muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8058, Karar No: 2013/19006, Tarih: 12.12.2013

Ne var ki, zirai bilirkişi raporunda, saydığı ağaçların yaşlarını göstermediği gibi, keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklarda söz konusu ağaçların tamamının veya bir kısmının kadastrodan önce ya da sonra dikildiği konusunda herhangi bir beyanda bulunmamışlardır. Mahkemece de, dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklara sorular yöneltilerek bu husus açıklığa kavuşturulmamıştır. Şayet ağaçların tamamı veya bir kısmı kadastro tespitinin yapıldığı 25.08.1992 tarihinden önce yetiştirilen meyve ağaçları var ise, bunlara yönelik davanın hak düşürücü süreden reddine, kadastro tespitinden sonra kısmen dikilen meyve ağaçları var ise, bu ağaçlar bakımından mülkiyetin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi mümkündür. Ancak, bu şekildeki bir tespit 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 19. maddesine dayalı olarak değil, olaya ışık tutan HGK’nun 07.05.1986 tarih ve 1985/1-281 Esas, 1986/490 Karar sayılı kararına dayalı olarak beyanlar hanesinde ağaçların kime ait olduğunun yazılması suretiyle yetinilmesi mümkündür. Çünkü, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 19. maddesi; sadece kadastro işlemleri sırasında kadastro ekibince ve ayrıca, Kadastro Mahkemesine intikal eden dava dosyaları bakımından mahkemece uygulanabilmektedir. Zira bu madde 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 33/3. fıkrasında gösterilen ve kadastro tespitinden sonrada uygulama olanağı bulunan aynı Kanun’un genel nitelikteki 14, 15, 17, 18, 20 ve 21. maddeleri arasında yer almamıştır. Bu nedenle kadastro tespitinden sonra genel mahkemelerce, anılan Kanun’un 19. maddesinin uygulama yeri olduğu söylenemez. HGK’nun yukarıda Esas ve Karar numarası açıklanan kararında; “…evin kendisine ait olduğu konusunda tapu kütüğüne şerh verilmesi mümkün değil ise de, beyanlar hanesine yazılmasına karar verilmesi gerekir…” denilmektedir. 8. Hukuk Dairesi’nin Yargıtay Kararları Dergisi Aralık 2012 sayısında yayımlanan 26.06.2012 tarih ve 2012/6360 Esas, 2012/6512 Karar sayılı kararı da bu yöndedir. Hangi hususların tapu kütüğüne şerh verileceği TMK’nun 1009 vd. ve hangi konuların ise tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterileceği aynı Kanun’un 1012 vd. maddelerinde açıklanmıştır.

Şu halde Mahkemece yapılacak iş; meyve bahçesi niteliğinde bulunan muhtesattan hangi ağaçların kadastro tespit tarihinden önce ve hangi meyve ağaçlarının ise kadastro tespit tarihinden sonra dikildiğinin ve yetiştirildiğinin belirlenmesi, kadastro tespit tarihinden önce yetiştirilen meyve ağaçları bakımından 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12/3. maddesindeki hak düşürücü sürenin gözetilmesi, kadastro tespit tarihinden sonra dikilenler yönünden ise, 10 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanamayacağı gözetilerek mülkiyetin davacıya ait olduğunun tespiti ve yukarıda açıklanan HGK’nun kararı ile Daire kararı doğrultusunda tapu kütüğünün beyanlar hanesinde yazılmasına işaret edilmesiyle yetinilmesi ve hükmün bu gerekçeyle BOZULMASINA karar verilmesi gerekirken Hukuk Genel Kurulu ve Daire uygulamasına aykırı düşecek şekilde ve hakimin direnme hakkını da ortadan kaldıracak biçimde "... hüküm yerinin (I) numaralı bendindeki; (....) mülkiyetinin davacı ...'e ait olduğunun tespitine ve tapuda beyanlar hanesine bu hususta şerh verilmesine..." sözlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, yerine "tarafından meydana getirildiğinin tespitine, davacının mülkiyet tespiti ve şerhe yönelik istemlerinin reddine" sözlerinin yazılmasına ve düzeltilerek ONANMASINA karar verilmesi yönünde gerçekleşen sayın çoğunluğun görüşlerine açıklanan nedenlerle katılmıyorum. 12.12.2013
Yargıtay — Esas No: 2021/26127, Karar No: 2024/6093, Tarih: 07.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/26127 E.  ,  2024/6093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/190 E., 2016/453 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasında, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan 17.08.2016 tarihli temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplerle hükmün bozulması talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, imtiyaz sahibi ve sorumlu yazı işleri müdürü olarak çalıştığı yerel bir gazetenin 11.02.2016 tarihli baskısında kaleme aldığı "Suskunluğunun sebebi ne müdür bey?" başlıklı yazısında okul müdürü olan katılanının öğrencilere dışarıdan yiyecek temin edilmesine göz yumduğu ve bu işten çıkar sağladığını belirterek katılana alenen hakarette bulunduğu iddiasıyla açılan kamu davasında; Yerel Mahkemece ifadelerin ağır eleştiri kapsamında olduğu böylelikle suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde; tüm dosya kapsamına göre Mahkemenin takdir ve gerekçesinde isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz isteğinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4791, Karar No: 2013/21045, Tarih: 21.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4791 E.  ,  2013/21045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/12/2012 tarih ve 2011/86-2012/276 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2006 yılında Akbank Unkapanı Şubesinden 30 nolu kasayı kiralayarak içine muhafaza için değerli eşyalarını koyduğunu, 30 nolu kasanın duvarda sıralı kasaların orta kısmında bulunduğunu, yaklaşık 2 yıldır kullandığını 28.09.2007 tarihinde değerli eşyaları koymak üzere gittiğinde kasanın kilidinin bozulmuş olduğunu anladığını yardım talebi üzerine davalı banka çalışanı Sevda Meyveci'nin bizzat getirdiği boş kasalara ait anahtarlarla kasa aktarımı yaptığını, kasa aktarımı sırasında birçok boş kasa anahtarı denendiğini oksitlenmeden dolayı kasaların bir kısmının açılmadığını, deneme sırasında kilit ve anahtarlarının kırıldığını, denemenin tamamının banka görevlisi ... tarafından yapıldığını ayrıca bir güvenlik görevlisinin de yardım için geldiğini, arama sonucunda, 30 nolu kasanın karşı duvarında bulunan orta sırada bulunan kasalardan birisinin açıldığını, müvekkilinin 30 nolu kasanın iç kutusunda bulunan eşyalarının ve yanında getirdiği kıymetli eşyalarını koyduktan sonra bizzat banka görevlisi ...'nin elindeki anahtarlardan birisi ile kasayı kilitleyerek söz konusu anahtarlardan birini müvekkiline verdiğini ve müvekkilinin anahtarı alarak bankadan ayrıldığını, kasa aktarımının yapıldığını banka görevlisi ...'ninde teyit ettiğini, kilitteki sorun nedeni ile ziynet eşyalarını orta sıralarda bulunan başka bir kasaya aktarıldığını önce telefonla, sonrada savcılık ifadesinde belirttiğini, kasa değişiminden sonra 14.12.2007 tarihinde şubeye giden müvekkilinin elindeki anahtar ile eşyalarını aktarmış olduğu 30 numaralı kasanın karşı duvarında bulunan orta sıra kasalarına yöneldiğini, elindeki anahtarın üst kısımda bulunan ve kendisince hiç kullanılmayan 13 nolu kasaya ait olduğunu fark ettiğini kasa açıldığında kasanın boş çıktığını, değerli eşyaların bulunduğu kasa anahtarının banka çalışanı davalılar tarafından ihmal suretiyle veya kasten değiştirildiğini ve müvekkiline 13 no'lu kasa anahtarının verildiğini, müvekkilinin aktarımın yapıldığı gerçek kasanın tespiti için 28.09.2007 tarihli kamera kayıtlarının incelenmesini şubede bulunan anahtarlar ile orta sıradaki tüm boş kasaların açılmasını gerçek kasanın tespitini talep ettiğini, müvekkilinin yanında boş kasalardan bir kısmının açıldığını, bu işlem sırasında aynı anahtar ile iki farklı kasanın açıldığını kasalardan birisinin dolu diğerinin boş çıktığını, boş kasalardan bazılarının anahtarlarının kayıp olduğunu banka görevlilerinin anahtarların nerede olduğunu bilmediklerine şahit olunduğunu ileri sürerek, ziynet eşyalarından, kasa sözleşmesine dayalı olarak müvekkilince kiralanan kasanın banka çalışanlarınca kasten ve kusurlu hareketleri sonucunda, haksız olarak boşaltmaları nedeniyle, uğranılan zarar miktarının tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 10.000,00 TL'lik kısmının davalılardan müştereken ve müteselsilen tazmin ve tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; ıslahla talebini 70.000,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalılar vekili, müvekkilleri ... ve ...'ın zarara sebebiyet verdiğine ilişkin her hangi bir belge ve delil bulunmadığını, ayrıca davanın zamanaşımına uğradığını, taraflarca imzalanan kiralık kasa sözleşmesinin 3. ve 5. maddeleri ile kiralık kasanın içindekilerden hiçbir şekilde sorumlu olmayacağı hususunun açıkça kabul edildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına, toplanan delillere ve yararlanılan bilirkişi kök-ek raporlarına göre, davalı bankanın meydana gelen zarardan sorumlu olacağı, banka çalışanı olan diğer davalıların ise zarardan sorumlu olmamaları gerektiği, Borçlar Yasasının 42.maddesi (6098 Sayılı TBK'nun 50.maddesi) gereğince, zarara uğranıldığını veya zararın miktarını ispat, zarara uğradığını iddia eden davacıya ait olduğu, zararın miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa, olayların olağan akışı ve zarara uğrayanın aldığı önlemler nazara alınarak zarar miktarının hakkaniyete uygun şekilde belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle, davalı ... TAŞ aleyhinde açılan davanın kısmen kabulüne, 30.000,00 TL'nin 20.000,00 TL'sine ıslah tarihi 20/11/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... TAŞ'den tahsiline, davalı ... TAŞ yönünden fazlaya ilişkin talebin reddine, davalılar ... ve ... aleyhinde açılan davaların reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.603,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... TAŞ'den alınmasına, temyiz harcı peşin alındığından davacıdan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 21/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23836, Karar No: 2017/35977, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/23836 E.  ,  2017/35977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10314, Karar No: 2024/459, Tarih: 18.01.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/10314 E.  ,  2024/459 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/40 E., 2015/109 K.

KATILAN MAĞDURE : ...

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ile üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2015 tarihli ve 2015/40 Esas, 2015/109 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle; olay tarihlerinde on üç yaşında bulunan mağdurenin davaya konu suçu uydurması için hiçbir sebep bulunmadığına, mağdurenin yargılamanın her aşamasında samimi ve tutarlı beyanda bulunduğuna, kararın bozulması talebine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve süresi, mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2015 tarihli ve 2015/40 Esas, 2015/109 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/2441, Karar No: 2012/5424, Tarih: 09.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/2441 E.  ,  2012/5424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/11/2011

Davacı tarafından davalı aleyhine açılan tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılamasında mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince süresinde  temyizi üzerine dosya incelendi, Tetkik Hakimi nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; miras bırakanın çekişme konusu 4 parsel sayılı taşınmazda 120/572 payın intifa hakkını uhdesinde bırakıp çıplak mülkiyetini 20.03.1997 tarihli akitle satış yoluyla davalıya temlik ettiği, geri kalan payı üzerinde bıraktığı anlaşılmaktadır.

Davacı, anılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın temlik tarihinde 77 yaşında ve bakıma muhtaç bulunduğu, davalının evlendiği tarihten itibaren murise ve murisin kalp rahatsızlığı olan eşine baktığı, murisle ölene kadar birlikte yaşadıkları, davalı tarafından tüm bakımının karşılandığı  tanık anlatımları ve tüm delillerden anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin kural olarak belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. S.. başka bir ifadeyle malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya emekte olabileceği kabul edilmelidir. (HGK.nun 29.04.2009 tarih, 2009/1-130 sayılı kararı). Esasen, yukarıda değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih, ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile miras bırakanın iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği düşünülmelidir.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33627, Karar No: 2023/26135, Tarih: 21.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/33627 E.  ,  2023/26135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2019/285 E., 2019/308 K.

SUÇLAR : Hakaret, kişilerin huzur ve sükununu bozma

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 123 üncü maddesi ile 125 inci maddesinin ilk fıkrası kapsamında beraat kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 13.02.2019 tarihli ve 2019/285 Esas, 2019/308 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 30.10.2019 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın 7188 sayılı Kanun kapsamındaki temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, usul ve yasaya aykırı olduğunu belirttiği ek kararın kaldırılıp asıl hükümlerin bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve aynı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin (f) fıkrasına göre, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde talep edilmesi koşuluyla aynı suçlarla ilgili olarak bölge adliye mahkemelerince verilmiş kesin nitelikteki kararlar hakkında uygulanacağının belirtilmesi karşısında, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu ile 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin ilk fıkrasında düzenlenen hakaret suçunun bu kapsamda olmadıkları anlaşılmakla katılan vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bolvadin Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.12.2023 tarihinde karar verildi.