muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7052, Karar No: 2019/4238, Tarih: 12.06.2019

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili Soma ilçesinde bulunan Eynez yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun genelinde derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda Soma maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp kaza olayının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz edenin sıfatına temyiz kapsam ve nedenlerine göre; davalı ... Genel Müdürlüğü'nün yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine

12/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3997, Karar No: 2021/11716, Tarih: 20.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/3997 E.  ,  2021/11716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Aynı tarihte sanığın üzerinde yapılan aramada yasak niteliği haiz bıçak ve uyuşturucu madde ele geçmesi ve sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; yasak bıçak bulundurma suçunun CMK'nın 251/8. maddesi gereğince basit yargılama usulüne tabi olmayan suçla birlikte işlendiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suç kastına yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35906, Karar No: 2013/26687, Tarih: 23.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/35906 E.  ,  2013/26687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ile hafta tatili ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 2008 yılı Temmuz ayından 30.04.2010 tarihine kadar davalı şirket bünyesinde laboratuar teknisyeni olarak çalıştığını, her gün 08.00'de başlayan çalışmaların 19.00-20.00’ye kadar devam ettiğini, dini ve milli bayramlarda bir gün 24 saat nöbete kaldığını, ayda 3 gün hafta tatili kullandığını, yıllık izin kullandırılmadığını, 2009-2010 yılları arasında yaklaşık 10 ay ücret ödenmediğini, bakiye 3.900,00 TL ücret alacağı bulunduğunu, bu sebeple 30.04.2010 tarihinde işten haklı nedenle ayrıldığını iddia ederek kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık ücretli izin alacağı, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; kendi isteği ile işten ayrılan davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, işyerinde yemek ve çay molaları verildiğini, haftalık çalışmaların 45 saati geçmediğini, maaşların elden ödendiğini, resmi tatillerde çalışma olmadığını, olsa bile ücretinin defaten elden ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının ...Kızılay Kan Merkezi'nde daha iyi koşullarda iş bulduğu için istifa dilekçesi vererek işyerinden ayrıldığı, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanamadığı, işe girdiği tarihten 01.01.2010 tarihine kadar haftada 14 saat, 01.01.2010 tarihinden sonra ise haftada 3,5 saat fazla çalışma yaptığı bu nedenle fazla mesai alacağı bulunduğu, ayrıca hafta tatili ve genel tatil alacağının da bulunduğu gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekili tarafından verilen 29.04.2011 ve 09.06.2011 tarihli dilekçelerde fazla mesai hususunda davacıya yemin teklifinde bulunulmuş olup, yerel Mahkemece, yapılan yemin teklifi hakkında olumlu-olumsuz bir karar verilmeden yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4253, Karar No: 2012/5973, Tarih: 18.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4253 E.  ,  2012/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 21.11.2006 havale tarihli iddianamedeki anlatıma ve dayanağı olan 20.03.2006 gün ve 2006/465/13 sayılı vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine göre sanık hakkında 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı ve her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hangi takvim yılıyla ilgili olduğu da belirtilmeksizin tüm eylemler için tek hüküm kurulması yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında anılan suçlardan açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13448, Karar No: 2012/1148, Tarih: 31.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/13448 E.  ,  2012/1148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı .... ve diğerleri aleyhine 19/01/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı ile ilgili bir konuda vermiş olduğu karar üzerine davalı şirkete ait gazetenin 21.05.2009 günlü nüshasında yayımlanan ve davalı ... tarafından kaleme alınan ''Hakimlere ne kadar güvenmeliyiz'' başlıklı köşe yazısında kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, kamuoyunun ilgisini çeken böyle bir kararın bir gazeteci olarak eleştirilmesinin doğal olduğunu, davaya konu yazıda kişilik haklarına saldırının söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davaya konu köşe yazısında, davacının hakimlik görevini yaparken verdiği ve henüz yargı süreci devam eden bir karardan dolayı, ''suç işlediği, görevini kötüye kulandığı, suçunu katmerlendirdiği'' şeklinde isnatlarda bulunularak davacının ve yerine getirdiği hakimlik mesleğinin küçük düşürüldüğü ve saygınlığının zedelendiği gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; köşe yazısının, davacının .... Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığı görevini yürütürken ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı ... hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara yapılan itiraz üzerine vermiş olduğu 15.05.2009 tarih ve 2009/702 değişik iş sayılı kararın birçok yerinde cumhurbaşkanı için ''şüpheli ...'' ifadesini kullanmak suretiyle takipsizlik kararının kaldırılmasına karar verdiği, dava konusu köşe yazısının ise davacının vermiş olduğu bu karar ve davacının o günlerde basına yansıyan ''hakimlere güvenmek lazım'' şeklindeki sözleri üzerine kaleme alındığı anlaşılmaktadır.Dava konusu yazının içeriğinde ise konuyla ilgili bazı hukuk fakültesi dekanı ve anayasa profesörlerinin ''kararın hukuki dayanaktan yoksun olduğu, yerinde olmadığı'' şeklindeki açıklamaları ve dönemin Barolar Birliği başkanının ''kararın cumhurbaşkanlığı makamını yıpratmaya dönük olduğu'' şeklindeki görüşleri referans alınarak, söz konusu kararın hukuki

dayanağının olmadığı bu nedenle böyle bir karara imza atan davacının suç işlediği, görevini kötüye kullandığı, üstelik kararda ülkenin cumhurbaşkanı için küçültücü bir ifade olan ''şüpheli'' sıfatının kullanılması nedeniyle suçunu pekiştirdiği öne sürülmüş, özellikle geçmişte ideolojik saiklerle verildiği iddia edilen bazı yargılamalar örnek gösterilerek hukuk devleti-yargı devleti kavramları ile davacının sarfettiği ''hakimlere güvenmek gerekir'' sözü tartışma konusu yapılmıştır. Yazının bazı bölümlerinde davacı için ''değerli yargıç'', ''...'ı tenzih ederim'' şeklinde ifadelerin de kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu edilen ifadeler ve köşe yazısı bir bütün olarak incelendiğinde; köşe yazısının, davacının ülkenin cumhurbaşkanı ile ilgili vermiş olduğu ve kamuoyunda yankı uyandıran kararı ile kararın kamuoyunda tartışıldığı günlerde davacının ''hakimlere güvenmek gerekir'' şeklindeki açıklamaları üzerine kaleme alındığı, yazıda geçen davacının vermiş olduğu bu karar ve kararda cumhurbaşkanı için kullandığı ifadeler nedeniyle suç işlediği, görevini kötüye kullandığı şeklindeki açıklamanın ise davalı köşe yazarının söz konusu dönemde bazı hukukçuların beyan ettiği görüşlerinden hareketle yaptığı yorumdan ibaret olduğu, kararın muhatabının ülkenin cumhurbaşkanı olması, önde gelen bazı hukukçular tarafından söz konusu kararın hatalı, hatta cumhurbaşkanını yıpratmaya yönelik olduğuna ilişkin açıklamalar yapılması ve davacının konumu göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu edilen ifadelerin eleştiri sınırında kaldığı, kişilik haklarına saldırı boyutuna ulaşmadığı anlaşılmaktadır.

Şu halde, yerel mahkemece istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin kısmen kabul edilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacının T.C. Cumhurbaşkanı ile ilgili bir konuda vermiş olduğu karar üzerine davalı şirkete ait gazetenin 21/05/2009 günlü nüshasında yayımlanan ve davalı ... tarafından kaleme alınan "Hakimlere ne kadar güvenmeliyiz" başlıklı yazısında davacının ... Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığı görevini yürütürken ... C. Başsavcılığınca T.C. Cumhurbaşkanı ... hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara yapılan itiraz üzerine vermiş olduğu 15/05/2009 tarih ve 2009/702 D.İş sayılı kararı üzerine davalı ...'ın kullandığı;

"Değerli yargıç suç işlemiştir., daha doğrusu görevini kötüye kullanmıştır.", "Şüpheli gibi tahkir kokan küçültücü bir ifadeyle suçunu katmerlendirmiştir." cümlelerini kullanmak suretiyle ve ülke tarihinde kendisinin "kötü muhakeme" örnekleri olarak nitelediği yargılamalarla kıyaslamasını yaparak davacıyı küçük düşürme amacı güttüğü ve hatta yazının sonlarında "...'ı tenzih ederim" diyerek alaycı bir ifade kullandığı anlaşıldığından mahkeme kararının yerinde olduğu görüşüyle çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 31/01/2012
Yargıtay — Esas No: 2007/4993, Karar No: 2010/12680, Tarih: 08.11.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/4993 E.  ,  2010/12680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 765 Sayılı TCK.nun 504/3, 80 ve 522. mad.ce 3 yıl 9 ay 15 gün hpc ve 44.139.00Tl apc.

Sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin yasal şartları oluşmayan duruşmalı inceleme istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilip incelenerek gereği görüşüldü:

Kabule göre; bankanın maddi varlığı olan kredi kartları vasıta kılınmak suretiyle işlenen dolandırıcılık suçunun; kartı kullananların zararına işlenmesi nedeniyle ayrı ayrı oluşacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Sahte kredi kartı ile birden fazla otogaz alınarak işlenen zincirleme biçimde dolandırıcılık suçundan 765 sayılı TCK.nun 504/3 maddesi uyarınca hükmolunan para cezasının nispi nitelikte olduğu gözetilmeyerek TCK.nun 80. maddesi ile arttırılması,

2-Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için kandırabilecek nitelikteki hilenin gerçek kişiye yöneltilerek aldatılması ve bu işlemler sonucunda onun veya bir başkasının zararına olarak fiili işleyene veya bir başkasının lehine haksız yarar sağlanması gerekli olup, somut olayda; sanıkların bilgileri kodlanarak sahte üretilmiş yurtdışı kredi kartlarını temin edip sahibi oldukları veya anlaştıkları üye işyerlerindeki P.O.S. cihazlarından geçirdikleri ve gerçek bir alış veriş olmadığı halde yapılmış gibi gerçeğe aykırı şekilde üretilen slipleri, katılan bankalara ibraz ederek haksız menfaat sağladıkları iddia ve kabul olunmasına göre, otogaz alımı dışında diğer kredi kartlarının anlaştıkları ve kendi işyerlerinde kullanılması nedeniyle, gerçek kişiye yöneltilen hile bulunmadığından eylemlerin suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK. nun 525/b-2, 80. maddeleri ile kredi

Kartı sayısınca 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK. nun 245/2-3, 43. maddelerinde düzenlenen zincirleme suçları oluşturacakları gözetilerek, 5252 Sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca her iki TCK.nun olaya ilişkin tüm hükümleri ayrı ayrı ele alınıp cezanın artırım ve indirimine ilişkin maddeleri somut olarak kararın gerekçe bölümünde tartışılarak sonucuna göre lehe yasanın belirlenmesi gerekirken, 5237 sayılı TCK. nun ilgili hükümleri tartışılmadan 765 Sayılı TCK. nun 504/3, 80, 522. maddeleri ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3-Adli emanetin 2003/4362 sırasında kayıtlı, 3 adet mühürlü kutu içerisinde bir adet bilgisayar, scanner ve yazıcı ile bunlara ait eşyalar, 2 adet bilgisayar kasası, bir adet bilgisayar monitörü bir adet klavye, bir adet mouse, bir adet scanner, bir adet bilgisayar yazıcısının ne şekilde suçta kullanıldıkları açıklanmadan yazılı şekilde müsaderelerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21611, Karar No: 2011/1782, Tarih: 24.02.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/21611 E.  ,  2011/1782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili tarafından borçlu M.M.E hakkında 02.11.2007 tarihli protokol ve icra dosyasına dayalı olarak genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlanılmış olup, örnek 7 nolu ödeme emrinin tebliği üzerine, adı geçenin yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile borca, faize, faiz oranına ve tüm ferilere itiraz ettiği, alacaklı vekilinin ise itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu görülmektedir.

İİK’nun 68/1.maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, takibe dayanak yapılan 02.11.2007 tarihli protokolun incelenmesinde; başka bir takip dosyasındaki alacak için tanzim edilen çek ve senetlerin vadesinde ödenmemesi sebebiyle, takip borcunun toplamı üzerinden %25 cezai şart ödenmesinin kararlaştırıldığı ve bu haliyle protokolün kayıtsız şartsız para borcu ikrarını içermediği, dolayısıyla İİK. nun 68/1.maddesinde yer alan belgelerden olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, cezai şart alacağının tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirmekte olup, itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 24.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10125, Karar No: 2014/29240, Tarih: 25.09.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/10125 E.  ,  2014/29240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karamürsel Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2013

NUMARASI : 2011/264-2013/871

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıyla aynı taşınmazın hisseli malikleri iken hissesini satmak üzere davalıya vekalet verdiğini, bu vekaletnameye istinaden 3. kişiye satım gerçekleştiğini, ancak davalının aynı gün bu kişiden hisseyi devraldığını ve taşınmazın tek maliki haline geldiğini, satışta taşınmazın gerçek değerinin gösterilmediği gibi kendisine de herhangi bir bedel ödenmediğini ileri sürerek 45.000,00TL alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının hissesini kendisine bağışladığını ve vekaleti de bu nedenle verdiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 32.250,00TL nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava vekalet sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir. Davacı vekil kıldığı davalı aracılığı ile taşınmaz hissesi satılmasına rağmen kendisine bedel ödenmediğini ileri sürmüş, davalı ise hissenin kendisine bağışlandığını savunmuştur. Bu halde mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davalı savunmasını yasal delillerle ispatla mükellef olup, ispata elverişli delil sunamadığı sabittir. Ne var ki, davalı yemin deliline de dayanmış olup mahkemece bu delil hatırlatılıp neticesine göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulmasını gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazları bu aşamada incelenmemiştir.,

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün bozulmasına, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.