muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9990, Karar No: 2018/1854, Tarih: 12.03.2018

Somut olaya gelince; çekişmeli baz istasyonunun davacının kayden maliki olduğu bağımsız bölüme 3 metre mesafede bina çatısına tesis edildiği ve davacının buna muvafakatının bulunmadığı, davacının eşinin kanser hastası olduğu ve davacının anılan tesisten huzursuz olup, psikolojisinin bozulduğu anlaşılmaktadır. Öyleyse; anılan tesisin yaydığı radyasyon, referans değerlerin altında olsa bile, meskun alanlarda yarattığı radyasyondan dolayı, bu alanlarda uzun süreli radyasyona maruz kalacak insanların sağlığının olumsuz yönde etkileneceği, kısa zaman dilimi içinde olmasa dahi uzun zaman diliminde zarar verebileceği, bu riskin varlığı durumunda dahi böyle bir duruma müsaade edilemeyeceği, bu nitelikteki bir istasyonun halen bulunduğu yerde kullanılması sakıncalı olup, bunun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta kurulması gerektiği sonucuna varılmalıdır. O halde; yukarıda değinilen ilkelerle dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; çekişmeli baz istasyonunun bulunduğu yer, konumu ve davacının meskenine olan yakınlığı itibariyle; -özellikle son zamanlarda ülke genelinde ortaya çıkan ve medyada zaman zaman yer alan olumsuz vakıaların çoğaldığı da gözetildiğinde- davacının oturmakta olduğu binada ve çevre binalarda yaşayanlar için sağlık bakımından uzun süreç içeresinde çok ciddi hastalıklara yakalanabilecekleri konusunda büyük endişeye neden olduğu ve bunun da psikolojik yapılarında tedirginlik ve ümitsizlik yaratarak, kişilerin çalışmalarını ve sağlık değerlerini olumsuz yönde etkilediği, kaldı ki, davacının eşinin kanser hastası olduğu, hiç bir haberleşme tesisinin hukuki şartları haiz olarak kurulmuş olması halinde bile insan hayatından değerli olmadığı ve yerleşim yerinden uzakta tesis edilebileceği, bu haliyle davacının zarar gördüğü dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması da isabetsizdir.

Hal böyle olunca; yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun onama kararına iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/8652, Karar No: 2017/10664, Tarih: 13.09.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/8652 E.  ,  2017/10664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Alacaklı vekili, kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminat ilamına dayalı olarak borçlu aleyhine ilamlı takip başlatıldığını, konusu para olan takiplerde vekalet ücretinin Avukatlık Kanunu'nun 164. maddesinin atfıyla Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde belirtilen oranlarda nispi olacağının düzenlendiğini, bu nedenle vekalet ücretinin nispi olarak hesaplanmasına karar verilmesi gerektiğini, İcra Müdürlüğü'nce icra vekalet ücretinin maktu olacağına karar verilmesinin hatalı ve hukuka aykırı olduğunu belirterek vekalet ücretinin maktu olarak hesaplanmasına dair icra memurluğu işleminin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; "Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir." Yine 13. fıkrasında; "4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır." düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi'nin 13/11/2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır.

-//-

-//-

Anayasa'nın 11 ve 138. maddeleri, hakime Anayasa’ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim. Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir (T...armara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26). İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

İdarenin kamulaştırmasız elkoyma eyleminin 1983 yılından sonrasına ait olup olmadığı konusunda belge ve bilgi bulunmaması halinde elkoyma eyleminin 1983 sonrası olduğunun kabulü gerekir. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki elkoymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir. 04.11.1983 tarihinden önce el koyulduğunun tespiti halinde ise ilam karar tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra olması halinde icra harç ve vekalet ücretinin maktu olarak belirlenmesi gerektiği düşünülmelidir.

Somut olayda; 19.09.2013 karar tarihli takip dayanağı ilamda; İdarenin kamulaştıımasız elkoyma eylemi 1983 yılından sonrasına ait olup olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız el atma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının şikayetinin kabulüne karar verilmesi için hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının şikayetinin kabulüne karar verilmesi için hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA,taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 13.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16537, Karar No: 2014/9166, Tarih: 03.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/16537 E.  ,  2014/9166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Katılan ... İşletme Müdürlüğü vekilinin sanıklar hakkında kurulan kararlara yönelik yaptığı temyiz talebinin incelenmesinde;

Davaya konu yerin orman olmaması ve ağaçların da orman ağacı olmaması nedeni ile suçtan doğrudan zarar görmediği halde mahkemece Yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, müştekiye bu niteliği ve dolayısıyla Yasa yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı, anlaşılmakla sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin kurulan hükmü temyiz hak ve yetkisi bulunmadığından 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2- Katılan Hazine vekilinin, sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan beraat kararlarına yönelik yaptığı temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Katılan Hazine vekilinin, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat kararlarına yönelik yaptığı temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıkların, suç tarihinde Jandarma görevlileri tarafından yapılan tespit ve 25/01/2008 tarihli tutanağa göre, suça konu hazine arazisi üzerinde bulunan çınar ve kızılçam ağaçlarını keserek, buradan çıkan ürünleri sahiplendikleri, orman bitkisinin kalkması ile boşalan araziyi zeytin ağacı dikmek suretiyle işgal ettikleri, aksi kanıtlanamayan Suç Tutanağı ile 25/01/2008 tarihli "Tutanak" içeriğine göre, suça konu hazine arazisi üzerinde bulunan çınar ve kızılçam ağaçlarının sanıklar tarafından kesilerek götürüldüğünün tespit edilmesi karşısında;

Yukarıda açıklanan tutanağı orman muhafaza memurları ile birlikte düzenleyen Jandarma Asayiş Tim Komutanı... ile J. Eri ...'nın ve tutanağı imzalayan orman muhafaza memurlarının tanık sıfatıyla dinlenilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, gerekli araştırma yapılarak bütün deliller toplanmadığı halde, sanıkların suçlarının sübuta ermediği gerekçesiyle yazılı şekilde hırsızlık suçundan beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5370, Karar No: 2024/7168, Tarih: 08.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5370 E.  ,  2024/7168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2023/256 Esas, 2023/674 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2015/138 E., 2021/253 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı şirketler vekili, duruşma istemsiz olarak davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "..." esas unsurlu ve "..." ibareli markalarının bulunduğunu, davalıların "..." esas unsurlu marka başvurularının müvekkilinin itirazları üzerine reddedildiğini, ancak "... İSTANBUL+şekil" ibareli markaya yaptıkları itirazın davalı kurum Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun (YİDK) kararıyla nihai olarak reddedilmiş olduğunu, oysa başvurunun müvekkilinin markalarıyla görsel, işitsel ve anlamsal olarak ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, markaların emtia yönünden de benzediğini, başvurudaki "İSTANBUL" kelimesinin ayırt edici niteliği olmayan yan unsur olarak kullanıldığını, markalar arasındaki farklılıkların önemsiz olduğunu, kullanılan işaretlerin de tüketicilerce müvekkili şirkete ait olduğunun zannedileceğini, tüketicilerin işletmelerin birbirinden farklı olduğunu bilseler dahi, benzerliğin işletmeler arasında ekonomik ve organik bir bağ olduğu algısı oluşturacağını, başvurunun kötü niyetli olarak yapıldığını, müvekkilinin uzun yıllardır kullanmakta olduğu "..." ibareli markaların ülkemizde yüksek bilinirliğe sahip olduğunu, tüketici zihninde refleks olarak müvekkili şirketi çağrıştırır duruma geldiğini ileri sürerek YİDK'in 10.02.2015 tarih ve 2015-M-624 sayılı kararının iptalini, 2013/34974 numaralı "... İSTANBUL" ibareli markanın tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1-Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1-Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2-Diğer davalı şirketler vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ortaklık tarafından "... İSTANBUL", "... PLAZA", "... WORLD" markalarının davacının "..." markasının tescilinden yıllar önce kullanıldığını ve halen kullanılmakta olduğunu, dava konusu markanın müvekkilinin ortaklık tarafından tanınır ve bilinir hale getirildiğini, müvekkili ortaklığın İstanbul Küçükçekmece-Halkalıda yaptığı 3500 üzerindeki konut ve işyerleri ile yine yapılacak Türkiye'nin en büyük eğlence merkezi ve işyerlerini "... İSTANBUL" markası ile yaptığını, davacının “... PLAZA" markalarının TÜRKPATENT tarafından reddinden hemen sonra aynı markanın kendi adlarına tescili için başvuruda bulunduğunu ve kötü niyetini açıkça gösterdiğini, "... PLAZA" ve "... İSTANBUL" markasının müvekkili tarafından yıllardır kullanılan markalar olduğunu, "..." ibaresini içeren kayıtlı 300'e yakın tescilli marka bulunduğunu, müvekkiline ait "... İSTANBUL" markası altlı üstlü şekilde yazıldığını, tali kelime olan "..." ibaresinin küçük karakterlerle üstte ve geri planda olacak şekilde ve "İSTANBUL" ibaresinin ise altta ve ön planda olmak üzere büyük karakterlerle altta olacak şekilde tasarlandığını, müvekkiline ait marka ile davacı yana ait markaların tamamen farklı olduğunu, iltibasa mahal verecek bir benzerlik olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu marka başvurusu kapsamında yer alan tüm hizmetler açısından taraf markaları arasında benzerliğin söz konusu olduğu, davalı markasında mavi renkli bir daire şekli yer almakta olup "... İSTANBUL" ibaresinin bu şekil unsurlarının orta kısmında yer alacak şekilde konumlandırıldığı, davacı markalarının “...” ibaresinden oluştuğu, şekil unsurunun yer almadığı, davacının "..." ve "PARK" kelimelerinin birleşiminden oluşan markalarının bir anlamının bulunmadığı, taraf markalarının esaslı unsurları olan "..." ibaresinin ortak olduğu, dava konusu markanın davacı markasının esaslı unsurunu aynen içerdiği, bu kapsamda işitsel, görsel benzerlik oluştuğu, ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürünler için ayırdığı satın alım ve yararlanım süresi içinde, davalının "... İSTANBUL" markasını gördüğünde bunun davacının mesnet markasından farklı bir marka olduğunu algılayamayabileceği, tescilli markaların bir uzantısı, yeni bir versiyonu, yeni bir serisi olarak algılanmasının ihtimal dahilinde olduğu, taraf markaları arasında iltibas bulunduğu, davalı marka başvurusunun kötü niyetli olduğunun ispatlanamadığı, yine davacının kötü niyetli hareket iddiasının da davalı yanca ispatlanamadığı, önceye dayalı tescilsiz kullanımın davalının tescil talebi halinde davacının markasal itirazlarının dinlenmeyeceği sonucunu doğurmayacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile YİDK'in 2015-M-624 sayılı kararının iptaline, davalıya ait 2013/34974 numaralı "... İSTANBUL+şekil" ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı Kuruma yükletilmesine, aşağıda yazılı harcın istek halinde davalı şirketlere iadesine, 08.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29277, Karar No: 2019/2319, Tarih: 24.01.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/29277 E.  ,  2019/2319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş akdinin haksız yere feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram-genel tatil, hafta tatili, sözleşmenin 28. maddesi gereğince tazminat ve maaş alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş aktini kendisinin feshettiğini, devamsızlık yaptığını, iyiniyetle kıdem ve ihbar tazminatı ödendiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı fazla çalışma ücreti talep etmiş, iddiasını ispat için tanık deliline dayanmıştır. Davacının dinlenen tek tanığının çalışma dönemi, hükmedilen dönemi kapsamadığından ispatlanamayan fazla mesai ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14337, Karar No: 2016/12043, Tarih: 20.10.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/14337 E.  ,  2016/12043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 19.09.2013

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/6, 62/1, 50/1-a,52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Olay günü, sanığın şantiye şefi olarak çalıştığı .... LTD. De kalıpçı ustabaşı olarak çalışan ölenin olayın meydana geldiği hükümet konağı inşaatının 5. katında döşeme kenarında kalıp söküm işi yaptığı sırada, 20,5 metre yükseklikten aşağı düşmesi sonucu meydana gelen olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere, olayın, döşeme kenarında düşmeye karşı toplu koruma önlemlerinin alınmaması, kontrol ve denetim eksikliğine bağlı olarak yüksekten düşme riski bulunan yerde çalışan işçilere emniyet kemeri verilerek kullanımının sağlanmaması ve ölenin döşeme kenarında yaptığı kalıp işi sırasında dikkatli ve tedbirli davranmaması sebebiyle meydana geldiği anlaşıldığından, somut olayda bilinçli taksir koşulları bulunmadığı halde, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu bilinçli taksir hükümleri uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini;

2-Dosya içeriğine göre asli kusurlu olduğu tespit ve kabul edilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu ,meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da gözetilmek suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması;

3-Bir kısım ölen yakınlarının sanıktan kovuşturma aşamasında şikayetçi olmadıkları, sanıktan şikayetçi olan ölen yakınları ... ve ...'un ise hükümden sonra verdikleri 13.11.2013 havale tarihli dilekçe ile şikayetlerinden vazgeçtikleri anlaşılmakla, ölen yakınlarının tamamının sanıktan şikayetçi olmamaları sebebiyle sanığın hukuki durumunun buna göre yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması;

Kabule göre de;

a- TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, ancak, bu hükmün, bilinçli taksir halinde uygulanmayacağı belirtilmiş olmasına karşın, sanık hakkında tayin edilen uzun süreli hapis cezasının paraya çevrilmesi;