muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3563, Karar No: 2025/846, Tarih: 18.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/3563 E.  ,  2025/846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/210 E., 2024/660 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tavşanlı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/164 E., 2023/310 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 18.02.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davalı vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra açık duruşmanın bittiği bildirildi. İşin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların mirasbırakanı ...'in 30.05.2013 tarihinde öldüğünü, mirasbırakanın 1990'lı yıllarda davalının market açabilmesi için kuruluş sermayesi verdiğini, ayrıca dava konusu edilen 783 ada 1828 parsel sayılı taşınmazın bedelinin mirasbırakan tarafından ödendiği ama tapu kaydının davalı adına oluşturulduğunu, bahsi geçen taşınmaza mirasbırakan tarafından parasının ödenmesi suretiyle ...'a 2 katlı bina yaptırıldığını ileri sürerek yapılan kazandırmaların mirasta denkleştirme gereğince terekeye iadesini, olmadığı takdirde sağlararası kazandırmaların saklı payı aşan kısmının tenkisini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın eksik harçla ikame edildiğini, davalının çok küçük yaştan itibaren çalıştığını, dava konusu 1838 parsel sayılı taşınmazın müvekkilinin kendi birikimi ile satın alındığını, taşınmaz üzerindeki iki katlı binanın da davalı tarafından ...'a yaptırıldığını, davalının inşaat yapım bedelini borçlanarak taksitlerle ödediğini, mirasbırakanın Almanya'da çalışırken sakatlanarak emekli olduğunu ve Türkiye'ye döndüğünü, mirasbırakanın sadece inşaat başında durduğunu, inşaat yapımına ilişkin olarak mirasbırakanın uhdesinden para çıkmadığını, mirasbırakanla, davalının aynı binada altlı üstlü oturduğunu, davacının ise mirasbırakana ait evde kira ödemeden oturduğunu, mirasbırakanın Türkiye'de ayrı bir emekliliğinin bulunmadığını, Almanya'dan gelen emekli maaşı ile geçindiğini, mirasbırakanın davalıya kuruluş sermayesi vermediğini, kabul etmemekle birlikte tenkis talebi yönünden ise mirasbırakanın bir çok malvarlığı bulunması nedeniyle saklı pay ihlalinin söz konusu olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mirasbırakanın davalıya dükkan açması için kuruluş sermayesi verdiği ve dava konusu taşınmazın bedelini ödediği, üzerindeki binayı da bedelini ödeyerek yaptırdığı iddiaları dinlenen tanık beyanları ve dosya kapsamı ile ispat edilemediği, yine mirasbırakanın davalıya dükkan açması için kuruluş sermayesi verecek, dava konusu taşınmazı satın alarak üzerindeki binayı yaptıracak maddi imkana sahip olduğu hususunun da ispat edilemediği, davacı vekili dava dilekçesinde yemin deliline dayanmış ise de yemin teklifinde bulunmayacaklarını beyan ettiği, davacı tarafın mirasbırakanın sağlığında davalı lehine yapıldığı iddia edilen terekeye iadesi gereken kazandırmalar olduğunu TMK'nın 6. maddesi gereğince ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mirasbırakan tarafından market açması için davalıya kuruluş sermayesi verildiği ve bedeli mirasbırakan tarafından ödenerek dava konusu taşınmazın satın alındığı, taşınmaz üzerine inşa edilen bina bedelinin mirasbırakan tarafından karşılandığı ve muris tarafından davalıya yapılan bu kazandırmaların iadeye tabi olduğunu ispat külfetinin davacı tarafa ait olduğu, mirasbırakanın davalıya dükkan açması için kuruluş sermayesi verecek, dava konusu taşınmazı satın alarak üzerindeki binayı yaptıracak maddi imkana sahip olduğu hususu da ispat edilmiş olmadığı ve davacı tarafından davalıya yemin teklif etmeyecekleri açıklandığı, dinlenen davacı beyanları ve dosya kapsamı ile davanın ispat edilemediği, davanın reddine ilişkin verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili duruşma istemli temyiz dilekçesinde özetle; tanık ...'in dükkanın alınabilmesi için mirasbırakanın davalıya 15.000 Mark verdiğini beyan ettiğini, tanık beyanlarının hatalı ve eksik anlaşıldığını, bir kısım tanığın beyanları ile ilgili hiç bir değerlendirmede bulunulmadığını, davalının dava konusu malvarlığını edinebilecek ekonomik gücünün bulunmadığını, mirasbırakanın ise ekonomik durumunun iti olduğunu, delillerin takdirinde hataya düşüldüğünü, taşınmaz değerine ilişkin tespitlerin hatalı olduğunu, denkleştirme talebinden vazgeçildiği anlamına gelmemek üzere tenkis hesabı için gereken sabit tenkis oranının hesaplanmadığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla yargılama giderleri ve vekalet ücretinin de hatalı hesaplandığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının müvekkili lehine bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, mirasta denkleştirme olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, mirasta denkleştirme olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

28.000,00 TL Yargıtay duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10337, Karar No: 2011/12554, Tarih: 24.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/10337 E.  ,  2011/12554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.01.2010 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.06.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptali ve icra inkar tazminatı tahsili istemleriyle açılmıştır.

Davalı, akti ilişkiyi kabul etmemiştir.

Mahkemece, dava kısmen kabul edilmiş, asıl alacağa yönelik davalı itirazının iptaline, inkar tazminatı isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Taraflar arasında yazılı bir eser sözleşmesi bulunmamaktadır. Davalı, akti ilişkinin varlığını kabul etmediğinden eser sözleşmesinin varlığı davacı tarafından kanıtlanmalıdır. 6100 sayılı HMK’nun 200.maddesi gereğince, dava konusu miktara göre tanık dinletilme olanağı da yoktur. Ne var ki, davacı dava dilekçesinde ve delil listesinde “diğer yasal deliller” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılır.

Mahkemece yapılması gereken iş, davacıya yemin teklif hakkını hatırlatmak, akti ilişki yemin deliliyle kanıtlanırsa yeniden keşif suretiyle bilirkişi incelemesi yaptırmak ve bilirkişinin yapıldığını saptayacağı iş kalemlerinin yapıldığı yıl mahalli rayiçlerine göre değerini hesaplatmak, ancak bu miktarı hüküm altına almak, aksi durumda ise davayı reddetmek olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 24.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1056, Karar No: 2013/3271, Tarih: 12.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/1056 E.  ,  2013/3271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kırşehir Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.03.2011
Yargıtay — Esas No: 2023/17970, Karar No: 2023/4313, Tarih: 12.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/17970 E.  ,  2023/4313 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1100 E., 2023/851 K.

...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.12.2022 tarihli ve 2022/19577 Esas No'lu iddianamesi ile sanık hakkında, olay gecesi saat 23.40 sıralarında şikâyetçinin ikametinden I-phone 8 Plus cep telefonunu çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 53/1 ve 58. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2023 tarihli ve 2022/905 Esas, 2023/155 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve aynı Kanun'un 58. maddesi gereği cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 18.04.2023 tarihli ve 2023/1100 Esas, 2023/851 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, dava dosyasında müvekkili sanığın müsnet suçu işlediğine dair şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı somut delil elde edilememesi nedeniyle müvekkilinin üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediği yönünde şüphe oluştuğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi de göz önünde bulundurularak müvekkilinin bu suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine, aksi kanaat hâlinde ise verilen ceza bakımından 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması gerekirken, yerel mahkemece ve istinaf mahkemesince genel geçer gerekçelerle takdirî indirim uygulanmamasının usûle ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Şikâyetçi ...'in olay günü arkadaşının ikametinde kaldığı, sabah saatlerinde uyandığında I-phone 8 plus marka cep telefonunun yerinde olmadığını fark ettiği ve müracaatta bulunduğu, kaldığı ikametin komşusunun kamerası incelendiğinde olay gecesi saat 23.40 sıralarında bir erkek şahsın katılanın bulunduğu ikamete girerek 3-5 dakika sonra ikametten çıktığının tespit edildiği ve bu şahsın sanık ... olduğunun anlaşıldığı, sanığın savunmalarının hayatın olağan akışına aykırı ve inandırıcı olmadığı, ayrıca şikâyetçiye ait telefon çalındıktan sonra, suça konu telefona hatları takılan tanıkların beyanlarına göre çalınan telefonun sanıkta bulunduğu ve hatları bu şekilde çalıntı telefona taktıklarına yönelik beyanları ile sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu kabul edilerek, Yerel Mahkemece sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, üzerine atılı suçlamayı inkâr etmiştir. 08.12.2022 tarihli Tutanak, 12.12.2022 tarihli CD İnceleme Tutanağı, 23.02.2023 tarihli Bilirkişi Raporu ve tanıklar M.S. ile K.S.'nin beyanları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamında yer alan güvenlik kamera görüntülerine ilişkin 12.12.2022 tarihli CD İnceleme Tutanağı içeriğine göre olay gecesi saat 23.40 sıralarında sanığın olay yerine geldiğinin tespit edildiği, sanığın da bunu doğrulayarak kendisinin de öncesinde kaldığını belirttiği ikametin bahçesine olay gecesi duvardan atlayarak girdiğini belirttiği, 23.02.2023 tarihli Bilirkişi Raporu ile sanığın ikameti olarak beyan ettiği adres ile olay tarihi sonrası suça konu telefonun kullanımı sırasında sinyal aldığı BAZ istasyonu arasında 550 m gibi kısa bir mesafenin olduğunun belirlendiği, ayrıca tanık beyanlarından da suça konu telefon çalındıktan sonra, sanığın ricası üzerine tanık M.S. tarafından söz konusu hatların sanığa verildiği ve sanık tarafından telefona takıldığı anlaşıldığından, sanığın savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğunun kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında; sanık hakkında kurulan hükümde "sanığın sabıka kaydından gözlemlenen suç işleme eğilimleri, kişiliği ve yargılama sürecinde pişmanlık gösterdiğine dair olumlu kanaate ulaşılamadığı" şeklindeki yeterli gerekçe ile 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi gereğince indirim yapılmamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 18.04.2023 tarihli ve 2023/1100 Esas, 2023/851 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16403, Karar No: 2012/21166, Tarih: 19.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/16403 E.  ,  2012/21166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yazıhan(Kapatılan) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.06.2012 tarih ve 2010/123-2012/125 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 17.220 TL'nın altında bulunduğundan HUMK'nun 3156 sayılı kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, müvekkiline ait kayısı ürününün, don rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta edildiğini, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 8.424 TL'nın ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve bağlama dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını, davacının dava konusu olay nedeniyle uğradığı zararın devlet tarafından karşılandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait kayısı ağaçlarında meydana gelen hasarın don olayından kaynaklandığı, hasarın kayısı ağaçlarının meyvelenme döneminde meydana gelmesi nedeniyle sigorta poliçesi teminatı kapsamında kaldığı gerekçesiyle, davanın kabulüne, 8.424 TL'nın 24.04.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 2010 yılında meydana gelen ve 5363 sayılı Tarım Sigortaları Kanunu Kapsamı Dışında Kalan Don Afetleri Nedeniyle Zarar Gören Çiftçilere Telafi Edici Destek Ödemesi Yapılmasına İlişkin 13.05.2010 tarihli 2010/418 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'nın 8/2. maddesinde, don afeti nedeniyle devlet tarafından yapılan destek ödemesinin don afetinin Tarım Sigortaları Kanunu kapsamında kaldığının ve bu nedenle haksız yere ödeme yapılmış olduğunun anlaşılması halinde devlet tarafından yapılan ödemenin geri alınacak olduğunun karar altına alınmış bulunmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak, dava dilekçesinde başlangıç tarihi belirtilmeksizin faiz talep edilmiş olup, mahkemece, dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 24.04.2010 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenle, temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün 1. paragrafında yer alan “24.04.2010 tarihinden” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “dava tarihinden” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11578, Karar No: 2021/8292, Tarih: 15.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11578 E.  ,  2021/8292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı ... tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın temyizen incelenmesi neticesinde bölge adliye mahkemesi kararının Yargıtay (kapatılan) 21. Hukuk Dairesince bozulması üzerine bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama neticesinde İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

A.Davacı çocukların maddi, davacı kardeşlerin manevi tazminat istemlerine ilişkin hükümler yönünden;

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8. maddesinin 3. fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanunun, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3. maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK ek madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.