muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7709, Karar No: 2024/6326, Tarih: 24.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7709 E.  ,  2024/6326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/869 E., 2023/916 K.

KARAR : Başvurunun kısman kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ: Eskişehir 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/663 E., 2022/388 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, ziynet alacağı davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun boşanma davası yönünden esastan reddi ve kadının ziynet alacağı davası yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde; erkeğin eve geç saatlerde alkollü geldiğini, sürekli psikolojik şiddet uygulayıp, her yerde küfür ve hakaret ettiğini, 04.01.2020 tarihinde kadının kafasını duvara vurup boğazını sıktığını, polisler gelmeden önce de kendi kafasını duvara vurup yaraladığını, rapor alındığını, uzaklaştırma kararı verildiğini, daha sonra kadını şikayetten vazgeçirdiğini, ceza davası açıldığını, takılarla ilgili ayrım yapıldığını, damat tarafına ait takıları ailesine verdiğini, erkeğin sürekli borcum var diyerek para istediğini, ailesinden borç istemesi konusunda kadına baskı yaptığını, bu durumun tekrarladığını, alışverişi ve faturaları kadının karşıladığını, erkeğin ailesinin de maddî konulara karıştığını, erkeğin son zamanlarda eve gelmediğini, kadının telefonlarını açmadığını, kadını fetö ile bağlantısı olduğunu iddia ederek hapse attırmakla tehdit ettiğini, kadının dayanamayarak 20.06.2020 tarihinde evden ayrıldığını belirterek davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 800,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, yasal faizi ile birlikte 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili birleşen dava dilekçesinde; kadının erkeğe ve ailesine ikinci sınıf bir kişiymiş gibi davrandığını, her hafta sonu ailesinin yanına gittiğini ve erkeği yalnız bıraktığını, yemek yapmadığını, sürekli mesaiye kalıp eve geç geldiğini, temizlik konusunda titiz olmadığını, ev için maddî destekte bulunmadığını, tüm kazancını ailesine verdiğini, ailesinin de maaş konusunda baskı yaptığını, apart almaya zorladığını,erkeği ve ailesini küçümsediğini, başkalarının yanında "hiçbir şeyleri yok, benim mallarım..." diyerek küçük düşürdüğünü, her konuyu ailesine anlattığını, kardeşinin küçük düşürücü mesajlar attığını, iş yerim izin vermez diyerek balayına gitmediğini, "kısırsın, çocuğun olmuyor" diyerek dalga geçtiğini, ailesine hakaret ettiğini, evde olduğu zamanlarda sürekli cep telefonuyla uğraştığını, şans oyunları oynadığını, erkeği darp ettiğini, ceza alıp uzaklaştırma kararı alındığını,erkeği sevmediğini, ailesinin sürekli evliliğe müdahale ettiğini, 24.06.2020 tarihinde eşyalarıyla birlikte evi terk ettiğini belirterek birleşen davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, aylık 500,00TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakanın TÜFE-TEFE oranında artırılmasına, 100.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin fiziksel ve sözel şiddet uyguladığı, alkol kullandığı, borçlandığı, kadının ailesinden para istediği; kadının ise fiziksel şiddet uyguladığı ve hakaret ettiği, erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğu gerekçesiyle her iki davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 450,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 11.000,00 TL maddî ve 11.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin nafaka ve tazminat taleplerinin reddine, kadının ziynet alacağı davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde; asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafakalar ve tazminatlar, ziynet alacağı davasının kabulü yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların boşanma davaları yönünden verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu, kadının ziynet alacağı davasının ise ispatlanamadığından reddi gerektiği gerekçesiyle erkeğin ziynet alacağı davasına yönelik istinaf taleplerinin kabulü ile kararın hüküm kısmının ilgili bendinin kaldırılmasına, yerine yeniden hüküm kurulmasına, kadının ziynet alacağı davasının reddine, erkeğin diğer istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin kusurunun bulunmadığını, kadının tam kusurlu olduğunu, hükmedilen tazminatların haksız olduğunu, kadının yoksulluğa düşmediğini, çalıştığını, evliliğin 8 ay olması nedeniyle ömür boyu ve yüksek miktarlı nafakaya hükmedilmesinin haksız olduğunu, bu nedenle hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakasının kaldırılması gerektiğini, en azından toplu nafakaya hükmedilmesi gerektiğini belirterek asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kusur belirlemesi, hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri

3.Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre erkek vekilinin aşağıdaki paragraf kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (4721 sayılı Kanun md. 175). Aynı Kanun'un 176 ncı maddesinin birinci fıkrasında, yoksulluk nafakasının toptan veya durumun gereklerine göre irat biçiminde ödenmesine karar verilebileceği öngörülmüştür. Yoksulluk nafakasının toptan ya da irat biçiminde ödenebilmesine karar verilebilmesi için, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile ödeme gücünün göz önünde bulundurulması gerektiği açıktır. Somut olayda yoksulluk nafakasının kadın yararına irat şeklinde ödenmesine hükmedilmesi, tarafların ekonomik sosyal durumu ile evlilik süresi dikkate alındığında Kanunun amacına uygun değildir. O halde 4721 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesinin birinci fıkrası nazara alınarak, hakimin takdir yetkisi çerçevesinde tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına uygun olarak yoksulluk nafakası yönünden bir defaya mahsus olmak üzere "toptan ödeme" kararı verilmesi hususu da tartışılıp değerlendirilerek buna göre yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere hükmedilen yoksulluk nafakası yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davalı-davacı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4853, Karar No: 2023/8257, Tarih: 31.05.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/4853 E.  ,  2023/8257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde ....05.2013-15.08.2016 tarihleri arasında operasyon merkezinde proje yöneticisi olarak çalıştığını, son ücretinin aylık net 10.000,00 TL olduğunu, Temmuz 2013 itibari ile davalı Bankanın 5746 sayılı Araştırma, Geliştirme ve Tasarım Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanun (5746 sayılı Kanun) çerçevesinde hizmet veren Araştırma ve Geliştirme (Ar-Ge) biriminde Ar-Ge personeli olarak çalışmaya devam ettiğini, işten çıkarıldığı tarihte tüm ücret ve alacaklarının ödeneceği belirtilmesine ve Ar-Ge çalışanının gelir vergisinden büyük oranda, damga vergisinden ise tamamen muaf olmasına rağmen ücretlerinin eksik ödendiğini, bordroları incelediklerinde ücretlerinin Ar-Ge personeli gibi değil normal bir personelmiş gibi vergi kesintisi yapılarak ödendiğini iddia ederek ücret farkı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; ... 10. ... Mahkemesinin 2016/942 Esas sayılı dosyasında açılan işe iade davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, davacı ile imzalanan 01.07.2011 tarihli protokol gereğince ücretlerin net ücret üzerinden ödeneceğinin kararlaştırıldığını, sözleşmede 5746 sayılı Kanun'a atıf yapılmadığını ve iddiaların doğru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; ... 10. ... Mahkemesinin 2016/942 Esas sayılı dosyasında açılan işe iade davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, davacı ile imzalanan 01.07.2011 tarihli protokol gereğince ücretlerin net ücret üzerinden ödeneceğinin kararlaştırıldığını, sözleşmede 5746 sayılı Kanun'a atıf yapılmadığını ve iddiaların doğru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; çalışanların alacağı ücretlerin brüt olarak kararlaştırılması durumunda kanuni kesintilerde meydana gelebilecek değişikliklerden kaynaklanan riskleri işçi, net olarak kararlaştırılması durumunda ise işverenin üstlendiği, çalışanların ücretinin brüt olarak belirlenmesi durumunda üstlendikleri risk gereğince kanuni indirimlerde oluşabilecek değişiklikler nedeni ile ortaya çıkacak yararlardan kendilerinin faydalanması, zararlara da kendilerinin katlanması gerekeceği, bu durum her nimetin bir külfeti olduğu kuralının da bir sonucu olduğu, bu nedenle AR-GE personelinin vergi indirimleri sebebiyle oluşan menfaatten yararlanma hakkının işverene değil, işçiye ait olması gerektiği kanaati ile bilirkişi raporuyla yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; dava konusuna ilişkin kanun hükümlerinin açık olmasına rağmen Mahkemenin yalnızca kanaate dayanarak hüküm kurduğunu, ilgili kanuni düzenlemeler gereğince vergi muafiyetine ilişkin düzenlemenin işveren lehine teşvik amaçlı olduğunun dikkate alınmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; dava konusuna ilişkin kanun hükümlerinin açık olmasına rağmen Mahkemenin yalnızca kanaate dayanarak hüküm kurduğunu, ilgili kanuni düzenlemeler gereğince vergi muafiyetine ilişkin düzenlemenin işveren lehine teşvik amaçlı olduğunun dikkate alınmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kanunun amacının, Ar-Ge'ye yönelik yatırım, üretim ve işgücü istihdamını teşvik etmek amacıyla istihdam ettikleri personele ödedikleri ücretler üzerinden asgari geçim indirimi uygulandıktan sonra hesaplanan gelir vergisi, verilecek muhtasar beyanname üzerinden tahakkuk eden vergiden indirilmek suretiyle terkin edileceği belirtilerek bu kanun ile üretici ve yabancı yatırımcılara yönelik teşvik ve destek sağlanmak olduğu, gelir stopaj teşvikinin işçilere sağlanan avantaj olmayıp işverenlerin istihdam maliyetini azaltmaya yönelik teşvik olduğu, bu nedenle gelir stopaj teşvikinin işçilere sağlanan bir kazanç ve sosyal yardım olmadığı dikkate alındığında çalışanların bu teşvik unsuru üzerinden hak iddia etmelerinin mümkün olmadığı, tahakkuk edecek verginin devlete ait vergi oluşu ve devletinde Ar-Ge sektöründe faaliyet gösteren işverenler açısından yatırım ve işgücü istihdamını teşvik için almaktan vazgeçtiği ve terkin edilen bu tutar üzerinde işçinin hakkı bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; Bölge Adliye Mahkemesince davanın özünün doğru tespit edilmediği, mevzuat gereğince teşvik amacının işveren lehine olduğunun bilindiği, davalı işverenin zaten bu teşviklerden yararlandığı, ancak davalının müvekkilinin ücretinden kanunda tanımlanmayan şekilde vergi kesintisi yaptığı, davalının müvekkilden daha az oranda vergi kesilmesi gerekirken yüksek vergi kesintisi yaptığı ileri sürülerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; Ar-Ge personelinin yararlanması gereken vergi indirimlerinden davacının yararlanmasının mümkün olup olmadığı, ücretinden fazla vergi kesintisi yapılıp yapılmadığı hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 5746 sayılı Kanun'un ilgili hükümleri.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.02.2022 tarih ve 2019/9-707 Esas, 2022/147 Karar sayılı ilâmı.

4.Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 25.02.2021 tarih ve 2020/5092 Esas, 2021/4947 Karar sayılı ilâmı,

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 5746 sayılı Kanun'un ilgili hükümleri.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.02.2022 tarih ve 2019/9-707 Esas, 2022/147 Karar sayılı ilâmı.

4.Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 25.02.2021 tarih ve 2020/5092 Esas, 2021/4947 Karar sayılı ilâmı,

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10530, Karar No: 2015/19023, Tarih: 14.09.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/10530 E.  ,  2015/19023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/224091

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2008/629 (E) ve 2012/380 (K)

SUÇ : Petrol Kaçakçılığı

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkların eylemlerinin iki veya daha fazla kişi tarafından teşekkül oluşturmaksızın toplu olarak işledikleri ve sanık hakkında 4926 sayılı Yasa'nın 5/son maddesinin tatbik edilmesi gerektiği nazara alınmadan, ön ödeme önerisinin münferit kaçakçılıktan yapılması ve yine münferit kaçakçılıktan mahkumiyet hükmü kurulduğu halde, para cezasının sanıktan müteselsilen tahsiline karar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Hüküm de adli para cezasının ödenmemesi halinde sanıkların adli para cezasının yarısından sorumlu tutularak, para cezasının hapse çevrilmesine hükmolunması,

Yasaya aykırı olup, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükümden "Sanıklar verilen adli para cezasını ödemez veya ödemekten acze düşerlerse cezalarının 5275 SK hükümlerine göre, her bir sanık için verilen cezanın yarısı olan 1450,19 TL üzerinden hapse çevrilerek infazına" ibaresi çıkartılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.09.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8741, Karar No: 2012/10523, Tarih: 10.12.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/8741 E.  ,  2012/10523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Merkez Mahallesi çalışma alanında bulunan 242 ada 218 parsel sayılı 497,26 metrekare yüzölçümünde, tarla vasıflı taşınmaz beyanlar hanesine "6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır. Taşınmaz ve üzerindeki bahçe ile kargir bina ... evlatları ..., ... ve ...'nın kullanımındadır." şerhi verilerek Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmaz üzerinde adına zilyetlik şerhi verilmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 242 ada 218 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi Hazine adına tesciline, beyanlar hanesinde geçen "taşınmaz ve üzerindeki bahçe ile kargir bina ... evlatları ..., ... ve ...'nın kullanımındadır" şeklinde ibarenin iptali ile yerine "taşınmaz ve üzerindeki bahçe ... evlatları ..., ... ve ...'nın kullanımındadır. 17.02.2011 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen sarı renkli kalemle taralı ev ... oğlu ...'in kullanımındadır. Aynı tarihli rapor ve krokide (B) harfi ile gösterilen mavi renkli kalemle taralı tek katlı ev ... oğlu ... kullanımındadır" şeklindeki ibarelerin kütüğün beyanlar hanesine şerh düşülmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 10.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7384, Karar No: 2017/17922, Tarih: 20.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/7384 E.  ,  2017/17922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ... ile elektrik enerji satışına ilişkin olarak 5001702487 nolu sözleşmenin yapıldığını, söz konusu abonelik nedeniyle davalı tarafından tahakkuk ettirilen faturalarda hizmet bedeli karşılığı olmayan kayıp kaçak bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmet bedeli, dağıtım bedeli, iletim bedeli veya başka bir ad altında çeşitli bedeller tahsil edildiğini, yapılan kesintinin haksız olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin tüm haklar saklı kalmak kaydıyla 3.100 TL nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, toplam 46.058,00-TL alacağın 3.100-TL'sinin dava tarihinden, 42.958,00-TL'sinin ıslah tarihi olan 16/12/2015 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm; davalılarca temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, psh, sayaç okuma bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ... sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.