muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6680, Karar No: 2023/6864, Tarih: 11.09.2023

Aleyhindeki suçlamayı kabul etmediğine, bu nedenle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ... müdafiileri ile sanıklar ... ve ...'ın Temyiz İstemleri Yönünden

1.5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının "Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında

Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemez." şeklindeki düzenleme karşısında, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2018 tarihli ve 2010/1289 Esas, 2018/351 Karar sayılı mahkûmiyet kararının ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarihli ve 2018/3299 Esas, 2019/1032 Karar sayılı ilâmı ile bozulduğu, bozma sonrası Dairemizin 16.09.2019 tarihli bozma ilâmına konu olan sanıklardan sadece sanık ... yönünden bağlantı olduğu gerekçesiyle temyize konu dosya ile birleştirme kararı verildiği, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın eylemlerine yönelik kurulan hükümlerin temyiz incelemesine tabi tutulmadığı belirlenmiştir.

2.5235 sayılı Kanun'un 25 ve geçici 2 nci maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin, 07.11.2015 tarih ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde göreve başladığı, ilk derece mahkemesi hükmünün de 14.12.2021 tarihinde açıklandığı gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 272 nci maddesi uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmıştır.

B. Sanık ... müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

1.Sanığın yargılama konusu eylemleri için, suç tarihinde yürürlükte olan 5015 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresi öngörülmüştür.

2.Suç tarihinden itibaren, temyiz inceleme tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Sanıklar ... ve ... müdafiileri ile sanıklar ... ve ...'ın Temyiz İstemleri Yönünden

2.Suç tarihinden itibaren, temyiz inceleme tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Sanıklar ... ve ... müdafiileri ile sanıklar ... ve ...'ın Temyiz İstemleri Yönünden

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının "Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemez." şeklindeki düzenleme karşısında, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2018 tarihli ve 2010/1289 Esas, 2018/351 Karar sayılı mahkûmiyet kararının ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarihli ve 2018/3299 Esas, 2019/1032 Karar sayılı ilâmı ile bozulduğu, bozma sonrası Dairemizin 16.09.2019 tarihli bozma ilâmına konu olan sanıklardan sadece sanık ...

yönünden bağlantı olduğu gerekçesiyle temyize konu dosya ile birleştirme kararı verildiği, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce sanıklar ..., ... ve ...'ın eylemlerine yönelik kurulan hükümlerin temyiz incelemesine tabi tutulmadığı gibi 5235 sayılı Kanun'un 25 ve geçici 2 nci maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin, 07.11.2015 tarih ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde göreve başladığı, ilk derece mahkemesi hükmünün de 14.12.2021 tarihinde açıklandığı gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 272 nci maddesi uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmakla, incelemesinin yapılması için dosyanın görevli ve yetkili Bölge Adliye Mahkemesinin ilgili dairesine gönderilmek üzere dava dosyasının Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Sanık ... müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

B. Sanık ... müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2021 tarihli ve 2021/145 Esas, 2021/780 Karar sayılı kararına karşı sanık ... müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün adı geçen sanık yönünden, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık ... hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, suça konu kaçak akaryakıtın 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasının yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca MÜSADERESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2849, Karar No: 2020/23, Tarih: 13.01.2020

**18. Ceza Dairesi         2018/2849 E.  ,  2020/23 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TEDAŞ’ın 02/04/2004 tarihinde özelleştirme kapsam ve programına alınması ve 29/12/2010 tarihinde tamamının özel bir şirket tarafından satın alınarak özelleştirme faaliyetlerinin tamamlanması, katılanların çalışmakta olduğu Akdeniz Elektrik Dağıtım A.Ş'nin özel hukuk hükümlerine göre faaliyette bulunması nedeniyle; anılan şirkette elektrik teknisyeni olarak çalışan katılanların kamu görevlisi sayılamayacağının anlaşılması karşısında, TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerekirken, anılan Kanun'un 125/3-a maddesi uygulanarak fazla ceza belirlenmesi ve sanıklar hakkında bu katılanlara yönelik yaralama eylemleri nedeniyle suç vasfında hataya düşülerek TCK’nın 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçundan hüküm kurulması,

2- Kabule göre de,

a-) 6545 sayılı Kanunun 72. maddesiyle, CMK’nın 231/8. maddesinde yapılan değişikliğin suç tarihi itibariyle yürürlükte olmaması nedeniyle, CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel mahkumiyeti bulunmayan sanık ...’nın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “daha önce hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunması” şeklindeki gerekçeyle, anılan Kanun maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

b-) Sanıklar hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükümlerde TCK’nın 61/4-5 maddesine aykırı olarak, aynı Kanunun 43/2. maddesinin, 265/3. maddesinden önce uygulanması,

Kanuna aykırı, sanıklar ..., ... ve ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1565, Karar No: 2013/184, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1-1565 E.  ,  2013/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2009/211992

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanık O. K..'nın  TCK'nun 81/1, 35/2, 29, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin, Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.03.2009 gün ve 421-87 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 27.09.2012 gün ve 8657-6951 sayı ile;

“…Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Mağdura ait rapor, hasta müşahade evrakı, film ve grafilerin Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilerek, mağdurdaki yara adedinin belirlenmesi, tespit edilen yaralanmalardan hangilerinin künt bir cisimle yada kesici delici aletle meydana geldiğinin, her bir bıçak darbesinin vücuda nafiz yada yüzeysel olup olmadığı ve iç organlara nüfuz edip etmediği, yaralanmalardan hangilerinin yaşamsal tehlike oluşturduğu hususlarında rapor aldırılıp sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 08.10.2012 gün ve 211992 sayı ile; Özel Dairece bozma kararının verildiği tarihten önce sanığın ölmesi nedeniyle hükmün bozulmasına ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 06.12.2012 gün ve 5491-9192 sayı ile; "Sanığın 05.01.2010 tarihinde öldüğü nüfus kayıt örneğinden anlaşılmakla, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi zorunluluğu bozmayı gerektirmekle (bozulmasına), düşme kararı verilmediğinden bu konuda karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine" karar verilmesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde  yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Yargıtay C.Başsavcılığınca  UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 05.01.2010 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Yargıtay C.Başsavcılığınca  UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 05.01.2010 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi halinde kovuşturma imkanının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece düşme kararı verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirdiğinden iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak ölümden önce tahsil edilmiş bulunan para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları da mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) vasıtasıyla alınan nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması veya sanık adına tebliğnamenin tebliğ edilmesi için çıkarılan evrakın öldüğünden bahisle iade edilmesi gibi durumlarda, ölümün kamu davasının düşürülmesini gerektiren bir neden olduğu da göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz merciince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilerek yerel mahkemelerce mahallinde yapılan araştırmada sanığın öldüğünün kesin olarak belirlenmesinden sonra düşme kararı verilmesinin sağlanması gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.03.2013 gün ve 1560-81, 05.03.2013 gün ve 131-75, 13.03.2012 gün ve 360-95, ile 06.05.2008 gün ve 97-101 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı üzerine Özel Dairece, UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak alınan nüfus kayıt örneğinde sanığın hükümden sonra 05.01.2010 tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna göre TCK’nun 64 ile 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca müsaderesine hükmolunan eşyayı da kapsayacak şekilde gereken hükmün mahkemesince verilmesinin temini için itirazın kısmen kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesinde  bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının ölüm nedeniyle düşme kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının düşme kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17261, Karar No: 2013/16101, Tarih: 18.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17261 E.  ,  2013/16101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

(KARTAL FİKRİ VE SINAİ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ)

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk (Kartal Fikri ve Sınai Haklar Hukuk) Mahkemesi’nce verilen 31/05/2012 tarih ve 2010/79-2012/177 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının yurtdışı TSE belgesi bulunmamasına rağmen ithal etmek istediği Çin Halk Cumhuriyeti menşeli ürünlere (ampul) ait ambalajların üzerinde TSE marka, logo ve TS Standart numaralarını haksız yere kullandığının gümrüklü sahada yapılan kontroller neticesinde tespit edildiğini, davalının müvekkil kurumla aralarında bir sözleşme veya kurumun izni bulunmaksızın TSE marka ve logusunu kullanarak marka hakkına tecavüz ettiğini, ayrıca müvekkili kuruma ödemesi gereken marka, belge ve kullanma ücretlerini ödemediğini, kuruluşu gelir kaybına uğratarak maddi zarara sebebiyet verdiğini, davalı şirketin TSE standartlarına sahip olmayan ürünlerini sahipmiş intibası vererek tüketiciyi de yanılttığını, bu durumun kamuoyunda Enstitüye duyulan güveni sarsarak manevi itibarını zedelediğini ileri sürerek, 18.880,00 TL maddi, 94.400,00 TL manevi olmak üzere toplam 113.200,00 TL tazminatın davalının fiilinin gerçekleştiği tarihten itibaren kamu alacaklarına uygulanan oranda faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, TSE markasına vaki tecavüzün önlenmesini, masrafları davalı taraftan alınmak üzere davalının imal ettiği, piyasaya sürdüğü ve halen stoklarında mevcut haksız markayı içerir her türlü ambalaj, broşür ve bunların imalatına yarayan her tür araç ve makinelere el konulmasını, tecavüzün meni için zorunlu ise imhasını, davalı aleyhine verilecek kararın masrafları davalı taraftan alınmak üzere tirajı en yüksek iki gazetede ilan ettirilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Çin'den ithal edilen ürünler üzerinde hiçbir şekilde TSE markasının yer almadığını, ancak üretici firmanın yine Çin'de başka bir firmadan temin ettiği kutulara koymak suretiyle gönderdiği bu ürünlerin ambalaj kutuları üzerinde TSE yazması nedeniyle Haydarpaşa Gümrüğünde tutulduğunu, davalının TSE markasının ambalaj üzerinde bulunmasına ilişkin hiçbir talimatının bulunmadığını, hatanın üretici firmanın ambalajları temin ettiği ve müvekkili ile hiçbir bağlantısı bulunmayan ambalaj üreticisi firmaya ait olduğunu ileri sürerek öncelikle davanın reddini, mahkemece aksi kanaatte olunması halinde davalı tarafından 05/10/2009 tarihinde TSE ye yatırılan 9.440 TL'nin o tarihten itibaren oluşan ticari faizi ile birlikte hükmedilen tazminat miktarından mahsubunu, tazminat miktarına kamu alacaklarına ilişkin faiz oranlarının uygulanması talebinin ve sair taleplerin reddini talep etmiştir.

Mahkemece, 17.06.2009 tarihinde yapılan arama ve tespit tutanağında, davalının ürünleri(enerji tasarruflu ampuller) üzerinde davacı markasına rastlanmamışsa da bu ürünlerin bulunduğu kutuların üzerinde TSE markasının yer aldığının tespit edildiği, davalı ürünlerinin yükleyici firma tarafından yanlış kutulara konulduğu iddia edilmişse de, kutuların üzerindeki diğer bilgilerin ürünleri (enerji tasarruflu ampulleri) işaret ettiği, kutuların ürünlere ait olduğunun açık olduğu, davalının sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile Davalının eylemleri ile TSE markasına vaki tecavüzünün tespit ve men'ine, 18.880,00 TL (KDV dahil) maddi tazminat ile takdiren 10.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiile ilişkin tespitin yapıldığı tarihten itibaren kamu alacaklarına uygulanan oranda faiz ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine, her ne kadar davalı vekilinin dosyaya yansıyan beyan dilekçelerinde davaya konu edilen TSE markalarına yönelik ürünlerin yurtiçine girişi olmaksızın iade edildiğine yönelik beyanları var ise de; bu iadeye ilişkin herhangi bir belgenin dosya kapsamında bulunmadığı belirlendiğinden, var ise masrafları davalıdan alınmak suretiyle davalının imal ettiği, piyasaya sürdüğü haksız markayı içerir her türlü ambalaj ve broşürlere el konulmasına, tecavüzün men'i için zorunlu ise imhasına, fazlaya ilişkin tazminat talebinin reddine, kararın hüküm kesinleştiğinde ülke genelinde tirajı en yüksek 2 gazetede 556 sayılı KHK'nın 72. Maddesi gereğince ilanına, masrafın davalı tarafça karşılanmasına, davalı tarafın yargılamanın aşamalarında TSE'ye 05/10/2009 tarihinde yatırılan 9.440,00 TL'nin mahsubuna ilişkin talebinin davanın esasına ilişkin olmadığı gerekçesiyle reddi ile davalının ayrıca bu yatırılan miktar için dava açmakta muhtariyetine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, markaya tecavüzün önlenmesi, maddi ve manevi tazminat, haksız markayı içerir ürünlerin toplatılması, bu ürünlerin imaline yarayan araç ve makinelere el konulması ve imhası ile hükmün ilanı istemine ilişkindir. Mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile, davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya içerisinde mevcut 22.03.2012 havale tarihli bilirkişi raporunda maddi tazminat miktarı 4.130 TL olarak belirlenmiş olmasına rağmen, mahkemece denetime elverişsiz şekilde, sadece TSE Ürün Belgelendirme ve TSE Yurt içi Belgelendirme Yönergesi kapsamında hesaplama yapılarak KDV dahil 18.880 TL'ye hükmedildiği belirtilmiştir. Mahkemece, tecavüz tarihinde yürürlükte bulunan çizelge getirtilerek, bilirkişi marifetiyle tazminatın hesaplanması yoluna gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Davalı tarafça, davacı kuruma 9.440,00 TL ödeme yapıldığı iddia edilmiş ve dosyaya buna ilişkin dekont örneği ibraz edilmiştir. Davacı taraf ise, bu ödemenin mahiyeti konusunda birbirinden farklı açıklamalarda bulunmuştur. Davalının savunması üzerinde durularak, ödemenin dava konusu uyuşmazlıkla ilgili olup olmadığının belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, davalı yararına bozmayı gerektirmiştir.

3- Kabul şekli itibariyle, mahkemece hükmedilen tazminatın kamu alacaklarına uygulanan oranda faiz ile davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de, davaya konu alacak kamu alacağı niteliğini haiz olmamakla, avans faizi yerine kamu alacaklarına uygulanan faize hükmedilmesi de doğru görülmemiş, hükmün bu sebeple de davalı yararına bozulması gerekmiştir.

4- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1), (2), (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (4) nolu bentte yazılı nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 18/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.