muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/435, Karar No: 2015/4781, Tarih: 08.10.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/435 E.  ,  2015/4781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/44788

MAHKEMESİ : İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 25/12/2013, 2013/89 (E) ve 2013/51 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ..'un mağdur ..'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde suç vasfı tayin, kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, suça sürüklenen çocuk müdafiinin eksik incelemeye, vasfa, tahrikin derecesine, takdire yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 08/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9097, Karar No: 2017/15598, Tarih: 09.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/9097 E.  ,  2017/15598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesi ile; şirketin ... ili ... ilçesinde manyetit cevheri zenginleştirme tesisi işlettiğini, davalı şirketten elektrik enerjisi satın aldığını kendilerinin müşterisi olduğunu, davalı şirketin kendilerinden 12 ayrı fatura ile toplam 31.823,26 TL kayıp kaçak bedeli adı altında elektrik ücreti tahsil ettiğini, elektrik enerjisinin kullanmasının zaruri olduğunu, bu nedenle bu faturaları ödemek zorunda kaldıklarını haksız olarak kendilerinden tahsil edilen bu miktarın karşı taraf açısından sebepsiz zenginleşmeye neden olduğundan fazlaya ilişkin haklarımız saklı kalmak kaydıyla 31.823,26 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir, 13.07.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 37.551,51 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile uygulanan elektrik tarifelerinin EPDK tarafından belirlendiğini, EPDK'nın belirlediği tarife gereğince tahsilat yaptıklarını, davacı tarafın kendi müşterileri olduğunu, iş bölümü ile yargı yolu ve husumete ilişkin itirazlarının olduğunu, öncelikle davanın usulden reddedilmesini, mahkemenin aksi kanaatte olması durumunda davanın esastan reddedilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 37.551,51 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 31.823,36 TL üzerinden dava tarihinden itibaren, 5.728,15 TL üzerinden ise ıslah tarihi olan 13.07.2015 tarihinden itibaren avans faizi yürütülmesine karar verilmiş; hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 37.551,51 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 31.823,36 TL üzerinden dava tarihinden itibaren, 5.728,15 TL üzerinden ise ıslah tarihi olan 13.07.2015 tarihinden itibaren avans faizi yürütülmesine karar verilmiş; hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan

ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4471, Karar No: 2025/3875, Tarih: 14.05.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/4471 E.  ,  2025/3875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Sanık ... hakkında istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : 1- Sanık ... hakkında iade

2- Sanık ... hakkında temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün

onanması

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık ... hakkında verilen hükmün ve sanık ... hakkında verilen ek kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle;

Sanık ... müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2022/142 Esas, 2022/321 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3, 188/4-a, 62. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 30.12.2022 tarihli ve 2022/2885 Esas, 2022/2398 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm ve ek karara yönelik sanık ... müdafinin istinaf başvusurununun 5271 sayılı Kanun'un 276/2. maddesi gereğince, sanık ... müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Ek Karar

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/2885 Esas, 2022/2398 Karar sayılı ek kararı ile, sanık ...'nin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296/1-a maddesi uyarınca reddine karar verildi.

II. TEMYİZ

A. Temyiz sebepleri

1- Sanık ... ve Müdafinin Temyiz İstemleri

Etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, her türlü şüpheden uzak somut delil bulunmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, takdiri indirimin alt sınırdan uygulanması nedeniyle sanık hakkında fazla ceza tayin edildiğine ilişkindir.

2- Sanık ... Müdafinin Temyiz İstemleri

Hükmün hukuka aykırı olarak kesinleştirildiğine, her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1- Sanık ... Hakkındaki Ek Karar Yönünden

2- Sanık ... Müdafinin Temyiz İstemleri

Hükmün hukuka aykırı olarak kesinleştirildiğine, her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1- Sanık ... Hakkındaki Ek Karar Yönünden

İlk derece mahkemesi kararının, 11.10.2022 tarihinde sanık ve müdafinin yüzüne karşı tefhim edildiği, sanık müdafii tarafından 7 günlük yasal süresinden sonra 21.10.2022 tarihinde istinaf talebinde bulunulduğu ve ilk derece mahkemesinin 21.10.2022 tarihli ek kararı ile süresinden sonra istinaf talebinde bulunulduğu gerekçesiyle istinaf talebinin reddine karar verdiği, bu ek kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 30.12.2022 tarihli ve 2022/2885 Esas, 2022/2398 Karar sayılı kararı ile 21.10.2022 tarihli ek kararda usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 276/2. maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verdiği, sanığın bu karara yönelik temyiz talebinde bulunması üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 12.01.2023 tarihli ve 2022/2885 Esas, 2022/2398 Karar sayılı ek kararı ile, 5271 sayılı Kanun'un 296/1-a maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine karar verdiği, ardından bu ek karara yönelik sanık müdafinin temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmıştır. Sanık müdafinin süresinden sonra istinaf talebinde bulunması sebebiyle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 12.01.2023 tarihli ve 2022/2885 Esas, 2022/2398 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2- Sanık ... Hakkındaki Hüküm Yönünden

Dosya kapsamına göre; Sanık ...'nin sanık ...'ten aldığı uyuşturucu maddeyi kullanıcı Mehmet'e verdiği, akabinde sanık ...'in evinde yapılan aramada da uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği şeklindeki iddiaya ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, olay ve ev arama tutanağı içeriği, sanıkların aşamalardaki savunmaları, tanık beyanı, kriminal rapor ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı şeklindeki kabulün isabetli olduğu, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi uyarınca yapılan indirimin yerinde olduğu, araştırılacak başka bir hususun bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ve müdafinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

1- Sanık ... Hakkındaki Ek Karar Yönünden

III. KARAR

1- Sanık ... Hakkındaki Ek Karar Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/2885 Esas, 2022/2398 Karar sayılı ek kararında, hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi gereğince, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

2- Sanık ... Hakkındaki Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 30.12.2022 tarihli ve 2022/2885 Esas, 2022/2398 Karar sayılı kararında, sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1742, Karar No: 2021/4196, Tarih: 25.05.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/1742 E.  ,  2021/4196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 27/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : Sanık müdafii, katılanlar vekili

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Olay günü, iki grup arasında çıkan husumet sonrasında kolluk tarafından olaya müdahale edildiği, gruplardan bir şahsın zırhlı araç ile muayeneye götürülmesini takiben evine bırakılacağı esnada, karşı gruba ait şahısların özel otomobilleri ile zırhlı aracın önünü kesmeye çalıştığı, zırhlı aracın ... İlçe Emniyet Müdürlüğü önüne dönüş yapması üzerine emniyet binası önünde 90-100 kişilik grup tarafından diğer gruba mensup kişilere ulaşmak için taş, sopa ve silahlar ile polis memurlarına saldırıldığı, ... İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil Büro Amirliği'nde görevli polis memuru sanığın başka bir polis memuruna saldıran birkaç şahıs olduğunu görmesi üzerine havaya ateş açtığı, ancak şahısların saldırıya devam etmesi nedeniyle şahıslardan birini ensesinden çektiği, bu şahsın sanığın boynunu sıkmaya başladığı, sanığın kurtulmak için havaya ateş etmek üzere silahını havaya kaldırdığı sırada başka bir şahsın sanığın eline sert bir şekilde vurması üzerine sanığın elinin aşağıya düşüp silahının ateş alması sonucu kalabalık içerisinde bulunan bir kişinin mermi isabet etmesi nedeniyle hayatını kaybetmesi şeklinde meydana gelen olayda,

Öncelikle yaşama hakkı ve yaşama hakkı ihlalinin “kanunun emrini yerine getirme” sebebiyle hukuka uygun sayılabileceği hallere ilişkin olarak ülkemizde yürürlükte bulunan hukuki düzenlemenin irdelenmesi gerekmektedir.

Ülkemizin de taraf olduğu ve Anayasanın 90. maddesi uyarınca iç hukukun bir parçası haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Haklar ve Özgürlükler” başlıklı bölümünde yer alan 2. maddesinde “yaşama hakkı” düzenlenmiş, aynı maddenin “b” bendinde “usulüne uygun olarak yakalamak veya usulüne uygun olarak tutuklu bulunan bir kişinin kaçmasını önlemek için kuvvete başvurulmasının kesin zorunluluk haline gelmesi sonucunda ölüm meydana gelmişse yaşama hakkının ihlal edilmiş sayılamayacağı belirlenmiştir.

Anayasanın 17. maddesi 1. fıkrasında “herkesin yaşama hakkına” sahip olduğu belirtilmiş, aynı maddenin 4. fıkrasında “meşru müdafaa hali, yakalama ve tutuklama kararlarının yerine getirilmesi, bir tutuklu veya hükümlünün kaçmasının önlenmesi, bir ayaklanma veya isyanın bastırılması, sıkıyönetim veya olağanüstü hallerde yetkili merciin verdiği emirlerin uygulanması sırasında silah kullanılmasına kanunun cevaz verdiği zorunlu durumlarda meydana gelen öldürme fiilleri, birinci fıkra hükmü dışındadır.” denilmek suretiyle birinci fıkradaki hakkın istisnalarını düzenlemiştir.

TCK'nun 24. maddesinin birinci fıkrasındaki; "Kanunun hükmünü yerine getiren kimseye ceza verilmez" şeklindeki düzenleme ile kanunla verilen görevin yerine getirilmesi bir hukuka uygunluk nedeni olarak öngörülmüştür. Maddede geçen kanun kelimesinden pozitif hukuk metinleri yani yazılı hukuk kuralları anlaşılmalıdır. Kanun hükmünün yerine getirilmesinde, belirli konularda kişiye verilen yetki aynı zamanda o kişinin görevidir. Bu nedenle sözü edilen hukuka uygunluk nedenini görevin ifası kapsamında değerlendirmek gerekir.

2559 sayılı Vazife ve Selahiyet Kanununun 16. maddesinde, ”polisin görevini yaparken direnişle karşılaşması halinde, bu direnişi kırmak amacıyla ve kıracak ölçüde zor kullanmaya yetkili olduğu, zor kullanma yetkisi kapsamında, direnmenin mahiyetine ve derecesine göre ve direnenleri etkisiz hale getirecek şekilde kademeli olarak artan nispette bedenî kuvvet, maddî güç ve kanunî şartları gerçekleştiğinde silah kullanılabileceği, kendisine veya başkasına yönelik bir saldırı karşısında, zor kullanmaya ilişkin koşullara bağlı kalmaksızın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun meşru savunmaya ilişkin hükümleri çerçevesinde savunmada bulunacağı, meşru savunma hakkının kullanılması kapsamında, bedenî kuvvet ve maddî güç kullanarak etkisiz hale getiremediği direniş karşısında, bu direnişi kırmak amacıyla ve kıracak ölçüde, hakkında tutuklama, gözaltına alma, zorla getirme kararı veya yakalama emri verilmiş olan kişilerin ya da suçüstü halinde şüphelinin yakalanmasını sağlamak amacıyla ve sağlayacak ölçüde, silah kullanmaya yetkili olduğu, silah kullanmadan önce kişiye duyabileceği şekilde "dur" çağrısında bulunacağı, kişinin bu çağrıya uymayarak kaçmaya devam etmesi halinde, önce uyarı amacıyla silahla ateş edilebileceği, buna rağmen kaçmakta ısrar etmesi dolayısıyla ele geçirilmesinin mümkün olmaması halinde ise kişinin yakalanmasını sağlamak amacıyla ve sağlayacak ölçüde silahla ateş edilebileceği, direnişi kırmak ya da yakalamak amacıyla zor veya silah kullanma yetkisini kullanırken, kendisine karşı silahla saldırıya teşebbüs edilmesi halinde, silahla saldırıya teşebbüs eden kişiye karşı saldırı tehlikesini etkisiz kılacak ölçüde duraksamadan silahla ateş edebileceği” düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayı değerlendirdiğimizde;

Bu açıklamalar ışığında somut olayı değerlendirdiğimizde;

Polis memuru olan sanığın olay sırasında görevi gereği kanun hükmünü yerine getirdiği ancak bu sırada kastı olmaksızın görev sınırını aştığı, eyleminin taksirle ölüme neden olma suçu kapsamında kaldığı kanaati ile mahkemece mahkumiyet kararı verilmiş ise de; sanığın havaya ateş açmak için silahını havaya kaldırdığı esnada kalabalık içerisinde bulunan bir kişinin sanığın eline vurması neticesinde sanığın elinin aşağıya doğru yöneldiği, eline aldığı darbe nedeniyle tetikte bulunan parmağın istemsiz olarak hareket etmesi sonucu silahın ateş almasının olağan olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde; 2559 sayılı Polis Vazife ve Selahiyet Yasasının 16. maddesi uyarınca silah kullanma yetkisi bulunan polis memuru olan sanığın, kanun hükmünü yerine getirdiği ve bunu yaparken de hukuka uygunluk nedeninin sınırını aşmadığının anlaşılması karşısında, beraatine karar verilmesi yerine, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi;

Kabule göre de;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 25/05/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4497, Karar No: 2018/11084, Tarih: 16.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/4497 E.  ,  2018/11084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından hükmün tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın dava dilekçesinde düğünde takılan dokuz adet yirmi iki ayar bilezikten oluşan ziynet eşyası alacağı talebinde bulunmuş ayrıca dava dilekçesinde delil olarak cd kaydına da dayanmıştır. Kuyumcu bilirkişi dava tarihi itibariyle ziynetleri hesaplamış ve sadece kadının talebine göre rapor düzenlemiştir. Mahkemece kadının ziynet eşyası alacağı kabul edilerek kadının talebi gibi dokuz adet bileziğin aynen veya bedeli olan 19.404,00 TL 'nin erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiştir. Kadının delil olarak dayandığı cd kaydı dosya içerisinde mevcut değildir. Mahkemece cd kaydının da getirtilerek dosya içerisine alınması ve kuyumcu bilirkişi tarafından bu delilin de incelenmesi sonucunda rapor düzenlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu kurulan hüküm doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.10.2018 (Salı)