muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2034, Karar No: 2014/10023, Tarih: 23.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/2034 E.  ,  2014/10023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 3.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/07/2013

NUMARASI : 2012/350-2013/383

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin, davalı kurumun elektrik abonesi olduğunu, 2004 yılı başında müvekkilinin mekanik sayaçtan elektronik sayaca geçiş yaptığını ve elektrik tüketimini düzenli olarak ödediğini, davalının 28.12.2004 tarihinde hiçbir gerekçe göstermeden müvekkili hakkında ek tahakkuk yaptığını, yapılan itirazdan da sonuç alınamadığını, davalının hukuka aykırı işlemi nedeni ile dava açma mecburiyeti doğduğunu belirterek müvekkilinin ek tahakkuk nedeni ile 19.121,66 TL davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından yapılan işlemin doğru olduğunu, davacıya ait ölçü gerilim trafosunun arızalı olduğunun tespit edilmesi üzerine dava konusu ek tahakkukun yapıldığını öne sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, taraflar arasında elektrik aboneliğine ilişkin sözleşme imzalandığı, davalının davacı hakkında ek tahakkukta bulunduğu, ek tahakkuka davacıya ait gerilim trafosundaki arızanın neden olduğu ve davacının davalıya 19.862.13 TL borçlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı vekilince temyizi üzerine 19.Hukuk Dairesinin 25.03.2010 tarih ve 2009/5939-2010/3399 sayılı kararı ile; "Mahkemece davanın olumsuz tespit (menfi tespit) davası olduğu gözetilerek borçlu olunmayan miktarın belirlenmesi şeklinde hüküm kurulması gerekirken, olumlu tespit şeklinde karar verilmesi doğru olmadığı gibi, davanın kabul ve reddedilen miktarları gözetilerek yargılama gideri ve yargı harcının bu oranlara göre taraflar arasında dağıtılması gerekirken, davalı kurum aleyhinde fazla harç ve yargılama gideri takdirinde de kabul şekli itibarı ile isabet görülmemiştir." gerekçesi ile bozulmuş, bozmaya uyulmak suretiyle yine davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, taraflar temyiz etmiş olup bu kere 19.Hukuk Dairesinin 07.12.2011 tarih ve 2011/14830-15455 sayılı kararı ile; "Dosyada alınan bilirkişi raporuna davacı vekili gerekçelerini de gösterek itiraz etmiştir. Mahkemece açıklanan bu itirazları karşılar nitelikte bilirkişiden ek rapor alınarak varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir." gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma ilamı gereği mahkemece yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmış ve rapor ile belirlenen 3.742,16 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bozma ilamı gereği mahkemece yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmış ve rapor ile belirlenen 3.742,16 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, dava 19.121,66 TL kaçak ek tahakkuk bedeli ile borçlu olmadığının tespiti isteminden ibarettir. Bilirkişi raporu ile davacının kaçak ek tahakkuk borcu 19.862,13 TL olarak belirlenmiştir.

O halde mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış gerekçeler ile davanın kısmen kabulüne ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19905, Karar No: 2013/20203, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19905 E.  ,  2013/20203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur.Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, katılana ait.... parsel no'lu arazisinde bulunan 21 adet 15 yaşlı çam ağacı, 1 adet 10 yaşlı tilki kuyruğu cinsi üzüm asması 1 adet 20 yaşlı incir ağacını kestiği ve bu suretle mala zarar verme suçunu işlediği iddia edilen olayda, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi için, Mezitli İlçe Tarım Müdürlüğü tarafından düzenlenen 07.07.2010 tarihli raporda; kesilen ağaçların katılana ait 191 ada 2 parsel sayılı taşınmazda yer aldığına ve zararın meydana geldiğine dair tespitin yer alması nedeniyle, sanığın ağaçların kendi tapulu arazisi içinde kaldığına dair beyanı karşısında, kesilen ağaçların katılanın ve sanığın tapulu taşınmazının sınırları içinde yer alıp almadığının yapılacak keşif ve bilirkişi incelemesi sonucu tespiti ile tüm delilerin birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20724, Karar No: 2017/3092, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20724 E.  ,  2017/3092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Borçlu şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son verilen beyanname örnekleri getirtilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde belirtilen hallerde düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

Kabule göre de;

3)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11041, Karar No: 2015/1237, Tarih: 26.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/11041 E.  ,  2015/1237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı taraf vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava, davacının davalı işveren nezdinde 05/06/1997- 31/03/1999 tarihleri arasında ve 01/10/2000-15/07/2005 tarihleri arasında geçen hizmetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen 11/08/2011 tarihli davanın kısmen kabulüne ilişkin karar, Dairemizin 18/10/2012 tarih ve 2011/17255 Esas ve 2012/1791 Karar sayılı ilamı ile “işçilik alacakları ve hizmet tespitine ilişkin davaların tefrikine karar verilmesi gerektiği” yönünde bozulmuştur. Yapılan yargılama sonucu Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle; davanın kısmen kabulü ile “davacı 0600010409505 sigorta sicil nolu davacı M.. U..' un davalı şirket nezdinde; 05.06.1997-15.12.1997 tarihleri arasında 93 gün, 05.06.1998-30.11.1998 tarihleri arasında 55 gün, 01.10.2000-30.11.2000 tarihleri arasında 60 gün, 01.04.2001- 30.11.2001 tarihleri arasında 240 gün, 01.04.2002-30.11.2002 tarihleri arasında 240 gün ve 01.04.2003-11.06.2003 tarihleri arasında 71 gün olmak toplam 759 gün süre ile 506 Sayılı Yasaya tabi olarak sürekli ve kesintisiz hizmet aktine istinaden asgari ücret ile davacının belirtilen tarihler arasında 759 gün davalı kuruma bildirilmeyen eksik çalışmalarının davalı SGKB'na bildirilen diğer çalışmaları ile birleştirilmesine, çalıştığının tespitine, davacının 02/08/2004-30/11/2004 ve 01/04/2005-15-07-2005 tarihleri arasını kapsayan hizmet tespiti talebinin reddine”, şeklinde hüküm kurulmuştur.

506 sayılı Kanun'un 79/10. maddesi hükmüne göre; Kurum'a bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Bu yönde, anılan

madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir.

Çalışma sürelerinin mevsimlik çalışma olarak nitelenmesi ve mevsimlik çalışmanın yıllar itibariyle kesintisiz sürdüğünün kabulü halinde çalışılmayan dönemde hizmet akdi askıda olduğundan hükme esas alınan 5 yıllık hak düşürücü sürenin başlangıcı olarak, mevsimlik çalışmanın sona erdiği yılın sonu esas alınması gerekir.

Çalışma sürelerinin mevsimlik çalışma olarak nitelenmesi ve mevsimlik çalışmanın yıllar itibariyle kesintisiz sürdüğünün kabulü halinde çalışılmayan dönemde hizmet akdi askıda olduğundan hükme esas alınan 5 yıllık hak düşürücü sürenin başlangıcı olarak, mevsimlik çalışmanın sona erdiği yılın sonu esas alınması gerekir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacının davalı tuğla fabrikası işyerinde(sezonluk) istifleme işinde “İşçi” olarak çalıştığı, davalı işyerince düzenlenmiş ve Kurum kayıtlarına intikal etmiş olan 05/06/1997, 05/06/1998, 12/06/2003, 01/07/2004 tarihli işe giriş bildirgelerinde atılı imzaların yapılan grofolojik inceleme neticesi davacının eli ürünü olduğunun tespit edildiği, hizmet cetvelinde davalı işyerince davacı adına 05/06/1997-15/12/1997 tarihleri arasında 97 gün, 05/06/1998-30/10/1998 tarihleri arasında 120 gün, 12/06/2003-16/06/2003 tarihleri arasında 5 gün, 01/07/2004-01/08/2004 tarihleri arasında 31 gün olarak geçen hizmetlerin Kurum'a bildirildiği, işyerinin 01/07/1973 tarihinde Kanun kapsamına alınmış olduğu, 1997/2, 1998/1, 1999/1, 2000/1,2001/1, 2003/1,2004/1,2005/1 dönem bordrolarının dosyaya sunulduğu, yine yapılan aynı grafolojik inceleme neticesi “2003/6, 2004/8, 2004/7. aylarına ait maaş bordrosundaki imzaların davacının eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediği”nin 11/06/2009 tarihli rapor ile Mahkeme'ye bildirildiği, zabıta araştırmaları neticesi “05/06/1997-15/08/2005 tarihleri arasında davacının davalı işyerinde 1997-2004 yılları arasında yılın 4-11. ayları arasında çalıştığı, yılın diğer aylarında (1.-3. ve 12. aylarında) muhtelif inşaatlarda vasıfsız işçi olarak çalıştığı, geçimini bu şekilde temin ettiği, 2005 yılı içerisinde ise amele olarak muhtelif inşaatlarda çalıştığı,Bafra'da kaldığı süreler içerisinde Kurumahmutoğlu Toprak Sanayii A.Ş.'nin yatakhanesinde kaldığı, 2005/8. ayında bu işyerinden ayrıldığı” hususlarının tespit olunduğunun 16/10/2007 tarihinde tutanağa bağlanmış olduğu, “işyerinin 2006 yılına kadar Nisan-Eylül ayları arasında faaliyette bulunup yılın kalan diğer aylarında stok halinde bulunan tuğlalarının satışının yapıldığı”nın da 20/10/2007 tarihinde tutanağa bağlanmış olduğu, davacı tarafından davalı işyerine sunulmuş olan 17/06/2003 ve 31.07.2004 tarihli istifa dilekçelerinin dosyada yer aldığı, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporlarının dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı tanıklarının dinlendiği, dinlenen davacı tanıklarından bir kısmının bordrolu tanıklar olduğu ve işbu davanın 27/12/2005 tarihinde açılmış olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; Mahkemece 01.10.2000-30.11.2000, 01.04.2001- 30.11.2001, 01.04.2002-30.11.2002, 01.04.2003-11.06.2003 tarihleri arasında davacının davalı işyerinde çalıştığının kabulüne ilişkin verilen karar yerindedir. Ancak, davacıya ait hizmet cetvelinden davacının 1998/3 dönemi için 60 günlük çalışmasının bildirildiği, sonrasında tekrardan 12/06/2003 tarihinde işe giriş kaydının yapıldığı, davalı işyerince davacı adına bu dönemler arasında Kurum'a hiç bir hizmet bildiriminde bulunulmadığı gibi yönetmelikle tespit olunan belgelerden herhangi birinin de dosya muhteviyatından mevcut olmadığı anlaşılmakla ve tuğla fabrikasında işin niteliğine göre geçen çalışmanın da mevsimlik iş olması, her yıl üst üste tekrarlanmasının gerekmesine göre, davacının davanın açıldığı tarih olan 27/12/2005 tarihi itibariyle geriye doğru gidildiğinde 5 yıllık süreyi aşan, 31/03/1999 tarihi ve öncesi hizmetlerinin tespiti talebinin hak düşürücü süre nedeniyle reddi gerekmektedir. Bu nedenle,

Mahkemece “05.06.1997-15.12.1997 tarihleri arasında 93 gün, 05.06.1998- 30.11.1998 tarihleri arasında 55 gün” davacının davalı işyerinde geçen ve Kurum'a bildirilmeyen hizmetlerinin tespitine ilişkin verilen karar doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; davacının davalı işveren nezdinde 05/06/1997- 31/03/1999 tarihleri arasında geçen hizmet sürelerinin tespitine ilişkin talebinin hak düşürücü süre nedeniyle reddine dair hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan H... Kurul Toprak Sanayi Ticaret A.Ş.'ne iadesine, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20726, Karar No: 2017/36432, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20726 E.  ,  2017/36432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1335, Karar No: 2016/2107, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1335 E.  ,  2016/2107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/03/2015 tarihli ve 2014/233 esas, 2015/180 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/278-180 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 12/05/2015 tarihli ve 2015/409 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği, somut olayda çocuk mahkemesinin görevli olacağı gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 01/12/2015 gün ve 94660652-105-34-12515-2015-24970/78812 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 12/05/2015 tarihli ve 2015/409 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 25/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.