muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9217, Karar No: 2016/3378, Tarih: 16.03.2016

Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'ne göre ... tarafından düzenlenen raporda %24,2 davacının maluliyetinin bulunduğu ve 6 aya kadar iyileşme süresinin uzayacağı belirtilmiştir.

Somut olayda; kaza tarihi olan 06.07.2007 tarihinden başlatılmak üzere 6 ay süre ile %100 maluliyete göre hesaplanan bilirkişi raporunda geçici iş göremezlik hesabı 8.257,70-TL olduğu belirtilmiştir.

Geçici iş göremezlik süresinin sona erdiği tarih olan 06.0.2008 tarihinden itibaren ise davacının sürekli iş göremezlik zararına ilişkin hesaplamanın yapılması gerekirken, bilirkişi tarafından sürekli iş göremezlik hesabının da kaza tarihi olan 06.07.2007 tarihinden itibaren başlatıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, bilirkişi raporunda davacının geçici iş göremezlik döneminde mükerrer hesaplama yapılmıştır. Davacının geçici iş göremezlik dönemi bittiği tarihten itibaren, sürekli iş göremezlik döneminin başlatılması gerekirken, bu kurala uyulmadan hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınmış olması bozmayı gerektirmiştir.

3-Yargıtay yerleşik uygulamalarına göre muhtemel yaşam süreleri belirlenirken Population Masculine Et – Feminine (PMF) yaşam tablosu esas alınmalıdır. Ayrıca, iş göremezlik tazminatı hesaplanırken rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın bilinen veriler nazara alınarak ve iskontoya tabi tutulmadan somut olarak, rapor tanzim tarihinden sonraki zarar da bilinen son gelir nazara alınıp 1/Kn katsayısına göre her yıl %10 oranında artırılmak ve iskonto edilmek suretiyle hesaplanmalıdır (YHGK., 28.06.1995 tarih, 1994/9-628 Esas, 1995/694 ).

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda her ne kadar PMF yaşam tablosu esas alınarak davacının yaşam süresi belirlenmiş ve %10 artış %10 iskonto uygulanarak tazminat hesabı yapılmış ise de, bilirkişi raporunda yer alan cetvelde 2034 yılına ait %10 artış %10 iskonto hesabında hatalı olarak 11.884,46-TL hesaplanmış olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... ve ...'a geri verilmesine 16/03/2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3991, Karar No: 2014/9736, Tarih: 17.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3991 E.  ,  2014/9736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 8. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/10/2013

NUMARASI : 2012/598-2013/373

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı vekili Av. Ç.. Ç.. geldi. Aleyhine temyiz olunan davalı vekili Av. A.. B.. geldi. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili olan davacının, harici satış sözleşmesi ile davalıdan bir araç satın aldığını, davacı tarafın davalının banka hesabına 24.05.2012 tarihinde 37.000 TL gönderildiğini, ancak satışın gerçekleşmediğini, ödenen bedelin tahsili amacı ile davalı aleyhine icra takibi yaptıklarını, davalının da bu takibe itirazda bulunduğunu beyan ederek, itirazın iptali ve inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında ,davacı tarafından gönderilen bedelin, vergi dairesine davacı adına Özel Tüketim Vergisi olarak ödendiğini, kendilerinde herhangi bir paranın kalmadığını beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; dava konusu alacağın davalı tarafından davacı adına ÖTV bedeli olarak yatırıldığı, yatırılan paranın davacı tarafından vergi mevzuatı gereği idareye gerekli başvuruyu yaparak geri alabileceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu alacağın davacı tarafından davalıya ödendiği konusunda taraflar arasında bir ihtilaf bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, davalı tarafından davacı adına bu gönderilen bedel ile ödenen özel tüketim vergisi bedelinin davalıdan tahsil edilip edimeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Dava konusu olaya ilişkin yasal mevzuatın incelenmesinden 14 seri nolu Özel Tüketim Vergisi Genel Tebliği'nin 15.maddesinde, araç satışının gerçekleşmemesi durumunda, ödenen özel tüketim vergisinin kimin tarafından ve ne şekilde iade alınacağı belirlenmiştir.

Bu maddeye göre; iadeye ilişkin ilgili evrakların, mükellef tarafından vergi dairesine verileceği, ve bunun üzerine de vergi dairesinin özel tüketim vergisinin ödendiğini tespit etmesi durumunda iade talebini yerine getireceği belirtilmiştir.

Dosyada mevcut ve dava konusu araca ilişkin ÖTV'nin yatırılmasına dair 31.05.2012 tarihli tahakkuk fişinin incelenmesinden; mükellef olarak davalının görüldüğü ve verginin de davalı tarafından yatırıldığı anlaşılmıştır.

Bu maddeye göre; iadeye ilişkin ilgili evrakların, mükellef tarafından vergi dairesine verileceği, ve bunun üzerine de vergi dairesinin özel tüketim vergisinin ödendiğini tespit etmesi durumunda iade talebini yerine getireceği belirtilmiştir.

Dosyada mevcut ve dava konusu araca ilişkin ÖTV'nin yatırılmasına dair 31.05.2012 tarihli tahakkuk fişinin incelenmesinden; mükellef olarak davalının görüldüğü ve verginin de davalı tarafından yatırıldığı anlaşılmıştır.

Öyle ise mahkemece, yukarıda ifade edilen yasal mevzuat gereği, yatırılan ÖTV'nin mükellef sıfatını taşıyan davalı tarafından yatırıldığı ve onun tarafından gerekli belgelerin ibraz edilmek suretiyle vergi dairesinden alınabileceği gözetilerek, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/798, Karar No: 2006/4352, Tarih: 25.05.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/798 E.  ,  2006/4352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırmadan artan kısmın işe yaramadığından bahisle tapu kaydının iptali ile bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece bedelin tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davalı idarece kamulaştırılan 2353 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan yaklaşık 6000 m2’lik kısmının iki demiryolu hattı arasında kalması nedeniyle yararlanmaya elverişli olmadığını bu kısmın da kamulaştırılması için yasal süre içinde davalı idareye başvurulduğunu ancak bu konu da herhangi bir yanıt alınamadığını ileri sürerek taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan yaklaşık 6000 m2’lik kısmının da kamulaştırılması ile tapusunun iptal edilip idare adına tesciline ve 1.388.686 TL./m2 üzerinden hesaplanacak olan bedelin davacılara ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dava konusu edilen yerin iki demir yolu hattı arasında kalması nedeniyle kullanılmasının mümkün olmadığı, %100 değer kaybı bulunduğu, buna karşın idarenin kamulaştırmayı kabul etmediği, mahkemece de idareyi bağlayıcı nitelikte kamulaştırma kararı verilemeyeceği gerekçesiyle davacı tarafın taşınmazda kamulaştırma dışı kalan kısmın kamulaştırılarak davalı adına tesciline karar verilmesi isteminin reddine, kamulaştırma dışında kalan dava konusu yerin davacılarca kullanılamayacağı nedeniyle de 7.789.932.434 TL.’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı idareden alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını 2942 Sayılı Yasanın 12.maddenin üçüncü fıkrası oluşturmaktadır. Bu fıkra hükmüne göre bir kısmı kamulaştırılan taşınmaz maldan artan kısmı yararlanmaya elverişli bir durumda değil ise, kamulaştırma işlemine karşı idari yargıda dava açılmayan hallerde mal sahibinin en geç otuz gün içinde yazılı buşvurusu üzerine, bu kısmın da kamulaştırılması zorunludur. Somut olayda kısmen kamulaştırılan 2353 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kuzeydeki kısmın yararlanmaya elverişli olmadığı taşınmaz mal sahiplerince ileri sürülerek anılan yasa maddesi hükmünde öngörülen otuz günlük süre içerisinde kamulaştırmayı yapan idareye 17.05.2004 günlü dilekçe ile başvurularak buranın da kamulaştırılmasının istenildiği, idarenin bu konuda yanıtı beklenmeden eldeki bu davanın açıldığı, yargılama sırasında davalı idarece dava konusu yerin yararlanmaya elverişli bulunduğu, kamulaştırılmasına yer olmadığı öne sürülerek davanın reddinin istenildiği anlaşılmaktadır.

Yerinde yapılan inceleme sonucu kadastro teknisyeni olan bilirkişi tarafından düzenlenen raporlarda dava konusu edilen kamulaştırmadan arta kalan ve krokide A harfi ile gösterilen 5350 m2 yüzölçümlü yerin iki demir yolu hattı arasında kaldığı buraya geçişin olanaklı bulunamadığı, bu nedenle de taşınmaz mal sahiplerince kullanılmaya elverişli olmadığı belirtilmiş; ancak 2942 Sayılı Yasanın 15.maddesi uyarınca oluşturulan bilirkişi kurulunca dava konusu yerin salt değerinin belirlenmesi ile yetinilmiş, buranın yararlanmaya elverişli olup olmadığı konusunda herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmadığı gibi bu hususta herhangi bir görüşe de yer verilmemiştir. Mahkemece kadastro teknisyeninin düzenlediği rapora dayanılarak dava konusu yerin kullanılacak durumda olmadığı (yararlanmaya elverişli bulunmadığı) açıkça kabul edilmiş iken kamulaştırılması isteminin reddine ancak %100 oranındaki mülkiyet değeri karşılığının davacılara ödenmesine hükmedilmiş böylece bu yerin mülkiyet bedeline hükmedildiği halde tapusu (mülkiyeti) davacılar üzerinde bırakılmıştır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar ve değinilen yasa maddesi hükmü birlikte gözönünde tutularak öncelikle kamulaştırmadan arta kalan dava konusu yerin yararlanmaya elverişli bir durumda olup olmadığının saptanması açısından kadastro teknisyeni dışında kalan bilirkişi kurulundan da ek rapor alınması, yararlanmaya elverişli bulunmadığının açıkça ve gerekçeleriyle belirlenmiş olması halinde 2942 Sayılı Yasanın 12.maddesinin üçüncü fıkrası hükmü uyarınca bu yerin kamulaştırılmasına ve davacılar adına olan tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline, kamulaştırma bedelinin davacılara ödenmesine hükmedilmesi gerekirken, yetersiz araştırma ve eksik inceleme sonucu dava konusu yerin kullanılmaya elverişli olmadığının kabulüne karşın anılan yasa maddesine de aykırı düşecek biçimde hüküm kurulmuş olması,

Kabule göre de;

Davacılar vekilinin dava dilekçesinde, dava konusu yerin yaklaşık 6000 m2 olduğunu ve 1.388.686 TL./m2 üzerinden hesaplanacak kamulaştırma bedelinin davalı idareden alınıp kendilerine ödenmesini açıkça istemiş olduğu halde yerinde yapılan ölçümde dava konusu yerin 5350 m2 yüzölçümünde bulunduğu buna göre hükmedilecek bedelin -istek gibi- en fazla 7.429.470.100 TL. olacağı gözetilmeden HUMK.’nun 74.maddesi hükmüne aykırı biçimde istem aşılarak 1.456.062 TL./m2 üzerinden hesaplama yapılarak fazla bedele hükmedilmiş bulunması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25072, Karar No: 2017/35706, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25072 E.  ,  2017/35706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5437, Karar No: 2018/10389, Tarih: 16.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5437 E.  ,  2018/10389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de,

Dava ve cezanın İİK’nın 354. maddesinde yazılı sebeplerle düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/865, Karar No: 2015/12867, Tarih: 08.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/865 E.  ,  2015/12867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hakkari Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2013/234-2014/403

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak incelenen 118 ada 57 parsel sayılı taşınmazın satışının gerçeği yansıtmadığı, değerinin harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği belirtildiğinden, ve dava konusu taşınmazdan yaklaşık 8 kat değersiz olduğu kabul edildiğinden, bu taşınmazın emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre dava konusu taşınmaz ile takdir komisyonu tarafından resen belirlenen arsa m2 rayiç bedeli getirtilip, kat oranları yönünden de denetlenerek, hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Arsalarda ecrimisile hükmedilebilmesi için taşınmazın bulunduğu mevkide arsaların dava tarihinden geriye doğru ecrimisil istenen süre içinde kiraya verilip verilmedikleri, veriliyorsa nasıl ve ne şekilde kiralandıklarının taraflardan delilleri sorulmak suretiyle tespit edilmesi, varsa emsal kira sözleşmesinin ibraz ettirilerek, mahallinde keşif yapılıp alınacak rapora göre hüküm kurmak gerekirken, yetersiz araştırma ile denetime elverişli olmayan rapora göre karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11134, Karar No: 2013/17585, Tarih: 28.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11134 E.  ,  2013/17585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının ağır vasıta şoförü olarak 18.06.2009-27.02.2011 tarihleri arasında çalıştığını, sigortasının yapılmadığını, taşeron olarak iş yapan davalının 35 AG 2559 ve 35 AG 9750 plakalı kamyonlarıyla genellikle Doğu Anadolu'ya Tuborg Fabrikasının biralarını taşıdığını, sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, fazla çalışma ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 02.07.2010 tarihinde SGK'ya verdiği dilekçesinde 16.09.2009- 28.06.2010 tarihleri arasında çalıştığını ve işten çıkarıldığını belirtmesine karşın dava dilekçesinde 18.06.2009 tarihinde işe başladığını, 27.02.2011 tarihinde işten çıkarıldığını ileri sürdüğünü, bu çelişkinin iddianın samimi olmadığını ve taraflar arasında iş sözleşmesi bulunmadığını davacının dört ya da beş defa şoförlük yaptığını, bunun dışında davacının iddia ettiği tarihler arasında kesintisiz bir çalışmasının söz konusu olmadığını, davacının birkaç kez davalıya ait aracın yüklenmesine nezaret ettiğini, ancak bu yüklemelerde aracı kullanmadığını, davacının Tuborg Fabrikasından iş alan başka şoförlere de aynı şekilde yardımcı olduğunu ve yedek şoför olarak başkalarıyla da çalıştığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının dava dilekçesi ile SGK İl Müdürlüğü'ne yaptığı şikayette belirttiği çalışma süreleri arasındaki çelişki bulunduğu, davacı tanıklarının da aynı şekilde davacı iddiasıyla çelişen beyanları ve çalışma ilişkisini ortaya koyan somut kanıtların sunulmamış olması yanında çağrı üzerine çalışma olarak nitelenebilecek bir çalışma ilişkisinin de kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin varlığı konusunda uyuşmazlık söz konusudur.

Davacı davalıyı 02.07.2010 tarihinde Bölge Çalışma Müdürlüğüne 16.09.2010-28.06.2010 tarihleri arasında çalıştığı ve işçilik haklarını isteyince 28.06.2010 tarihinde işten çıkarıldığına dair şikayet etmiştir. Bordrolar üzerinden yapılan inceleme sonunda davacının sigortalı çalışmasına ulaşılamadığından işlem sonuçlandırılamamıştır. Sigortasız çalıştırılma iddiası karşısında işyerinde inceleme yapmak yerine bordro üzerinden inceleme yapılması hatalı olup raporun bağlayıcılığı yoktur.

Davacı tarafından sunulan 24.02.2011 tarihli araç kalibrasyon fişlerinde davacının davalının araçlarını kullandığı görülmektedir. Davacı tarafından sunulan taşıma irsaliyelerinden davacının 07.06.2010, 18,06.2010, 21.06.2010 ve 18.02.2011 tarihlerinde taşıma işi yaptığı kayıtlarıyla ortaya konulmuştur. Diğer yandan davacı yine davalı araçlarını kullanırken 20.02.2011 tarihinde trafik idari para cezası kesilmiştir.

Davacı tarafından sunulan 24.02.2011 tarihli araç kalibrasyon fişlerinde davacının davalının araçlarını kullandığı görülmektedir. Davacı tarafından sunulan taşıma irsaliyelerinden davacının 07.06.2010, 18,06.2010, 21.06.2010 ve 18.02.2011 tarihlerinde taşıma işi yaptığı kayıtlarıyla ortaya konulmuştur. Diğer yandan davacı yine davalı araçlarını kullanırken 20.02.2011 tarihinde trafik idari para cezası kesilmiştir.

Davacı tanıklarından ... davacının kendi tavsiyesi ile 2009 Haziran ayında işe girip 2 yıl çalıştığını, başkasıyla çalışmadığını ve işverence işten çıkarıldığını beyan etmiştir. Diğer tanık ... davacının sadece davalı yanında 1 yıldan fazla çalıştığını beyan etmiştir. Davalı tanıklarından ..., davacıyı nakliye nedeniyle fabrikada yükleme ve boşaltma sıralarında gördüğünü, çalışma süresini bilmediğini, kendisinin de davalı gibi taşeron olduğunu, davacının davalı dışındaki 2 işveren yanında daha çalıştığını ancak o kişiler yanındaki çalışma sürelerini de net olarak bilmediğini, davacının davalıya ait aracın yüklenmesi aşamasında çalıştığını gördüğünü beyan etmiştir. Diğer tanık ... 2009 yılı Haziran, Temmuz ayından 2011 yılı Ağustos ayına kadar Tuborg’ta bira nakliyesi işinde çalıştığını, davacının aynı yerde bira nakliyesi yapan kişilere ait araçlarda ve buranın dışındaki birtakım nakliye işlerinde çalıştığını, davacının davalıya ait araçta dönemler halinde birkaç kez kesintili olarak çalıştığını beyan etmiştir.

Davalı da savunmalarında davacının dört-beş kere araçlarını kullandığını, bazı zamanlar yüklemelere nezaret ettiğini iddia etmiştir. İş sözleşmesi bulunmadan bir kişinin başkasının araçlarına nezaret etmesi hayatın olağan akışına uygun değildir. Davacının çalıştığını iddia ettiği dönemler arasında iki ayrı yerde kısa süreli sigortalı olduğu da görülmektedir.

Tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde davacının kesintili olarak sigortada başka işverenler yanında çalışması görülen dönemler dışında kalibrasyon kaydı, taşıma irsaliyeleri, trafik ceza tutanağı, tanık beyanları ve dolaylı davalı ifadelerinden çalıştığı anlaşılmakla dosyadaki deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak taleplerin incelenmesi gerekirken iş sözleşmesi bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.