muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6207, Karar No: 2025/1777, Tarih: 12.02.2025

4 . 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, birleştirilen davada davacı vekilinin tüm, davalı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Mahkemece bozma kararına uyulmuşsa da bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki; mahkeme kararının fiilen el atılan 5781,33 m²lik kısmın 1982 yılında kamulaştırılan ve yol olarak terkin edilen 7000 m²lik bölümün içerisinde kaldığı, kamulaştırma sırasında kamulaştırılan bölümde 70 bağ, 1 badem ve 1 acı badem ağacının bedelinin de ödendiği anlaşıldığı, davacının sunduğu fotokopi şeklindeki tespit formunda kamulaştırılan alan ve tarih yazılı olmadığı gibi çok sayıda fıstık ağacı ve çeşitli yaş ve cinste meyve ağaçları bulunduğu tespit edildiğinden, bu ağaçların kamulaştırılan alan içerisinde kalıp kalmadığı, kime ait olduğu, ne zaman dikildiği, davalı idarece kesilip kesilmediği hususları, tarafların sunacağı tanık beyanı dahil tüm deliller ile araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu; bozmaya göre idarenin sunmuş olduğu 22.06.1979 tarihli kıymet takdir raporunda davaya konu taşınmaza ilişkin olarak 97.000,00 ETL değer biçildiği ve bu bedel üzerinden anlaşma suretiyle ferağ verildiği, bu bedelin 42.000,00 ETL'sinin zemin bedeli kalan kısmının taşınmazda bulunan ağaçlar için belirlenmiş olduğu, (70 adet bağ teveği,1 adet badem ağacı,1 adet acıbadem ağacı, 54 adet fındık yine 70 adet fındık ve 10 adet incir bedeli olduğu) ve usulünce kamulaştırıldığından bu kısım yönünden davanın reddine; davacının sunmuş olduğu tespit formunda belirlenen ağaçlardan kamulaştırılan alan dışında kalan varsa idarece bu kısma el atılıp atılmadığı araştırılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Birleştirilen davada davacı vekilin temyiz itirazlarının reddine,

2.Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Birleştirilen dava davacısından peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/638, Karar No: 2016/1830, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/638 E.  ,  2016/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2015 tarihli ve 2014/443 esas, 2015/103 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 19/06/2015 tarihli ve 2015/635-439 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/07/2015 tarihli ve 2015/953 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-11251-2015-21906/69220 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/953 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9437, Karar No: 2021/6743, Tarih: 29.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/9437 E.  ,  2021/6743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davacı idare yönünden reddine, davalı yönünden kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden hüküm kurulmuş, bu karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/327 E.-2017/433 K. sayılı kararı ortadan kaldırılarak; arazi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, Subaşı Mahallesi 618 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca net gelir metoduna göre hesaplama yapılarak ve üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'ü oranında alınmak suretiyle hesaplanan bedel üzerinden 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-İlk derece mahkemesince, dava konusu taşınmazın arta kalan 1036,52 m2'lik kısmına % 20 oranında değer azalışı kabul edilmek suretiyle bedel tespit edildiği ve Bölge Adliye Mahkemesi kararı gerekçesinde de arta kalan alan yönünden belirlenen değer azalış oranının makul olduğu belirtildiği halde, arta kalan alanın değer azalış bedeline hükmedilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

1-İlk derece mahkemesince, dava konusu taşınmazın arta kalan 1036,52 m2'lik kısmına % 20 oranında değer azalışı kabul edilmek suretiyle bedel tespit edildiği ve Bölge Adliye Mahkemesi kararı gerekçesinde de arta kalan alan yönünden belirlenen değer azalış oranının makul olduğu belirtildiği halde, arta kalan alanın değer azalış bedeline hükmedilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1245, Karar No: 2022/3218, Tarih: 01.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/1245 E.  ,  2022/3218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

1) Sanıklar ..., ... hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmalarda ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiillerin sanıklar tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanıkların temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümleri ile sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen beraat ve 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanık ...’e yüklenen “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme”, sanık ...’ya yüklenen “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanıkların sorgusunun yapıldığı 28.01.2014 tarihinden; sanıklar ... ve ...’ya yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekili ile ...’nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 01.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3253, Karar No: 2018/2449, Tarih: 03.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/3253 E.  ,  2018/2449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Uyarlama talebinin kabulü ile çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, hükümlü müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8179, Karar No: 2020/1590, Tarih: 20.01.2020

**18. Ceza Dairesi         2018/8179 E.  ,  2020/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu ile korunan hukuki yarar kişi özgürlüğünün korunması ve bireyin, psikolojik ve ruhsal bakımdan rahatsız edilmemesi ve yaşamını sağlıklı bir şekilde sürdürmesi olarak tanımlanmaktadır. Bu suçun oluşabilmesi için, kanun metninde yazılı bulunan telefon etme, gürültü yapma ya da aynı maksatla, hukuka aykırı bir davranışta bulunulması eylemlerinin, bir kez yapılmasının yeterli olmadığı, eylemlerin ısrarla tekrarlanması, süreklilik arz etmesi ve sırf kişilerin huzur ve sükununu bozma saiki ile işlenmesi gerekmektedir. Yargılamaya konu somut olayda ise, eylemin iddianamede; sanığın, suç tarihinde velayeti kendisinde olmayan çocuğunu görmek amacıyla alkollü vaziyette okula gidip çocuğu görmek için ısrar etmesi ve bu eylemin tekrarlanması olarak tarif edilmesi, şüphelinin aynı türden eylemi olduğuna ilişkin dosyada soyut beyan dışında bilgi olmaması, sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi karşısında, suçun ısrar unsurunun ne şekilde oluştuğu açıklanmadan yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22410, Karar No: 2019/35914, Tarih: 16.10.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/22410 E.  ,  2019/35914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, aracın müsaderesine yer olmadığına, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre; Sanık ...'ün, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen diğer sanıklarla araçla seyahat halinde olduğu, araçta bulunan sanıkların üzerinde ve aracın bagajında yapılan arama neticesinde toplamda 42 karton muhtelif marka sigara ile 16.2 kg çayın ele geçirildiği, sanık ...'ün üst aramasında kaçak eşya bulunmadığı, ancak sanığın kendisine ait olduğunu kabul ettiği aracın bagajında bulunan 5 kutu her biri 900 gram olmak üzere 4500 gram çay ile 5 karton kaçak sigaranın ele geçirildiği, sanığın aşamalardaki savunmalarında suça konu sigaraları kişisel ihtiyacı için, suça konu çayları da ev ihtiyacı için bulundurduğunu, suça konu eşyaların kendisine Suriye'deki yakınları tarafından hediye edildiğini beyan etmesi, araçta ele geçen diğer kaçak eşyaların da diğer sanıklar tarafından sahiplenilmesi, sanığa ait kaçak eşyanın da kişisel kullanım sınırları içinde olduğunun anlaşılması karşısında, sanık ...'ün suç kastı ile hareket ettiğine ve üzerine atılı kaçakçılık suçunu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, oluşa uymayan gerekçelerle sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1. Sanık hakkında takdiri indirim uygulanırken uygulama maddesi olarak TCK’nun 62/1. maddesi yerine 62. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMUK’nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2. TCK'nun 50/1-a bendi uyarınca sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin kısımda gün adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olarak TCK'nun 52/1. maddesinin de gösterilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3. Dava konusu kaçak eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle TCK'nun 54/4. maddesinden müsaderesi yerine TCK'nun 54. maddesinden müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6447, Karar No: 2020/11189, Tarih: 09.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/6447 E.  ,  2020/11189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Van Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 26/06/2019 tarihli ve 2019/11994 soruşturma, 2019/7714 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Van 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 22/10/2019 tarihli ve 2019/2578 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 20/05/2020 gün ve 94660652-105-65-3136-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/06/2020 gün ve 2020/49428 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu,

Somut olayda, müştekinin instagram üzerinden tanıştığı Yağmur isimli şüphelinin Yunanistan'da yaşadığını, kimsesinin olmadığını, Türkiye'ye gelmek istediğini, Bodrum'da babasından kalan taşınmazı satmak istediğini beyan etmesi sonrasında diğer şüphelilere kendisini yönlendirerek para göndermesini sağladığı ve kendisini dolandırdığı iddialarını kapsayan şikâyet üzerine başlatılan soruşturmada, şikayete konu olaylar hakkında vatandaşların devlet ve basın tarafından sürekli uyarıldığı, söz konusu olayda iddia olunan hilenin ağır nitelikte olduğundan bahsedilemeyeceği ve mağdurun denetim imkanını ortadan kaldırmadığı, bu şekilde dolandırıcılık suçunun unsuru olan nitelikli yalanın somut olayda gerçekleşmediği gerekçesi ile Van Cumhuriyet Başsavcılığınca 26/06/2019 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, müştekinin şikâyet dilekçesinde ve beyanında ismini bildirdiği şahısların beyanlarının tespit edilmediği gibi banka hesapları üzerinde gerekli araştırmanın yapılmadığının anlaşılması karşısında, soruşturmanın seyri açısından şikâyet dilekçesinde adı geçenlerin ifadelerinin alınması ve müştekinin banka hesapları üzerinde inceleme yapılması gerektiği, toplanacak diğer deliller ve yapılacak etkin soruşturma sonucuna göre şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, soruşturmanın genişletilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: