muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/898, Karar No: 2012/7270, Tarih: 08.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/898 E.  ,  2012/7270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/10/2005 tarih ve 2004/34-2005/356 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekillinin serbest mali müşavir olduğunu, birikmiş alacağına karşılık müşterisi Masif Ağaç San. Ltd. Şti.'den 16.000.000.000.- TL bedelli 30/08/2003 tarihli çeki aldığını, bu çeki tahsile koyması için müvekkilinin eşi ...'a verdiğini ve eşininde Halkbank Aydınlıkevler Şubesi'ndeki hesabına tahsil amaçlı teslim ettiğini, çekin tarihi geçtikten sonra bankanın kendisine çek bedelinin Masif Ağaç tarafından ödendiğini ve bu kişiye çekin iade edildiğini bildirdiğini, çek bedelinin müvekkiline ödenmediğini, müvekkilinin bankaya kredi borcunun bulunduğunu bu nedenle Masif Ağaç tarafından yapılan ödemenin bu kredi borcuna mahsup edildiğini ileri sürüldüğünü, oysa müvekkilinin bankadan Halk İşlem Kredisini kullandığını ve bu kredi bedelinin de tamamen kendisi tarafından ödendiğini belirterek müvekkiline ait çek bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek % 70 reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerektiğinden mahkemenin görevsizliğine karar verilmesini talep etmiş, öte yandan davacının 20.01.2003 tarihinde şubeden 20 milyar TL olarak Halk İşlem Kredisi kullandığını, kredi teminatı olarak davacının 26 milyarlık kendi çeki yanında Masif Ağaç Ltd. Şti'nin keşidecisi olduğu iki adet toplam 26,5 milyar TL'lik çekin alındığını, çeklerden 10,5 milyar olanın ödendiğini, 16 milyarlık çekin ise ödenmeyerek arkasının yazıldığını, bu çekin davacıya iade edildiğni, aynı tutarda 30.08.2003 tarihli çekin yine davacı tarafından kredi teminatı olarak müvekkiline verildiğini, 08.08.2003 tarihinde Masif Ağaç Ltd. Şti.'nin çek bedilini ödemesi üzerine çekin iptal edildiğini ve bankada muhafaza edildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak davacının davalı Bankadan 20 milyar lira kredi kullandığı, 30.08.2003 keşide tarihli Masif Ağaç Ltd. Şti tarafından verilen çekin de teminat olarak ve tahsil edildiğinde bu kredi hesabına geçirilmesi için davalı Bankaya verildiği gerekçesiyle davanın reddine ve karşılıksız kalan çekin davacıya iade edilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14009, Karar No: 2013/16427, Tarih: 21.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/14009 E.  ,  2013/16427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin davalı ile uzun süren bir evliliklerinin mevcut olduğunu, bu süreçte tarafların 4 çocukları olduğunu, çocuklarının reşit olduğunu, evlilik iyi gitmekteyken tamamen davalının müvekkiline karşı kusurlu davranışları nedeniyle müvekkili açısından birlikteliğin çekilmez hal aldığını, müvekkilinin yaklaşık 3 ay kadar önce müşterek evi terk ederek oğlu ....'un yanına sığınmak zorunda kaldığını, halen oğlunun yanında kaldığını, davalının müvekkilinin de yaşadığı ortak konuta .... isimli bir bayanı getirdiğini, bu bayanı ortak konuta getirince müvekkilinin doğrudan ortak konutttan kovduğunu, müvekkilini darp ettiğini, müvekkiline karşı gerek fiziki ve gerekse manevi baskı oluşturduğunu, müvekkilinin tüm ev ve şahsi eşyalarının davalının evinde kaldığını, bu eşyaları dahi alamadığını ileri sürerek müvekkili için aylık 5.000 TL tedbir nafakasına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 1750 TL geçici tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine hükmolunmuş; sözkonusu karar davacı ve davalı vekillerince temyiz olunmuştur .

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan davalı vekili temyiz itirazlarının reddi cihetine gidilmiştir .

2-)Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların 04/11/1977 tarihinde evlendikleri, müşterek reşit 4 çocuklarının bulunduğu, davalının davalının müşterek ikamete başka bir kadın getirdiği, davacı eşine şiddet uyguladığı, davacı kadının gördüğü şiddet neticesinde müşterek konuttan ayrılmak zorunda kaldığı, çocuklarının yanına sığındığı, TMK.169-186-197 maddeleri uyarınca ayrı yaşamada davacı kadının haklı olduğu anlaşılmıştır.

....

Türk Medeni Kanunu'nda eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacakları hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşama düzeyi dikkate alınmalıdır.

....

Türk Medeni Kanunu'nda eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacakları hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşama düzeyi dikkate alınmalıdır.

Somut olayda yapılan ekonomik ve sosyal durum araştırmasında; davalının sosyo ekonomik durumunun çok iyi olduğu, 2013 yılı ..... vergi rekortmeni olduğu, ....da otel olarak kiraya verilen 2 taşınmazı, Isparta da 4 katlı gayrimenkulünün bulunduğu, yine .... dükkanlarının olduğu, emekli olup, aynı zamanda.... aylık 2.775,00 TL maaş aldığı, kendi evinde oturduğu ....adlı şirketin ortaklarından olduğu,.... arazilerinin bulunduğu anlaşılmıştır .

Davacının ev hanımı olduğu, üzerine kayıtlı gayrimenkulunün bulunmadığı, halihazırda oğlunun yanında kaldığı , herhangi bir gelirinin bulunmadığı anlaşılmıştır .

Bu itibarla; mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, davalının gelir düzeyi ile birlikte yaşarken davalının eşine sağlamış olduğu yaşama standardı nazara alınarak; davacının geçimi için gerekli, davalının geliri ile orantılı olacak şekilde, TMK.nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek daha fazla bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, aylık 1.750,00 TL nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28, Karar No: 2015/12724, Tarih: 14.10.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/28 E.  ,  2015/12724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati haciz talebinin incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı talebin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde ihtiyati haciz isteyen vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati haciz talep eden vekili, davalının borcuna karşılık müvekkiline verdiği 07/05/2014 tanzim, 07/09/2014 ödeme tarihli, 75.000 USD bedelli senedin vadesi gelmesine rağmen bedelinin ödenmediğini, davalının mal kaçırma ihtimali bulunması nedeniyle, taşınır taşınmaz malları ile 3.kişilerdeki hak ve alacakları üzerine ihtiyati haciz uygulanabilmesi için ihtiyati haciz kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, incelenen dosya kapsamına göre davalının alacağı her ne kadar kambiyo senedine dayanmış olsa da, Finansal Kiralama, Faktoring ve Finansman Şirketlerinin Kuruluş ve Faaliyet Esasları Hakkında Yönetmeliğin 22/2.maddesinde, faktoring şirketlerinin mal veya hizmet satışından doğmuş veya doğacak fatura veya benzeri belgelerle tesvik edilmeyen alacakları satın alamayacakları veya tahsilini üstlenemeyecekleri düzenlemesinin yer aldığı, ihtiyati haciz talebini fatura veya benzeri belgelerle tesvik etmeyen davacının talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle ihtiyati haciz talebinin reddine karar verilmiş, hüküm ihtiyati haciz isteyen vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, ihtiyati haciz isteyen vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3382, Karar No: 2021/12292, Tarih: 01.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3382 E.  ,  2021/12292 K.**

**"İçtihat Metni"**

ANKARA 18. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş; Bölge Adliye Mahkemesince ek kararla temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi üzerine, bu kez davacı vekili tarafından ek karar temyiz temyiz edilmiş olmakla; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, taraflar arasında 04/01/2016 tarihinde "Yurt Dışından Şahsi Tedavi İçin Reçete Bazında İlaç Teminine İlişkin Protokol" ile eki niteliğinde "Mali Usul ve Esaslar Sözleşmesi" imzalandığını, protokol gereği ... isimli ilaç için %10 oranında iskonto uygulanarak 180 Euro bedel ile fatura edilmesi gerekirken 200 Euro bedel ile fatura edildiğini, ilaçlar için ...'e yapılan ödemeler nedeniyle "... 100 mg vial" isimli ilaçta 349 hasta adına 6148 kutu için 467.316,91 TL fazla ödeme yapıldığını, kurumun zarara uğratıldığını belirterek 467.316,91 TL kurum zararının ödeme tarihinden itibaren işlemiş 59.304,75 TL faiz ile birlikte toplam 526.621,66 TL'nin asıl alacak yönünden yasal faiziyle birlikte (davalı ...'in sorumluluğunun 16.745,66 TL ile sınırlı olacak şekilde) davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., davanın reddini dilemiştir.

Davalı ... Ltd. Şti. ise, cevap dilekçesi vermemiştir.

İlk derece Mahkemesince, davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş;

karara karşı, davacı vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince, davacı tarafın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiş olup; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiş, bölge adliye mahkemesince davacının 24/02/2021 tarihli temyiz dilekçesinin reddine ek kararla karar verilmiş olup, bu kez ek karar davacı vekilince temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2021 tarihinden itibaren 78.630 TL’ye çıkartılmıştır.

İstinaf incelemesi sonucunda verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan kararlar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 01/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22908, Karar No: 2013/23917, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/22908 E.  ,  2013/23917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hesaplamaya esas tüm dönem Toplu ... Sözleşmelerinin, davacının sendikaya üyeliğinin işverene bildirildiği tarihi gösteren evrakların, davacının şahsi sicil dosyası ile ücret bordrolarının ve davacı vekili tarafından dava dilekçesi ekinde sunulduğu belirtilen yedi kalemden oluşan delil ve evrakın incelenmesine gerek duyulduğundan getirtilip eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3472, Karar No: 2014/10512, Tarih: 12.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/3472 E.  ,  2014/10512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi :17/01/2014

Numarası :2013/301-2014/17

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, iş akdinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle feshedildiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin davacı tarafında haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma ücretinin hesaplanması konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları,

özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın

68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının fazla çalışma ücreti dosya içeriği ve tanık beyanları dikkate alınarak, yaz ve kış ayları için ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Kış aylarında davacı haftanın 6 günü 08.00-17.00 arasında 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle haftalık 48 saat mesai yaptığı ve haftalık 3 saat fazla mesai yaptığı ortadadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise , kış dönemleri için haftalık 9 saat üzerinden fazla mesai alacağının hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2453, Karar No: 2021/6834, Tarih: 04.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/2453 E.  ,  2021/6834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı ... vd. vekili de temyiz dilekçesinde olmakla, duruşma için belirlenen 04/05/2021 günü temyiz eden davacı idare vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden davalılar vekillerinin yokluklarında duruşmaya başlanarak davacı idare vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki Siirt ili, ... ilçesi, ... köyü, 484 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak:

1-Mahkemece verilen ilk kararda taşınmazda bulunan 1471 tane nar fidanı bedeli olarak toplam 58.840,00 TL bedele hükmedildiği ve mahkemece bu hususun bozmaya konu edilmediği anlaşıldığı halde, bozma ilamı sonrası davalı taraf lehine oluşan usuli kazanılmış hak ilkesi ihlal edilerek, nar fidanlarının bedelinin kamulaştırma bedeline dahil edilmemesi sonucu eksik bedele hükmedilmesi,

2-Bozma ilamı sonrası tespit edilen bedel, mahkemece ilk kararla hükmedilen bedelin altında olduğundan tespit edilen bedelden, acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubu sonrası kalan bedele ilk karar tarihine kadar faiz işletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

4-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Davacı idare vekili ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 04/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.