muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5520, Karar No: 2011/4480, Tarih: 20.09.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5520 E.  ,  2011/4480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden ... vekili Avukat ... ve ... vd.vekili Avukat ... geldiler. Aleyhine temyiz istenilen taraftan gelen olmadı. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli 397 ada 11, 12 ve 13 parsel sayılı taşınmazlar ile çekişmeli bu taşınmazları çevreleyen 397 ada 9, 10, 14, 15, 16 ve 17; 400 ada 12, 13 ve 14 parsel sayılı taşınmazlara kadastro tespitleri sırasında uygulanmış ve uzman bilirkişi emekli kadastro teknisyeni ...tarafından dosyaya sunulmuş 13.04.2007 tarihli raporda tarih ve numaraları ayrı ayrı gösterilen bütün tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm tedavülleriyle birlikte Tapu Sicil Müdürlüğü ile Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Tapu Arşiv Dairesi Başkanlığından getirtilerek dosya içine konulması, ilgili mercilerinden gönderilen tapu kayıtları kontrol edilerek, istenen tüm kayıtların bütün tedavülleri ile dosya içine getirtilmesinin sağlanması,

2- Davacılar ... ve müştereklerinin dayanaklarını oluşturan 20.10.1962 tarih 11 ve 40 numaralı tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm tedavülleriyle birlikte Tapu Sicil Müdürlüğü ile Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Tapu Arşiv Dairesi Başkanlığından getirtilerek dosya içine konulması, getirtilecek bu kayıtların kadastro çalışmaları sırasında uygulanıp uygulanmadıkları Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden sorulup saptanarak, uygulanmışlara uygulandıkları taşınmazlara ait onaylı kadastro tutanağı örnekleri ile kadastro sonucunda oluşmuş tapu sicil kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması,

3- Çekişmeli taşınmazlara komşu olan 398 ada 1 ve 400 ada 9, 10 ve 15 parsel sayılı taşınmazlara ait onaylı kadastro tutanağı örneklerinin; varsa tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile kadastro tespitlerinin dayanaklarını oluşturan kayıtlarının, kadastro tespitleri kesinleşmişse kadastro sonucu oluşmuş sicil kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi içine dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/185, Karar No: 2010/210, Tarih: 26.10.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/8-185 E.  ,  2010/210 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2009/95015

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Sanıkların 765 sayılı TCY’nın 64/1. maddesi yollamasıyla 369 ve 59/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 6’şar ay ağır hapis cezasıyla cezalandırıl¬malarına, suç eşyalarının aynı Yasanın 36. maddesi uyarınca zoralımına, haklarında 40. maddenin uygulanmasına ilişkin, Bingöl Ağır Ceza Mahkemesince verilen 11.11.2004 gün ve 204-202 sayılı hüküm, sanıklar müdafileri tarafın¬dan temyiz edilmekle, Yargıtay C.Başsavcılığının 26.12.2005 gün ve 4760 sayılı yazısıyla yeni yasal düzenlemeler karşısında sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi amacıyla mahkemesine iade edilmiştir.

Bingöl Ağır Ceza Mahkemesince iade üzerine 30.03.2006 gün ve 58-174 sayı ile;

5237 sayılı Yasanın sanıkların lehine sonuç doğurduğu kabul edilerek,

5237 sayılı TCY’nın 170/1-a ve 62. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, cezalarının TCY’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine, 3 yıllık denetim süresine tabi tutulmalarına, tutuklulukta geçirdikleri sürelerin TCY’nın 63. maddesi gereğince verilen cezadan indirilmesine, haklarında 53. maddenin uygulanmasına karar verilmiştir.

Bu hükmün de, sanık Veli müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzeri¬ne, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 05.05.2008 gün ve 1712-4917 sayı ile;

“Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesindeki koşulların varlığı halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması zorun¬luluğu” nedenleriyle sair yönleri incelenmeksizin bozulmuştur.

Bingöl Ağır Ceza Mahkemesince 30.12.2008 gün ve 196-344 sayı ile bu kez;

Sanıklar V.Ş.. ve C. D..'in 5237 sayılı TCY’nın 151/1 maddesi gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına,

Sanıkların eylemlerini yakarak, yakıcı madde kullanarak işlemeleri nedeniyle cezalarının TCY’nın 152/2-a maddesi gereğince takdiren 1/2 oranında arttırılarak 1 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına,

TCY’nın 62. maddesi uyarınca cezalarından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak, 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına,

TCY’nın 51. maddesi gereğince cezalarının ertelenmesine, 3 yıllık denetim süresine tabi tutulmalarına,

Mağdur Z. Ö..'in zararını karşılamamış olmaları nedeniyle sanıklar hakkında CYY’nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

Haklarında TCY’nın 53 ve 63. maddelerinin uygulanmasına,

Bingöl Adli Emanetinin 2003/279 sırasında kayıtlı eşyaların TCY’nın 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmiştir.

Katılan vekili tarafından temyiz edilen bu hüküm ise, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 21.06.2010 gün ve 4920-8901 sayı ile;

Mağdur Z. Ö..'in zararını karşılamamış olmaları nedeniyle sanıklar hakkında CYY’nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

Haklarında TCY’nın 53 ve 63. maddelerinin uygulanmasına,

Bingöl Adli Emanetinin 2003/279 sırasında kayıtlı eşyaların TCY’nın 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmiştir.

Katılan vekili tarafından temyiz edilen bu hüküm ise, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 21.06.2010 gün ve 4920-8901 sayı ile;

“5237 sayılı TCY’nın 152/2-a madde ve fıkrasının ‘...ceza iki katına kadar artırılır’ hükmüne aykırı olarak tayin edilen cezanın 1/2 oranında artırılması sureti ile eksik ceza tayini” isabetsizliğinden 1412 sayılı CYUY’nın 326/son maddesi hükmü uyarınca 11.11.2004 tarihli hükümdeki ceza miktarı gözetilmek koşuluyla ve oyçokluğuyla bozulmuştur.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 27.07.2010 gün ve 95015 sayı ile;

“5237 sayılı Yasanın 151. maddesinde mala zarar verme suçu, 152. maddesinde ise mala zarar verme suçunun nitelikli halleri düzenlenmiştir. Yasanın 152. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen mala zarar verme suçunun nitelikleri halleri için, (151. maddeden ayrık olarak) müstakil yaptırım (1 yıldan altı yıla kadar hapis cezası) öngörülmüştür. Maddenin ikinci fıkrasında ise; ‘Mala zarar verme suçunun; a) Yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanarak, b) Toprak kaymasına, çığ düşmesine, sel veya taşkına neden olmak suretiyle, c) Radyasyona maruz bırakarak, nükleer, biyolojik veya kimyasal silah kullanarak, işlenmesi halinde, verilecek ceza iki katına kadar arttırılır.’ hükmüne yer verilmiştir. Kanun koyucu, sözkonusu fıkrada da mala zarar verme suçunun nitelikli hallerine yer vermiş, ancak bu haller için maddenin 1. fıkrasında olduğu gibi müstakil bir ceza yaptırımı öngörmemiş, verilecek cezanın iki katına kadar artırılacağını hükme bağlamıştır.

5237 sayılı Yasanın 152. maddesinin gerekçesinde, maddenin ikinci fıkrasında mala zarar verme suçunun çeşitli suretlerde işlenmesinin nitelikli unsur olarak belirlendiği, bu nitelikli hallerin kabulünde, mala zarar verme suçunun işleniş şeklinin ortaya çıkardığı tehlikeli durumun göz önünde bulundurulduğu ve buna göre, maddenin ikinci fıkrasında yazılı nitelikli hallerin gerçekleşmesi halinde, yukarıdaki maddeye veya bu maddenin birinci fıkrasına göre verilecek cezanın arttırılması gerektiği ifade edilmiştir.

Kanun koyucu, suçların nitelikli halleri için (mala zarar verme suçunda olduğu gibi) bazen müstakil ceza öngörmüş, bazen de temel cezanın artırılması esasını kabul etmiştir.

Kanun koyucu, suçların nitelikli halleri için (mala zarar verme suçunda olduğu gibi) bazen müstakil ceza öngörmüş, bazen de temel cezanın artırılması esasını kabul etmiştir.

Suçların nitelikli halleri için cezanın artırılması esasının kabul edildiği bazı durumlarda, verilecek cezanın kesin bir oranda artırılması uygun görülmüştür. Örneğin; Yasanın 89/3, 109/3 ve 119/1. maddelerinde verilecek cezanın bir kat artırılacağı, 86/3, 102/3 ve 137. maddelerinde cezanın yarı oranında artırılacağı, 130/1. maddede ise cezanın altıda bir oranında artırılacağı kabul edilmiştir. Bu hallerde, önceki madde, fıkra veya fıkralara göre saptanan cezanın belirtilen oranda artırılması zorunludur, hakime, cezanın artırılması oranı-miktarı konusunda takdir yetkisi tanınmamıştır. Ancak, bazı suçların nitelikli halleri için cezanın belirli oranlar içerisinde artırılabileceği öngörülmüş, cezanın üçte birden yarısına kadar artırılacağı, 227/4. maddesinde verilecek cezanın yarısından iki katına kadar artırılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hallerde, hakime cezayı alt ve üst oranlar içerisinde artırma konusunda takdir yetkisi verilmiştir. Kimi durumlarda ise; herhangi bir alt sınır-oran-kat öngörülmeksizin cezanın belirli bir orana, kata kadar artırılması kabul edilmiştir. Örneğin, Yasanın 87/3. maddesinde cezanın yarısına kadar artırılacağı, somut olaya uygulanan 152/2. maddesinde ise verilecek cezanın iki katına kadar artırılacağı belirtilmiştir. Bu durumlarda, önceki madde veya fıkraya göre belirlenen cezanın, (herhangi bir alt sınır veya oran gösterilmediğinden) maddelerde belirtilen oran veya katı geçmeksizin en az bir miktarın eklenmesi suretiyle artırılması için hakime takdir yetkisi tanınmıştır.

5237 sayılı Yasanın 152/2. maddesinde, hakime cezayı iki katına kadar artırma konusunda takdir yetkisi tanınmıştır. Hakim, Yasanın 151. maddesi uyarınca saptadığı cezayı iki kat artırmak zorunda değildir. Hükümde yer alan iki katına ‘kadar’ sözcüğü, iki katına (dek) (değin) anlamını taşımaktadır. Artırma, önceki madde veya fıkra ile belirlenen sonuç cezaya, en az bir miktarın eklenmesi şeklinde olabileceği gibi, iki kat veya daha az katlarla (oranlarla) artırma şeklinde de olabilecektir. Burada artırılacak en üst sınır, belirlenen cezanın iki katıdır. Buna göre, mahkeme cezanın 1/2, 1 kat veya 1,5 kat artırılmasına da karar verebilecektir. Öğretide ileri sürülen görüşler de bu yöndedir. (Malkoç, İsmail, Yeni Türk Ceza Kanunu, 1. Cilt, 2007, s. 1062; Parlar/Hatipoğlu, Türk Ceza Kanunu Yorumu, 2. Cilt, 2007, s. 1191; Yaşar/Gökcan/Artuç, Türk ceza Kanunu, Cilt, IV, s. 4436) Dolayısıyla, Mahkemenin Yasanın 151. maddesi uyarınca belirlediği cezayı takdir yetkisini kullanmak suretiyle 1/2 oranında artırması yasaya uygun bulunmaktadır” gerekçeleriyle itiraz yasa yoluna başvurularak, bozma kararının kaldırılmasına, Bingöl Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2008 gün ve 196/344 sayılı mahkûmiyet hükmünün onanmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlen¬dirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar V. Ş.. ve C.D..’in katılan Z. Ö.. tarafından işletilen eczaneyi yakarak zarar verdikleri olayda, anılan eylemin 765 sayılı TCY’nın 369. maddesinde özel olarak düzenlenen kasten bina yakma suçu ile 01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın 170/1-a maddesi kapsamındaki genel güvenliği kasten tehlikeye sokma ve yine aynı Yasanın 152/2-a maddesinde yaptırıma bağlanan yakarak ve yanıcı madde kullanarak nitelikli mala zarar verme suçlarını oluşturmakta ve 5237 sayılı TCY’nın 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren 152/2-a maddesinin lehe yasa karşılaştırmasında nazara alınması gerektiğinden, somut olayda, gerek nitelendirme, gerekse lehe yasanın belirlenmesi ve uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık ise; 5237 sayılı TCY’nın lehe kabul edilerek 151/1. madde uyarınca tayin edilen cezanın, suçun yakarak ve yanıcı madde kullanılarak işlenmesi nedeniyle 152/2-a maddesi gereğince takdiren 1/2 oranında artırılmasının “ceza iki katına kadar artırılır” hükmüne aykırılık oluşturup oluşturmadığı noktasında toplanmaktadır.

5237 sayılı TCY’nın 151. maddesinin 1. fıkrasında; “Başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkan, tahrip eden, yok eden, bozan, kullanılamaz hâle getiren veya kirleten kişinin, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılacağı” hükmü ile mala zarar vermenin temel şekli yaptırıma bağlanmış, 152. maddesinde ise mala zarar verme suçunun nitelikli halleri iki fıkra halinde düzenlenmiştir. Maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde, 765 sayılı Ceza Yasamızın 516/2. fıkrasına benzer şekilde nitelikli haller düzenlenerek bir yıldan altı yıla kadar hapis cezası şeklinde yaptırıma bağlanmıştır. 5237 sayılı Yasadaki düzenlemede eski Yasada yer alan ve mala zarar verme suçunun “kişilere karşı cebir ve şiddet veya tehdit kullanmak suretiyle işlenmesi” nitelikli haline yer verilmemiş, buna karşılık, yasa koyucu mala zarar verme suçu¬nun günümüzde işleniş şekillerinin ortaya çıkardığı tehlikeli durumları göz önünde bulundu¬rarak suçun, grev veya lokavt hallerinde işverenlerin veya işçilerin veya işveren veya işçi sendika veya konfederasyonlarının, siyasi partilerin, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının ve üst kuruluşlarının maliki olduğu veya kullanımında olan bina, tesis veya eşya hakkında işlenmesi halini 152/1-f ve 152/1-e bendlerinde yeni nitelikli hal olarak yaptırıma bağlamıştır. Maddenin ikinci fıkrasında ise mala zarar verme suçunun çeşitli suretlerde işlenmesi nitelikli unsur olarak belirlenerek, bu durumlarda faile 151. madde veya 152. maddenin 1. fıkrası uyarınca verilecek olan cezanın iki katına kadar artırılacağı hükme bağlanmıştır.

Görüldüğü gibi 152. maddenin 2. fıkrasında tanımlanan nitelikli hallerin varlığı halinde faile 151. maddeye veya 152. maddenin 1. fıkrasına göre verilecek olan ceza iki katına kadar artırılacaktır. Kuşkusuz hakim, somut olayda TCY’nın 61. maddesinde gösterilen hususları göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirleyecek ve 151/2. fıkrayı uygularken de gerekçesini göstererek verilecek cezayı iki katına kadar artırabilecektir, fıkradaki iki katına kadar artırım oranı, azami oran olup, bu oran aşılmamak koşuluyla herhangi bir oranda cezanın artırılması da olanaklıdır.

İnceleme konusu somut olayda sanıkların yakarak mala zarar verme suçlarından yerel mahkemece 5237 sayılı TCY’nın 151/1. maddesi gereğince temel ceza, gerekçesi de gösterilmek koşuluyla 1 yıl 6 ay hapis olarak belirlenmiş müteakiben, eylemin yakarak, yakıcı madde kullanılarak işlenmesi nedeniyle TCY’nın 152/2-a maddesi gereğince cezanın 1/2 oranında arttırılmasına karar verilerek saptanan 1 yıl 15 ay hapis cezası üzerinden takdire ilişkin 5237 sayılı TCY’nın 62. maddesi uygulanmak suretiyle sonuç ceza belirlenmiştir. Bu kabul ve uygulamada yasaya aykırılık bulunmadığından, Özel Daire bozma kararı isabetsizdir.

Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığı itirazı yerinde olup, kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 21.06.2010 gün ve 4920-8901 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3-Bingöl Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2008 gün ve 196-344 sayılı hükmünün ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2010 günü yapılan müzakerede, oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4929, Karar No: 2024/1868, Tarih: 30.05.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/4929 E.  ,  2024/1868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/96 E., 2022/198 K.

HÜKÜM/KARAR : Red

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/841 - 2020/912

1- İlk derece mahkemesince eser sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteminde; davalı tarafından yüklenilen yeraltı suyundan sulama suyu temini ve sisteminin kurulması işine ilişkin olarak davacının davalı idareye 517.176,35 TL miktarında borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bölge Adliye Mahkemesinin bu kararına karşı davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 2021/452 E. ve 2021/2098 K. sayılı ilamıyla; tarafların özgür iradeleri ile düzenledikleri sözleşmede devir bedeli kararlaştırılmış olduğu, geri ödeme konusunda sözleşmede kararlaştırılan bedelin esas alınmasının gerektiği bu nedenle mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

4- İlk Derece Mahkemesinin bozma üzerine verdiği karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile kesin bozma doğrultusunda ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz eden davacıdan alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 30.05.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2909, Karar No: 2022/4003, Tarih: 26.04.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/2909 E.  ,  2022/4003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.05.2019 gün ve 2019/56 Esas, 2019/209 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile hükümlerin kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 27.03.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 08.01.2020 gün ve 2019/2141 Esas, 2020/68 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair kurulan hükümlerin 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 26.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6246, Karar No: 2016/2817, Tarih: 14.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6246 E.  ,  2016/2817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 52 maddesi uyarınca verilen 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası, hapis cezasının TCK'nın 51 maddesi uyarınca ertelenmesi (2 kez)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...'nın arkadaşı katılan ...'in evinde olduğu sırada, sanığın kapıyı çalarak kendisini ...Holding çalışanı olarak tanıttığı, holdingin yeni çıkardığı tanıtım ürünü olduğunu söyleyerek katılanlara şampuan verdiği ve kutuların içinden hediye çıkabileceğini söylediği, kutulardan epilasyon cihazı çıkması üzerine, sanığın makinelerin değerinin 283 TL olduğunu, hediyeleri verebilmek için öğrencilere yardım maksatlı 100 TL aldıklarını söylediği, katılanların güvenini kazanmak için nüfus cüzdanını gösterdiği, katılanların bunun üzerine sanığa inanarak 100'er TL para verdikleri anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Sanığın aynı anda görüştüğü katılanlardan aynı ortamda haksız menfaat temin ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19505, Karar No: 2014/12422, Tarih: 19.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/19505 E.  ,  2014/12422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/314397

MAHKEMESİ : Silopi 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/05/2010

NUMARASI : 2008/790 (E) ve 2010/425 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Katılan şirketin nakliyesini üstlendiği dolum tesislerinden .. yakıtı yükleyen ve tartım yapıldıktan sonra aracı mühürlenen sanığın araçla Habur'a ulaştığında, gümrük memurları tarafından araçta yapılan incelemede 330 kg .. yükünün eksik olduğunun tespit edildiği, sanığın bu miktar ..yükünü mal edindiğinin iddia edildiği somut olayda; sanığın savunmalarında, eksikliğin kantarlar arasındaki farklılıktan kaynaklandığını, dolum tesisinde yağan yağmurun tankerin içinde birikmesi ve lastiklerinin çamurlu olması ve rampalarda yükünün taşması nedeni ile yükünde eksiklik çıktığını beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; 03.12.008 tarihli olay tespit ve muhafaza altına alma tutanağında tankerde herhangi bir kaçağın bulunmadığının, mühürlerinin sağlam olduğunun bildirilmesi karşısında sanığın mal edindiği kabul edilen ..yükünü aracından nasıl boşalttığı belirlenerek, yükleme tarihi olan 25.11.2008 ile Habur’da yapılan tartım tarihi olan 03.12.2008 tarihleri arasında yakıtın uçucu özelliği nedeniyle eksilme olup olmayacağı, aracın ön ve arka dingillerinin üstündeki demirlerin sökülüp yeniden takıldığının belirtilmesi karşısında bu hususta herhangi bir delilin elde edilip edilmediği, aracın ağırlığındaki eksilmenin normal olup olmadığının araştırılması, katılan şirketten aynı gün yüklenen diğer araçların da tespit edilerek bu araçların Habur Gümrük Kapısı'ndan çıkış yaptıklarının belirlenmesi halinde Habur Gümrük Kapısında alınan kantar tartım sonuçları da soruşturulup araçların tümünde yük eksikliği olup olmadığı tespit edilerek, toplanan deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,