muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12019, Karar No: 2012/5187, Tarih: 25.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/12019 E.  ,  2012/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi. Gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalıların malik ve sürücüsü olduğu aracın tam kusurlu çarpması sonucu pertotal olduğunu belirterek sigortalıya ödenen 75.000.00 TL’ndan, sovtaj bedeli ve trafik sigortası ödemesinin mahsubu ile kalan 37.842.00 TL’nın faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, tutanağın gerçeği yansıtmadığını, kusuru ve tazminat miktarını kabul etmediklerini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kazanın oluşumunda davalı sürücünün kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, TTK.’nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Sürücüler tarafından düzenlenen maddi hasarlı trafik kazası tespit tutanağında, davalı aracı seyir halindeyken direksiyon hakimiyetini kaybedip sol tarafında aynı istikamete seyreden davacıya kasko sigortalı aracın sağ kısmına çarpmasıyla kazanın meydana geldiği belirtilmiştir. Talimat yoluyla dinlenen davacı sürücüsü ... ve tanık..., tutanak içeriğini doğrular mahiyette beyanda bulunmuştur. Mahkemede dinlenen davalı tanıkları ......ile davalı sürücü polisteki ifadesinde, iki şeritli yolda sağ şeritte seyreden davacı

aracı, sol şeritte seyreden davalı aracının önüne geçmek isterken sol arka köşesi ile davalı aracının sağ ön kısmına çarpmasıyla kazanın meydana geldiğini bildirmiştir. Mahkemece alınan 09.10.2010 havale tarihli bilirkişi ek raporunda; I. halde olay davacı tanıklarının belirttiği şekilde meydana gelmişse davalı sürücü tam kusurlu, davacı sürücüsünün kusursuz olduğu, II. halde olay davalı tanıklarının anlattığı gibi meydana gelmişse davalı sürücü kusursuz, davacı sürücüsünün tam kusurlu olduğu bildirilmiştir. Mahkemece, davalı sürücünün kusursuz olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuştur. Olayın oluşumu yönünden kaza tespit tutanağı ile taraf tanıklarının beyanları çelişkili olduğu gibi rapor da hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda mahkemece, tutanak ile tanık beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi için İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü gibi kuruluşlardan seçilecek üç kişilik yeni bir uzman bilirkişi heyetinden kusur yönünden ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, tutanak ile tanık beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi için İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü gibi kuruluşlardan seçilecek üç kişilik yeni bir uzman bilirkişi heyetinden kusur yönünden ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 25.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20573, Karar No: 2016/1347, Tarih: 15.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/20573 E.  ,  2016/1347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2-4, 53 maddeleri uyarınca 4 yıl hapis 40.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ...'nın ev telefonunu arayarak kendisin... Komiser olarak tanıtan şahsın, mağdura nüfus cüzdanını yakın zamanda kaybedip kaybetmediğini sorduğu, mağdurun 5-6 yıl önce kaybettiğini ancak yenisini çıkardığını söylemesi üzerine, şahsın, akşam Etimesgut İlçesinde bir kuyumcunun soyulduğunu ve kuyumcudan mağdura ait nüfus cüzdanının bulunduğunu söylediği, ardından "evde ne kadar para var, gerçeği söylemezsen eve polis göndereceğiz, arama yapacağız, altın veya para bulursak sizi kuyumcu soygunu ile suçlayacağız, kimseyi aramayacaksın, çocuklarını okula göndermeyeceksin, kimseden yardım istemeyeceksin" dediği, mağdurun adresini sorduğu, bir süre sonra verilen adrese gelen sanık ...'e mağdurun 56.000 TL verdiği anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK 53 ile ilgili Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4971, Karar No: 2013/7919, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/4971 E.  ,  2013/7919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz 9.503,71 m² olup 1.199,90 m² sinin kamulaştırıldığı, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın üzerinde bulunan ceviz, hurma, kiraz ve ayva ağaçlarının verimine göre değerlendirildiği, diğer ağaçlara ise (110 kavak ve 29 çeşitli meyve) kaim değer yöntemine göre hesaplanan maktu değer verildiği, böylece kapama karışık meyve bahçesi değeri ile ağaçların değeri toplanarak kamulaştırılan taşınmazın bedelinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Kamulaştırma Kanunu'nun 11. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendine göre arazi niteliğindeki taşınmazın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas tutularak değer tespiti yapılır. Kamulaştırılan taşınmaza üzerindeki meyveli ağaçlar dikkate alınarak taşınmazın karışık meyve bahçesi yapılması suretiyle bulunan değere hükmedilmesi, diğer ağaçlara da herhangi bir değer verilmemesi gerektiğinin düşünülmemiş olması,

2-Tamamı 9.503,71 m² olup 1.199,90 m²'si kamulaştırılan taşınmazdan arta kalan 8.303,81 m²'lik kısmın, niteliği, yüzölçümü, konumu, kullanım amacı ve geometrik durumu dikkate alındığında kamulaştırma nedeniyle herhangi bir değer kaybı olmayacağının kabulü gerekirken, kamulaştırma öncesinde de taşınmaza ulaşımın çayın içerisinden karşıdan karşıya geçilerek yapıldığı, kamulaştırma sonrasında su rezervuar alanının geçişi zorlaştığı, bu hali ile taşınmaza geçişin ancak suyun azaldığı mevsimlerde ya da alt kısımdaki 3 adet parselden geçiş izni ile mümkün olacağı nedenleri ile %15 değer kaybı oluşacağı ileri sürülerek düzenlenen bilirkişi kurulu raporu esas alınarak hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1754, Karar No: 2020/8749, Tarih: 06.07.2020

**22. Hukuk Dairesi         2020/1754 E.  ,  2020/8749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ...Teşkilatı A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı idareye bağlı ... kargo işlem merkezinde alt işveren işçisi olarak çalıştığını belirterek kıdem tazminatı, kötüniyet tazminatı, ücret farkı, yıpranma prim farkı, akdi ücretler (yemek ücreti, yol ücreti ve benzeri), yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalılar vekilleri, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın usulden reddine ilişkin verilen karar Dairemizin 25.04.2016 tarih 2016/11089 Esas 2016/12255 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş olup bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde toplanan delillere göre ve kök bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Karar, davacı vekili ile davalı... A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekili ile davalı ... A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında, davacı işçinin ara dinlenme süresi noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz :

Karar, davacı vekili ile davalı... A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekili ile davalı ... A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında, davacı işçinin ara dinlenme süresi noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68.maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63.maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68.maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda çalışma saatine göre yasal ara dinlenme süresi düşülerek hesaplama yapılmıştır. Ancak dinlenen davalı tanığı ... ile davacı tanıklarının 15-20 dakika mola kullandıkları yönünde beyanda bulundukları, hatta davalı tanığı ...’ın iş olduğunda molasız çalıştıklarını belirttiği, tüm tanıkların vardiya arasında belli bir mola saatinin olmadığını ifade ettikleri tespit edilmekle, ara dinlenme süresinin 15 dakika olarak kabulü dosya içeriğine uygun düşecektir.

3- Davacı işçinin fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; davacı işçi işin niteliği gereği haftada yaklaşık 60 saat çalıştığını ileri sürmektedir. Mahkemece hükme esas alınan kök bilirkişi raporunda; tanık anlatımlarına göre, davacının haftanın 6 günü 14.00- 22.00 saatleri arasında aylık ortalama 20 saat, kamyonların kış nedeni ile geç gelmesinden dolayı saat 22.00'den sonra fazla çalışma yaptığı, bunun da haftanın 2 günü 14:00 - 22:00 saatleri arasında günde 8 saate tekabül ettiği, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 7 saat olduğu, haftanın 4 günü 14:00 - 24:00 saatleri arasında günde 10 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 9 saat olduğu, kış Aylarında (aralık-ocak-şubat) davacının haftalık fazla çalışma süresinin 2 gün x 7 saat = 14 saat (14:00-22:00 saatleri arası normal vardiya), 4 gün x 9 saat = 36 saat (kamyonların kış nedeniyle geç gelmesinden dolayı saat 22:00’den sonra yapılan çalışma), (36 saat + 14 saat) - 45 saat = 5 saat olduğu; yine tanık anlatımlarından kış ayları dışında da kamyonların zaman zaman gecikme yapmaları nedeni ile ayda 4-5 saat fazla çalışma yaptıkları beyan edildiğinden ocak şubat ayları dışında davacının haftanın 4 günü 14:00 - 22:00 saatleri arasında günde 8 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 7 saat olduğu, haftanın 1 günü 14:00 - 24:00 saatleri arasında günde 10 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 9 saat olduğu, buna göre bu aylarda haftalık fazla çalışma süresinin 4 gün x 7 saat = 28 saat (14:00-22:00 saatleri arası normal vardiya), 2 gün x 9 saat =18 saat (Kamyonların kış nedeniyle geç gelmesinden dolayı saat 22:00’den sonra yapılan çalışma), (28 saat + 18 saat) - 45 saat = 1 saat olduğu tespit edilmiştir. Ancak, Dairemiz incelemesinden geçen 2017/41272 Esas sayılı dava dosyasında davacı ile birlikte aynı işi yapan işçinin kışın aralık, ocak ve şubat aylarında 3 ay süre ile haftada ortalama 3 kez 2 saat fazla çalışma yapabileceği, yaz aylarında ise haftanın 6 günü 14.00- 22.00 saatleri arasında günde 8 saat çalıştığı kabul edilmiştir. Dosya kapsamındaki tanık anlatımları ve anılan Dairemiz ilamı birlikte değerlendirildiğinde, bahsi geçen dosyadaki kabule göre ve yukarıdaki bentte yer alan hususlar çerçevesinde 15 dakika ara dinlenme tenzili ile fazla çalışma ücret alacağının hesaplanarak hüküm altına alınması gerektiği anlaşılmakla, kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 06.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6116, Karar No: 2018/7566, Tarih: 03.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6116 E.  ,  2018/7566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... hakkında; mahkumiyet

Sanık ... hakkında; mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

I-Sanık ...'ın defter ve belge ibraz etmemek suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 231/12. maddesi uyarınca temyizinin mümkün olmayıp, itiraz yasa yoluna tabi olduğu cihetle, sanığın vaki temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 264/2. maddesi uyarınca itiraz olarak değerlendirilip gereğinin merciince takdir ve ifası için dosyanın mahalline İADESİNE,

II-Sanıklar ...,... ve ... hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekili ile sanık ...'ın temyiz itirazlarına gelince;

1-Sanık ...'ın savunmalarında,Yüksel Güner isimli şahsın kimlik bilgilerini kullanmak suretiyle oluşturduğu sahte nüfus cüzdanı ile adına şirketler kurduğunu ve ceza aldığını, yüklenen suçla ilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında, şirketin kuruluş aşamasında ibraz edilen kimlik ve belgeler temin edilip, yazı, imza ve fotoğrafların sanığa aidiyetine ilişkin inceleme yapılarak, savunmada bahsedilen Yüksel Güner isimli şahsa ilişkin dava dosyaları celbedilip incelenerek savunmanın doğruluğunun araştırılmasını müteakip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanıklar hakkında 2006,2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında, sanıklar tarafından düzenlendiği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin dosya içerisinde bulunmaması karşısında; sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu ve aynı takvim yılında birden fazla kez eylemin gerçekleşmesi halinde TCK 43. maddesinin uygulama alanı bulacağı hususu nazara alınarak, suça konu 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ilişkin olarak kanaat oluşturacak sayıda, fatura aslı ya da onaylı suretlerinin temin edilip, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, dosya arasında bulundurulması, tüm bu araştırmaların sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yetinilerek mahkumiyet hükümleri kurulması,

3-Kabule göre de;

a-) Aynı takvim yılında birden fazla fatura düzenlediği kabul edilen sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kabule göre de;

a-) Aynı takvim yılında birden fazla fatura düzenlediği kabul edilen sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-)08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesinde “üç yıldan beş yıla” kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 2008 takvim yılında düzenlenen son tarihli sahte fatura tespit edilip buna göre suç tarihi itibariyle uygulanacak lehe kanun maddelerinin belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c-)2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarına ilişkin her bir eylem nedeniyle ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, -2- kez uygulanmasına karar verilerek CMK’nin 230-232. maddelerine aykırı olarak toplu hüküm kurulması,

d-)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7359, Karar No: 2023/1799, Tarih: 28.03.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/7359 E.  ,  2023/1799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili; vekil edeni ...'ın dava dışı ... adına kayıtlı taşınmazı satın aldığını, taşınmazda davalının oturmakta olduğunu, satıcının vekil edenine taşınmazın satışı sonrası evi boşaltacağını ve boş olarak teslim edeceğini beyan ettiğini, bunun üzerine vekil edenin daireyi satın aldığını, ancak davalının taşınmazın satışından sonra evi boşaltmadığını, vekil edeninin tüm uyarılarına rağmen oturmaya devam ettiğini ve bunun karşılığı olarak da bir ücret ödemediğini belirterek haksız olan elatmanın önlenmesini ve fazlaya ilişkin talep ve dava haklarının saklı kalmak kaydıyla müdahale tarihinden itibaren işlemiş 1.500,00 TL ve her ay işleyecek 750,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; usulüne uygun tebligat yapıldığını ancak davalının cevap dilekçesi sunmadığı, 24.10.2014 tarihli ilk celsede davalı vekili, vekil edeninin dava konusu yerde işgalci olmadığını, kiracı olduğunu, buna ilişkin davacı tarafından vekil edenine gönderilmiş.... Noterliğince düzenlenmiş 11.12.2013 tarihli ihtarname olduğunu, mahkeme dosyası arasına sundukları ihtarnamede davacının "...iktisap tarihinden itibaren 6 ay içinde muhatap kiracının işbu taşınmazı boşaltmasını istiyorum" şeklinde ifade kullandığını, anılan nedenle davanın usulden reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.11.2015 tarihli ve 2014/97 Esas, 2015/422 sayılı kararıyla; mahkemelerinin görevsiz olması sebebiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.