muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11767, Karar No: 2015/5132, Tarih: 25.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11767 E.  ,  2015/5132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 52/4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna, mahkumiyete yeter nitelikte delil bulunmadığına, teşdiden ceza tayinine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine; katılanlar vekilinin ise bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi esnasında, bir yılın 365 gün yerine 360 gün olarak kabulüyle, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün yerine, 900 günle sınırlandırılarak, bir gün karşılığı takdir olunan 20 TL ile çarpımı sonucu netice adli para cezasının 18.000 TL olarak eksik belirlenmesi ve sanık hakkında tayin edilen uzun süreli hapis cezasının paraya çevrilmesi ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında TCK'nın 50/1-a ve 52/2 maddelerinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 5. bendi çıkartılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin getirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37235, Karar No: 2015/26136, Tarih: 22.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37235 E.  ,  2015/26136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 22.12.2015 Salı günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... San. Ve Tic.A.Ş. vekili Av.... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan taraın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkili olan davacının 09/08/2000 tarihinde davalı şirkette daimi işçi statüsüyle saha montaj teknisyeni olarak işe başladığını, 10/05/2012 tarihine kadar kesintisiz olarak davalı şirkette çalıştığını, en son aldığı brüt maaşın 1.760,00 TL net maaşının ise 1.300,00 TL civarında olduğunu, davalı şirketin müvekkili olan davacıyı gece ve gündüz sahada bir ay bazen iki ay çalıştırdığını, fazla mesai ücretinin müvekkiline tam olarak ödenmediğini, resmi tatillerde çalıştığı halde resmi tatil günleri ücretinin kendisine ödenmediğini, hafta tatillerinin müvekkiline kullandırılmadığını, çalıştığı süreye göre yıllık izinlerinin 2008 yılından itibaren kendisine kullandırılmadığını, davacının izin hakkını kullanmak üzere saha montaj müdürü....'den izin talebi üzerine hakarete maruz kaldığını, bu nedenlerle iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının fazlaya ait haklarını saklı tutmasının mümkün olmadığını, davayı belirsiz alacak davası olarak açmadığını, ne kadar alacağı olduğunu bildiği için bu şekilde kısmi talepte bulunamayacağını, esas açısından, davacının son aylık brüt maaşının 1.760,00 TL olduğunu, kıdem ve ihbar tazminatı talep etme hakkının olmadığını, zira çalıştığı süre içinde disiplinsiz davranışlarda bulunduğunu, işe gelmediği, işini aksattığı zamanlar olduğunu, en son....rinde çalışmakta iken işyerini terkettiğini, gönderdiği ihtarname üzerine karşı ihtarname keşide edilerek işe davet edildiğini, işe gelmeyince haklı nedenle işine son verildiğini, davacıya saha müdürünün hakaret etmesi gibi bir durumun sözkonusu olmadığını, davacının ulusal bayram, genel tatil ücreti, hafta tatili ve izin ücreti alacağının bulunmadığını, davacının fazla mesaiye ilişkin taleplerinin haksız ve mesnetsiz olduğunu, davalı işyerinde normal mesai saatleri dışında çalışmanın söz konusu olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai, hafta tatili ve milli bayram-genel tatil ücreti ihtilaflıdır.

Çalışma saatlerini ve günlerini belirleme işverenin yönetim yetkisi kapsamında olup bu bağlamda işyerinde fazla çalışma yapılıp yapılmayacağı, hafta tatillerinde ve diğer tatil günlerinde çalışılıp çalışmayacağı, şayet fazla mesai yapılacaksa hangi günlerde ve hangi saatler arasında yapılacağı işveren tarafından belirlenecektir. Bu belirlemenin de işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğu, işyeri politikası v.b gibi sebeplerden dolayı zaman içerisinde değişkenlik gösterebileceği kuşkusuzdur.

Dolayısıyla fazla çalışmaya ilişkin ispat külfeti altında olan davacının talep ettiği döneme ilişkin fazla çalışma ücretini, tanık deliline dayanarak ispat etmek istemesi halinde ancak bu dönemde aynı işyerinde çalışan tanık anlatımları ile ispat külfetini gerçekleştirebilceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda, davacı fazla mesai yaptığını, hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek fazla mesai, hafta tatili ve milli bayram ve genel tatil çalışma ücretlerinin tahsilini talep etmiş, mahkemece bilirkişi raporuna itibarla alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Davacının iddiasını ispat etmek için dinlettiği tanıklardan...ve ... davacının çalıştığı şirkette değil de, davalı şirketin iş ilişkisi içinde bulunduğu şirketlerde çalıştıklarından bunların beyanlarına itibar edilmemesi yerindedir. Davacı tanıklarından... 2008 Ekim-2011 Aralık tarihleri arasındaki dönemde davacı ile birlikte Kuzey Irak'ta çalışmıştır. Bu dönem açısından bu tanığın beyanına göre hesaplama yapılması da doğrudur. Diğer dönem yani 2000-2012 arası (2008 Ekim-2011 Aralık arasındaki süre hariç) davacı tanıklarından işyerinde teknisyen olarak 2007 yılından itibaren çalışan davacı tanığı...'ın beyanına göre davacının tüm hafta tatillerinde, dini bayramlar dışındaki milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, haftanın 6 günü 07.00-18.00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenme ile çalışarak 7.günden gelen 2 saatin eklenmesi ile haftalık 14 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai, hafta tatili ile milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri hesap edilmiş ise de, bu tanık davacı ile 2007 yılından itibaren çalıştığından beyanının önceki döneme teşmili mümkün değildir. Davacının ancak 2007 yılında davacı tanığının işe girdiği tarihten itibaren bu şekilde çalıştığı kabul edilmelidir. Bu tanığın hizmet cetveli getirtilerek işe giriş tarihi tam olarak tespit edilmeli ve bu tarihten itibaren şimdiki gibi hesaplama yapılmalıdır. Davacı...'nin işe giriş tarihinden önceki dönem bakımından ise davalı tanıklarının beyanlarına göre varsa fazla mesai, hafta tatili ile milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri hesaplanarak uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılarak ve davalı lehine oluşan kazanılmış haklar ihlal edilmeden karar verilmelidir.

Öte yandan 27.01.2011-24.02.2011, 20.04.2011-12.05.2011 tarihleri arasında davacının kullandığı izinlerin fazla mesai hesabında dışlanmaması hatalı olmuştur.

3- Kıdem tazminatı dışındaki alacaklar için yasal faiz talep edildiği dikkate alınarak fazla mesai, hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine en yüksek banka mevduat faiz oranını aşmamak üzere yasal faizi işletilmesi gerekirken doğrudan yasal faiz işletilmesi ve alacakların brüt olarak hüküm altına alınmasına rağmen alacakların net mi brüt mü olduğunun yazılmaması ve yasal kesintilerin infaz (icra) aşamasında dikkate alınmasına karar verilmemesi de bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir ve tespit olunan 1.350,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 22.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8387, Karar No: 2011/9599, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/8387 E.  ,  2011/9599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 46.470,12 TL alacağın sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılardan ...’nun Kara Harp Okulu öğrencisi iken Yüksek Disiplin Kurulu kararı uyarınca ilişiğinin kesildiğini, bu sebeple davalıya yapılan 46.470,12 TL masrafın sarf tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Askeri Okullara Alınan Öğrenciler ile Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler için Yüklenme Senedi Düzenlenmesine ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmelik hükümlerine uygun olarak düzenlenen ve dosya içerisinde bulunan davalı tarafından Harp Okulunda eğitime başlarken verdiği Karşıyaka 2. Noterliği'nce düzenlenen 18.09.2006 gün ve 38813 yevmiye numaralı yüklenme senedinde; yükümlünün okulla ilişiğinin kesilmesi halinde ödeyeceği Harp Okulu dönemine ait masraflar içerisinde personel ve amortisman gideri de sayılmış ise de; 30.06.2010 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6000 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik

2011/8387-9599

Yapılmasına Dair Kanun'un 35. maddesiyle 4566 Sayılı Harp Okulları Kanunu'nun 38. maddesinin 3. fıkrasında yapılan değişiklikle, personel ve amortisman giderlerinin bundan böyle yükümlünün tazminatının hesabında dikkate alınmayacağı öngörülmüştür. Bu durum karşısında; davalının Harp Okulu eğitimi sırasında yapılan masraflar içerisinde yer alan personel ve amortisman giderinden sorumlu tutulmaması gerekirken, bu kalem masraflardan da sorumlu tutan bilirkişi raporuna göre hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-Dosya içerisinde bulunan 12.08.2002 ve 18.09.2006 günlü yüklenme ve kefalet senetlerine göre; davalılardan ..., yükümlüye Askeri Lisede yapılan masraflarla beraber işlemiş faizinin 25.463,15 TL’sine; davalılardan ... ise yükümlüye Harp Okulunda yapılan masraflarla beraber işlemiş faizinin 53.765,48 TL’sine kefil olmuştur. Bu durum karşısında, kefil ...’in yükümlüye Askeri Lisede yapılmış masraflarla işlemiş faizinin toplamı olan 22.757,07 TL’den ve ayrıca hükmün infazına kadar işleyecek faiziyle beraber kefalet limitiyle; yine, kefil ...’in yükümlüye Harp Okulunda yapılmış masraflarla işlemiş faiz toplamı olan 34.299,88 TL’den ve ayrıca hükmün infazına kadar işleyecek faiziyle beraber kefalet limitiyle sınırlı olarak sorumlu tutulmaları gerekirken, doğrudan kefalet limitleriyle sınırlı olarak sorumlu oldukları şeklinde hüküm kurulması,

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yükümlüye yapılan masraflar ile bu masrafların sarf tarihlerinden ilişik kesme tarihine kadar işlemiş faizi hesap edilmiştir. Bu durumda mahkemece; hüküm altına alınan asıl alacağın tahsiline kadar işleyecek faizin başlangıç tarihinin ilişik kesme tarihi olacağı dikkate alınmadan, daha sonraki bir tarihin faiz başlangıcına esas alınması,

4-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davada kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına 5.311,71 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken daha az vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16770, Karar No: 2013/11949, Tarih: 26.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/16770 E.  ,  2013/11949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalı işverenin hiçbir neden belirtmeden, savunma almadan ve herhangi bir ikaz ve ihtarda bulunmadan iş sözleşmesini 20.08.2011 tarihinde feshettiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, süresinde cevap dilekçesi sunmamış olup deliller ibrazına ilişkin dilekçesinde davacının işten çıkarılmadığını, kendisinin işten ayrıldığını belirtmiştir.

Mahkemece, " davalı işveren gönderdiği ihtarname ile 22.08.2011 tarihinden itibaren izinsiz olarak işe gelmediği ihtarnamenin tebliğinden itibaren 3 gün içinde mazeret bildirmesi ve işe başlaması yönünde noter kanalıyla ihtarname göndermiş BÇM’nin 20.09.2011 tarihli inceleme raporunda da belirtildiği üzere 26.08.2011 tarihinde gönderilen ihtarnamenin tebliğ edildiği buna rağmen davacının işine başlamayarak 19.09.2011 tarihinde davayı açtığı, SGK dan celbolunan belgeler incelendiğinde davacının iş akdinin 19.09.2011 tarihinde feshedildiği, işe davete rağmen işine başlamayan davacının işe iade davası açmakta iyiniyetli olmadığı ve davalı tarafından yapılan feshin haklı olduğu sonuç ve kanaatine varıldığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, davalı işyerinde tahmil-tahliye bölümünde sapancı olarak 2 yıl 3 ay süreyle çalışmıştır.

Dosya kapsamında yazılı bir fesih bildirimi yoktur. Davalı işveren tarafından tanzim edilen işten ayrılma bildirgesinde "22" çıkış kodla yani "diğer nedenler" gösterilmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin kim tarafın ve hangi gerekçelerle feshedildiği üzerinde durulmamıştır.

Somut olayda; davacının Bölge Çalışma Müdürlüğüne verdiği müracaat dilekçesinin 23 Ağustos 2011 tarihinde kayda alındığı ve söz konusu dilekçede de " 20 Ağustos 2011 de işten kovulduğunu" belirttiği görülmüştür.

Davacının devamsızlık yaptığına dair 22-23-24-25 Ağustos 2011 tarihlerinde işe gelmediğine dair tutanaklar tutulmuştur.

Davalı tarafından 26 Ağustos 2011 tarihinde keşide edilen ihtar ile "...22 Ağustos 2011 tarihinden itibaren izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediği, mazeretine varsa belge sunması aksi halde iş sözleşmesinin 4857 sayılı Yasanın 25.maddesi gereğince feshedileceği" belirtilmiştir.

İşten çıkış bildirgesinde ve hizmet cetvelinde davalı işyerinden çıkışı 19 Eylül 2011 tarihi olduğu görülmüştür. Bu tarih, davalı işveren vekilinin beyanına göre yukarıda yer alan noter ihtarının davacıya tebliğ edildiği tarihtir. Ayrıca davacı bu davayı da resmi kayıtlarda işten çıkışının yapıldığı 19 Eylül 2011 de açmıştır.

İşten çıkış bildirgesinde ve hizmet cetvelinde davalı işyerinden çıkışı 19 Eylül 2011 tarihi olduğu görülmüştür. Bu tarih, davalı işveren vekilinin beyanına göre yukarıda yer alan noter ihtarının davacıya tebliğ edildiği tarihtir. Ayrıca davacı bu davayı da resmi kayıtlarda işten çıkışının yapıldığı 19 Eylül 2011 de açmıştır.

Görüleceği üzere davacıya yapılmış usulüne uygun yazılı bir fesih bildirimi olmadığı açıktır. O halde davacının Bölge Çalışma Müdürlüğüne verdiği dilekçesinin kayıt tarihi ile davacının bu dilekçede belirttiği fiili fesih tarihi ile yargılama aşamasında iddia ettiği tarihin aynı olduğu hususu dikkate alındığında bu tarihten sonraya ilişkin yapıldığı savunulan devamsızlıkların iş sözleşmesinin feshine etkisinin olmadığı anlaşılacaktır. Kaldı ki söz konusu noter ihtarı bir işe davet ihtarı değil eylemli fesihten sonra yaptığı ileri sürülen devamsızlığın haklı nedene dayanıp dayanmadığına ilişkin bir mazeret bildirim ihtarıdır. İş sözleşmesi, 20 Ağustos 2011 tarihinde davalı işveren tarafından sözlü olarak feshedilmiştir. Feshin haklı nedene dayandığı da davalı tarafından ileri sürülmediğine göre feshin yazılı ve fesih gerekçelerinin de açık ve kesin bir şekilde belirtilmeksizin eylemli olarak feshedildiği, bu nedenle yapılan feshin geçerli nedene dayanmadığı sonucuna varılmakla davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken mahkemece eylemli fesihten sonra davalı işveren tarafından keşide edilen mazeret ihtarının işe davet ihtarı kabul edilerek işe davet edilmesine rağmen işe iade davası açması gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davalı işveren tarafından gerçekleştirilen feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının adı geçen işverenin işyerine İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminatın miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için davalı işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5.Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin yatırılan 18,40 TL harcın mahsubu ile bakiye 5,90 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazineye gelir kaydına,

6.Davacının yapmış olduğu 150,00 TL yargılama giderinin davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

8.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, 26.06.2013 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33872, Karar No: 2016/1916, Tarih: 27.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33872 E.  ,  2016/1916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, ... Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihi itibariyle faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26/1. maddesi ile aynı Kanun’un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine devredilmesine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2015 tarihli ve 2014/565 Esas, 2015/183 sayılı Kararını müteakip, ... Çocuk Mahkemesinin 13/05/2015 tarihli ve 2015/353 Esas, 2015/238 sayılı Kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine, ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ..., Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 05/06/2015 tarihli ve 2015/541 Değişik İş sayılı Kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 19.10.2015 tarih ve 2015/21197 – 67501 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.11.2015 tarih ve 2015/352406 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.", yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.