muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11357, Karar No: 2012/23546, Tarih: 27.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/11357 E.  ,  2012/23546 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... İnşaat Müteahhitliği Tic. Ltd.Şti. adına Av. ... 2-... adına Av. ... arasındaki dava hakkında Polatlı İş (Müstemir Yetkili) Mahkemesinden verilen 01.02.2012 günlü ve 192/15 sayılı hükmün, davacı ile davalılar SGK Başkanlığı ve... İnşaat Müteahhitliği Tic.Ltd.Şti avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalılardan... İnşaat Müteahhitliği Tic.Ltd.Şti. vekili olarak celselere katılan, mazeret dilekçesi, süre tutum ve temyiz dilekçeleri sunan ve gerekçeli kararın tebliğ edildiği Av. ...’ın adı geçen davalı vekili olduğunu, yine davalılardan SGK Başkanlığı vekili olarak celselere katılan, mazeret ve süre tutum dilekçeleri sunan Av. ...’in adı geçen davalı Kurum vekili olduğunu gösterir vekaletnameler veya yetki belgelerinin aslı ya da onaylı örneğinin dosyada olmadığı anlaşılmakla;

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 77. maddesi gereğince, anılan vekillere vekaletname ibrazı, aksi takdirde adı geçen davalı asillere yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile bildirmesi için kesin süre içerir muhtıra tebliğ edilip, ibrazı halinde dosyanın aynen, aksi halinde hükmün, ... İnşaat Müteahhitliği Tic. Ltd. Şti ve SGK Başkanlığı’na yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde (6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesinde ki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18709, Karar No: 2014/1049, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18709 E.  ,  2014/1049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2012/1167-2013/285

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak; üzerinde bulunan ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile eksik bedel tespiti,

2-Dava konusu taşınmazlardan 1236 parsel üzerinde bulunan ağaçlara gerek kıymet takdirinde, gerekse de acele el koyma dosyasında değer tespiti yapılmasına rağmen, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda “3672 m2 alanda 57 adet ağacın çeltik tarlasında bulunması teknik olarak mümkün olamayacağından” bahisle ağaçların değerlendirmeye alınmaması,

3-Dava konusu taşınmazlardan 1149 ve 1245 parsellerde bulunan ve değerlendirmeye esas alınan ağaçların, değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre birim fiyatlarının İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik inceleme ile ağaç bedellerinin tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19808, Karar No: 2017/6211, Tarih: 24.05.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/19808 E.  ,  2017/6211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ve ihbar olunan avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ..., dava dışı müteahhit... Toplu Konut İş. Ltd. Şti.'ne inşa ettireceği “... ... Toplu Konut Projesi”'nden 18.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün tesliminden sonra gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğunu öğrendiğini ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan bedel farkının (semen tenzili) tespit edilerek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dilemiştir.

Davalı, dava konusu dairenin davacıya eksiksiz olarak teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu hükme esas alınarak eksik ifa bedeli ve gizli ayıp bedeli olmak üzere toplam 17.037.26 TL' nın avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ve ihbar olunan tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, dava konusu dairenin davacıya eksiksiz olarak teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu hükme esas alınarak eksik ifa bedeli ve gizli ayıp bedeli olmak üzere toplam 17.037.26 TL' nın avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ve ihbar olunan tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalının, mahkemece gizli ayıp olarak nitelendirilen ayıplarla ilgili temyiz itirazı yönünden; Dava tarihi olan 25.04.2013 tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddesi uygulanacaktır. Anılan maddeye göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 18.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 2008 yılı içinde teslim edildiği ve davacının da gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğu yönünde diğer kat malikleri ile birlikte 2009 yılında taşınmazda tespit yapıldığı dosya kapsamı ile sabittir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 18.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 2008 yılı içinde teslim edildiği ve davacının da gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğu yönünde diğer kat malikleri ile birlikte 2009 yılında taşınmazda tespit yapıldığı dosya kapsamı ile sabittir.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; bu ayıpların “açık” yada “gizli” olup olmadığı ve “gizli ayıp” olarak nitelendirilen izolasyona bağlı su sızıntı izleri, ıslak zeminlerde hatalı eğim verilmesi ve paslanma ayıpları ve diğer ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak, yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. 6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatların, “açık” yada “gizli” ayıplı olup olmadığı ayrıca bu ayıpların ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davalının, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden; Her ne kadar mahkemece, kafeterya ve havuzun yapılmaması eksik ifa olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; Bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-İhbar olunan konumundaki... İnşaat AŞ'nin mahkeme kararını temyiz hakkı bulunmaması nedeniyle temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

4-Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. ve 2.bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 3.bent gereğince ihbar olunan... Toplu Konut İnşaat A.Ş.'nin temyiz dilekçesinin reddine, 4.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9327, Karar No: 2014/8763, Tarih: 02.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/9327 E.  ,  2014/8763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete yangın sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan işyerinde, davalı şirketin kullanmakta olduğu mahalde doğalgaz hattı döşemek amacıyla yapılan delme çalışmaları esnasında tesisatın patlaması nedeniyle akan suların sirayet etmesi sonucu 13.03.2006 tarihinde maddi hasar meydana geldiğini, hasar bedeli olan 2.833,00 TL’nin sigortalıya ödendiğini, tazminatın faiziyle birlikte rücuen tahsili için başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, meydana gelen hasarda müvekkilinin kusuru bulunmadığını, müvekkilinin doğalgaz döşetme çalışmasını 22.12.2005 tarihinde yaptırdığını, hasarın 13.3.2006 tarihinde meydana geldiğini, ayrıca müvekkilinin işyerinin 4. katta olduğunu, hasar gördüğü iddia edilen işyerinin giriş katta olduğunu, böyle bir olay olsa öncelikle ara katta bulunan işyerlerinin hasar görmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kabulü ile itirazın iptaline takibin devamına karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin

yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 154,23 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 2.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7391, Karar No: 2023/3520, Tarih: 02.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/7391 E.  ,  2023/3520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/95 E 2018/1283 K

DAVA : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekilinin 31.08.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 4 Kasım 2016 günü gece yarısı hukuka aykırı bir şekilde gözaltına alındığını, Diyarbakır 2. Sulh Ceza Hâkimliği tarafından hukuka aykırı şekilde tutuklandığını, Diyarbakır 2. Sulh Ceza Hâkimliği tarafından müvekkili hakkında verilen tutuklama kararının iki ayrı şekilde düzenlendiğini, birinin silahlı terör örgütü üyeliği, diğerinin suç işlemeye tahrik suçu olduğunu, müvekkili hakkında yürütülen yargılamada Ağır Ceza Mahkemesi görevine giren işlerden olmayan suç işlemeye tahrik suçu yönünden CMK 102 inci maddesi uyarınca azami tutukluluk süresinin 4 Kasım 2017 tarihinde dolduğunu, bu nedenle de müvekkili lehine haksız olarak tutuklu kaldığı süre için 500.000,00 TL manevi tazminatın 04.11.2017 tarihinden işleyecek faizi ile ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 19.10.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3.Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.12.2018 tarihli ve 2018/493 Esas, 2018/659 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 22.04.2019 tarihli ve 2019/95 Esas, 2019/1283 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 13.10.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı Vekilinin Temyiz Sebepleri

1.Davacının hukuka aykırı şekilde gözaltına alındığına,

2.Suç işlemeye tahrik suçu yönünden azami tutukluluk süresinin aşıldığına,

3.Tahliye taleplerinin gerekçesiz olarak reddedildiğine, tutuklamanın orantılılık ilkesine aykırı olduğuna,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı Vekilinin Temyiz Sebepleri

1.Davacının hukuka aykırı şekilde gözaltına alındığına,

2.Suç işlemeye tahrik suçu yönünden azami tutukluluk süresinin aşıldığına,

3.Tahliye taleplerinin gerekçesiz olarak reddedildiğine, tutuklamanın orantılılık ilkesine aykırı olduğuna,

4.Davanın gerekçesiz olarak reddedildiğine,

5.Davanın görülmesi için asıl davanın sonuçlanmasına gerek olmadığına,

6.Re'sen dikkate alınacak nedenlere, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacı vekili tarafından 03.09.2018 havale tarihli dilekçe ile davacı ... adına manevi tazminat talebinde bulunmuşsa da CMK 141 maddesinde açıkça tazminat isteminde bulabilecek kişilerin açıkça sayıldığı, açılabilecek dava için hükmün kesinleşmesinin beklenmesine gerek olmadığı, ancak yapılan incelemede davacının Diyarbakır 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/563 sorgu numaralı kararı ile 04/11/2016 tarihinde tutuklandığı, öncesinde 6718 sayılı Yasa ile TC Anayasasına eklenen geçici 20 madde ile yasama dokunulmazlığını kaldırdığı, davacının Ankara 19.Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/189 esas sayılı dava dosyasında yargılandığı, 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 3713 sayılı kanunun 3,5 ve 7/2 maddeleri, TCK'nın 214/1-3, 2911 sayılı kanunun 27.md del 34/1-2 maddelerinden cezalandırılması talep edildiği, Ankara 19.Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/189 esas sayılı dava dosyasında halen tutuklu olduğu, yapılan itirazların mahkemece yerinde görülmediği, yapılan itirazların da Ankara 20.Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddedildiği, bu haliyle davacının tazminat istemine konu edilebilecek şartların bulunmadığı, kanunda belirtilen koşullar dışında yakalama-tutuklama, tutukluluğun devamı, kanuni gözaltı süresi aşımı, kanuni hakları hatırlatmama, makul süre de yargı önüne çıkarılmama, hakkında kovuşturmaya yer olmadığına yada beraat kararı verilmesi, yakalama-tutuklama nedenleri ve hakkındaki suçlamaların açıklanmaması, tutuklama işlemlerine karşı başvuru imkanlarından yararlandırılmama gibi durumların mevcut olmadığı, yine olay tutanakları, değerlendirme ve tespit tutanakları, dijital verilere ilişkin çözüm tutanağı, görüntü ve çözüm tutanakları, teknik araçlarla izleme ve dinleme çözüm tutanaklarına ve bilirkişi raporlarına dayanan kuvvetli suç şüphesinin varlığı, iddianamedeki sevk maddelerine de gerekçe gösterilerek tutukluluğunun devamına karar verildiği ve henüz hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, açılan davanın CMK 141.maddesindeki şartları taşımadığı, mahkemece benzer olayda verilen ret kararının da daha önce Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16.CD'nin 10.01.2018 tarih ve 2017/4127 Esas sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmakla manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Ankara 19. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/189 Esas sayılı ceza dosyası kapsamında davacının Diyarbakır 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 04.11.2016 tarih, 2016/563 sorgu numaralı kararı ile silahlı terör örgütüne üye olma ve suç işlemeye alenen tahrik etme suçlarından iki ayrı tutuklama müzekkeresiyle tutuklandığı anlaşılmıştır.

Davacının yukarıda yazılı suçlardan tutuklu iken başka bir suçtan mahkumiyetinin infazı için tutukluluğun infazına 07.12.2018 tarihinde ara verildiği, sonuç olarak davacının 02.09.2019 tarihinde tahliye edildiği UYAP üzerinden yapılan araştırmalarda anlaşılmıştır.

Davacının 5271 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen “Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğun devamına karar verilenler” hükmü uyarınca tazminat talebinde bulunduğu, tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'a tâbi olduğu anlaşılmıştır.

Davacının aynı soruşturma ve kovuşturma dosyasına ilişkin olarak tutukluluk incelemesinin 30'ar günlük sürede incelenmediği gerekçesine dayalı olarak açtığı davada Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.07.2018 tarih 2017/455 Esas, 2018/437 Karar numaralı kararıyla davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, temyize konu davanın başka hukuki sebebe dayandırıldığı anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

1.Davacının hukuka aykırı şekilde gözaltına alındığına ilişkin temyiz sebebi yönünden;