muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8590, Karar No: 2023/8044, Tarih: 05.12.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından çocuğun cinsel istismarı ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümler yönünden bir isabetsizlik görülmediği; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden ise özetle sanığın çocuğun cinsel istismarı ve nitelikli cinsel istismarı suçlarının işlenmesi için gerekli ve yeterli süre dışında mağdurelerin hürriyetlerinin kısıtlandığının her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli kanıt bulunamaması nedeniyle İlk Derece Mahkemesince beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi karşısında kanuna aykırı bulunarak hükümlerin bu yönüyle sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine dair ibarenin eklenmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Suç tarihinin katılan mağdure ... yönünden "2020 yılı" yerine gerekçeli karar başlığında diğer mağdureye yönelik suç tarihinden ayırmadan "2017-2021" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

2. Olayın doğal seyreden intikal şekli, katılan mağdureler ile şikâyetçinin beyanları, raporlar, evde yapılan aramada ele geçen materyaller, itibar edilen ikrara yönelik savunma ile tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların düzeltilen husus dışında doğru biçimde belirlendiği ve gerekçelendirildiği, 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurularının esastan ve düzeltilerek esastan reddine dair kurulan hükümlere yönelik katılan Bakanlık vekili, katılan mağdureler vekillerinin temyiz sebepleri ve sanık müdafiinin diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiş,

Ancak;

Dosya kapsamına göre Mahkemece kabul edilen teşdit gerekçeleri dikkate alındığında, katılan mağdurelerin öz babası olan sanığın müştereken birlikte yaşadıkları ikametlerinde iken gerçekleştirdiği eylemlerinde insanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanma koşulunun bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin üçüncü fırkasının (b) bendinin uygulanması karşısında istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş, ancak bu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiince öne sürülen temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2023/119 Esas, 2023/262 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2022/130 Esas, 2022/388 Karar sayılı kararının hüküm fıkrasının 1.A. ve 2.A. bentlerinin ikinci paragrafında yer alan "103/3-b" ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan İlk Derece Mahkemesi hükmünün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/19996, Karar No: 2024/14379, Tarih: 10.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/19996 E.  ,  2024/14379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1871 E., 2018/1902 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

İlk derece mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca verilen 6 yıl 3 ay hapis cezasına yönelik sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin kararındaki aynı Kanun'un 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak 62. maddesindeki sonuç cezanın 4 yıl 2 ay hapis cezası olarak düzeltilmesi suretiyle verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin; 2017 ve 2018 yıllarında Türkiye'de yaz kış saati uygulamasının yapılmadığına, yaz saati olarak belirtilen uygulamanın devam ettirildiğine, UYAP sistemindeki güneş doğuş batış saatlerinin de buna göre düzenlendiğine, sonuç olarak sanığın mahkûmiyetine konu suçun gece vakti işlendiğine ilişkin; sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın kot pantolonları mağazadan aldığına dair somut delilin bulunmadığına, pantolonları "Hüseyin" isimli arkadaşının kendisine poşet içerisinde tutması için teslim ettiğine yönelik beyanının aksinin kanıtlanmadığına, suça konu eşyaların maddi değerinin azlığının göz önünde bulundurulmadığına, sanığın suç işleme kastı ve atılı suçu işlemeye yönelik eylemi bulunmadığından atılı suç bakımından beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre suçun saat 19.00 sıralarında işlendiği, sanığın 19.15'te yakalandığı, 08.09.2016 tarihli ve 29825 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 07.09.2016 tarihli ve 2016/9154 sayılı Bakanlar Kurulu Kararnamesi ile, 27.03.2016 tarihinde pazar saat 03.00'ten itibaren 1 saat ileri alınması suretiyle başlatılan yaz saati uygulamasının, her yıl, yıl boyu sürdürülmesine karar verildiği, bu itibarla 15.02.2018 olan suç tarihinde yürürlükte bulunan yaz uygulaması da dikkate alınarak, UYAP'tan alınan çizelgeye göre güneşin saat 18.24'te battığı, gece vaktinin ise saat 19.24'te başladığı, 5237 sayılı TCK'nın 6. maddesinin (e) bendinde gece vaktinin, güneşin batmasından bir saat sonra başlayan ve doğmasından bir saat evvele kadar devam eden zaman dilimi olarak tanımlandığı da nazara alınarak, suçun gündüz vakti işlendiğine dair Bölge Adliye Mahkemesinin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş ve bu nedenle Tebliğname'de bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/821, Karar No: 2020/2802, Tarih: 02.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/821 E.  ,  2020/2802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, tarafların ortak murisleri ve üçüncü kişiler adına kayıtlı olup, ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülen 2011/92 Esas sayılı ortaklığın giderilmesi davasına konu 695 ada 20, 21, 25, 26 ve 43 parsel sayılı olmak üzere toplam beş parça taşınmaz üzerindeki ağaçların ve yapıların davacılara ait olduğunun tespitini talep etmiştir.

Davalılar ..., ..., ..., ... ve ... davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanları ile dava konusu parseller üzerinde bulunan ağaçların ve yapıların kim tarafından dikildiği ve yapıldığının ayrı ayrı tespit edildiği, bilirkişi raporları ile de krokilerde bu ağaç ve yapıların gösterildiği anlaşılmakla, davanın kabulü ile 695 ada 20 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan yapının ve 695 ada 21 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan yapının davacı ...'ya ait olduğunun tespitine, 695 ada 25 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların davacı ...'ya ait olduğunun tespitine, 695 ada 26 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan fen bilirkişilerin raporuna ekli krokide B harfi ile gösterilen iki katlı betonarme yapı ve depo şeklindeki eklentisinin davacı ...'ya ait olduğunun tespitine, 695 ada 26 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan fen bilirkişilerin raporuna ekli krokide C harfi ile gösterilen iki katlı betonarme yapının davacı ...'ya ait olduğunun tespitine, 695 ada 26 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan fen bilirkişilerin raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilen iki katlı ahşap yapı ve samanlığın ...'ya ait olduğunun tespitine, 695 ada 26 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ziraat bilirkişisinin raporunda gösterilen ağaçların davacı ...'ya ait olduğunun tespitine, 695 ada 43 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ziraat bilirkişisinin raporunda gösterilen ağaçların davacı ...'ya ait olduğunun tespitine, fen bilirkişileri tarafından düzenlenen 29.08.2014 tarihli bilirkişi raporu ve krokisi ile ziraat bilirkişisi tarafından düzenlenen 11.09.2014 tarihli bilirkişi raporunun kararın eki sayılmasına karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 684/1. maddesi hükmüne göre, bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur. Aynı Kanun'un 718. maddesine göre ise, arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer. 22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı üzere Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Bu nedenle kavak ve söğüt ağaçları, kendiliğinden yetişebilen ya da ekonomik amaçla yetiştirilen ve kesilip satılabilen ağaçlar olması nedeniyle muhdesat niteliğinde olmayıp, taşınır hükümlerine tabi mal niteliğinde olduğundan, bu tür ağaçlarla ilgili sorunun çözümünün TMK'nin 728. ve 729. maddelerinde aranması gerekir.

Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır (TMK mad. 722, 724 ve 729). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez. Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Kadastro Kanunu ise, kadastro bölge ve çalışma alanlarında üzerinde çalışma yapılan taşınmazlara uygulanan özel nitelikli bir kanundur. 33. maddesinde, Kadastro Kanunu'nun uygulandığı alanların dışında da uygulanabilecek genel nitelikli maddelere yer verilmiş olup. 19. madde ise genel nitelikli maddeler arasında sayılmamıştır. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/11. maddesi, muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetine ve tapunun beyanlar sütununda gösterilmesine izin veren özel yasal düzenleme getirmiştir. Anılan kanun maddesinde, taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlardan birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilebileceği belirtilmiştir. Ancak, aynı Kanun'un 12/3. maddesi gereğince, on yıllık hak düşürücü süre içinde kadastrodan önceki nedenlere dayanılarak genel mahkemelerde açılan davalara 19. madde uygulanır ve iddianın kanıtlanması halinde muhdesatın mülkiyetinin arz malikinden başkasına aidiyeti ile tapunun beyanlar hanesine tesciline karar verilebilir. On yıllık süre kamu düzenine ilişkin olup, hak düşürücü niteliktedir ve olumsuz dava koşuludur. Hak düşürücü sürenin geçmesi, işin esasının incelenmesini önler. Hak düşürücü süre tüm defi ve itirazlardan önce göz önünde bulundurulur. Yargılama bitinceye kadar hak düşürücü sürenin geçtiği taraflarca ileri sürülebileceği gibi, görevden ötürü hakim tarafından da kendiliğinden dikkate alınır.

Yukarıda izah edilen ilke ve esaslar ışığında somut uyuşmazlık incelendiğinde;

Yukarıda izah edilen ilke ve esaslar ışığında somut uyuşmazlık incelendiğinde;

Dava konusu muhdesatların bulunduğu beş parça taşınmazın tapu kayıtlarından tesis kadastrosu ile 1992 yılında tespit edilip 13.10.1994 tarihinde tapuda malikleri adına tescil edildiği anlaşılmaktadır. Teknik bilirkişi raporlarından bir kısım muhdesatın (bina-ağaç) yaşları itibariyle kadastrodan önce meydana getirilmiş olduğu sabit olup, eldeki temyize konu davanın açıldığı 28.09.2012 tarihi itibariyle 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesi gereğince 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gözetilerek bu muhdesatlar yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul kararı verilmesi hatalı olmuştur. Talep konusu ağaçların içerisinde bulunan kavak ve sögüt ağaçları yönünden ise nitelikleri gereği ticari maksatla ve olgunlaştığında yani bir süre sonra kesilip yararlanılmak üzere dikilmeleri nedeniyle taşınmazın tamamlayıcı parçası kabul edilemeyeceğinden talebin reddine karar verilmesi gerekirken yerleşik uygulamaya aykırı şekilde bu ağaçlar yönünden kabul kararı verilmesi de yerinde değildir. Mahkemece, davacılar tarafından kadastrodan sonra meydana getirilen yapı ve ağaçlar (kavak ve söğüt dışında) yönünden, hüküm fıkrasında infaza kabil şekilde tek tek sayılmak suretiyle gösterilip davacılar tarafından meydana getirildiğinin tespitine, diğer muhdesatlar yönünden ise açıklanan nedenlerle talebin reddine karar verilmelidir. Talebin tümden ve muhdesatların davacılara ait olduğu şeklinde kabul hatalı olup, açıklanan eksiklik ve hatalar giderildikten sonra ulaşılacak sonuç dairesinde bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle bir kısım davalıların yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 02.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6536, Karar No: 2016/8677, Tarih: 07.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2016/6536 E.  ,  2016/8677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz talebinin incelenmesinde;

15.11.2011 günlü kararın, suça sürüklenen çocuk ...'ın, varlığından haberdar olduğu ve huzurunda savunma yaptığı müdafiinin yüzüne karşı verildiği, kararda temyiz yasa yol ve süresinin yöntemine uygun şekilde gösterildiği, müdafii tarafından hükmün temyiz edilmediği, suça sürüklenen çocuk ...'ın yasal 7 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 23.12.2011 tarihinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin aynı Yasa'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

TCK'nın 62/2. maddesinde “takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususların göz önünde bulundurulabileceği” nin hükme bağlandığı, takdiri indirim nedenlerinin sınırlayıcı bir biçimde sayılmadığı, somut olayın özelliklerine göre mahkemeye kararda göstermesi suretiyle takdir hakkının tanındığı anlaşılmakla, mahkemece hüküm kurulduğu sırada, çok sayıda derdest dosyaları bulunan suça sürüklenen çocuğun, samimi ikrarda bulunmadığı ve yargılamaya yardımcı olmadığı gerekçeleri ile TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına dair takdir hakkının kullanılmasında bir isabetsizlik bulunmadığı görülmekle, bu yönde bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin öğretmenlik yaptığı .... İlköğretim Okuluna girerek, sınıftaki masa üzerinde bulunan, müştekiye ait kol çantasını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-a maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 28,30 TL davetiye giderinden suça sürüklenen çocuğun sarfına neden olduğu 14,15 TL'nin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuk ...'a yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Ancak;

Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 28,30 TL davetiye giderinden suça sürüklenen çocuğun sarfına neden olduğu 14,15 TL'nin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuk ...'a yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderleri ile ilgili bölüm çıkarılarak yerine “bu dava sebebiyle yapılan toplamda toplamda 28,30 TL davetiye giderinden suça sürüklenen çocuğun sarfına neden olduğu 14,15 TL'nin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” cümlesi eklenmek suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.06.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8203, Karar No: 2019/522, Tarih: 21.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8203 E.  ,  2019/522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Sanık hakkında verilen adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.