muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5315, Karar No: 2019/6513, Tarih: 05.11.2019

Yasayı Anayasa Mahkemesi de yürürlükten kaldırabilir. Kural olarak Anayasaya aykırılığı saptanmış kural, iptal kararının Resmi Gazetedeyayımlandığı gün yürürlükten kalkmış olur.Ama Anayasa Mahkemesinin geçici (intibakı) kolaylaştırmak için bir yılı aşmamak üzere daha geç bir iptal gününü öngörmesi de olanaklıdır. (Anayasa M.153/III)

Bir yasanın, resmen yürürlükten kaldırılmadığı halde, anlamını ve işlevini yitirdiği için "fiilen metruk" (caput mortuum) sayılması da olanaklıdır.

Yasa kurallarının zamansal yürürlüğünden söz edilince akla gelen asıl önemli sorun şudur: Acaba yeni bir yasa yürürlüğe girdiğinde eski yasanın yürürlüğü sırasında oluşup tamamlanmış olan olguların ve etkileri süre gelen olguların durumu ne olacaktır.

Bu sorun "yasaların geçmişe etkisi" ve "derhal yürürlüğü" sorunu diye bilinir.

Kural olarak, yeni yasa geçmişte oluşmuş hukuksal olgulara, sona ermiş hukuksal etkilere ilişmez.

Avusturya MK (ABGB)§ 5 kuralı bu bakımdan çok açıktır, "Yasalar geçmişe etkili olamazlar, yürürlüğegirdiği tarihten önce oluşmuş eylemlere ve evvelce edinilmiş haklara ilişmezler."

Dar ve teknik anlamda geçmişe yürümezlik kuralı (retroaktivite yasağı) olarak bilinen bu kural yurttaşların korunmayı hak etmiş güvenlerinin korunması gerektiğinin, genel ve soyut bir deyimle hukuksal güvenlik isteminin ve son aşamada anayasal hukuk devleti ilkesinin bir ürünüdür. " (Rona Serozan-Hukukta Yöntem-İstanbul 2015-Sayfa 150vd)

Öte yandan Dairemizin 22.10.2013 tarih ve 2013/10753 – 18935 Esas - Karar sayılı emsal nitelikteki ilamında da işaret olunduğu üzere, “Her ne kadar ceza davasında hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle kesinleşmiş bir mahkumiyet kararından söz etmek mümkün değilse de, ceza yargılamasında maddi vakıa olarak eylemin hukuka aykırılığının ve failinin belirlenmiş bulunması karşısında kusur oranlarının belirlenirken bu durumun da göz önüne alınması gerektiği açıktır”

Tüm yukarıda açıklanan ilkeler ve yasa maddeleri doğrultusunda, somut olayda; meydana gelen iş kazasında olay tarihine göre, öncelikle 4857 sayılı İş Kanununun 77. maddesi mi yoksa 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun yürürlük maddeleri göz önüne alınarak bu Kanun hükümlerinin mi uygulanacağını açık olarak belirlemek gerekmektedir.

Tüm yukarıda açıklanan ilkeler ve yasa maddeleri doğrultusunda, somut olayda; meydana gelen iş kazasında olay tarihine göre, öncelikle 4857 sayılı İş Kanununun 77. maddesi mi yoksa 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun yürürlük maddeleri göz önüne alınarak bu Kanun hükümlerinin mi uygulanacağını açık olarak belirlemek gerekmektedir.

O halde yapılacak iş, yürürlük hükümlerine göre 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu hükümleri uygulanacaksa; Kanunun 9. maddesinde açıklanan tebliğe ekli Ek 1 Listesine göre iş yerinin tehlike sınıfının belirlenerek, işverenin yükümlülüklerini açıklayan 4,5 ve 10.maddeler ile çalışanların yükümlülüklerini açıklayan 19. madde hükümleri aksi halde 4857 sayılı İş Kanununun 77 ve devamı maddeleri hükümleri doğrultusunda inceleme yapılarak ve özellikle ceza dava dosyası dosya arasına getirtilmek suretiyle, her ne kadar ceza mahkemesince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar hukuk hakimini bağlamayacak ise de; ceza dosyası kapsamında tespit edilen maddi vakaların iş bu dosyada da delil olarak değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek, davalı gerçek kişilerin sorumluluğunun tartışılması için dosyanın iş sağlığı ve güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi heyetine tevdi edilerek raporda, davalı gerçek kişilerin kusur ve sorumluluklarının belirlenmesi ve çıkacak sonuca göre, davalı gerçek kişilere kusur verilmesi halinde kusur verilen davalı gerçek kişi veya kişileri de hesap edilecek maddi tazminat ile hükmedilen manevi tazminattan sorumlu tutmaktan ibarettir.

3-Öte yandan taraflar arasında davacının iş kazasının gerçekleştiği tarihte almakta olduğu ücret noktasında da uyuşmazlık bulunduğu anlaşılmaktadır.

Kazalının maddi tazminat alacağının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması ön koşuldur. Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödemek amacıyla zaman zaman iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Öte yandan, gerçek ücretin ise; öncelikle toplu iş sözleşmesi ile imzalı bordrolara, bunların yokluğu halinde ise banka kanalıyla yapılan ücret ödemelerine veya işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücrete göre tespit edileceği, fazla mesai vb ek ödemelerin devamlılık arz etmesi halinde hesaba esas ücrete dahil edilmesi gerektiği, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş olan miktarın ücret olarak değerlendirilemeyeceği, Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanmaktadır.

Bu aşamada usuli kazanılmış hak kavramını açıklamak faydalı olacaktır. Usuli kazanılmış hak (Usuli müktesep hak) kavramı davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için; bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.( HGK.nun 12.07.2006 T., 2006/4-519 E, 2006/527 K, 03.12.2008 T., 2008/10-730 E., 2008/732 K.) Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeniyle ilgilidir. (09.05.1960 T., 21/9; 04.02.1959 gün 13/5 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı)

Somut olayda, sigortalının yaptığı iş karşılığı, asgari ücret aldığının kabulü hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi, kabule göre de sendikasız işçi için sendika tarafından bildirilen ücretin, emsal ücret ortalamasına dahil edilerek asgari ücretin 1,80 katı düzeyindeki ücret üzerinden yapılan hesabın esas alınması da hatalı olmuştur.

O halde, yapılacak iş davacının yaptığı işe uygun olarak yapılan araştırma neticesinde ... Marangozlar Odası tarafından bildirilen asgari ücretin 1,21 katı düzeyindeki ücreti, taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hak da dikkate alınmak suretiyle, mahkemece hükme esas alınan 28/04/2017 tarihli hesap raporuna uygulamak, bu hesap raporundaki bilinen devre sonu olarak esas alınan tarihi ileri çekmemek ve bu tarihten sonra yürürlüğe giren asgari ücretteki farkları rapora yansıtmamak suretiyle alınacak raporu hükme esas almaktan ibarettir.

Bölge Adliye Mahkemesince bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi hükmü bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davacı ve davalılardan ... Orman Ürünleri Paz. San. Ltd. Şti. yararına takdir edilen 2.037,00TL duruşma vekalet ücretinin karşılıklı olarak birbirlerine yükletilmesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine,

05/11/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3614, Karar No: 2020/8294, Tarih: 30.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/3614 E.  ,  2020/8294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılanın kullandığı araç ile sanıkların sürücü ve yolcu olarak bulundukları motosiklet kaza yapınca, sanıkların kaskları ile katılanın kullandığı araca vurdukları, ancak katılanın mahkeme beyanına göre sanıkların kask ile cama vurduklarını ancak kırık olmadığını, araç boyasında zarar meydana geldiğini, ancak araçta herhangi bir zarar meydana gelmediğini ve herhangi bir zararının olmadığını beyan etmesi karşısında bozma isteyen tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre mahalli Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 30.09.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2021/8321, Karar No: 2021/10085, Tarih: 06.10.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/8321 E.  ,  2021/10085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro

Taraflar arasında Şereflikoçhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verilmiş olup, davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmesi üzerine 03.01.2018 tarihli ek kararla temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ve işbu ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Ankara İli Şereflikoçhisar İlçesinde 509 sayılı Kanun uyarınca yapılan çalışmalar sırasında, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan eski 879, yeni 195 ada 1 parsel sayılı 21.00,00 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ırsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı nedeniyle, tarla vasfıyla dava dışı ... ... adına 07.10.1960 tarihinde tespit, 17.01.1967 tarihinde hükmen tescil edildikten sonra, tapuda yapılan 13.01.1976 tarihli satış ile davalı ... adına tescil edilmiş ve bilahare taşınmazda 16.11.2011 tarihinde 3402 sayılı Kanun'un 22/a maddesi uyarınca yenileme kadastrosu çalışmaları yapılmıştır.

Davacı ... İdaresi, dava konusu taşınmazın 124 nolu orman kadastro komisyonu tarafından yapılan ve 19.02.1997 tarihinde ilan edilen ve kesinleşen orman tahdidi kapsamında kaldığı gerekçesiyle, tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince HMK'nin 353/(1)-b.1 ve 362/(1)-a maddeleri gereğince istinaf başvurusunun esastan kesin olarak reddine karar verilmiş ve bu karar davacı vekilince temyiz edilmekle, 03.01.2018 tarihli ek kararla, verilen kararın müddeabihin miktarı itibariyle kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ve işbu ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

1. Öncelikle temyiz dilekçesinin reddine dair ek kararın incelenmesi gerekmektedir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun ek 6. Maddesi uyarınca, Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun ek 6. Maddesi uyarınca, Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir.

Bu itibarla, Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusu neticesinde verdiği karar miktar itibariyle kesin nitelikte olmayıp temyizi kabil nihai karar olduğundan, temyiz talebinin reddine ilişkin usul ve yasaya aykırı Bölge Adliye Mahkemesinin 03.01.2018 tarih ve 2017/988 Esas, 2017/1091 Karar sayılı ek kararın kaldırılmasına karar verilerek işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

2. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesinin 03.01.2018 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan gerekçeyle kabulüyle temyiz isteminin reddine dair EK KARARIN KALDIRILMASINA, esasa yönelik temyiz itirazlarının ise (2) numaralı bentte açıklanan gerekçeyle reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 7139 sayılı Kanun'un 33. maddesi uyarınca Orman İdaresi'nden harç alınmasına yer olmadığına, 06.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20038, Karar No: 2014/301, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/20038 E.  ,  2014/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/81913

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2009

NUMARASI : 2008/319 (E) ve 2009/256 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

I- 11.07.2008 gün ve 2008/1582 sayılı iddianame ile sahte müstahsil makbuzları düzenledikleri iddiasıyla sanıklar hakkında kamu davasının açıldığı ancak dava şartı olan Defterdarlık veya Gelirler Bölge Müdürlüğü mütalaasının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla; iddianamede nitelendirilmesi yapılan suç ile ilgili 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca varsa Defterdarlık veya Gelirler Bölge Müdürlüğünün mütalaası getirtilmeden, yok ise gerekli mütalaa alınmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

II- Kabule göre de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, iddianamedeki anlatıma ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine göre sanıklar hakkında “2006 ve 2007 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle sahte müstahsil makbuzları düzenlemek" suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı tarihlerde birden çok sahte belge düzenlenmesi durumunda ise belgelerin adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel ceza alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilip zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak her bir takvim yılı için ayrı hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15435, Karar No: 2018/9655, Tarih: 01.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15435 E.  ,  2018/9655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Borçlu sanığın şikayet tarihinden sonra da bir süre beyannamelerini vermeye devam ettiği, beyanname içeriklerine göre de şikayet tarihi itibariyle ticari faaliyetine devam ettiği, ticareti terk tarihinin şikayet tarihinden sonraki bir tarihte gerçekleştiği anlaşıldığından, unsurları yönünden oluşmayan atılı suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi.

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16225, Karar No: 2021/5317, Tarih: 05.04.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/16225 E.  ,  2021/5317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya içinde bulunan 20.11.2014 tarihli tutanakta; semt pazarı girişinde sanığın elindeki beyaz renkli çuval ve kutu içerisindeki dava konusu dört değişik markadaki toplam 150 paket kaçak sigaranın muhafaza altına alındığı cihetle; 5271 sayılı CMK’nun 148/4 maddesi uyarınca müdafii hazır bulunmaksızın kolluk tarafından alınan ifade hakim veya mahkeme huzurunda doğrulanmadıkça hükme esas alınamayacağı gözetildiğinde, sanığın kollukta müdafii hazır olmadan verdiği ifadesini mahkeme huzurunda doğrulamaması karşısında, anılan tutanak düzenleyicileri duruşmada tanık olarak dinlenilerek olayla ilgili bilgi ve görgüleri sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken eksik soruşturmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1. Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. uyarınca temel ceza belirlendikten sonra aynı Yasanın 3/10. madde ve fıkrası gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, doğrudan 6545 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18. madde ve fıkrasından yazılı şekilde hüküm tesisi,

2. Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla; 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

3. TCK'nun 53. maddesinin uygulanması açısından 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E. - 2015/85 K. sayılı kararı gözönünde bulundurularak hüküm oluşturulmasının gerektiğinin gözetilmemesi,

4. Dava konusu kaçak eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

3. TCK'nun 53. maddesinin uygulanması açısından 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E. - 2015/85 K. sayılı kararı gözönünde bulundurularak hüküm oluşturulmasının gerektiğinin gözetilmemesi,

4. Dava konusu kaçak eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5093, Karar No: 2018/8837, Tarih: 06.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5093 E.  ,  2018/8837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Düşme

Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin, aynı takvim yılı içerisinde en son faturanın düzenlendiği tarih olduğu, sanık hakkında düzenlenen vergi suçu ve vergi tekniği raporlarında sanığın en son 2006 yılı Aralık ayı içerisinde de gerçek bir alışverişe dayanmayan mal satışında bulunduğunun beyan formlarının incelemesinden anlaşıldığı, bu duruma göre dava zamanaşımı süresinin henüz dolmadığı gözetilmeden zamanaşımı nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi;

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.