muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/53, Karar No: 2016/5557, Tarih: 09.05.2016

..., Nisan 2011'de baz istasyonu gibi sistemlerden yayılan Radyo Frenkans Radyasyonunu, 2B sınıfı karsinojen kabul etmiştir.

Türkiye'de kurulu baz istasyonlarında yönetmelik değerlerinin aşılmadığı mahkemelerce yapılan keşif ve bilirkişi raporlarıyla saptanmış ise de ... ... ve ... merkezi, söz konusu limit değerlerin insan ve çevre sağlığında yeterli koruma sağlayamadığını açıklamıştır. Birçok gelişmiş ülkenin, yönetmeliğin dayanağı ICNIRP limit değerlerini yüksek bulduğu daha düşük değerleri baz aldığı bilinmektedir. Örneğin, 900 mHz frekansı için ICNIRP 41 V/m'lik değer belirlediği halde ...; 12 V/m'yi, ...; 4 V/m'yi, ...; 3,88 V/m'yi, ..., ..., ... ve ... ise 6.14 V/m'yi sınır değer almıştır.

Yönetmeliğin, 2001 yılında mevcut 4 operatör kaynaklı limit değerlerinin, 70 kg. Ağırlığında 1,70 cm boyunda sağlıklı bir erkek bazında kabul edildiği, oysa toplumda hamileler, çocuklar ve bağışıklık sistemi zayıf hasta ve yaşlılar bulunduğu gerçeği gözardı edilmiştir. Bugün için aradan yaklaşık 14-15 yıl geçmiş olup, son 10 yılda baz istasyonu, cep telefonu, kablosuz iletişim sistemleri gibi teknolojilerin çığ gibi büyüdüğü ve bu oranda RF radyasyonun olumsuz etkisnin arttığı buna rağmen yönetmeliğin ilk yayımlandığı 12.07.2001 tarihinden bu yana sınır değerlerde olumlu bir değişikliğe gidilmediği anlaşılmaktadır.

Oysa, 1982 Anayasa'sının 17. maddesinde "Yaşama Hakkı", yine 56. maddesinde "Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması" başlıkları altında yapılan düzenlemelerin "insan sağlığı ve yaşama hakkı" olarak diğer temel haklar örneğin "haberleşme hürriyeti" karşısında birincil önceliğe haiz bulunduğu kabul edilmiştir. Diğer bir deyişle "yaşama hakkı" en kutsal ve öncelikli hak olup, tehdit ve tehlikeye maruz kalması halinde mülkiyet hakkı, haberleşme hakkı gibi haklardan önce gözetilmesi gerekir. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmaz. Hiçbir hak insan hayatı kadar önemli ve öncelikli değildir.

Yine, Anayasımıza göre; herkes, yaşama, maddi-manevi varlığını koruma hakkına sahiptir. Devlet, herkesin hayatını beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamakla görevlidir. Herkesin, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkını sağlamak bu kapsamda çevre sağlığını korumak, çevre kirlenmesini önlemek ve de çevreyi geliştirmek de Devlete ait bir yükümlülüktür.

Ayrıca, hukuksal bağlamda tehlike sorumluluğunda işletenin, kusurlu olduğunun ispatı gerekmez. Aksine kusursuz sorumluluk söz konusu olup, tüm dikkat ve özen gösterildiği halde "kaçınılmaz" şekilde zararın doğduğunu ispat yükü işletene aittir.

Ayrıca, hukuksal bağlamda tehlike sorumluluğunda işletenin, kusurlu olduğunun ispatı gerekmez. Aksine kusursuz sorumluluk söz konusu olup, tüm dikkat ve özen gösterildiği halde "kaçınılmaz" şekilde zararın doğduğunu ispat yükü işletene aittir.

Tehlike sorumluluğu, en ağır kusursuz sorumluluk halidir. Öteki sorumluluk hallerinde olduğu gibi tehlike sorumluluğunda da üç halde illiyet bağı kesilebilir. Bunlar; mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve 3. kişinin kusurudur. Tehlike sorumluluğunda işleten, kendisinden beklenen istisnasız tüm özeni ve önlemi yerine getirdiği halde yine de sonuç değişmemiş ve zarar oluşmuş ise bu zarardan sorumlu tutulması hak ve adalet duygularıyla bağdaşmaz.

Somut uyuşmazlıkta çözümün, tehlike sorumluluğu kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Buna göre işleten konumundaki davalının, baz istasyonunun insan ve çevre sağlığına verebileceği zarara karşı "önce insan" yaklaşımı ile "ihtiyat" ilkesine uygun olarak gerekli tüm dikkat, özen ve önlemi aldığını ve bunun gereğini eksiksiz olarak yerine getirdiğini ispatla yükümlüdür. Bu kapsamda öncelikle baz istasyonunu hiç olmazsa, insan ve çevre sağlığına en az zarar ihtimali olan bölgede konuçlandırması ve RF değerlerini asgari limitlerde tutması gerekir.

Nitekim, yakın zamana kadar bu tür uyuşmazlıklara bakan Yargıtay Yüksek 4. Hukuk Dairesinin ve sonrasında 1. Hukuk Dairesinin ve de Hukuk Genel Kurulunun bugüne kadarki yerleşik uygulamalarında uyuşmazlık, tehlike sorumluluğu kapsamında çözümlenerek; insan sağlığı ve çevrenin korunmasının birinci öncelik olduğu baz istasyonun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta zarar vermeyecek şekilde konuçlandırılması gerektiği benimsenmiştir (Bkz. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 2006/2602 Esas, 2007/1532 Karar; 2008/1554 Esas, 2008/11727 Karar, 1. Hukuk Dairesinin, 2011/10808 Esas, 2011/12856 Karar; 2011/13746 Esas, 2011/12398 Karar, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun, 2012/4-47 Esas, 2012/327 Karar; 2012/4-575 Esas, 2013/249 Karar).

Tüm bu açıklamalar ışığında baz istasyonlarının, insan ve çevre sağlığına ciddi ve geri dönüşü olmayan zarar tehdidi içerdiği gerçeği karşısında, yerel mahkemece vaki müdahalenin men'i ve kal'e karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmadığı halde sayın çoğunluk tarafından yönetmeliğin ilgili maddesinin iptal edimiş olması da değerlendirilmeden kararı onamış olması isabetli görülmemiş, bozma görüşünde olduğumuza dair karşı oy sunulmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2011/13818, Karar No: 2012/24685, Tarih: 06.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/13818 E.  ,  2012/24685 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... Madencilik Tur. ve Tic.A.Ş. Adına Av. ... 2-... Turizm İnşaat Taah.Ltd.Şti. adına Av. ... 3-... aralarındaki dava hakkında Mengen Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 10.03.2011 günlü ve 337/238 sayılı hükmün, davalılardan ... Mad. Tur. ve Tic. Ltd. Şti. ile ... Turizm İnş. Taah. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bilindiği üzere, sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi için hükme esas alınan deliller ile dava evrakının eksiksiz olması gerekmektedir.

Özellikle vurgulamakta yarar vardır ki, temyiz dilekçesinin mahkemeye sunulmasından itibaren hem hakimin hem temyiz talep edenin, hem de kalemin yapacağı işlemler bulunmaktadır.

Buna göre, temyiz dilekçesinin mahkeme hakimince havalesini takiben kalemce, gerekli harç ve giderler hesaplanıp, ilgilisinden tahsil olunur ve dilekçe temyiz defterine kaydedilir. Kaydedilen dilekçede kaydın yapıldığı tarih ve sıra numarası açıkça yazılmak suretiyle gösterilir.

Temyiz defterine kayıt tarihi itibariyle gerekli harç ve giderler yatırılmamışsa bu husus mahkemece belgelenir ve havale tarihinden çok sonra harçlandırılan dilekçelerin kaleme tevdii halinde de bu durum belgeye bağlanarak dilekçe teslim alınıp, temyiz defterine bundan sonra kaydedilir.

Mahkeme temyiz dilekçesinin gerekli şartları taşıyıp taşımadığını irdeler ve taşımaması halinde de, vereceği ek kararla bu dilekçeyi reddedebilir. Bu red kararına karşı da temyiz yolu açıktır.

Yukarıda ortaya konulan ilkeler çerçevesinde somut olay yönüyle yapılan incelemede;

Davalı ... Turizm İnşaat Taahhüt Limited Şirketi vekilinin temyiz dilekçesinin dosyada yer aldığı, ancak temyiz dilekçesinde hakim havalesi bulunmadığı gibi, temyiz harcının (nispi) da yatırılmadığı anlaşılmaktadır.

Görülmektedir ki, anılan dilekçe temyiz defterine kayıt edilmeksizin ve temyiz harcı alınmaksızın, dosya temyiz incelemesine gönderilmiştir.

Yukarıda ortaya konulan ilkeler çerçevesinde somut olay yönüyle yapılan incelemede;

Davalı ... Turizm İnşaat Taahhüt Limited Şirketi vekilinin temyiz dilekçesinin dosyada yer aldığı, ancak temyiz dilekçesinde hakim havalesi bulunmadığı gibi, temyiz harcının (nispi) da yatırılmadığı anlaşılmaktadır.

Görülmektedir ki, anılan dilekçe temyiz defterine kayıt edilmeksizin ve temyiz harcı alınmaksızın, dosya temyiz incelemesine gönderilmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedilip kaydedilmediğinin araştırılması, kaydedilmişse harca tabi olmasına rağmen harç alınmadan temyiz defterine kayıt edilen temyiz dilekçesi hakkında yapılacak işlemlere ilişkin 25.01.1985 günlü 1984/5 Esas ve 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun temyize ilişkin hükümlerine göre işlem yapılması; aksine temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmemiş ise temyiz isteminin süresinde yapılıp yapılmadığı konusunda bir karar verilmesi; temyiz dilekçesinin süresinde verildiği kanaatine ulaşılması halinde de dava dosyası ve eklerinin, gönderme formunu imzalayan hakimce son kontrolünün de sağlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize eksiksiz biçimde gönderilmesi olmalıdır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun; 14.12.2011 gün ve 2011/9-831 E. - 2011/770 K. sayılı, 14.12.2011 gün ve 2011/9-832 E. - 2011/771 K. sayılı, 14.12.2011 gün ve 2011/9-833 E. - 2011/772 K. sayılı, 28.03.2012 gün ve 2012/10-27 E. - 2012/254 K. sayılı, 11.04.2012 gün ve 2012/9-267 E. - 2012/296 K. sayılı sayılı kararlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

Açıklanan nedenlerle; dosyanın, açıklanan işlemler yapılıp, belirtilen eksiklikler giderilmek üzere Yerel Mahkemeye geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı noksanlığın tamamlanması için dosyanın mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6358, Karar No: 2015/9033, Tarih: 10.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/6358 E.  ,  2015/9033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını bozma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin ikametinden çalıntı bir kısım ziynet eşyalarının sanığın üzerinden ele geçirildiği, sanığın atılı suçlamaları kabul etmeyip, eşi olan diğer sanığın kendisine verdiği paralarla söz konusu ziynet eşyalarını satın aldığı yolunda beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanık...'ün, atılı suçların işlenmesine iştirak ettiğine dair mahkumiyetine yeter şekilde delil bulunmadığı gözetilmeden sanık... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulduğu sırada TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

2-Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 10,00 TL davetiye giderinden sanığın sarfına neden olduğu 5,00 TL nin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan hükmedilen ceza bakımından TCK'nın 50 ve 51. maddeleri ile CMK'nın 231. maddesinin tartışılıp uygulanmama hususunda değerlendirilme yapılmış olması göz önüne alınmak suretiyle, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hüküm fıkrasından TCK'nın 119/1-c maddesinin çıkarılması ile sanığın atılı suçtan neticeten 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; hüküm fıkrasından yargılama giderleri ile ilgili bölüm çıkarılarak yerine “bu dava sebebiyle yapılan toplamda 10,00 TL davetiye giderinden sanığın sarfına neden olduğu 5,00 TL nin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında

Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” ibaresi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” ibaresi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

1-Dosya kapsamından, 13.02.2011 günü gündüzleyin, müştekinin ikametinin demir korkuluğu zorlanılarak içeri girilip, ikametten 600 TL para, 1 adet alyans yüzük, 3 adet altın bilezik ve 2 altın kolyenin çalındığı, olay yerinde yapılan incelemede her hangi bir delil elde edilemediği, olayla ilgili tahkikat devam ederken 24.02.2011 günü bir vatandaşın kolluğu arayarak,...'ün çok sayıda hırsızlık eylemine katıldığı ve ikametinde hırsızlık ürünü eşyaların olduğu yolunda ihbarda bulunduğu, aynı gün sanık ...'in yakalandığı, ertesi gün sanığın ikametinde arama yapmaya giden ekiplerin, ikametten 2 bayanın ellerinde çantalar olduğu halde telaşlı bir şekilde kendilerini bekleyen ticari bir taksiye binmek üzere olduklarını görerek, müdahale ettiklerinde, bayanlardan birinin sanık ....'in eşi olan sanık ... olduğunu öğrendikleri, sanık ...'ın çantasında çok sayıda ziynet eşyasının ele geçirildiği, boynuna takılı bulunan altın kolye ile çantasından çıkan ziynet eşyalarından 1 adet altın bilezik ve altın kolyenin müştekiden çalıntı olduğunun anlaşıldığı, sanık ...'ın, atılı suçlamaları kabul etmeyip, eşi olan diğer sanığın kendisine verdiği paralarla söz konusu ziynet eşyalarını satın aldığı yolunda beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında, suça konu ziynet eşyalarından 2 adet altın kolye ve 1 adet altın bileziğin, sanık ...'ın üzerinden ele geçmesinin, sanık...'ın savunmasının aksine hayatın olağan akışına uygun düşmediği, nitekim mahkemece sanık ... yönünden atılı suçların kabulünde her hangi bir isabetsizlik bulunmadığı değerlendirilmekte ise de sanık...'ün üzerinden her hangi bir suç eşyası ele geçirilemediği gibi suça konu eşyaların, sanıkların müştereken oturmakta oldukları konutta, her iki sanığın da kullanımına yarayan, dolayısıyla hırsızlık ürünü olduğu bilinebilecek örneğin elektronik eşya nevinden bir eşya da olmadığı, bu halde sanık...'ün, eşi olan diğer sanık...'ün hırsızlık eylemine iştirak ettiğine dair sanığın aksi ispatlanamayan savunması da dikkate alındığında hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden “şüpheden sanık yararlanır” evrensel ceza hukuku ilkesi uyarınca atılı suçların sanık... tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de

Kabule göre de

2-Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 10,00 TL davetiye giderinden sanığın sarfına neden olduğu 5,00 TL nin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12483, Karar No: 2023/19837, Tarih: 14.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12483 E.  ,  2023/19837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/617 E., 2016/59 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Beraat, ceza vermekten vazgeçilmesine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düzeltilerek onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla,

1. Sanık ... hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

2. Sanık ... hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza vermekten vazgeçilmesine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; haksız tahrik hükmünün uygulanmasına ve sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın aynı apartmanda sanıklarla altlı üstlü yaşadıkları, katılanın komşuluk icaplarına uymaz şekilde gürültü yaparak sanıkları rahatsız ettiği, yapılan uyarıya rağmen katılanın ve yakınlarının rahatsızlık verici hareketleri sürdürmeye devam ettikleri, 14.07.2015 günü de aynı şekilde gürültü yapmaları üzerine sanıkların katılanın kapısına gidip gürültü yapılmasına tepki göstererek katılana "Hayvanlar, size insan gibi yaşamayı öğretemeyecek miyiz." diyerek hakaret ettikleri ve eylemlerini haksız tahrik altında gerçekleştirdikleri iddia olunmuştur.

1. Sanık ...'nın tevilli ikrar içeren savunmada bulunduğu, sanık ...'nın suçlamayı inkar eden savunmada bulunduğu belirlenmiştir.

2. Katılan benzer beyanlarda bulunmuştur.

3. Tanık anlatımları dosyada mevcuttur.

4. Yerel Mahkemece, sanık ...'nın hakaret suçunu işlediğine dair somut delil bulunmadığı kabul edilerek beraat, sanık ...'nın üzerine atılı hakaret suçunu haksız fiile tepki olarak işlediği kabul edilerek ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

2. Katılan benzer beyanlarda bulunmuştur.

3. Tanık anlatımları dosyada mevcuttur.

4. Yerel Mahkemece, sanık ...'nın hakaret suçunu işlediğine dair somut delil bulunmadığı kabul edilerek beraat, sanık ...'nın üzerine atılı hakaret suçunu haksız fiile tepki olarak işlediği kabul edilerek ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın aşamalarda suçlamayı inkar etmesi, katılanın beyanı dışında tarafsız tanık anlatımının bulunmaması ve tüm dosya kapsamı karşısında, atılı suçu işlediği şüphe boyutunda kalan sanık hakkında mezkur suçtan şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat hükmü kurulmasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanık savunması, katılanın beyanı ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın haksız eyleme karşılık hakaret suçunu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdiri yerinde görüldüğünden katılanın temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanık savunması, katılanın beyanı ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın haksız eyleme karşılık hakaret suçunu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdiri yerinde görüldüğünden katılanın temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümlerde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca hakaret suçunun haksız fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince “Ceza verilmesine yer olmadığına.” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “Ceza vermekten vazgeçilmesine.” şeklinde karar verilmesi ve hüküm kısmında dayanak kanun maddesi olan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin yazılmaması hususu dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasından "TCK'nın 129/3 maddesi gereğince ceza vermekten vazgeçilmesine." ibaresinin çıkartılarak yerine "5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığı." ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.06.2023 tarihinde karar verildi.