muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3470, Karar No: 2013/5180, Tarih: 03.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/3470 E.  ,  2013/5180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.05.2012 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06.11.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalının sınıra yakın şekilde ağaç dikmesi nedeniyle 1805 parsel sayılı taşınmazda bulunan evin zarar gördüğünü belirterek ağaçların kesilmesini istemiştir.

Davalı, ağaçların davacı taşınmazına zarar vermediğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava, komşuluk hukukuna aykırı davranışın giderilmesi isteğine ilişkindir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir

TMK’nın 740. maddesi, başkasının mülküne geçip zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği hükmünü içermektedir. Malikin kendi taşınmazı üzerine diktiği ağaçların dalları ve kökleri komşunun taşınmazına geçip zarar verdiği takdirde, ikaz üzerine münasip bir müddet içerisinde bu dal ve köklerin kesilmesi gerekir. Malik tarafından kesilmediği takdirde, komşunun bu dal ve kökleri kesip zaptetmek hakkı doğar.

Ancak davalının kendi taşınmazı içerisine diktiği ağaçların, ileride devrilerek davacının taşınmazındaki eve zarar vereceği iddiası ile açılan davaların reddi gerekir. Uzun zaman sonra doğacak muhtemel zararlar için mülkiyet hakkının kısıtlanması, mülkiyetin genel kurallarına ve bizzat Medeni Kanunun 737. maddesi hükmüne ters düşer.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; dosya içerisinde bulunan 12.10.2012 tarihli ziraat bilirkişisi raporunda davalının kendi taşınmazına diktiği ağaçlarının ileride davacı taşınmazına zarar vereceği belirtilmiştir. Somut zarar henüz gerçekleşmeden, muhtemel zarar nedeniyle komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi istenemez. Davalı tarafından dikilen ağaçlar nedeniyle henüz gerçekleşmiş bir somut zararın bulunmadığından mahkemece yukarıda belirtilen hususlar gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 03.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6415, Karar No: 2019/12811, Tarih: 27.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/6415 E.  ,  2019/12811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'nün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 105/1, 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair İstanbul Anadolu 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.07.2013 gün ve 2012/1469 Esas, 2013/1100 sayılı kararının 14.08.2013 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın 28.10.2016 günü işlediği kasıtlı suçtan mahkumiyetine karar verildiğinin ihbarı üzerine yapılan yargılama sonucunda adı geçen sanık hakkında verilen hükmün 5271 sayılı Kanunun 231/11. maddesi uyarınca açıklanması ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 105/1, 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2018 gün ve 2018/371 Esas, 2018/754 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 105. maddesinde yer alan "Bir kimseyi cinsel amaçlı olarak taciz eden kişi hakkında, mağdurun şikayeti üzerine, üç aydan iki yıla kadar hapis cezasına veya adi para cezasına fiilin çocuğa karşı işlenmesi hâlinde altı aydan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur" ve anılan Kanunun 52. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında cinsel taciz suçundan mahkumiyet hükmü kurulurken temel ceza olarak adli para cezasının seçildiği, ancak belirlenen gün sayısının takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle adli para cezasının tayini gerekirken, gün para sistemi belirlenmeden sonuç cezanın 2 ay 15 gün adli para cezası olarak belirlenmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01.07.2019 günlü 94660652-105-34-8709-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği görüşüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriğinin yerinde olduğu anlaşıldığından, İstanbul Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2018 gün ve 2018/371 Esas, 2018/754 sayılı Kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22069, Karar No: 2015/27414, Tarih: 24.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/22069 E.  ,  2015/27414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Haksız yere sahipli hayvanı öldürme suretiyle mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılanın ahırında bulunan bir koyunun öldüğü, olay yerinde yapılan incelemede ölü koyunun yanında arasına beyaz toz konulmuş incir tanelerinin bulunduğu, olay yerinden 50 metre uzaklıkta sanığa ait motorsiklet içerisinde kuru incir tanelerinin bulunduğu, ayrıca sanığa ait ahırın içerisinde, Mağnezi Calsine yazılı içerisinde beyaz toz bulunan kutunun bulunduğu, böylece sanığın mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın suçlamaları kabul etmediği, görgüye dayalı tanığın bulunmadığı ve olay yeri inceleme tutanağında olaya ilişkin bir delil elde edilememesi karşısında sanık hakkında mala zarar verme beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/06/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5535, Karar No: 2008/6435, Tarih: 30.10.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/5535 E.  ,  2008/6435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık 30.05.2002 tarihli sözleşmenin feshi ve kalan işlerin daha fazla fiyatla yapılması nedeniyle alacak ve maddî ve manevî tazminat istemlerinden kaynaklanmıştır.

Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın ise reddine karar verilmiş, hüküm davacı Belediye vekilince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında imzalanan sözleşmenin 31. maddesinde fesih halinde işin genel hükümlerine göre tasfiye edileceği kararlaştırıldığından akdi haklı nedenlerle feshettiği kesinleşen davacı iş sahibi Belediye BK’nın 106 ve 108. maddeleri uyarınca kalan işin daha fazla fiyatla yapılması nedeniyle uğradığı menfi zararı davalı yükleniciden isteyebilir. Zararın hesabında ise HGK’nun 17.01.1990 gün 1989/13-392 esas 1990/1 karar sayılı kararı uyarınca ihaleye davalıdan başka teklif veren varsa en yakın bu teklif ile ikinci ihalede ödenen bedel arasındaki fark esas alınmalıdır. Fesihten sonra ikinci ihale yapılmamış ise bu taktirde makul sürede ihaleye çıkılması halinde oluşacak mahalli rayiç değerlendirmede esas alınır. Dava konusu olayda ikinci ihaleye çıkılmamış ise de davacı iş sahibi kalan işi kendi imkânlarıyla tamamlattığından mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak tamamlama bedelinin mahalli rayiçlere göre ne olabileceği belirlenip bu bedel ile ilk ihalede en yakın ikinci teklif fiyatı baz alınarak hesaplama yapılmalıdır.

Mahkemece bu hususlar üzerinde durulmadan ve davacı iş sahibinin kalan işleri 250.556.783.803 TL.’ye yaptırdığına dair bir beyanı olmadığı halde mahkemece değerlendirmede hataya düşülerek böyle bir kabul varmışçasına davanın sonuçlandırılması doğru olmadığından kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle kararın temyiz eden davacının ve birleşen davanın davalısı ... Başkanlığı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalı ... Belediye Başkanlığı’na geri verilmesine, 30.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22649, Karar No: 2013/1699, Tarih: 28.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/22649 E.  ,  2013/1699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Vergi Denetmen Yardımcısı ... tarafından düzenlenen 22.12.2009 tarihli tutanakta, mükellef olarak yer alan sanığın imzasının bulunmaması ve sanığın tutanak içeriğini kabul etmemesi karşısında, söz konusu tutanağın mükellef imzasının da yer aldığı nüshasının bulunup bulunmadığı araştırılmadan ve Vergi Denetmen Yardımcısı duruşmada dinlenilmeden, mağdurlar ..., ..., ... ve ...’ın, kendi kredi kartlarını kontür almak için kullandığını beyan ettikleri, ... ’in tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmadan, mağdurlar ..., ... ve ...’nun dinlenilmeden ya da dinlenilmesinden vazgeçildiğine dair bir karar verilmeden ve sanığın işyerinde pos cihazı bulunan bankalardan veya Bankalar Arası Kart Merkezi'nden suç tarihine göre, pos cihazlarından yapılan alış verişler karşılığında komisyon ödeyip ödemediği ve ödemişse miktarı sorulmadan, eksik inceleme ile yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

2- Sanık müdafiinin savunmasında bahsi geçen, Antalya 2. Vergi Mahkemelerinin 2010/579 ve 580 Esas sayılı dosyalarında, hükme esas alınan 18.335,97 TL tutarındaki matrah farkından doğan gelir vergisi ve vergi ziyaı cezasının kaldırılması ve sanık hakkında Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/309 Esasına vergi ziyaı suçundan dava açıldığının anlaşılması karşısında, söz konusu dosyaların aslı veya onaylı fotokopileri denetime olanak verecek şekilde dosya içine konularak, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1585, Karar No: 2015/4785, Tarih: 30.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/1585 E.  ,  2015/4785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemenin kısa süreli hapis cezasını 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesindeki iş kamuya yararlı işte çalışma tedbirine çevirdiği, tedbirin tür ve süresini belirtmesinin yeterli olduğu, hangi iş ve iş yerinde çalışacağını göstermesinin infazı kısıtlayacağı değerlendirilmekle tebliğnamadeki (1) numaralı bozma isteyen düşünce benimsenmeden yapılan incelemede;

Hırsızlık suçu kasten işlenebilen bir suçtur. Kast ise genel olarak suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir. Hırsızlık suçu yönünden ise failin, taşınabilir bir malı, başkasına ait olduğunu ve zilyedinin rızası olmadığını bilirek ve bunu isteyerek almış olması gerekmektedir. Failin başkasına ait bir malı kendisinin zannıyla alması durumunda ise esaslı hata söz konusu olur. Bu durumda kast ortadan kalktığı için ve hırsızlık da taksirle işlenebilen bir suç olmadığı için cezalandırılma mümkün değildir. Ayrıca failin malın başkasına ait olduğunu bilmesi yeterli olup kime ait olduğunu bilip bilmemesinin önemi yoktur.

Bu açıklamalar ışığında, 176. parselde hak sahibi olan sanığın sınır komşusu olan ve 175.parselde hak sahibi olan katılanın tarlasından 40 civarında kavak ağacını keserek bunları satıp parasını alması şeklinde gerçekleşen somut olaya gelindiğinde;

Bu açıklamalar ışığında, 176. parselde hak sahibi olan sanığın sınır komşusu olan ve 175.parselde hak sahibi olan katılanın tarlasından 40 civarında kavak ağacını keserek bunları satıp parasını alması şeklinde gerçekleşen somut olaya gelindiğinde;

Keşif sırasında dinlenen tanıkların kesilen kavak ağaçlarının tamamının katılan tarafından dikildiğini, bu güne kadarki bakımlarının da katılan tarafından yapıldığını, çocukluğundan bu yana tarlada çalışan sanığın da bu durumu bildiğini söyledikleri, sanığın dahi savunmasında ağaçları kendisinin veya babasının diktiğine dair bir iddiada bulunmadığı, ağaçların kimin olduğunu eşinin babasına sorduğunu onun kesin cevap veremediğini bunun üzerine kestiğini beyan ettiği, ancak tanık olarak dinlenen eşinin babasının bu konuyla ilgili aralarında sanık ile ilgili bir konuşma geçmediğini ifade ettiği, yapılan keşifte mahkemece taraflar arasındaki sınıra ait gözlemde bulunulduğu, kararın gerekçesinde “mahkememizce yapılan keşifte suça konu kavak ağaçlarının dip kütüklerinin iki parsel arasındaki sınırdan ziyade 175. parsel tarafında kaldığı görüldü” şeklindeki ifadelerin kullandığı, bilirkişi raporunda kesilen ağaçların katılan tarafından kullanılan 175. parselde olduğunun, sanığın hak sahibi olduğu 176.parselde kesilen herhangi bir ağaç olmadığının saptandığı, raporun son kısmında ise “ancak normal-makul bir insan geldiğinde kadastro çalışmalarına göre tespit edilen durumu bilemeyeceğinin” bildirildiği, oysa tanık beyanları, kararın gerekçesine de yansıyan mahkeme gözlemine ve sanığın savunmasına göre sanığın bu sınır durumlarını bilmeyen normal-makul bir 3. kişi olarak değerlendirilmesi mümkün olmadığından, mahkemenin sanığın suç kastına yönelik kabülünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen (2) numaralı düşünceye de iştirak olunmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 30.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/994, Karar No: 2025/45, Tarih: 06.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/994 E.  ,  2025/45 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1405 E., 2023/1855 K.

İHBAR OLUNAN : Chubb European Group Ltd. vekili Avukat ...

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/1451 E., 2022/307 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 06.10.2018 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle iş gücü kaybının %13,20 olarak tespit edildiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı olmak üzere 5.000,00 TL maddi tazminatın ve 60.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının mağaza sorumlu yardımcısı olarak görev yaptığını, ofis bölümünde bulunan çelik kasayı bozuk para almak için açtığını ve kasayı kapatırken parmağını çelik kasanın kapağına sıkıştırdığını, yaşanan olayın tamamen davacının tedbirsizliği nedeniyle meydana geldiğini, müvekkili şirketin kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının mağaza sorumlu yardımcısı olarak görev yaptığını, ofis bölümünde bulunan çelik kasayı bozuk para almak için açtığını ve kasayı kapatırken parmağını çelik kasanın kapağına sıkıştırdığını, yaşanan olayın tamamen davacının tedbirsizliği nedeniyle meydana geldiğini, müvekkili şirketin kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, 06.10.2018 tarihinde işyeri ofis katında bulunan çelik kasayı kapatmak isterken sol el başparmağını çelik kasaya sıkıştırması sonucunda yaralandığı, 18.09.2019 tarihli SGK Sağlık Kurulu kararına göre davacının kaza sonucunda %13,20 oranında meslekte kazanma gücünden kaybettiğinin tespit edildiği, SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığının 04.06.2020 tarihli inceleme raporu ile uyuşmazlık konusu kazaya ilişkin davalı şirketin %20 oranında, davacının ise %80 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği, iş kazasında tarafların kusur durumlarının tespiti amacıyla mahkemece iş sağlığı, güvenliği uzmanından oluşan 2 farklı bilirkişi heyetine kusur raporu tanzim ettirildiği, 12.09.2021 tarihli bilirkişi heyeti kusur raporu ile çelik kasa kapağını kapatırken yeterli dikkat ve özeni göstermemesi, kendi şahsi güvenliğini sağlama adına güvensiz davranışlar sergilemiş olması nedeniyle davacı ...'ın %100 oranında kusurlu olduğu, kasaya el sıkışmasını önleme adına mevcut olayda alınabilecek teknik bir önlem bulunmadığı, iş sağlığı ve güvenliği eğitimi ile iş ekipmanları eğitimlerini çalışana vermiş olması, davacının olay tarihi ve anında mağazada amir durumunda bulunması nedeniyle denetim gözetim yükümlülüğünü işveren adına yerine getirecek kişi konumunda olması nedenleriyle davalının kusurunun bulunmadığının tespit edildiği, 01.03.2022 tarihli bilirkişi heyeti kusur raporu ile davalı şirketin meydana gelen kazada etkisinin ve ihmalinin bulunmadığı, davacının ise meydana gelen kazada etkisinin ve ihmalinin bulunduğu, bu etki ve ihmalin kazanın meydana gelmesinde temel etken unsur olduğu ve davacının %100 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği, Mahkemece tanzim ettirilen 12.09.2021 ve 01.03.2022 tarihli bilirkişi heyeti kusur raporlarının aynı doğrultuda olduğu, taraflara izafe edilen kusur oranlarının örtüştüğü, raporların kazanın meydana geliş şekline ve dosya kapsamına uygun olduğu, davalı işverenin somut uyuşmazlıkta kusuru bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece alınan 12.09.2021 tarihli bilirkişi raporunda; meydana gelen iş kazasında davacı kazazede işçinin %100 oranında kusurlu olduğu, davalı işverenin kusurunun bulunmadığı belirtildiği, itiraz üzerine alınan 01.03.2022 tarihli bilirkişi raporunda davacı kazazede işçinin %100 oranında kusurlu olduğu, davalı işverenin kusurunun bulunmadığının belirtildiği, aynı iş kazasına ilişkin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından davalı işveren aleyhine açılan rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonucu Konya 4. İş Mahkemesinin 07.02.2023 tarih 2021/67-2023/27 E.K. sayılı kararı ile meydana gelen iş kazasında kazazede Kurum sigortalısı ...'ın %100 oranında kusurlu olduğu, davalı işverenin kusurunun bulunmadığı açıklanarak davanın reddine karar verildiği, iş kazasına ilişkin Konya C. Başsavcılığının 2018/62527 soruşturma sayılı dosyasında olayın mağdurun kendi önlemsiz ve özensiz davranışı sonucu meydana gelmesi, olayın meydana gelişinde başkaca bir şahsa atfı kabil kusur ya da kastın bulunmaması nedeniyle olayla ilgili kamu adına kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar verildiği, dava dilekçesinde keşif deliline dayanmayan, tanık listesi sunmayan davacı vekilinin keşif yapılmadığı, tanıklarının dinlenmediği ve resen tanık dinlenmesi gerektiğine ilişkin istinafının yerinde olmadığı, dosyada alınan iki rapor ve rücuan tazminat dosyasında alınan raporlar birbirini teyit etmekte olup hükme esas alınan kusur oranının olayın oluş şekline uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davacıya atfedilen kusur oranının yüksek olduğunu, bilirkişi heyetinin yeterli niteliklere sahip olmadığını dijital şifre ile kapısı otomatik açılıp-kapanabilen ve kapanma sırasında herhangi bir sıkışma ihtimalinin bulunduğu anda otomatik durabilen teknoloji ile çalışan çelik kasaların varlığı sabitken, işverence böyle bir önlem alınmadığı, kasanın bulunduğu yerde kasanın nasıl açılıp kapanacağına dair herhangi bir ibarenin bulunmadığını, Mahkemece eksik inceleme ile hatalı hüküm kurularak hukuki dinleme hakkı kapsamında yer alan keşif ve yerinde inceleme talepleri yerine getirmeden karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.