muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1617, Karar No: 2022/3912, Tarih: 22.03.2022

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazı kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, Dairemiz bozma kararında davacının Haziran-Eylül arasındaki dönemde haftanın yedi günü 08.30-20.00 saatleri arasında, kış dönemi olarak kabul edilen Eylül-Haziran arasındaki dönemde ise haftanın altı günü çalışıp bir günü hafta tatili kullanarak, haftanın üç günü 08.30-17.00 saatleri arasında, haftanın kalan diğer üç günü ise 08.30-18.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla mesai ücretinin hesaplanması gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu sürelerin dikkate alındığı belirtilerek yapılan hesaplamada yaz dönemi bakımından haftalık 42.5 saat, kış dönemi bakımından ise haftalık 6 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Oysa ki belirtilen saatlerde yaz dönemi çalışma saatlerinden 1.5 saat, kış dönemi çalışma saatlerinden 1 saat ara dinlenme süresinin düşülmesi ile yapılacak hesaplamada davacının yaz dönemi haftalık 25 saat, kış dönemi haftalık 3 saat fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece yanılgılı bilirkişi raporuna itibarla fazla mesai alacağının hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14050, Karar No: 2015/8411, Tarih: 30.09.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/14050 E.  ,  2015/8411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2015

NUMARASI : 2014/376-2015/249

Dava, mükiyet hakkına dayalı haksız işgal tazminatı isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı Kanunun 27. maddesiyle eklenen geçici 14. madde gereğince Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun Hukuk Dairelerinin işbölümünü düzenleyen 19.01.2015 tarihli ve 2015/8 sayılı Kararına göre ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Ancak, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60. maddesinde 6644 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna sunulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, görev sorunu giderilmek üzere dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 30.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3562, Karar No: 2018/1232, Tarih: 14.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3562 E.  ,  2018/1232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında "2005" olarak yanlış yazılan suç tarihinin, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle 2005 yılı için "21.01.2006" ve 2006 yılı için "21.08.2006" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Dosya içerisinde ... Hesap Uzmanları Kurulu tarafından verilen, 18.08.2008 tarihli suç duyurusu yazısı haricinde, defterdarlık tarafından usulüne uygun verilmiş vergi mütalaası bulunmadığı anlaşılmakla, öncelikle usulüne uygun verilmiş vergi mütalaası bulunup bulunmadığının araştırılması ve bulunmadığının tespiti halinde 5271 sayılı CMK'nın 223/8. madde ve fıkrası gereğince durma kararı verilerek 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorulup, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, vergi suçu raporu ile eklerinin, sanık hakkında "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarına ilişkin olduğu, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.03.2009 tarih ve 2009/3343 Esas sayılı iddianamesi ile vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından kamu davası açıldığı, “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak sanık hakkında “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/522, Karar No: 2013/1587, Tarih: 05.02.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/522 E.  ,  2013/1587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davada; ayrı yaşamda haklılık iddiasına dayalı olarak davacı eş (kadın) için aylık 400 TL, davacı kadının yanında kalan müşterek çocuk için aylık 400 TL tedbir nafakasına hükmolunması istenilmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüyle davacı kadın için aylık 100 TL, müşterek çocuk için aylık 100 TL tedbir nafakasına hükmedilmiştir.

Tarafların yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında, davalının Meteoroloji İstasyonunda hizmetli olarak çalıştığı, aylık 2.000 TL gelirinin olduğu, davacının ise ev hanımı olduğu anlaşılmaktadır.

Tedbir nafakasının miktarı, davalı kocanın geliriyle orantılı olmak kaydıyla birlikte yaşadıkları zamanda eşine sağladığı geçim şartlarını ayrı yaşama hallerinde de sağlayacak oranda olması gerekir.

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına, özellikle davalının gelir durumuna göre takdir edilen nafaka miktarı azdır.

Mahkemece; davacı tarafın geçimi için gerekli davalının geliri ile orantılı olacak şekilde TMK'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkeside dikkate alınarak, davacı eş yönünden daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13456, Karar No: 2024/4162, Tarih: 08.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2023/13456 E.  ,  2024/4162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1148 E., 2023/1275 K.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, asıl karar ile ek kararının, sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname’de, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekili tarafından şantaj suçundan kurulan ek karara yönelik temyizleriyle ilgili görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu temyizlere ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 08.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20776, Karar No: 2017/6604, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20776 E.  ,  2017/6604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16121, Karar No: 2018/9140, Tarih: 19.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/16121 E.  ,  2018/9140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanunun 23. maddesi ile 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 352/b maddesi yürürlükten kaldırılmış olup, hükmedilen cezanın şartları bulunduğu taktirde seçenek yaptırımlara çevrilmesine ve ertelenmesine bir engel bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında tayin olunan cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi ve ertelenmesi hususunun karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11033, Karar No: 2013/1975, Tarih: 11.02.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/11033 E.  ,  2013/1975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, başvuru tarihinden itibaren ölüm aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

Dava; davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesi ile kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının eşi ile 22.12.2009 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, 08.03.2010 tarihinde de davalı Kurum'a ölüm aylığı bağlanması için talepte bulunduğu, davalı Kurum tarafından görevlendirilen kontrol memurunun davacının oturduğu mahallenin muhtarını dinlediği, muhtarın; kayıtlarda davacı ile boşandığı eşinin aynı adreste oturduklarının göründüğünü, kontrol memuru ile yaptığı telefon görüşmesinden sonra yaptığı araştırmada davacı ile eşinin aynı evi paylaştıklarını, ancak boşandığı eşinin eve nadir olarak gelip gittiğini öğrendiğini beyan ettiği, bu nedenlerle kontrol memurunun da davacı ile boşandığı eşinin kayıtlardaki adreslerinin aynı olduğunu, etraftan yapılan araştırmada davacının boşandığının bilinmediğini, davacı ile boşandığı eşinin aynı evde yaşadıklarının tespit edildiğini belirterek aylık talebinin reddinin gerektiğini bildirdiği, davacı tanığı olarak dinlenilen davacının gelininin; davacı ile eşinin şiddetli geçimsizlik nedeni ile boşandıklarını, eşinin davacıya sürekli şiddet uyguladığını, davacı ile aynı apartmanda altlı üstlü oturduklarını, davacının boşandığı eşinin boşanmadan sonra Doğanköy'de bulunan oğlunun evinde yaşamaya başladığını, davacı ile eski eşinin boşandıktan sonra birlikte yaşamadıklarını beyan ettiği, davacının yaşadığı evin elektrik aboneliğinin başka bir kişi üzerine olduğu, su aboneliğinin ise 07.11.2005 tarihinden itibaren davacı üzerinde olduğu, zabıta tarafından yapılan tahkikatta birlikte yaşadıklarına dair bilgi edinilemediğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak " eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen"

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak " eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen"

ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01/10/2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadıkları hususu hiçbir tereddüte yer bırakmayacak şekilde açık olarak ortaya konulmadan yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacının ve boşandığı eşinin geçimlerini nasıl sağladıklarını, çalışıyor iseler nerede çalıştıklarını araştırmak, davacı tanığının davacının boşandığı eşinin yaşadığını beyan ettiği Doğanköy mahallesi/köyünün muhtarını dinlemek, kontrol memurunun araştırmalarını yaptığı adresteki veya davacı taşınmış ise bu adresteki davacının komşularından re'sen tespit edilecek kişileri dinlemek ve toplanan deliller ışığında varılacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2883, Karar No: 2015/7498, Tarih: 09.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2883 E.  ,  2015/7498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2014

NUMARASI : 2013/491-2014/43

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli olması ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmaz farklı mahallede olduğu gibi şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır. Bu nedenle emsal olarak alınamaz.

Taraflara yeniden emsal bildirmeleri için mehil verilip, bildirilen emsaller celp edildikten sonra ve gerektiğinde resen emsal de getirtilerek yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahalinde keşif yapılıp, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Tapu kaydında mevcut haczin tespit edilen bedele yansıtılması yerine tavzih kararı ile taşınmaz üzerindeki haciz ve ipoteklerin terkin edilmesine karar verilmesi,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, acele el koyma kararından sonra davalı adına bankaya bloke edilen miktarın tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele 02.11.2013 tarihinden karar tarihine kadar geçen süre için faiz yürütülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10227, Karar No: 2017/12425, Tarih: 09.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/10227 E.  ,  2017/12425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Alacaklı vekili, borçlu belediyenin mallarına haciz konulması taleplerinin İcra Müdürlüğü tarafından reddedildiğini belirterek ret kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 13. fıkrasında; ''4/11/1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminat ile bu davalara ilişkin mahkeme ve icra vekalet ücretleri de, idarelerce bu maddenin sekizinci fıkrasına göre bütçelerden ayrılacak paydan ve aynı fıkrada belirtilen usule göre ödenir ve işlem yapılır. Bu alacaklar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır. Bu fıkra hükmü, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır” düzenlemesi mevcuttur.