muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/83, Karar No: 2019/6565, Tarih: 06.11.2019

İşvereni, zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluktan kurtaracak olan durum, eylem ile meydana gelen zarar arasındaki uygun illiyet bağının kesilmesidir. Kusursuz sorumlulukta olduğu gibi kusur sorumluluğunda da illiyet bağı; mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin ağır kusuru nedenleriyle kesilebilir. Uygun illiyet bağının kesildiğinin ispatı halinde, işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir. (HGK, 20/03/2013 tarih, 2012/21-1121 Esas, 2013/386 Karar)

Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarıyla, somut uyuşmazlık için önem arzettiğinden, holding ve şirket topluluklarının işveren niteliği konularının açıklanmasında fayda vardır.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Somut olayda, üretim aşamalarında davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından bedelsiz olarak yükleniciye bırakılan makine ve teçhizatların da kullanılması, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kendisine sunulan iş programını veya projeyi yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların davalı tarafından verilen süre içerisinde giderilmesi zorunluluğu, yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlenmesi, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebilmesi gibi tespitler karşısında anahtar teslimi olarak kabul edilemeyecek bir sözleşme ile kendisine olağan denetim sınırlarını aşacak şekilde yetkiler tanınmış olan davalı ... Genel Müdürlüğü'nün 4857 sayılı yasa’nın 2. maddesi gereğince asıl işveren, diğer davalı ... AŞ.'nin ise alt işveren olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanında, gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene veya ölenin yakınlarına manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene veya ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili ... ilçesinde bulunan Eynez yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ... maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ölenin olayda hiç kusurunun bulunmadığının anlaşılıp kaza olayının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalılardan ... vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz hacının davalılardan Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumuna yükletilmesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 06/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16800, Karar No: 2014/14434, Tarih: 08.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/16800 E.  ,  2014/14434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B.YE - 2014/152208

4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu’nun 26/A. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı E..D.. Y.. G.. San. Tic. Ltd. Şti.hakkında 2.615,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı 4. Bölge Müdürlüğünce 18/05/2013 tarihli, 514565 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 02/10/2013 tarihli ve 2013/297 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 16.04.2014 gün ve 26567 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2014 gün ve KYB. 2014/152208 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu’nun 26/1-a maddesine göre, Bu Kanunun 5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan taşıma işinde faaliyette bulunanlara ikibin Türk Lirası” idari para cezası verilir”, hükmünün karar tarihinden önce, 02/08/2013 tarihli ve 28726 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6495 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 31.maddesi ile değişik 26/a maddesinde, 5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan veya yetki belgesi aldığı halde yetki belgesi kapsamına uygun olmayan faaliyetlerde bulunanlara bin Türk Lirası, yetki belgesi olduğu halde taşıtını yetki belgesine kaydettirmeden kullananlara beş yüz Türk Lirası idari para cezası verilir ve aynı kabahat için 48 saat geçmeden ikinci bir ceza verilmez.” hükmüne göre başvuranının talebinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesindeki "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklindeki düzenleme karşısında itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 02.10.2013 gün ve 2013/297 D.İş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, idari para cezasının 1000,00 TL'sına indirilmesine ve infazın bu miktar idari para cezası üzerinden yapılmasına, 08/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1409, Karar No: 2020/3434, Tarih: 02.07.2020

**1. Hukuk Dairesi         2020/1409 E.  ,  2020/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ ... HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada:

Davacı, uzun süredir yurt dışında yaşaması nedeniyle paydaşı olduğu dava konusu ... ada ... parsel sayılı taşınmazdaki ¼ payının idaresi için davalı kızı ...’e vekaletname verdiğini, ...’in vekalet görevini kötüye kullanarak taşınmazda bulunan çekişmeli payını diğer davalı ...’e satış suretiyle temlik ettiğini, ...’in de söz konusu payı iki gün sonra tekrar davalı ...’e satış yoluyla devrettiğini, temliklerin muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu iptali-tescile; olmadığı takdirde tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., davacı annesine borcu olduğundan öncesinde kendisine ait olan çekişmeli payı davacı annesine sattığını, sonrasında da onun talimatı doğrultusunda anılan payı diğer davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, yine davacının isteği üzerine taşınmazdaki payı davalı ...’den satın aldığını, vekalet görevini kötüye kullanmadığını belirterek davanın reddini savunmuş, diğer davalı ... ise; davacı ve davalıyı uzun yıllardır tanıdığını, ...’in kendisine annesinin verdiği vekaletname ile önce çekişmeli payı devredip sonrasında iade alacağını söylediğini, bu doğrultuda devirlerin bedelsiz şekilde gerçekleştirildiğini ve iyi niyetli olduğunu bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davalılar istinaf yoluna başvurmuş, davalı ...’e noksan istinaf harcını yatırması için muhtıra gönderilerek bir haftalık kesin süre verilmiş, bu süre içerisinde noksan harcın ikmal edilmemesi nedeniyle 09.02.2018 tarihli ek karar ile davalı ...’in istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, davalı ... anılan ek karara karşı istinaf talebinde bulunmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi’nce davalı ...’in istinaf isteği, HMK’nın 353/1.b.1. maddesi uyarınca esastan reddine; davalı ...’in istinaf başvurusunun ise HMK’nın 352. maddesi gereğince reddine dair 15.05.2018 tarihli karar davalılar tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince noksan nispi temyiz harcının bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması için davalı ... adına çıkarılan muhtıraya rağmen eksik temyiz harcı tamamlanmadığından Bölge Adiye Mahkemesi’nin 19.02.2020 tarihli ek kararı ile HMK'nın 366. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 344. maddesi uyarınca davalı ...’in temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, anılan ek karara karşı davalı ... temyiz isteğinde bulunmuştur.

Karar, davalı ... tarafından süresinde ve ek karar davalı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-K A R A R-

Karar, davalı ... tarafından süresinde ve ek karar davalı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-K A R A R-

Dosya içeriğine, 15.05.2018 tarihli asıl karar ile 19.02.2020 tarihli ek kararın dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye göre; davalı ...'in asıl karara yönelik; davalı ...'in ek karara yönelik yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan 15.05.2018 tarihli asıl karar ve 19.02.2020 tarihli ek kararın ONANMASINA, davalı ... yönünden harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı 18.50. TL bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına, 02.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9716, Karar No: 2022/12570, Tarih: 30.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9716 E.  ,  2022/12570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, tarafların aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacılar aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, davacı/borçlu aleyhine 85 parsel numaralı taşınmazın ihale bedelinin %10' u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Davacı borçlunun katılma yoluyla temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 26/05/2022 tarih ve 2022/1050 E. - 2022/1383 K sayılı kararının, hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan “ takdiren 511,00 TL ” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ ihale bedelinin % 5’i oranında ” ibaresinin yazılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12568, Karar No: 2018/7185, Tarih: 12.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12568 E.  ,  2018/7185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ... Yönetim A.Ş.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Eski Hale Getirme Talebinin Reddine

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Yapılan yargılama neticesinde sanık ... hakkında... 8. İcra Ceza Mahkemesi’nin 17/05/2016 tarih ve 2014/787 Esas, 2016/515 Karar sayılı kararı ile şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmiş, şikayetçi vekilinin 20/05/2016 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz talepli dilekçesini ibraz etmesine rağmen... 8. İcra Ceza mahkemesinde 24.05.2016 tarihli ek kararla talebin reddine karar verilmiş olup, verilen bu karar temyizin süresinde olması nedeniyle yerinde olmadığından şikayetçi vekilinin 20/05/2016 tarihli dilekçesi temyiz dilekçesi olarak kabul edilerek yapılan incelemede;

Daha önceki celselerde mazeret bildirmemiş olan şikayetçi vekilinin mazereti yönünden, rahatsızlığı nedeniyle ibraz ettiği resmi kurumca verilmiş sağlık raporunun mahkemece kabul edilmek suretiyle yargılamaya devamla esastan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20592, Karar No: 2012/28556, Tarih: 26.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/20592 E.  ,  2012/28556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sonucu kamu lehine terk edilmiş park alanında kalan taşınmaz üzerinde bulunan yapı ve ağaçların 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan yapı ve ağaçların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, imar uygulaması sonucu kamu lehine terk edilmiş park alanında kalan taşınmaz üzerinde bulunan yapı ve ağaçların 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan yapı ve ağaçların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları alınıp yıpranma payları düşülerek, değer biçilmesi yöntem bakımından doğru olduğu gibi ağaçlara cins, yaş ve verim durumuna göre maktuen değer tespiti de doğrudur. Ancak;

1) Karar tarihi de dikkate alındığında, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapıların Bayındırlık Bakanlığı Yapı Birim Maliyet Cetveline göre dahil olduğu grubun değerlendirme yılı olan 2012 yılı Ocak ayı için belirlenen birim maliyetinin dava tarihi olan Şubat ayına eskale edilmesi sonucu bulunacak değeri üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, 2011 Ocak ayı için belirlenen bedellerin değerlendirme tarihine endeksleme yapılmak suretiyle fazla bedel tespiti,

2) Dava konusu taşınmazlarda fiilen bulunmasına rağmen değerlendirilmediği iddia edilen büyük çökertme havuzun ve küçük depo yönünden yeniden keşif yapılarak zeminde bu muhdesatların bulunup bulunmadığı tespit edilip, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

3) Davanın yalnızca yapı ve ağaçlara ilişkin olduğu gözetilerek muhtesatın aidiyetinin tespiti ile yetinilmesi gerekirken mevcut olmayan tapu kayıtlarının iptali ile davalı idare adına tesciline dair hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.