muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13280, Karar No: 2010/3930, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/13280 E.  ,  2010/3930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak niteliği itibari ile duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, işyeri ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Olayımızda , davacı ..., ilçede yapılan festivaller ve ziyaretler sebebiyle belediyenin gelen resmi konuklarını misafir edecekleri bir sosyal tesis yada misafir hanenin bulunmadığını, davalının kiracı olduğu otelin misafirhane ve sosyal ünite olarak kullanılmak üzere Belediye Meclisi’nin karar aldığını belirterek ihtiyaç nedeniyle kiralanın tahliyesi isteminde bulunmuştur. Davalı, ihtiyacın samimi olmadığını ve davanın reddini savunmuştur. Mahkeme iddia ve savunmalarını kanıtlama yönünden taraflara imkan tanımadan davanın kabulüne karar vermiştir. Mahkemece yapılacak iş öncelikle tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin tüm delillerinin sorulup, toplanması bundan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirsen eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14103, Karar No: 2012/15910, Tarih: 26.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/14103 E.  ,  2012/15910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/03/2011

Yanlar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı Hazine vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik .... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava ve birleştirileren davalar, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı Hazine, çekişmeli 181, 182, 106 ve 107 parsel sayılı taşınmazlara uygulanan vergi kaydının başkaca taşınmazlara da revizyon gördüğünü,vergi miktarından çok fazla yerin davalılar adına tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden;çekişme konusu 181, 182, 106 ve 107 parsel sayılı taşınmazların davalıların miras bırakanlarına ait 1937 tarihli 28 sayılı 50 dönüm miktarlı vergi kaydı esas alınmak suretiyle senetsizden davalılar adına tespit edildiği ve kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, eldeki dava ile birleştirilen 107 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak açılan davanın eldeki dava ile birleştirilmeden önce davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın, Dairece, özetle"...taşınmaza uygulanan vergi kaydının sınırları itibariyle yöntemine uygun bir biçimde uygulanması, sınırlar değişebilir nitelikte ise veya tam olarak kapanmayıp açık yönler kalıyorsa, kayda değişmez sınırlarla bağlantı kesilmemek suretiyle miktarına göre kapsam belirlenmesi, ayrıca tapu fen memuru veya mühendisi sıfat ve yeteneğini taşıyan uzman bilirkişi veya bilirkişilerden keşifte saptanan bilgi ve bulgulara uygun ve uygulamayı tam olarak yansıtan, infaza elverişli rapor ve kroki alınması; davalılar adına tespit edilen taşınmazlar bakımından açılan diğer dava dosyalarınında getirilmesi, anılan davalarda verilen kararlar ve eki krokilerin yerine uygulanması " gereğine değinilerek bozulduğu, Mahkemece, bozmaya uyulduktan sonra eldeki dava ile birleştirildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, bozma ilamına uyulmakla taraflar lehine usuli kazanılmış hak doğar ve o doğrultuda işlem yapılması gerekir.

Somut olayda, bozma ilamında değinildiği üzere çekişmeli taşınmazların dayanağı olan 1937 tarihli 28 nolu vergi kaydının dava dışı 304 ve 312 parsel sayılı taşınmazlara da revizyon gördüğü, anılan 304 ve 312 sayılı parseller bakımından davacı hazine tarafından kadastro tespitine itiraz üzerine Diyarbakır Kadastro Mahkemesinin 6.10.1987 tarih,1978/1426 esas, 1987/54 karar sayılı kararıyla, çekişmeli parsellere revizyon gören 1937 tarihli 28 tahrir sayılı vergi kaydının sınırları itibariyle genişletilmeye elverişli nitelikte bulunduğu açıklanarak vergi kaydına kapsam tayin edilmek suretiyle davanın kabulüne karar verildiği, kararın derecattan geçmek suretiyle kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, Anayasanın 138/4. maddesinde belirtildiği üzere, kesinleşmiş mahkeme kararlarının yasama, yürütme, idare ve yargı organlarını bağlamasının anayasal bir zorunluluk olduğu, yargı organları dahil hiçbir kurum ve kuruluşun kesinleşmiş mahkeme kararını uygulamaktan kaçınamayacağı gibi, dolaylı olarak da kesin kararı ilga edip tartışamayacağı kuşkusuzdur.

Bu kural, hukuk yargılama yöntemi ve Anayasanın 138. maddesinin bir gereğidir.

Ne var ki, eldeki davada Mahkemece, bu kural gözetilmeksizin özetle, "Dava konusu parsellere uygulanan 28 nolu vergi kaydının uygulandığı 312 ve 304 nolu parsellere yönelik davacı tarafça dava konusu ile aynı mahiyette açılan davanın kabulü ile Maliye Hazinesi adına tesciline karar verildiği, söz konusu dosyada, yapılan keşifler ve bilirkişi incelemesi, mahkeme kararı incelendiğinde, mahallinde yapılan keşifte özellikle jeoloji bilirkişisinin hazır edilmeden keşfin yapıldığı, derenin sadece çay yatağı olarak nitelendirildiği ve bir sabit sınır olarak ele alınmadığı, bu yönü irdelenmeden karar verildiği, eldeki dava dosyası için bu karar emsal nitelikte bulunmakta ise de, mahkemece, mahallinde yapılan keşifte bilirkişi incelemesi, mahalli bilirkişi beyanları, tanık anlatımlarına göre yukarıda belirtilen dere çay yatağının sabit sınırlı olduğu kabul edilerek 304 ve 312 nolu parsellere yönelik ve kesinleşen kararların mahkeme dosyasınca dikkate alınmaması gerektiği, hakkaniyetin bu yönde sağlanabileceği kanaatinin oluştuğu; tüm dosya kapsamına göre, vergi kaydının tüm sınırlar itibariyle araziye uyduğu ve fiilen davalılar tarafından da kullanıldığı, bugüne kadar kullanmanın devam ettiği, çevre sınırı itibariyle sabit sınırının olduğu, dayanak kaydına uygun olduğu" gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Hal böyle olunca, Diyarbakır Kadastro Mahkemesinin 1978/1426 esas sayılı dosyasında çekişmeli taşınmazlara uygulanan vergi kaydının kapsamı belirlendiğine ve kesinleştiğine göre, bu hususta gözetilerek eldeki davaya konu taşınmazların belirlenen vergi kaydı kapsamı içerisinde kalıp kalmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanması, kapsam dışında kalıyorsa davalıların zilyetlik savunmalarının değerlendirilmesi, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6867, Karar No: 2017/10496, Tarih: 20.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/6867 E.  ,  2017/10496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 20.06.2017 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı vekili Av.... geldi. Karşı taraf davacı ... vekili adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı ... şirketinin, elektrik abonesi olan müvekkili şirketten düzenlediği faturalar ile hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, PSH ve sayaç okuma ve benzeri bedelleri tahsil ettiğini ileri sürerek 205.205,43 TL'nin ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; istirdadı istenilen bedelin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile toplam 152.782,06 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, PSH ve sayaç okuma bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ...

tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren (geçmişe etkili) 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ...'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, PSH ve sayaç okuma bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı için takdir edilen 1.480 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13613, Karar No: 2013/16236, Tarih: 22.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/13613 E.  ,  2013/16236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasında Kayseri 3. İş Mahkemesi ile İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, işçi alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Kayseri İş Mahkemesi, davalının ikametgahının İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

İstanbul İş Mahkemesi ise, işin görüldüğü yerin Kayseri olduğu ve Kayseri mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı teknisyen olarak çalıştığı işyerinde iş akdini haklı nedenle feshettiği iddiasıyla işçi alacaklarının tahsilini talep etmiştir. Davacının işin mahiyeti gereği şehir içi ve dışı santral kurumu, test, kabul ve servise hazırladığını belirtmiş olup, bu haliyle işin görüldüğü yer net olarak tespit edilememektedir. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; eldeki davada yetkili mahkeme davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Bu durumda, uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21.ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/184, Karar No: 2013/208, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/8-184 E.  ,  2013/208 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2010/341018

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık M.G.'ın aynı kanunun 13/1, 5237 sayılı TCK'nun 62, 52 ve 54. maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrilen 6.000 Lira, doğrudan verilen 500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ve müsadereye ilişkin, Ümraniye 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 30.07.2010 gün ve 1822-547 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 19.09.2012 gün ve 11550-27849 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.11.2012 gün ve 341018 sayı ile; Özel Dairece onama kararının verildiği tarihten önce sanığın ölmesi nedeniyle hükmün bozulmasına ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine ve müsadereye karar verilmesi gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 25.12.2012 gün ve 31682-39574 sayı ile; "UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın hükümden sonra 11.04.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşılmış ise de; emanette kayıtlı suç eşyasının bulunduğu ve sanığın ölümü nedeniyle yargılama koşulu gerçekleşmediğinden Yargıtay tarafından dosyanın esası incelenemeyeceğinden emanette bir eşyanın bulunup bulunmadığı ve eşyanın niteliği, suçta kullanılıp kullanılmadığı, silah ise yasak veya ruhsatlı olup olmadığı bilinemeyeceğinden, mirasçılara iadesine veya müsaderesine karar verilmesi mümkün olmadığı cihetle, emanette kayıtlı eşyanın bulunması halinde müsaderenin mahkemesince değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin Ceza Genel Kurulunun 2008 yılından beri süregelen yerleşmiş kararları gözetilerek 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi gereğince yerel mahkemece yargılama yapılıp gerektiğinde ilgililer de dinlenerek hukuki durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince bozulmasına, davanın düşürülmesi ve müsadere hususlarının değerlendirilmesi için dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine" karar verilmesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde  yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde  yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Yargıtay C.Başsavcılığınca UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 11.04.2012 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi halinde kovuşturma imkanının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece düşme kararı verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirdiğinden iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak ölümden önce tahsil edilmiş bulunan para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları da mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.