muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10389, Karar No: 2019/2761, Tarih: 18.03.2019

1-Sanığın “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarını işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanık ...‘un savunmasında, faturalara konu alışverişlerin gerçek olduğunu, ödemelerin bir bölümünün nakit olarak, kalan kısımlarının ise banka havalesi yoluyla yapıldığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi ve ödemelere ilişkin banka dekont suretlerini dosyaya ibraz etmesi, sanık müdafiinin 16.07.2014 havale tarihli gerekçeli temyiz dilekçesi ve Dairemize hitaben yazdığı 28.04.2015 havale tarihli dilekçesinde, suça konu faturalar nedeniyle tarh edilen vergi cezalarının iptali talebiyle Bursa 1. Vergi Mahkemesi‘nin 2014/108-109-110-111 ve 112 Esas ile Bursa 2. Vergi Mahkemesi‘nin 2014/245-246-247-248-249 Esas sayılı dosyaları kapsamında devam eden yargılamalar bulunduğunu bildirmesine karşın, belirtilen davaların akıbetlerinin araştırılmamış olması, sanık hakında düzenlenen 13.12.2013 tarihli ve ... sayılı vergi suçu raporu ve eklerinde, sahte faturaları düzenleyen mükellefler hakkında vergi suçu raporları düzenlendiği belirtilmekle birlikte, faturaları düzenleyen mükelleflerden ... Hırdavat Endüstriyel Malz. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... Mühendislik Müşavirlik Ltd. Şti. haklarında sahte fatura düzenleme suçundan tanzim edilmiş vergi inceleme raporlarının dosya içerisinde mevcut bulunmaması ve sahte fatura düzenleyicisi olduğu belirtilen şirket yetkililerinin tamamı hakkında bu suçlardan dava açılıp açılmadığının dosya kapsamından anlaşılamaması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; suça konu faturaları düzenleyen belirtilen şirket yetkilileri hakkında “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından tanzim edilen vergi inceleme raporlarının da dosyaya getirtilmesi, bu şirket yetkilileri hakkında ilgili takvim yıllarına ilişkin olarak dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açıldığının tespiti halinde dava dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içerisine konulması, sanık müdafiinin bildirdiği vergi davalarının akıbetlerinin sorulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan ve sanık tarafından suretleri ibraz edilen banka dekontları, diğer banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirketler ile sahte fatura kullandığı iddia olunan şirketin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sanık tarafından yapılan ödemelerin muvaazalı olup olmadığının belirlenmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de;

a)2008 takvim yılı için “25.01.2009“, 2009 takvim yılı için “25.08.2009“, 2010 takvim yılı için “25.01.2011“ olan suç tarihlerinin, gerekçeli karar başlığında “2008-2009-2010“ şeklinde yanlış yazılması,

b)Sanık hakkında sahte fatura kullanma suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulurken, VUK’nin “359/b” olan uygulama maddesinin, “359/b-1” şeklinde yanlış gösterilmesi,

c)Sanığın her bir takvim yılı için aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura kullanma şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak, TCK'nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

d)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 18.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14566, Karar No: 2022/883, Tarih: 26.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14566 E.  ,  2022/883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının Datça İlçesi Emecik Mahallesi 805 parsel, Aktur Tatil Sitesi 877 nolu Çiğdem tipi B-3 Blok, 5 nolu bağımsız bölümün maliki, davalının ise aynı yer 880 nolu Yasemin tipi A-2 Blok, 2 nolu bağımsız bölümün maliki olduğunu, davalının projeye aykırı olarak konutunun tretuarını genişleterek logarının üstünü kapattığını, bu durumun yağmur sularının akışını engellediğini, müvekkilinin evine ve bahçesine zarar verdiğini, davalının projedeki yolu kapattığını, davalının davacının hakkı olan arka bahçeyi kullandığını, projeye aykırı olarak yapılan tadilatların kaldırılarak projeye uygun hale getirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, 1-Davanın kabulü ile, Muğla İli, Datça İlçesi, Emecik Mahallesi 805 parsel A2 Blok 2 nolu bağımsız bölümde; A- 29/01/2020 tarihli bilirkişi raporunda 1 numaralı bendinde belirtilen, dava konusu 880 nolu bina arkasında 130cm genişliğinde toprak zemin üstü beton ve kayrak kaplı alanın kaldırılarak projeye uygun hale getirilmesine, B- 29/01/2020 tarihli bilirkişi raporunda 2 numaralı bendinde belirtilen, dava konusu 880 nolu binanın yan cephesinde 90 cm genişliğinde 13 metre uzunluğunda beton üstü kayrak taşı kaplı tretuvar yolun kaldırılarak projeye uygun hale getirilmesine, C- 29/01/2020 tarihli bilirkişi raporunun kararın eki sayılmasına, 2-KMK'nın 33. maddesi gereğince davalılara projeye aykırılıkları gidermesi için kararın kesinleşmesinden itibaren 30 gün süre verilmesine karar verilmiş, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre; alınan bilirkişi raporu ile tespit edilerek projeye aykırılığın yazılı şekilde giderilmesine ilişkin ilk derece mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın ilk derece mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/936, Karar No: 2011/4978, Tarih: 21.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/936 E.  ,  2011/4978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki delil ve belgelere göre dava konusu taşınmaza 1976 yılında el atıldığı anlaşılmıştır.

30.06.2010 günü yürürlüğe giren 5999 sayılı yasa uyarınca uzlaşma esas ise de; davacı taraf ile idarenin uzlaşmadıkları anlaşıldığından, işin esasının incelenmesinde;

1-Kamulaştırmasız el atmaya dayanan bedel davalarında da Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Bilirkişi Kurulunca emsal olarak alınan taşınmazların satış değeri değerlendirme tarihine endekslendikten sonra emsal taşınmazların, dava konusu taşınmazdan 10-11 kat daha değersiz olduğu belirtilerek taşınmaza değer biçilmiştir.

Dava konusu taşınmazdan 10-11 kat daha değersiz olan taşınmazların emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, geçersiz rapora göre hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazda, davalı paydaş olduğundan, bedeline hükmedilen bölümdeki davacı payının iptali yerine, bu kısmın tamamının tapusunun iptaline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6596, Karar No: 2010/5198, Tarih: 28.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/6596 E.  ,  2010/5198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalı elemanlarınca işyerinde yapılan kontrolden sonra davalı tarafından 8.993.45 YTL’lik kaçak faturası düzenlendiğini, kaçak elektrik kullanmadığını ileri sürerek davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı abonenin işyerinde yapılan kontrollerden sonra davacının kullandığı sayacın yapılan muayenesi sonucunda sayacın mühürleriyle oynandığının belirlendiğini ve kaçak elektrik faturası düzenlendiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda sayaç içerisindeki R-S-T akım bobin uçlarının kısa devre yapılarak eksik kayıt yapmasının sağlandığı, kaçak tutanağının tutulup davacının sayacının değiştirilmesinden sonra tüketimde %50 artış meydana geldiği, davalı idarenin kaçak elektrik fatura bedelini doğru hesapladığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 28.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5740, Karar No: 2014/6791, Tarih: 25.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5740 E.  ,  2014/6791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Divriği Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 24.12.2013

No : 2012/166-2013/258

Dava, 5510 sayılı Yasanın 56. maddesi kapsamında aylığın kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma sonrası yapılan yargılama sonunda yazılı biçimde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın reddine dair önceki hüküm, Dairemizin 08.05.2012 gün 2011/3872 esas 2012/8298 karar sayılı ilâmı ile “Hakkında verilen boşanma kararı 16.06.2009 tarihinde kesinleşen davacıya, hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 01.10.2008 tarihi itibariyle kesildiği anlaşılmakta olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda yazılı biçimde hüküm tesis edilmiştir.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56'ncı maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Fıkra, oldukça sade biçimde kaleme alınmış, madde başlığında “bağlanmayacak” sözcüğüne yer verildikten sonra fıkra metninde “bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir” ibareleri kullanılmış, böylelikle, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak belirtilmelidir ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Önemle vurgulanmalıdır ki, 818 sayılı Borçlar Kanununun 53'üncü maddesinde, hukuk mahkemesi hâkiminin kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı, ceza mahkemesi kararının, kusurun takdiri ve zararın miktarının belirlenmesi konusunda dahi hukuk hâkimini bağlamayacağı yönünde düzenleme yapılmış olup, anılan maddede hukuk hakiminin ceza kararında kesinleşen maddi olgularla bağlı olduğuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamasına karşın, öğreti tarafından ve uygulayıcı konumundaki yargı makamlarınca “maddi olgularla bağlılık” ilkesi benimsenmiştir. Bunun temelinde hiç kuşkusuz mahkemelere güven duygusu bulunmaktadır. Bu bakımdan, ceza mahkemesince görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar da, anılan ilke gereğince değerlendirmeye alınmalıdır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanun, önceki sosyal güvenlik yasalarını birleştiren temel yasa niteliğinde olduğundan, gerek değiştirilen veya yürürlükten kaldırılan, gerekse geçici ve geçiş hükümlerinin yer aldığı maddelerle birlikte ele alınıp değerlendirmeye tabi tutulması gerekmektedir. Bu yönden bakıldığında Kanunun “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlığını taşıyan geçici 1'inci ve “5434 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici 4'üncü maddesinin irdelenmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Anılan geçici maddelerle kanun koyucu tarafından, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde yukarıda belirtilen beş adet sosyal güvenlik kanunu hükümleri uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelirin/aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan kanun hükümlerinin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin/aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56'ncı maddenin zaman bakımından uygulanmasında kuşku ve duraksamaya düşülmesi olasılığı bulunmaktadır. Bu durumda, 4721 sayılı Kanunun “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmünü içeren ve “Dürüst davranma” başlığını taşıyan 2'nci maddesinde yer alan dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralı çerçevesinde çözüme gidilmeli, evrensel hukuk ilkeleri arasında yer alan “hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” ilkesi sosyal güvenlik hukuku alanında da göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bakımdan, 56'ncı madde açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, söz konusu yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne şekilde/amaçla/saikle boşanmış olurlarsa olsunlar, başka bir anlatımla eşlerin boşanma iradeleri gerçek/samimi olsun veya olmasın, eylemli birlikteliklerini 5510 sayılı Kanunla getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, anılan 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek ilgililere gelir/aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelirin/aylığın da kesilmesi gerekmektedir. Kuşkusuz, hak sahibine, eylemli birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir/aylık bağlanabileceği kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, öncelikle ilgili tahsis dosyası ve boşanma dosyası celbedilmeli, ayrıca aylığın kesilmesine dayanak kılınan Kurum işlemlerinin dayanağı olan belgeler davalı Kurumdan getirilip dosyaya eklenmeli, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, 2004 yılından itibaren görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, vekaletnamede adres olarak boşanılan kocanın adresinin gösterilmesi hususu da değerlendirilerek, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.” gerekçesiyle bozulmuştur.