muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24462, Karar No: 2013/14004, Tarih: 11.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/24462 E.  ,  2013/14004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 10.10.2003-30.11.2010 tarihleri arasında çalıştığını, işyerinde fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmaya devam etmesine rağmen, bu çalışmalarının karşılığı olan ücret alacaklarının ödenmediğini, hak kazandığı yıllık izinlerin kullandırılmadığını ileri sürerek, bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının üst düzey yönetici olduğunu ve çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini, hak kazandığı tüm yıllık izinlerini kullandığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir .

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı, işçinin hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırıldığı veya ücretlerin ödendiğine ilişkin davalı işverence geçerli delil ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının, fazla çalışma ücretinin ıslah ile artırılan bölümünün hüküm fıkrasında 5.996,00 TL olarak yazılması gerekirken 5.096,00 TL olarak yazılmış olmasına ilişkin temyiz itirazı, yerinde düzeltilmesi mümkün maddi hata niteliğinde olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır. Bunun dışında davacının tüm ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır .

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma iddiasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Fazla çalışma iddiasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut olayda, davacı tanıklarından ... ve davalı tanıklarından ..., çalışma saatlerinin yaz ve kış aylarında farklılık arz ettiği yönünde beyanda bulunmuşlardır. Diğer tanıkların bu hususta ayrıntılı beyanı anılmamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yaz ve kış ayları arasında ayrım yapılmaksızın davacının tüm yıl boyunca 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiştir. Yapılan işin niteliği de dikkate alındığında, işyerinde çalışma saatlerinin yaz ve kış döneminde değişiklik gösterip göstermediği hususunda diğer tanıklarında beyanları tespit edilmeli ve sonucuna göre gerekirse bilirkişiden bu hususta ek rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsizdir .

3-Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık noktasını ise işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu oluşturmaktadır

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, davalı işveren davacıya yıllık izinlerinin kullandırıldığın ileri sürmüş ve bu hususta delil olarak davacının izni süresinde konakladığı otel kayıtlarına dayanmıştır. Dosya içerisine alınan otel kayıtlarının incelenmesinde, davacının 3 gün Ayvalık'ta konakladığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar bu belge, davacıya yıllık izin kullandırıldığını ispatlar nitelikte bir delil değil ise de davacı isticvap edilerek ilgili belgede belirtilen tarihlerde yıllık izin kullanıp kullanmadığı sorulmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Bu yön gözetilmeden hüküm kurulması hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9347, Karar No: 2018/6313, Tarih: 05.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9347 E.  ,  2018/6313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında;

a) 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından: Mahkumiyet, Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

b) 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan: Mahkumiyet

Sanık ... hakkında;

a) 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından; Beraat

b) Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan; Beraat

A) Sanık ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı Kanun'un 231/12 maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yapılan itirazın Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nce reddine karar verilerek kararın kesinleştiği anlaşılmakla; dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

B) Sanık ... hakında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediği sabit olduğundan beraati gerektiği mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

C) Sanık ...'ın 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm ile sanık ... hakkında 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak ve defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarından

beraatine ilişkin hükümlere yönelik sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanık ...'ın savunmasında, ‘‘... ... isimli kişiye işlerini yürütmesi için vekalet verdiklerini, bütün işleri bu kişinin yürüttüğünü, yapılan işlemlerden haberinin olmadığını, sahte fatura kullanılıp kullanılmadığını bilmediğini’’ beyan etmesi; sanık ...'ün de savunmasında, ‘‘Arkadaşı olan ... ... kendisine, bir şirket bulunduğunu, şirketi üzerine almasını istediğini, kendisinin de maddi durumu iyi olmadığı için kabul ettiğini, Bursa'da tanımadığı kişilerin yanına geldiklerini, evrakları imzalattıklarını, notere gittiklerini, kendisinden vekalet aldıklarını, sahte fatura kullanmadığını, ...'ı da tanımadığını, vergi dairesinden evrak gelince şirket kurulduğunu anladığını’’ söylemesi, nedeniyle, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından;

1- 20.11.2007 tarihinde ...'ın hisselerini noterden sanık ...'e devrettiğinin ve şirket ortaklar kurulu kararı ile 15.11.2007 tarihinden itibaren 5 yıllığa şirket yetkilisi tayin edildiğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve sahte fatura düzenleme eylemine sanıkların iştirak edip etmediklerinin tespiti bakımından, sanıklar tarafından şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, şirkete ait bir belge düzenlenip düzenlenmediği, sanıkların müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadıklarının araştırılması, sanıkların beyanlarında geçen ... ... ile ... ... isimli şahısların araştırılarak bulunmaları halinde tanık sıfatıyla beyanlarının alınması, beyannamelerde ve faturalarda bulunan yazı ve imzaların sanıkların eli ürünü olup olmadığı hususunda ve 15.11.2007 tarihli ortaklar kurulu kararındaki imzanın da sanık ...'ün eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ,

2- Sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması karşısında; suç unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığın 2007 ve 2008 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

3- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Suçlara konu olan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenmiş vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

d) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

c) Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

d) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

4- Kabule göre;

a) Her takvim yılı içinde kullanılan faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık ... hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanık ...’ın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 05.07.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7585, Karar No: 2019/3109, Tarih: 16.05.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/7585 E.  ,  2019/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay günü sanık ...’in dedesi olan mağdur ...’e gündüz vakti oturduğu konutun önünde "Bana para ver, askere gidecem, 1000 TL bul bana, yoksa seni rezil ederim" dediği, mağdur ...’den aldığı "Para yok, işim yok, sana nerden para vereyim" yanıtı üzerine, "Eğer bana para vermezsen, seni evden kaldırırım, kimsenin ruhu duymaz" diyerek tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında; mağdurun kovuşturma aşamasında sanığı suçtan kurtarmaya yönelik beyanına itibar edilerek, mahkumiyeti yerine yazılı biçimde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21426, Karar No: 2015/8611, Tarih: 16.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/21426 E.  ,  2015/8611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/74654

MAHKEMESİ : Sinop 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2012/111 (E) ve 2012/521 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, 2006 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde hüküm tarihi itibari ile sabıkasız olan ve hakkında verilen mahkumiyet kararı olumlu kanaat nedeniyle ertelenen sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 29.10.2011 yerine 2011 olarak hatalı gösterilmesi suretiyle, CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

3-Kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi' ne göre vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4522, Karar No: 2019/3963, Tarih: 21.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4522 E.  ,  2019/3963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 20/01/2015 gün ve 2014/33 - 2015/13 sayılı kararı onayan Daire'nin 12/06/2017 gün ve 2015/15621 - 2017/3604 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, şirketin kurucusunun soyadı olan "Eczacıbaşı" ibaresinin ticaret unvanı ve aynı zamanda esas unsuru "ECZACIBAŞI" ibaresinden oluşan tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "Eczacım Emlak Yatırım Danışmanlık Hizmetleri” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPMK’ye başvuruda bulunduğunu, 2011/52937 kod numarasını alan başvurunun, Resmi Marka Bülteni'nde ilanı üzerine müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığı'na itirazda bulunulduğunu, ancak itiraz yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa müvekkili markalarının tanınmış olduğunu ve başvurunun bu markalarla karıştırılma ihtimali bulunacak düzeyde benzer olduğunu, tanınmışlığından haksız yararlanacağını, bu nedenle davaya konu kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, 2013-M-6502 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; görsel, işitsel ve kavramsal benzerlik karşılaştırmasında özellikle önceki markanın ayırt edicilik düzeyinin önemli bir etken olduğu, somut uyuşmazlıkta itiraza mesnet markanın/markaların başlangıçtan itibaren veya kullanımla sonradan kazanılmış yüksek bir ayırt ediciliğinin olduğundan söz edilemeyeceği, başvuruda yer alan ilavelerin çekişmeli mal/hizmetlerin ortalama tüketicileri bakımından farklı algılanmalarına yeterli olduğu, ortalama tüketicilerin başvuru ile redde mesnet markayı/markaları taşıyan mal /hizmetlerin aynı işletmeden veya ekonomik veya ticari olarak bağlantılı işletmelerden geldiği yanılgısına düşmesi, biri yerine diğerini alması riskinin dahi bulunmadığı zira ./..

çekişmeli mal/hizmetlerin yeterince özenli ortalama tüketicileri yönünden başvuru ile itiraza dayanak marka/markaların bağlantı kurulması dahil karıştırma ihtimalinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

çekişmeli mal/hizmetlerin yeterince özenli ortalama tüketicileri yönünden başvuru ile itiraza dayanak marka/markaların bağlantı kurulması dahil karıştırma ihtimalinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 21/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7006, Karar No: 2019/12551, Tarih: 19.12.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/7006 E.  ,  2019/12551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

TEREKE TEMSİLCİSİ : ...

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kooperatif tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, hak sahibi eş tarafından diğer eşin rızası alınmadan, davalı kooperatif lehine verilen aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılması isteğine ilişkindir (TMK m.194).

Dava konusu taşınmazın maliki olan eş ... davanın açılmasından önce 03/02/2015 tarihinde ölmüştür.

İlk derece mahkemesince dava konusu taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırılmasına karar verilmiş, hükmün davalı kooperatif tarafından istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Vezirköprü Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.03.2015 tarihli, 2015/87 esas ve 2015/164 karar sayılı ilamıyla mirasbırakan ...'nin mirası davacı eşi ile çocukları tarafından reddedilmiştir. Miras bırakan 03/02/2015 tarihinde evli ve çocuklu olarak vefat etmiş olup mirasının en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından reddedildiği anlaşılmaktadır. Ölenin en yakın mirasçıları tarafından reddedilen miras, Sulh Hakimi tarafından iflas hükümlerine göre resmi tasfiye yoluna gidilir (20.09.1959 t. 4/10 sayılı YİBK). Sağ kalan eş konumundaki davacı kadının Türk Medeni Kanunu'nun 652 maddesinde aile konutuyla ilgili kendisine tanınan yasal haklardan mirası reddetmesi sebebiyle istifade etmesi olanaksızdır. Bu sebeple artık sağ kalan eşin aile konutunu, ipoteksiz şekilde terekeye döndürme hakkı bulunmamaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında davanın reddi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeple Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 01/07/2019 tarih, 2019/2101 esas ve 2019/2008 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, Vezirköprü 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 15/02/2018 tarih, 2016/137 esas ve 2018/48 karar sayılı kararının BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 19.12.2019 (Prş.)