muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18937, Karar No: 2014/19726, Tarih: 20.11.2014

……………………

zz- ddd) Yetki belgesi: Bu Yönetmelik kapsamında bir faaliyette bulunacak gerçek ve tüzel kişilere çalışma izni veren ve Bakanlıkça düzenlenen belgeyi,

……………………………..

İfade eder”,

“Taşıma işlerinde nitelikli ve yeterli personel istihdamı” başlıklı 34.maddesinde:

“(1) Yetki belgesi sahipleri, faaliyetleri süresince hizmetlerini yürütebilecek niteliklere sahip ve yeterli sayıda personel bulundurmakla yükümlüdürler.

(2) Yetki belgesi sahipleri, nitelikli ve yeterli sayıda personel istihdam etmemeleri durumunda doğacak her türlü zarardan sorumludurlar.”,

“Gönderenin, yolcunun, şoför ve diğer personelin sorumluluğu” başlıklı 45.maddesinde:

“……………..

(2) Gönderen; eşyanın cinsi, miktarı, nitelikleri, istifleme şekli, kalkış ve varış noktası, gönderilenin adı ve adresi ile kimliğini ibraz etmek suretiyle kendi adres ve kimlik bilgileri gibi diğer önemli bilgileri tam ve doğru olarak yetki belgesi sahibine bildirmek zorundadır. Yanlış ve eksik bildirimlerden doğacak sorumluluk gönderene aittir. Yetki belgesi sahibi, gönderenin bildirmek zorunda olduğu bilgileri vermemesi halinde taşımayı yapmaz. Taşımayı yaparsa, sorumluluk yetki belgesi sahibine ait olur.

(3) Gönderen; satılması, sevk edilmesi ve ticareti yasak olan bir eşyayı veya kargoyu gönderemez, yetki belgesi sahipleri de bunu taşıyamaz. Aykırı hareket halinde gönderen ve yetki belgesi sahibi sorumlu olur.

(4) Yetki belgesi sahibi bir ihbar veya şüphe halinde en yakın resmi güvenlik birimi görevlileri huzurunda gönderene ait eşyayı kontrol ettirebilir. Kontrolle ilgili bir tutanak düzenlenir.”

Hükümleri bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen hükümler birlikte değerlendirildiğinde, karayoluyla yapılan insan, yük ve eşya/kargo taşımacılığına Kanun Koyucunun özel önem verdiği, bu nedenle konuya ilişkin olarak yasal ve idari ayrıntılı düzenlemeler yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu hükümlere göre:

Kargo göndericisi tarafından, yurt içi taşımalarda gönderilen eşya için düzenlenen; eşyanın içeriğini, ağırlığını, hacmini, paketleme veya ambalaj şekli ile gerçek değerini belirleyen bir belge (sevk irsaliyesi) düzenlenmesi gerekir.

Gönderen ile kargoyu teslim alan arasında “taşıma senedi” düzenlenir.

Kargo göndericisi, eşyanın cinsi, miktarı, nitelikleri, istifleme şekli, kalkış ve varış noktası, gönderilenin adı ve adresi ile kimliğini ibraz etmek suretiyle kendi adres ve kimlik bilgileri gibi diğer önemli bilgileri tam ve doğru olarak yetki belgesi sahibine (kargoyu kabul edecek görevliye) bildirmek zorundadır. Kargoyu kabul eden, gönderenin bildirmek zorunda olduğu bilgileri vermemesi veya kontrol ettiği bilgilerin yanlış ... da eksik olduğunu tespit ettiği takdirde kargoyu kabul etmemesi gerekir. Kabul edip taşımayı yaparsa, sorumluluk yetki belgesi sahibine ait olur.

Yetki belgesi sahipleri satılması, sevk edilmesi ve ticareti yasak olan bir eşyayı veya kargoyu taşıyamaz. Aykırı hareket halinde gönderen ve yetki belgesi sahibi sorumlu olur.

Yetki belgesi sahipleri satılması, sevk edilmesi ve ticareti yasak olan bir eşyayı veya kargoyu taşıyamaz. Aykırı hareket halinde gönderen ve yetki belgesi sahibi sorumlu olur.

Yetki belgesi sahibi bir ihbar veya şüphe halinde en yakın resmi güvenlik birimi görevlileri huzurunda gönderene ait eşyayı kontrol ettirebilir. Ancak eşya kolisinin aranması gerektiği takdirde 5271 sayılı CMK.nun aramaya ilişkin hükümlerine göre arama kararı alınması gerekir.

Görülmektedir ki, kargo işletmecisi (yetki belgesi sahibi) ve kargo işletmesinde çalışan kişilerin tek görevi mevzuata uygun kargo kabul etmektir.

Bu durum karşısında, göndericisi ve alıcısının açık kimlikleri ve adresleri bulunmayan yani mevzuata uygun olmadan kabul edilen kargo eşyası içersinde kaçak eşya bulunması halinde bu kargoyu kabul eden kargo görevlisinin hukuki durumunun belirlenebilmesi ve maddi gerçeğin ortaya çıkarılabilmesi için;

1-Olay tarihinde kargo kabul merkezinde görevli personel sayısıyla sanık tarafından kabul edilen kargo sayısı ve sanık tarafından gerçekleştirilen kargo işlemlerinin mevzuata uygun olup olmadığı,

2-Mevzuata uygun olmadığı halde kabul edilen, göndericisinin ve alıcısının kimlik bilgileri ve açık adresleri bulunmayanı veya eksik olan başka kargoların, nasıl ve kim tarafından alıcısına teslim edildiği,

3-Sanığın, dava konusu kargo gönderi belgesinde açık kimliği bulunmayan gönderici ve açık adresi bulunmayan alıcıyla telefon veya başka surette özel ilişki veya iletişim kurup kurmadığı (gerektiğinde iletişimin tespiti yoluna gidilmesi),

4-Dava konusu kargonun gönderenin ve alıcısının sadece isim ve cep telefonu numarası yazılı olması halinde beyanlarına başvurulmak üzere bu numaralardan kimliklerinin ve adreslerinin tespit edilip edilemeyeceği,

5-Dava konusu işlemden önce sanık hakkında aynı suçtan başka dava açılıp açılmadığı,

Hususlarının araştırılması ve birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir.

Buna karşılık mevzuata uygun olarak kabul edilmiş olup göndericisiyle alıcısı belli olan kargoyu kabul edenin, aksine bir delil bulunmadığı takdirde bu kargo içersine bulunan kaçak eşyadan dolayı sorumluluğu söz konusu olmayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olayın değerlendirilmesine gelince;

Sanık hakkında içerisinde kaçak sigara bulunan kargoyu bu özelliğini bilerek kabul ettiği iddiasıyla kamu davası açılıp mahkemesince de, "sanığın ısrarlı savunmalarında suçlamayı kabul etmediği, söz konusu kolinin kendi şubelerinden gönderildiğini ancak müşteri beyanına göre koliyi kabul ettiklerini, işlerinin yoğunluğu nedeni ile tüm kolilerin detaylı olarak kontrol edemediklerini, bu nedenle koli içerisinde sigara olduğunu bilmediği yönünde beyanlarda bulunduğu, bu beyanı ve savunması aleyhine başkaca da tanık beyanı yada delil elde edilemediği" gerekçesiyle beraatına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamına göre, söz konusu kargo üzerinde alıcısının ve göndericisinin açık kimlik bilgileri ve adreslerinin yazılı olmadığı halde mevzuata aykırı olarak kabul edildiği anlaşılmakta olup, sanık hakkında ayrıca daha önceden aynı suçu işlediğinden bahisle dairemizin 2013/17462, 2013/17381, 2014/14116, 2014/11309, 2014/13474, 2014/12612, esaslarına kayıtlı kamu davalarının açıldığı Dairemizin kayıtlarından tespit edilmiştir.

Bu durum karşısında ,içerisinde dava konusu sigaraların bulunduğu kargoyu bu özelliğini bilerek mevzuata aykırı şekilde kabul edip etmediğinin tespiti bakımından yukarıda maddeler halinde belirtilen hususlar ile sanığın suç tarihinde içinde kaçak sigaraların bulunduğu kolilerin teslim alındığı ofis şubesinde görevli olup olmadığı ve görevli ise anılan kargoları kendisinin mi teslim alıp almadığı da araştırılarak hep birlikte değerlendirmek suretiyle ve gerektiğinde sanık hakkında aynı nitelikte açılmış kamu davalarının da birleştirilip TCK'nın 43 maddesi hükümleri de gözetilerek hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı olup, müşteki vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20/11/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7442, Karar No: 2014/1038, Tarih: 14.01.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/7442 E.  ,  2014/1038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2008/214914

MAHKEMESİ : Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2008

NUMARASI : 2008/82 (E) ve 2008/106 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan N.. Y.. ile tanıklar N.. K.., H.. S.. ve U.. Y..’ın beyanları, dosya kapsamındaki diğer bilgi, belge ve deliller birlikte değerlendirildiğinde; kardeş olan sanıkların suç tarihinde katılana ait ve mezarlık olarak kullanılan arazi içerisindeki ağaçları kestikleri; savunmalarında, “Arazi içerisinde atalarına ait mezarların bulunduğunu ve buranın kendilerine ait olarak bildiklerini, mezarlığı temizlemek amacıyla ağaçları kestiklerini, arazinin katılana ait olduğunu bilselerdi ağaçları kesmeyeceklerini” beyan ettikleri; tanık N.. K..’nın, “Arazinin sanıklar ve katılan tarafından ortak kullanıldığını” belirttiği; tanık U.. Y..’ın, “Sanıkları ağaç keserken gördüğünü, ancak bu arazide sanıkların ailesine ait mezarlar bulunduğu için arazinin onlara ait olduğunu düşündüğünü, arazinin amcasına ait olduğunu sonradan öğrendiğini” ifade ettiği; bu bağlamda, sanıkların hataya düşerek atılı eylemi işlediklerinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunda aranan manevi unsur, yani kastın varlığından söz edilemeyeceği düşünülmeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar R.. Ü.. ve N.. Ü.. ile üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8664, Karar No: 2015/7001, Tarih: 11.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8664 E.  ,  2015/7001 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/117712

MAHKEMESİ : Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/10/2010

NUMARASI : 2009/835 (E) ve 2010/974 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Y. Vergi Dairesinin mükellefi olup toptan ve perakende hırdavat ticareti ile uğraşan sanığın, gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasında bulunmaksızın 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinin iddia olunduğu, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek sahte fatura düzenlemediğini savunduğu, davanın dayanağını oluşturan 09.06.2009 gün ve VDENR-2009-...sayılı vergi suçu ve tekniği raporlarında, sanığın işyeri ve ikametgah adreslerinde bulunamadığı, faaliyette olduğuna dair bilgi elde edilemediği, 2007 takvim yılında KDV beyanı vermemesine rağmen form Ba ile 1.360.691.00 TL tutarında mal ve hizmet alındığının beyan edildiği belirtilmiş ise de, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi tekniği raporunda faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içinde fatura asılları veya onaylı örneklerinin bulunmadığının anlaşılması karşısında; suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaları kullananlar belirlenip sanıktan alınıp alınmadığı hususunda ifadelerine başvurulması, gerektiğinde faturalardaki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı hususunda imza incelemesi yaptırılarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a-5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, A. Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05.08.2009 tarih ve 2009/..Esas sayılı iddianamesi ile A. Vergi Dairesi Başkanlığı'nın mütalaası, vergi suçu ve tekniği raporlarına uygun olarak sanık hakkında, ''2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek '' suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanmak suçundan açılmış bir dava ve yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden, kararın gerekçe kısmında sahte fatura düzenlemek suçunun sübutu kabul olunmasına karşın kısa ve gerekçeli kararda iddianame dışına çıkılarak sanığın 2007 takvim yılında sahte fatura kullandığından bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Sanığın aynı takvim yılında değişik tarihlerde birden fazla sahte fatura kullandığının kabul edilmesine karşın hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

c-5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanun'a aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, ceza süresi yönünden kazanılmış hakkın gözetilmesi yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6910, Karar No: 2020/4012, Tarih: 08.06.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/6910 E.  ,  2020/4012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı

tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Temyiz incelemesine konu Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli karar başlığında ilk Derece Mahkemesi karar bilgileri doğru yazılmasına rağmen hüküm kısmına "İskenderun İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2018/43 Esas-2018/144 Karar sayılı kararı" yerine "İskenderun İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2017/432 Esas-2018/69 Karar sayılı Kararı" yazılmasının maddi hatayı müstenit olduğunun anlaşılmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 54,40 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 08/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9942, Karar No: 2013/24084, Tarih: 31.12.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/9942 E.  ,  2013/24084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 01/02/1998- 30/11/2009 tarihleri arasında sabah 07:00'den akşam 22-23:00'e kadar çalıştığını, sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, genel tatil ve hafta tatili ile fazla çalışma alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının sigortada görülen süre kadar çalıştığını, sözleşmesinin tazminata hak kazanamayacak şekilde sona erdiği, fazla çalışma hafta tatili ve genel tatil çalışması yapmadığını, yıllık izinlerini kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı gerek yargılama aşamasında ve gerekse temyiz aşamasında borcu sona erdiren hallerden biri olan ödeme ibraname itirazına dayanmıştır. Mahkemece 03.10.2012 tarihli duruşmada belge istenilmiş ancak başkaca bir belge gönderilmiştir. 29.11.2012 tarihli duruşmada Mahkemece yeniden müzekkere yazılmasına karar verilmiş ancak takip eden 24.06.2011 tarihli duruşmada masraf verilmediğinden müzekkerenin gönderilmediği anlaşılmıştır. Mahkemece hiçbir gerekçe gösterilmeden belge eksikliği giderilmeden sonuca gidilmiştir.

Davalıya yatırması gereken masrafın miktarı belirtilmeden, masraf yatırılması konusunda kesin süre ve sonuçları konusunda ihtar yapılmadan ve herhangi bir gerekçe de gösterilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup karar bu nedenle bozulmalıdır. ./...

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 31.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/440, Karar No: 2013/4054, Tarih: 29.05.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/440 E.  ,  2013/4054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : TCK'nun 86/1, 86/3-a, 87/1-d, 62, 53/1-2-3, 54, 63. Maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...'i kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

CMUK.nun 322. Maddesi gereğince;

A) Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıkla mağdurun aralarında yaşanan tartışma sonucu sanığın mağduru bıçakla yaraladığı olayda; Darbelerin sayısı, toplam yedi darbeden beş tanesi kol, iki tanesi göğüs bölgesine yönelik olup göğüs bölgesindeki darbelerden en az bir tanesinin göğüse nafiz, pnömotoraksa ve mağdurun yaşamsal tehlike geçirmesine neden olduğu, suçun tamamlanmış haliyle öldürmeye teşebbüs olduğu anlaşılmış ise de; sanık icra hareketlerini tamamladıktan sonra pişmanlık duyarak mağduru hastaneye götürmek için kucağına aldığı ve binadan aşağıya indirdiği, araç aramaya gittiği göz önüne alınarak TCK'nun 36.maddesi gereğince yaralama suçundan ceza verilmesi gerektiği, bu itibarla sonuç ceza yerinde olmakla birlikte, hüküm fıkrasında 36.maddenin belirtilmemesi yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasında TCK'nun 86/l.maddesinden önce gelmek üzere "TCK'nun 36.maddesi yollamasıyla" ibaresinin eklenmesine,

.../...

s-2-

B) Sanık hakkında silahla yaralama suçundan hüküm kurulurken, uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK.nun silah nedeniyle arttırım maddesi olan 86/3-e maddesi yerine 86/3-a maddesinin yazıldığı görülmekle, hüküm fıkrasında yer alan "TCK.nun 86/3-a maddesi" ibaresi yerine,"TCK.nun 86/3-e maddesi" ibaresinin yazılmasına,

C) Suçta kullanılan ve mağdur ...'ya ait olan bıçağın mağdura iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi yasaya aykırı ise de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının ilgili bölümünden "sanığın suçta kullandığı ve Adli Emanetin 2009/39 sırasında kayıtlı ekmek bıçağının TCK.nun 54/l.maddesi uyarınca müsaderesine" ibaresinin çıkartılmasına, hüküm fıkrasının ilgili bölümüne "sanığın suçta kullandığı ve Adli Emanetin 2009/39 sırasında kayıtlı ekmek bıçağının mağdur ...'ya iadesine" ibaresinin eklenmesine,

Karar verilmek suretiyle (DÜZELTİLEN), hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 29/05/2013 gününde oybir1iği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18054, Karar No: 2017/37138, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18054 E.  ,  2017/37138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16114, Karar No: 2023/2204, Tarih: 11.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/16114 E.  ,  2023/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2017 tarihli ve 2016/353Esas, 2017/330 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, hapis cezası ile cezalandırılmasına ve karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 26.03.2019 tarihli ve 2018/328 Esas, 2019/864 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dairemizin 27.09.2022 tarihli, 2021/27167 Esas, 2022/8249 Karar sayılı kararı ile imza eksikliği nedeniyle tevdi kararı verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 18.11.2021 tarihli ve 14-2019/47966 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine, taktiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine, vekalet ücretine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sübuta (sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, tanık beyanları ile örtüşmediğine) ilişikindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü