muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/670, Karar No: 2012/25540, Tarih: 05.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/670 E.  ,  2012/25540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Evinde yapılan aramada 2 adet tabanca ele geçen sanık hakkında, silah sayısı gözetilerek TCK.nun 61/1. maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların toplanmasına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde yer alan "sanığa verilen toplam 6.375 TL adli para cezasının aylık 318,75 TL'den olmak üzere 20 eşit taksitte ödenmesine" ibaresinin çıkarılarak, "sanığın 6000 TL adli para cezası ile doğrudan verilen 375 TL adli para cezalarının ayrı ayrı 20 eşit taksitte ödenmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 05.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2069, Karar No: 2011/2752, Tarih: 25.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/2069 E.  ,  2011/2752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 108 ada 10 parsel sayılı 11317,64 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı Hazine tapu kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı Hazine birden çok tapu kayıtlarına dayanmış ise de, bu tapu kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 25.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10346, Karar No: 2012/16290, Tarih: 08.11.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/10346 E.  ,  2012/16290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin çeşitli biçim ve ebatta kutu ve koliyi üretip, davalıya teslim ettiğini, düzenlenen faturaya konu alacağının bir kısmını tahsil ettiğini, bakiye 5.923.57 TL'nin ödenmediğini, alacağın tahsili için girişilen icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacının müvekkili şirketten bir alacağı bulunmadığını, müşteri çekleri ciro edilmek suretiyle borcun ödendiğini, davacının kötü niyetli olduğunu savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre; taraflar arasında cari hesap ilişkisi olup, davacının 09.07.2008 tarih ve 23.573,56 TL fatura düzenleyerek davalıya emtia satışı yaptığı, davalının 17.650,00 TL ödediği, bakiye borcun 5.923,57 TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/181, Karar No: 2015/131, Tarih: 28.04.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/181 E.  ,  2015/131 K.**

* RESMİ BELGEDE SAHTECİLİK SUÇU

* KAMU DAVASININ DÜŞMESİ

* KESİNTİLİ AZAMİ ZAMANAŞIMI SÜRESİ

* DAVA ZAMANAŞIMI

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 342

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 59

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 503

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 102

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 104

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 349

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 522

* CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) (647) Madde 4

* CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) (647) Madde 5

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 157

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 51

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 52

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 210

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 204

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 66

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 67

**"İçtihat Metni"**

Sanık İ.. A..'ın resmi belgede sahtecilik suçundan 765 sayılı TCK’nun 342/1, 59/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay ağır hapis; dolandırıcılık suçundan aynı kanunun 503/1, 522, 59/2 ve 647 sayılı Kanunun 4 ve 5. maddeleri uyarınca 6.505.766.000 Lira ağır para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin, Elmalı Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13.07.2004 gün ve 212-231 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca dosya 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca lehe kanun değerlendirmesi yapılması gerektiği görüşüyle 14.07.2005 gün 239177 sayılı yazı ile mahalline iade edilmiştir.

Duruşma açarak değerlendirme yapan Elmalı Ağır Ceza Mahkemesince 14.10.2005 gün ve 284-267 sayı ile; sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan 765 sayılı TCK’nun 342/1, 59/2 ve 647 sayılı Kanunun 6. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının ertelenmesine, dolandırıcılık suçundan ise 5237 sayılı TCK'nun 157/1, 62, 51 ve 52. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 83 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 04.07.2008 gün ve 243-7430 sayı ile;

“5237 sayılı TCK’nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 04.07.2008 gün ve 243-7430 sayı ile;

“5237 sayılı TCK’nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan yerel mahkemece 28.04.2009 gün ve 191-84 sayı ile; dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca ortadan kaldırılmasına, resmi belgede belgede sahtecilik suçundan ise sanığın 765 sayılı TCK’nun 342/1, 59/2 ve 647 sayılı Kanunun 6. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının ertelenmesine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 13.11.2012 gün ve 4025-19329 sayı ile;

"Sanık İ.. A..'ın kendisine ait önceden başkasına imzalatmış olduğu 3 adet çeki almış olduğu mal karşılığında katılana verdiğinin iddia ve kabul olunması karşısında, sanığın dolandırıcılık kastı ile hareket ettiği gözetilmeksizin, unsurları oluşmayan resmi belgede sahtecilik suçundan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 07.11.2013 gün ve 194-259 sayı ile;

"...Belgede sahtecilik suçları genel olarak amaç suç değil, araç suçlardandır. Yani kişi işlemeyi kastettiği başka bir amaç suçu gerçekleştirmek için araç suç olan sahtecilik suçunu işlemektedir. Somut olayımızda sanık keşidecisi kendisi olan 3 adet çeki kendisi yerine başka bir kişiye imzalatmış ve bu şekilde oluşturduğu unsurları tam olan resmi belge niteliğindeki 3 adet çeki yaptığı alışveriş karşılığında müştekiye vermiştir. Sanığın bu şekilde 765 sayılı TCK uygulamasına göre başka bir kişiye senedi imzalatıp kullanması şeklindeki eylemi dolayısıyla, dolayısıyla fail konumunun bulunduğu şüphesizdir.

Sanığın baştan itibaren kastı bu şekilde oluşturduğu çeklerle müştekiyi dolandırmaktır. Ancak amaç suç olan dolandırıcılık suçunu işlemek için sahte belge düzenlediğinden sahtecilik suçunu işlediği konusunda da kuşku yoktur. Sanık çeklerle ilgili aleyhine takibat yapıldığında, imzasını inkar ederek takipten kurtulmayı amaçlamıştır. Çek, poliçe ve bono gibi belgelerde keşideci imzası belgenin zorunlu unsurudur. Zira bu tür kıymetli evraka imza atılması şart olup işaret, parmak izi, mühür konulması halinde kambiyo senedi geçerli olmayacaktır. Sanık kendisinin keşidecisi olduğu 3 adet çeki keşideci imzasını keşideci yerine (kendisi) başka birisine attırmak suretiyle belgenin içeriğini sahteleştirdiği ve böylelikle sahtecilik suçunu işlediği, bu belgeleri alışveriş sırasında kullanmak suretiyle de dolandırıcılık suçunu işlediği sabittir. Sahtecilik suçlarının oluşması için çıkar sağlamak gerekmeyip bir başkasına zarar verilmesi, zarar olasılığının bulunması, o belgeye olan güvenin sarsılmış olması yeterlidir.

Her ne kadar 765 sayılı TCK'nun 342/1 maddesine göre; resmi belgede sahtecilik suçunun oluşabilmesi için resmi evrakta sahtecilik dolayısıyla 'umumi ve hususi bir mazarrat' unsurunun da bulunması gerekmekteyse de; 765 sayılı TCK'nun uygulaması bakımından 05.11.1947 tarih ve 6-21 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında 'sahte makbuz tanzim edilmekle umumi veya hususi zarar doğabileceğinin tabii' olduğunun belirtilmesi, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında örneğin; 14.02.1983 tarih ve 4746 sayılı içtihadında '... topluma ilişkin hukuksal varlık veya yararlardan, değerlerden biri de kamu güvenidir ve hukuk düzeni bir olguyu kanıtlama yeteneği tanıdığı belgelerin ... doğruluğuna beslenen toplum inancı kamu güveni kavramı içinde korumak ve o yüzden de bu soyut varlık ya da yararın somutlaştığı belgeleri ilişilmez ve dokunulmaz kılmak istemiştir... Ortak ve toplumsal yaşamın barış içinde ve olağan akışını sağlayabilmek için önlemlere başvurması, bunun sonucu olarak belgelerin gerçeklik ve doğruluklarının güvence altına alınmasındaki genel ve özel yararın korunması kaçınılamaz' şeklindeki içtihadından, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.07.2001 tarih, 6/144-147 sayılı kararında; 'gerek yerleşmiş yargısal kararlarda, gerekse öğreti de genellikle kabul gören görüşe göre evrakta sahtekarlık suçlarının hukuki konusu, kamunun güvenidir. Belgelerin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi gerçek bir belgeye eklemeler yapılması, tamamen veya kısmen değiştirilmesi eylemlerinin kamu güvenini sarstığı kabul edilerek suç sayılıp yaptırıma bağlanmıştır. Bu nedenle de; fiilen bir zararın ortaya çıkmaması aranmamakta, zarar olasılığı yeterli görülmektedir' şeklindeki örnek içtihatlarından da anlaşıldığı üzere 765 sayılı TCK'nunda resmi evrakta sahtecilik suçları uygulamasında da zarar, imkan ve ihtimalinin ispat edilmesine gerek bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Öğretide failin keşide ettiği bono veya çekte kendi imzasını atmayıp benzer imza atması veya başka birisine imza attırdıktan sonra bu şekilde düzenlenen kambiyo senetlerini ciro yoluyla üçüncü kişilere vermesi halinde en son kendisine başvurulacağı ve bu parayı ödeyeceği için suçun oluşmadığı ileri sürülmekte ise de; resmi belge niteliğinde olan bu kambiyo senetlerinde keşideci imzasının sahte olarak başka bir kişiye attırılması suretiyle yani bu belgelerin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesiyle sahtecilik suçu oluşmuştur. Sahte olarak düzenlenmesi nedeniyle somut olaydaki çeke olan güven sarsılmış ve zarar doğmuştur. Failin sahte imza attırmakta çıkarı olmadığından suçun oluşmadığı söylenemez. Kaldı ki fail kendi yerine sahte imza atarak veya attırarak verdiği çek karşılığında bir çıkar sağlamış, yapılan takipte imzaya itiraz ederek borcunu ödememiş böylece maddi menfaat de sağlamıştır. Farklı tarihlerde düzenlendikleri saptanamayan bu 3 adet unsurları tam olan ve bu nedenle resmi belge niteliğinde olan çekin aynı ilişki nedeniyle aynı anda müştekinin huzurunda doldurulup tanzim edilmesi eyleminin hem 765 sayılı TCK açısından hem de 5237 sayılı TCK açısından resmi evrakta sahtecilik suçu kapsamında bulunmaktadır" gerekçesiyle önceki hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının 24.03.2014 gün ve 90366 sayılı "zamanaşımı nedeniyle bozma ve düşme" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasının vaki dava zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ilişkin hüküm temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup direnme kararının kapsamına göre inceleme resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; dava zamanaşımının direnme kararından önce gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle değerlendirilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.10.2012 gün ve 655-1823 sayılı kararı başta olmak üzere bir çok kararında açıkça vurgulandığı gibi, yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

İncelenen olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.10.2012 gün ve 655-1823 sayılı kararı başta olmak üzere bir çok kararında açıkça vurgulandığı gibi, yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

İncelenen olayda;

Sahtecilik suçuna konu çeklerdeki keşide tarihi 27.03.2001, 05.04.2001 ve 25.04.2001’dir. Ancak sanık ve katılanın beyanlarından ve bu çekler karşılığı teslim edilen malların kamyona yüklenmesi sırasında düzenlenen kantar fişinden her üç çekin de 10.03.2001 tarihinde düzenlenip katılana verildiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle suç tarihinin 10.03.2001 olduğunun kabulü gerekir.

Sanığa atılı sahte çek düzenlemek suçunun müeyyidesi suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nun 349/2. maddesi delaletiyle 342/1. maddesinde 2 seneden 8 seneye kadar ağır hapis cezasından ibaret olup 10.03.2001 tarihinde gerçekleştirilen eylemle ilgili olarak 765 sayılı TCK'nun 102/3 ve 104/2. maddelerinde öngörülen (15) yıllık kesintili dava zamanaşımı henüz dolmamıştır.

Ancak sanığa yüklenen fiil, hükümden sonra 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun 210. maddesi aracılığı ile 204. maddesinin 1. fıkrasında da suç olarak düzenlenmiş, yaptırımı da 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası olarak belirlenmiştir. Öngörülen hürriyeti bağlayıcı cezanın üst sınırına göre bu suça ilişkin aslî dava zamanaşımı süresi de, aynı Kanunun 66. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendine göre (8) yıldır.

Öte yandan, 5237 sayılı TCK'nun 67. maddesinin 2. fıkrasında dava zamanaşımını kesen nedenler sayılmış, 3. fıkrasında kesici işlemin varlığı halinde kesilme gününden itibaren birden çok nedenin bulunması halinde de en son kesilme gününden itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başlayacağı öngörülmüş, 4. fıkrasında ise kesici nedenlerin kanunda belirtilen zamanaşımı sürelerini yarıdan fazla uzatamayacağı hükme bağlanmıştır. Dolayısıyla somut olayda yüklenen suç bakımından, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda öngörülen kesintili zamanaşımının azamî süresi (12) yıl olup, yerel mahkemece direnme hükmünün verildiği 07.11.2013 tarihinden önce, bu süre 10.03.2013 tarihinde dolmuş bulunmaktadır.

Bu itibarla; yerel mahkeme direnme hükmünün, dava zamanaşımının gerçekleşmesine rağmen yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK’nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının lehe olan 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmelidir

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2013 gün ve 194-259 sayılı direnme hükmünün, dava zamanaşımının gerçekleşmesine rağmen yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK’nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının lehe olan 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2015 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18262, Karar No: 2013/29280, Tarih: 25.11.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/18262 E.  ,  2013/29280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yaralamaya teşebbüs, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

CMK'nın 217/2. maddesi gereğince sanığa yüklenen suçların, hukuka uygun olarak elde edilmiş her türlü delille ispatının mümkün olduğu ceza yargılamasında, bir delilin reddedilmesi için CMK'nın 206/2. maddesinde sayılan durumların dışında delilin, akla, mantığa, bilimsel verilere, fizik kurallarına, herkesçe bilinen somut duruma, hayatın olağan akışı içinde gündelik yaşamdan edinilen karine niteliğindeki bilgilere aykırı olması ya da tanığın yalan söylediğinin ortaya çıkması gibi reddi için haklı, makul ve kabul edilebilir hukuki gerekçelerin gösterilmesinin zorunlu olması ve tanık ...'nın soruşturma evresindeki ifadesinde, sanığın, mağdura hitaben sinkaflı küfürler edip tehditte bulunduğunu, yine kovuşturma evresindeki ifadesinde de, küfürlü sözler söylediğini beyan etmesi karşısında, tanık beyanının kabul edilmemesinin hukuki gerekçeleri gösterilmeden, kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14810, Karar No: 2012/16622, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/14810 E.  ,  2012/16622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ...tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Hüküm, davalılar ..., ...., ..., ... , ..., ... ve ...’a aynı konutta ikamet eden ...’a, davalılar ...ve ...’a ise aynı konutta ikamet eden ...’a 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 16. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de usulüne uygun değildir.

7201 Sayılı Tebligat Yasasının 10. maddesine göre tebligat, tebligat yapılacak şahsa bilinen son adresinde yapılır. Her ne kadar hüküm adı geçen davalılara Tebligat Kanunu 16. maddeye göre tebligat adreslerinde olmadıklarından birlikte oturduğu beyan edilen ... ve ...’a tebliğ edilmişse de adı geçen davalıların tümünün aynı adreste oturmalarının mümkün olamayacağı görülmektedir. Bu durumda hükmün tebliğine ilişkin yapılan tebligatlar geçersizdir.

Bu nedenle hükmün adı geçen davalılara adrese dayalı kayıt sitemindeki adresleri göz önüne alınarak usulüne uygun olarak tebliğ edilerek, temyiz süresinin beklenmesi ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.