muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2905, Karar No: 2022/5487, Tarih: 14.03.2022

engel bir düzenlemenin bulunmadığı, mevzuatımızda yer alan yargısal başvuru sürelerinin tümünün ilgilisine mahkemece bildirilmesi gerektiğine dair bir hükmün olmadığı gibi mahkemelerin sorumluluğunun da kanunlarda açıkça bildirilmesi gerektiği belirtilen sürelere ilişkin olduğu açıktır. Örneğin; 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un bireysel başvuru usulünü düzenleyen 47. maddesinin beşinci fıkrasındaki "Bireysel başvurunun, başvuru yollarının tüketildiği tarihten; başvuru yolu öngörülmemişse ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren otuz gün içinde yapılması gerekir. Haklı bir mazereti nedeniyle süresi içinde başvuramayanlar, mazeretin kalktığı tarihten itibaren onbeş gün içinde ve mazeretlerini belgeleyen delillerle birlikte başvurabilirler. Mahkeme, öncelikle başvurucunun mazeretinin geçerli görülüp görülmediğini inceleyerek talebi kabul veya reddeder." hükmü uyarınca anılan fıkra kapsamında geçen yargısal başvuru sürelerinin de ilgilisine bildirilmesi gerektiğine ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı da gözetildiğinde, istisnai ve sınırlayıcı hüküm içeren düzenlemelerin kıyas yoluyla genişletilmesi mümkün değildir. Bu nedenlerle temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe için öngörülen yedi günlük sürenin kararlarda gösterilmesi zorunlu olan, hükme karşı başvurulabilecek kanun yolu süresi olmadığı, bu sürenin ilgilisine ayrıca bildirilmemesinin mahkemeye erişim hakkına orantısız bir müdahale olarak görülemeyeceği ve dolayısıyla da bildirilmesi hususunda mahkemeye zorunluluk yüklemeyeceği kabul edilmelidir.'' şeklindeki gerekçe de dikkate alınarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmediğinden itirazın REDDİNE,

Dosyanın 05.07.2012 tarihinde ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 14.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5534, Karar No: 2020/1703, Tarih: 18.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5534 E.  ,  2020/1703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 62, 53/6. maddesi gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine dair hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki minibüsle geceleyin meskun mahal dışındaki aydınlatma bulunmayan çift yönlü yolda yağışlı havada seyri sırasında kaza mahalli olan sağa tehlikeli viraja geldiğinde zeminin yağmur dolayısıyla kaygan olmasından ve viraja mahal şartları üzerinde bir hızda girmesinden dolayı kayarak direksiyon hakimiyetini kaybettiği, soldan yoldan çıkarak ihata duvarına çarparak devrilmesi sonucu araç içerisinde bulunan 1 kişinin ölümüne 1 kişinin de hayati tehlike geçirecek ve kot kırığı olacak şekilde yaralanmasına hızını, yol, trafik ve aracının teknik özelliklerine uydurmamak kuralını ihlal ederek tam kusurlu şekilde sebebiyet verdiğinin kabul ve tespit edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin herhangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın geçmişi, kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği halde; sabıkası olmayan, pişmanlığını dile getiren, duruşma tutanaklarına yansıyan herhangi bir olumsuz tutum, davranışı bulunmayan ve bu nedenle cezasından TCK’nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılan, ölen yakınının hakkındaki şikayetten vazgeçtiği sanık hakkında “ Sanığın servis şoförü olmadığı halde, yağışlı havada servis aracını kullanmış olması, olayda 1 kişinin ölmesi dışında, şikayetçi olmadıkları için davaya dahil edilmeyen 9 kişinin basit nitelikte, katılan ...'ın ise basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmış olması, sanığın aşamalardaki beyanlarında kusurunu ve suçlamaları kabul etmemesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, meydana gelen tehlikenin ağırlığı ve sanığın kusurunun yoğunluğu itibariyle, sanık hakkında takdiren TCK'nın 50. maddesi tatbik edilmemiştir.” şeklindeki dosya kapsamına uygun düşmeyen isabetsiz gerekçelere dayalı olarak hükmolunan hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36517, Karar No: 2014/40020, Tarih: 15.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/36517 E.  ,  2014/40020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2014

NUMARASI : 2014/90-2014/208

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Yeni Mamak Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini 3530/1 numaralı kıymet takdir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin eksik olarak belirlendiğini, davalının belirlenen bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 7,482,00 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini idari yargının görevli olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile toplam 7,482,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı

dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın bozulmasına, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12681, Karar No: 2024/3938, Tarih: 01.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/12681 E.  ,  2024/3938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/289 Esas, 2023/289 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 1. Çocuk Mahkemesinin 27.09.2023 Tarihli ve 2020/166 Tedbir Talep Sayılı Ek Kararı

Hakkında tedbir uygulanması istenen çocuğun... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Antalya 3. Çocuk Mahkemesinin 06.10.2023 Tarihli ve 2023/289 Tedbir Talep Sayılı Kararı

Küçük hakkındaki tedbir kararının ilk olarak Ankara 1. Çocuk Mahkemesi tarafından alınmış olması ve koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının, hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulanmasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin de kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Kanunu'nun 5 inci maddesinin a bendi uyarınca verilen danışmanlık tedbirinin uygulanmasının devamı istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5395 sayılı Kanun’un “Koruyucu ve destekleyici tedbirler” başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasının ( a ) alt bendi şöyledir:

" Danışmanlık tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimselere çocuk yetiştirme konusunda; çocuklara da eğitim ve gelişimleri ile ilgili sorunlarının çözümünde yol göstermeye yönelik tedbirdir.”

3. 5395 sayılı Kanun’un “Tedbirlerde yetki” başlıklı 8 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hâkim veya mahkemece en geç üçer aylık sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme; denetim memurları, çocuğun velisi, vasisi, bakım ve gözetimini üstlenen kimselerin, tedbir kararını yerine getiren kişi ve kuruluşun temsilcisi ile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine veya re'sen çocuğa uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

”

C. Değerlendirme

”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, Ankara 1. Çocuk Mahkemesinin 26.07.2021 tarihli, 2020/166 Tedbir Talep sayılı kararında, korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun gereğince bakım tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, mahkemece 07.07.2023 tarihli ek kararında ise bakım tedbirinin kaldırılmasına, danışmanlık tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, daha sonra 27.09.2023 tarihli ek kararla resen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır. Koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının hangi hakim ya da mahkeme tarafından alınmış ise uygulamasını takip, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırma, süresini uzatma veya değiştirme görevinin kararı veren hakim veya mahkemeye ait olacağından, uyuşmazlığın Ankara 1. Çocuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ankara 1. Çocuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

01.04.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/349, Karar No: 2012/11169, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/349 E.  ,  2012/11169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vek. Av. ... gelmiş, diğer tarafdan kimse gelmemiş olduğundan, onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacılardan ...Ulaşım Akaryakıt San. Tic. Ltd. Şti.nin keşideci olduğu diğer davacı ...Akaryakıt Ürünleri Ltd. Şti. emrine düzenlenen ve davalıya ciro edilen 21.02.2007 keşide tarihli 43.416,00 TL'lik çeke istinaden hamil davalı, davacılar aleyhine kambiyo senetlerine mahsus yolla icra takibi yapmıştır.

Dava çekteki keşideci ve ciranta imzalarının davacı şirketlerin yetkililerine ait olmadığı, bu nedenle çekle borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davalı vekili; Müvekkili ile davacı ciranta arasında hukuki ilişki bulunduğunu, bu nedenle çekin müvekkiline ciro edildiğini, hatta müvekkiline kısmi ödemede yapıldığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve Adli Tıp Kurumundan alınan rapora göre; çekteki keşideci imzası ile ciranta imzasının davacı şirketlerin yetkililerine ait olmadığı, ayrıca davalının davacının yaptığı 3.500,00 TL'lik ödemenin çeke dayalı olarak yapıldığının davalı tarafından kanıtlanamadığından davacıların çekle borçlu olmadığının tespitine, çekin ve takibin iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar çekin keşidecisi ile lehdarı olup keşideci, keşideci imzasının, lehdar da ciro imzasının şirket yetkililerine ait olmadığını ileri sürmüş, davalı vekili ise çeke istinaden ödeme yapıldığını, davacı şirketin ...tarafından ciro edilen başka çekleri ödediğini bu konuda teamül oluştuğunu iddia etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki, çekin tanzim tarihi 21.02.2007 olup, bilirkişi incelemesine esas alınan imza örneklerinden birinin çekin tanzim tarihinden önceki tarihli, dördünün ise sonraki tarihli örneklerinden oluştuğu anlaşılmaktadır. İmza incelenmesinden sağlıklı sonuç alınabilesi için çekin tanzim tarihinden önceki tarihte atılmış imza örnekleri celp edilerek konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınarak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken bu hususun gözardı edilmesi doğru olmadığı gibi, davalı tarafından imzanın ...'a ait olduğu ve ...tarafından imzalanan çeklerinde davacı tarafından ödendiği böylece davacı şirketlerin ...'ın imzasını benimsediği yolundaki iddiasının değerlendirilmemesi de isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, vekili Yagrıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınacak davalıya ödenmesine 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1324, Karar No: 2012/5266, Tarih: 04.04.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/1324 E.  ,  2012/5266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Menfi Tesbit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tesbit davasına dair karar, davalı ve katılma yolu ile davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira parasının tahsiline yönelik icra takibinde talep edilen miktarda borcu bulunmadığının tespitine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının ... 1. İcra Müdürlüğünün 2008/7087 takip sayılı icra takip dosyası ve dayanağı senetten dolayı dava tarihi itibarı ile 16.847,02 TL borçlu olduğu , bakiye miktar olan 20.735,46 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı ve katılma yoluyla davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik olmamasına göre temyiz eden davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacının davalıya ait taşınmazda 01.04.2007 başlangıç tarihli ve dört yıl süreli sözleşme ile kiracı olduğunu, 2008 yılı Mayıs ayının başında taşınmazdan taşındığını,taşınırken davalının da gördüğünü, davalının 01/04/2008-01/04/2009 kira dönemine istinaden aldığı bonoyu aralarındaki anlaşmaya aykırı olarak icra takibine koyduğunu belirterek davacının borçlu olmadığının tespitine, %40 dan aşağı olmayacak şekilde kötü niyet tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili davacının taşınmazı 04.07.2008 tarihinde boşaltıp teslim ettiğini, taşınmazın 01.07.2009 tarihinde yeniden kiraya verilebildiğini, davacının taşınmazı boşaltmadan önce davalıya haber vermediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.04.2007 başlangıç tarihli ve dört yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede yıllık kira bedeli 19.000 Euro olup, peşin ödeneceği belirtilmiş, sözleşmenin özel şartlar 8. maddesinde kiracının 1 ay önceden mal sahibine bildirmek koşuluyla kiralanan yeri boşaltabileceği kararlaştırılmıştır. Bu şart geçerli olup, tarafları bağlar. Davacı tarafından davalı hakkında 01/04/2008-01/04/2009 kira dönemine istinaden aldığı bononun tahsili için icra takibi yapılmıştır. Davacı, kiralananın 2008 Mayıs ayı başında tahliye edildiğini, kira borcu bulunmadığını ileri sürerek borcu bulunmadığının tespitini talep etmiştir. Davacı taşınmazı tahliye edeceğini davalıya bildirmemiştir. Davacı kiracı kiralananın anahtarını usulüne uygun olarak teslim ettiğini kanıtlayamadığından davalı kiralayanın tahliye ve teslim tarihi olarak bildirdiği 04.07.2008 tarihinde taşınmazın anahtarının davalıya teslim edildiğinin kabulü gerekir.

Kiracı kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek kiralananı tahliye etmiş ise kural olarak kira süresinin sonuna kadar kira parasından sorumludur. Bununla birlikte davacı kiralayanın bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapması gerekir. Aksi halde hakim tarafından alacak miktarı tenkise tabi tutulur. Bu durumda davacının zararı tahliye tarihinden kiralananın aynı koşularla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Sözleşmenin özel şartlar 8. maddesinde taraflar bir aylık feshi ihbar süresi belirlemekle bu süreyi bir ay olarak kararlaştırmışlardır. Bu durumda mahkemece yeniden kiraya vermek için gereken makul süre bir ay kabul edilerek davacı kiracının 04.07.2008 tahliye tarihinden itibaren bir aylık kira bedelinden de sorumlu tutularak toplamda 3 ay 3 günlük kira bedelinden sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde makul süre kira bedelinin saptanması suretiyle hüküm verilmesi doğru değildir.

Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.