muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/58, Karar No: 2016/5290, Tarih: 02.05.2016

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları).

Somut olayda, sigortalıya ait aracı kullanan sürücü 1,08 promil alkollü olarak araç kullanırken tek taraflı olarak kaza yapmıştır. Mahkemece nörolog bilirkişilerden rapor aldırılmışsa da kazanın meydana geliş sebebi irdelenerek münhasıran alkolün etkisi altında olup olmadığı hususu net olarak belirlenmemiştir.

Yukarıda açıklanan ilkelere göre, sürücünün alkollü olması yalnız başına hasarın teminat dışında kalmasını gerektirmez. Bu durumda mahkemece, nöroloji uzmanı, trafik konusunda uzman makina mühendisi bilirkişilerden oluşturulacak bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, olayın oluş şekli, yol, hava ve trafik durumu, sanığın savunması, ceza dosyası kapsamı, kaza tespit tutanağı, sürücüde tespit edilen alkol oranı, kusur durumu birlikte değerlendirilerek, kazanın meydana geliş şeklini irdeleyen ve net olarak belirleyip, kazanın münhasıran (salt) alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin başka unsurlarında etkili olup olmadığının belirlenmesi için gerekçeli ve denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 02/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2922, Karar No: 2020/6026, Tarih: 22.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/2922 E.  ,  2020/6026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

1-Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 04/02/2019 tarih, 2017/3334 Esas ve 2019/959 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında geriye bırakılan hükmün açıklanmasına esas alınan ve TCK'nun 141/1, 62/1. maddeleri uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilen Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/396 Esas ve 2011/440 Karar sayılı ilamındaki suçun karar tarihinden sonra uzlaşma kapsamına alınmış olması ve sanık hakkında dosyaya ihbar edilen başkaca bir mahkumiyet hükmünün bulunmaması karşısında; uzlaşmanın sağlanıp sağlanmadığı, açıklamaya dayanak başka bir ilamın olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre hukuki durumun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen, Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/396 Esas ve 2011/440 Karar sayılı ilamındaki sanığa atılı suç ile ilgili olarak, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanıp sağlanmadığı, açıklamaya dayanak başka bir ilamın olup olmadığının araştırılması gerekirken, temyize konu iş bu dosyadaki taraflar arasında uzlaştırma işlemlerinin gerçekleştirilmesi amacıyla dosyanın Uzlaştırma Bürosuna gönderilerek, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Sanığın müştekiye ait inşaattan bir kutu çivi aldığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesinden hüküm kurulması,

3-Önceki hüküm sanık tarafından temyiz edilmiş olduğundan, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin ve uzlaştırma masraflarının sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 22/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13370, Karar No: 2016/9051, Tarih: 24.05.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/13370 E.  ,  2016/9051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, takip konusu ilamın kamulaştırmasız elatma tazminatına ilişkin olduğunu, maktu olması gereken tahsil harcı ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplandığını belirterek, tahsil harcı ve icra vekalet ücretinin maktu hesaplanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 7. fıkrası gereği, 1983 sonrasındaki kamulaştırmasız elatmalarla ilgili açılan her türlü davada, maktu vekalet ücreti ve maktu harç uygulanacağı gerekçesi ile icra vekalet ücretinin nispi olarak ödenmesine dair işlemin iptaline ve vekalet ücreti ve harcın maktu olarak belirlenmek üzere yeniden düzenlenmesine karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasında; ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' Yine 13. fıkrasında da; ''4.11.1983 tarihinden bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazların idare tarafından kamulaştırılması hâlinde kamulaştırma bedeli ve mahkemelerce malikleri lehine hükmedilen tazminatlar için de bu maddenin on birinci fıkrası, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan her türlü davalarda ise yedinci fıkra hükümleri uygulanır.'' düzenlemeleri mevcuttur.

Ancak 6487 sayılı Yasa'yla değişen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası, Anayasa Mahkemesi’nin 13/11/2014 tarihli ve 2013/95 Esas 2014/176 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir. İptal kararının Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış Yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen Yasa'nın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı Yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni Yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyecektir.

Somut olayda; 13.06.2014 karar tarihli takip konusu ilamda; İdarenin kamulaştırmasız elatma eyleminin ne zaman olduğu belirsiz olup bunun, 1983 yılından sonrasına ait olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda olayda uygulanması gerekli 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasa'ya aykırı görülerek 13.11.2014 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Böylece 1983 yılından sonraki el koymaya ilişkin kamulaştırmasız elatma bedellerine ilişkin dava ve takiplerde mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretlerinin maktu hesaplanması söz konusu olmayıp nispi olarak belirlenmelidir.

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu konuya ilişkin istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

Bu durumda, Mahkemece anılan iptal kararı gereğince artık icra harçları ve icra vekalet ücretinin nispi hesaplanması gerektiği nazara alınarak, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu konuya ilişkin istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın temyiz edene iadesine, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13774, Karar No: 2015/3265, Tarih: 06.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/13774 E.  ,  2015/3265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yakarak mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ile mağdur arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, sanığın suç tarihinde mağdura ait Seyitali Mahallesi Ağılyer mevkiindeki taşınmazında bulunan bir adet çeviz ağacını yaktığı, sanığın eylemi sonucunda söz konusu çeviz ağacının kök kısmının ve çevresinin zarar gördüğü, böylece sanığın müştekiye ait ceviz ağacını yakarak zarar verdiği anlaşıldığından yakarak mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.07.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17420, Karar No: 2021/6514, Tarih: 31.05.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/17420 E.  ,  2021/6514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İNEGÖL 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hüküm tarihinden itibaren temyiz incelemesinin yapıldığı tarihe kadar 5237 sayılı TCK’nın 66. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi ile 2. fıkrasında 15-18 yaş arasındaki çocuklar için öngörülen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA; bozma sebebine göre, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesinin 1. fıkrası ve 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223. maddesinin 8. fıkrası gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 31/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17798, Karar No: 2018/5326, Tarih: 16.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/17798 E.  ,  2018/5326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı kurum tarafından 19.02.2014 tarihinde ...-...nolu kaçak elektrik tespit tutanağı ile 15.503,11.TL'lik kaçak tahakkuk yapıldığını, belirtilen miktarda kullanımın olmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı, davacının kaçak elektrik kullandığının sabit olduğunu, kaçak tespit tutanağının aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge olduğunu, yasal dayanağı bulunmayan davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacının davalı kuruma 2014/04 dönemine ait 19.02.2014 tarihli tutanaktan dolayı kaçak elektrik borcunun 2.434,22 TL olduğunun, 12.999,12 TL borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davalı kurum tarafından temyiz edilmiştir.Dava, kaçak elektrik tahakkukundan kaynaklanan menfi tespit talebine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Yargılama sırasında elektrik mühendisinden alınan bilirkişi raporunda, kaçak elektrik kullanımının olduğu, yapılan hesaplamada davacının 3.495,09 TL borçlu olduğunun tespit edildiği, ek raporda ise iletim dağıtım, psh, kayıp kaçak bedelleri dahil edilmeden kaçak tespit tutanağından kaynaklı kaçak elektrik tüketim bedelinin 2.432,33 TL olduğunun belirtildiği, mahkemece ek rapor esas alınarak karar verildiği anlaşılmıştır.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende

hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada iletim dağıtım, psh, kayıp kaçak bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü, Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17. madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir. SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11956, Karar No: 2019/1101, Tarih: 04.02.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/11956 E.  ,  2019/1101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 03/05/2018 tarihli ve 2017/9256 Esas - 2018/4103 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu takip öncesi itfa nedenine dayalı borca itiraz niteliğinde olup, mahkemenin hüküm fıkrasındaki imzaya itirazın kabulüne dair ifadesi maddi hataya müstenittir.

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında istek yerinde görülmediği gibi, HUMK'nin 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından karar düzeltme isteminin İİK'nin 366. ve HUMK'nin 442. maddeleri uyarınca REDDİNE, takdiren 370,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, 92,50 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 04/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11355, Karar No: 2021/14283, Tarih: 22.11.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/11355 E.  ,  2021/14283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER : 1- Sanık ... hakkında: TCK'nin 37, 81, 62,

53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası,

2- Sanık ... hakkında: TCK'nin 37, 81, 62,

53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası,

3- Sanık ... hakkında: TCK'nin 37, 81, 62,

53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ..., ... ve Veli'nin maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçundan mahkumiyetine yönelik Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/03/2016 tarih, 2014/21 E., 2016/92 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 26/03/2019 tarih, 2019/490 E., 2019/696 K. sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı verdiği, bu hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 09/06/2021 gün, 2018/3018 Esas ve 2021/10247 Karar sayılı ilamı ile hükümlerin oy birliğiyle onanmasına karar verildiği,

Dairemizin "onama" kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/09/2021 tarih, 1-KD-2016/205914 nolu yazısıyla;

"Başsavcılığımız ile Yüksek Daire arasında uyuşmazlık konusu olan husus, mevcut delillerin sanıklar hakkında kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasa'ya aykırılık suçlarından mahkumiyet kararı verilmesine yeterli olup olmadığına ilişkindir.

Dava konusu olayı doğrudan gören bağımsız bir kamu tanığının bulunmadığı, sanıklar dışında olaya ilişkin doğrudan beyan verecek başka kişi ya da kişilerin de tespit edilemediği, tüm savunmalarında atılı suçları işlemediklerini beyan eden sanıkların birbirleri ile örtüşen beyanlarına göre;

Sanık ...’ın müteahhitlik yaptığı, sanık ... ...’ın ise hastanede şoför olarak çalıştığı, 13/06/2005 günü sanık ...’a ait araçla sanık ... ...’a pikap bakmak amacıyla Bingöl ilinden Erzurum iline gittikleri, sanık ...’ın akrabası olan ve yanında çalışan sanık ...’ün ise aynı gün sanık ...’ın yanında taşeron olarak çalışan maktul ...’a ait minibüs ile sanık ...’nin beyanına göre maktulün aracının kırık olan kapısına kaynak yaptırmak amacıyla Erzurum ili Çat ilçesine gittikleri, aynı gün akşam saatlerinde sanık ...’ın sanık ... ... ile birlikte Erzurum'dan ayrıldıkları, sanık ...’ın sanık ... ile telefonla görüştüğü ve maktul ile birlikte Çat ilçesinde olduklarını öğrendiğinde, sanık ...’ye kendilerini beklemelerini söylediği daha sonra sanıklar ..., ... ... ile maktul ... ve sanık ...’nin saat: 22.00 sıralarında Çat ilçesi çıkışında bulunan benzin istasyonunda buluştukları.