muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2935, Karar No: 2019/4471, Tarih: 30.04.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/2935 E.  ,  2019/4471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, Ballıkaya Barajı kamulaştırma sahasında kalan, dava konusu 24 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki fındık ağaçlarının vekil edeni tarafından dikildiğini ve yetiştirildiğini belirterek, dava konusu ağaçların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davaya konu ağaçların tarafların murisleri tarafından dikildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü, kısmen reddi ile, dava konusu 24 parselde bulunan taşınmazın fen bilirkişisi ...'ün 26/03/2014 tarihli raporunda ve raporunun ekindeki krokide gösterilen 7674,72 m2 bölümü üzerindeki fındık ağaçlarının mülkiyetinin davacı ...'ye ait olduğunun tespitine, bu konuda tapunun beyanlar hanesine şerh düşürülmesine, davacının taşınmazın fen bilirkişi ...'ün 26/03/2014 tarihli raporunda ve raporunun ekindeki krokide gösterilen 2195,28 m2'lik bölümü üzerindeki davasının reddine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; muhdesatın tespiti ve beyanlar hanesine şerh verilmesi isteminden ibarettir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 24 parsel sayılı taşınmazın 9.870,00 m2’lik yüzölçümü ile bahçe niteliğinde taraflar adına tapuda kayıtlı olduğu, mahkemece yapılan keşif sonrası alınan ve hükme esas olan fen bilirkişisi raporuna ekli krokide dava konusu taşınmazın 2195,28 m2’lik kısmında tarafların murisi tarafından dikilen fındık ağaçları olduğu, 7674,72 m2’lik kısmında ise murisin ölümünden sonra dikilen fındık ağaçlarının olduğunun belirtildiği, ziraat bilirkişisi raporunda ise bahsi geçen alanlarda fındık ocaklarının varlığından bahsedildiği, mahkemece, 7674,72 m2’lik bölüm üzerindeki fındık ağaçlarının davacıya aidiyetinin tespitine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.C. Anayasası, yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. 6100 sayılı HMK'nin 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açık,infaz edilebilir bir şekilde belirtilmesi esastır.

T.C. Anayasası, yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. 6100 sayılı HMK'nin 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açık,infaz edilebilir bir şekilde belirtilmesi esastır.

Somut olayda, fen raporunda fındık ağaçlarının alanının belirlendiği ve ziraat bilirkişisi raporunda da bahsi geçen alanlara ilişkin olarak fındık ağaçlarından değil, fındık ocaklarının varlığından bahsedildiği halde, mahkemece ziraat bilirkişi raporuna göre fındık ocaklarının davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, fen bilirkişisi raporuna ekli krokide dahi gösterilmeyen fındık ağaçlarının aidiyetine karar verilmesi az yukarıda bahsedilen hükmün açık ve infaz edilebilir ilkesine aykırı olduğundan doğru görülmemiştir.

Yine, bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 sayılı TMK mad. 684/1). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK mad. 718). 22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır (TMK mad. 722, 724 ve 729). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın mülkiyetinin aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin veya aidiyetinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dosya içeriğine, toplanan delillere ve tanık beyanlarına göre, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan fındık ocaklarının davacı tarafından dikildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin veya aidiyetlerinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetine karar verilmesi doğru değildir.

Somut olayda; dosya içeriğine, toplanan delillere ve tanık beyanlarına göre, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan fındık ocaklarının davacı tarafından dikildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin veya aidiyetlerinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetine karar verilmesi doğru değildir.

Ayrıca, TMK'nin 1006. maddesinde hangi hakların tapu kütüğüne tescil, 1009, 1010 ve 1011 maddelerinde hangi hakların şerh edilebileceği, 1012 maddesinde ise taşınmaz eklentilerinin malikin istemi üzerine kütükteki beyanlar sütununa yazılacağı, taşınmaz mülkiyetine ilişkin kamu hukuku kısıtlamalarının beyanlar sütununa yazılması ve bu sütuna yazılabilecek diğer hususların tüzükle belirleneceği açıklanmış, özel kanun hükümleri saklı tutulmuştur. Açıklanan bu hükümlerin istisnası niteliğindeki 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19. maddesinin birinci fıkrasında ise, tapuda kayıtlı taşınmaz malın zilyet lehine tespitinde, mevcut ve her türlü takyit ile sınırlı ayni hakların saklı tutulacağı, eski tapu kayıtlarındaki bu tür hak ve mükellefiyetlerin kadastro tutanağında belirtilerek yeni kütüklere aynen geçirileceği, ikinci fıkrasında da taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği belirtilmiştir. Kadastro Kanunu'ndaki bu ayrık hüküm dışında Kanunlarımızda ve Tapu Sicil Tüzüğü'nde taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın tapu kütüğüne tescil veya şerh edilebileceğine veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterilebileceğine ilişkin başkaca bir hüküm de bulunmamaktadır. 3402 sayılı Kanun'un 33. ve aynı Kanun'un 19. maddesi genel hüküm niteliğinde olmadığından eldeki davaya uygulanmaz. Açıklanan bu nedenle, mahkemece, muhdesatın tapunun beyanlar sütununa tesciline karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Ne var ki açıklanan tüm bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, yerel mahkeme hükmünün 1. fıkrasındaki ''....fındık ağaçlarının mülkiyetinin davacı ...'ye ait olduğunun tespitine, bu konuda tapunun beyanlar hanesine şerh düşürülmesine'' ifadelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine “....fındık ocaklarının davacı ...'ye ait olduğunun tespitine ” ifadelerinin yazılmasına 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK’un 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, 30/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12181, Karar No: 2017/12341, Tarih: 02.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/12181 E.  ,  2017/12341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Merkez ilçe, Alitaşı Mahallesi 592 ada, 6 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda kıyasi emsal olarak değerlendirilen 142 ada 25 parsel sayılı taşınmaz, Adıyaman Belediyesi tarafından kamulaştırılan taşınmaz olup bu nedenle serbest satış olmadığından emsal olarak değerlendirmede dikkate alınması nedeniyle bilirkişi raporu inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve

dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9999, Karar No: 2013/12182, Tarih: 10.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/9999 E.  ,  2013/12182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığı bağlanmasına, birikmiş aylıkların faiziyle tahsiline, maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 6111 Sayılı Yasa uyarınca yaptığı başvurunun tekemmülü ile yaşlılık aylığının bağlanması, birikmiş maaşlarının ödenmesi, bankaya ödemek zorunda kaldığı faizlerin ödenmesi ile maddi ve manevi tazminat ödenmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 1991 yılında kayda alınan giriş bildirgesi ile meslek odası kaydına istinaden 15.5.1990 tarihinden itibaren kayıt ve tescil edildiği, 15.5.1990-11.8.2005 tarihleri arasında oda kaydının bulunduğu, 28.5.1984-31.12.1986 tarihleri arasında başkalarına ait araçlarda şoförlük yapması nedeniyle götürü usulde vergi kaydının bulunduğu, davalı kurumun 2011 yılında Vergi Dairesi ile yaptığı yazışma neticesi davacının sigortalılık sürelerini vergi kaydını da dikkate alarak yeniden düzenlediği ve davacıyı 28.5.1984-31.12.1986 tarihleri arasında da sigortalı saydığı, davacının 28.4.2011 tarihli dilekçesi ile 6111 Sayılı Yasadan faydalanmak için başvurduğu, kurumca davacının başvurusu kabul edilerek ödeme planı yapıldığı, davacının 3.5.2011 tarihinde 12.322,00 TL borç ile 1.731,00 TL cari ay primini kurum hesabına ödeyerek aynı gün yaşlılık aylığı için talepte bulunduğu, ancak kurumca davacının 28.5.1984-31.12.1986 tarihleri arasında başkalarına ait araçlarda şoförlük yapması nedeniyle götürü usulde vergi kaydının bulunduğunun anlaşılması üzerine bu döneme ait sigortalılığın iptal edilerek davacının ödediği borcun bankaya geri iade edildiği, yaşılılık aylığının bağlanmadığı, davacının sigortalılığının ise daha önceden yapılmış prim ödemelerine göre 5510 SK'nun geçici 17. maddesi uyarınca 31.1.1996 tarihi itibarı ile durdurulduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda mahkemece davacının 28.5.1984-31.12.1986 tarihleri arasında başkalarına ait araçlarda şoförlük yapması nedeniyle götürü usulde vergi kaydının bulunması nedeniyle bu dönemde sigortalı koşulları gerçekleşmediğinden sigortalı olarak kabul edilmemesi ve yaşlılık aylığı koşullarınında gerçekleşmediğinin kabul edilmesi yerindedir.Buna göre davacının yaşlılık aylığı bağlanması, birikmiş maaşlarının ödenmesi, bankaya ödemek zorunda kaldığı faizlerin ödenmesi ile maddi ve manevi tazminat ödenmesi istemleri yönünden verilen red kararı doğrudur. Ancak davacının talepleri arasında 6111 SK'dan faydalanma isteği de yer almaktadır.Hal böyle iken davacının oda kaydına göre ve 16.2007 tarihinde başlayan vergi kaydına göre sigortalılık koşullarını taşıdığı süreler için 6111 SK'na göre yapılandırma hakkının bulunduğunun gözetilerek bu süreler yönünden 6111 Sayılı Yasadan faydalanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9174, Karar No: 2016/9572, Tarih: 10.05.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/9174 E.  ,  2016/9572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı baba velayetin değiştirilmesi davası açmış, taraflar delil listelerinde tanık isimlerini bildirmiş, bazı ceza dosyalarına delil olarak dayanmışlardır. Mahkemece dava konusunun yeterince aydınlanmış olması gerekçe gösterilerek davacı babanın iki tanığının, davalı annenin ise bir tanığının dinlenilmesinden vazgeçilmiş, ceza dosyaları ise incelenmemiştir. Velayete ilişkin davalar kamu düzeninden olup asıl olan çocukların menfaatidir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 241. maddesinde belirtilen durum ayrık olmak üzere açıkça vazgeçme olmadıkça tanıklar dinlenmek zorundadır. Başka bir anlatımla gösterilen tanıklardan bir kısmının tanıklığı ile ispat edilmek istenilen husus hakkında yeter derecede bilgi edinildiği takdirde, geri kalanların dinlenmemesine karar verilebilir. Buna göre, adı geçen tanıkların dinlenmemeleri için, dinlenen tanıklarla ispat edilmek istenen hususun yeter derecede aydınlanmış olması gerekir. Böyle değilse bu hükme dayanılarak mahkeme tanığı dinlemekten kaçınamaz. Dosya kapsamında Hukuk Muhakemeleri Kanununun 241. madde koşullarının gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. O halde, tarafların gösterdiği tanıkların usulünce dinlenmesi, yine ceza dosyaları incelenerek tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.

10.05.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2019/1382, Karar No: 2019/7763, Tarih: 16.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/1382 E.  ,  2019/7763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine davalılardan ... İşletmeleri Gen. Müd. vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince, davalılardan ... İşletmeleri Gen. Müd. vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılardan ... İşletmeleri Gen. Müd. vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Davacı Çocuğun Maddi, Kardeşlerin Manevi Tazminat İstemlerine İlişkin Hükümler Yönünden

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.Davacıların dava dilekçeleri ve ıslah ile eş için 136.045,83 TL maddi, 150.000,00 TL manevi, çocuk için 40.372,78 TL maddi, 125.000,00 TL manevi, anne ve baba için 100.000,00'er TL manevi, kardeşler için 40.000,00'er TL manevi tazminat talebinde bulundukları, ilk derece mahkemesince, davanın kabulüne karar verildiği, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün bu karara karşı istinaf kanun yoluna başvurması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi'nce verilen 13/12/2018 tarihli kararda başvurunun esastan reddine karar verildiği, bu karara karşı davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından temyiz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.Bölge Adliye Mahkemesince 01/01/2018 tarihinden sonra verilen kararlar için kesinlik sınırı 47.530,00 TL'dir.Davacılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunmaktadır. Dosya kapsamından, davacı davacı çocuğun maddi ile kardeşlerin manevi tazminat istemlerine ilişkin hükümlerin temyiz eden davalı yönünden Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'nin karar tarihi itibariyle ayrı ayrı 47.530,00 TL’lik temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.O halde, davacı davacı çocuğun maddi ile kardeşlerin manevi tazminat istemleri hakkındaki hükümlerin temyizi mümkün olmadığından, temyiz eden davalının açıklanan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının 6100 sayılı H.M.K.'nun 362/1-a ve (2) maddeleri uyarınca ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Diğer Hükümler Yönünden Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, ruhsat sahibi ... Genel Müdürlüğü olan ... yer altı sahasındaki kömür üretim işinin davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından 22/07/2006 tarih ve 24046 yevmiye sayılı noter onaylı hizmet alım sözleşmesi ile ... Tek. Elk. Mad. Tur. San.ve Tic. AŞ.'ne verildiği ancak 30/10/2009 tarihinde davalı ... Genel Müdürlüğü'nün muvafakati ile kömür üretim işinin aynı şartlar altında ... A.Ş.'ne devredildiği anlaşılmaktadır.Sözleşmenin eki konumundaki Teknik Şartname'nin 2. maddesinde işin konusunun "1. maddede cins, mevkii ve sınır koordinatları belirtilen sahadan, idare tarafından bir kısmı yüklenicinin kullanımına bedelsiz olarak verilecek bina, tesis, makine, teçhizat, ve yeraltı galerileri ile yüklenicinin temin edeceği ilave makine, teçhizat, tesis ve personel ile bütün masraflar yükleniciye ait olmak üzere yeraltı işletme yöntemi ile kömür üretme işi" olarak tanımlandığı, bu kapsamda sahada mevcut bulunan şalt tesisleri, jeneratör, karo sahası, vantilatör tesisi, kompresör tesisi, tertip binası, işçi banyoları, lambahane, teshin merkezi, atölye, pres, kül tesisi, kriblaj tesisi, nefeslik vb. gibi tesislerle, Teknik Şartname'nin EK-2 listesinde tanımlanan makine ve teçhizat yüklenicinin kullanımına bedelsiz olarak bırakıldığı, EK-12 olarak tanımlanan listede işin yapılacağı yeraltı maden ocağında idareye ait zincirli ve bant konveyörler bulunduğu görülmektedir. Teknik Şartname'de yüklenici tarafından yapılacak iş programının ve işletme projesinin davalı ... Genel Müdürlüğü'ne sunulacağı, programın veya projenin yeterli bulunmaması halinde tespit edilen noksanlıkların idarece verilen süre içerisinde giderileceği, idarece onaylanan uygulama projesine yüklenicinin aynen uymak zorunda olduğu, uygulama projesinde ancak idarenin onayı ile revizyon yapılabileceği, sözleşmenin eki olan İdari Şartname'nin 7.3.2 maddesinde yüklenicinin çalıştıracağı işletme müdürü, proje mühendisi, vardiya daimi nezaretçisi, teknik nezaretçinin en az sayısı ve meslek kıdeminin davalı idare tarafından belirlendiği, Sözleşmenin eki olan Hizmet İşleri Genel Şartnamesi'nin 11. maddesinde ise, idarenin, uygunsuz davrandığı, görevlerini yerine getirmekte yetersiz olduğu kanısında olduğu veya işyerinde çalıştırılmasında sakınca gördüğü her kademe ve nitelikteki elemanların iş başından ve işyerinden uzaklaştırılmasını isteyebileceği, yüklenicinin buna uymak zorunda olduğu kurallar getirilmiştir.

Dosya kapsamından meydana gelen iş kazası dolayısı ile alınan bilirkişi kusur raporlarının tamamında ölen veya yaralanan sigortalılara kusur izafe edilmemiştir.Olay tarihinde yürürlükte bulunan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4. maddesine göre;

"(1) İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup, bu çerçevede;