muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1248, Karar No: 2021/11267, Tarih: 29.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/1248 E.  ,  2021/11267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Bağ-Kur sigortalılık tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 sayılı Yasa’nın Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Aynı şekilde, 5510 sayılı Kanunun geçici 8. maddesine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 01.10.2008 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş; aynı maddede, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 04.10.2000-01.10.2008 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirmiştir.

Geçici 8. maddesinde belirtilen "yazılı başvuru" şartı, şekil şartı olmayıp; sigortalının, 01.10.2008 tarihi öncesi döneme ilişkin vergiye kayıtlı olduğu süreyi, yasada belirtilen 6 aylık sürede, Kurum'a başvurarak veya borçlanmaya ilişkin prim ödeyerek, borçlanma iradesini ortaya koyması, yasadan yararlanmak için yeterli sayılmalıdır. Anılan yasada belirtilen 6 aylık sürenin geçmesinden sonra, 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin sürenin, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, 26.05.1998-13.03.2003 tarihleri arasındaki vergi kaydına dayalı olarak bağ-kur sigortalılık tespitinin istenildiği işbu davada, davacının bağkur kapsamında tescili olmadığı gibi, prim ödemesi ve başvurusunun da bulunmadığı belirgin olduğundan, yukarıda belirtilen mevzuat kapsamında değerlendirme yapılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2225, Karar No: 2024/6160, Tarih: 08.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/2225 E.  ,  2024/6160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/237 E., 2023/1019 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2016 tarihli ve 2014/235 Esas, 2016/448 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 tarkvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine, birleşen dosya yönünden dava açılmadığı halde 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan beraat kararı verilmiştir.

2.Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 22.12.2022 tarihli ve 2021/10225 Esas, 2022/20896 Karar sayılı ilamı ile "..Sanık ... yönünden;

1) Sanık hakkında birleşen İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 08.12.2014 tarih ve 2014/36274 Esas sayılı iddianamesiyle 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı halde sanık hakkında 2012 takvim yılında vergi kaçırdığından bahisle beraat kararı verilerek açılmayan dava hakkında karar verilmesi yasaya aykırı,

2) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden ise "hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2023 tarihli ve 2023/237 Esas, 2023/1019 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, birleşen dosyadaki 2009, 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, ana dosyadaki 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından düşme, 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3.İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2023 tarihli ve 2023/237 Esas, 2023/1019 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, birleşen dosyadaki 2009, 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, ana dosyadaki 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından düşme, 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, vekalet ücreti verilmesi gerektiğine, sanık müdafinin temyiz istemi, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, çalışan olan müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığına, çelişkili raporlara göre karar verildiğine, atılı suçlamaları kabul etmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın sorumlu ve müdür olmadığı halde beyanına göre müdürlüğünü vefat eden kayınpederi Ergül Miliğ'in yaptığı şirkette 07.05.2007 tarihinden şirketin tamamen devredildiği 13.04.2012 tarihine kadar çalıştığını beyan etmesi ve Ergül Miliğ'in şirketteki tüm hissesini ve müdürlüğünü 13.04.2012 tarihinde devrettiğinin anlaşılması karşısında suç tarihinin sanık yönünden 13.04.2012 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1.15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin altıncı fıkrasında yer alan “Zamanaşımı, ... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden, ... itibaren işlemeye başlar” hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, dosya kapsamında toplanan delillere göre, sanığın farklı takvim yıllarındaki eylemleri arasında hukuki veya fiili kesintinin bulunmaması nedeniyle eylemlerin birden fazla takvim yılı içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirildiğinin ve suça konu edilen faturaların son olarak 2012 yılında da düzenlendiğinin iddia olunduğunun anlaşılması karşısında; tüm takvim yıllarındaki eylemler bütün halinde değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, 2009, 2009, 2010 ve 2011 takvim yılları hakkında düşme, 2012 takvim yılı hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuş,

2.Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 34 ve 230 uncu maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine imkan sağlayacak biçimde açık ve gerekçeli olması; gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçların unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden ve temyiz incelemesine imkan verecek şekilde tartışılmadan gerekçesiz hüküm kurulmuş ise de, zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığın yargılama konusu sahte fatura düzenleme eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve13.04.2012 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2023 tarihli ve 2023/237 Esas, 2023/1019 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafi ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33656, Karar No: 2016/14472, Tarih: 05.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/33656 E.  ,  2016/14472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuk hakkında 1 yıldan fazla olmamak üzere yapabileceği bir meslek kursuna devam etmesine karar verilerek evrakın infazı için denetimle serbestlik şube müdürlüğüne gönderildiği, anılan kurum tarafından suça sürüklenen çocuğa 10 gün içinde başvuru yapması gerektiğine ilişkin tebligat çıkartıldığı ve tebligatın 02/01/2012 günü tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuğun 05/01/2012 tarihinde başvurarak 21/01/2012 tarihinde askere gideceğini belirterek mazeretinin dikkate alınmasını istediği, askerlik şubesinden alınan yazıda ise 21/02/2012 tarihinde askere sevkinin yapılacağının bildirilmesi karşısında, sanığın geçerli mazeretinin bulunduğunun kabul edilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirine uymadığından bahisle açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuk hakkında Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesine aykırı olarak ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuğun temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak diğer yönleri incelenmeyen HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1629, Karar No: 2010/3394, Tarih: 15.06.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/1629 E.  ,  2010/3394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, turizm projeleri hizmet sözleşmelerinden kalan alacağın ödenmesi istemiyle yapılan takibe vâki itirazın iptâline ilişkindir. Davalı sözleşme hükümlerine uymayan davacının bedele hak kazanmadığını, kaldı ki kırtasiye için bedel ödenmeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş, karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 15.05.2006 tarihli üç ayrı sözleşme ile davacı AB destekli gençlik merkezi, kiraz yetiştiriciliği eğitimi ile kanalizasyon ve arıtma yapımı projesini hazırlamayı yükümlenmiştir. Bu sözleşmeler uyarınca edimini yerine getirdiği iddiası ile kararlaştırılan bedelin ödenmesini istemiş, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı Merkezi Finans ve İhale Birimi Başkanlığı'na ait 17.07.2006, 19.07.2006 tarihli projelerin teslimine ilişkin makbuzlara dayanmıştır. Anılan Başkanlıktan gelen cevabi yazıda, başvurunun yapıldığı ancak hibe alınmaya hak kazanılamadığı bildirilmiştir. Bu haliyle davacının yaptığı hizmetlere ilişkin belgelerin idareye teslim edildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinde kanıtlanamadığı belirtilmiş ise de davalı da kanalizasyon işinin yapıldığını, bedelinin de ödendiğini kabul etmiştir. Dosyada mevcut deliller karşısında bilirkişice yapılan inceleme yetersiz olup hükme esas alınamaz. O halde mahkemece yapılması gereken iş MFİB'den LDI-500, SSI-338, LDI-494 nolu belgeler teslim edilenler getirilerek yeniden seçilecek uzman bilirkişiye incelettirilmeli, sözleşme kapsamında davacının bedele hak kazanıp kazanmadığı ve ne kadar bedel hak kazandığı saptanmalı, bundan davalı tarafından yapılan ödeme mahsup edilerek sonucuna göre hükme varılmalıdır. Bu husus üzerinde durulmadan eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmadığı gibi, yargılamada davalı taraf vekille temsil olunmadığı halde ayrıca vekâlet ücretine hükmedilmesi de doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 15.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16191, Karar No: 2015/25786, Tarih: 27.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/16191 E.  ,  2015/25786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ile katılanın bitişik arazilerinin olduğu, sanığın katılanın arazisinde bulunan bir adet dikili ceviz ağacını kestiği iddia olunan olayda, sanığın elektrik hattına zarar verdiği ve kendi arazisinde olduğunu düşündüğü ceviz ağacını katılanın da talebi ile kestiği yönündeki savunması, bilirkişi raporlarına göre ağacın elektrik tellerine zarar verebilecek konumda olduğu, kesilen ağacın katılanın taşınmazında kalmadığının belirtilmesi karşısında sanığın mala zarar verme kastı bulunmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11832, Karar No: 2022/14433, Tarih: 17.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/11832 E.  ,  2022/14433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün, davalı ve fer-i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un 86.maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut davada; davacının 17.09.1998-2014 yılının 10. ay tarihleri arasında ... İlköğretim Okulunda hademe olarak çalıştığının tespitini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacının hizmet cetvelinde 19.02.2001-01.07.2001 ve 01.11.2014-30.06.2018 tarihleri arasında Bekir Sami İlköğretim Okulundan, 12.10.2009-13.06.2014 tarihleri arasında ... Müdürlüğü tarafından temizlik işinden hizmet alımı yapılan şirketler ile ... İlköğretim ... Birliğinden kesintili olarak bildirim yapıldığı görülmektedir. Mahkemece, 01.11.2014-30.06.2018 tarihleri arasında ... İlköğretim Okulundan tam bildirim yapıldığından davacının talep edilen tarihler arasında yaz ve sömestr tatilinde de sürekli çalıştığı kabul edilerek davacının 17.09.1998-31.10.2014 tarihleri arasında sürekli çalıştığına karar verilmiştir.

Somut dosyada davacının okulda çalıştığının kabulü yerinde ise de, yaz ve sömestr tatillerinde de çalıştığı yönündeki kabul eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Davacının adı geçen okuldaki çalışmasının eğitim ve öğretim dönemleriyle sınırlı olması esas olup, tatil dönemlerinde yapılan çalışmanın varlığı ve süresinin ayrıca irdelenmesi gerekmektedir. Bu itibarla talep edilen dönemde okulda çalışmış olan öğretmenler, okul müdürleri ve temizlik işinde çalışmış başka kişiler var ise bu kişiler tespit edilerek tatil dönemlerinde okulda çalışması olup olmadığı, çalışması var ise süresi ve hangi işleri yapmış olduğu hususlarında ayrıntılı beyanları alınmalı, daha önce dosyada dinlenen tanıkların da bu konuda ayrıca bilgi ve görgülerine başvurulmalı, tanık beyanları arasında çelişki oluşması halinde çelişkiyi giderecek şekilde yeniden ifadeleri alınmalı, tanıkların çalışmaları ile ilgili kayıtları, hizmet cetvelleri celp edilerek beyanları denetlenmeli, tatil dönemlerinde okulda yapılan çalışmalar konusunda ... müdürlüğünden araştırma yapılmalı, bu şekilde yaz ve sömestr tatilinde davacının okulda çalışmasının olup olmadığı, süresi ve kapsamı tespit edilmeli, elde edilecek sonuç değerlendirilmek suretiyle karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, fer'i müdahil kurum ve davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 17/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12218, Karar No: 2016/14849, Tarih: 01.11.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/12218 E.  ,  2016/14849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlu vekili, 6487 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Kanun'un Geçici 6. maddesi gereğince icra vekalet ücreti ve icra harçlarının maktu hesaplanması gerektiğini belirterek muhtıranın iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, Anayasa Mahkemesi tarafından 13.11.2014 tarihinde 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın geçici 6. maddesinin 12 ve 13. fıkralarının iptal edildiği, daha öncede 6111 sayılı Yasanın iptal edildiği belirtilerek, taşınmazlara 04.11.1983 tarihinden sonraki el koymalarda icra harçlarının ve icra vekalet ücretinin maktu alınması olanağının bulunmadığı gerekçesi ile şikayetin reddine karar verilmiş, karar borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''04.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü

-//-