muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1421, Karar No: 2017/4489, Tarih: 29.05.2017

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili ... ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ... maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına göre, davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 29/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15370, Karar No: 2013/17483, Tarih: 09.12.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/15370 E.  ,  2013/17483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE ... (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen ... heyeti kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, davalının müracaatı üzerine ... ... Heyetinin 27.04.2012 tarih ve 288 sayılı kararı ile; elektrik faturaları üzerinden tahsil edilen kayıp/kaçak kullanım bedelinin iadesi yönünde karar aldığını, sözkonusu kararın açıkça usul ve yasaya aykırı olduğunu, elektrik faturalarında yer alan kayıp/kaçak kullanım bedeli dahil tüm bedellerin Elektrik Piyasası Düzenleme Kurulunca alınmış olan “Kurul Kararı” gereğince müşterilere tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek; ... ... Heyetinin, tüketicinin elektrik faturasına ilave ücret olarak yansıtılan kayıp/kaçak kullanım bedellerin 4077 sayılı yasaya uygun sözleşme düzenlenene kadar alınmamasına ve bu kalem adı altında alınan bedelin tüketiciye iade edilmesine dair kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki elektrik abonelik sözleşmesi nedeniyle düzenlenen aylık faturalara ilave edilen kayıp/kaçak, okuma bedeli ve bunun gibi ilaveler nedeniyle yapılan ödemelerin istenmesi, aynı zamanda bu uygulamanın haksız olduğunun tespiti ve ileriye yönelik olarak ortadan kaldırılmasını sağlamayı amaçlaması, bu nedenle verilen kararın ileri ki yıllara da etki etmesi nedeniyle delil niteliğinde sayılacağı ve bu karara karşı tarafların itiraz etmelerinde hukuki yararın bulunmayacağı, hukuki yararın dava şartı olup, mahkemece yargılamanın her aşamasında re'sen gözetileceği gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiştir.

6100 Sayılı HMK’nun 33.maddesi uyarınca; “Hâkim, Türk Hukukunu re'sen uygular”.

Aynı kanunun 31.maddesi hükmü gereğince, davanın hukuki niteliğini belirlemek ve davayı aydınlatmak görevi hâkime aittir. Buna göre davadaki iddia, davacının talebine münhasır olup, belirtilen madde hükümleri gereğince hukuki nitelendirme hâkime aittir.

.

Taraflar arasında, davalının meskeniyle ilgili olarak elektrik aboneliği sözleşmesinin imzalandığı, hukuken geçerli bu sözleşme ilişkisi devam ederken, davalının ... ... Heyetine başvurarak faturalarına yansıyan kaçak/kayıp bedelleri adı altında alınan ücretin iadesine karar verilmesini talep ettiği, ... ... Heyetinin de bu başvuru üzerine 27.04.2012 tarih ve 288 sayılı kararı ile şikâyetin kabulü yönünde karar aldığı toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Görülmekte olan davada, davalı abonenin başvurusunun haksızlığının tespiti ve bu başvuru üzerine tesis edilen ... ... Heyetinin kararının iptali istenilmiştir.

Görülmekte olan davada, davalı abonenin başvurusunun haksızlığının tespiti ve bu başvuru üzerine tesis edilen ... ... Heyetinin kararının iptali istenilmiştir.

Davalının açıklanan işleminin hukuksal nitelikçe mevcut bir sözleşme ilişkisi sırasında yaratılmış bir muaraza (çekişme) olduğu; davadaki istemin de bu muarazanın önlenmesine yönelik bulunduğu açıktır.

... Genel Kurulunun 29.09.2004 gün ve 2004/...–417 E.-2004/442 K.sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın meni (çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun meni talep edilir.

Kaldı ki, ... Genel Kurulunun ....03.2010 gün ve 2010/...–119 E. 2010/159 K sayılı ilamında da; bir sözleşmenin devamı sırasında taraflardan biri tarafından muaraza (çekişme) çıkarılması halinde de, diğer tarafın kendisine zarar verebilecek nitelikteki bu duruma son vermek, hukuki durumunu tereddüt içinde olmaktan kurtarmak için tespit davası açmasında hukuki yararının bulunduğu kabul edilmiştir.

Bu bağlamda; taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi feshedilmediğine ve görülmekte olan davada, davacı, davalı abonenin davaya konu işlemle sözleşme ilişkisine yönelik bir muaraza yarattığını ileri sürdüğüne göre, mahkemece yapılması gereken iş; esasa girişilmek suretiyle, taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve taraflarca bildirilip toplanan diğer deliller çerçevesinde uyuşmazlığın değerlendirilmesi; bu bağlamda; davalı abonenin başvurusu ile ... ... Heyetinin bu başvurusuna dayanarak tesis ettiği dava konusu kararın, sözleşme hükümlerine ve mevzuata uygun olup olmadığının; dolayısıyla, ortada davalı abone tarafından haksız şekilde yaratılmış ve bu yüzden de önlenmesi gereken bir muaraza bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve ortaya çıkacak uygun hukuki sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ortaya konulan ilkeler göz ardı edilerek, hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23387, Karar No: 2014/31775, Tarih: 25.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/23387 E.  ,  2014/31775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2014

NUMARASI : 2013/566-2014/386

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bent dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz üzerindeki yapının 6495 sayılı yasa uyarınca köyde yapılan ilanın askıdan indiği tarihinden önce yapıldığından Kamulaştırma Kanununun 25/2. maddesi uyarınca taşınmazın üzerinde bulunan yapının bedelinin tahsiline karar verilmesi gerekmekle birlikte,

Taşınmazdaki yapının niteliğine göre yapı sınıfı 1/B alınarak ve mevcut binanın niteliği ve dosyaya yansıyan özelliklerine göre eksik imalat oranı % 65 alınmak suretiyle yapı bedelleri hesaplanarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Yine dava konusu taşınmazdaki ağaçların 6495 sayılı yasa uyarınca köyde yapılan ilanın askıdan indiği tarihinden önce dikildiklerinden, Kamulaştırma Kanununun 25/2. maddesi uyarınca dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan fidanların bedellerinin tahsiline karar verilmesi gerekmekle birlikte, ağaçların dosya içerisindeki fotoğraflarına göre dava tarihi itibari ile 2 yaşında olduğundan, bu yaşdaki ağaçlarının dava tarihi itibari ile ve adet olarak maktu bedelleri İl Tarım Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporunun denetlenmesi, İl Tarım Müdürlüğü resmi verisi ile bilirkişi raporu faklı ise İl Tarım Müdürlüğü resmi rakamlarına göre ağaç bedelleri tekrar tespit edilmesi ve ağaç değerinin tespiti sırasında bedele objektif değer arttırıcı unsur oranı eklenmeyerek değer tespit edilip, sonucuna göre ağaç bedeline karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacıdan alınan temyiz ve taraflardan alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8299, Karar No: 2021/10702, Tarih: 21.10.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/8299 E.  ,  2021/10702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Mahkemece 26.07.2017 tarihli ek karar ile davalı vekilinin istinaf talebi süre nedeniyle reddedilmiş, davalı vekilince bu ek kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince ek karara ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davalı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, İstanbul İli ... İlçesi ... Köyü ... Yolu mevkii 109 ada 4 parsel 1434,53 m2 bahçe vasfındaki taşınmaz, orman sınırı dışında bırakılan alanda kaldığı, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunmayan ve zilyetlikle iktisabı mümkün olan yerlerden olduğu belirtilerek, 10.02.2014 tarihinde davalı ... adına tespit edilmiş ve Kanlıca Orman İşletme Müdürlüğünün kadastro tespitine yaptığı itiraz 07.04.2014 tarihinde Kadastro Komisyonunca reddedilmiştir.

Davacı Hazine vekili askı ilan süresi içerisnde, ... İlçesi ... Köyü 109 ada 4 parselin davalı adına tespit edildiğini, taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları dışında kalan ve tescil edilmemiş olan eylemli orman niteliğinde bulunduğunu ileri sürerek, taşınmazın 405 m2' lik kısmının taşınmazdan ayrılarak ayrı bir parsel numarası ile orman vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline, bunun mümkün olmaması halinde davalı lehine zilyetlikle iktisap koşulları oluşmadığından şimdiki vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, dava konusu ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 109 ada 4 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptaline, teknik bilirkişilerin 02.01.2017 tarihli ek raporunda (4) rakamı ile gösterilen 1.028,79 m2'lik kısmın 109 ada 4 parsel numarası altında bahçe niteliğiyle İbrahim oğlu ... adına tespit ve tesciline, teknik bilirkişilerin 02.01.2017 tarihli ek raporunda (A) harfi ile gösterilen 405,74 m2'lik kısmın 109 adanın son parsel numarasından sonra oluşturulacak parsel numarası altında orman niteliği ile ... adına tespit ve tesciline karar verilmiş olup, hükmün davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Mahkemece, 26.07.2017 tarihli ek kararla, davalı vekilinin istinaf talebinin süre nedeniyle reddine karar verilmiş, davalı vekilince bu ek karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince, davalı vekilinin ek karara ilişkin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/(l)-b.l maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 31,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 27,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/822, Karar No: 2014/8177, Tarih: 26.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/822 E.  ,  2014/8177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 15. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2012/627-2013/692

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı kocanın müvekkili aleyhine boşanma davası açtığını, davanın reddedildiğini, kararın kesinleştiğini, tarafların halen ayrı yaşadıklarını belirterek; müvekkili ve müvekkilinin yanında bulunan müşterek çocuk için ayrı ayrı 600,00'şer TL'den aylık toplam 1.200,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ailesiyle birlikte yaşadığını, çalışabilecek durumda olduğunu, müşterek çocuğun okula gittiğini, müvekkilinin çocuğuna maddi ve manevi destek verdiğini belirterek; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek; davacı eş için aylık 300,00 TL; müşterek çocuk için 200,00 TL olmak üzere toplam aylık 500,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesinde; ayrı yaşamada haklı olan eşin diğer eşten tedbir nafakası isteyebileceği düzenlenmiştir. Aynı yasanın 186/3.maddesinde de; eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıklarıyla katılacakları hükme bağlanmıştır.

Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği davalı birliğin giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır. Zira; evlilik birliğinin korunması ve devamını sağlamak için eşlerin asgari ölçüde uyması gereken bazı yükümlülükler ve karşılamaları gerekli bazı ortak giderler mevcuttur. Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır. Diğer taraftan hakim, eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Dosya kapsamından; davalının davacı aleyhine 15.10.2009 günü boşanma davası açtığı; dinlenen tanık beyanlarından kocanın başka bir kadınla ilişkisi olduğunun anlaşıldığı, hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanarak hak elde edemeyeceği ilkesi gereğince kocanın boşanma isteminin reddedildiği, yargılama sırasında kadın için aylık 500,00 TL; çocuk için 200,00 TL olmak üzere aylık toplam 700,00 TL tedbir nafakasına hükmedildiği, kararın 15.05.2012 günü kesinleştiği, davadan sonra tarafların bir araya gelmedikleri anlaşılmıştır.

Aleyhine boşanma davası açılan eş boşanma davası sürerken ayrı yaşamda haklıdır. Boşanmanın reddinden sonra ayrı yaşamın sona erdirilmesi ve birliğin tekrar kurulması esas olup, evlilik birliğini tekrar kurma görevi boşanma davası reddedilen tarafa aittir.

Bu bağlamda somut olayda; davalı kocanın herhangi bir barış girişiminde bulunmadığı, davacı kadının ayrı yaşamda haklı olduğu anlaşılmıştır. Mahkemeninde kabulü bu yönde olup, bu açıdan kararda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak 15.10.2009 tarihinde açılmış boşanma davasının yargılaması sırasında eş ve çocuk yararına aylık toplam 700,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmişken, aradan 3 yıl geçmiş olmasına, bu süreçte müşterek çocuğun yaşının büyümesine, bunun doğal sonucu olarak ihtiyaçlarının artmış olmasına, paranın alım gücünün azalmasına, davalının halen aynı şirkette çalışıyor olup, maaşında artış olmasına rağmen boşanma davasının yargılaması sırasında hükmedilen nafakadan daha düşük oranda nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, günün ekonomik koşulları ve TMK'nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi, boşanma davasının yargılaması sırasında hükmedilen nafaka miktarı da göz önünde bulundurularak daha yüksek oranda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Diğer taraftan, dava kısmen kabul edildiğinden yargılamada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, eksik incelemeyle bu yön gözetilmeksizin davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi de doğru görülmemiş, bu husus da bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19179, Karar No: 2018/1542, Tarih: 13.02.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/19179 E.  ,  2018/1542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Beraat, temyiz talebinin reddi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müştekinin usulüne uygun davetiye tebliğine ve zorla getirme emrine rağmen duruşmaya katılmaması nedeniyle yokluğunda hüküm kurulmuş ise de, müşteki vekili Av. ...'nin hükmün verildiği duruşmadan bir gün önce Bursa Nöbetçi 18. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/508 Muh sayılı yazısı ile mazeret talebinde bulunduğunun ve bu hususta olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediğinin anlaşılması karşısında, kovuşturma evresinde davaya katılma isteminde bulunma imkanından mahrum kaldığı ve bu sebeple hükmü temyize hakkı olduğu belirlenip CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek ve 23/06/2016 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın kaldırılması ile yapılan inceleme neticesinde;

1-Yedek parça ticareti ile uğraşan sanığın beyanına göre, daha önceden tanıdığı ve fren tamircisi olarak çalıştığını bildiği Mustafa Tanrıkulu'ndan, piyasa fiyatının altında ve faturasız olarak malzeme satın almasının, ticari faaliyetlerin kendine özgü yapısına ve bu işlerle iştigal eden bireylerin iş sahalarındaki faaliyetlerine uygun düşmediği ve hayatın olağan akışına aykırı olduğu gözetilmeksizin sanığın mahkumiyeti yerine yetersiz gerekçe ile beraatına hükmedilmesi,

2-Müşteki vekilinin karar duruşmasından önce verdiği mazeret dilekçesi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.