muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7168, Karar No: 2016/1460, Tarih: 15.02.2016

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen 15.06.2006 tarihli nakliye anlaşmasına göre, 15 adet düz tenteli araç ile yapılacak taşımada yükleme yerinin ..., boşaltma yerinin ...olduğu beher araç için 3.900,00 Euro navlun ödenmesi kararlaştırıldığı halde, davaya konu bekleme ücreti, acente ücreti ve ordino bedeline yönelik olarak bir düzenleme yapılmadığı, CMR ve Türk Ticaret Kanununda, yapılan taşımalarda fazla beklemeden ücret alınacağına ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmadığı, somut olayda davacı taşıyıcıda satıcı firma nezdinde 3 yıllık süre içerisinde muhtelif alıcılara taşımalar yapmış olup, işin nasıl işlediği yönünde tecrübesinin olduğu, davacı taşıyıcının İtalya'da bu konuda birlikte çalıştığı acentesinin bulunduğu, davacı taşıyıcının acentesi vasıtasıyla yükleyici ile temasa geçmeden 6 adet aracını alıcının fabrikasında hazır etmesinin müdebbir bir tacirden beklenebilecek bir davranış şekli olmadığı, ilk seferde araçların beklemesine ve yükü alamadan dönmesine rağmen bu kez 12 aracında yine yükleyici ile temasa geçilmeden İtalya'da hazır edilmesi de davacının kusurlu davranışı olup bu nedenle oluştuğunu iddia ettiği bekleme ücretini davalıdan talep etmesinin yerinde olmadığı, yükü taşınmak üzere taşıyıcıya teslim etme yükümlülüğünü yerine getirmeyen davalı taşıtanın temerrüde düşmüş olduğu, davacı taşıyanın bu durumda akti feshederek menfi zararını istemesi mümkün olduğu halde akti feshetmeyerek gecikmeli de olsa yükün kendisine teslim edilmesini bilerek ve isteyerek beklemiş olması karşısında davalıdan bekleme ücretini talep etmesinin yerinde olmadığı; taraflar arasındaki sözleşmede acente ücretinin bulunmamasının, yine de bu ücretin ödenmesi gerektiği anlamına gelmediği, taşıma sırasında özel işlemlerin yapılması amacıyla bir acente yardımı gerektiği taktirde bunun baştan belirlenmesi ve ücretinin de teyidinin gerektiği, sözleşmede bu hususun ayrıca kararlaştırılmamış olmasının belirlenen navlun ücreti içerisinde bu hizmet bedelinin de yer aldığı sonucunu doğurduğu, kaldı ki somut olayda taşıma anlaşmasında acentenin yer alış şekli ve üslubunun, davacı taşıyıcının kendi nakliye acentesinin varlığını göstermek amacı taşıdığından davacının acente ücreti talebinin de yerinde olmadığı; ordinonun, taşıyıcı tarafından düzenlenmekte olup, gümrük tarafından herhangi bir ücret alınmadığı, ordino karşılığı ücret alınmasının Türkiye'de alışılmış ve kabul edilmiş bir gelenek olup, somut olay yönünden davacı taşıyıcının İtalya'dan 10 adet araç ile getirdiği yüke ilişkin ordino ücretinin sözleşmede kararlaştırılmamış dahi olsa davacı taşıyıcıya ödenmesi gerektiği, Uluslararası Nakliyeciler Birliği'nin o tarihlerdeki emsal ücretlerine göre araç başına ordino bedelinin 110 Euro olduğundan davacının toplam 1.100,00 Euro talep etmekte haklı olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinde gösterilen kur üzerinden davacının bu talebine yönelik olarak 2.035,00 TL'nin, 08.09

.100,00 Euro talep etmekte haklı olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinde gösterilen kur üzerinden davacının bu talebine yönelik olarak 2.035,00 TL'nin, 08.09.2006 tarihinde davalının temerrüde düştüğü kabul edilerek, avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2261, Karar No: 2016/3036, Tarih: 24.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/2261 E.  ,  2016/3036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarihli ve 2014/66 esas, 2015/230 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 20/05/2015 tarihli ve 2015/400-272 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 03/06/2015 tarihli ve 2015/649 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. Maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 12/01/2016 gün ve 94660652-105-34-14642-2015-E.524/1842 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 03/06/2015 tarihli ve 2015/649 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3301, Karar No: 2019/7923, Tarih: 30.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3301 E.  ,  2019/7923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- ... ... hakkındaki hükmün incelenmesinde;

Suç tarihinde 12...15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun, hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK’nın 142/1...e, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1...e ve 2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin zamanaşımını en son kesen işlem olan 17/11/2014 tarihli mahkumiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ... hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkındaki hükümlerin incelenmesinde;

1- Hüküm tarihinde ayrı yer yargı çevresi olan ... Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan ... ...’in duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutulma istemi bulunmadığı halde, yokluğunda yapılan yargılama ile mahkumiyetine karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine ve ... için 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca zorunlu olarak görevlendirilen müdafii, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 17/11/2014 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hüküm kurularak aynı Kanun'un 188/1. maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

2- Müştekinin anahtarını üzerinde bırakarak park ettiği motosikletin çalınmasına ilişkin olayda, dosya kapsamına göre alınan ifadelerden olay yerinin tam olarak anlaşılamaması ve olay yerine ilişkin kroki veya görgü tespit tutanağı gibi bir tutanağın da bulunmaması karşısında, müştekinin yeniden ifadesine başvurularak ve gerektiğinde keşif de yapılarak olay yerinin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilip, eylemin 5237 sayılı TCK’nın 142/1...b. veya 141. maddesine uyacağı belirlenmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26304, Karar No: 2012/47937, Tarih: 10.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/26304 E.  ,  2012/47937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin, 08.08.2012 tarihli dilekçesi, temyiz isteminin reddine dair 10.04.2012 günlü ek karara yönelik temyiz istemi olarak kabul edilip, mahkemenin 06.09.2012 günlü ek kararının hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

17.04.2012 günü tebliğ edilen, temyiz isteminin reddine dair 10.04.2012 günlü ek karara yönelik yasal süresinde olmayan 08.08.2012 tarihli temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK.'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9588, Karar No: 2022/11218, Tarih: 12.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/9588 E.  ,  2022/11218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanunun 210. maddesinin birinci fıkrasında ise “Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez” hükümlerine yer verilmiş olup, bu kapsamda ilk derece mahkemesince aynı zamanda olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurelerin maddi hakikatın ortaya çıkarılması açısından duruşmaya getirilerek iddiaya konu hususlarla ilgili dinlenip, bu mümkün olmadığı takdirde soruşturma evresinde verdikleri görüntülü ifade CD’sinin duruşmada taraflarla birlikte izlenerek beyanlarının alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken duruşmada dinlenmeyen mağdurelerin çocuk izlem merkezinde alınan görüntülü ifade CD’leri de izlenmeden ve sanığın olay günü mağdureye yönelik iddia olunan temas içerikli eylemini cinsel amaçla gerçekleştirip gerçekleştirilmediği gerekçede tartışılmadan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de ;

Mağdurenin eğitim gördüğü okulda öğretmen olan sanık ile dersine girmediği mağdure arasında eğitici öğretici ilişkisi olmadığı gözetilmeden müsnet suçtan belirlenen temel cezanın 5237 sayılı TCK’nın 103/3-d maddesi ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/794, Karar No: 2020/1948, Tarih: 11.11.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/794 E.  ,  2020/1948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik

Hüküm : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hazinenin katılan sıfatını alabilecek şekilde tefecilik suçunun mağduru olup yapılan yargılamada 19.12.2013 tarihli hüküm duruşmasına Hazine vekilinin katılamayacağına dair mazeret verdiği, mahkemece mazeretin kabulüne ya da reddine dair karar verilmediği, Hazine vekilinin temyiz dilekçesi ile katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşılmakla CMK'nın 237 vd. maddeleri gereğince kamu davasına katılan olarak kabulüne, incelemenin katılan Hazine vekilinin tefecilik suçundan kurulan beraat hükmüne, sanık müdafinin ise vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında beraat hükmü kurulmuş olması karşısında, kamu davasında kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasına “sanık kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre takdir edilen 1.320,00 TL maktu vekalet ücretinin Hazine'den alınarak sanığa verilmesine,” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14378, Karar No: 2013/19682, Tarih: 20.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/14378 E.  ,  2013/19682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 109 ada 116 parsel sayılı 1.370,92 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya, satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak ve dava konusu taşınmaz ile adına tespit edilen dava dışı 109 ada 117 parsel sayılı taşınmazın 4/5 hissesini birlikte tek parça olarak satın aldığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu 109 ada 116 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline, dava konusu olmadığı anlaşılan 109 ada 117 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tescil işlemi yapılmak üzere Tapu Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 109 ada 116 parsel sayılı taşınmaz üzerinde tespit tarihinde, davacı taraf yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Davacı taraf her ne kadar 28.02.1994 tarihli satış senedine dayanmış ise de zilyetlikle birleşmeyen satış senedine mahkemece değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenler ve hüküm yerinde gösterilen diğer gerekçelere göre davacının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, 20.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9092, Karar No: 2015/8808, Tarih: 15.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/9092 E.  ,  2015/8808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇAYKARA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2012/130-2014/101

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı ile davalı R.. Ö.. tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi .. . raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza hem doğrudan hem de dolaylı (komşuluk hukukuna dayalı olarak) elatmanın önlenmesi, duvarın yıkılması ve ağaçların kesilmesi isteklerine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası İbrahim Nuhoğlu'nun kayden maliki olduğu 1 parsel sayılı taşınmaza davalıların duvar inşa ettiklerini, öte yandan davalılardan R.. Ö..'ın taşınmazın sınırına yakın şekilde diktiği ağacın dallarının taşınmazın içerisine sarktığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesine, duvarın yıkılmasına ve ağaçların kesilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı R.. Ö.., taşınmazların sınırında bulunan duvarın davacının bilgisi dahilinde inşa edildiğini, ağaçların ise davacıya bir zararının olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuş, diğer davalılar ise duvar ustası olduklarını, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu duvar bakımından müdahalenin keşfen saptandığı gerekçesiyle davanın kabulüne, ağaçlar bakımından ise mevcut bir zararın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden; kayden davacının mirasbırakanına ait taşınmaza, davalı Refik'in duvar yaptığı, öte yandan davalı Refik tarafından 2 parsel sayılı taşınmaza dikilen ağaçların dallarının davacı tarafın taşınmazına sarktığı, ziraat bilirkişisi tarafından verilen raporda bu dalların budanması halinde zararın ortadan kalkacağının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar karşısında davalı Refik tarafından davacı parseline yapılan duvar yönünden davanın kabul edilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalı Refik'in temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

./..

Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Bu açıklamalar karşısında davalı Refik tarafından davacı parseline yapılan duvar yönünden davanın kabul edilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalı Refik'in temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

./..

Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; çağdaş hukuk sistemlerindeki tanımıyla mülkiyet, geniş haklar, buna bağlı yetkiler ile birlikte bazı ödevlerin oluşturduğu bir hukuksal kurumdur. Başka bir söyleyişle mülkiyet, tanıdığı geniş hak ve yetkilerin yanında bazı ödevler de yükleyen bir ayni haktır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun (TMK) 683. maddesinde "Bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir." hükmü getirilmek suretiyle mülkiyet hakkının kanunla kısıtlanabileceğine işaret olunmuştur. Bu doğrultuda olmak üzere, taşınmaz malikini komşusuna zarar verebilecek her türlü taşkınlıklardan kaçınmakla yükümlü kılan aynı Kanunun 737. maddesi, komşuluk ilişkilerinden doğan zorunlu çıkar çatışmalarını düzenlemiş, bir arada yaşamak durumunda olan, komşu taşınmaz maliklerinin ekonomik ve sosyal çıkarlarını dengede tutabilmek için onlara katlanma ve kaçınma ödevleri yüklemiştir.

O halde, bir toplumda birlikte yaşama olanağı sağlayan insancıl, gerçekçi, zorunlu temel hukuk kuralına göre, hâkim; somut olayın özelliğini, taşınmazların konumlarını, kullanma amaçlarını, niteliklerini, yöresel örf ve adetleri, toplumun doğal ihtiyaç ve gerçeklerini göz önünde bulundurarak, komşuların birbirlerine göstermekle yükümlü oldukları olağan katlanma ve hoşgörü sınırını aşan bir taşkınlığın bulunup bulunmadığını saptama, zararı giderici önlemlerden en uygununu bulma, kaçınılmaz müdahaleleri yapmak suretiyle özverileri denkleştirme durumundadır.

Bunun için de zararın niteliği, kapsamı ve ne surette giderileceği yönünde tarafların tüm delilleri toplandıktan, gerektiğinde yerinde keşif yapıldıktan sonra uzman bilirkişilerden bilim ve tekniğe uygun gerekçeli rapor alınması zorunludur.

Somut olaya gelince; davalı tarafından dikilen ağaçların dallarının davacı taşınmazına zarar verdiği, bu dalların budanması gerektiği rapor edilmiştir. Bu durumda bilirkişi tarafından önerilen ağaçların dallarının kesilmesine hükmedilmesi gerekirken, komşuluk hukukuna yönelik isteğin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.