muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25901, Karar No: 2014/23554, Tarih: 08.07.2014

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda; davacının 15.01.2008 tarihinde davalı işveren yanında bir yıllık iş sözleşmesi ile çalışmaya başlamış, iş sözleşmesi bu süre bitiminde yenilenmiştir. İş sözleşmesi 10.11.2009 tarihinde sona ermiştir. İş sözleşmesinin 4. Maddesinde süreye bağlı cezai şart kararlaştırılmış ise de yapılan işin niteliği gereği taraflar arasında başındanberi belirsiz süreli iş sözleşmesi bulunmaktadır. Taraflar arasındaki sözleşme başından beri belirsiz süreli olduğundan süreye bağlı cezai şart geçersiz olup Mahkemece cezai şart talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1256, Karar No: 2024/4705, Tarih: 10.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/1256 E.  ,  2024/4705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, duruşma isteğinin dava değeri itibariyle reddine ve temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi gereğince yapılan kadastro sırasında, ... ili Merkez ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 121 ada 83 parsel sayılı 2.042,37 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine, ... ili Merkez ilçesi ... Köyünde yapılan kadastro tespit çalışmalarında orman olduğu gerekçesiyle orman sınırları dışına çıkarılan ve tescil harici bırakılan yerlerin Hazine adına tespit edilmeyip kişi adına tespit edilmesinin hukuka uygun olmadığını, taşınmazın niteliğinin orman olduğunu, taşınmazın kesinleşen orman tahdidi dışında bırakılmış olmakla orman niteliğini yitirse de, tahdidin kesinleştiği tarihe kadar orman niteliğini koruduğundan bu tarihe kadar olan zilyetliğe değer verilemeyeceğini, ayrıca taşınmazın evveliyatının orman veya Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, bu nedenle zamanaşımı ile iktisap edilemeyeceğini öne sürerek, 121 ada 83 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına tescilini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 13.02.2020 tarihli ve 2019/77 Esas, 2020/32 Karar sayılı kararıyla, davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 03.11.2020 tarihli ve 2020/1309 Esas, 2020/1253 Karar sayılı kararı ile "Mahkemece hüküm esas alınan orman bilirkişisi raporunda taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı belirtilmişse de, raporun ekinde bulunan hava fotoğraflarında ayırca hükme esas alınan harita mühendisinin raporunda çekişmeli taşınmazların üzerinde ağaçlar bulunduğunun belirtilmesine rağmen, bu ağaçların niteliklerinin, orman ağacı olup olmadığının, orman ağacı iseler kapalılık durumunun değerlendirilmediği, bu mana da orman bilirkişi raporunun yetersiz olduğu, yetersiz rapora dayanılarak hüküm kurulamayacağı, öte yandan mahallinde dinlenen mahalli bilirkişilerin beyanları ile duruşma sırasında dinlenen tespit bilirkişi beyanları zilyetlik süresi açısından birbiriyle çeliştikleri halde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişkinin giderilmediği, ayrıca davalı yönüyle 40-100 dönüm belgesiz taşınmaz araştırması yapılmadığı" gerekçesiyle, istinaf talebinin kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-a.6 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararı sonrası İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "davalının dava konusu taşınmazı sulama kanalının yapılması ile meyve bahçesi olarak kullanmaya başladığı, taşınmazın öncesinde çalılık olduğu taşınmazda meyve bahçesi öncesinde tarım faaliyetinde bulunulmadığına dair tutanak tanıkları ve mahalli bilirkişi beyanları ile sulama kanalının 2001 yılında faaliyete geçtiği, dava konusu taşınmazdaki ağaçların 2001 yılı sonrasında dikildiği, kadastro çalışmalarının 2015 yılında yapıldığı, keşif tarihi itibariyle ağaçların yaşının yirmi yirmi beş yaşında olması 2015 yılı itibariyle ağaçların on dört, on beş yaşlarında olduğunun kabulü gerektiği, ağaçlar dikilmeden önce tarla olarak kullanıldığının ispatlanamadığı aksine tanık beyanları ile tarla olarak kullanılan kısmın dava konusu taşınmaz değil 121 ada 15 parsel olduğu, dava konusu taşınmaza ilişkin tanık beyanlarında taşınmaz üzerine ağaçlar dikilmeden önce taşınmazın üstünün çalılık olduğunun, ağaçların da 2001 yılı sulama kanalından sonra dikildiği anlaşıldığından ve daha öncesinde dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kullanıldığına dair hava fotoğrafı bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde davalının zilyetlik süresinin yirmi yıldan az olduğu anlaşılmakla 11.06.2021 havale tarihli bilirkişi raporundaki tarım arazisindeki imar ve ihya çalışmalarının yapıldığına dair zilyetlik süresini destekleyen beyan, hava fotoğrafı, delil bulunmadığından ziraat mühendisi bilirkişi raporuna itibar edilmeyerek hava fotoğrafları ile beyanlar hükme esas alınarak davalı lehine, 3402 sayılı Kadastro Kanun'u 14 üncü ve 17 nci maddesindeki şartların oluşmadığı" gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli taşınmazda davalı lehine kadastro öncesi edinme koşullarının oluşmadığının mahkemece yapılan keşifte alınan mahalli bilirkişi, tanık beyanları ve ziraat bilirkişi raporlarından anlaşılmasına göre sair hususlar dışında davalı vekilinin sair istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı, ne var ki, mahkemece yapılan keşif ve uygulama sonucunda taşınmaz üzerinde kadastrodan önce davalı tarafından dikildiği anlaşılan ağaçların bulunduğu, bu durumda Kadastro Kanunu'nun 19/2 nci maddesi gereğince muhdesatların beyanlar hanesinde gösterilmesi gerektiği, dolayısıyla davanın kısmen kabulü gerekirken tam kabulüne karar verilmesinin isabetsiz olduğu" gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, 6100 sayılı HMK'nin 353/(1)-b.2 nci maddesi gereğince yeniden esas hakkında karar verilmesine, davanın kısmen kabul, kısmen reddine, dava konusu 121 ada 87 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline, Kadastro Kanunu'nun 19/2 nci maddesi gereğince taşınmazın üzerindeki ağaçları davalıya ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiş, bu kez davalı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, peşin hacın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/848, Karar No: 2018/4486, Tarih: 22.11.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/848 E.  ,  2018/4486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 53/1, 58/6-9, 63. maddeleri ve 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi uyarınca mahkumiyet kararına yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, sanık savunması, tanık beyanları ve gerekçe içeriğine göre çocuğunu örgütle iltisaklı okula göndermek ve gazete aboneliğinin örgütsel faaliyeti olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan inceleme sonunda;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafilerinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27846, Karar No: 2013/33013, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2013/27846 E.  ,  2013/33013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine aciz vesikasına dayalı olarak başlatılan genel haciz yoluyla takipte borçlu itiraz etmiş olup alacaklı itirazın kaldırılmasını talep etmiştir. Mahkemece talebin kısmen kabulüne karar verilmiştir.İİK.nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen  alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tastik edilen "borç ikrarını" içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda; takip konusu yapılan belge İİK.'nun 143 ve 251. maddeleri uyarınca verilmiş kesin aciz vesikası olup bu belge İİK.'nun 68/1. maddesi kapsamında sayılan belgelerdendir. Belge içeriğinde belirtilen miktara bu aşamada itiraz edilmesi mümkün değildir.

O halde mahkemece itirazın kaldırılması talebinin tamamen  kabulüne karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirmeye dayalı bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14585, Karar No: 2014/29131, Tarih: 09.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14585 E.  ,  2014/29131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2014

NUMARASI : 2013/230-2014/85

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapılara değer biçilmesi yöntem bakımından doğru ise de zemin yönünden rapor hükme esas alınacak nitelikte değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi zorunludur.

Bilirkişi raporlarında, dava konusu taşınmazın ticari alanda bulunduğu, getirtilen emsal satışların kıymet takdir raporunda belirlenen bedelden düşük olduğu ve emsallerin konut alanında kaldığından bahisle, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümünün yüzölçümü, geometrik durumu ve taşınmazın kullanım amacı da gözetilerek kalan kısımda değer azalışı olacağının düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19833, Karar No: 2017/928, Tarih: 31.01.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/19833 E.  ,  2017/928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İcra Emrine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

Borçlu vekili, takip konusu ilamın kamulaştırmasız el atma tazminatına ilişkin olup, icra vekalet ücretinin maktu hesaplanması gerektiğini, ayrıca borçlu kurumun harçtan muaf olduğunu belirterek takibin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu gereğince vekalet ücretinin maktu olarak belirlenmesi gerektiği ve borçlu kurumun harçtan muaf olduğu gerekçesi ile şikayetin kabulüne, icra emrinin vekalet ücreti ve harçlar yönünden iptaline karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

2560 sayılı ... Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanıın'un ... inci maddesinin "(a)" bendi birlikte değerlendirildiğinde, bir kurumun yargılama harçlarından bu kapsamda temyiz harçlarından muaf olabilmesi için o kurumun kuruluş yasasında veya başka bir yasada kurumun yargılama harçlarından ve temyiz harçlarından muaf olduğunun açıkça yazılması gerekir. 2560 sayılı ... Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun'un ... inci maddesinin "a)" bendinde ...'nin sadece görevleri için kullandığı taşınmaz malları, tesisleri, işlemleri ve faaliyetlerinin her türlü vergi resim ve harçtan muaf olduğu belirtilmiş, bu kurumun yargılama harçlarından ve bu kapsamda icra harçlarından muaf olduğu açıkça belirtilmemiştir. Bu nedenle ... icra harçlarından muaf olmayıp Mahkeme’nin aksi yöndeki kabulü isabetsizdir.

Ayrıca, ....06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa'nın .... maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın Geçici .... maddesinin .... fıkrasında; "Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir." Yine .... fıkrasında da; "........1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır" düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici .... maddesinin .... fıkrası, Anayasa Mahkemesi'nin .../.../2014 tarihli ve 2013/95 Esas- 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın II. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilklki düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın II. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:...) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından ... ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda, .../.../2015 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız el atma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmamakta olup el atma eyleminin 1983 yılı sonrasına ait olduğunun kabulü gerekir. Uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici .... maddesinin .... fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek ........2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği de nazara alınarak, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği de nazara alınarak, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici ....maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/.... maddesi gereğince ... Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı ... gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde iadesine 31.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.