muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/37818, Karar No: 2017/33975, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/37818 E.  ,  2017/33975 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2149, Karar No: 2014/12117, Tarih: 25.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2149 E.  ,  2014/12117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23.07.2013 gün ve 2013/347-2013/6 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki evraklar elektronik ortamda okundu, gereği konuşulup, düşünüldü:

Dava dosyası temyiz incelemesi için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HUMK'nın 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (örn: dava dilekçesi bulunmadığı gibi tebliğ mazbatasının da okunaklı olmadığı anlaşılmıştır.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksiklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise hem elektronik ortamda hem fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14252, Karar No: 2013/3591, Tarih: 18.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/14252 E.  ,  2013/3591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay tarihi olan 17/06/2008 günü saat 12.00 sıralarında sanık ... sevk ve idaresindeki... plakalı otomobili ile İstanbul istikametinden, ... istikametine doğru seyri sırasında olay mahalline geldiğinde, bariyer ile yaya trafiğine kapatılan yerden yola giren ve karşıya geçmek isteyen yaya ...’e çarpması sonucu yayanın ölümü ile neticelenen olayın meydana geldiği yolun 10 m genişlikte, orta bariyer ile bölünmüş il devlet karayolu olduğu, zemin asfalt ve kuru, vaktin gündüz, görüşün açık, mahallin yerleşim yerine yakın olduğu, olay yeri krokisinde sanık sürücüye ait çarpma öncesi 25 m fren izinin bulunduğu, ayrıca olay mahallinde yaya alt geçidi mevcut olmasına karşın, olay tarihi itibariyle mahalde bulunan yaya alt geçidini gösteren resimler incelendiğinde yaya alt geçidinin yayaların kullanmasına elverişli olmadığı, içinin su ve çamurlu olduğu yayaların bu mahalden geçebilmeleri için tuğlaları sıra ile koyup bunların üzerine basarak geçebildiklerinin anlaşıldığı bu durumda olay tarihinde ölen yaya ...'in yaya trafiğine bariyer ile kapatılan mahalde sanık sürücünün hız durumunu dikkate almadan hatalı ve tehlikeli biçimde aniden taşıt trafiğine ait kaplamaya kontrolsüz şekilde giriş yaptığı, bu hareketiyle kendi can güvenliğini tehlikeye düşürerek olayın meydana gelmesine sebebiyet vermiş olup olayda birinci derecede kusurlu olmakla birlikte, sanık ...'ın da sevk ve idaresindeki otomobili ile normal seyri sırasında olay mahalline geldiğinde, aniden kontrolsüz şekilde yola giren ve karşıya geçmek isteyen yayaya fren ve direksiyon tedbirine rağmen çarptığı ancak gerek kendi beyanı gerekse yanında yolcu olarak bulunan tanık eşi ... ve diğer tanık ...'ın beyanları itibariyle yolun sağ emniyet şeridinde bir kaçı cocuk olmak üzere beş altı kişilik bir yaya gurubunun bulunduğunu belirtmeleri karşısında, yayanın yolun hangi kesiminden kaplamaya giriş yaptığı kesinlik arzedecek şekilde tespit edilememekle birlikte,

yayanın yolun sol tarafından kaplamaya giriş yaptığının kabulü halinde yolu tamamlamak üzere iken çarpmanın gerçekleşmiş olacağı, aksi kabulde de sanık savunması ve tanık anlatımları ile sabit olduğu üzere yolun sağında kaplamaya yakın yerde duran ve bir kısmının çocuk olduğu anlaşılan guruptan birilerinin yola aniden çıkabileceğinin öngörülebilir ve düşünülebilir bir durum olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın her iki ihtimalde de yayaları fak ettiği andan itibaren önlemini önceden alması gerekirken hızını görüş durumuna, aracın yük ve teknik özelliklerine, yol ile trafiğin şartlarına göre ayarlamadan yola yakın noktada duran yayaları gözetip dikkate almadan, seyrini hızına uygun şeritte sürdürmeden, sonucu değiştirmemekle birlikte kabul durumuna göre yola ani giriş yapan veya kurallara aykırı olarak taşıt yoluna girip yolu bitirmek üzere olan yayayı fark ettiği anda olayı önlemek için yeterli mesafede direksiyon manevrasına ve fren tedbirine başvurmayıp, yolun düz olduğu bir noktada, ölen yayaya çarparak ölümüne sebebiyet veren sanık ...‘ın olayda dikkatsiz, tedbirsiz ve kurallara aykırı davranışı nedeniyle kazanın oluşumunda, olay mahallinde yapılan keşif sonucu dosyaya sunulan 22.12.2009 havale tarihli bilirkişi Engin Bıçakcı tarafından düzenlenen raporda belirtildiği üzere kusurlu olduğunun kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında, hatalı değerlendirmeye dayalı bilirkişi raporunun hükme esas alınması sonucu, sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13761, Karar No: 2014/5625, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/13761 E.  ,  2014/5625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2013/709-2013/61

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinden % 40, tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtları gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38119, Karar No: 2021/11541, Tarih: 06.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/38119 E.  ,  2021/11541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Suç tarihlerinin suça konu faturaların, 2007 takvim yılı için en son Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılmasından dolayı “25.01.2008” 2008 takvim yılı için en son Temmuz ayı KDV beyannamesinde kullanılmasından dolayı “25.08.2008” olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.01.2008 ve 25.08.2008 suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan kurum vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA, 06.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1313, Karar No: 2013/1446, Tarih: 04.03.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/1313 E.  ,  2013/1446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekilleri Avukat .... ve Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yağmur sonucu oluşan hasar nedeniyle sözleşme dışı yapılan işlerin bedelinin, karşı dava fazla ödemenin tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-k.davacı iş sahibi şirketin tüm, davacı-karşı davanın davalısı yüklenici şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece karşı davanın reddine karar verilmiştir. Karşı davanın davalısı olan yüklenici şirket yargılamada vekille temsil olunduğu halde, yararına karşı davanın reddi sonucu vekâlet ücreti verilmemesi doğru olmamıştır.

Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK’nın geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK’nın 438/VII. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle iş sahibinin tüm, yüklenici şirketin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca “karşı davanın reddedilmiş olması ve karşı davanın davalısı yüklenici şirketin yargılamada vekille temsil olunması dikkate alınarak, karar tarihinde yürürlükte bulunun Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesaplanan 12.929,00 TL vekâlet ücretinin karşı davanın davacısı iş sahibi şirketten alınarak, davalısı yüklenici şirkete verilmesine” cümlesinin ayrı bir paragraf olarak karara eklenmesine, kararın

eklenmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 990,00 TL vekâlet ücretinin iş sahibi şirketten alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacı ve karşı davanın davalısı yüklenici şirkete verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34259, Karar No: 2017/2228, Tarih: 28.03.2017

**7. Ceza Dairesi         2014/34259 E.  ,  2017/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ... hakkında beraat, sanıklar ... ve ... haklarında hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

7201 sayılı Yasa'nın 16.maddesinde "Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır." şeklindeki düzenleme karşısında, gıyabi kararın sanık ...'nın kovuşturma evresinde bildirdiği adresinde birlikte oturup oturmadığı tebligat parçasından anlaşılamayan "yengesi ..." imzasına 07.06.2013 tarihinde tebliğ edilmesi hususu nazara alınarak, sanık ile tebellüğ eden ...’ nın tebliğ tarihi itibariyle aynı adreste ikamet edip etmediğinin araştırılarak, aynı konutta ikamet etmediğinin anlaşılması halinde gerekçeli kararın sanığın aynı adresine tebliği, tebligat mümkün olmadığı takdirde mernis adresine tebligat yapılması ile kararın sanık tarafından temyiz edilmesi halinde, temyizi yönünden ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3460, Karar No: 2020/5753, Tarih: 09.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/3460 E.  ,  2020/5753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Tüketici Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 15.06.2016 tarih ve 2014/1716 E. -2016/1277 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı bankadan aldığı ve hamili olduğu kredi kartından 02.05.2008 tarihinde sonra internet ortamında sanal kart oluşturularak harcama yapıldığını, yapılan bu harcamaların davacıya ait olmadığını, durumun davalı bankaya hemen bildirilmesine rağmen davalı bankaca davacıya ait olmayan harcama tutarlarının geri ödenmediğini, davalı bankanın yapılan sahte kart işleminde kusurlu olduğu ve gerekli tedbirleri almadığını belirterek kredi kartı ile 02.05.2008 tarihinden sonra yapılan harcamalardan dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı adına sanal kart oluşturulması gibi bir durumun söz konusu olmadığını, dava konusu işlemlerin davacının aktif olarak kullandığı kredi kartı ve hesabı üzerinden ve davacının hiç kimse ile paylaşmaması gereken kredi kartı şifresi girilerek ve diğer kredi kartı bilgileri kullanılarak yapılmış olduğunu, bu nedenle dava konusu işlemleri davacının yapmadığını ispat etmek yükümlülüğünde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece Yargıtay (kapatılan) 13. Hukuk Dairesi’nin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacı vekilince, davanın daha önce 16.09.2008 tarihinde takipsiz bırakılarak yenilendiği, davanın ikinci kez 03.12.2015 tarihinde müracata bırakıldığı ve yenilenen davanın 10.03.2016 tarihli oturumda da mazeret bildirdiği ve mazeretinin ise belgelendirilmesi koşuluyla kabul edildiği, davacı vekili tarafından sunulan belgelerde 10.03.2016 tarihinde duruşmalarının olduğu ancak davacı vekilinin bu duruşmalarda hazır olduğuna dair herhangi bir belgenin sunulmadığı gerekçesiyle 10.03.2016 tarihli mazeretinin reddi ile davanın 10.03.2016 tarihli ara kara gereği 10.03.2016 tarihi itibariyle HMK 320/4. maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 6502 sayılı Yasa'nın 73/2. maddesi gereğince tüketici mahkemelerinde tüketici tarafından açılan davalar harçtan muaf olduğundan davacıdan alınan temyiz başvuru harcı ve temyiz ilam harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1610, Karar No: 2022/4741, Tarih: 05.07.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/1610 E.  ,  2022/4741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 24/12/2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya muhdesatın aidiyetinin tespiti ile bedelinin tahsili istenmesi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 26/11/2021 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili; davalı ... ve davalı Tapu Konut İdaresi Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu 525 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına tapuda kayıtlı olduğunu, bu yere ilişkin davacı adına tapu tahsis belgesi düzenlendiğini, ancak taşınmazın davalı ...'a satıldığını, üzerinde kendisine ait muhdesatlar bulunduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile adına tesciline, olmadığı takdirde muhdesatların tespiti ile bedelinin tazminine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 25/06/2015 tarihinde davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 10/10/2018 tarihli kararı ile ilamda yazılı nedenlerle bozulmuştur.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davacının tapu iptali ve tescil talebinin reddine, muhdesatın aidiyeti talebinin kabulüne, davacıya ait olduğu tespit edilen muhdesatlar için 216.548,09 TL'nin davalı ...'dan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili, davalı ... ve davalı ... Başkanlığı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı ... Başkanlığı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı ...'ın temyiz itirazları yönünden;

Dava konusu taşınmaz üzerindeki muhdesattan dolayı tazminata hükmedilmişse de mahkemece varılan sonuç doğru değildir. TMK'nın 684. maddesi; "Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur." TMK'nın 686. maddesi de; "Bir şeye ilişkin tasarruflar, aksi belirtilmedikçe onun eklentisini de kapsar." hükümlerini içermektedir. Davalı ... 12/01/2010 tarihinde adına tescil talep etmekle dava konusu taşınmazda mülkiyet hakkı sahibi olduğundan üzerindeki muhdesatlar ile birlikte taşınmazı edindiğinin kabulü gerekir. Bu sebeple davalının tazminatla sorumlu tutulması doğru değildir.

3-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;