muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12907, Karar No: 2016/1098, Tarih: 28.01.2016

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10173-2015-21889/69173 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 30/04/2015 tarihli ve 2015/380 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11965, Karar No: 2018/7149, Tarih: 19.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11965 E.  ,  2018/7149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacının davalı işyeri nezdinde 20.05.2005-31.12.2012 tarihleri arasında muhasebeci ve hasar sorumlusu olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafında haksız yere feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma alacağı bulunduğunu iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma alacağının ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmalarının bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre bu çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı yaz aylarında 08:15-19:00; kış aylarında 08:15-18:00; her cumartesi 08:15-16:00 veya 18.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmiş olup, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda kış saati uygulandığı aylarda haftada üç gün 08:15-18:00, haftada iki gün 08:15-22:00, cumartesi günleri 08:15-16:00 saatleri arasında; yaz saati uygulandığı aylarda ise haftada üç gün 08:15-19:00, haftada iki gün 08:15-22:00, cumartesi günleri 08:15-16:00 saatleri arasında çalışıldığı kabul edilmek suretiyle fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Davacı tanıkları beyanı, dava dilekçesinde belirtilen davacı talebini aşar mahiyettedir. Bu sebeple davacı talebi doğrultusunda, davacının yaz aylarında haftanın beş günü 08:15-19:00; kış aylarında ise haftanın beş günü 08:15-18:00; cumartesi günleri 08:15-16:00 saatleri arasında çalışıldığı kabul edilmek suretiyle hesaplama yapılşması gerekirken talebi aşar mahiyette yanlış değerlendirme yapılarak fazla mesai alacağının hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17090, Karar No: 2011/21291, Tarih: 12.09.2011

**9. Ceza Dairesi         2010/17090 E.  ,  2011/21291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme, Hakaret, Kişilerin huzur ve sükununu bozma

Hüküm : a) Mala zarar verme suçundan: 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 31/3, 50. maddeleri uyarınca mahkumiyet (1.600 TL adli para cezası),

b) Hakaret suçundan: 5237 sayılı TCK'nın 125/1, 31/3, 50. maddeleri uyarınca mahkumiyet (1.200 TL adli para cezası),

c) Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan: 5237 sayılı TCK'nın 123, 31/3, 50. maddeleri uyarınca mahkumiyet (1200 TL adli para cezası)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesindeki temyiz sınırı ve hükmolunan para cezalarının miktarı karşısında kararın kesin olması nedeniyle sanık müdafiinin temyiz talebinin, anılan kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 12.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9020, Karar No: 2024/7092, Tarih: 09.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9020 E.  ,  2024/7092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1255 E., 2023/1201 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/265 E., 2022/392 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının reddine, erkeğin davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde; kamyon şoförü olarak çalıştığını, mesleği gereği sadece ayda bir kez gece eve gelemediğini, evine çocuklarına düşkün bir baba olduğunu, sorumluluklarının bilincinde olduğunu, kadının ise ev işlerine ilgisiz olduğunu, erkeği akrabalarından dahi kıskanarak zor duruma soktuğunu, İstanbul'a çalışma için gittiği zamanlarda başka bir kadına ayrı bir ev açtığı yönünde dayanaksız ithamlarda bulunduğunu, son üç aydır erkeğin, evin yanında bulunan kümes olarak kullanılan müştemilatta yatıp kalkmak zorunda kalktığını, kadının yumruklarına maruz kaldığını, prefabrikte yaşayan babaevine döndüğünü, çocukları yanında götürmediğini, çocuklarında dedelerinin evine gitmek istemediklerini ileri sürerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına,

ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediğini, erkeğin annesi ile altlı üstlü oturduklarını, erkeğin belirttiğinin aksine son zamanlarda hayvanlara bakma ve hayvanların doğum yapacağı bahanesiyle eve gelmediğini, müştemilatta kaldığını, pandemi nedeniyle hafta sonları erkeğin akrabasının evinde kaldıklarını, bu süreçte erkeği evde kaldıkları akrabasının eşinin yatak odasından çıkarken gördüğünü, bu olaydan sonra erkeğin kadına şiddet uygulamaya başladığını ve evliliğin katlanılmaz bir hal aldığını ileri sürerek açılan davanın reddi ile tarafların karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, kadın lehine aylık 1.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına, ortak çocuklar lehine aylık 750,00'şer TL tedbir-iştirak nafakasına, nafakaya her yıl ÜFE oranında artırım yapılmasına, kadın lehine 50.000,00'er TL maddî ve manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının erkeğe karşı "şerefsiz" şeklinde hakaret ettiği, bu eylemi ile sevgi ve saygı ilkesini ihlal ettiği gibi, aynı zamanda erkeğin kişilik haklarına karşı da saldırı niteliğinde eylemde bulunduğu, bunun yanında, kadının, hiç bir emare olmadığı halde, erkeğin işi gereği belirli noktalara yaptığı seyahatleri, başka kadın için gidiyormuşçasına gereksiz kıskançlık gösterdiği, bu hususta da, komşularına, eşinin kendisini aldattığını söylediği, bu hususların evlilik birliğinde, delilsiz ve emaresiz bir şekildeki şüphelerin doğru olmadığı gibi komşulara anlatılmasının da doğru bir davranış olmadığı, son olarak da, erkeğin annesinin beyanında zikredildiği üzere evinin yemek ve çamaşırı ile ilgilenmemek suretiyle birlik görevini ihmal ettiği, erkeğin ise, gerek dinlenen tanık beyanlarından, gerekse dosyadaki diğer delillerden her hangi bir kusuruna rastlanmadığı, kadının dayandığı vakıaların ispat edilemediği, tanık beyanlarında zikredilen, erkeğin, kadının ayaklarını bağlaması ve odaya kapatması, teyzesinin gelininin yatak odasından çıktığı ve davalıyı tehdit ettiği eylemleri tanık beyanları ve delillerce doğrulanmadığı, bu vakıa için beyan veren tanık ve kadının annesi olan ...'ın beyanındaki; erkeğin şiddete uğradığı konusunda görgüye dayalı olmayan ve kızından duyduğu şekilde bilgisinde olduğu şiddeti anlatırken, kızının elini ayağını bağlayıp üstüne çıktığını duyduğu fiil şeklinin, şiddet izini gördüğünü söylediği kolundaki çizik ile uyumlu bir neden sonuç bağlantısı kurulamayacağı ve el ayak bağlayıp üstüne çıkma fiilinin, sadece kolundaki çizik şeklinde görülen bu sonucu doğuran bir eylem olmayacağı ve şiddet eyleminin varlığının ispat edilemediğine kanaat getirildiği, ortak çocukların velâyetlerinin dava aşamasında, annenin de isteği doğrultusunda tedbiren babaya verildiği, bu bağlamda, idrak çağına en yakın çocuk olan ...'ın iradesinin psikolog eşliğinde alındığı, baba yanında kendilerine bir hayat kurmuş olmaları ve bu düzenin bozulmasının onların üstün yararına olmayacağı gerekçesi ile tam kusurlu kadının davasının reddine, erkeğin davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesine, anne ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına, tam kusurlu kadının yoksulluk ve iştirak nafakası talebi ile tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; Mahkeme huzurunda iddialarının gerek tanık beyanları ile gerekse ortak çocukların SİR raporundaki ifadeleri ile ispatlanmış olmasına rağmen, yerel mahkemece usul ve yasaya aykırı bir şekilde davanın reddine karar verildiğini, ortak çocukların beyanlarına neden itibar edilmediğinin gerekçeli kararda açıklanmadığını, ortak çocukların velâyetlerinin müvekkiline verilmesinin çocukların geleceği açısından zorunlu olduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, davasının reddi, erkeğin davasının kabulü, velâyetler yönlerden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "09.06.2021 tarihli SİR'de davacı erkeğin annesi ...'nın ifadesinde, son olayda yine kadın eşin kıskançlıkları nedeni ile tartışma çıktığı, bu tartışmada oğlunun, "çeneni tut" diyerek kadının çenesini tuttuğunu, 2 gün boyunca davalının çenesi morarmasın diye endişe duyduğunu beyan ettiği, yine duruşmada alınan ifadesinde, son olayda kadın eşin "telefonuna bakacağım, aç kapıyı şerefsiz" şeklinde hakaret ettiğini, oğlunun da "çeneni tut" şeklinde kadının çenesini tuttuğunu, bu olaydan 4 gün sonra kadının polise haber verdiğini bildirdiğine göre, erkek eşin kadının kendisine hakareti üzerine çenesini tutarak kadına fiziksel şiddet uyguladığı, buna göre de erkek eşin fiziksel şiddet uygulama kusuru ile az da olsa kusurunun bulunduğu, kadın eşin karşı davasının da kabulünün gerektiği, kadının ağır kusurlu olduğu, Mahkemece alınan sosyal inceleme raporundan sonra çocukların geçici velâyetinin 15.06.2021 tarihli ara karar ile anneye verildiği, yargılama sırasında annenin 31.08.2021 tarihli dilekçesi ile çocukların geçici velâyetinin maddî durumunun olmaması nedeni ile babaya verilmesini talep ettiği, bu dilekçe üzerine Mahkemece 07.09.2021 tarihli celsede ortak çocuk ...'ın beyanının alındığı, beyanında annesinin evinin güzel olmadığını, annesinin yeterli parasının bulunmadığını, annesinin kaldığı evin tavanının akıttığını, bu sebeple babası ile kalmak istediğini beyan ettiği, Mahkemenin de aynı celse ortak çocukların geçici velâyetini babaya verdiği, babanın sosyal desteğinin bulunduğu, çocukların alıştığı bir düzenin bulunduğu, babanın velayet görevini ihmal ve ihlal ettiğine ilişkin bir iddianın ve ispatın olmadığı görülmekle, çocukların velâyetin babaya verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile kadının istinaf başvurusunun kusur belirlemesi, reddedilen davası yönlerinden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesine, anne ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına, kadının iştirak ve yoksulluk nafakası ile tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, kadının sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi, kadının kabul edilen davası yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi, erkeğin kabul edilen davası, velâyetler, reddedilen nafaka ve tazminat talepleri yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi, kadının kabul edilen davası yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi, erkeğin kabul edilen davası, velâyetler, reddedilen nafaka ve tazminat talepleri yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, tarafların davalarının kabulünün yerinde olup olmadığı, velâyet düzenlemesi ile kadının nafaka ve tazminat talepleri noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 6 ncı maddei, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının ...'ye yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'e yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13078, Karar No: 2014/268, Tarih: 13.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/13078 E.  ,  2014/268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar ... ve ...'nun mağdur ...'e karşı fiilerinden kurulan hükümlerin temyizen incelenmesinde,

Tayin edilen cezanın tür ve miktarına, 5237 sayılı Kanunun 50/5. maddesine göre; 14.7.2004 gün ve 5219 sayılı Kanunun 3/b maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’un 305/1. maddesi gereğince kesin nitelikte olup hükmün temyizi mümkün bulunmadığından sanıklar müdafilerinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca talebe uygun olarak REDDİNE,

2) Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... ...'e yönelik fiilinden dolayı kurulan hükümlerin temyizen incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün talebe uygun olarak ONANMASINA, 13/01/2014 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ... ...'i öldürmeye teşebbüs suçuna katıldığından bahisle açılan kamu davasının yargılaması sonucunda ... Ağır Ceza Mahkemesince 5 yıl 6 ay hapis cezasına mahkumiyet kararı verilmiş olup dairemiz çoğunluk görüşü ile karar onanmıştır.

Suça sürüklenen çoçuk ...'ya isnet edilen mağdur ... ...'i öldürmeye teşebbüs suçundan açılan kamu davasından dolayı beraat kararı verilmesi gerektiği düşüncesi ile Daire çoğunluk görüşüne aşağıda belirtilen nedenlerle katılmıyorum.

Yargılamaya konu somut olay şu şekilde gerçekleşmiştir;

Sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ...'nın saat 24:00 sıralarında caddede yürürken sanık ...'nun mağdur ...'e omuz atması nedeniyle tartışma çıktığı, ...'in arkadaşı mağdur ... ...'in de tartışmaya katılması üzerine başlayan kavgada sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'nın elleri ile ...'e vurarak yaraladıkları, sanık ...'ın ise üzerinde taşıdığı bıçak ile mağdur ... ...'e dört kez vurarak öldürmeye teşebbüs ettiği ve Murat ...'in yaralanması üzerine sanıklar ile suça sürüklenen çocuğun olay yerinden kaçtıkları, olayı gören tanığın bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanıklar ... ve ...'in hazırlık ve kavuşturma aşamasında cezadan kurtulmak ve suça sürüklenen çocuk ...'ın daha az ceza alacağını düşünerek suçu üstlenmesini istedikleri, bu yönde ifade verdikleri, mağdurlar ... ... ve ...'in ise tüm aşamalarda bıçakla vuran kişinin sanık ... olduğunu ifade etmişlerdir. Suça sürüklenen çocuk Murta Karaca ise sadece 13/04/2007 tarihinde zorunlu müdafii bulundurulmadan Cumhuriyet savcılığında alınan ifadesi ve sorgusunda mağdur ...'ı kendisinin bıçakladığını belirtmiştir.