muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6674, Karar No: 2024/4982, Tarih: 27.06.2024

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili; kusur tespiti, yoksulluk nafakası talebinin reddi, iştirak nafakalarının ve tazminatların miktarlarına yönelik istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı erkek vekili; kusur tespiti, kadın lehine hükmolunan tazminatlar, kendisinin tazminat taleplerinin reddi, ortak çocuklar yararına hükmolunan nafakalar ve velâyete yönelik istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların tespit edilen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, paranın alım gücü, günün ekonomik koşulları, ortak çocukların ihtiyaçları ve hakkaniyet ilkesi birlikte değerlendirildiğinde, ortak çocuklar yararına takdir edilen iştirak nafakalarının az olduğu, kadın lehine hükmolunan maddî ve manevî tazminatın az olduğu, tarafların ortak çocuklarından ... 10.10.2022 tarihi itibariyle ergin olmuş olup, yasa gereği velâyet hükümlerinin kapsamı dışında kaldığı, velâyet ve kişisel ilişkiye dair her iki çocuk için kurulmuş olan tek bir velâyet ve kişisel ilişki hükmü olması nedeniyle, İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 2. bendinin tamamen kaldırılmasına, ...’nın velâyeti hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ...’in velâyetinin anneye verilmesine ve baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına karar vermek gerektiği gerekçesi ile ilgili bentlerin kaldırılmasına, ortak çocuk ... için boşanmanın kesinleştiği 14.03.2022 tarihinden ergin olduğu 10.10.2022 tarihine kadar geçerli olmak üzere, diğer ortak çocuk ... için ise boşanmanın kesinleştiği tarihten geçerli olmak üzere ayrı ayrı aylık 500,00'er TL iştirak nafakasına, 50.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine, erkeğin ortak çocuklardan ...’nın velâyetine yönelik istinaf talebinin, ortak çocuk ...'nın 10.10.2022 tarihi itibariyle ergin olması nedeniyle incelenmesine yer olmadığına, velâyet ve kişisel ilişkiye dair her iki çocuk için kurulmuş olan tek bir velâyet ve kişisel ilişki hükmü olması nedeniyle, İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 2. bendinin tamamen kaldırılmasına, ortak çocuk ...’nın velâyeti hakkında karar verilmesine yer olmadığına ortak çocuk ...'in velâyet hakkının anneye verilmesine, ortak çocuk ile davalı-davacı baba arasında her ayın 2. ve 4. haftası cumartesi günü saat 11.00'de anneden alınarak saat 16.00'da anneye teslimi, dini bayramların ikinci günü saat 11.00'de anneden alınarak saat 18.00'de anneye teslimi suretiyle kişisel ilişki kurulmasına, erkeğin tüm, kadının sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili; kusur belirlemesi ve tazminatların usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili; kusur belirlemesi ve tazminatların usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma ve fer'îleri istemine ilişkin davalarda taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına tazminat şartlarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği, miktarlarının uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 182 nci, 324 üncü, 327 nci, 328 inci, 329 uncu, 330 uncu ve 336 ncı maddeleri, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6219, Karar No: 2021/13593, Tarih: 23.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/6219 E.  ,  2021/13593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ve davalı ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciline ilişkin davanın kabulüne dair yerel mahkeme kararı, Dairemizin 22.12.2015 gün 2015/20170-25184 sayılı kararı ile bozulmuş, yerel mahkemece verilen kısmen direnme kısmen uyma kararının, davacı idare ve davalı ... vekillerince temyizi üzerine, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca 17.12.2019 gün ve 2018/5-41 E., 2019/1379 K. sayılı kararla kısmen direnme kararının, bozma kararı gereği inceleme yapıldığından bahisle gerçek bir direnme kararı olmadığı yeni bir hüküm olması nedeniyle hükmün bu yönüyle inceleme görevinin Özel Daireye ait olduğu ve uyulan kısım yönünden de hükmün temyizen incelemesinin Özel Dairece yapılması gerektiğinden bahisle dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiş ve karar düzeltme istemi ret edilmiş olmakla yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare ve davalı ... vekillerince temyiz edilmiştir.

İlk hüküm, Dairemizce yapı bedeli yönünden de bozulmuşsa da; mahkemece yazılı gerekçelerle yapı bedeline hükmedilmemesinde bir isabetsizlik olmadığı bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından kısmen direnme kararı yerinde olduğu gibi, arazi niteliğindeki ... Köyü 121 ada 4 parsel sayılı taşınmazın zeminine bozma ilamına uyularak olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Davacı idare harçtan muaf olduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

1-Davacı idare harçtan muaf olduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

3-İlk karar gereği hüküm altına alınan bedel ileride ortaya çıkacak hak sahibine verilmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırtılmış olup, son karar gereği hak sahibi olduğu anlaşılan davalıya ödenmesine karar verildiğine göre hüküm altına alınan bedele 14.03.2014 tarihinden son karar tarihi olan 14.06.2016 tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, doğru olmadığı gibi;

4-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)7 nolu bendinin çıkartılmasına, yerine (Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç tayinine yer olmadığına peşin alınan harcın talep halinde yatırana iadesine) cümlesinin yazılmasına,

b)10 nolu bendinin çıkartılmasına,

c)4 nolu bendinin sonuna (işbu bedele 14/03/2014 tarihinden son karar tarihi olan 14.06.2016 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin eklenmesine,

d)Davacı idare lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin 9 nolu bendinin çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/290, Karar No: 2011/3964, Tarih: 30.03.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/290 E.  ,  2011/3964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 7.İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlular hakkında aylık 300 TL'den Mayıs 2009-Ocak 2010 tarihleri arası kira parası toplamı olan 28.000.TL'nin tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine itiraz edilmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur.Mahkemece 27.000.TL üzerinden itirazın kaldırılmasına bu miktarın %40 oranında icra inkar tazminatının davacıya verilmesine karar verilmesi üzerine karar davalı müteselsil kefil ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 04.02.2010 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 01.12.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmış olup bu sözleşmede aylık 3.000.TL kiranın her ayın beşine kadar ödeneceği hüküm altına alınmıştır. Davalı müteselsil kefil ... süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcunun bulunmadığını savunmuştur. Müteselsil kefilin sorumluluğu kira sözleşmesi süresi olan bir yıl ile sınırlıdır. Bu durumda müteselsil kefil ... Kasım 2009 tarihine kadar olan kira parasından sorumlu olup Aralık 2009 ve Ocak 2010 kira paralarından sorumlu değildir. Mahkemece Kasım 2009 tarihine kadar olan kira parası üzerinden itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/637, Karar No: 2016/1834, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/637 E.  ,  2016/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık, nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/03/2015 tarihli ve 2014/210 esas, 2015/151 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 19/06/2015 tarihli ve 2015/626-428 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/07/2015 tarihli ve 2015/902 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 06/11/2015 gün ve 94660652-105-34-11499-2015-E.23018/72502 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/07/2015 tarihli ve 2015/902 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5846, Karar No: 2016/9793, Tarih: 13.06.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/5846 E.  ,  2016/9793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 24/12/1996-21/09/2012 tarihleri arası geçen ve Kuruma eksik bildirilen sürelerin tespiti ile 1.650,00 TL ücretle çalıştığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalıların ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 24/12/1996-21/09/2012 tarihleri arası eksik bildirilen sürelerin tespiti ile 1.650,00 TL ücretle çalıştığının belirlenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde, SGK ya bildirilen süreler dışında kalan 24.12.1996- 30.06.1998 tarihleri arasında 548 gün, 09.08.2001- 31.05.2002 tarihleri arasında 295 gün, 01.01.2003- 30.04.2003 tarihleri arasında 120 gün, 01.12.2003- 31.01.2005 tarihleri arasında 420 gün, 01.03.2005- 10.03.2005 tarihleri arasında 10 gün, 01.11.2005- 23.05.2006 tarihleri arasında 203 gün, 06.10.2006- 15.04.2007 tarihleri arasında 189 gün, 01.11.2007- 07.01.2008 tarihleri arasında 67 gün, 03.01.2009- 03.03.2009 tarihleri arasında 60 gün, 01.11.2009- 01.02.2010 tarihleri arasında 90 gün olmak üzere toplam 2002 gün süreyle ve hizmet akdine dayalı olarak döneme ilişkin yasal asgari ücretle çalıştığının tespitine. karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve inceleme sonucu varılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/8. maddeleri gereği bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır.Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilmeyen sigortalılar, çalışmalarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse bu çalışmaların Kurumca dikkate alınacağı belirtilmiştir. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı, kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli, daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de, çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı tezgahtar olarak davalı işverene ait fırında kesintisiz bir şekilde çalıştığını iddia ettiği, davalı işveren ise, mevsimlik çalışma iddiasında bulunduğu, davacı adına 01/07/1998-30/10/2012 tarihleri arası davalı işveren tarafından kısmi bildirim yapıldığı, ilk işe giriş bildirgesinin 01/07/1998 tarihinde verildiği, imzasız olan belirsiz süreli iş sözleşmesinde işe başlama tarihinin 01/07/1998 tarihi olarak belirtildiği, 1996/3. dönem-2012/9. aylar arası dönem bordrolarının getirtildiği ve bordrolarda kış dönemi bildirim yapılan kişi sayısının azaldığı, davalı tarafından gösterilen tanıklar beyanlarında, davacının tezgahtar olduğunu ve asgari ücretle mevsimlik olarak yaz dönemi çalıştığını, işyerinin kışında açık olduğunu ancak çalışan sayısının çok azaldığını ve kış dönemi 1-2 kişi çalıştığını belirttikleri, davacı tarafından gösterilen ve davacının arkadaşı, müşterisi gibi olan bir kısım tanıklar, davacının kesintisiz çalıştığını ve ücretinin asgari ücret olduğunu belirttikleri, yine davacı tarafından gösterilen ve kısmi bordro tanığı olan şahıslardan , davacı ile 2006-2012 arası birlikte çalıştıklarını, asgari ücret aldıklarını, kış dönemi kendisinin çalışmadığını bu nedenle davacının kış dönemi çalışmasını bilmediğini belirttiği, ayrıca bu tanığa bir başka dosyada davacının kesintisiz şekilde çalıştığını belirten beyanı sorulduğundu, davacının kendisine iş teklif ettiğini bu nedenle kesintisiz çalıştığı yönünde beyanda bulunduğunu ancak iş teklifi yerine getirilmediği için beyanını düzelttiğini belirttiği, yine davacı tarafından gösterilen ve davalı işverenle aralarında dava bulunduğu anlaşılan bordro tanığı Ü.. H.. beyanında, davacının kesintisiz çalıştığını belirttiği, yine davacı tarafından gösterilen kısmi bordro tanığı Ş.. A.. ise beyanında, işyerinde sezonluk çalışma olduğunu, kışın işyerinin açık olduğunu ancak çalışan sayısının çok azaldığını, kış dönemi 2-3 ay işten çıkış verildiğini, ücretlerinin asgari ücretin az bir üstünde olduğunu, bu şartlarda işe girmeyi kabul ettiklerini belirttiği, davacının 08/02/2000-08/08/2001 tarihleri arası askerlik hizmetini yaptığı, alınan bilirkişi raporunda davalı tarafından gösterilen tanıkların halen çalıştığını bu nedenle davalı aleyhine beyanda bulunamayacakları gerekçesiyle davacı tanıklarının beyanları esas alınarak kesintisiz çalıştığı kanaatinin belirtildiği ve mahkeme tarafındanda bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.