muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3680, Karar No: 2020/3713, Tarih: 17.06.2020

1- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılmamış olması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının adli para cezasına çevirmeye ilişkin üçüncü fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 5 ay hapis cezasının sanığın şahsi ve ekonomik hali, suçun işleniş özelliği nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince 150 tam gün adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince, sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak verilen adli para cezasının, TCK'nin 52/4 maddesi gereğince birer aylık taksitler halinde 10 eşit taksitle tahsiline, taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratına'' cümlelerinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11970, Karar No: 2018/4763, Tarih: 08.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/11970 E.  ,  2018/4763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 08.05.2018 tarihinde davalı vekili Av. ....geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi bulunduğu davalı şirketin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli ve sayaç okuma bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, 53.087,56 TL'nin reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalı; istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 53.077,48 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilinekarar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile kayıp-kaçak bedelinin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir. Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir. Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12376, Karar No: 2023/8897, Tarih: 26.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/12376 E.  ,  2023/8897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/24 E., 2015/393 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli ve 2014/24 Esas, 2015/393 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı yasadan önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlemediğine, dosya kapsamında yasal yeterli ve her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, suça sürüklenen çocuğun alkolün etkisi ile eylemde bulunduğuna, ilişkinin rızalı olduğuna, mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığına, bu nedenle atılı suçun unsurları oluşmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, suç vasfının değişme ihtimali olduğuna, atılı suçlardan hürriyeti yoksun bırakma suçunun da unsurlarının oluşmadığına, mağdurenin rızası ile suça sürüklenen çocuğun evine geldiğine, suça sürüklenen çocuğun samimi beyanlarının dikkate alınmadığına, suça sürüklenen çocuğun öpme dışında eylemi bulunmadığına, adli tıp raporunda halen mağdurenin bakire olduğunun belirtildiğine, bu nedenle beraati gerektiğine ve diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuğun mağdure ... ... ile arkadaşlık kurduğu, Eylül 2013' de başlayan bu arkadaşlığın ilerlediği, Kasım ayı içerisinde tam olarak tespit edilemeyen bir tarihte mağdurenin okula gitmek bahanesiyle evden çıktığı, buradan suça sürüklenen çocuğun kuzenleri ile birlikte kaldığı bekar evine gittiği, mağdurenin burada kendi rızası ile suça sürüklenen çocuk ... ile cinsel ilişkiye girdiği, aldırılan mağdura ait cinsel saldırı eylemine ilişkin raporda mağdurenin halen bakire olduğunun bildirildiği, ancak gerek mağdurenin ve gerekse suça sürüklenen çocuğun ifadelerinde cinsel ilişkiye girdiklerini belirttikleri, mağdure hakkında Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu’nun 11.06.2014 tarihli raporda; hymen esnek yapıda olup, fehvasının 2.5 cm olduğu, penis veya benzer cesamette bir cismin duhulü ile yırtılamayacağının bildirildiği dosya kapsamından anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesi kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 Tarihli ve 2014/24 Esas, 2015/393 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/315, Karar No: 2018/14357, Tarih: 12.11.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/315 E.  ,  2018/14357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından duruşma istemli olarak yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla duruşma istemi değerden reddedilip; dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'ın 410 ada, 11 parsel sayılı taşınmazını (eski 70 ada, 1 parsel) davalıya satış yoluyla devrettiğini, murisin asıl amacının bağış olduğunu, yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, miras payları oranında tapunun iptali ile adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, satışın gerçek olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olayda, yukarıda değinilen ilke ve olgular tüm dosya içeriği ile birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakan Recep Varış'ın 30\5\1989 yılında çekişme konusu 288 m2'lik taşınmazını davalı kızına satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın 2004 yılında 189 ada 13 ve 14 parsel sayılı taşınmazları da 3. kişiye sattığı, mirasbırakanın terekesinde 103 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kaldığı ve mirasçılarına intikal ettiği, mirasbırakanın davacı çocukları ile herhangi bir anlaşmazlığının bulunmadığı, salt bedeller arasındaki farkın tek başına muvazaanın ispatı için yeterli bulunmadığı sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiası TMK'nun 6. ve HMK'nun 190.maddeleri uyarınca usulünce kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre de, davanın kabulü halinde keşfen belirlenen dava değeri üzerinden nisbi karar ve ilam harcına hükmedilmesi gerekirken, maktu harca hükmedilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1795, Karar No: 2019/3579, Tarih: 03.07.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1795 E.  ,  2019/3579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluşa, dosya içeriğine ve Mahkemenin gerekçesine göre; Dairemizin 02.07.2015 tarih, 2014/2393 esas ve 2015/4261 karar sayılı bozma ilamının 1-B bendinde; 1-A bendine göre aldırılacak rapor sonucuna göre ölümün bar dışında meydana gelen fiziksel etki nedeniyle oluştuğunun belirlenmesi halinde; haklarında Ankara Cumuhuriyet Başsavcılığının 2009/117782 soruşturma numaralı dosyası ile kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen Esat Polis Merkezinde görevli kolluk görevlilerinin maktulle birlikte olay yerinden ayrılma, polis merkezine varış ve maktulün hastaneye götürülme döneminde suç oluşturan eylemlerinin bulunup bulunmadığı hususunda Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunularak, kamu dava açılması durumunda dosyaların birleştirilmesinden sonra, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiğinin belirtilmiş olması karşısında, dosyada mevcut Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu raporunda "Kişide ölüme neden olan künt kafa travmasına bağlı beyin kanamasının kim veya kimlerin hangi darbesi sonucu oluştuğu hangi zaman diliminde meydana geldiği hususunda mevcut verilerle tıbben bir kanaate varılamadığı" belirtilmiş olduğu görülmekle, bozma gerekçesi yönünde işlem yapılmadan eksik inceleme ile karar verildiği gerekçesiyle bozma isteyen tebliğname düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ...’ın eylemlerinin sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin, sanığın yaralama kastının bulunmadığına, eyleminin yasal sınırlar içerisinde kalması nedeniyle suç teşkil etmeyip beraat etmesi gerektiğine, katılan ... vekilinin; eylemin kasten adam öldürme suçunu oluşturduğuna, tahrik hükümlerinin uygulanmasında isabet bulunmadığına, katılan ... vekilinin; bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak,

Ancak,

l)Oluşa, dosya içeriğine ve Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas ve Genel Kurul raporlarında; "Olay anı görüntülerinde bar içerisinde yaklaşık 6 dakika boyunca kişiye birden fazla kişi tarafından travma uygulandığı, ancak görüntülerden sanıklardan hangisinin eyleminin başa isabet ettiğinin anlaşılamadığı, sonrasında kelepçelenerek bar dışarısına çıkarıldığı, barın önünde kontrolsüz bir şekilde yere düştüğü, düşme sonrasında yerde iken yine darba maruz kaldığı, akabinde polis merkezine götürüldüğü, burada fenalaştığı, fenalaştıktan sonra ambulans çağrıldığı, kişinin olay başlangıcından yaklaşık 3 saat 25 dakika sonra hastanede şuur kapalı olarak muayene edildiği göz önüne alındığında; kişide ölümü meydana getiren beyin kanamasının bar içerisinde maruz kaldığı darp esnasında meydana gelebileceği, barın önünde kontrolsüz düşmesi ile ve akabinde maruz kaldığı darp neticesinde de meydana gelebileceği, ayrıca görüntülerin bitmesinden itibaren nezarette ambulans çağırmaya neden olan fenalaşması öncesine kadar olan dönemde de (görüntü olmayan dönem) husulünün mümkün olduğu" ve "Kişide ölüme neden olan künt kafa travmasına bağlı beyin kanamasının kim veya kimlerin hangi darbesi sonucu oluştuğu hangi zaman diliminde meydana geldiği hususunda mevcut verilerle tıbben bir kanaate varılamadığı" şeklindeki mütaalalar dikkate alındığında,

Sanıklar ... ve ...’ın eylemlerinin ayrı ayrı TCK'nin 87/4/son-2. cümlede ifadesini bulan "Kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma" suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde sanıklar hakkında basit yaralama suçundan karar verilmesi,

2)Maktulden sanıklar ... ve ...’a yönelen haksız eylemlerin boyut ve niteliği gözetildiğinde, haksız tahrik hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında her iki sanık hakkında da makul oranda indirim yapılması yerine yazılı şekilde sanık ... hakkında; olaya müdahale ettikten sonraki yasal görevi dışındaki eylemlerinin ağırlığına ve oluşan ölüm olayının vehametine nazaran lehine en üst hadden; sanık ... hakkında ise oluşa ve delillere göre, en alt hadden tahrik hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafileri ile katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 03/07/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15770, Karar No: 2023/2369, Tarih: 03.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15770 E.  ,  2023/2369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/409 E., 2022/513 K.

SUÇLAR :Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER :Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tebliğname tebliğinin usûlüne göre yapıldığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2013 tarihli ve Esas No:2013/59114, İddianame No: 2013/3415 sayılı iddianamesi ile, suça sürüklenen çocuğun, temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar ile birlikte şikâyetçiye ait iş yerine kapısını kırarak girip, suça konu eşyaları çaldığı iddiasıyla, hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 39/2-c maddesi delaletiyle, 142/1-b, 143/1, 116/2,4, 119/1-c, 151/1, 31/2. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.... 7. Çocuk Mahkemesinin, 26.10.2015 tarihli ve 2013/771 Esas, 2015/569 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 31/2, 62, 116/4, 119/1-c, 31/2, 62, 151/1, 31/2, 62. maddeleri gereğince sırasıyla 1 yıl 6 ay 22 gün hapis, 1 yıl 3 ay hapis, 10 ay hapis cezasından çevrili 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 21.10.2020 tarihli ve 2020/4206 Esas, 2020/11102 Karar sayılı kararı ile, mala zarar verme suçundan kurulan hükmün zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ise "Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2 maddesi uyarınca “hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği” hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulduğu" gerekçesiyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.