muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3582, Karar No: 2022/2779, Tarih: 01.03.2022

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarının açıklanmasında fayda vardır.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ... AŞ.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yol; 5510 sayılı Kanun'un “Sağlık Raporlarının Usul ve Esasları”na dair 95. maddesinde ( 506 sayılı Kanun'un 109. maddesinde) hükme bağlanmıştır. Buna göre, kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'na itiraz hakları mevcuttur. Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, Adli Tıp Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 17.02.2010 gün ve 2010/21-60 Esas, 2010/90 Karar sayılı ilamı ile 06.10.2010 gün ve 2010/10-390 Esas, 2010/448 Karar sayılı ilamların da belirtildiği üzere Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’nın ilgili ihtisas kurulu ile üniversitelerin tıp fakülteleri ilgili bilim dalı başkanlıklarınca ya da S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'nca düzenlenen raporlar arasında çelişkinin mevcut olması halinde, çelişkinin Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı Adli Tıp Üst Kurulu tarafından giderilerek, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihi kesin olarak karara bağlanması da zorunludur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, davacının olayda kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına göre bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Somut olayda, sürekli iş göremezlik oranının tespiti noktasında gerekli araştırma, inceleme yapılmadan davacının sürekli işgöremezlik oranının %0 olduğu kabulünden hareketle sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davalı ...Ş.‘nin bölge adliye mahkemesi kararından sonra ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesinin 17/06/2021 tarih ve 2018/1196 Esas sayılı kararı ile iflasına karar verildiğini, keyfiyetin Ticaret Sicil Gazetesi’nin 28/06/2021 tarih ve 10358 sayılı nüshasında ilan edildiğini bozma sonrasında yapılan yargılamada dikkate alarak öncelikle ... 2. İflas Dairesi’nden (2021/12 İflas) iflas kararının kanun yolu incelemesi neticesinde kaldırılıp kaldırılmadığı, iflas tasfiyesinin devam edip etmediği sorularak çıkacak sonuca göre temsil ve tebligat hususunu bu kapsamda değerlendirdikten sonra davacının sürekli iş göremezlik oranını yukarıda açıklanan prosedür işletilmek suretiyle kesinleştirmek ve usuli kazanılmış hakları da gözeterek oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılmalı ve ilk derece mahkemesi hükmü bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ... Bölge Adliye Mahkemesi’nin 18/01/2021 tarih, 2020/1613 Esas, 2021/31 Karar sayılı kararının, 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kaldırılarak, ... 32. İş Mahkemesi’nin 28/02/2020 tarih, 2016/913 Esas, 2020/115 Karar sayılı kararının BOZULMASINA, davacının sair temyiz itirazları ile davalı ... Genel Müdürlüğü’nün temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 01/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5169, Karar No: 2016/2146, Tarih: 23.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/5169 E.  ,  2016/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 16.02.2016 Salı günü davacı vekili ... ile davalı ...vekili ....geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 129.000 TL’nin 17.03.2010 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, don olayının meyve tutma döneminden önce çiçeklenme döneminde gerçekleştiği, bu nedenle de poliçe teminat kapsamı dışında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, devlet destekli bitkisel ürün sigortasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

....

Davacı tarafından 22.03.2010 tarihinde yaptırılan tespit sonrası verilen raporda, ağaçların küçük meyve döneminde oldukları tespit edilmiş, mahkemece alınan 12.11.2012 tarihli raporda da tespit tarihinden 7-9 gün öncesinde kayısı ağaçlarının fenolojik olarak meyve oluşma döneminde oldukları kanaatine varılmış, ancak hükme esas alınan 27.02.2013 tarihli raporda ağaçların tam çiçeklenme döneminde dahi olmadıkları belirtilmiş, mahkemece de bu rapora dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir. Raporlar arasında açık çelişki mevcuttur. Mahkemece yapılacak iş, davacıya devlet tarafından yapılan don afeti desteği ödemesine dayanak belgeler de getirtilerek, davaya konu kayısı ağaçlarının ....tarihlerinde meydana gelen don olayı esnasında çiçeklenme döneminde mi yoksa meyve bağlama döneminde mi olduğuna ilişkin raporlar arasındaki çelişkileri giderecek, açıklayıcı, denetime açık ve ayrıntılı bir rapor aldırılarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Hal böyle iken, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.350,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/206, Karar No: 2015/5590, Tarih: 09.04.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/206 E.  ,  2015/5590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline işyeri sigorta poliçesi ile sigortalı fabrikanın sevkiyat bölümündeki sarmal kapıya, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı oldukları aracın çarparak hasarladığını, davalılar aleyhinde .. İcra Müdürlüğünün 2012/13611 sayılı dosyasında hasar bedelinin tahsili için icra takibi yapıldığını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ... ve .. davada.. mahkemelerinin yetkili olduğunu, davacıya sigortalı işyerindeki sarmal kapıdaki hasarın kendileri ile ilgisinin olmadığını, bu konuda tanıklarının dinlenmesi gerektiğini belirterek davanın reddine ve kötüniyet tazminatına karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... vekili, diğer davalılara ait aracın, müvekkiline trafik sigortalı olduğunu, sigortalının kusuru oranında azami poliçe limitiyle zarardan sorumlu olduklarını, kazanın karayolunda meydana gelmediğini bu nedenle teminatı kapsamında bulunmadığını kusur ve hasar yönünden inceleme yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, karar kesinleştiğinde, talep Halinde dosyanın görevli ve yetkili İnegöl Asliye Hukuk (Ticaret) mahkemesine gönderilmesini karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesi ve halefiyete dayanılarak itirazın iptali şeklinde açılan rücuen tazminat istemine ilişkindir. Dava 6100 Sayılı HMK döneminde açılmıştır. HMK'nın 6. Maddesi gereğince "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." Aynı Kanunun 7. Maddesine göre "Davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir. Birden fazla davalının bulunduğu hallerde, davanın, davalılardan birini sırf kendi yerleşim yeri mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek için açıldığı, deliller veya belirtilerle anlaşılırsa, mahkeme, ilgili davalının itirazı üzerine, onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik kararı verir."

Somut olayda, haksız fiil ..meydana gelmiştir. Davalılar davacıya sigortalı işyerinin kapısına çarparak zarar veren aracın sürücüsü, işleteni ve .. şirketidir. Davalı sürücü ve işletenin yerleşim yeri İnegöl ise de diğer davalı..nin ikamet adresi .. Davalılar tarafından sırf kendi yerleşim yeri mahkemelerinden başka bir mahkemeye getirilmeleri amacıyla işbu davanın İstanbul'da açıldığı iddia ve ispat edilmemiştir. Davalı sigorta şirketinin yerleşim yeri adresi itibariyle İstanbul Mahkemeleri bu davaya bakmaya yetkilidir.

Bu durumda mahkemece, davalılar ... ve .. yetki itirazının reddi ile işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı.. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Yerel mahkemece "davalılar ... ve .. yerleşim yerlerinin İnegöl ilçesinde bulunduğu, uyuşmazlıkta İnegöl mahkemelerinin yetkili olduğu" gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş,

Sayın çoğunluğun "davalı ..nin yerleşim yerinin İstanbul olduğu davalıların sırf kendi yerleşim yeri mahkemelerinden başka bir mahkemeye getirilmeleri amacıyla davanın İstanbul'da açıldığının iddia ve ispat edilemediği uyuşmazlıkta.. mahkemelerinin yetkili olduğu" görüşü doğrultusunda yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Uyuşmazlık, 6100 sayılı HMK 7/1 maddesinde düzenlenen yetki kuralının kesin yetkiyi içerip içermediği ile ilgilidir.

6100 sayılı HMK 7/1 maddesinin 2.cümlesi “Ancak, dava sebebine göre kanunda davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme belirtilmiş ise davaya o yer mahkemesinde bakılır.” hükmünü taşımaktadır.

Sayın çoğunluk görüşü HMK 7/1 maddesinde düzenlenen yetki kuralının kesin yetki olmadığı yönündedir.

Oysa, kesin yetki kuralının kabul edilebilmesi için madde metninde mutlaka “kesin yetki” ibaresinin bulunması gerekmemektedir.

Zira, bir yetki kuralının kamu düzenine ilişkin ve kesin yetki olup olmadığı, onunla ilgili kanun hükmündeki ifadenin mutlak olup olmamasına ve o yetki kuralının konuluş amacına göre belirlenmelidir. (Bknz. Baki Kuru-HUMK 6.baskı 1.cilt sh. 548, Pekcanıtez- Atalay-Özekez HMK'ya göre Medeni Usul Hukuku sh. 125, 127, Mustafa Kılıçoğlu 6100 sayılı HMK sh.120 vd.)

Madde metninde geçen “Ancak” kelimesi “Yalnızca” anlamında sınırlama anlatan bir sözcüktür. (Türk Dil Kurumu Sözlüğü Ankara 2005 baskı sh.97)

Metindeki “Ancak” kelimesi ile yetkili mahkeme sınırlandırılmış, davanın yalnızca bu mahkemede açılacağı düzenlenmiştir.

Diğer taraftan yine madde metninde geçen “bakılır” sözcüğü ile de kesinlik-mutlakiyet ifade edilmiştir.

Madde metni lafzı itibariyle kesin yetkiye ilişkindir.

Keza, madde gerekçesinde de, HMK 7/1 maddesinin ikinci cümlesindeki yetki kuralının kesin yetki olduğu açıkça kabul edilmiştir.

Gerekçe, yorum çeşitlerinden yasama yorumu olup madde metni ile çelişmediği sürece itibar edilmesi gereken bir yorum türüdür.

Madde hükmü, gerekçesi itibariyle de kesin yetkiye işaret etmektedir.

6100 sayılı HMK'da “ kesin yetki” ibaresini taşıyan 11, 12/1, 14/2 ve 15/2 maddelerinin, mülga 1086 sayılı HUMK'daki karşılığı olan 11, 13, 17 ve 19 maddelerinde kesin yetkiden hiçbir şekilde söz edilmemesine rağmen bu maddeler konuluş amacı ve ifadenin mutlak olması nedeniyle gerek doktrinde ve gerekse tüm yargısal kararlarda hep kesin yetki olarak kabul edilmiştir.

Madde hükmü, gerekçesi itibariyle de kesin yetkiye işaret etmektedir.

6100 sayılı HMK'da “ kesin yetki” ibaresini taşıyan 11, 12/1, 14/2 ve 15/2 maddelerinin, mülga 1086 sayılı HUMK'daki karşılığı olan 11, 13, 17 ve 19 maddelerinde kesin yetkiden hiçbir şekilde söz edilmemesine rağmen bu maddeler konuluş amacı ve ifadenin mutlak olması nedeniyle gerek doktrinde ve gerekse tüm yargısal kararlarda hep kesin yetki olarak kabul edilmiştir.

HMK 7/1 maddesinin karşılığı mülga 1086 sayılı HUMK 9/2 maddesi olup bu maddenin uygulanmasında ortaya çıkan çelişkiler, karışıklıklar nedeniyle kanun koyucu 6100 sayılı yasa düzenlemesi sırasında bu hükmü kesin yetki olarak düzenlemiştir.

Nitekim HGK'nun 24.02.1984 gün 1981/11-772 esas 1984/153 karar sayı, 4.HD. 23.09.2003 gün 2003/8610-10502 sayı ve aynı Daire'nin 15.07.2004 gün 2004/8738-9550 sayılı kararlarında da kesin yetki olmamasına rağmen HUMK 9/2 maddesine istinaden açılan davaların, ortak yetkili mahkeme olan haksız fiilin vuku bulduğu yer mahkemesinde açılması gerektiğine işaret edilerek HUMK 9/2 maddesinin uygulanmasında yaşanan tereddüt ve çelişkiler ortaya konulmuştur.

Ortak yetkili mahkeme bulunması halinde davanın bu mahkemede açılması gerektiği doktrinde de benimsenmiştir. (Baki Kuru HUMK 6.baskı 1.cilt 420-427 sh.)

Mülga 1086 sayılı HUMK 9/2 maddesinin uygulanmasında ortaya çıkan sorunlar ve doktrindeki görüşler, 6100 sayılı HMK düzenlemesi sırasında bu maddenin karşılığı olan 7/1 maddesinin ikinci cümlesinin kesin yetki olarak düzenlenmesi ihtiyacını ortaya çıkarmış, yasa koyucu maddeyi ifade biçimi ve gerekçe olarak kesin yetki şeklinde düzenlemiştir.

6100 sayılı HMK 7/1 maddesinin ikinci cümlesindeki yetki kuralının kesin yetki olduğu hususu doktrinde de kabul edilmektedir. (Ejder Yılmaz HMK şerhi sh 112-113, Timuçin Muşul Medeni Usul Hukuku sh.90, Pekcan Ötez-Atalay-Özekez Medeni Usul Hukuk sh 120, Mustafa Kılıçoğlu HMK şerhi sh. 120, Halil Kılıç 6100 sayılı HMK sh. 616 vd.)

Sonuç olarak HMK 7/1 maddesinin ikinci cümlesindeki yetki kuralı, maddenin ifade biçiminden, gerekçesinden ve konuluş amacından kesin yetki kuralı niteliğindedir.

Somut uyuşmazlıkta, haksız fiilin ika yeri .., davacının sigortalısının yerleşim yeri Bursa, davalılar ... ve .. yerleşim yeri İnegöl, davalı ..'nin yerleşim yeri de İstanbul'dur.

İstanbul mahkemeleri davacının sigortalısı yönünden HMK 16 maddesinde tadat edilen yer mahkemelerinden değildir.

Bu durumda uyuşmazlıkta HMK 7/1 maddesi gereğince tüm davalılar yönünden ortak yetkiyi taşıyan, haksız fiilin vuku bulduğu .. Asliye Ticaret Mahkemesi yetkilidir.

Yerel mahkeme kararının "uyuşmazlıkta HMK 7/1 maddesi gereğince Bursa Asliye Ticaret Mahkemesi'nin yetkili olduğu" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesi gerekirken, HMK 7/1 maddesinde düzenlenen yetki kuralını kesin yetki olarak kabul etmemek suretiyle yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararını bozan sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2021/5987, Karar No: 2023/684, Tarih: 08.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5987 E.  ,  2023/684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Talebin reddi

Taraflar arasındaki tasarım ve marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, men ve ref'i ile tasarım hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı-karşı davada davacı vekilinin istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine, davacı-karşı davada davalı vekilinin katılma yolu ile yaptığı istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, Bölge Adliye Mahkemesi kararında başlık kısmında istinaf istemlerinin süre yönünden uygun olduğu belirtilmesine rağmen gerekçe bölümünde istinaf talebinin süre yönünden reddedildiğini, bu durumun çelişkili olduğunu, UYAP kaydı incelendiğinde 10.06.2019 tarihli istinaf başvuru dilekçesinin sağ alt köşesinde yer alan barkodda görüleceği üzere istinaf dilekçesinin 10.06.2019 tarihinde saat 23.59 olmadan gönderilip sisteme yüklendiğini, buna göre istinaf süresi içerisinde kaldığını ileri sürerek istinaf başvurusunun sisteme yüklenme tarihinin net olarak belirlenmesi gerektiğinden bahisle ek karar talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince 25.05.2021 tarihli ek karar ile hükmün tamamlanmasını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 305/A maddesi uyarınca yargılamada ileri sürülmesine veya kendiliğinden hükme geçirilmesi gerekli olmasına rağmen hakkında tamamen veya kısmen karar verilmeyen hususlarda ek

karar verilmesinin istenilebileceği, anılan maddenin somut olayda uygulama yerinin bulunmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına davalı karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, ek karara ilişkin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davalı-karşı davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle Bölge Adliyesi Mahkemesince önce istinaf istemlerinin süre yönünden uygunluğunun belirtildiğini ardından süre yönünden reddedildiğini, bu durumun çelişkili olduğunu, UYAP kaydı incelendiğinde 10.06.2019 tarihli istinaf başvuru dilekçesinin sağ alt köşesinde yer alan barkodda görüleceği üzere istinaf dilekçesinin 10.06.2019 tarihinde saat 23.59 olmadan gönderilip sisteme yüklendiğini, istinaf başvurusunun süresinde yapıldığını ileri sürerek istinaf başvurusunun sisteme yüklenme tarihinin ve saatinin net olarak belirlenmesi gerektiğini belirterek 25.05.20211 tarihli ek kararın kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının ileri sürdükleri istinaf sebepleri doğrultusunda bozulmasını istemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ek kararı, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davalı-karşı davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.