muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/125, Karar No: 2025/3109, Tarih: 24.02.2025

**4. Hukuk Dairesi         2025/125 E.  ,  2025/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2017/1560 E., 2018/554 K.

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/467-2017/165

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 14.11.2024 tarihli ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasındaki 6183 sayılı AATUHK'nın 66. maddesi uyarınca taşınmaz üzerine konulan hacizlerin kaldırılması istemiyle açılan davada İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş; kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle "davanın kabulü ile dava konusu Ankara ili, Yenimahalle ilçesi, ... mahallesi 61244 ada 3 parsel üzerindeki 3, 14, 18 ve 20 nolu bağımsız bölümler üzerine davalı idare tarafından konulan 17.11.2011 tarih 50151 nolu ve 17.12.2012 tarih 53472 nolu hacizlerin kaldırılmasına" karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine Dairenin 16.11.2020 tarih ve 2020/892 Esas, 2020/3953 Karar sayılı ilamıyla Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından bu kez hükmün tashihinin istenilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma yapılarak verilen 14.11.2024 tarihli ek karar ile; "hüküm fıkrasının 2. bendinde maddi hata sonucu taşınmazın ada numarasının 61224 yerine 61244 yazıldığı, 61224 ada 3 parsel 3, 14, 18 ve 20 nolu bağımsız bölümlerin davacı adına kayıtlı olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin tashih talebinin kabulü ile taşınmazın ada numarasında yapılan maddi hatanın HMK'nın 304/2 maddesi uyarınca düzeltilmesine" karar verilmiş; ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Hükmün tashihi" başlığını taşıyan 304. maddesi;

"(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, Mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir.

(2) Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir." şeklindedir.

(2) Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir." şeklindedir.

Somut olayda; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kurulan hükümde davaya konu taşınmazın ada numarasının yanlış yazıldığı anlaşılarak davacı vekilinin talebi kabul edilmek suretiyle 14.11.2024 tarihli ek kararla taşınmazın ada numarasının düzeltilmesine karar verilmiş olup bu hususun tashihle düzeltilebilir nitelikte maddi hata olması, davalı belediyenin anılan ek karara ilişkin temyiz sebeplerinin de esasen Bölge Adliye Mahkemesince verilen asıl kararın esasına yönelik bulunması karşısında; tashih talebinin kabulüne dair Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükmüne uygun olup davalı vekilinin ek karara karşı temyiz itirazları yerinde görülmeyerek ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen 14.11.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

492 Sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5956, Karar No: 2019/1492, Tarih: 07.03.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/5956 E.  ,  2019/1492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "27.01.2014 tarihli fen bilirkişi raporuna ve eki krokiye göre, çekişmeli 144 ada 127 parsel sayılı taşınmazda (A) harfi ile gösterilen bölümde limon fidanı ve 144 ada 133 parsel sayılı taşınmazda (C), (D) ve (E) harfleriyle gösterilen bölümde nar dikili olduğu belirtildiğine göre, mahkemece çekişmeli taşınmazlar üzerindeki muhdesatın hangi tarihte, kimin tarafından dikildiği, kime ait olduğu, muhdesatın cinsi ve iktisap sebebi hususlarının mahallinde yapılacak keşifte yerel bilirkişi ile tanıklardan ayrıntılı sorularak araştırılması, ziraatçi bilirkişiden taşınmazların niteliği ve taşınmazlar üzerindeki ağaçların dağılımı, cinsi, yaşı konusunda ayrıntılı rapor alınması, sonucuna göre deliller değerlendirilerek karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacı Hazinenin davasının kabulüne ve Hasanaliler Köyü çalışma alanında bulunan 144 ada 127 ve 133 parsel sayılı taşınmazların tarla vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, malik hanelerinin bu şekilde doldurulmasına, 144 ada 127 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesine; 16.10.2015 havale tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısımda bulunan 107 adet limon ağacının ...'a ait olduğu şerhinin yazılmasına, 144 ada 133 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesine; 16.10.2015 havale tarihli fen bilirkişi raporunda (C) harfi ile gösterilen kısımında bulunan 89 adet nar ağacı, aynı raporda (D) harfi ile gösterilen 137 adet nar ağacı ve aynı raporda (E) harfi ile gösterilen kısımda bulunan 152 adet nar ve 2 adet erik ağacının ...'ya ait olduğu şerhinin yazılmasına, müdahil davacılar ... ve ...'ın davasının reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.03.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5044, Karar No: 2014/7189, Tarih: 07.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/5044 E.  ,  2014/7189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2011/764-2013/125

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Asıl ve birleşen davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davaların kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve dosya içeriğinden tarafların ortak miras bırakanları Y.. K..'nın 02.11.2009 tarihinde, Zineti Kaya'nın ise 30.10.2010 tarihinde öldüğü, geride çocukları davacılar E.. K.. ile H.. K.. ile oğlu Recep'in çocukları Erhan, Ergün, Aylin, Aslı ve eşi Nagihan'ın yanı sıra yine murislerin çocukları olan davalılar Perihan ile Reyhan'ın mirasçı olarak kaldıkları, miras bırakan Yunus'un 13.08.2009 tarihinde kayden malik olduğu taşınmazlardan 14 adedini kızı davalı Reyhan'a, 2 adedini ise diğer kızı davalı Perihan'a intifa hakkını üzerinde bırakmak suretiyle çıplak mülkiyetlerini satış yolu ile temlik ettiği, mahkemece, temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak yapıldığı benimsenerek davanın kabulüne karar verildiği ve bu kararın temyiz edilmediği, muris Zineti'nin 31.05.2010 tarihinde yapılan resmi vasiyetname ile eşi muris Yunus'tan irsen intikal eden taşınmazları kızları olan davalılara bıraktığı ve ölüme bağlı tasarruf ile yapılan bu temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığı gerekçesiyle birleşen davanın da kabuledildiği, temyizin de münhasıran bu karara yönelik olarak davalılarca yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706, Türk Borçlar Kanununun 237 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakan Zineti 'nin eşi Yunus'tan kendisine intikal eden çekişme konusu taşınmazlardaki 1/4 payını vasiyetname yolu ile davalılara bıraktığı kayden sabittir. Bu işlem yönünden yukarıda açıklanan 01.04.1974 tarih, 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanma yeri yoktur.

Hal böyle olunca; muris Zineti'nin davalılara vasiyetname ile bıraktığı miras payları yönünden muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK' un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 7.4.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19042, Karar No: 2014/40134, Tarih: 03.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/19042 E.  ,  2014/40134 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/20363

MAHKEMESİ : Karamürsel Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2012/375 (E) ve 2012/495 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, eşi F.. T..'u bıçakla yaralamak için mağdurun üzerine yürüdüğü, oğulları A.. T..'un araya girmesi nedeniyle eylemini tamamlayamadığı anlaşılmakla; sanığın, eşini bıçakla yaralamaya teşebbüs suçundan cezalandırılması gerekirken, sanığın eyleminin hazırlık aşamasında olduğu gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3647, Karar No: 2024/12980, Tarih: 06.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/3647 E.  ,  2024/12980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1257 E., 2023/2171 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Düşme, Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi onama, kısmi bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

A. Sanık Hakkında 2009 ve 2010 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Verilen Düşme Hükümlerine Yönelik Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168 inci maddesi ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği nazara alındığında; sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi nedeniyle avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği gibi aynı dosyada sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmakla sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmemesine yönelik Mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından, sanık müdafiinin vekalet ücretine yönelik temyiz istemi yerinde görülmediğinden hükmün bu isteme hasren Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. 2011 ve 2012 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Verilen Mahkumiyet Hükmüne Yönelik Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

B. 2011 ve 2012 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Verilen Mahkumiyet Hükmüne Yönelik Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanık hakkında 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet kararlarının "sanık hakkında 7394 sayılı Kanunun 4. maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesi uyarınca 2012 ve 2013 yılları için TCK'nın 43/1.maddesinin uygulanmasıyla tek mahkumiyet hükmü tesisi gerekirken, sanığın 2012 ve 2013 yılları için "ayrı ayrı iki kez" cezalandırılmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin" edildiği gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla; ,15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” ve 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin altıncı fıkrasında yer alan “Zamanaşımı, ... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden, ... itibaren işlemeye başlar.” hükümleri dikkate alınıp 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinde, 7394 sayılı Kanun'un dördüncü ve beşinci maddeleriyle yapılan değişiklik nedeniyle, 213 sayılı Kanun'un söz konusu değişiklikten önceki ve sonraki hükümlerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanarak birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Kanun'un tespit edilmesi ve her iki Kanun'la ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak gerekçeli kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği de gözetilmeden, sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davasının olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinden bahisle düşmesine, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan ise 7394 sayılı Kanun'la değişik 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin lehe olduğu kabul edilip zincirleme suç hükümleri uygulanarak mahkumiyet kararı verilmek suretiyle karma uygulama yapılarak çelişkiye düşülmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de zamanaşımının olumsuz muhakeme koşulu olduğu gözetilerek yapılan incelemede:

Gerekçeli karar başlığında "2011 ve 2012" şeklinde hatalı yazılan suç tarihinin en son 2012/Haziran döneminde matrahlı KDV beyannamesi verilmesi nedeniyle en aleyhe kabulle 30.06.2012 tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinden, suç tarihinin "30.06.2012" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Gerekçeli karar başlığında "2011 ve 2012" şeklinde hatalı yazılan suç tarihinin en son 2012/Haziran döneminde matrahlı KDV beyannamesi verilmesi nedeniyle en aleyhe kabulle 30.06.2012 tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinden, suç tarihinin "30.06.2012" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın yargılama konusu sahte fatura düzenleme eylemi için, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/541, Karar No: 2016/1569, Tarih: 11.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/541 E.  ,  2016/1569 K.**

**"İçtihat Metni"**

Özel hayatın gizliliğini ihlal ve sesli veya yazılı ileti yoluyla hakaret suçlarından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/03/2015 tarihli ve 2014/51 esas, 2015/177 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 17/05/2015 tarihli ve 2015/287 esas, 2015/210 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 01/06/2015 tarihli ve 2015/627 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 05/11/2015 gün ve 94660652-105-34-12328-2015-E.22556/71449 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü: