muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9988, Karar No: 2023/1133, Tarih: 15.02.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza emsal alınan taşınmaza itiraz ettiğini, yeterince araştırılmadan dava konusu taşınmazdan 3 kata kadar değerli kabul edilmesinin doğru olmadığını ve belirlenen birim bedelinin fazla olduğunu belirterek yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalı tarafa yükletilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; 01.08.2017 tarihli dilekçede ileri sürülen ve inşaat bilirkişisi raporlarına yapılan itirazlarının dikkate alınmadığını, taşınmazın gerçek değeri tespit edilmeden karar verildiğini ileri sürerek kararın lehe kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazın arsa olarak kabul edilerek, zeminine 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması ile değer biçilmesinde, (dava konusu taşınmaza yakın konumda bulunan 2333 parsel sayılı taşınmaza 2013 yılı değerlendirme tarihi itibarıyla belirlenen 120,00 TL/m² birim fiyatı Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2015/9245 Esas, 2015/14249 Karar sayılı ilamı ile onandı) dava konusu taşınmaz için 2017 değerlendirme yılı itibarıyla belirlenen birim bedelinde bir isabetsizlik görülmediği; ancak 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarih ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen ve karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhal ödenmesine karar verilmesine ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu taşınmazın evveliyetına ilişkin bilgi verilerek, takdir edilen birim bedeli kabul etmediklerini, daha yüksek birim bedel uygulanması gerektiğini, Anayasa Mahkemesi iptal kararına göre tespit edilen kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesine yönelik kararın yerinde olduğunu; ancak davacı idare lehine vekâlet ücreti verilmesi ve istinaf mahkemesi kararı tarihinde kendi lehlerine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine aykırı biçimde eksik vekâlet ücretine hükmedildiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmektedir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve yol olarak terkini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasının ilgili bölümü ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakameleri Kanunu’nun 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Dava konusu Erzurum ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 618 ada 72 ve 73 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak aynı mahalden Dairemize intikal eden ve onanan dosyalar nazara alındığında bir isabetsizlik görülmediği, bu nedenle adil ve hakkaniyete uygun olarak tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazların davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. Davacı idare lehine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi ve Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi üzerinden davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi bozmayı gerektirir.

4. Davacı idare lehine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi ve Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi üzerinden davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının (9) numaralı bendinin tümüyle hükümden çıkartılmasına, (8) numaralı bentte yer alan "2.725,00" sayısının çıkartılmasına yerine "5.100,00" sayısının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16468, Karar No: 2014/14122, Tarih: 09.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/16468 E.  ,  2014/14122 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB/2014-152691

6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’a muhalefet suçundan sanık O.. T..’nın, 6136 sayılı Kanun’un 13/son ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62 ve 50. maddeleri uyarınca 916 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair (KÜÇÜKÇEKMECE) 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2009 tarihli ve 2009/970 esas, 2009/1290 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre;

1- Mahkemenin gerekçeli kararda 6136 sayılı Kanun'un 13/4. maddesinden hüküm kurması gerekirken aynı Kanun'un 13-son gereğince karar verilmesinde,

2- Adli para cezası hesaplanırken, öncelikle 5237 sayılı Kanun’un 52/1. maddesi uyarınca tam gün sayısının belirlenmesi ve aynı Kanun’un 61/8. maddesi gereğince artırım ve indirimlerin belirlenen gün üzerinden yapılmasını müteakip, 52. maddenin 2. fıkrası uyarınca belirlenen miktar ile gün sayısının çarpılması suretiyle para cezasının tespit edilmesi gerekirken, ne şekilde hesaplandığı anlaşılamayacak biçimde ve infazda tereddüt yaratacak şekilde doğrudan para cezasına hükmedilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 18.04.2014 gün ve 27418 sayılı Kanun Yararına Bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 08.05.2014 gün ve KYB-2014/152691 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sevk, kabul ve uygulama gözetildiğinde, sanık hakkında 2 adet mermi taşıması eylemi ile ilgili olarak uygulanan yasa maddesinin 6136 sayılı Yasa'nın 13/4 madde ve fıkrası yerine, olayda uygulama yeri bulunmayan 13/son madde ve fıkrası olarak gösterilmesi,

2- Suç tarihi itibariyle atılı suç için 6136 sayılı Yasanın 13/4. maddesinde hapis cezasının yanında 5 günden 100 güne kadar adli para cezası öngörüldüğü halde yazılı şekilde 500 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

1- Sevk, kabul ve uygulama gözetildiğinde, sanık hakkında 2 adet mermi taşıması eylemi ile ilgili olarak uygulanan yasa maddesinin 6136 sayılı Yasa'nın 13/4 madde ve fıkrası yerine, olayda uygulama yeri bulunmayan 13/son madde ve fıkrası olarak gösterilmesi,

2- Suç tarihi itibariyle atılı suç için 6136 sayılı Yasanın 13/4. maddesinde hapis cezasının yanında 5 günden 100 güne kadar adli para cezası öngörüldüğü halde yazılı şekilde 500 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2009 tarih, 2009/970 esas, 2009/1290 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), anılan hükmün 4/d fıkrası uyarınca; hükmün ilk fıkrasındaki “6136 sayılı Yasanın 13-son maddesi gereğince” ibaresinin “ 6136 sayılı yasanın 13/4. maddesi uyarınca” ibaresiyle değiştirilmesine, hapis cezası yanında hükmedilen “500 TL” ibare- sinin “ 5 gün”, TCK.nun 62 maddesi uyarınca hükmedilen “ 416 TL” ibaresinin “ 4 gün” ibaresiyle değiştirilmesine, adli para cezalarının içtimaına ilişkin fıkranın hükümden çıkarılarak yerine “ hükmedilen 4 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önüne alınarak günlüğü takdiren 20 TL'den, 80 TL adli para cezasına çevrilmesine” ibaresinin yazılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhruriyet Başsavcılığına tevdiine, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15680, Karar No: 2015/1487, Tarih: 28.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/15680 E.  ,  2015/1487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya bir başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir.

Sanık ...'ın, ağaç kesimi ve odun ticareti işi yapan sanık ...'ın işyerine giderek, bir arazi sahibinin zeytinliklerini kendisine verdiğini ve ağaçları kestirip satmak istediğini söyleyerek ağaç kesimi ve odun satımı teklifinde bulunduğu, bunun üzerine sanıkların katılana ait olan zeytin bahçesine gittikleri, burada sanık... ve ...'un 700 TL'ye anlaştıkları, paranın 400 TL'sini sanık...'nin peşin olarak aldığı, 300 TL'sini ise zeytinlerin kökleri çıktıktan sonra ödenmesi konusunda anlaştıkları, anlaşma sonrasında sanık ...'un elemanı olan sanık ...'un motorlu testere ile 18 adet zeytin ve 1 adet incir ağacını katılanın bilgisi ve rızası dışında kestiği, çıkan odunları nakliyeci olan sanık ...'ye ait .. plaka no'lu kamyonet ve traktörcü sanık Hamza

Gendeş'e ait... plaka nolu traktörle ...'a ait depoya naklettikleri, arazi sahibi katılanın zeytinlerin kesilip satılmasından sonra olaydan haberdar olduğunun iddia edildiği olayda; sanık, tanık ve katılan beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, sanıklar ..., ..., ... ve ...'un hırsızlık ve mala zarar verme suçlarına yönelik olarak suç kastlarının bulunmaması gerekçesine dayanan beraat kararında; sanık ...'ın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde ve sanık ...'ın katılana ait bahçedeki ağaçları kestirip hırsızlık eylemini gerçekleştirerek satması şeklindeki eyleminde, ağaçların çalınması için kesilmesinin zorunlu olması, ağaçların kesilmesi suretiyle aynına zarar verilmesi nedeniyle mala zarar verme suçuna yönelen bir kastının bulunmaması gerekçesine dayanan beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dosya içerisindeki adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmamasına karar verilmesi hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2714, Karar No: 2017/11569, Tarih: 24.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/2714 E.  ,  2017/11569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 24.10.2017 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. Davacı ... vekili Av. ...'ın başka mahkemelerde duruşması olduğundan, gelemeyeceğine ilişkin dilekçe verdiği görüldü. Birden fazla vekilinin bulunduğu ve mazereti belgelendirilmediği için mazereti yerinde görülmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı kadın tarafından, dilekçeler teatisi aşamasında usulünce ileri sürülmeyen ve dayanılmayan erkeğin at yarışı oynadığına dair vakıa, davalı erkeğe kusur olarak yüklenemez. Mahkemece, erkeğin at yarışı oynadığına dair vakıa dışında kalan ve davalı erkeğe yüklenen ve dosya kapsamına göre gerçekleştiği sabit olan diğer kusurlu davranışlara göre de, davalı erkeğin tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.24.10.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/4324, Karar No: 2015/7675, Tarih: 07.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4324 E.  ,  2015/7675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/64087

MAHKEMESİ : Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2011

NUMARASI : 2010/282 (E) ve 2011/223 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

SUÇ TARİHİ : 27/10/2008

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde M.. Z..'a ev satmak için aralarında sözleşme yaptıkları, katılanın da bu sözleşmeye tanık olarak imza attığı, ancak evin satışından vazgeçildikten sonra, katılanın sanıktan başka bir alacağı nedeniyle aldığı iki adet bonoyu icraya koyması üzerine, sanığın kendisinde kalan daire satış sözleşmesinin üzerinden ikinci kez kalem ile giderek bu kez ilk sözleşmede üç madde olan açıklamanın altını dördüncü bir kalem girerek “17.000 + 7.000 TL satış yapılmazsa sözleşme geçersizdir“ hükmünü yazdığı, esas sözleşmede müdahilin tanık olarak görüldüğü halde sanık tarafından üzerinden gidilen sözleşmede katılanın bu kez kefil yapılmak suretiyle, borcunu ödememek amacıyla aleyhine girişilen icra takibine karşılık açtığı menfi tespit davasına dayanak yaptığı, böylece özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia edilen olayda; sanığın üzerinde tahrifat yaptığı 27/10/2008 tarihli özel belgedeki tahrifatın ilk bakışta kolayca anlaşıldığı ve iğfal yani aldatıcılık unsurunun oluşmadığı, dolayısıyla özel belgede sahtecilik suçun unsurlarının gerçekleşmediği, yine sanık tarafından suça konu belgenin herhangi bir şekilde işleme konulmaması, dolayısıyla dolandırıcılık suçuna ilişkin hiçbir icrai hareketlere başlamamış olması karşısında sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturmayacağı gerekçelerine dayanan beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07/12/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3570, Karar No: 2018/5926, Tarih: 27.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/3570 E.  ,  2018/5926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmalarında suçlamaları kabul etmediğini, faturaların kendisi tarafından düzenlenmediğini ve ... tarafından düzenlenmiş olabileceğini savunması ve sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması, suça konu faturaların dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

Faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ve kamu davası açılıp açılmadığının araştırılarak, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sanığın savunmasında adı geçen ...’ın sanığın savunmaları doğrultusunda beyanının alınması ve faturalardaki imza ve yazıların da sanığın ya da tanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Kabule göre de;

3- Kabule göre de;

a- 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesi ile cezanın üç yıldan beş yıla kadar hapis cezasına çıkarıldığı nazara alındığında, 2008 takvim yılına ilişkin olarak suç tarihi kesin olarak belirlendikten sonra sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken suç tarihi belirlenmeden değişiklik sonrası düzenleme dikkate alınarak hüküm kurulması, yasaya aykırı,

b-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Daire çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık 213 sayılı Vergi Usul Kanununun (VUK) 359-b maddesinde düzenlenen sahte belge düzenleme ve kullanma eylemlerinde suçun oluşup oluşmadığının tespiti açısından suça konu belgelerin VUK 227/3 gereğince, VUK 230 ve devamı maddelerde ve VUK mükerrer 257. maddesiyle verilen yetkiye istinaden Maliye Bakanlığınca çıkarılan tebliğlerde belirtilen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının denetlenmesi yönünden belgenin (faturanın) mutlaka dosyaya celbinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

Ayrıntıları Dairemizin 07.05.2018 tarih 2018/3390 Esas 2018/4256 Karar sayılı kararına ekli gerekçeli karşı oy yazımızda da açıklandığı üzere;

1) Vergi Usul Kanunu'nun 359/b' de düzenlenen sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarının düzenleniş şekli, içeriği ve amacının TCK'da düzenlenen sahtecilik suçlarından farklı olduğu, TCK' da belgenin düzenleniş biçimi ve (özellikle resmi belgede) bulunması gereken zorunlu unsurların suçun unsuru kabul edildiği halde VUK'da düzenlenen belgelerin niteliği, (özel belge oluşu) suçun işleniş şekli ve VUK 359/b'nin düzenleniş amacı nazara alındığında VUK'da belge ve şekil denetiminin suçun unsuru olmadığı, unsuru haline getirilmesininde 359/b son cümledeki tanım ve VUK'nun düzenleniş biçimi ile bağdaşmayacağı, 359/b'deki suçta, belgede şekil denetiminin ön şart haline getirilmesinin bu maddede düzenlenen suçun işlenemez suç haline dönüşmesine neden olacağı, bu nedenle VUK 359/b'deki sahtecilik denetiminin belge şeklinin değil, içeriğinin yani vergiyi doğuran olay ve muamelelerin gerçekliğinin denetimi şeklinde yapılması gerektiği,