muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17842, Karar No: 2016/2687, Tarih: 23.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/17842 E.  ,  2016/2687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 2.512.416,18TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 23/02/2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı Şirket yetkilisi ile vekilleri Avukat H Ö , Av. Ö Y ve davacı M.. A.. ile vekilleri Avukat K Ç , Av.A S , Av.T S geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan davacı asil ile Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; 21.02.2008 tarihli trafik-iş kazasında yaralanarak %100 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının maddi ve manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 2.432,416,18-TL maddi tazminat ve tedavi gideri ile 80.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 21.02.2008'den itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; 21.02.2008 tarihli iş kazasın nedeniyle sigortalıda oluşan sürekli iş gücü kayıp oranının %100 olduğu, makine mühendisi iş güvenlik uzmanı tarafından düzenlenip hükme esas alınan 21.01.2013 tarihli kusur raporunda davalı işverenin % 60, davacı kazalının ise % 40 oranında kusurlu oldukları kanaatinin bildirildiği, davacı yanca kaza tarihindeki son ücretinin 5.500,00TL olduğunun iddia edildiği, buna karşılık davalının bu ücretin 2.585,00TL olduğu savunmasında bulunulduğu, Mahkemece yapılan ücret araştırması neticesinde Sendikasınca boyahane işletme müdürü olarak çalışan birinin 2008 yılı itibariyle aylık 5.000,00TL-6.000,00TL net ücret alacağının bildirildiği, Mahkemece 5.500,00TL ücrete göre yapılan hesaplamaya itibar edildiği ve son alarak davacının pasif dönem zararın asgari ücretin üzerindeki bir ücretten yapıldığı anlaşılmaktadır.

./..

./..

İş kazalarından kaynaklanan tazminat davalarının özelliği gereği, İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işverenin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin iş yerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı, gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelenmek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde belirlenmelidir. (Hukuk Genel Kurulunun 16.06.2004 gün ve 2004/21-365 E.-369 K.sayılı kararı da aynı yöndedir ).Hal böyle olunca kusur raporunu düzenleyen bilirkişi heyetinin konusunda ehil iş güvenliği uzmanlarından oluşması gerektiği gibi heyeti oluşturan bilirkişilerin uzmanlık konularının da olaya uygun meslek gurubundan olması gerektiği de tereddütsüzdür.

Bu kapsamda somut olaya geldiğimizde davacı kazalının yaralanması neticesini doğuran zararlandırıcı olay bir trafik kazası olduğuna göre kusur raporunu oluşturan bilirkişi heyeti içerisinde trafik -iş güvenlik uzmanının da olması gerektiği açıktır. Hal böyle olunca yalnızca makine mühendisi iş güvenlik uzmanı olan bilirkişinin düzenlediği 21.01.2013 tarihli kusur raporuna itibar ile eldeki davayı neticelendirmesi doğru görülmemiştir.

Yine tazminatın saptanmasında ilke olarak sigortalının maddi zararı hesaplanırken öncelikle tazminat hesabını doğrudan etkileyecek olan sigortalının gerçek ücretinin açıkça saptanması gerekmektedir. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı iş yeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda ise; davacı beyanı, tanık anlatımları ve Sendikası cevabına göre asgari ücretin yaklaşık 13 katı ücrete göre yapılan hesaplamaya itibar edilmiş ise de eksik araştırma ile varılan bu netice doğru değildir. Zira eldeki davada kazalı işçinin olay anında sendikalı olduğuna dair dosyada her hangi bir kayıt yoktur ve taraflarca kazalının gerçek ücreti başkaca delillerle kesin olarak ortaya konulamamıştır. Buna göre Mahkemece emsal ücret araştırması yapılması zorunlu ise de yukarıda bahsedildiği üzere sendikalı olduğuna dair dosyada her hangi bir kayıt olmayan davacının alabileceği ücretin bir sendikadan sorulması yerinde görülmemiştir.

Son olarak değinilmesi gereken diğer bir husus da maddi zararın hesaplama yöntemine ilişkindir. İş kazasına maruz kalan sigortalının maddi tazminat miktarı, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşur. Pasif dönem, sigortalının aktif çalışma döneminin sona ereceği, bir başka anlatımla emeklilik döneminin başlayacağının varsayıldığı tarihten itibaren , muhtemel bakiye ömrü sonuna kadar devam edecek olan dönemi ifade eder. Varsayıma dayalı olarak pasif dönem, erkeklerde 60, kadınlarda 55 yaşın dolduğu tarihte başlatılır. Bunun nedeni, SSK kapsamında çalışanların 506 sayılı Yasa hükümlerine göre bu yaşta emekli olabileceklerinin kabulüdür. Gerçekte bu tür tazminat davalarında zarar hesabında varsayımlara göre sonuca gidilmesi bir zorunluluktan kaynaklanmaktadır. Pasif dönemin de her sigortalının koşullarına göre hangi tarihte gerçekleşebileceği ayrı ayrı tespit edilebilir ve buna göre hesap yapılabilir ise de henüz böyle bir uygulama bulunmamaktadır. Eğer, dava sırasında sigortalının yaşlılık aylığının fiilen kendisine bağlandığı tarih anlaşılabiliyor ise artık varsayıma gidilerek sigortalı erkek ise 60, kadın ise 55 yaşına kadar aktif çalıştığı varsayımına göre hesap yapılmaz, aktif dönem zararının artık belli olan bu emeklilik tarihine kadar hesaplanması gerekir. Zira bilinen varken ihtimale göre hesap yapılması doğru değildir.

./..

Sigortalı yaşlılık aylığı almakta iken destek primi ödeyerek çalıştığı sırada iş kazası geçirerek malul kalırsa bu durumda sigortalı pasif dönem içinde iken çalıştığı bu işinde muhtemel bakiye ömrüne kadar çalışamayacağından ötürü ancak belirli bir süre daha bu işte çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekir. Maddi zarar hesaplanmasında pasif dönemde esas alınması gereken ücret ise muhakkak ki asgari geçim indirimsiz asgari ücrettir.

Tüm bu açıklamalar sonrasında yapılması gereken iş öncelikle trafik -iş güvenlik uzmanı bilirkişilerden oluşan bilirkişi heyetine olayı yeniden inceletmek, bu sırada davacının yaş ve kıdemi de belirtilerek olay tarihinde alabileceği günlük net ücretini T , Müdürlüğü ile ilgili meslek odalarından sormak, buralardan gelecek neticelere göre davacının durumuna en uygun ücreti belirleyip davacının bilinen ve bilinmeyen aktif dönem zararını bu ücretten, pasif dönem zararını ise asgari geçim indirimsiz asgari ücretten olacak şekilde yeniden hesaplatmak, çıkacak sonuca göre tüm delilleri ve özellikle ilk kararın davacı tarafından temyiz edilmeyip bu noktada davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hakları gözeterek neticeye varmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, davalı yararına takdir edilen 1.350.00TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4550, Karar No: 2022/19362, Tarih: 22.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/4550 E.  ,  2022/19362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

...

...

Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin; sanık ... hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde;

1) Maçka Cumhuriyet Başsavcılığının 04.09.2014 tarih ve 2014/177 Esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında “2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açılmış ise de; 26.08.2014 tarihli Rapor Değerlendirme Komisyonu mütalaasının 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin olduğu ve 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla; 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince kovuşturma şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorulduktan sonra, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

2) Hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17822, Karar No: 2015/18376, Tarih: 15.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/17822 E.  ,  2015/18376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2015

NUMARASI : 2015/652-2015/868

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Alacaklı vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, ilama konu davanın kamulaştırmasız elatmadan kaynaklı tazminat davası olduğunu, taşınmaza 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığını, Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay'ın ilgili kararları doğrultusunda icra müdürlüğünün icra vekalet ücretini maktu olarak takdir etmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek icra vekalet ücretinin nispi olarak belirlenmesini talep etmiştir.

Mahkemece, İcra mahkemesi kararları teknik anlamda muhkem kaziye-kesin hüküm teşkil etmez ise de dosyada hesabın maktu vekalet ücretine göre yapılması yolundaki Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen kararın tarafları bağlayacağı, karadan sonra Anayasa Mahkemesi'nin mevcut yasayı iptal ettiğinde anayasanın 153. maddesi gereği Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararalarının geriye yürümezliği kuralı gereği taraflar arasındaki kesin hüküm teşkil edeceği gerekçeleriyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''04.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13.11.2014 tarihli, 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere her şeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt: 26). İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 10.12.2013 Karar tarihli takip konusu ilamda; idarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerektiğinden olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine dair dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, alacaklının şikayetinin kabulüne karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle istemin reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5995, Karar No: 2021/4282, Tarih: 24.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2019/5995 E.  ,  2021/4282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.07.2017 tarihli ve 2014 /90 Esas, 2017/558 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7 Hukuk Dairesince kararın kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne şeklinde yeniden hüküm kurulmuştur. Davacılar vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; taraflar arasında ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/197 Esas sayılı dosyası ile, muris ...'den intikal eden ... ilçesi ... köyü 173,176,1139,1141 parsel sayılı taşınmazlar ile ... köyü 151 parsel sayılı taşınmazdaki, 2009/198 Esas sayılı dosyası ile de muris ...'den intikal eden ... ilçesi ... köyü 58 ve 59 parsel sayılı taşınmazlar ile, ... köyü 192 sayılı parsel sayılı taşınmazda ki ortaklığın giderilmesi amacıyla dava açıldığını, bu davaya konu taşınmazlardan ... köyü 173 parsel sayılı taşınmazdaki muris ... mirasçılarının kullanımındaki alanda bulunan 273 adet ağaç ile 1141 parsel sayılı taşınmazdaki muris ... mirasçılarının kullanımındaki alanda bulunan 178 adet ağacın, ... Köyü 192 parsel sayılı taşınmazda ki muris ... mirasçılarının kullanımındaki 137 adet ağaç ile yine ... beldesi 59 parsel sayılı taşınmazdaki muris ... mirasçılarının kullanımındaki alanda bulunan 154 adet zeytin ağacı, 70 adet erik ağacı, 104 adet nar ağacı, 5 adet incir ağacı ve 7 adet palmiye ağacı ile müvekkilleri tarafından kullanımlarında bulunan parsellerdeki bahçelerin sulamasının yapılabilmesi için döşenmiş bulunan damlama su tesisatının davacılara ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri aracılığıyla davayı kabul ederek hukuki yarar yokluğu nedeniyle müvekkileri bakımından davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında davacılar vekili istinaf yoluna başvurmuş, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusu kabul edilerek, Yerel Mahkeme kararı kaldırılmış ve davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti talebine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dava, muhdesatın tespiti talebine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda, muhdesatın tespiti davalarında davanın kabulüne karar verildiğinde hüküm fıkrasında muhdesatın değeri belirtilmesi doğru değildir. Ayrıca 5. bende dava konusu taşınmaz 230 ada 14 parsel ( 22/a çalışması öncesi 173 parsel) sayılı taşınmazın, kararda 230 ada 4 parsel olarak yanlış yazılmış olması da doğru olmamıştır.

Ne var ki bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Mahkeme hükmünün 2. bendinde yer alan “(değeri: 88.210,00 TL)” 3. bendinde yer alan “(değeri: 39.894,00 TL)” 4. bendinde yer alan “(değeri 44.884,00 TL)” 5. bendinde yer alan “(değeri 58.310,00 TL)” ifadelerinin çıkarılmasına, 4. Bendinde yer alan “230/4 parsel” ibaresinin çıkarılarak yerine “230 ada 14 parsel” ibaresinin eklenmesine, hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın Yerel Mahkemeye iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 24.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/414, Karar No: 2025/3336, Tarih: 08.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/414 E.  ,  2025/3336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1371 E., 2023/2260 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/631 E., 2020/79 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından her iki dava ve fer'îleri yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 08.04.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davalı- karşı davacı ... vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf davacı- karşı davalı ... ve vekili gelmedi. Açık duruşmaya başlandı. Davacı- karşı davalı vekili Avukat ...'ın mazeret bildirdiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.