muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/667, Karar No: 2015/4976, Tarih: 26.06.2015

2-Davacı vekilinin zamanaşımı def'inde bulunmayan arsa maliklerinden davalı ... ile bir kısım arsa maliklerinin mirasçıları olan davalılardan ..., ..., ..., ... ve ... yönünden imalat bedeli ve yaptığı masraflara ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Az yukarıda açıklandığı üzere, kusuruyla sözleşmenin feshine neden olan davacı yüklenici, olumlu ya da olumsuz zararını isteyemez ise de, sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayalı olarak davalı arsa sahiplerinden verdiklerini geri isteyebilir.

818 sayılı BK'nın 61/2. maddesinde (TBK 77.) bu kural "...muteber olmayan...bir sebebe istinaden ahzolunan şeyin iadesi lazımdır." şeklinde ifade edilmiştir. Burada borç sebebi gerçekleşmediği halde, iş sahibinin malvarlığından bir zenginleşme, yüklenicinin malvarlığında ise bir azalma söz konusudur. Ancak, iş sahibinin malvarlığında bir çoğalmadan söz edilebilmesi için, yapılan işlerin onun işine yaraması gerekir.

Dosya kapsamından, inşaatın davacı yüklenici tarafından yarım bırakılan kısmı üzerine arsa maliki davalılar tarafından tamamlandığı anlaşılmış olmasına rağmen mahkemece, yüklenici tarafından yapılan imalatın ve masrafların davalı arsa sahiplerinin yararına olup olmadığı, bu imalat ve masraflar yönünden arsa sahiplerinin sebepsiz zenginleşip zenginleşmedikleri hususu araştırılmamıştır.

Bu durumda mahkemece, davalı arsa sahiplerinin ikinci yükleniciyle imzalamış oldukları arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin onaylı ve okunaklı örnekleri getirtilerek, sözleşmenin feshi yönünde ihtarname gönderen arsa sahipleri ve mirasçıları yönünden fesih ihtarının davalıya tebliğ edildiği tarih; sözleşmenin feshi yönünde ihtarname göndermeyen arsa sahipleri ve mirasçıları yönünden ise ikinci sözleşmelerin imza tarihleri itibariyle fesih iradelerinin birleştiğinin kabulüyle, davacı yüklenici tarafından yapılan imalatın arsa sahipleri yararına olup olmadığı, arsa sahipleri yararına ise fesih tarihi itibariyle mahalli piyasa rayiçlerine göre bedeli ve arsa sahipleri yararına olan masraflar belirlenerek, davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nun arsa payları oranında hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı gerekçe ve eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden imalat bedeli ve masraflara ilişkin olarak temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11294, Karar No: 2022/2856, Tarih: 24.03.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/11294 E.  ,  2022/2856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kullanım Kadastrosuna İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davalılar ... ve Hazine yönünden davanın kabulüne, davalı ... İdaresi yönünden davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece verilen önceki karar ... tarafından bozulmuş olup bozma ilamında özetle "dosya kapsamından dava konusu taşınmazın kullanım hakkının müşterek muristen intikal ettiği ve murisin sağlığında hasta olması nedeniyle Ruhi tarafından kullanıldığı, ölümünden önce de senet ile davalı ...'ye devredildiği, murisin ölümü öncesinde davacıların bir kullanımı bulunmadığı, ölümünden sonra ise fiilen taşınmaz bölünerek davacı ve davalı tarafça kullanıldığı hususlarının alınan yerel bilirkişi ve tanık beyanları ile sabit olduğu; her ne kadar Mahkemece, hükme esas alınan 02.02.2003 tarihli senet ile taşınmazın murisin sağlığında satılarak zilyetliğin davalıya devredildiği, sonradan davacıların taşınmaz üzerindeki zilyetliklerinin kendilerine hak bahşetmeyeceği gerekçesi ile hüküm kurulmuş ise de taşınmaz murisin satışı ile terekeden çıktığına göre kullanımda elbirliğinden söz edilemeyeceği, bu durumda 25.07.2003 tarihinden tespit tarihine kadar taşınmazın davacı ve davalılar tarafından ayrı ayrı bölümler halinde kullanıldığının anlaşılması karşısında, tespit tarihinde fiili kullanıcının kim olduğu önem kazandığı belirtilerek; doğru sonuca varılabilmesi için taşınmaz başında yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, fen ve ziraat bilirkişi katılımı ile yeniden keşif yapılması, yerel bilirkişi ve tanıklardan sorularak çekişmeli taşınmazın tespit günü itibariyle fiilen hangi kısımlarının davacılar, hangi kısımlarının ise davalı tarafından kullanıldığının somut olarak belirlenmesi, teknik bilirkişilerden tarafların kullanım durumunu gösterir denetime elverişli rapor alınması, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davalılar ... ve Hazine yönünden davanın kabulüne, ... İli ... İlçesi ... Mahellesi (köyü) 274 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi mülkiyetinin tarla vasfı ile 2/B arazisi olarak Maliye Hazinesi adına mülkiyet sütununa, kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesine; 27.09.2018 tarihli fen bilirkişisi Kadastro Teknisyeni Veli Filiz tarafından tanzim edilen raporda; B harfi ile gösterilen 6611.60 m²'lik kısmın 274 ada 1 parselden ifrazı ile adanın son parseli olarak davacı ...'nin kullanımında olduğunun şerh verilerek kayıt ve tesciline, C harfi ile gösterilen 12.981,75 m²'lik kısmın 274 ada 1 parselden ifrazı ile adanın son parseli olarak davacı ...'nun kullanımında olduğunun şerh verilerek kayıt ve tesciline, A harfi ile gösterilen 15.929,12 m²'lik kısmı, D harfi ile gösterilen 1316,45 m²'lik kısmı ile E harfi ile gösterilen 2167,22 m²'lik kısımlarının 274 ada 1 parselden ifrazı ile adanın son parseli olarak davalı ...'nin kullanımında olduğunun kayıt ve tesciline, davalı ... İdaresi yönünden davanın reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre, davalı Hazine vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Bilindiği üzere, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca kadastro hakimi, doğru, infazı kabil, infaz sırasında tereddüt oluşturmayacak şekilde ve çekişmeli taşınmaz hakkında sicil oluşturmaya elverişli bir karar vermek zorundadır.

Somut olayda, Mahkemece, hüküm kurulurken, dava konusu taşınmazın tescili ve taşınmaza konulacak olan şerhlerin yazılması sırasında infazı kabil bir karar verilmediğinden, hükmün 1. bendinin a,b, ve c fıkralarının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Somut olayda, Mahkemece, hüküm kurulurken, dava konusu taşınmazın tescili ve taşınmaza konulacak olan şerhlerin yazılması sırasında infazı kabil bir karar verilmediğinden, hükmün 1. bendinin a,b, ve c fıkralarının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2). bentte açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, hükmün (1). fıkrasının (a) bendindeki "... ili ... İlçesi ... Mahellesi (köyü) 274 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi mülkiyetinin tarla vasfı ile 2/B arazisi olarak Maliye Hazinesi adına mülkiyet sütünuna…" ibaresindeki, "tespit gibi"den sonra gelen "mülkiyetinin tarla vasfı ile 2/B arazisi olarak Maliye Hazinesi adına mülkiyet sütununa" ifadesinin çıkarılmasına, (b) bendindeki, "Kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesine; 27.09.2018 tarihli fen bilirkişisi Kadastro Teknisyeni Veli Filiz tarafından tanzim edilen raporda;-B harfi ile gösterilen 6611.60 m²'lik kısmın 274 ada 1 parselden ifrazı ile adanın son parseli olarak davacı ...'nin (TC...) kullanımında olduğunun şerh verilerek Kayıt ve Tesciline, -C harfi ile gösterilen 12.981,75 m²'lik kısmın 274 ada 1 parselden ifrazı ile adanın son parseli olarak davacı ...'nun (TC....) kullanımında olduğunun şerh verilerek Kayıt ve Tesciline, -A harfi ile gösterilen 15.929,12 m²'lik kısmı, D harfi ile gösterilen 1316,45 m²'lik kısmı ile E harfi ile gösterilen 2167,22 m²'lik kısımlarının 274 ada 1 parselden ifrazı ile adanın son parseli olarak davalı ...'nin (TC...) kullanımında olduğunun Kayıt ve Tesciline…" ibarelerindeki, "şerh verilerek" ifadelerinden sonra gelmek üzere "mülkiyetinin tarla vasfı ile 2/B arazisi olarak Maliye Hazinesi adına" ifadesinin eklenmesine, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı Hazine vekilinin sair temyiz itrazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince ... ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 24.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8699, Karar No: 2009/14018, Tarih: 14.07.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/8699 E.  ,  2009/14018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davalı tebligata rağmen gelmedi. Davalı ...... vekili Av....'in mazeret teli ve dilekçesi gönderdiği, vekaletnamesinde başkasına tevkil yetkisi bulunduğu görüldü. Mazereti kabul edilmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dava, hem terk sebebine (TMK.md.164) hem de evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebine (TMK.md.166/1) dayanmakta olup, davacının eşine ihtar göndermekle, bu tarihten önceki eşinin kusurlarını affettiğinin veya en azından hoşgörüyle karşıladığının anlaşılması karşısında, evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebine dayanan isteğin reddedilmesinin de bu sebeple sonucu itibariyle doğru olmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.14.07.2009 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/2970, Karar No: 2013/18498, Tarih: 24.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/2970 E.  ,  2013/18498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece elatmanın önlenmesi isteği yönünden karar verilmesine yer olmadığına, ecrimisil isteği yönünden davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 24.12.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ...... ile temyiz edilen vekili Avukat ....geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, davalı eşi aleyhine 16.9.2009 tarihinde boşanma davası açtığını, bu nedenle ayrı yaşama hakkını kullanarak davalı ile birlikte paydaşı olduğu müşterek konut olarak kullandıkları çekişmeli taşınmazdan ayrıldığını, ihtarname keşide ederek taşınmazı boşaltmasını istediği halde davalının tek başına haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın kullanmaya devam ettiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, el atmanın önlenmesi isteği yönünden harçlandırılmış bir dava bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına; ecrimisil isteğine ilişkin olarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; taraflar arasındaki boşanma davasının devamı sırasında, paydaşı oldukları çekişme konusu 122 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki FG Blok (1) nolu bağımsız bölümün sicil kaydına 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 194. maddesi uyarıca "aile konutu " şerhi konulduğu, ... 2. Aile Mahkemesinin 15.10.2012 tarihli, 2011/609 esas, 2012/1348 karar sayılı kararıyla tarafların boşanmalarına karar verildiği; ne var ki kararın kesinleşmediği, çekişmeli bağımsız bölümün sicil kaydındaki aile konutu şerhinin devam ettiği; boşanma davası sürecinde davacı eşin müşterek konuttan ayrıldığı, davalı eşin tek başına ikamet etmeye devam ettiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, TMK'nun 194. maddesi hükmü uyarınca taşınmazın sicil kaydı üzerine konulan aile konutu şerhinin evlilik birliğinin devamı süresince hukuki netice doğuracağı, taşınmazın eşlerin paylı mülkiyetinde bulunmasının aile konutu şerhi yönünden bir öneminin bulunmadığı, evliliğin son bulması ile şerhin sağladığı hakların ortadan kalkacağı tartışmasızdır.

Hemen belirtilmelidir ki, TMK'nun 194. maddesi hükmü uyarınca taşınmazın sicil kaydı üzerine konulan aile konutu şerhinin evlilik birliğinin devamı süresince hukuki netice doğuracağı, taşınmazın eşlerin paylı mülkiyetinde bulunmasının aile konutu şerhi yönünden bir öneminin bulunmadığı, evliliğin son bulması ile şerhin sağladığı hakların ortadan kalkacağı tartışmasızdır.

Boşanma davası açıldıktan sonra eşlerden biri ayrı yaşama hakkı nedeniyle konutu terketse bile bu durum, konutun, aile konutu olma niteliğini ortadan kaldırmaz. Ancak, boşanma kararının kesinleşmesinden itibaren, Türk Medeni Kanunun 683. ve Anayasanın 35. maddesinden kaynaklanan davacının mülkiyet hakkı karşısında, şerhin şeklen var olması hüküm ifade etmez.

O halde, eldeki davanın açıldığı tarihte çekişmeli taşınmazın sicil kaydında aile konutu şerhinin mevcut olduğu ve tarafların boşanmalarına ilişkin kararın kesinleşmediği belirlendiğine göre, evlilik birliği sona ermediği müddetçe eşlerden birinin aile konutunda ikamet etmesi halinde, fuzuli şagil olarak kabul etmek olanaksızdır.

Öyleyse, kötüniyetli zilyedin taşınmazı kullanmasından dolayı malikine ödemekle yükümlü bulunduğu haksız işgal tazminatı niteliğindeki ecrimisilden davalı eşin sorumlu tutulmasına olanak yoktur.

Hal böyle olunca, ecrimisil isteği yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, mahkemece, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere ecrimisil isteğinin kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 24.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/600, Karar No: 2023/615, Tarih: 06.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/600 E.  ,  2023/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/294 Esas, 2021/418 Karar

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 29.08.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalının temyiz dilekçesinin reddine yönelik Mahkemenin 29.08.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca "Miktar veya değeri 2.190 (İki bin yüz doksan) Türk Lirasını geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir." 01.01.2021 tarihinden itibaren temyiz kesinlik sınırı 4.270,00 TL’ye yükseltilmiştir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 2.293,78 TL olup Mahkemenin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 4.270,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Mahkemece verilen 29.08.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,06.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9161, Karar No: 2019/2893, Tarih: 20.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9161 E.  ,  2019/2893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı VUK'nin 359. maddesinde 4369 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle getirilen "371. maddedeki pişmanlık şartlarına uygun olarak durumu ilgili makamlara bildirenler hakkında bu madde hükmü uygulanmaz" şeklindeki düzenlemenin uygulanabilmesi için aynı Kanun'un 371. maddesine gönderme yapıldığı ve bu maddede yer alan "mükellefin keyfiyeti haber verdiği tarihten önce bir muhbir tarafından herhangi bir resmi makama bir ihbarda bulunulmamış olması, dilekçenin vergi incelemesine başlanılmasından veya olay takdir komisyonuna intikal ettirilmeden önce verilmiş olması, hiç verilmemiş olan vergi beyannamelerinin mükellefin haber verme dilekçesinin verildiği tarihten başlayarak 15 gün içinde tevdi olunması, eksik veya yanlış yapılan vergi beyanının haber verme tarihinden itibaren 15 gün içinde tamamlanması veya düzeltilmesi, ödeme süresi geçmiş vergilerin faizi ile birlikte 15 gün içinde ödenmesi" koşullarının gerçekleşmesi gerektiği; somut olayda, sanığın, maddi sıkıntı içerisinde olması dolayısıyla tekstil konulu alış ve satış faturalarının sahte olduğunu, bu faturaları sahte düzenlediğini ve sahte faturaları kullandığını 07.08.20102 tarihli tutanakta ikrar ettiğinin belirtildiği; sanık hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda; sanık hakkında yapılan incelemede belge düzenleyen mükelleflerin büyük çoğunluğunun sahte fatura düzenleyicisi oldukları, malları gerçekte alıp almadığı ve ne şekilde aldığının sorulması üzerine tekstil konulu alış ve satış faturalarının sahte olduğunu söylediği belirtildiği; soruşturma aşamasındaki savunmasında ise faturaların sahte olduğunu bilmediğini, kovuşturma aşamasındaki savunmasında da vergi dairesi ile

uzlaşmaya gittiğini, ödeyeceğini ve suçsuz olduğunu belirttiği; 10.05.2012 tarihli yazı ile sanığın müdür olduğu şirketin 2011 ve 2012 yılları hesap ve işlemlerinin sahte belge düzenlenmesi yönünden incelenmesinin istenmesi üzerine incelemenin yapıldığı, sanığın ikrarının inceleme başladıktan sonra olduğu, dosya kapsamında ve vergi raporlarında sanığın ikrarından itibaren 15 gün içindeki diğer yükümlülüklerini yerine getirdiğine dair bir verinin bulunmadığı, bu haliyle 213 sayılı yasanın 371. maddesindeki koşulların oluşmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkeme’nin oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkeme’nin oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1- Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı aylarda/zamanlarda düzenlenen ve kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme ve kullanma suçunu oluşturacağı cihetle; somut olayda sanık hakkında, “2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılında işlenen birden fazla sahte fatura düzenleme ve kullanma fiillerinin birbirinden bağımsız ve ayrı zincirleme suçları oluşturduğu gözetilmeden, hangi yıla ve suça ilişkin olduğu belirtilmeden ve TCK'nin 43. maddesi de uygulanmadan tek hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28174, Karar No: 2017/3097, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/28174 E.  ,  2017/3097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Temel ceza tayin edilirken, sanığın 3 ay hapis cezası yerine 3 ay hafif hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.