muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17405, Karar No: 2015/2483, Tarih: 25.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17405 E.  ,  2015/2483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 15/07/2014 tarih ve 2013/94-2014/170 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosyanın incelenmesinde duruşma için gerekli tebligat giderinin yatırılmamış olması nedeniyle 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin uzun yıllardır "..." ve "..." adlı televizyon programlarını hazırladıklarını, bu programlarda yer alan tiplemeler için senaryoların müvekkilleri ile birlikte senaristlere yazdırıldığını, "..., ... ve ..." tiplemelerinin eser sahipliğinin müvekkillerine ait olduğunu ileri sürerek, eser sahipliği üzerindeki muarazanın giderilmesini, tiplemelerin eser sahiplerinin davacılar olduğunun tespitini ve davalıların tecavüzlerinin önlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın haksız ve kötü niyetle açıldığını, dava konusu tiplemelerin müvekkilleri tarafından yaratıldığını ve senaryolarının kaleme alındığını, müvekkilleri tarafından yaratılan tiplemelerin kendileri tarafından hazırlanan senaryolarda kullanıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu ..., ... ve ... isimli dizi karakterlerinin tiplemelerinin davalılardan ...'ye ait olduğu, bunlar üzerinde davacıların eser sahipliğinin söz konusu olmadığı, bu tiplemelerin senaryo aşamasında davalı ... tarafından meydana getirildiği, davacıların çekim hazırlıkları ya da çekimler sırasında yaptıklarını iddia ettikleri katkıların, icracı sanatçılık fonksiyonu ile ilgili olduğu, bu süreçte makyaj, kostüm seçimi, ses kullanımı ya da şive gibi hususlarda davacıların katkılarının, birer oyuncu olarak icralarının özgünlük düzeylerini arttırabileceği ancak kendilerine eser sahipliği sıfatı kazandırmayacağı, .... dizisinin ilk 29 bölümüne ilişkin 1995 tarihli .... yayınlarında senaryonun ...-....e ait olduğunun belirtildiği, bu nedenle FSEK 11. maddede yer alan karine gereği olarak da dava konusu tiplemelerin davalı ...' ye ait olduğu kanaatine varıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 25.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4450, Karar No: 2021/5224, Tarih: 21.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/4450 E.  ,  2021/5224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 27.06.2018 tarih ve 2017/439 E. - 2018/649 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine , istinaf isteminin reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 04.03.2021 tarih ve 2019/690 E. - 2021/289 K. sayılı kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteminin reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 05.05.2021 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, dava dışı şirketin ihyası talebine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir. Davalı vekili tarafından bu karara karşı temyiz başvurusunda bulunulmuş ise de, Bölge Adliye Mahkemesince 05.05.2021 tarihli ek kararla, kararın kesin olarak verildiği, bu kararın temyizinin mümkün olmadığı gerekçesi ile temyiz başvurusunun reddine karar vermiş, ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının istinaf edilmesi üzerine kararın kaldırılması suretiyle şirket ihyası talebinin kabulüne yönelik verilen 04.03.2021 tarihli kararın kesin olduğundan bahisle 05.05.2021 tarihli ek karar ile davalının temyiz başvurusunun reddine karar verilmiş ise de, Dairemizin yerleşmiş kararlarına göre Ticaret Sicil Müdürlükleri'nin 6102 sayılı Yasa'nın 547 maddesine göre açılan ihya davasında yasal hasım olması ve açılan davada da ...’nün davalı olarak gösterilmesi sebebiyle, açılan dava çekişmesiz yargıya tabi olmadığından davalı ... vekilinin 05.05.2021 tarihli ek kararın temyizi isteminin kabulü ile ek kararın kaldırılarak davalı ... vekilinin asıl karara yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesi gerekmiştir.

2-İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile 05.05.2021 tarihli ek kararın KALDIRILMASINA, (2) no.lu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 21.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16420, Karar No: 2014/15081, Tarih: 17.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/16420 E.  ,  2014/15081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar ... ve ... haklarında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan düzenlenen 20.08.2007 tarihli iddianamede bahsedilen son faturanın 10.05.2005, birleşen dosyada sanıklar ... ile ... hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından düzenlenen 11.12.2007 tarihli iddianamede bahsedilen son faturaların 31.12.2004 ve 26.02.2005 tarihli olması nedeniyle suç tarihlerinin her takvim yılında düzenlenmiş son fatura tarihleri olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek’ suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, suç tarihlerinin ve yürürlükte olan yasanın belirlenmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/379, Karar No: 2006/6460, Tarih: 13.07.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/379 E.  ,  2006/6460 K.**

**"İçtihat Metni"**

-K A R A R-

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; 10 gün hafif hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İNEGÖL İcra Ceza Mahkemesinden verilen 02/06/2005 gün ve 447 esas 725 karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/07/2005 tarihli ve 2005/02-740 müteferrik sayılı kararını havi dosya tetkik olundu.

CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 26.12.2005 gün ve 55607 sayılı yazılı emirlerine müsteniden ihbar ve evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 20.01.2006 gün ve 2006/1559 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede; tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337. maddesindeki yaptırım, disiplin hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’la değişik 7. maddesi 1. fıkrasında, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı kanunun 7. maddesi 1. fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediği belirtilerek anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumuna işaret edilmiştir.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/02-740 müteferrik sayılı kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMY 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 2005/447 esas 2005/725 karar sayılı kararında sanık hakkında verilen hafif hapis cezasının KALDIRILMASINA,

Sanık Nami Güney’in 5349 sayılı yasa ile değişik 5252 sayılı yasanın 7., 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddeleri dikkate alınarak 10 gün karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20,00 YTL’den hesaplanarak, sonuç olarak sanığın 200,00 YTL idari para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 13.07.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39888, Karar No: 2022/6177, Tarih: 01.03.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/39888 E.  ,  2022/6177 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 125/4, 29, 62/1 ve 52. maddeleri uyarınca 1.200,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin .... Asliye Ceza Mahkemesinin ...tarihli ve 2016/389 esas, ... sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: "... Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 125/1 ve 125/4. maddeleri uyarınca belirlenen 105 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 29. maddesi uyarınca 3/5 indirim uygulandığında 42 gün adli para cezası yerine 72 gün adli para cezasına ve anılan Kanun'un 62/1 ve 52. maddelerinin uygulanması sonucu 700,00 Türk lirası yerine, 1.200,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle, fazla ceza tayin edilmesinde,

2-5237 sayılı Kanun'un 129/1. maddesindeki "Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir." şeklindeki düzenlemenin hakaret suçunda özel tahrik hükmünü içerdiği, somut olayda, sanık hakkında hakaret suçundan hüküm kurulurken, hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren anılan Kanun'un 129. maddesi yerine, genel haksız tahrik hükmü olan aynı Kanun'un 29. maddesinin uygulanmasına karar verilmesinde, isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme;

1 no'lu talep yönünden;

İnceleme konusu somut olayda; sanığın hakaret suçundan mahkumiyetine karar verildiği, TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca temel hapis cezasının 90 gün adli para cezası olarak belirlendiği, akabinde, TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanması ile sanığın cezasında (1/4) oranında artırım yapılmasına karar verilerek cezanın 105 gün adli para cezası olarak belirlendiği, TCK’nın 29. maddesinin uygulanması ile sanığın cezasında (3/5) oranında artırım yapıldığı ve TCK'nın 62. maddesi gereğince hükmolunan cezadan (1/6) oranında indirim yapılması suretiyle sonuç cezanın 60 gün adli para cezası olarak belirlendiği, TCK’nın 52/2. maddesi uygulaması ile günlüğü 20 TL’den olmak üzere 1.200 TL adli para cezası belirlenmesi suretiyle hesap hatası ile sonuç cezanın “700 TL adli para cezası” yerine " 1200 TL adli para cezası" olarak fazla tayin edilmek sureti ile sanık aleyhine durum oluşturulduğundan kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar verilmiştir.

2 no'lu talep yönünden;

Hakaret suçlarında özel tahrik hükümleri içeren TCK'nın 129. maddesinin 1. fıkrası: “Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” hükmünü içermektedir. Aynı maddenin 2. fıkrası ise " Bu suçun kasten yaralama suçuna tepki olarak işlenmesi halinde kişiye ceza verilmez." biçimindedir.

2 no'lu talep yönünden;

Hakaret suçlarında özel tahrik hükümleri içeren TCK'nın 129. maddesinin 1. fıkrası: “Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” hükmünü içermektedir. Aynı maddenin 2. fıkrası ise " Bu suçun kasten yaralama suçuna tepki olarak işlenmesi halinde kişiye ceza verilmez." biçimindedir.

Genel bir tahrik hükmü olan TCK'nın 29. maddesi ise: “Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir.” şeklinde düzenlenmiştir. İncelenen somut olayda, mahkemece hakaret suçundan mahkum edilen sanığın, eylemini haksız tahrik altında işlediğinin kabulüyle, TCK'nın 29/1. maddesi uyarınca cezasından 3/5 oranında indirim yapıldığı ve sanığın neticeten 1.200 TL adli para cezasıyla cezalandırıldığı görülmektedir. Ancak yapılan haksız tahrik uygulamasında, hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren TCK'nın 129. maddesi yerine, aynı Kanunun genel tahrike dair 29. maddesinin uygulanması ve sonuç cezanın da fazla belirlenmesi hukuka uygun görülmemiştir.

III- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

Hakaret suçundan sanık ... hakkında, ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin ... sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca HÜKMÜN BOZULMASINA,

2- Hükümdeki hukuka aykırılık sanığa verilen cezanın kaldırılmasını gerektirmekle, anılan Yasa maddesinin 4-d fıkrası gereğince, sanık hakkında hakaret suçundan TCK'nın 129/2 ve CMK'nın 223/4 maddeleri gereğince CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

3-Hükmolunan cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3033, Karar No: 2021/1560, Tarih: 24.05.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/3033 E.  ,  2021/1560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı itirazın reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 13.09.2015 tarihinde, davalının trafik sigortacısı olduğu araç ile müvekkilinin sevk ve idaresindeki motosikletin karıştığı trafik kazası neticesinde yaralandığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 12.700,00 TL daimi maluliyet tazminatı ile maluliyet raporu için ödenen 1.300,00 TL’nin temerrüt tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 23.12.2017 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 42.865,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, başvurunun reddini savunmuştur.

Sigorta Hakem Heyeti tarafından, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; Başvurunun kabulü ile 42.865,00 TL tazminatın 12.04.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte sigorta kuruluşundan tahsili ile başvuran sahibine ödenmesine karar verilmiş; karara davalı vekili tarafından itiraz edilmiştir.

Sigorta İtiraz Hakem Heyeti tarafından itirazın reddine dair karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin meydana gelen kazada yaralandığını açıklayıp iş göremezlik tazminatı talebinde bulunmuş, tazminatın belirlenmesi amacı ile bilirkişiden rapor alınmış, alınan raporda davacının kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmesinde 1931 tarihli PMF yaşam tablosu dikkate alınarak hesaplama yapılmış, hakem heyetince bu rapor hükme esas alınmıştır.

Gerçek zarar miktarı; davacının olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır.

Gerçek zarar miktarı; davacının olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır.

Desteğin veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH 2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda diğer kurumlar ile Yargıtay Daireleri arasında tazminat hesabında birliğin sağlanması açısından ve yine bu tablonun ülkemize özgü ve güncel verileri içermesi de göz önüne alındığında, Dairemizce de tazminat hesaplarında bakiye ömrün belirlenmesinde TRH 2010 tablosunun esas alınmasının güncellenen ülke gerçeklerine daha uygun olacağına karar verilmiştir.

Buna göre temyiz edenin sıfatına göre, davacı tarafından kararın temyiz edilmediği de dikkate alınarak, kazanılmış haklar gözetilerek (tazminata esas alınan gelir, esas alınan asgari ücret yılı, işlemiş/işleyecek dönem tarihleri gibi) davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre belirlenerek ve prograsif rant tekniği kullanılmak suretiyle tazminat miktarının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmek üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Kabule göre de; Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından, davacı lehine 42.865,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline ve kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına toplam “5.065,15 TL” vekalet ücretine hükmedilmiştir.

Sigortacılık Yasası 30/17 md. ve 19.01.2016 tarihli ve 29598 Resmi Gazetede yayımlanarak Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16. maddesinin 13. fıkrasına "(13) (Ek:RG-19/1/2016-29598) tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf için de Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir." hükmü eklenmiştir.

İtiraz Hakem Heyetince verilen kararda davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti için Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16.13 maddesinin uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 13. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine, karar tarihindeki maktu vekalet ücretinin altında kalması halinde ise maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

İtiraz Hakem Heyetince verilen kararda davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti için Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16.13 maddesinin uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 13. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine, karar tarihindeki maktu vekalet ücretinin altında kalması halinde ise maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 24/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.