muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/38131, Karar No: 2015/16282, Tarih: 15.04.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/38131 E.  ,  2015/16282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, bir nedene dayan mayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulanmasında sanığın maddenin 1. fıkrasında sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, bu yoksunluğun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıve rilmesine kadar, diğer hakları yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükümlerden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMA SINA), 15.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15106, Karar No: 2007/15819, Tarih: 11.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/15106 E.  ,  2007/15819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2007 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 3.360 YTL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 11.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2679, Karar No: 2022/8377, Tarih: 26.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/2679 E.  ,  2022/8377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların olay yeri olan daha önce yangın geçiren ve terk edilmiş vaziyette bulunan, Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü tarafından eklenti niteliğinde olmadığı bildirilen, futbol stadının demir konsollarının bir kısmını çaldıkları iddiası ile açılan kamu davasında, TCK'nın 141/1 ve 152/1-a maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık zamanaşımının, 15.04.2010 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10509, Karar No: 2012/13722, Tarih: 27.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/10509 E.  ,  2012/13722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş. aleyhine 08/10/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Tarafların diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; 09/07/2009 tarihinde saat 18:30 sıralarında Hacılar ve Ballıkpınar mahallesine gelen ayrıştırıcıdaki iletkenin kopması sonucu yangın çıktığını, müvekkilinin ağaçlarının ve bir kısım eşyalarının bu yangın nedeni ile zarara uğradığını, BEDAŞ İşletme Müdürlüğüne bağlı 3 kişilik ekip tarafından arızanın onarıldığını, müvekkilinin zararının Gölbaşı ilçe Tarım Müdürlüğünde görevli ziraatçi bilirkişiler aracılığı ile tespit edildiğini belirterek müvekkilinin 14.524,00 TL miktarındaki maddi zararının ve tespit masraflarının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece keşif yapılarak, ziraat mühendisi bilirkişiden rapor alınmıştır. Ziraat mühendisi bilirkişi, 2009 yılı kamulaştırma bedellerine göre ağaçların birim fiyatı üzerinden hesap yaparak zarara uğrayan ağaçların bedelini 9.675,00 TL olarak tespit etmiştir. Mahkemece bu rapor benimsenerek hüküm kurulmuştur.

Borçlar Kanununun 41. maddesinde deyimini bulan zarar, mal varlığında meydana gelen bir azalmayı yani eksilmeyi ifade eder. Bu eksilme, mal varlığının zarar verici eylemin işlenmesi sonucu içine düştüğü durum ile bu eylem olmasa idi mal varlığının bulunacak olduğu durum arasındaki farktan ibarettir. Nitekim tazminatın amacı da mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski duruma getirilmesinin sağlanmasıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 8.12.965 günlü ve Esas 4/219 ve Karar 448 sayılı ilamında da belirtildiği gibi meyveli ağaçların kesilmesinden veya bunların hayatiyetine son verilmesinden doğan zararın ne şekilde hesap edileceği konusunda Borçlar Kanununda bir hüküm bulunmamaktadır. Bu durumda hayatın olağan akışı içerisinde oluşan hukuk kurallarının olaya uygulanması suretiyle adalete uygun bir sonuca ulaşmak gerekir.

Meyveli ağaçların yaşamına son verilmesinden doğan zararın, bunların kaim değerinin tespiti suretiyle takdiri gerektiği kökleşen Yargıtay içtihatlarıyla belli olmuştur. Bir ağacın kaim değerini bulmak için uygulanması gereken yöntem ise ağaçların bulunduğu yerin ağaçlı değeri ile ağaçsız değeri arasındaki farkın tespiti ile bu farkın o yerde bulunan ağaç sayısına bölünmesi suretiyle gerçeğe en yakın zararın belirlenmesidir.

O halde mahkemece hem uzman, hem de yerin sürüm değerini bilen kişilerden seçilecek bilirkişiler eliyle yukarıda belirtilen esaslar uyarınca zararın gerçek miktarı tespit ettirilmelidir. Bu esaslara aykırı olarak (ağaçların getirebileceği ürün esasına göre) düzenlenen bilirkişi raporuna dayanılıp karar verilmiş olması doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA ; tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle REDDİNE ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6680, Karar No: 2012/12853, Tarih: 14.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6680 E.  ,  2012/12853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan, mülkiyeti Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan binaların ve ağaçların aidiyetinin ve bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan, mülkiyeti Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan binaların ve ağaçların aidiyetinin ve bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Dava konusu binanın ve ağaçların zilyedinin davalı olduğunun tespitinde ve resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek, hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı vekilinin tüm, davacı idare vekilinin ise aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Davacı idarenin talebi sadece taşınmaz üzerinde bulunan binanın ve ağaçların zilyedinin tespitine ilişkin olmasına karşın, talep aşılmak suretiyle taşınmaz zilyedinin davalı olduğunun tespiti ve zemin bedeli ödenmediği halde, yol olarak terkinine karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 ve 3. bendinin çıkartılmasına; yerine, (Binanın ve ağaçların bedelinin tespitine, bedeli zilyedine ödendiğinden, davacı idareye aidiyetine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3623, Karar No: 2017/3678, Tarih: 11.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/3623 E.  ,  2017/3678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının sanık hakkında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçuna ilişkin olduğu, 18.04.2011 tarihli iddianame ile “sahte fatura kullanmak” suçundan dava açıldığı, her takvim yılı bakımından sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eyleminin zincirleme suç oluşturduğu, sahte belge düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, 2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulup dava açılması halinde birleştirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde iddianame dışına çıkılmak ve iki takvim yılını da kapsayacak şekilde "sahte fatura düzenlemek" suçundan tek hüküm kurulması,

2-Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2007 yılına ait fatura aslı ya da onaylı suretlerinin celbi ile zorunlu bilgileri içerip içermediği yönünden incelenmesi, denetime olanak verecek şekilde dosya arasında bulundurulması ile vergi tekniği raporunda bahsedilen suça konu faturaların, gerçek alım-satım karşılığı düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı ve faturaları düzenleyenler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağına geçirilip bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örnekleri dosyaya aktarılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8962, Karar No: 2019/5106, Tarih: 16.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8962 E.  ,  2019/5106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 2-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine, katılanlar vekilinin ise katılan sayısınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının bir gün karşılığı 20 TL den olmak üzere adli para cezası olarak hesaplanması sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. fıkrası hükümden çıkarılarak yerine “sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 225 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 16/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12004, Karar No: 2017/17748, Tarih: 18.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/12004 E.  ,  2017/17748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda,davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 14/11/2010 tarihinde ilgili adresteki inşaatta balkonların demir parmaklıklarını takarken demir çubuğun hemen binanın önünden geçen Yüksek Gerilim Hattından Elektriği çekmesi sonucunda feci şekilde yaralandığını, bu olay nedeniyle uzun süre tedavi gördüğünü, tedavisinin halen devam ettiğini, iki ayağından ve iki elinden de sakat kaldığını; meydana gelen kazada, davalı ... meskun mahalde yüksek gerilim hatlarını yönetmeliklerde belirtilen güvenlik mesafelerini nazara almadan tesis etmesi nedeniyle, meydana gelen olayda tam kusurlu olduğunu; kendisinin tellere hiçbir teması olmadan elektriğe kapıldığını; inşaatı yapan dava dışı şirketin, davalı ...’ın ... İl Müdürlüğü’ne defalarca başvuru yaparak yüksek gerilim hatlarını inşaat alanından uzaklaştırılmasını talep ettiğini; ancak, bu taleplere davalının olumlu ve olumsuz bir cevap vermediğini,meydana gelen olay nedeniyle savcılıkça yapılan soruşturma neticesinde ise kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, bu karara itiraz ettiğini ve dosyanın halen itiraz incelemesinde olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin tüm hak ve tazminat talepleri saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 1.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 14/11/2010 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın öncelikle husumet nedeniyle reddi gerektiğini,esas yönünden;davacının işçi olarak istihdam edilirken bu kazanın meydana geldiğini,işveren olarak tadilat işini yaptıran şahsın gerekli tedbirleri almak, yakından geçtiği iddia edilen ... için çalışmadan kendilerine haberdar etmek yükümlülüğü ve sorumluluğunun bulunduğunu; olayda, dava dışı işveren ve dikkatsiz çalışma yapan davacının kusurlu olduğunu; davacının, olaya konu iş nedeniyle SGK İl Müdürlüğü’ne girişinin olup olmadığı,

primlerinin istihdam eden tarafından yatırılıp yatırılmadığı hususunun araştırılması gerektiğini; olay sonrası yaptıkları incelemeye göre, ... emniyet mesafesinin ilgili yönetmeliklerde öngörülen uzaklıkta ve şartlarda olduğunun tespit edildiğini, ayrıca savcılıkça davacının tamamen kendi kusuru ile olaya sebebiyet vermesi nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, talep edilen tazminat miktarının da fahiş olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

primlerinin istihdam eden tarafından yatırılıp yatırılmadığı hususunun araştırılması gerektiğini; olay sonrası yaptıkları incelemeye göre, ... emniyet mesafesinin ilgili yönetmeliklerde öngörülen uzaklıkta ve şartlarda olduğunun tespit edildiğini, ayrıca savcılıkça davacının tamamen kendi kusuru ile olaya sebebiyet vermesi nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, talep edilen tazminat miktarının da fahiş olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;alınan bilirkişi raporunda ,dava konusu olayda dava dışı işverenin % 70, davacının %30 kusurlu olduğu, davalının ise herhangi bir kusurunun bulunmadığının belirlendiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davacının elektrik akımına kapılarak yaralanmasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı Dedaş, bölgede elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet, varlığı ve niteliği itibariyle bir tehlike ve dolayısı ile zarar ihtimali taşıdığından, davalı şirketin sorumluluğu, bir sebep sorumluluğu olan kusursuz (objektif) sorumluluktur. Bu sorumluluk türü tehlike sorumluluğu olarak da isimlendirilmekte olup, sorumluluk türlerinin en ağırını oluşturur. Burada tehlikeli nesne veya işletme ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması sorumluluk için yeterlidir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple, sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır. (Prof. Dr. ..., Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt ... sf: ...-...).

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında ise;davacının,davalı şirkete ait enerji nakil hattından kaynaklı olarak elektrik akımına kapılarak yaralandığı sabit olmakla,davalı şirketin faaliyeti ile ortaya çıkan zarar arasında illiyet bağının bulunduğu, davalı şirketin TBK.nın 69. maddesi uyarınca meydana gelen zarardan sorumlu olduğu kuşkusuzdur. Bu nedenle, mahkemece yukarıdaki açıklamalar ve madde hükümlerini karşılamayan bilirkişi heyet raporu hükme esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda ifade edilen açıklamalar gözetilmek suretiyle,davalı ... şirketine ait enerji nakil hattından kaynaklı olarak davacının yaralandığının gözetilmesi, bu kapsamda davalı ... şirketinin meydana gelen olaydaki kusur oranının belirlenmesi noktasında önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak yeni bir bilirkişi heyetinden Yargıtay ve taraf denetimine elverişli kusur raporunun alınması, kusur

oranı belirlendikten sonra davacının maluliyet oranının tespiti noktasında Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas Dairesinden rapor alınması,bu eksiklikler giderildikten sonra ise; dosyanın maddi tazminat hesabı yönünden alanında uzman bir hesap bilirkişisine tevdi edilmesi suretiyle sonucuna uygun hüküm tesisi gerekirken; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/655, Karar No: 2022/7787, Tarih: 24.05.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/655 E.  ,  2022/7787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aksaray 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 24/05/2022 Salı günü davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av....geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan tarafların vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R