muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/16554, Karar No: 2007/19568, Tarih: 26.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/16554 E.  ,  2007/19568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İ.İ.K.’nun 68/1.maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Somut olayda, borçlunun imzasını taşıyan ve borç ikrarını içeren bir belge alacaklı tarafından sunulmuş değildir. İ.İ.K.’nun 68/1.maddesinde yer alan, yetkili makamların düzenledikleri belgelerin ise takip dayanağı yapılıp, ilamsız takibe konulabilmesi için, kanunda bu belgelerin, İ.İ.K.’nun 68.maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm gereklidir (İ.İ.K.’nun 143/2, 105/1, 251/1, 634 Sayılı Kanunun 37.maddesi gibi). O halde alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirmekte olup, itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13021, Karar No: 2016/2647, Tarih: 22.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/13021 E.  ,  2016/2647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme, kültür varlığı bulmak için izinsiz kazı yapmak

Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler ile kültür varlığı bulmak için izinsiz kazı yapmak suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Kültür varlığı bulmak için izinsiz kazı yapmak suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığı, sanıklar hakkında 14/06/2012 tarihinde verilen, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı sanıklar müdafiinin, 06/08/2012 havale tarihli dilekçesi ile yaptığı itirazı üzerine, ...... Ağır Ceza Mahkemesi’nin yaptığı inceleme sonucunda verdiği 08/11/2012 tarihli ret kararı ile hükmün kesinleştiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıkların, katılan ......'a ait arazide kültür ve tabiat varlığı aramak amacıyla izinsiz kazı yaptıkları sırada katılana ait bir adet zeytin ağacını sökmek suretiyle yerinden söktükleri anlaşılmakla; eylemin dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıklar müdafiinin atılı suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 22/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13029, Karar No: 2020/16605, Tarih: 17.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/13029 E.  ,  2020/16605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No:29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK'nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

2) Sanığın mahkeme huzurunda alınan ikrar içeren savunmasında katılanın kendisine vurması ve bıçak çıkarması üzerine düşen bıçağı alarak katılanı yaraladığını savunduğu, katılanın sanıkla tek kaldıklarında sanığın kendisine küfür etmesi üzerine karşılık verdiğini ve boğuştuklarını, sonrasında sanığın cebinden çıkardığı bıçakla kendisini yaraladığını ifade ettiği, tanık Hasan'ın ise taraflara 20-30 metre uzakta bulunduğunu ve birbirlerine vurmaya başladıklarını bu sırada sanığın cebinden çıkardığı bıçakla katılanı yaraladığını ifade ettiği ve sanığın da basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı, tarafların ilk haksız hareketin kimden geldiği hususunda birbirini suçlayıcı beyanlarda bulundukları ve tanık ifadesine göre de ilk haksızlığın kimden geldiğinin tespit olunamayan olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli 2002/4-238 Esas - 2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün asgari oranda uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10876, Karar No: 2015/18850, Tarih: 25.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/10876 E.  ,  2015/18850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 4. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/05/2015

NUMARASI : 2015/156-2015/495

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Konya 1.Aile Mahkemesinin 2009/6 Esas 2009/440 Karar sayılı boşanma ilamıyla müşterek çocuk Osman adına 50,00 TL iştirak nafakasına ve nafakanın yıllık ÜFE oranında artırılmasına hükmedildiğini,tam olarak davalı tarafından ÜFE oranında artış yapılmadığını, okul ihtiyaçları nedeniyle bakım masraflarının arttığını belirterek iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren aylık 300,00 TL'ye çıkartılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; takdir edilen nafakanın her yıl ÜFE oranında arttığını, mevcut gelir durumunda değişikliğin olmadığını, asgari ücretle çalıştığını, yeniden evlendiğini, iki çocuğunun daha olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tarafların aynı düzeyde ve sabit bir gelire sahip olması, davalının yeniden evlenip iki çocuğunun olması, önceki ilamdaki gelecek yıllardaki artış (ÜFE) hükmüne göre otomatik olarak artan nafaka miktarının uygun bulunması, davalının gelirinde değişikliğin olmadığı gibi bakmakla yükümlü olduğu kişi sayısının arttığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak nafakasının artırılması talebine ilişkindir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları göz önünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk Osman 2006 doğumlu ve ilkokul 3. sınıf öğrencisi olduğu; davalının ise, asgari ücretle çalıştığı, yeni eşi ve iki çocuğuyla babasının evinde yaşadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk Osman 2006 doğumlu ve ilkokul 3. sınıf öğrencisi olduğu; davalının ise, asgari ücretle çalıştığı, yeni eşi ve iki çocuğuyla babasının evinde yaşadığı anlaşılmıştır.

Boşanma kararının kesinleştiği tarih (29/06/2009) ile artırım davasının açıldığı tarih (12/02/2015) arasında yaklaşık 6 yıla yakın bir süre geçtiği, bu süreçte müşterek çocuğun ihtiyaçlarının artmış olduğunun açık olması karşısında, iştirak nafakasının TMK 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesine uygun bir şekilde artırımına gidilmesi gerekmektedir.

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında, iştirak nafakasının artırımına yönelik talebin reddedilmesi, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu nedenle mahkemece, önceki hükümde yer alan ÜFE artışı oranı fazlasında müşterek çocuğun ihtiyaçlarındaki değişim ve davalının gelir durumu dikkate alınarak hakkaniyete uygun şekilde nafakanın bir miktar artırımına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1939, Karar No: 2019/8156, Tarih: 26.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/1939 E.  ,  2019/8156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

A)Davacı istemi;

Davacı, davalı iş yerinde 26/04/2002 - 31/12/2016 tarihleri arasında sürdürmüş olduğu çalışmasının/hizmetinin tespitine, varsa diğer hizmetleriyle birleştirilmesine karar verilmesini dava etmiştir.

B)Davalı Cevabı;

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davayı kabul etmediklerini, davacının davalı site yönetiminin kapıcısı/ kalorifercisi olmadığını, davacının esi ile site yönetimi arasında kira sözleşmesi olduğunu, açılan davanın kötü niyetli olduğunu ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Fer'i Müdahil SGK vekilleri cevap dilekçesinde özetle; Kurumun davanın açılmasına sebep vermemiş olup davaya kanuni taraf olarak katılmakta olduğumuzdan masraf ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerektiğini, ayrıca davaya feri müdahil olarak katılma talebinde bulunduklarını ve açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)İlk derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı;

“Davacının kömür yakma belgesinin olmadığı, davacının eşi Mesut Ak'ın kalorifer yakma belgesinin olduğu, Apartman yönetim karar defterinde kaloriferci olarak davacının eşinin adının yazılı olduğu, davalı apartmana ait banka kayıtları incelendiğinde davacının eşi ... 'ın para yatırma ve çekme yetkisi ile işlemler yaptığı, Apartman İşletme defterinde ... 'a kalorifer yakma parası olarak düzenli ödemeler yapılmış olduğu, davacının talep ettiği dönemlerde dönem dönem sigorta kayıtlarının olduğu, davacının kapıcılık yaptığına ilişkin dosya kapsamında herhangi bir yazılı belge olmaması dinlenen tanık beyanlarında da davacının yaptığı işlerin eşine yardım mahiyetinde olduğu apartmanın kapıcısı olarak davacı eşi ... 'ın çalışmış olduğuna kabul ve kanaat getirilmekle…” davanın reddine karar verilmiştir.İstinaf Başvurusu ; Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak müvekkilinin davalı işveren bünyesinde 26/04/2002 - 31/12/2016 tarihleri arasında sürdürmüş olduğu hizmetinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı;

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı;

Dinlenen kamu tanıklarının davacıyı apartmanın bahçesinde temizlik ve bahçe işleri ile uğraşırken gördüklerini, davacının eşinin ... Üniversitesi Veterinerlik fakültesinde teknisyen olarak çalıştığını, kendisinin ailesi ile birlikte apartmanın zemin katında bulunan lojmanda kaldıklarını, apartmanın küçük tadilat işlerini davacının eşi ... 'ın yaptığını davacının da kendisine yardım ettiğini, davacının eşinin adının apartman Genel Kurulunda kapıcı olarak geçtiği yönünde beyanda bulundukları, dosyadaki belgelere göre davacının kömür yakma belgesinin olmadığı, davacının eşi ... 'ın kalorifer yakma belgesinin olduğu, apartman yönetim karar defterinde kaloriferci olarak davacının eşinin adının yazılı olduğu, davalı apartmana ait banka kayıtları incelendiğinde davacının eşi ... 'ın para yatırma ve çekme yetkisi ile işlemler yaptığı, apartman İşletme defterinde ... 'a kalorifer yakma parası olarak düzenli ödemeler yapılmış olduğu, davacının talep ettiği dönemlerde dönem dönem sigorta kayıtlarının olduğu, davacının kapıcılık yaptığına ilişkin dosya kapsamında herhangi bir yazılı belge olmaması dinlenen tanık beyanlarında da davacının yaptığı işlerin eşine yardım mahiyetinde olduğu gerekçesiyle; davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, Karar verilmiştir.

E)Temyiz; Davacı, eşi ... ’ın devlet memuru olduğunu, davalı tarafın işçisi konumunda olma ihtimalinin gerek kendi mesai saatleri, gerekse davalı işverenin iş yoğunluğu kapsamında mümkün olmadığını, bu yönüyle yerel mahkemenin eksik inceleme ile sonuca gittiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dava, hizmet tespiti davasıdır.Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri olan bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği ya da çalıştıklarının Kurumca tespit edilip edilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu yasal koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, Kanun'un kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmasının konusu, sürekli kesintili mevsimlik mi olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenmeli, işyerinin kapsam kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve posta başı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra ücret konusu üzerinde durulmalı, tespiti istenilen sürenin evvelinde ve sonrasında beyyine başlangıç sayılabilecek ödeme belgeleri ve sair bu nitelikte bir belge yoksa Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun m.288 de yazılı sınırları taşan ücret alma iddialarında yazılı delil aranmalı, bu sınırlar altında kalan ücret alma iddialarında ücret miktarları tanıklardan sorulmalı, 506 sayılı Yasa'nın 3/B-D maddeleri ile 5510 sayılı Yasa'nın 6/a-c maddelerinde de olduğu gibi ücretin sigortalı sayılmanın koşulu olan durumlarda ücret alma olgusunun var olup olmadığı özellikle saptanmalıdır. Bu davalarda işverenin kabulünün tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde tutulmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.Dosyadaki kayıt ve belgelerden; kamu tanıklarının davacıyı apartmanın bahçesinde temizlik ve bahçe işleri ile uğraşırken gördükleri, davacının eşinin ... Üniversitesi Veterinerlik fakültesinde teknisyen olarak çalıştığı, davacının ailesi ile birlikte apartmanın zemin katında bulunan lojmanda kaldıkları, davacının eşinin adının apartman Genel Kurulunda kapıcı olarak geçtiği , davacının eşi ... 'ın kalorifer yakma belgesinin olduğu, apartman yönetim karar defterinde kaloriferci olarak davacının eşinin adının yazılı olduğu, davalı apartmana ait banka kayıtları incelendiğinde davacının eşi ... 'ın para yatırma ve çekme yetkisi ile işlemler yaptığı, apartman İşletme defterinde ..

... 'ın kalorifer yakma belgesinin olduğu, apartman yönetim karar defterinde kaloriferci olarak davacının eşinin adının yazılı olduğu, davalı apartmana ait banka kayıtları incelendiğinde davacının eşi ... 'ın para yatırma ve çekme yetkisi ile işlemler yaptığı, apartman İşletme defterinde ... 'a kalorifer yakma parası olarak düzenli ödemeler yapılmış olduğu, davacının 07/09/2015 tarihinde dava dışı ... adına ev hizmetlerinde 10 günden fazla çalışan statüsünde işe alındığı, çalıştığını iddia ettiği dönemlere ait herhangi bir bilgi, belge verilmediği, kurumun ALO 170 ihbar hattına yapılan müracaatta davalı apartmanda sigortasız işçi çalıştırıldığının bildirildiği, Kurumun Sosyal Güvenlik Denetmenliği' nce bahse konu işyerinde 05/10/2016 tarihinde yapılan denetimde davacının çalıştığı tespit edilerek durum tespit tutanağı düzenlendiği, Kurum Denetmenince 06/10/2016 tarih ... sayılı yazı ile işverenden işyeri kayıtlarının ibrazının talep edildiği ve 12/10/2016 tarihinde tebliğ yapılmasına rağmen 15 günlük sürede işyeri kayıtlarının ibraz edilmediği, denetmenliğin işyerinde yapılan durum tespiti sonucunda hazırlamış olduğu 29/12/2016 tarihli raporun tetkikinde 5510 sayılı Kanunun 86.maddesi (h) fıkrasına göre tespitin yapıldığı tarihten geriye yönelik 1 yıllık süreye ilişkin kısmı dikkate alınır hükmüne istinaden davacı ...' ın 05/10/2015- 05/10/2016 tarihleri arasında çalıştığının tespit edildiği, anlaşılmıştır.

Somut olayda; davacının eşi ... ’ın Veterinerlik Fakültesinde teknisyen olarak çalıştığı, mesai saatleri içerisinde kapıcılık yapmasının mümkün olmadığı, davacının bir takım kapıcılık işlerini yaptığının tanık anlatımlarıyla ortaya konulduğu gözönünde bulundurulmadan, davacının çalışmalarının devamlı mı, yoksa (part time) kısmi zamanlı olduğu değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.Yapılacak iş, öncelikle ihtilaf konusu dönem içerisinde davacının çalıştığını iddia ettiği davalı apartmanda ve bu apartmana komşu olan apartmanlarda oturan veya işyeri bulunan kişileri ve komşu apartmanlarda kapıcı olarak çalışanlar ile dava konusu apartmana yakın bakkal ve apartman yöneticilerini tanık olarak dinleyerek davacının tüm mesaisini davalı apartmana hasredip hasretmediği, davacının davalı ... dışında başkaca hizmet verip vermediği araştırılarak, davacının davalı ... nezdinde apartman görevlisi olarak hizmette bulunduğunun tespit edilmesi halinde, davalı apartmanın büyüklüğü, daire sayısı, bahçesi, büyüklüğü, ısınma sistemi göz önünde bulundurularak çalışmanın kısmî süreli olup olmadığı saptanarak sonucuna göre karar vermek, kısmî süreli çalıştığının kabulü halinde ise, davacının sürekli olarak bir günde kaç saat çalıştığı, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenerek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç işgücüne karşılık olduğunu belirlemek, gerektiğinde bilirkişi incelemesi ile çalışmanın niteliğini ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra Mahkemece sonucuna göre karar vermekten ibarettir.Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.