtarının erkeğin ailesinde de olduğu, tarafların evliliklerine müdahale ettikleri, istedikleri zaman tarafların evlerine girip çıktıkları, davacı-karşı davalı erkeğin eşine şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, bu nedenlerle kadının evden ayrılmak zorunda kaldığı, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, kusurlu olan tarafın davacı-karşı davalı erkek olduğu, ziynet eşyalarının davacı-karşı davalı erkek tarafından satılarak harcandığı hususunun kesin delille ispat edilemediği gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına ve ferilerine, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın; reddedilen ziynet alacağı ve nafaka miktarları yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 12.11.2013 tarihli ve 2013/12577 Esas, 2013/26111 Karar sayılı ilamıyla; düğünde kadına takılan ziynet ve takı eşyaları kim tarafından takılmış olursa olsun, ona bağışlanmış sayıldığı ve artık onun kişisel malı olduğu, bu eşyaların sonradan kadın eş tarafından davacı-karşı davalı erkeğe verildiği veya erkek tarafından bozdurularak paraya çevrilip birlik ihtiyaçları için harcandığı iddia edilirse; iade edilmemek üzere erkeğe verildiğinin veya kadının isteği ve onayı ile bozdurulup ev ihtiyaçları için harcandığının erkek tarafından kanıtlanması halinde; erkeğin almış olduğu ziynet eşyalarını iade borcundan kurtulacağı, somut olayda dava konusu altınların evliliğin devamı sırasında davacı-karşı davalı erkek tarafından bozdurulup birlik ihtiyacı için harcandığı, davacı karşı davalı erkek tarafından ikrar edildiği, davalı-karşı davacı kadının ziynetlerin bozdurma işine onay verdiğine ve ziynetlerini iade edilmemek üzere vermiş olduğunu kabule yeterli delil bulunmadığı, davalı-karşı davacı kadına ziynetlerinin iadesi koşullarının gerçekleştiğinin kabul edilmesi gerektiği, erkeğin ziynetlerin durumu hakkındaki beyanı karşısında, bir kısım tanıkların ziynetlerin bozdurulup dolar cinsinden dövize çevrildiği, bu dövizin de ortak konuttan çalındığı şeklindeki beyanlarına itibar edilemeyeceği, gerçekleşen bu durum karşısında; dava konusu ziynet eşyalarının cins, nitelik, sayı ve dava tarihindeki bedelinin ayrı ayrı belirlenerek; gerektiğinde bu konuda bilirkişi incelemesi de yaptırılarak; gerçekleşecek sonucuna göre isteğin kabulüne karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde reddine karar verilmiş olmasının isabetsiz olduğu gerekçesiyle kararın ziynet alacağı davası yönünden bozulmasına, sair yönlerden hükmün onanmasına karar verilmiştir.

B. İkinci Bozma Kararı

B. İkinci Bozma Kararı

1. Mahkemece verilen 03.06.2014 tarihli direnme kararına karşı, süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuş, Dairemizce direnme kararı yerinde görülmeyerek dosya temyiz incelemesi için Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmiştir.

2. Hukuk Genel Kurulu'nun 30.03.2021 tarihli ve 2017/2-2715 Esas, 2021/360 Karar sayılı ilamıyla; Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, somut olayda dava konusu altınların evliliğin devamı sırasında davacı-karşı davalı erkek tarafından bozdurulup birlik ihtiyacı için harcandığı, davacı karşı davalı erkek tarafından ikrar edildiği, davalı karşı davacı kadının ziynetlerin bozdurma işine onay verdiğine ve ziynetlerini eşine iade edilmemek üzere vermiş olduğunu kabule yeterli delil bulunmadığı, davalı-karşı davacı kadına ziynetlerinin iadesi koşullarının gerçekleştiğinin kabul edilmesi gerektiği, davacı-karşı davalı erkeğin ziynetlerin durumu hakkındaki beyanı karşısında, bir kısım tanıkların ziynetlerin bozdurulup dolar cinsinden dövize çevrildiği, bu dövizin de ortak konuttan çalındığı şeklindeki beyanlarına itibar edilemeyeceği, gerçekleşen bu durum karşısında erkeğin kadının kişisel malı niteliğinde kabul edilen bu eşyaları iade ettiği veya iade edilmemek üzere aldığı hususunda ispatla yükümlü olduğu ancak bu yönde ispat yükümünü yerine getirmediği, dosya kapsamındaki düğün fotoğrafları üzerinde bilirkişi vasıtası ile inceleme yapılması, varlığı şüphe ve tereddüt uyandırmayan ziynet eşyalarının tespit edilerek davalı karşı davacı kadının nitelik, nicelik ve miktara ilişkin talebi esas alınarak raporda tespiti yapılan ziynet eşyalarına ilişkin olmak üzere talebin kısmen kabulü gerektiği gerekçesiyle ziynet eşyalarına ilişkin davasının kısmen kabulüne, karşı erkeğin aynen iade talebine konu ziynet eşyalarında; 12 Adet 22 Ayar 10'ar gramlık ince ikili burma bilezik, 15 adet çeyrek altın, 1 adet yarım altının karşı davalı tarafından karşı davacıya aynen iadesine, aynen iadenin mümkün olmaması halinde 12 adet 22 ayar 10'ar gramlık ince ikili burma bilezik karşılığı 11.640,00 TL, 15 Adet çeyrek altın karşılığı 2.520,00 TL, 1 adet yarım altın karşılığı 336,00 TL olmak üzere toplam 14.496,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte karşı davalıdan alınarak karşı davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairenin 04.07.2023 tarihli ve 2023/4484 Esas, 2023/3573 Karar sayılı kararıyla, hükmün onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairenin 04.07.2023 tarihli ve 2023/4484 Esas, 2023/3573 Karar sayılı kararıyla, hükmün onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı-karşı davacı kadın vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davalı-karşı davacı kadın vekili; kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğunu, on bir yılda karar verildiğini, yargılamanın makul sürede tamamlanmadığını, muacceliyet tarihindeki bedele hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek onama kararının kaldırılmasını, kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadın tarafından açılan ziynet alacağı davasında aynen iadenin mümkün olmadığı hallerde hangi tarihteki bedele hükmedilmesi gerektiği ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı maddesi. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 222 nci ve 226 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Yargıtay kararının düzeltilmesi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Mahkemece verilen karar, Dairemizce yasal ve hukuki dayanakları gösterilmek suretiyle onanmış olup, temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre karar düzeltme istemi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle yerinde olmayan istemin reddi gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Karar düzeltme talebinin REDDDİNE,

1086 sayılı Kanun 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 1.470.00 TL para ceza ile 562.65 TL karar düzeltme ret harcının düzeltme isteyenden tahsiline,

08.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7860, Karar No: 2016/7921, Tarih: 26.09.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/7860 E.  ,  2016/7921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla... 1 ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair,... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2015 tarihli ve 2015/97 Esas, 2015/116 sayılı Kararını müteakip,... 1. Çocuk Mahkemesinin 14/04/2015 tarihli ve 2015/148 Esas, 2015/73 sayılı Kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 21/04/2015 tarihli ve 2015/280 Değişik İş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilamında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden... 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu ...Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 18/06/2016 gün ve 94660652- 105-34-3082-2016-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 21/04/2015 tarihli ve 2015/280 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4566, Karar No: 2014/4562, Tarih: 11.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/4566 E.  ,  2014/4562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2012

NUMARASI : 2008/299-2012/1579

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 1997 yılının Şubat ayında Kıbrıs İlköğretim Okulu'nda hademe olarak çalışmaya başladığını, 2003 yılı Eylül ayına kadar çalıştığını, 5 ay işsiz kaldıktan sonra 2004 yılı Şubat ayında M..F..Ç... Çıraklık Eğitim Okulu'nda hademe olarak çalışmaya başladığını, 2005 yılı Haziran ayında işten çıkarıldığını beyanla davalı MEB'e bağlı okullardaki çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına davalı tarafından düzenlenen işe giriş bildirgesi ve bildirilen çalışma bulunmadığı, Kıbrıs İlköğretim Okulu Okul Aile Birliği karar defterlerinde davacının 1998-2003 yılları arasında okul aile birliğine üye olduğuna dair bilgiler bulunduğu, tanıklardan bir kısmı davacının çalışmalarını doğrularken bir kısmının da davacıyı tanımadıklarını beyan ettikleri anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık; somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması salt bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması koşuluyla, bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken komşu işyerleri kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527,30.6.1999 gün 1999/21-549-555,5.2.2003 gün 2003/21-35-64,15.10.2003 gün 2003/21-634-572,3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 10.11.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; tanıklarından bir kısmı davacının çalışmalarını doğrularken bir kısmının davacıyı tanımadıklarını beyan etmeleri karşısında, tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Somut olayda; tanıklarından bir kısmı davacının çalışmalarını doğrularken bir kısmının davacıyı tanımadıklarını beyan etmeleri karşısında, tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; bordrolardan ve davacının talep ettiği dönemde çalıştığı bildirilen okul öğretmeni ve yöneticilerinden re'sen seçilecek başkaca tanıkları dinlemek, davacının çalıştığını beyan ettiği okulların talep edilen döneme ilişkin okul aile birliği kayıtlarını getirtmek ve bu kayıtlardan tespit edilen üyelerden re'sen seçilecek kişileri de tanık olarak dinlemek, bu kişiler davacının çalıştığını beyan etmekte iseler davacıya ücret ödemelerinin ne şekilde yapıldığını da sormak, ayrıca talep edilen dönemde okul yöneticiliği yapmış kişiler ile okullar çevresindeki komşu işyeri sahipleri ile bu işyerlerindeki çalışmaları kayıtlara geçmiş kişileri de tespit edip dinleyerek, böylece tanık beyanları arasındaki çelişkileri gidermek ve toplanan deliller ışığında varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,11/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14958, Karar No: 2014/2351, Tarih: 23.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/14958 E.  ,  2014/2351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2010/274498

MAHKEMESİ : Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2010

NUMARASI : 2009/276 (E) ve 2010/28 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Haklarındaki kararlar kesinleşen dosyadaki diğer sanıklardan Y.A. ve B.A. arasında kahvehanede başlayan kavgaya mağdur sanık M.. K..'ın ayırmak amacıyla müdahalede bulunması üzerine, sanık M. E.'in, M.. K..'a olaya müdahale etmemesini söylediği mağdur ve sanık arasında tartışma çıktığı, tartışmanın kavgaya dönüşerek birbirlerini itekledikleri, karşılıklı küfürleştikleri, kahvehaneden çıktıktan sonra ayrılmalarına rağmen tekrar aynı kahvehanenin önüne gelerek kavga edip birbirlerine yumrukla vurdukları, orada bulunanların araya girmesiyle tekrar ayrıldıkları, sanık M.E.'in yakınlardaki bir dükkandan bıçak temin ederek tekrar olay yerine geldikten sonra mağdur sanık M.. K..'a saldırarak yaraladığı, M.. K..'ın da sanığı bıçakla yaraladığının anlaşılması karşısında; Karşılıklı olarak bıçakla yaralama olayından önce her ikisinin de birbirlerini itekledikleri ve karşılıklı küfür ettikleri sabit olmasına ve ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı belirlenemediğine göre, sanık M.E. hakkında TCK'nin 29.maddesi uyarınca asgari oranda haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği halde, ilk bıçaklama olayının bu sanık tarafından başlatıldığından bahisle tahrik indirimi uygulanması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4145, Karar No: 2011/6156, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/4145 E.  ,  2011/6156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 05.08.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 33 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece 1.471,80 TL maddi, 42.900,00 TL manevi tazminatın 05.08.2004 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi zararının hesabında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı işyeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret gözönünde tutularak belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerinden ise de, yasa ve sözleşmelere aykırı olarak işverence az prim ödemek amacıyla SGK'na ibraz edilmek üzere belge düzenlenip bunun sigortalıya imzalatılması halinde bunun aksinin eş değer belge ile kanıtlanması olanak dahilinde bulunmaktadır