muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2343, Karar No: 2021/7121, Tarih: 20.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/2343 E.  ,  2021/7121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Bilinçli taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/1, 89/2-b-e, 22/3, 62. ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresi belirlenmesine dair İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/12/2013 tarihli ve 2013/145 esas 2013/10 sayılı kararının 03/01/2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 13/07/2015 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine hakkındaki hükmün açıklanarak, 5237 sayılı Kanunun 89/1, 89/2-b-e, 22/3, 62. ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası cezalandırılmasına ilişkin İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2016 tarihli ve 2016/35 esas 2016/160 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında sürücü belgesi olmadan kullandığı motosikletle yapmış olduğu trafik kazası nedeniyle müşteki ...'ın, hayati tehlike ve kemik kırığı oluşmasına sebebiyet verecek şekilde yaralanmasına neden olduğundan bahisle, bilinçli taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de; benzer bir olayla ilgili Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23/11/2020 tarihli ve 2020/859 esas 2020/6203 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, sanığın sürücü belgesi olmamasının tek başına 5237 sayılı Kanunun 22/3. maddesinde tanımlanan bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması için yeterli sebep oluşturmadığı, bu itibarla sanığın eyleminin şikayete tabi olan taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçunu oluşturduğu ve adı geçen müştekinin de 03/12/2013 tarihli celsede şikayetçi olmadığını belirtmesi karşısında, 5237 sayılı Kanunun 73/4. ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01/03/2021 gün ve 94660652-105-16-2339-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01/03/2021 gün ve 94660652-105-16-2339-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 23.55 sıralarında sanık ...'ın idaresindeki motorsiklet ile meskun mahalde, 7 metre genişliğinde, iki yönlü, aydınlatma bulunan, düz, eğimsiz, asfalt kaplama yolda seyri sırasında olay mahalli dört yönlü kavşağa geldiğinde tali yoldan kavşağa giren diğer sanık ...'in otomobili ile çarpıştığı ve motorsiklette yolcu olarak bulunan ...'ın hayati tehlike geçirecek ve 3. derece kırık oluşacak şekilde yaralandığı, sanık ...'ın olay yerinden kaçtığı ve alkol raporunun olaydan 22 saat sonra alınabildiği ve "0" promil olduğunun görüldüğü, ...'ın şikayetçi olması üzerine tali kusurlu sanık ... hakkında TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 22/3. madeleri gereğince kamu davası açıldığı, yargılama sırasında müşteki ...'ın 03/12/2013 tarihli celsede alınan beyanında sanık hakkında şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini belirtmesine rağmen sanığın ehliyetsiz araç kullanması bilinçli taksir sayılarak sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de, alkollü olduğuna dair delil bulunmayan sanığın ehliyetsiz motorsiklet kullanmasının tek başına bilinçli taksirin koşullarını oluşturmadığı, sanığın eylemini basit taksir ile işlediği, mağdurun şikayetçi olmadığı ve sanığın ihbar üzerine hükmün açıklanmasına ilişkin yargılama sırasında 22/03/2016 tarihli celsede "şikayetten vazgeçme olursa kabul ederim" şeklindeki beyanı karşısında sanık hakkında düşme kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden,

Kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde bulunduğundan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2016 tarihli ve 2016/35 esas 2016/160 sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre uygulama yapılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5237 sayılı TCK’nın 89/5. ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 20/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2836, Karar No: 2010/7014, Tarih: 15.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2836 E.  ,  2010/7014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/06/2009

Taraflar arasında birleştirilerek  görülen davada;

Davacı (birleşen dosya davalısı) belediye, kayden maliki olduğu 271 ada 5 parsel sayılı taşınmazda lehine intifa hakkı tesis edilen dava dışı B.Ltd.Şti. Ile davalı şirket arasında 20 yıl süreli kira akdi yapılmış ise de, intifa hakkı sahibi şirketin iflası nedeniyle davalının da taşınmaz üzerindeki haklarının ortadan kalktığını ve davalının haksız şagil durumunda bulunduğunu ileri sürüp, elatmanın önlenmesini istemiş; birleşen davaya cevabında, kira akdine dayalı olarak sözleşmenin tarafı olmayan belediyeden  hak talebinde bulunulamayacağını, istenen bedelin fahiş olduğu gibi, taşınmazın mütemmim cüzü olmayan araç, gereç vs. ilişkin istemlerinde yerinde olmadığını belirterek, birleşen davanın reddini savunmuştur.

Davalı (birleşen dosya davacısı); asıl davaya karşı, davacı belediyenin % 95 ortağı olduğu dava dışı B.Ltd.Şti. ile birlikte hareket ettiğini ve anılan şirket ile aralarında düzenlenen kira akdi anlaşmasının 11.maddesinde, belediyenin, intifa hakkı sahibi ve kiralayan şirketin infisahı vs. hallerinde dahi işletme hakkının kiracıda olacağını taahhüt etmiş olup, davanın hakkın kötüye kullanılması olduğunu, iyiniyetle yaptığı yatırımların, muhdesat bedellerinin vs. ödenmeden kullanımdan men edilemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuş, birleşen davasında, kayıt maliki belediyenin muvafakatı ve intifa hakkı sahibiyle yapılan kira akdi gereğince çekişmeli taşınmaz üzerine iyiniyetle akaryakıt satış istasyonu tesisleri kurduğunu ileri sürerek, kurduğu tesisler üzerindeki hakları ödeninceye kadar lehine hapis hakkı tanınması ve yapmış olduğu bina, tesis ve kurduğu makina araç vs. karşılığı olarak tazminat ödenmesi isteklerinde bulunmuştur.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.6.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden şirket vekili Avukat K. Y. ve İ.A. geldi, temyiz eden Bornova Belediye Başkanlığı vekilinin mazeret dilekçesi alındı, talebi reddedildi, davetiye tebliğine rağmen temyiz eden Bornova Belediye Başkanlığı vekili avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi S. T. tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Asıl dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi; birleşen dava ise, tazminat ve hapis hakkı tanınması isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Asıl dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi; birleşen dava ise, tazminat ve hapis hakkı tanınması isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 271 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kayden davacı belediyeye ait olduğu, davalı şirketin kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı, Belediye Meclis Kararlarıyla dava dışı B.Bornova Temel Tüketim Maddeleri ve Ticaret Limited Şirketi lehine 20 yıl süreyle intifa hakkı tesis edilerek 15.11.1995 tarihinde tapuya işlendiği, anılan intifa hakkı sahibi şirket ile davalı şirket arasında kira sözleşmesi düzenlendiği ve davalı şirket lehine de 20 yıl süreli kira şerhinin 16.2.1996 tarihinde tapu kaydına şerh verildiği, bilahare intifa hakkı ile intifa hakkı üzerindeki kira şerhinin 5.9.2000 tarihinde tapu kaydından terkin edildikleri  anlaşılmaktadır.

Öte yandan; davacı belediye tarafından davalı şirket aleyhine 29.1.2002 tarihinde açılan ecrimisil istekli davanın reddine dair kurulan hükmün temyizi üzerine Yüksek 3. Hukuk Dairesinin 29.4.2004 tarih 3883-4405 sayılı kararıyla “…intifa hakkı sahibi şirketin iflası nedeniyle 13.10.1998 tarihinde sicilden kaydı silinmiştir. Bu tarihten sonra kira akdi sona erdiği için davalı, davacı malike karşı haksız şagil durumundadır. Bu nedenle de ecrimisil ile sorumludur…” gerekçesi ile bozulması ve bozma doğrultusunda yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne dair verilen İzmir 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.10.2005 tarih 98 / 418 sayılı kararının derecattan geçmek suretiyle 4.7.2006 tarihinde kesinleştiği görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki; dava dışı B. ltd. şirketinin iflas edip, iflas idaresi tarafından alacak – borç ilişkileri tasfiye edilerek anılan şirketin ticaret sicilinden kaydı silinmek suretiyle tüzel kişiliğinin son bulduğu ve intifa hakkının da ortadan kalktığı; böylece Bormar ltd. şirketi ile davalı şirket arasındaki kira akdinin de hitam bulacağı ve bu sebeple davalı şirketin de haksız işgalci konumuna düştüğü sabittir.

Ne varki; davalı şirket kira sözleşmesinden sonra çekişmeli taşınmazda bilirkişi raporlarında gösterildiği şekilde bir takım muhdesatlar yapmıştır. Anılan tesis ve muhdesatların yapımında davalı şirketin kötü niyetli olduğu söylenemez. Öyle ise, TMK.nun 994. maddesinden kaynaklanan faydalı ve zorunlu giderler karşılığı kişisel hak sahibi olacağı, bunun ise davalı yararına hapis hakkı olduğu tartışmasızdır. Bu belirleme karşısında TMK.nun 684. maddesinde öngörülen mütemmim cüz niteliği taşıyan yapı ve tesisler bakımından dava tarihi itibariyle bir değerlendirme yapılarak bu değer üzerinden davalı şirket yararına TMK.nun 994. maddesi hükmü gereğince hapis hakkı tanınmak suretiyle elatmanın önlenmesine karar verilmesi gerekirken, anılan hususlar göz ardı edilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

O halde, tarafların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan davalı karşı davacı vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının diğer temyiz edenden alınmasına, 15.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5122, Karar No: 2019/2, Tarih: 08.01.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5122 E.  ,  2019/2 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesi eyleminin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/862, Karar No: 2015/1958, Tarih: 22.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/862 E.  ,  2015/1958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Müvekkilinin davalı işyerinde çalışırken iş akdinin davalı tarafından haksız olarak sona erdirildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram, genel tatil ve ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının daha yüksek maaşla çalışmak istediği için kendi isteği ile işten ayrıldığını, hafta tatili izinlerini kullandığını, yıllık ücretli izinlerini kullandığını, sabah saat 8.00, akşam 17.00 arasında çalıştığını günde 1,5 saat ara dinlenmesi kullandığını, bayramın ilk günü kapalı olduklarını, sonraki günlerde 3 saat dönüşümlü çalıştıklarını, evi uzak olanlara 2 gün izin verildiğini, davacının eşinin işe göndermemesi üzerine gidip aldıklarını, 4 gün işe gelmediğini, telefonda eşinin çalışmasını istemediğini, kendisine 2 gün verilmesini istediğini, Çarşamba günü işe gelmesi gerekirken Cuma günü de dahil işe gelmediğini, arkadaşlarına da işe gelmeyeceğini bildirdiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece davalı işverenin haklı fesih sebebini ispatlayamadığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatları talebi kabul edilmişse de bu sonuç, dosya içeriğine uygun değildir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 10/07/2010 tarihinde haftalık izne ayrıldığı, memleketine gittiği ve ancak yoğun yağmur ve sel nedeniyle 15,16 ve 17 Temmuz 2010 tarihlerinde ... köyünde mahsur kaldığı anlaşılmaktadır. Ancak davacı, bu engel kalktıktan sonra da işyerine dönmemiş ve iş akdi devamsızlık nedeniyle 03/08/20210 tarihinde sona ermiştir. Köyde mahsur kalma olayının 17/07/2010 tarihinden sonra ortadan kalktığı, muhtarlık yazısıyla sabittir. Davacı, engelin kalktığı 17/07/2010 tarihinden sonrada işe dönmediğinden ve haklı sebep de ortadan kalktığından, davacının iş akdinin haklı neden olmadan işe dönmemesi sonucu sona erdiği kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3-Davacı, dava dilekçesinde hiç yıllık izin kullanmadığını iddia ederek, çalıştığı tüm yıllara ait yıllık izin ücreti talebinde bulunmuş, ancak Bölge Çalışma Müdürlüğü’ne verdiği şikayet dilekçesinde 8 gün yıllık izin kullandığını belirtmiştir. Davacının 8 gün yıllık izin kullandığını ikrar etmesine rağmen, yıllık izin ücretinin 20 gün yerine 28 gün üzerinden hüküm altına alınması HUMK. nun 74. (HMK. 26) maddesinde belirtilen taleple bağlılık kuralına aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/520, Karar No: 2018/8743, Tarih: 29.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/520 E.  ,  2018/8743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 157/1, 43/1, 52/2-4 ve 53. maddeleri

gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre, kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanığın istinaf dilekçesinin, temyiz talebi niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Katılan ...'un kızı Melike'nin KPSS sınavından 64 puan alması üzerine kızını devlet dairesinde işe yerleştirmek amacıyla girişimlerde bulunduğu sırada çevreden temyiz dışı sanık Hüseyin Atılgan'ın bu tür konularda insanlara yardımcı olduğunu duyması üzerine adı geçen temyiz dışı sanık ile iletişime geçtiği, Hüseyin'in katılana kendisinin MİT görevlisi olduğunu, özel harekat kimliği taşıdığını, devletin üst kademelerinde tanıdıkları olduğunu, onlar vasıtasıyla kızını işe yerleştirebileceğini söyleyip güvenini sağlayarak farklı tarihlerde taksitler halinde toplam 11.800 Amerikan dolarını aldığı, daha sonra katılanlar Melike ile annesi olan Tülin’i Ankara'ya çağırması üzerine katılan ...’den kızı Melike için sağlık raporu çıkarılacağını söyleyerek 160 TL aldığı, akşam hep birlikte buluştuklarında ise sanık ...'ın, adı geçen katılanlara kendisini Gençlik ve Spor müdürü Ahmet olarak tanıtarak Tülin’e, kızının evrakları tamamlandığında ve evraklar için gerekli ücretler talep edildiğinde verilmesi durumunda kızının geleceğini garanti altına alacaklarını söylediği, sanık ... ve temyiz dışı sanık Hüseyin tarafından katılanın kızı Melike'nin işe yerleştirilmemesi üzerine aralarında yapılan görüşmeler sonucu sanık ...'in katılanlardan aldıkları paraya karşılık olarak 19.000 TL bedelli senedi tanzim edip katılan ...’a göndermesine rağmen senet bedelini ödemeyerek haksız yarar sağladığı, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan ve tanık beyanları, suça konu personel onay formu, sanığın katılan ...’a verdiği senet, banka dekontları, dairemizin bozma ilamı sonucu uzlaşma sağlanamadığına dair uzlaştırma raporu ile oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, temyiz dışı sanık Hüseyin ile iştirak halinde hareket etmek suretiyle, hileli söz ve davranışlarda bulunarak katılan ...’yi işe yerleştirecekleri konusunda katılanları aldatıp değişik tarihlerde katılanlardan para alıp haksız yarar sağlayarak üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın herhangi bir gerekçeye dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9920, Karar No: 2013/9666, Tarih: 20.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/9920 E.  ,  2013/9666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü: K A R A R

1)-İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2)-Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun ... Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, şikayet eden borçlu İl Özel İdaresi'nin ... Bankası ... Şube Müdürlüğü'ndeki hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis