muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1748, Karar No: 2013/2398, Tarih: 21.02.2013

Ancak; 18.07.2011 günlü yazıda ''...davacı vekilince verilen son mazeret dilekçesine karşılık olarak ,davacı vekiline cevap bonosunun tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgiye rastlanılmadığı bildirilmiştir....''

HMK.'nın 150. maddesi ''...Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.

Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan biri duruşmaya gelir, diğeri gelmezse, gelen tarafın talebi üzerine, yargılamaya gelmeyen tarafın yokluğunda devam edilir veya dosya işlemden kaldırılır. Geçerli bir özrü olmaksızın duruşmaya gelmeyen taraf, yokluğunda yapılan işlemlere itiraz edemez. Duruşma gününün belli edilmesi için tarafların başvurması gereken hâllerde gün tespit ettirilmemişse, son işlem tarihinden başlayarak bir ay geçmekle dosya işlemden kaldırılır. Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir. Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır.  İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır...'' hükmünü içermekte olup somut olayda davacı vekiline cevap bonosu tebliğ edilmediğinden anılan yasa hükmünün usulünce uygulandığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; dosyaya sunulan cevabi yazılar ve dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek, taraf delillerinin eksiksiz toplanması ve  hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve eksik araştırma  ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin bu  yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle  hükmün açıklanan nedenden  ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, hüküm bozulmakla hükmün ferileri de ortadan kalktığından bu aşamada davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelemesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.02.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6625, Karar No: 2023/7111, Tarih: 21.06.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/6625 E.  ,  2023/7111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2322 E., 2022/1862 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 6. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/27 E., 2019/312 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının ... vergi kimlik numarasıyla 27.04.1989 tarihinde Süleyman Nazif Vergi Dairesine bağlı olarak çay ocakları, kıraathaneler, kahvehaneler, kafeler vs. faaliyeti türündeki iş yerinde tescili yapılıp 31.12.1996 tarihine kadarki sürede de faaliyetine devam ettiğini, iş bu vergi tescil işleminin hemen akabinde ilgili vergi dairesince davalı kuruma kaydı yapılması hususunda bildirimde bulunulduğunu, vergi dairesinin yapmış olduğu bildirimin davalı Kurumca ifa edilmemesi yada müvekkilinin prim borçlarının ödememesi nedeniyle gereğinin yapılmadığını, silinen sigorta sürelerinin vergi tescilinin yapıldığı tarih ile terk tarihleri baz alınarak hesaplanacak primler ihya ederek ödenmesi hususunda yapmış oldukları müracaata cevap verilmediğini, davacının bu aşamada 20 yıllık süreden bu yana işçi statüsünde çalışmakta olduğunu, geçmişe yönelik primlerinin hesaplanarak ödenmesi durumunda emekliye hak kazanacağını, işletmeciliğine resmi olarak 27.04.1989 tarihinde başladığını gösterir Diyarbakır Esnaf ve Sanatkarlar Odasında kaydının bulunmasına rağmen çalışma sürelerine dair Bağ-Kur'da olması gereken kayıtların bulunmadığını tesadüfen öğrendiğini, davacının bu güne kadar üzerine düşen sorumluluklarını eksiksiz yerine getirdiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacının 27.04.1989-31.12.1996 tarihleri arasında Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunmasının yeterli görüldüğünü, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe 4956 sayılı Kanun ile Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartının getirildiğini, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunmasının yeterli görüldüğünü, 5510 sayılı Kanun'un geçici 8 inci maddesi uyarınca bu kanunun 4/1-b bendinin 4 numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdığı halde bu kanun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin bu kanun yükümlülük tarihi itibari ile başladığını, davacının sigortalılık başlangıcının vergi kayıt tarihi olarak tescilinin mümkün olmaması sebebiyle davanın reddi gerektiğini, davacının geçmiş dönem hizmetinin zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı olarak kabulü için tanzim edilen Bağ-Kur giriş bildirgesi ile kuruma başvuru yapmış olması gerektiğini, davacının geçmiş çalışmasının zorunlu Bağ-Kur sigortalılığından saydırılması için 2001-2003 yılları arasında davacının kuruma başvurduğuna dair belgeye rastlanmadığını, davacının talep ettiği süreçlere ilişkin hizmetin Bağ-Kur sigortalısı olarak kabul edilmesi için 4956 sayılı Kanun'a eklenen geçici 18 inci maddesinde öngörülen sürede kuruma başvurmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davacının 24.04.1989 tarihinde Diyarbakır Şoförler ve Otomobilciler Esnaf Odasına kayıt yaptırdığı, mezkûr tarihten itibaren hizmetinin tespitine karar verilmesi ve bu sürenin Bağ-Kur sigortalılığından saydırılması talebinde bulunan davacının kuruma kayıt ve tescilinin hiç yapılmadığı, 4956 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanun'a eklenen geçici 18 inci maddesinde öngörülen süre ile 5510 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinde öngörülen şekil ve sürelerde kuruma başvurmadığı ve yasal süresi içerisinde primlerini yatırmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, davacının vergi tescil işleminin ardından Vergi Dairesince Kuruma bildirimde bulunulduğunu, ancak Kurum tarafından gerekli işlemlerin yapılmadığını, 27.04.1989 - 31.12.1996 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğunu, vergi kaydına istinaden sigortalılığının tespitine karar verilmesi gerektiğini, kararın usul ve yasaya olduğunu belirterek kaldırılması istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, davacının vergi tescil işleminin ardından Vergi Dairesince Kuruma bildirimde bulunulduğunu, ancak Kurum tarafından gerekli işlemlerin yapılmadığını, 27.04.1989 - 31.12.1996 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğunu, vergi kaydına istinaden sigortalılığının tespitine karar verilmesi gerektiğini, kararın usul ve yasaya olduğunu belirterek kaldırılması istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davacının 1479 sayılı Kanun’un geçici 18 inci maddesinin yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar aynı Kanun kapsamında tescilinin bulunmadığı, anılan Kanun’un geçici 18 inci maddesi kapsamında belirlenen altı aylık sürenin sonu olan 05.02.2004 tarihine kadar vergide kayıtlı olduğu dönemin prim borçlarını ödemek için Sosyal Güvenlik Kurumuna yazılı olarak başvurusunun olmadığı ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alınmak sureti ile 27.04.1989 - 31.12.1996 tarihleri arasında kalan dava konusu dönemde zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi mümkün anlaşılmakla davacı vekilinin istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 27.04.1989-31.12.1996 döneminde 1479 sayılı Kanun'a tabi Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un 24, 25 ve geçici 10 uncu maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6860, Karar No: 2023/11245, Tarih: 20.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/6860 E.  ,  2023/11245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/101 Esas, 2023/101 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Gaziantep 3. Çocuk Mahkemesinin 20.03.2023 Tarihli ve 2023/64 Tedbir Talep Sayılı Ek Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen çocuğun Adana ilinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Adana 3. Çocuk Mahkemesinin 26.04.2023 Tarihli ve 2023/101 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Küçük hakkındaki tedbir kararının ilk olarak Gaziantep 3. Çocuk Mahkemesi tarafından alınmış olması ve koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının, hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulanmasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin de kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin c ve d bentleri uyarınca verilen bakım ve sağlık tedbirlerinin uygulanmasının devamı istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Koruyucu ve destekleyici tedbirler” başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasının ( c ve d ) alt bentleri şöyledir:

“Bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle görevini yerine getirememesi hâlinde, çocuğun resmî veya özel bakım yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırılması veya bu kurumlara yerleştirilmesine yönelik tedbirdir.”

"Sağlık tedbiri, çocuğun fiziksel ve ruhsal sağlığının korunması ve tedavisi için gerekli geçici veya sürekli tıbbî bakım ve rehabilitasyonuna, bağımlılık yapan maddeleri kullananların tedavilerinin yapılmasına yönelik tedbirdir.”

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Gaziantep 3. Çocuk Mahkemesinin 27.02.2023 tarihli, 2023/64 Tedbir Talep sayılı kararında, korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince bakım ve sağlık tedbirlerinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 20.03.2023 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Gaziantep 3. Çocuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Gaziantep 3. Çocuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1764, Karar No: 2015/13611, Tarih: 17.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1764 E.  ,  2015/13611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... .. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/11/2014

NUMARASI : 2012/381-2014/407

Taraflar arasında görülen davada .... .. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/11/2014 tarih ve 2012/381-2014/407 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 15/12/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... ... ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait 2011/01330 numara ile TPE nezdinde tescilli ... koltuk takımının davalı tarafından ... koltuk takımı olarak, 2008/022232 numara ile tescilli ... ... takımın davalı tarafından ... koltuk takımı olarak, 2008/03306 numara ile tescilli ... köşe takımının davalı tarafından ... takımı olarak, 2011/02741 numara ile tescilli ... Mak.Takımının davalı tarafından ... koltuk takımı olarak taklit edildilip, kataloğa basılıp, internet sitesinde yayınlanıp, satışa sunulduğunu, davalının eyleminin tasarım tescil belgesinden doğan hakka tacevüz ve haksız rekabet yarattığını ileri sürerek, davalı fiilinin tecavüz oluşturduğunun tespitini, tasarımdan doğan hakka vaki tecavüzün giderilmesini, durdurulmasını ve önlenmesini, tecavüz teşkil eden ürünlere ve üretimde kullanılan araçlara el konularak imhasını, hükmün ilanını, haksız rekabetin önlenmesini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 80.000 TL maddi ve 80.000 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu ürünler müvekkilinin eski sezon kataloğunda yer almışsa da müvekkilince üretim ve satışının yapılmadığını, müvekkilin kar maliyet hesabı ve müşteri çevresindeki model talepleri doğrultusunda dava konusu ürünleri ve aynı katalogda yer alan bazı ürünleri üretmeme kararı aldığını, müvekkilinin söz konusu ürün görsellerini internet sitesinden uzun süre önce kaldırdığını, dava konusu ürünler ile davacı adına kayıtlı tasarımların benzer olmadığını, müvekkilinin ürünlerinin davacı ürünlerinden belirgin derecede farklı olduğunu, dava konusu ürünler dayanıklı tüketim malları olduğundan alıcılarının azami dikkat göstererek satın aldığını, iltibas tehlikesi bulunmadığını, haksız rekabet ve tasarım hakkına tecavüz koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalının ürettiği "... ... Takımı" "... Majör Takımı" "... Majör Takımı" "... Majör Takımı" isimli ürünlerin davacının TPE nezidinde tescilli endüstriyel tasarımlarına belirgin şekilde benzer olduğunun bilirkişi heyetlerince tespit edildiği, davalı eyleminin davacının tasarım hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğu gerekçesiyle davacının davasının kabulü ile davalının "....Majör Takımı" "... Majör Takımı" "... Majör Takımı" "... Majör Takımı" üretimi fiilinin tecavüz oluşturduğunun tespitine, tecavüzün önlenmesine, bu ürünlerin üretimi nedeniyle kullanılan her türlü araca el konularak imhasına, karar kesinleştiğinde ilanına, davalının haksız rekabetinin önlenmesine, maddi manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile 41.381,61 TL maddi ve 42.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden geçerli avans faizi ile birlikte tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve maddi tazminat talebinin 554 sayılı KHK'nın 52/2-b maddesine dayandırılmış bulunmasına ve anılan bu madde uyarınca tasarımdan doğan hakka tecavüz edenin tasarımı kullanmakla elde ettiği kazancın hesabında söz konusu kazanca ulaşabilmek için sadece tecavüz yaratan ürünlere ilişkin kar ve giderlerin dikkate alınmasının gerekmesi nedeniyle ilk rapora itibar edilemeyecek olmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, tasarım tescil belgesinden doğan hakka tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, tecavüzün önlenmesi, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece yazılı gerekçe ile davalının "... ... Takımı" "... ... Takımı" "... ... Takımı" "... ... Takımı" üretimi fiilinin tecavüz oluşturduğu kabul edilerek diğer talepler yanında 42.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Ancak, manevi tazminat, 22.06.1966 tarih ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da etraflıca açıklandığı üzere, ne bir ceza ne de gerçek anlamda bir tazminattır. Zarar uğrayanın manevi ısdırabını bir nebze dindiren, ruhsal tahribatını onaran bir araçtır. Manevi tazminatın kapsamını takdir hakkı, kural olarak yargıca aittir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, hak ve adalete uygun davranmalı, hukuk biliminden yararlanmalı, toplumun ve tarafların sosyal, ekonomik ve moral yapısını ve özellikle de somut olayın koşullarını gözetmelidir. Takdir edilecek tutar, bir yandan manevi tatmin sağlamalı, diğer yandan ise zarar gören açısından zenginleşme aracı olmamalıdır. Davaya konu olayın özellikleri, zarar görenin konumu, tasarıma tecavüz ve haksız rekabet fiilinin boyutu ve olay tarihi nazara alındığında mahkemece hüküm altına alınan ve maddi tazminatı dahi aşan manevi tazminat miktarı fazla bulunmuştur. Bu durumda, mahkemece daha ılımlı, adalete uygun ve makul bir manevi tazminat miktarına hükmedilmesi gerektiğinden kararın hükmedilen manevi tazminat miktarı yönünden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13979, Karar No: 2016/2061, Tarih: 01.03.2016

**16. Hukuk Dairesi         2014/13979 E.  ,  2016/2061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

D.

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ...Köyü çalışma alanında bulunan 115 ada 1, 2, 3, 4 parsel sayılı sırasıyla 621.89, 405.00, 429.26 ve 328.44 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeni ile sırasıyla ölü ..., ..., ... ve ölü... adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği, irsen intikal ve taksim iddiasıyla dava açmış, yargılama sırasında tapu kaydına dayanmıştır. Mahkemece davalıların mirasçıları davaya dahil edilmiş; yapılan yargılama sonunda davanın reddine, 115 ada 1 parsel sayılı taşınmazın payları oranında ... ve müşterekleri, 115 ada 2 parsel sayılı taşınmazın payları oranında ... ve müşterekleri, 115 ada 3 parsel sayılı taşınmazın payları oranında ... ve müşterekleri, 115 ada 4 parsel sayılı taşınmazın payları oranında ... ve müşterekleri adlarına tapuya kayıt ve tescillerine, karar verilmiş; hüküm, dahili davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 01.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/40069, Karar No: 2017/3561, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40069 E.  ,  2017/3561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.