muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1051, Karar No: 2023/800, Tarih: 27.03.2023

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davacı ...'nun tarafların akrabası olması sebebiyle her iki tarafı da tanıyor olması yalnız başına kötüniyetli olduğunun göstergesi olmadığı, vekil ile sözleşme yapan kişi 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 3 üncü maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşmenin geçerli olduğu ve vekil edeni bağladığı, vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu hususun vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalacağı, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamayacağı, taraflar arasında düzenlenmiş bulunan gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin geçerli bir sözleşme olduğu, iyiniyetli olan davacının haklarına etkili olamayacağı, vekalet eden davalı ...'in vekalet yetkisini kötüye kullanmış olduğunun da ispatlanamadığı, dava konusu gayrimenkullerin davacıya ne kadara satılmış olduğu, parasının vekil tarafından davalı ...'e ödenip ödenmediği vekalet eden ve vekil arasındaki bir iç sorun olduğu gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulü ile dava konusu İstanbul ili, Çatalca ilçesi, Dağyenice mahallesi, 150 ve 151 parsel sayılı taşınmazlarda davalı ... adına kayıtlı 1/18'er hissenin, 850 parsel sayılı taşınmazda ise davalı ... adına kayıtlı 1/12 hissenin tapusunun iptali ile davacı adına tesciline, dava konusu İstanbul ili, Çatalca ilçesi, Dağyenice mahallesi, 369 ve 161 parsellere yönelik açılan davanın reddine, birleşen davanın reddine, karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı/birleşen davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı/Birleşen davacı vekil; vekaletin verildiği tarihten 12 sene sonra gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin yapıldığını, taraflar arasındaki akrabalık ilişkisi olduğunu ve aynı arsada hisseleri bulunduğunu, davacının iyiniyetli olmadığını, davacının sosyal ekonomik durum araştırmasındaki gelir durumuna göre taşınmazları alacak ekonomik gücünün olmadığını, bilirkişi raporunda belirtilen bedellerin çok aşağısında bir bedele satışın gerçekleştiğini, birleşen davalı ..., davacı/birleşen davalı ... ve Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin benzer dosyasında davacı İsmail Koç'un aynı avukatla temsil edildiğini, satış vaadi sözleşmelerinin Çatalca dışında Bakırköy'de yapıldığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla satış vaadi sözleşmesindeki bedellerin tarafına ödenmediğini, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada noterde düzenlenen gayrimenkul satış vaadine konu taşınmazların tescili; birleşen davada noterde düzenlenen gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada noterde düzenlenen gayrimenkul satış vaadine konu taşınmazların tescili; birleşen davada noterde düzenlenen gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 435 inci maddesinin birinci fıkrası ile 436 inci ve 437 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) Dürüst Davranma başlıklı 2 nci maddesi şöyledir:

"Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır.

Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz."

3. 4721 sayılı Kanun'un İyiniyet başlıklı 3 üncü maddesi şöyledir:

"Kanunun iyiniyete hukuki bir sonuç bağladığı durumlarda, asıl olan iyiniyetin varlığıdır.

Ancak, durumun gereklerine göre kendisinden beklenen özeni göstermeyen kimse iyiniyet iddiasında bulunamaz."

4. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 09.12.2015 tarihli ve 2015/12290 E., 2015/14337 K. sayılı ilamının ilgili kısmı şöyledir:

"...Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi 4721 s. Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 3 üncü maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne var ki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, TMK'nin 2 nci maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır..."

5. Dava dosyası ile benzer nitelikte olan emsal Daire kararı:

"Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 10.11.2020 tarihli ve 2020/7169 E., 2020/6294 K. sayılı onama ilamı."

3.Değerlendirme

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı/birleşen davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenlerin reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Kanun'un 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Kanun'un 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, gönderilmesine,27.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8336, Karar No: 2017/11510, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/8336 E.  ,  2017/11510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8623, Karar No: 2010/10247, Tarih: 11.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8623 E.  ,  2010/10247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı İnegöl 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 31.12.2008 gün ve 124-605 sayılı hükmün Bozulmasına ilişkin olan 24.03.2010 gün ve 2442-3310 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK’nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davalılardan usulün 442/3. maddesi ve 4421 Sayılı Yasa gereğince takdiren 172.00.' er-TL. para cezası ile 35.50.-TL. red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 11.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3196, Karar No: 2014/19394, Tarih: 20.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3196 E.  ,  2014/19394 K.**

* GÜVENİ KÖTÜYE KULLANMA

* GÖREVİ İHMAL

* MAZERET BİLDİRMEDEN VE BAŞKA BİR AVUKATA YETKİ BELGESİ VERMEDEN DURUŞMAYA KATILMAYAN AVUKAT

* VEKALET ÜCRETİ

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

K.. W.. isimli otelde çalışan katılanın işten çıkartılması üzerine avukat olan sanığa vekaletname verdiği, sanığın bu kapsamda Manavgat 1. Sulh Hukuk Mahkemesine dava açarak katılanın sorumlusu olduğu odalardan birisinde kalan turistlerin eşyalarının çalınması nedeni ile çırıl çıplak soyularak üzerinin aranması nedeni ile manevi tazminat talebinde bulunduğu, 2010/534 esas sayılı dosya üzerinden yapılan yargılamada sanığın 28.05.2010 ve 30.06.2010 tarihli duruşmalara katıldığı, 30.06.2010 tarihli duruşmada mahkeme tarafından delillerini sunması için süre verilen sanığın mazeret bildirmeden 28.07.2010 tarihli duruşmaya katılmadığı, bunun üzerine 10 günlük kesin süre verildiği, sanığı bir sonraki duruşmaya da katılmaması üzerine davanın reddedildiği, katılanın aleyhine 600,00 TL vekalet ücretine hükmedildiği, yine sanığın, iş mahkemesinde açtığı dava neticesinde Manavgat 3. İcra Müdürlüğünün 2009/3452 esas sayılı dosyası kapsamında işveren aleyhine 1.200,00 TL asıl alacak ve 89,30 TL faiz olmak üzere 1289,30 TL bedelinde icra takibi başlattığı, bir sureti dosya içerisine alınan 15.03.2010 tarihli ibranameye göre toplam 1.568,3 TL'yi tahsil etmesine rağmen katılana herhangi bir ödeme yapmadığı somut olayda; sanığın taahhüdü ihlal suçu nedeni ile hakkında yakalama kararı bulunduğu için duruşmalara gelemediğini, katılandan cüzi bir ücret alıp hesabından harcama yapmak zorunda kaldığını beyan etmesine karşın, yaptığı harcamaların nelerden ibaret olduğunu ispat edememesi, mazeret bildirmeksizin ve başka bir avukata yetki belgesi vermeksizin duruşmalara katılmaması, dosya içerisindeki ibranameden de anlaşıldığı üzere icra takibine konu alacağı tahsil etmiş olması ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin çok üzerinde olacak şekilde tahsil ettiği parayı mal edinmesi karşısında görevi ihmal ve hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11326, Karar No: 2020/3074, Tarih: 20.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/11326 E.  ,  2020/3074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 25/02/2014 tarihli bozma ilamından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 22/03/2012 tarihli kararda sanık hakkında TCK'nın 116/4 ve 62. maddeleri uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan 6.000 TL adli para cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine TCK'nın 116/4. maddesi uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen 7.300 TL adli para cezasının 6.000 TL adli para cezası üzerinden infazı yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan “sanık hakkında TCK'nın 116/4 maddesi uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan 7.300 TL adli para cezasının 6.000 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına'' karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25056, Karar No: 2016/2105, Tarih: 08.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/25056 E.  ,  2016/2105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 29.05.2013 gün ve 2414-14787 sayılı ilamıyla ilgili davacı kadın tarafından, ortak çocukların velayet düzenlemesi yönünden karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Mahkemece; fiilen anne ile yaşamakta olup anneleriyle birlikte yaşamaya devam etmek istediklerini beyan eden müşterek çocuklar 1999 doğumlu ..., 2000 doğumlu ... ve 2005 doğumlu ... velayetleri "çocukların kendileri ile ilgili karar verebilecek yaşta olmadıkları, çocukların annenin etkisi altında oldukları, annenin vardiyalı olarak çalıştığı, başka bir erkekle birlikteliğinden küçük bir çocuğunun olduğu, davalı babanın yargılama aşamasında küçükler için uygun yaşam ortamı hazırladığı ve velayet görevini yürütmesinde engel bir durumu olmadığı, çocukların velayetlerinin davalı babalarına verilmesinin çocukların yararına uygun olacağı" gerekçesiyle davalı babaya bırakılmış, davacı anne tarafından velayet düzenlemesine yönelik temyiz olunan hüküm Dairemizin 29.05.2013 tarih ve 2013/2414 esas, 2013/14787 karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "üstün yararı" (Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme m. 3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesi m. l; TMK m. 339/1. 343/1. 346/1; Çocuk Koruma Kanunu m. 4/b) dır. Çocuğun üstün yararı belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlakı ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; boşanmadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. İdrak çağında bulunan müşterek çocuklar 1999 doğumlu ..., 2000 doğumlu ... ve 2005 doğumlu ... duruşmada alınan beyanlarında; fiilen birlikte yaşadıkları anneleri ile birlikte yaşamaya devam etmek istediklerini, okullarından ve devam ettikleri spor kulübünden ayrılmak istemediklerini beyan etmişlerdir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12, Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3. ve 6. maddeleri, iç hukuk bakımından idrak çağında olduğu kabul edilen çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşüne gereken önemin verilmesini öngörmektedir.

Çocukların fikri, bedeni ve ahlaki gelişimindeki yüksek yararı gerektirdiği takdirde, açıkladığı görüşünün aksine karar verilmesi de mümkün olup; bunun haklı gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekir. Mahkemece, idrak çağında olan çocukların görüşünün aksine velayetlerinin babada kalmasına dayanak yapılan gerekçeler, velayetlerin anneye verilmesi halinde çocukların fikri, bedeni ve ahlaki gelişmelerinin zarara uğrayacağını gösterir nitelikte değildir. Bu yön gözetilerek, idrak çağındaki çocukların görüşü de dikkate alınarak velayetlerinin davacı anneye bırakılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Ancak bu hususunun ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığı anlaşılmakla, davacı kadının karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 29.05.2013 tarih ve 2013/2414 esas, 2013/14787 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkemenin velayetlere yönelik 2 nolu hüküm bendinin yukarıda açıklanan sebeplerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple davacı kadının karar düzeltme talebinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440-442. maddeleri uyarınca KABULÜNE, Dairemizin 29.05.2013 tarih ve 2013/2414 esas, 2013/14787 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, hükmün yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi.08.02.2016(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/5939, Karar No: 2015/14223, Tarih: 16.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/5939 E.  ,  2015/14223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davacının sürücü olduğu araç ile davalı .....'nun işleteni ve ....'nun sürücüsü olduğu aracın çarpışması sonucunda meydana gelen kazada davacının yaralandığını, maddi zararının sigortadan karşılandığını, iş bu davayı manevi zararı için açtığını, kazanın davalı tarafın tam kusuru ile meydana geldiğini, kaza nedeniyle acı ve ızdırap duymaya devam ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL manevi tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteslsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, manevi tazmimatın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kazanın 27.11.2004 tarihinde 765 Sayılı TCK'nın yürürlükte olduğu tarihte meydana geldiği ve aynı Kanunun 459/2 maddesine göre eylemin taksirle yaralama suçunu oluşturduğu, 765 sayılı TCK 102. maddesine göre ceza zamanaşımının 5 yıl olduğu, dava tarihi olan 01.07.2010 itibariyle 5 yıllık zamanaşımının dolduğu gerekçesiyle davanın zamanaşımından reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA 16.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12014, Karar No: 2021/3602, Tarih: 17.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12014 E.  ,  2021/3602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Ordu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/2082 E. - 2020/2525 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve davalılardan ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş, bu karar davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/555 E. ve 2020/159 K. sayılı kararının incelenmesinde,

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Ordu İli, Altınordu İlçesi, Karacaömer Mahallesi, 103 ada 12 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesine, 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, acele el koyma dosyasında tespit edilen bedel mahsup edildikten sonra fark bedelin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak,

Kamulaştırma bedelinin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi uyarınca acele el koyma dosyasında ödenen tutar mahsup edildikten sonra kalan kısmın davalıya ödenmek üzere 3'er aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiğinden ve fark bedel davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, aynı Yasanın 10/9 fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden;

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde yer alan (karar) kelimesinin hükümden çıkartılmasına, yerine (kararın kesinleşme) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.