muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26280, Karar No: 2014/16606, Tarih: 15.10.2014

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6056, Karar No: 2016/7869, Tarih: 19.09.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/6056 E.  ,  2016/7869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 3. Aile ve ... 5. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, boşanma istemine ilişkindir.

... 3. Aile Mahkemesince davacı ile davalının evlilik birliğinin devamı süresinde ... ...'nde ikamet ettiği, davanın açıldığı 10/07/2015 tarihinden sonra, davacı eşin yerleşim yerini "..."ya naklettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 5. Aile Mahkemesi ise davacının dava açılmadan önce ".../..." adresine taşındığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

TMK'nın 168. maddesinde "Boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir." hükmüne yer verilmiş olup boşanma davalarında yetki kesin değildir.

Dosya kapsamından ve kolluk marifetiyle yapılan adres tespiti bilgilerine göre davacının davanın açıldığı 10/07/2015 tarihinde "..."da ikamet ettiği anlaşılmaktadır. Yukarıda bahsi geçen hüküm uyarınca davanın, davacının yerleşim yeri mahkemesinde de açılabileceği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 3. Aile Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/09/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20566, Karar No: 2012/5948, Tarih: 01.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/20566 E.  ,  2012/5948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda, mahkemenin de kabulünde olduğu gibi borçlu ödeme iddiasında bulunarak hukuki ilişkiyi kabul ettiğine göre, dayanak belgenin niteliği tartışılamaz. Bu durumda ancak borçlunun ödeme iddiası üzerinde durulmalıdır.

Borçlunun, alacaklının borcu nedeniyle kendisine İİK'nun 89/1. maddesine göre gönderilen 1. haciz ihbarı nedeniyle Ankara 29. İcra Müdürlüğü'nün 2011/3071 Esas sayılı dosyasına 111.605,32 TL ödeme yaptığını ileri sürerek itiraz ettiği, alacaklı tarafından da bu miktar üzerinden itirazın kaldırılmasının istendiği anlaşılmıştır.

Buna göre mahkemece borçlunun ödeme iddiası konusunda sunduğu Ankara 29 İcra Müdürlüğü'nün 2011/3071 Esas sayılı dosyasından gönderilen haciz ihbarı ve ödeme belgeleri değerlendirildikten sonra, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14279, Karar No: 2015/22482, Tarih: 22.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/14279 E.  ,  2015/22482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş, davalılardan ..... avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma ücreti,hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” ve 254. Maddesinde ise “Dinleme sırasında öncelikle tanıktan adı, soyadı, doğum tarihi, mesleği, adresi, taraflarla akrabalığının veya başka bir yakınlığının bulunup bulunmadığı, tanıklığına duyulacak güveni etkileyebilecek bir durumu olup olmadığı sorulur” kurallarına yer verilmiştir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına kural olarak itibar edilmemesi gerekir. Bu beyanların diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmesi gerekir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına kural olarak itibar edilmemesi gerekir. Bu beyanların diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmesi gerekir.

Hükme esas bilirkişi raporunda fazla mesai ücret alacağı hesaplanırken, davacı tanık anlatımları delil olarak değerlendirilmiştir. Oysa davacı tanığı olarak dinlenen işçiler aynı şekilde davalı aleyhine dava açan kişilerdir.

Tanıkların konumu, tanıklıklarına duyulacak güveni etkileyecek durumdadır. Bu nedenle tanıklıklarına itibar edilemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçinin, dava dışı ..... Belediye Başkanlığı'nın kaldırım ve bordür işlerini hizmet alımı yoluyla yapan davalı alt işverenliğe bağlı olarak çalıştığı, davacı tanıklarının beyanlarına itibarla davacının yaz kış tüm hizmet süresi boyunca sabah 7.00 ile akşam 19.00 saatleri arası mesai sistemine göre haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek mahkemece fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması tanıkların dava açan kişiler olması nedeni ile hatalıdır.

Ancak, davalı tanıklarının beyanlarına göre, kış aylarında mesainin yaz ayları kadar uzun tutulmadığı, buna göre genelde 8.00-16 .00 saatleri arası çalıştıklarını belirttikleri, bu durumda davacının kış aylarında fazla çalışma yapmadığı ortaya çıkmaktadır.

O halde, mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak davacının fazla çalışma yapmadığının anlaşıldığı kış ayları dışlanmak suretiyle fazla mesai alacağı hesaplattırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18681, Karar No: 2017/6571, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18681 E.  ,  2017/6571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6856, Karar No: 2016/7190, Tarih: 05.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6856 E.  ,  2016/7190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; davalı eşinin, kendisini, çocuğuyla birlikte evden kovduğunu, 15 aylık çocuğuyla birlikte şuan baba evinde yaşadığını belirterek; kendisi için aylık 1.750,00 TL, müşterek çocuk için 250,00 TL olmak üzere toplam aylık 2.000,00 TL nafakanın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; dosyanın yetkili mahkeme olan ... Aile Mahkemesine gönderilmesi gerektiğini, diğer yandan, davacının ayrı yaşamakta haklı olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı eş yönünden 500,00 TL, müşterek çocuk için 200,00 TL olmak üzere toplam aylık 700,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm; davacı vekili tarafından takdir olunan nafakaların az olduğu gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin eş için takdir olunan tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmeyerek, reddedilmiştir.

Davacı vekilinin çocuk lehine takdir olunan tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazına gelince;

Dava, tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; davacı anne yanında kalan 03.05.2013 doğumlu çocuk lehine takdir olunan aylık 200,00 TL nafakanın çocuğun ihtiyaçlarını karşılama noktasında yeterli olup olamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadır. (TMK m. 186/son) Tedbir nafakasının miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının ailesine sağlamış olduğu yaşama düzeyi dikkate alınmalıdır.

Diğer yandan, çocuk lehine nafaka miktarı belirlenirken, çocuğa fiilen bakanın, bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Hakim, nafaka takdirinde; nafaka alacaklısı çocuğun ihtiyaçlarıyla, nafaka yükümlüsünün gelir durumu arasındaki dengeyi kurarak, hakkaniyet ölçüsünde nafakaya hükmetmelidir.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; davacı annenin ev hanımı olup, gelirinin bulunmadığı, müşterek çocukla birlikte babasının evinde yaşadığı, davalının mühendis olup, aylık 4.000,00 TL geliri bulunduğu, 03.05.2013 doğumlu çocuğun giderleri göz önüne alındığında çocuk lehine takdir olunan aylık 200,00 TL nafakanı az olduğu anlaşılmıştır.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; davacı annenin ev hanımı olup, gelirinin bulunmadığı, müşterek çocukla birlikte babasının evinde yaşadığı, davalının mühendis olup, aylık 4.000,00 TL geliri bulunduğu, 03.05.2013 doğumlu çocuğun giderleri göz önüne alındığında çocuk lehine takdir olunan aylık 200,00 TL nafakanı az olduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları ve davalının birlikte yaşarken çocuğuna sağlamış olduğu yaşam standardı nazara alınarak; çocuk yönünden talebin tümden kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu kısmen kabule karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10178, Karar No: 2025/2236, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10178 E.  ,  2025/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/66 Esas, 2024/66 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ereğli (Konya) 1. Aile Mahkemesinin 30.01.2024 Tarihli ve 2022/59 Esas Sayılı Ek Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen çocuğun Aksaray İli Merkez İlçesinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Aksaray 3. Aile Mahkemesinin 12.03.2024 Tarihli ve 2024/155 Esas , 2024/177 Karar Sayılı Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen çocuğun Çanakkale İhtisaslaştırılmış Çocuk Evleri Sitesi Müdürlüğünde bakım ve koruma altında olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Çanakkale Çocuk Mahkemesinin 24.04.2024 Tarihli ve 2024/66 Tedbir Talep Sayılı Ek Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen çocuklar hakkında Ereğli (Konya) 1. Aile Mahkemesi tarafından bakım tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının, hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulanmasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin de kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Kanunu'nun 5 inci maddesinin c bendi uyarınca verilen bakım tedbirinin uygulanmasının devamı istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Koruyucu ve destekleyici tedbirler” başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasının ( c ) alt bendi şöyledir:

"“Bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle görevini yerine getirememesi hâlinde, çocuğun resmî veya özel bakım yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırılması veya bu kurumlara yerleştirilmesine yönelik tedbirdir.”

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

2. 5395 sayılı Kanun’un “Koruyucu ve destekleyici tedbirler” başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasının ( c ) alt bendi şöyledir:

"“Bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle görevini yerine getirememesi hâlinde, çocuğun resmî veya özel bakım yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırılması veya bu kurumlara yerleştirilmesine yönelik tedbirdir.”

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Ereğli (Konya) Aile Mahkemesinin 27.01.2022 tarihli ve 2022/59 Esas, 2022/78 Karar sayılı kararında , korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince bakım tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 30.01.2024 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Ereğli (Konya) 1. Aile Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ereğli (Konya) 1. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4693, Karar No: 2013/11228, Tarih: 19.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/4693 E.  ,  2013/11228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1072 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında kurulan hükümlerde takdiri indirim nedeniyle TCK.nun 62/1.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada 83 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 80 gün para cezasına hükmedilmesi ve hükmedilen bu gün para cezası üzerinden adli para cezası belirlenmesi suretiyle sanığın cezasından fazla indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8075, Karar No: 2023/96, Tarih: 11.01.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/8075 E.  ,  2023/96 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.10.2020 tarihli ve 2020/129 Esas, 2020/337 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddenin son cümlesi, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 05.03.2021 tarihli ve 2020/1577 Esas, 2021/457 Karar sayılı kararı ile birtakım eksikliklerin giderilmesi için dava dosyası İlk Derece Mahkemesine tevdî edilmiştir.

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 04.06.2021 tarihli ve 2021/673 Esas, 2021/964 Karar sayılı kararıyla;

"a-Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 31/3 maddesi uyarınca indirim yapılırken cezanın 21 yıl olarak belirlenmesine rağmen süreli cezalarda uygulanma kabiliyeti bulunan TCK'nın 31/3-son maddesinin uygulanması suretiyle suça sürüklenen çocuğa eksik ceza tayin edildiği,

b-Suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında gözaltına alınmasına rağmen gerekçeli karar başlığında gözaltı tarihinin gösterilmeyerek CMK'nın 232/2-d maddesine muhalefet edildiği,

c-Adli muayene, otopsi ve adli tıp kurumu giderlerinin yargılama giderlerine dahil edilmeyerek suça sürüklenen çocuktan eksik olarak tahsiline karar verildiği"

Gerekçeleriyle hükmün bozulduğu ve dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderildiği anlaşılmıştır.

b-Suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında gözaltına alınmasına rağmen gerekçeli karar başlığında gözaltı tarihinin gösterilmeyerek CMK'nın 232/2-d maddesine muhalefet edildiği,

c-Adli muayene, otopsi ve adli tıp kurumu giderlerinin yargılama giderlerine dahil edilmeyerek suça sürüklenen çocuktan eksik olarak tahsiline karar verildiği"

Gerekçeleriyle hükmün bozulduğu ve dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderildiği anlaşılmıştır.

4. Bozma üzerine yapılan yargılamada Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2021/587 Esas, 2022/27 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 17 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiştir.

5. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesinin 12.05.2022 tarihli ve 2022/554 Esas, 2022/809 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekilinin ve sürüklenen çocuk müdafiinin... müdafiinin istinaf başvurularının, oy birliğiyle 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebepleri;

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında teşdiden ceza tayininin hatalı olduğuna,

2. Suç vasfının kasten yaralama sonucu ölüme neden olma olarak belirlenmesi gerektiğine,

3. Hata kurumunun uygulaması gerektiğine,

4. Sanık hakkında kurulan hükümde haksız tahrik indiriminin uygulanması gerektiğine,

5. Maktulün 18 yaşından büyük olduğuna,

6. Tanık beyanlarının dikkate alınmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü