muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1190, Karar No: 2018/274, Tarih: 12.06.2018

Serasında yetiştirdiği kabakları satmak üzere getirdiği toptancı halde, zirai ilaç kalıntılarını kontrol etmek amacıyla İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü yetkilileri tarafından kabaktan numune alındığı;

Alınan numunede sağlığa zararlı şekilde ve Türk Gıda Kodeksinde belirlenen sınırların üzerinde pestisit kalıntıları (acetamiptid, imidacloprid, pyridabdntesbit) tespit edildiği;

Bu suretle sağlığa zararlı olacak şekilde gıda maddesi üretip satışa arz ettiğinden dolayı sanık hakkında TCK m. 186 gereği 'bozulmuş veya değiştirilmiş gıda ticareti' yapma suçlamasıyla kamu davası açıldığı,

Sanığın savunmasında, zırai ilaç bayilerinden aldığı, bitkisel ürün sineklenmesini önleyici ilaçları bayinin tarif ettiği şekilde ve miktarda kullandığını, tarımsal ilaç bayiinin belirttiği süre kadar da beklediğini, atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiği;

İlk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda sanığın suç işleme kastı ile hareket etmediği, sanığın cezalandırılması için suçun manevi unsuru olan kast unsurunun ne şekilde oluştuğu ispatlanamadığından yasal unsurları oluşmayan müsnet suçtan sanığın beraatine karar verildiği;

İlk derece mahkemesi tarafından verilen bu beraaat kararının Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının taşra teşkilatı olan il müdürlüğü adına Hazine vekili tarafından temyiz edildiği;

Temyiz incelemesini gerçekleştiren Yargıtay 9. Ceza Dairesinin kararında özetle; sanığa atılı 'bozulmuş veya değiştirilmiş gıda ticareti' suçunun niteliği itibariyla suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle de davaya katılma hakkı bulunmayan idarenin davaya katılmasına ilişkin olarak verilen kararın hukuki değerden yoksun olup, hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden, idare vekilinin temyiz isteminin rededildiğinin belirtildiği;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılması istemiyle Daire kararına karşı itirazda bulunduğu, ilgili Dairenin itirazı yerinde görmeyerek dosyayı Ceza Genel Kuruluna göndertdiğinin anlaşıldığı; Ceza Genel Kurulunun da oy çokluğuyla ilgili kamu idaresinin doğrudan suçtan zarar gören olmaması ve kamu davasına katılma ile hükmü temyiz etme hakkına sahip olmadığı gerekçesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazını çoğunluk oylarıyla redettiği anlaşılmıştır.

Davaya konu somut olay, dava safahatı ve uyuşmazlığın kapsam ve içeriği hakkındaki bu genel bilgilerden sonra; bitkisel ürünlerde belirlenen sınırların üzerinde pestisit kullanımı halinde sağlığa olası olumsuz etkilerinden de söz etmek gerekecektir.

Davaya konu somut olay, dava safahatı ve uyuşmazlığın kapsam ve içeriği hakkındaki bu genel bilgilerden sonra; bitkisel ürünlerde belirlenen sınırların üzerinde pestisit kullanımı halinde sağlığa olası olumsuz etkilerinden de söz etmek gerekecektir.

Ülkemizde pestisitlerin, meyve ve sebze üreticileri tarafından daha fazla ve kaliteli ürün elde etmek amacıyla gelişigüzel doz aşımı kullanımı maalesef çok yaygın bir sorun hâline gelmiştir. Sebze ve meyvelerin üzerindeki pestisit kalıntıları, insan sağlığını ciddi şekilde tehdit etmektedir. Bu nedenle meyve ve sebzeler üzerinde bilimsel ve teknik yöntemlerle pestisit kalıntısı incelemesi yapılması hayati önem taşımaktadır Dünya Sağlık Örgütü(WHO)’ne göre çok kullanılan 700 civarında pestisit bulunmakta ve bu pestisitlerin 33’ü insan sağlığı açısından çok zararlı, 48’i oldukça tehlikeli, 118’i orta derecede tehlikeli ve 239’u da daha az tehlikeli grupta yer almaktadır. Türkiye’de ise 2015 itibarıyla tarımda limit aşımı yapılmamak kaydıyla izinli olarak 335 civarında farklı pestisit kullanılmaktadır.

Pestisitlerin belirlenen sınırların dışında kullanımının; birçok genetik hasarın yanı sıra karaciğer, böbrek ve kaslarda bozukluklara, endokronolojik hastalıklara, mental bozukluklara, cinsiyet gelişimi bozukluklarına, doğum anomalilerine, sperm sayılarında azalmalar gibi çeşitli sağlık sorunlarına sebep olduğuna; hatta anne karnındaki bebeğin sağlığını da tehdit ettiğine dair çok sayıda çeşitli bilimsel makale ve araştırmaların mevcut olduğu yadsınamaz bir gerçekliktir. Hatta bu pestisit kalıntıları, plasentadan fetüse geçmekte ve bunun sonucu olarak hamilelikte düşükler meydana gelebilmekte, hiperpigmente ve hiperkeratatik çocuk doğumları bile görülebilmektedir. Çocukluk çağı kanserlerinin gelişiminde de pestisitlerin büyük rolü olduğuna dair araştırmalar da mevcuttur. Ayrıca aşırı pestisit kullanımı sonucu oluşan pestisit kalıntılarının, pestisitlere karşı direnç gelişimi gibi pek çok ek sorunu da beraberinde getirdiği de yaygın şekilde iddia edilmektedir.

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı’na (önceki adıyla Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı’na) mevzuat ile pestisit kullanımını denetleme ve pestisit kalıntılarını izlemek ve kamu sağlığını korumak için önemli yetkiler verilmiştir. Bitkisel ürünlerin üretiminden pazarlama aşamasına kadar geçen süreçte, bitki koruma ürünlerinin zirai mücadele teknik talimatlarına ve teknik tavsiyelerine uygun olarak kullanılması, toplum sağlığı ve çevrenin korunmasına yönelik olarak üründe kullanılan bitki koruma ürünlerinin izlenebilirliğinin sağlanmasına ilişkin usul ve esasları belirleyen yönetmelik kapsamında; İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüklerinin, bitkisel üretimde kullanılan bitki koruma ürünlerinin sınırlamalara uygun kullanımının denetimini yapma ve kalıntıları izleme, sağlıklı üretim için eğitim ve yayım gibi her türlü tedbiri alma ve kayıt sistemine katılan üreticileri destekleme esaslarını belirleme şeklinde görevleri bulunmaktadır.

İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü, yasal mevzuatla belirlenen pestisit değerlerinin;

- ölçümü,

- izlenmesi,

- denetimi,

- izin verilmesi,

- yaptırım uygulanması şeklinde yetki ve görevlere haiz olup, söz konusu görevlerini yerine getirmemesi veya kusurlu olarak icra etmesi durumunda tazminat sorumluluğu dahil hukuki ve/veya cezai sorumluluğu bulunmaktadır.

Korunan hukuki yararın kapsamı da gözönüne alındığında, sanık tarafından işlenen fiil sonucunda, denetim yetkisi de dahil çok geniş yetkileri bulunan ve haklı çıkarı zedelenen İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün açıkça olmasa bile zımnen suçtan doğrudan zarar gördüğünün kabulü gerekmektedir. Bu durumun aksini kabul etmek, meyve, sebze ve diğer bitkilerin korunması, sağlıklı biçimde üretilmesi, tüketimi ve denetlenmesini zorlaştıracağı gibi teknik niteliği ağır basan bir konuda takipte hukuki boşluk yaratılacaktır.

Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanların kanunun kendilerine tanıdığı hak ve yetkileri haiz olarak davada Cumhuriyet savcısının yanında yer almasına öğreti ve uygulamada 'davaya katılma' veya 'davaya müdahale' denilmekte, davaya katılma talebinin kabul edilmesi hâlinde ise davaya katılma isteminde bulunan kişi 'katılan' ya da 'müdahil' sıfatını almaktadır.

Gerek mer’i 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda, gerekse mülga 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununda; kamu davasına katılma müessesinde suç bakımından bir sınırlama getirilmemiş, ilke olarak şartların varlığı halinde tüm suçlar yönünden kamu davasına katılma kabul edilmiştir.

Öğreti ve uygulamada kamu davasına katılma yetkisi bulunan kişinin 'suçtan zarar görmesi' şartı aranmış, ancak kanunda 'suçtan zarar gören' kavramının tanımı yapılmadığı gibi, davaya katılmayı düzenleyen madde metninde (CMK m. 237) 'suçtan doğrudan zarar görme' terimi değil 'suçtan zarar görme' tabiri biliçli bir tercihin sonucu olarak kullanılmıştır.

'Suçtan zarar görme' kavramı gerek Ceza Genel Kurulu, gerek Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; 'suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali' olarak anlaşılıp uygulanmış, buna bağlı olarak da 'dolaylı (veya muhtemel) zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceği' kabul edilmiştir. Nitekim bu husus, Ceza Genel Kurulunun çeşitli kararlarında; 'dolaylı (veya muhtemel) zarar, davaya katılma hakkı vermez' şeklinde açıkça ifade edilmiştir. Ancak bir daha altını çizmek gerekir ki, CMK’nın konuyu düzenleyen 237 maddesinde sadece 'suçtan zarar görme' hâli tabirine yer verilmiş, 'suçtan doğrudan zarar görme' diye bir tabir kullanılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun yerleşik içtihatlarına göre; uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak, bir tüzel kişinin kamu davasına katılabilmesi için CMK’nın davaya katılmayı düzenleyen genel kural niteliğindeki 237. maddesinde belirtilen koşulun gerçekleşmesi, başka bir deyişle suçtan doğrudan zarar görmüş olması veya herhangi bir yasada, belirli bir tüzel kişinin bazı suçlardan açılan kamu davalarına katılmasını özel olarak düzenleyen bir hükmün bulunması gerekir. Özel yasa hükümleri uyarınca davaya katılmanın kabul edildiği bu gibi durumlarda, belirtilen kuramların suçtan zarar görüp görmediklerini ayrıca araştırmaya gerek bulunmamaktadır.

5237 Sayılı TCK sırasıyla; kitap, kısım ve bölümlerden oluşmaktadır. TCK m.186‘da düzenlenen 'bozulmuş veya değişririlmiş gıda veya ilaçların ticareti' suçu;

TCK’nın 'Özel Hükümler' başlıklı 2. kitabının,

'Topluma Karşı Suçlar' başlıklı 3. kısmının,

'Kamunun Sağlığına Karşı Suçlar' başlıklı 3. bölümünde

Yer almaktadır.

'Bozulmuş veya değiştirilmiş gıda veya ilaçların ticareti' başlığı altında düzenlenen TCK’nın 186. maddesine göre;

'(1) Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş, değiştirilmiş her tür yenilecek veya içilecek şeyleri veya ilaçları satan, tedarik eden, bulunduran kimseye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve binbeşyüz güne kadar adlî para cezası verilir.

(2) Bu suçun, resmi izne dayalı olarak yürütülen bir meslek ve sanatın icrası kapsamında işlenmesi halinde, verilecek ceza üçte bir oranında artırılır.'

Seçimlik hareketli bir suç olarak düzenlenen bu suçun oluşabilmesi için; failin, kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş, değiştirilmiş her türlü yenilecek veya içilecek şeyleri veya ilaçları satması veya tedarik etmesi yahut bulundurması gerekmektedir.

Bu suçun hukukî konusu, herkesin, 'yenilecek ve içilecek şeyler ve ilaçlar' yönünden, genel sağlığın korumasında çıkarının olmasına ilişkin kamusal yarardır (Zeki Hafızoğulları - Muharrem Özen, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler Topluma Karşı Suçlar, Ankara, 2012, s. 83).

Bütün bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, topluma arzı gerçekleştirilen gıdaların mevzuatta belirtilen koşullara uygunluğu açısından denetlenmesinde, ilgili Bakanlığın önemli görev ve yetkilere sahip olduğu ve bu denetimlerin yerine getirilmesi açısından topluma karşı yükümlülüklerinin bulunduğu, bu denetim görevinin ihmali durumunda görevlilerin, hukuki ve cezai sorumluluklarının olduğu aşikardır.

Kamunun sağlığına karşı işlenen suçlarda mağdur belli bir kişi olmayıp; toplumu oluşturan herkes (umum,halk) geniş anlamda mağdurdur.

Kamunun sağlığına karşı işlenen suçlarda mağdur belli bir kişi olmayıp; toplumu oluşturan herkes (umum,halk) geniş anlamda mağdurdur.

Günümüzde, artan bilinç düzeyi ve basın yayın organlarının konuya duyarlılıkları sayesinde, gıda sorunları toplumun dikkatine etkin bir şekilde getirebilmektedir. Özellikle genetiği değiştirilmiş ürünler ile ilgili hayati önem taşıyan sorunlar kamuoyunun gündemine sık sık gelmekte ve toplumsal bilinç düzeyi yükselmektedir. Bu toplumsal farkındalık ve bilinç düzeyinin yükselmesinin de etkisiyle 18 Mart 2010 tarihinde 5977 Sayılı Biyogüvenlik Kanunu kabul edilmiştir. Bu Kanunun 15. maddesinde ise cezai müeyyideler getirilmiştir. Ancak 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanununda da, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının davaya katılma hakkı olduğuna dair açık bir hüküm yer almamaktadır.

Gıda ürünlerinin hem üretim aşamasında hem de kamuya arz edilişinde gözetim ve denetim hayati önem taşımaktadır. Gıda gözetimi ve denetimi, çağdaş bir devletin en temel vazifelerinden biridir.

Kamu sağlığına karşı işlenen suçlar, somut tehlike suçudur. Zararın gerçekleşmesi gerekmez. Fiilin işlenmesiyle, kişilerin hayatı ve sağlığının tehlikeye düşürülmesi suçun oluşumu için yeterlidir. Bu fiil neticesinde ölüm veya yaralama meydana gelirse ayrıca bu suçlardan da kast veya taksire göre fikri içtima kuralı çerçevesinde sorumluluk doğacaktır.

Bozulmuş veya değiştirilmiş gıdaların ticareti suçunda; suçla korunan hukuki değer, kamunun sağlığıdır. Sağlık hakkı, Anayasa ve diğer mevzuatla korunmak istenilmiştir. Sağlık hakkı, bir kişi ya da belirli kişiler ile sınırlı tutulamayacağı için bütün toplumun sağlığının korunması amaçlanmıştır.

Bu suç, sonut tehlike suçu olduğu için gıda veya ilaçların tüketilmesi gerekmez. Yine tüketilmesi hâlinde tüketen sağlığında bir zararın meydana gelmesi gerekmez. Tüketecek olan kişilerin, sağlığında bir zararın meydana gelme tehlikesi bulunması yeterlidir.

Suçtan zarar gören kavramının içeriği, kullanıldığı yere göre değişebilir, dolayısıyla genişleyip daralabilir. CMK m.173’te yer alan kovuşturmanın mecburiyeti ilkesini denetleyebilmek adına takibi şikâyete bağlı olmayan durumlarda suçtan zarar gören kavramının kapsamı geniş yorumlanması gerekirken, şikâyete bağlı kovuşturmalarda kavram dar anlaşılabilir.

Suçtan zarar gören belirlenirken sanığa yüklenilen ve cezalandırılması istenilen fiille haklı bir çıkarı zedelenen kişinin ceza kovuşturması konusundaki isteği göz önünde tutulmalı ve haklı görüldüğünde o gerçek veya tüzel kişiye suçtan zarar gören olarak davaya katılma olanağı tanınmalıdır.

Suçtan zarar gören, devletin dava açmak ve itham ile görevli organı olan Cumhuriyet savcılığının yanında yer almakla birlikte, savcı gibi objektif olmakla yükümlü değildir.

Suçtan zarar gören belirlenirken sanığa yüklenilen ve cezalandırılması istenilen fiille haklı bir çıkarı zedelenen kişinin ceza kovuşturması konusundaki isteği göz önünde tutulmalı ve haklı görüldüğünde o gerçek veya tüzel kişiye suçtan zarar gören olarak davaya katılma olanağı tanınmalıdır.

Suçtan zarar gören, devletin dava açmak ve itham ile görevli organı olan Cumhuriyet savcılığının yanında yer almakla birlikte, savcı gibi objektif olmakla yükümlü değildir.

Çağdaş ceza hukukunda mağdur veya suçtan zarar görenin davaya katılma hakkı; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesi altında yer alan 'hak arama hürriyeti' kapsamında kalmaktadır. Anayasanın 'Hak Arama Hürriyeti' başlıklı 36. maddesine göre; herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı merciileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. AİHS m. 53‘te gözönüne alındığında temel bir özgürlük olan 'hak arama özgürlüğü' diğer bütün hak ve özgürlükler gibi geniş yorumlanmalıdır. Bu kural, diğer tüzel kişiler gibi kamu kurumu olan tüzel kişiler için de geçerlidir. Anayasamıza ve Anayasamızın bilhassa 56. maddesine göre, sağlık hakkını korumak Devletin en temel görevidir ve devlet bu konuda gerekli gözetim ve denetimi yapmakla mükelleftir.

Ayrıca unututulmamalıdır ki, kamu sağlığının korunması gibi teknik bilgi ve uzmanlık gerektiren konularda, Cumhuriyet savcısının yanında bir kamu kuruluşunun da müdahil olmasının büyük fayda sağlayacağı aşikardır.

Davaya katılma bir ceza usul hukuku müessesidir. Bu sebeple yorum ve kıyasa tabidir.

Ceza muhakemesinin temel amacı; suç teşkil ettiği iddia olunan fail ve faille ilgili maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Gerçeğin ortaya çıkarılmasında ise, muhakeme sujelerinin ve bu bağlamda suçtan zarar görenin de hak ve yetkileri önemlidir. Muhakeme sujelerini sınırlı bir anlayışla ele almak, adil yargılama ilkesine ve silahlarının eşitliği prensibine aykırı olacaktır. Eğer suçtan zarar göreni dar bir şekilde ele alıp, suçtan zarar gören ve mağdur kavramlarını sınırlarsak, bu sujelerin;

- delil ileri sürme,

- görüş bildirme ve

- en önemlisi hükme karşı kanun yollarına başvurma haklarını sınırlamış oluruz.

Ayrıca unutulmamalıdır ki, günümüzde ceza ve ceza usul hukuku, fail odaklı olmaktan uzaklaşıp mağdur ve suçtan zarar göreni odağa koyan bir yönelim içerisindedir.

Nitekim 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun genel gerekçesinde; bu husus, 'Ceza muhakemeleri usulünün amacı sadece sanık haklarını korumaktan ibaret değildir.' şeklinde ifade edilmiştir. Ceza muhakemesinin amacı, temelde isnat edilen fail ve faille ilgili maddi gerçeğin araştırılıp bulunmasıdır.

Ayrıca unutulmamalıdır ki, günümüzde ceza ve ceza usul hukuku, fail odaklı olmaktan uzaklaşıp mağdur ve suçtan zarar göreni odağa koyan bir yönelim içerisindedir.

Nitekim 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun genel gerekçesinde; bu husus, 'Ceza muhakemeleri usulünün amacı sadece sanık haklarını korumaktan ibaret değildir.' şeklinde ifade edilmiştir. Ceza muhakemesinin amacı, temelde isnat edilen fail ve faille ilgili maddi gerçeğin araştırılıp bulunmasıdır.

Ülkemiz hukuk sisteminin de içinde yer aldığı Kıta Avrupası hukuk sisteminde kanunlaştırma-kodifikasyonlar üzerine inşa edilmiştir. Kodifikasyonun bir sistem olarak seçildiği tüm hukuk düzenlerinde dilin veya lafzın hukuk sistemi içerisindeki önemi daha da artmaktadır. Bu sistemde kanunlar özel bir süreç ve çaba ile hazırlanmakta ve yasama meclisleri tarafından kabul edilmektedir. Dolayısıyla kabul edilen her hukuki terim ancak sıradan bir sözcük veya kelime olmanın ötesine geçmektedir. Ancak kanunların giderek artan bir orada sadece genel çerceve şeklinde olduğu, daha kapalı ve soyutlaştığı oranda; yorum, içtihat ve kıyas alanı da giderek genişlemektedir. 'Davaya katılma' kurumu ile ilgili maddede (CMK m. 237), 'suçtan doğrudan zarar gören' ifadesi yerine 'suçtan zarar gören' ibaresinin kullanılması bu kapsamda değerlendirilmelidir.

Burada muhakeme sujesi haline getirilen suçtan zarar göreni dar yorumlamak yorum kurallarına aykırıdır. Ceza usul hukukunda kıyas mümkündür. Ancak kişi hak, yetki ve özgürlüklerini daraltan normlarda kıyas yasağı vardır.

Dolayısıyla suçun niteliği gereği bilhassa kamu sağlığına karşı işlenen suçlarda, suçtan zarar gören kavramı içerisinde kalan ve bir muhakeme sujesi olma niteliğini kazanan kamu idaresinin davaya katılmasını dar yorumlamanın, muhakeme sujesinin hak ve yetkilerini daralttığından yorum kurallarına aykırılık teşkil ettiği kanaatini taşımaktayım.

Yukarıda belirtilen hususlar birlikte gözönüne alındığında; Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı adına Antalya İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün suçtan zarar gören sıfatıyla davaya katılmasına karar verilmesi ve dolayısıyla temyiz başvurusu yapma hakkına sahip olduğunun kabulü isabetli olacaktır.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmesi görüşünde olduğumdan reddine ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum." görüşüyle,

Diğer dört Ceza Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.06.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1204, Karar No: 2018/5530, Tarih: 03.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/1204 E.  ,  2018/5530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

I-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11864, Karar No: 2021/5033, Tarih: 07.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/11864 E.  ,  2021/5033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesinin 3. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırıllmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

-K A R A R-

Dava ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın ve birleştirilen davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı ... vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nun 353/1-b2 maddesi gereğince yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin olarak Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmişse de,

Davalı ... vekilinin 28.09.2020 havale tarihli dilekçesi ile temyizden feragat ettiklerini bildirdiği, temyizden feragat hususunda 5393 sayılı belediye Kanununun 18/H maddesi uyarınca 01.02.2021 tarihli Melikgazi Belediyesi Meclis Kararı sunulduğu anlaşıldığından,

Vaki feragat nedeniyle davalı idare vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.