muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9528, Karar No: 2023/3458, Tarih: 21.06.2023

2-Davacının ev eşyaları yönünden davasının kısmen kabulü ile; 1 adet 12 kişilik Emsan marka yemek takımı, 1 adet 6 kişilik emsan marka kahvaltı takımı, 1 adet 12 kişilik emsan marka ... kaşık takımı, 1 adet 7 parça emsan marka tencere seti, 1 adet emsan marka düdüklü tencere, 1 adet tefal marka ekmek kızartma makinesi, 1 adet samsung marka mikrodalga fırın , 1 adet philips marathon elektrikli süpürge, 1 adet LG marka TV, 1 adet Hotpoint marka çamaşır makinesi, 1 adet asus marka diz üstü bilgisayar, 1 adet Slik marka tripot, 1 adet İkea marka yatak odası takımı, 1 adet İkea marka TV ünitesi, 1 adet İkea marka halı, 20 adet çeyiz havlusu, 4 adet tek kişilik Taç marka nevresim takımı, 3 adet çift kişilik Taç marka nevresim takımının aynen davalıdan alınarak davacıya iadesine, bunun mümkün olmaması halinde 1 adet 12 kişilik Emsan marka yemek takımı bedeli olarak 600,00 TL, 1 adet 6 kişilik emsan marka kahvaltı takımı bedeli olarak 200,00 TL, 1 adet 12 kişilik emsan marka ... kaşık takımı bedeli olarak 200,00 TL, 1 adet 7 parça emsan marka tencere seti bedeli olarak 150,00 TL, 1 adet emsan marka düdüklü tencere bedeli olarak 100,00 TL, 1 adet tefal marka ekmek kızartma makinesi bedeli olarak 100,00 TL, 1 adet samsung marka mikrodalga fırın bedeli olarak 200,00 TL, 1 adet philips marathon elektrikli süpürge bedeli olarak 500,00 TL, 1 adet LG marka TV bedeli olarak 750,00 TL, 1 adet Hotpoint marka çamaşır makinesi bedeli olarak 750,00 TL, 1 adet asus marka diz üstü bilgisayar bedeli olarak 1.500,00 TL, 1 adet Slik marka tripot bedeli olarak 50,00 TL, 1 adet İkea marka yatak odası takımı bedeli olarak 1.500,00 TL, 1 adet İkea marka TV ünitesi bedeli olarak 350,00 TL, 1 adet İkea marka halı bedeli olarak 500,00 TL , 20 adet çeyiz havlusu bedeli olarak 100,00 TL, 4 adet tek kişilik Taç marka nevresim takımı bedeli olarak 350,00 TL, 3 adet çift kişilik Taç marka nevresim takımı bedeli olarak 300,00 TL olmak üzere toplam 8.200,00 TL'nin 5.000,00 TL'si faizsiz, kalan kısmı ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine,

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince verilen kararda çeyiz eşyalarının kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, ziynet eşyalarının tamamının müvekkiline hediye edildiğini, kişisel malı olduğunu, Hukuk Genel Kuruluna göre aksine bir anlaşma veya yerel bir adet bulunmadıkça ziynetler kadına takılmış sayılması gerektiğini, ziynetlerin tamamına hükmedilmesi gerektiğini belirterek verilen kararın kaldırılmasını ve talepleri doğrultusunda yeniden karar verilmesini talep ettiği görülmüştür.

2.Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; Davacının evden kovulmadığını valizlerini toplayarak kendi isteği ile ayrıldığını, ziynetleri borca harcadığını, kendi iradesi ile iade şartı olmadan bozdurduğunu belirterek verilen kararın kaldırılmasını ve davanın tümüyle reddine karar verilmesini talep ettiği görülmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının ziynet eşyalarının borç için bozdurulduğunu kabul etmesi ile ispat yükünü kendi üzerine aldığı, buna göre davalı borç için bozdurulan altınların veya bozdurulmayanların davacıda kaldığını, davacının rızası ile ve tekrar iade edilmemek üzere davacı tarafından ziynet eşyalarının verildiğini ispatlamak zorunda olup, davalı sunmuş olduğu delillerle davacının ziynet eşyalarını rızası ile vermiş olsa dahi iade edilmemek üzere verdiğini ispatlayamamış, ayrıca dinlenen tanık beyanları ve bilirkişi raporundan bazı ziynetlerin kadının üzerine bazı ziynet ve paraların ise çanta içerisinde toplandığı, Yargıtay ve Yargıtay HGK uygulamalarına göre kural olarak düğün sırasında takılan ziynetlerin tamamının kadına hediye edilmiş ve onun kişisel malı sayılacağı yönünde olup ancak karşı taraf aralarında ziynetler konusunda bir anlaşma yapıldığını, yada tüm ziynetlerin kadına ait sayılamayacağına dair örf ve adet kuralının varlığını ispat ettiği taktirde bu anlaşmaya yada geçerli olan örf ve adetlerin gereğine göre ziynetlerin kime ait olacağının belirleneceği, dosya kapsamına göre ziynet eşyalarının evlilikten sonra bozdurulup borçların kapatıldığı, İlk Derece Mahkemesince ispat yükünün erkeğe düştüğü yönündeki kanaatinde bir hata bulunmadığı, davalının dilekçeler teatisi, ön inceleme, tahkikat hatta istinaf aşamasında bile bu ziynetlerin hepsinin kadına ait olmadığı yada bir kısmının kendisine ait olduğu iddiasının bulunmadığı gibi torbaya atılan ziynet ve takı paraları üzerinde 1/2 de olsa hak iddia etmediği, davalının yöresel örf ve adetler ile aksine taraflar arasında bir anlaşmanın varlığını ileri sürmediği, davacı ise iddialarını sunduğu deliller tanık beyanları ve dosya kapsamına göre torbaya atılanların da kendisine hediye edildiğini ileri sürerek ispat ettiği, bu nedenle İlk Derece Mahkemesi tarafından varlığı belirlenen ve kadından alınarak iade edilmediği belirlenen ziynet eşyalarının tamamına hükmedilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile bir kısmı yönünden red kararı vermesinin doğru olmadığı, İlk Derece Mahkemesinin varlığı belirlenip ispat edilen çeyiz eşyaları yönünden kurulan hükümde bir hata bulunmadığı gerekçesi ile; davalı erkeğin tüm istinaf taleplerinin davacı kadının ise reddedilen çeyiz eşya alacağına yönelik istinaf taleplerinin esastan reddine, davacı kadının reddedilen ziynet eşyalarının iadesine yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile; gerekçenin değiştirilmesine, ilamın hüküm kısmının çeyiz eşyaları ile ilgili 2 nolu hüküm dışındaki tüm bentlerinin kaldırılmasına, davacı kadının ziynet eşya talebinin kısmen kabulü ile 5 adet her biri 25'er gram ve 22 ayar fantezi ve işçiliği olmayan bileziğin (49.875 TL), 1 adet 22 ayar 70 gram fantezi ve işçiliği olan setin (30.730 TL), 4 adet Cumhuriyet altını(11.040 TL), 1 adet yarım altın( 1.380 ), 47 adet çeyrek altın(32

.875 TL), 1 adet 22 ayar 70 gram fantezi ve işçiliği olan setin (30.730 TL), 4 adet Cumhuriyet altını(11.040 TL), 1 adet yarım altın( 1.380 ), 47 adet çeyrek altın(32.430 TL) ile 780 TL takı parasının davalıdan aynen alınarak davacıya iadesine, bunun mümkün olmaması halinde toplam 126.235,00 TL'nin 5.000,00 TL'si faizsiz, kalan kısım 121.235,00 TL'nin ıslah tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; çeyiz ve kişisel eşyaların iadesi konusunda açılan davanın da tam kabulüne karar verilmesi gerektiği, kadının evden şiddet uygulanarak gönderildiği halde eşyaları aldığının ispatlanamadığı, bu halde tamamının kabulüne karar verilmesi gerektiği, ayrıca alacaklara dava tarihinden faiz uygulanması talepleri olduğu halde karar verilmemiş olmasının hatalı olduğunu belirterek; kararı çeyiz ve kişisel eşyaların kısmen reddi ve alacaklarına dava tarihinden faiz uygulanmaması yönünden temyiz talebinde bulunmuştur.

2.Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; ziynetlerin tam kabulüne, çeyiz eşyasının kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu, gerekçenin hatalı ve çelişkili olduğunu, eksik inceleme ile karar verildiği, torbaya konulan altınların gelin üzerinde yer kalmaması nedeni ile değil erkeğe takılan takılar olduğu, bunun açıkça ifade edilmesinin gerekmediği, kısmen reddedilen çeyiz eşyaları için lehimize İlk Derce Mahkemesince vekâlet ücretine hükmolunduğu ancak Bölge Adliye Mahkemesince bu konuda yeni bir hüküm kurulmamasına rağmen 2 nolu bent dışındaki bentlerin kaldırılmasına karar verilerek karışıklığa neden olunduğu, tanık beyanlarından kadının evden eşyaları alarak gittiği ve eşyaların tamamını aldığı, davalının elinde olduğu bildirilen eşyaların kadının kişisel malı olduğunun kabul edilmediği bunların ortak mal olduğunu belirterek; kararı kabul edilen ziynet ve kısmen kabul edilen çeyiz ve kişisel alacak davası yönünden temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tarafından açılan ziynet, çeyiz ve kişisel eşya alacağı davasındanda ispat külfetinin hangi tarafta olduğu, ziynet alacağının kabulü ve çeyiz alacağının kısmen kabulünün yerinde olup olmadığı, vekâlet ücreti ve faizin başlangıç tarihi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1 inci, 2nci, 6ncı, 220 nci, 222nci ve 226 ncı maddeleri; 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı, 323 üncü, 326 ncı, 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davalı kadının çeyiz eşya alacağı davasının kısmen kabulüne karar verildiği halde reddedilen miktar üzerinden kendisini vekil ile temsil ettiren davalı erkek lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince nispi vekâlet ücreti takdir edilmesi gerekirken bj yönde hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kısmen reddedilen çeyiz eşyası alacağı davasında davalı erkek lehine hükmedilmeyen vekâlet ücreti yönünden BOZULMASINA,

2.Davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan harcın istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine,

21.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5726, Karar No: 2016/4182, Tarih: 24.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/5726 E.  ,  2016/4182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, davacının 04.02.2009-30.09.2011 tarihleri arasında ... Bölgesi dermokozmetik uzmanı, 01.10.2011-16.12.2011 tarihleri arasında ise terfi ederek ... Bölge sorumlusu olarak çalıştığını, 15.12.2011 tarihinde satışların kötü olması nedeniyle savunmasının istendiğini, 16.12.2011 tarihinde ise savunmasının kabul edilmediği belirtilerek iş akdinin feshedildiğini, iş yoğunluğu nedeniyle 09:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını, Cumartesi günleri de fazla çalışma yaptığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının yetersiz performansı nedeniyle işine son verildiğini, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilmesine rağmen kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, haftalık 45 saati aşan bir çalışmasının olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda hükme esas bilirkişi raporunda davacının kış döneminde haftada 6 gün 09.00-19.00 saatleri arasında çalışarak haftada 9 saat fazla mesai yaptığı, yaz döneminde ise haftada 6 gün 09.00-24.00 saatleri arasında çalışarak haftada 21 saat fazla mesai yaptığının tespit edildiği belirtilmiştir. Davacının dermokozmetik uzmanı olduğu dönemde eczaneleri dolaşmak suretiyle davalı firmanın ürünlerinin tanıtım ve pazarlaması işini yaptığı, bölge sorumlusu olduktan sonra ise bu görevinin yanında doktorlara da ürün tanıtımı yapmaya başladığı anlaşılmaktadır. Davacının yaptığı iş eczanelerin açık olduğu saatler içinde yapılabilecek bir iştir. Dolayısıyla eczanelerin hangi saate kadar faaliyet gösterdiği araştırılmadan davacının yaz aylarında gece 24:00'e kadar çalışma yaptığının kabul edilmesi hatalı olmuştur. Mahkemece yapılacak iş, eczacılar odasından yaz aylarında yazlık yörelerde eczanelerin çalışma saatlerinin sorularak gelen yazı cevabındaki saatler arasında davacının çalıştığının kabulü ile varsa bu saatler arasındaki fazla çalışmaları bilirkişiye hesaplattırarak karar vermektir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9472, Karar No: 2018/7171, Tarih: 17.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/9472 E.  ,  2018/7171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun müştekinin işyerinden teknisyenlerin kullandığı 1 adet comboz ve 1 adet tornavidanın çalındığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında çalınan eşyaların değerinin tespit edilerek hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanma yerinin olup olmadığının tartışılıp sonuca bağlanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 17.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16395, Karar No: 2014/17349, Tarih: 14.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/16395 E.  ,  2014/17349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/78919

MAHKEMESİ : Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2010

NUMARASI : 2008/14 (E) ve 2010/284 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/584 Esas ve 2003/1083 sayılı Karar ile tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde; 765 sayılı TCK’nın 81. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Ancak;

Sanığın yakınanın evinin sağlam ve muhkem demir ve ahşap kapılarını tornavida ile zorlayarak içeriden 3 kutu (50 adet) mermi ve 2 adet güneş gözlüğünü bulunduğu yerden almak şeklinde gelişen eylemde;

765 sayılı TCK'nın 29. maddesine göre, iki sınır arasında temel cezanın belirlenmesi hakimin taktir yetkisi içinde olmakla beraber bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması ve bu konudaki gerekçenin; suçun işleniş şekli, kanuna aykırılık derecesi, tehlikenin ağırlığı, kastın yoğunluğu, suçun sebepleri, sanığın geçmişi ve sosyal durumu, fiilden sonraki davranışları gibi ölçüler içinde dosyaya uygun olması ve böylece takdirde yanılgıya düşülmemesi gerekirken, işlenen fiilin ağırlıyla nispetli olmayan şekilde, üst sınırdan ceza tayini suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

ozmayı gerektirmiş, sanık M.. S..’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4842, Karar No: 2022/6237, Tarih: 29.09.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4842 E.  ,  2022/6237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Ergani 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10/06/2016 tarihli ve 2015/375 Esas - 2016/953 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; gerekçeli kararın, davacı ... mirasçıları ile dahili davalı ... Başkanlığına tebliğine ilişkin dosya arasında herhangi bir bilgi veya belge bulunmadığı gibi, dava konusu taşınmazı en yakın kadastro parseli ile bir arada gösterir krokinin de dosya arasında bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bu itibarla;

1- Dosya kapsamındaki belgelerden, her ne kadar gerekçeli kararın davacı ... vekiline tebliğ edildiği görülmekte ise de; UYAP sistemi üzerinden alınan nüfus kaydına göre adı geçen davacının kararın tebliğ tarihinden önce (08/07/2016 tarihinde) öldüğü anlaşılmaktadır. Bu durumda davacıya yapılan tebligatın usulüne uygun olduğundan söz edilemez. Hal böyle olunca; gerekçeli karar ile davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinin, davacı ...'ın tespit edilecek mirasçılarına 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenilmesi,

2- Gerekçeli kararın, dahili davalı ... Başkanlığına tebliğine ilişkin dosya içerisinde herhangi bir belge veya bilgi bulunmadığı anlaşıldığından, gerekçeli karar adı geçen kuruma tebliğ edilmiş ise, tebliğ belgesinin eklenmesi veya kayıtlara dayanılarak tebliğ gününün açıklanması; tebliğ edilmemiş ise, adı geçen kuruma 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

3- Dava konusu taşınmaz bölümünü en yakın kadastro parseli ile bir arada gösterir krokinin (dosyadaki fen bilirkişi raporunun onaylı sureti yazılacak müzekkereye eklenerek) getirtilerek dosya arasına alınması için Kadastro Müdürlüğüne yazı yazılması ve alınacak cevabi yazının dosya içerisine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Ergani 1. Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9135, Karar No: 2017/11548, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/9135 E.  ,  2017/11548 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.