muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7947, Karar No: 2024/13263, Tarih: 09.10.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı, muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve buna göre davacının ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinin yedinci ve sekizinci fıkraları, 6772 sayılı Kanun'un 1 vd. maddeleri, 6356 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi.

3. Dairemizin 08.02.2023 tarihli ve 2023/1259 Esas, 2023/1646 Karar sayılı ilâmının ilgili kısmı şu şekildedir:

2. Dosya içeriğine göre davacının kırma-eleme işçisi olduğu, davacı tarafından yapılan bu işin davalının asıl işi olduğu ve işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirmediği, davalı ile son alt işveren arasındaki hizmet alım sözleşmesinin konusu temizlik ve hammadde hazırlama işi ise de davacının fiilen asıl iş olan kırma-eleme işinde çalışmaya devam ettiği, açıklanan bu duruma göre Mahkemelerce varılan sonuçta bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmaktadır.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1098, Karar No: 2012/2363, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/1098 E.  ,  2012/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dahili davalı ...’un veraset ilamının dosyaya konulmasından,

2-Dosyadaki nüfus kaydına göre, adına tebligat çıkartılan dahili davalı ... mirasçılarından ...’un 1997 doğumlu olduğu, dava ve karar tarihi itibariyle reşit olmadığı anlaşılmakla, ilgilinin velisine karar ve temyiz dilekçesi tebliğ edilip cevap ve temyiz sürelerinin beklenmesinden,

3-Tebligat Kanunu'nun 21. ve Tüzüğün 28. maddeleri uyarınca yapılacak tebliğlerde, muhatap veya onun adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini, anılan Tüzük maddesinde gösterilen bilmesi muhtemel kişilerden soruşturup beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Bu soruşturmada, muhatap ve onun yerine tebliğ yapılabilecek kimseler, o adreste bulundukları halde tebliğin yapılacağı sırada orada mevcut olmadıklarının saptanması durumunda, Tüzüğün 30. maddesine göre tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclis azasından birine veyahut zabıta amir veya memuruna imza karşılığında teslim edip, usulünce düzenlenen ihbarnameyi, gösterilen adresteki kapıya yapıştırarak ve durumu muhatabına duyurmasını mümkünse en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da ismini ve imzasını alarak bildirecektir.

Somut olayda, davalılardan ...'e temyiz dilekçesi, dahili davalılar ... ve ...‘a mahkeme kararı ve temyiz dilekçesi Tebligat Yasası'nın 21. maddesine göre yapılmış ise de, bu tebligatlar Yasa ve Tüzüğün yukarıda sözü edilen emredici kural ve koşullarına uygun olmadığından geçersizdir. Buna göre mahkemece, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutularak, mahkeme kararı ve temyiz dilekçesi adı geçen davalılara usulüne uygun olarak tebliğ edilip cevap süresi de beklenmesinden ve ayrıca yapılan tebligatların usulüne uygun olup olmadığının hakimlikçe de denetlenmesinden,

4-Dava konusu taşınmazın 16.12.2010 tarihi itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya getirtilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12731, Karar No: 2022/12075, Tarih: 27.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/12731 E.  ,  2022/12075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı (Mağdure ...a karşı, sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan (Mağdure sayısınca) mahkumiyetine dair İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.03.2021 gün ve 2020/389 Esas, 2021/152 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan Bakanlık vekilinin sanık hakkında katılan mağdure ...'e yönelik eylemi nedeniyle sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan verilip miktar itibariyle kesinlik sınırı içerisinde bulunan mahkumiyet hükmünü vasıf yönünden temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz isteminin reddini isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Katılan mağdure ...'e yönelik eylem nedeniyle kurulan hükmün incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

Katılan mağdure ...a yönelik eylem nedeniyle kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, tanık beyanları, savunma ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın kucağına oturtuğu mağdureyi inmek istemesine rağmen bırakmayarak kucağında kalçasına ve beline dokunma şeklinde sübuta eren eylemlerinin cebir kullanması sebebiyle sarkıntılık düzeyini aştığı nazara alınıp, TCK'nın 103/1-1. cümle, 103/1-3. cümle ile hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi karşısında söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi, katılan mağdure Yağmur vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 16.09.2021 gün ve 2021/943 Esas, 2021/1230 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 27.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9688, Karar No: 2009/6756, Tarih: 12.05.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/9688 E.  ,  2009/6756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığını iptal eden Kurum işleminin iptaliyle, yaşlılık aylığının tekrar bağlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının kısmi yaşlılık aylığını iptal eden Kurum işleminin iptali ile davacıya yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık davacının oda ve vergi kaydının olmadığı ancak primleri ödenen 01.12.1982-16.09.1987 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı sayılıp sayılmayacağına ve davacının 01.08.1995 tarihinde kısmi yaşlılık aylığını hak edip etmediğine ilişkindir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı yasanın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlenmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 2654 sy ya göre 28.12.1982 tarihli giriş bildirgesiyle 20.04.1982 tarihinden itibaren vergi kaydına istinaden tescilinin yapıldığı, 01.12.1982 tarihinde vergi kaydı sona erdiğinden terkin edildiği, 15.09.1987 tarihi itibariyle vergi kaydına istinaden tekrar tescilinin yapıldığı,19.07.1995 tarihli Gölköy Malmüdürlüğünün yazısı ve davacının tahsis talebinde bulunduğu 21.07.1995 tarihli yaşlılık aylığı talep formlarında davacının vergi kaydının 12.06.1981 tarihinde başlayıp devam ettiği tesbit edildiğinden davacının 01.12.1982 tarihindeki terk işlemi iptal edilerek davacının 01.12.1982-15.09.1987 tarihleri arasında da sigortalı sayıldığı ve davacıya 01.08.1995 tarihinden itibaren kısmi yaşlılık aylığı bağlandığı, Gölköy Mal Müdürlüğünün 11.07.2006 tarihli yazısında davacının vergi kaydının 12.06.1981-01.12.1982 ve 16.09.1987-26.06.2006 arasında devam ettiği bildirildiğinden, davacının 01.12.1982-15.09.1987 tarihleri arasındaki sigortalılığının 2006 yılında iptal edildiği,1992 affından yararlanarak ihtilaflı dönem olan 01.12.1982-16.09.1987 tarihleri arasına ait prim borçlarını ödediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davalı Kurum ihtilaflı dönem olan 01.12.1982-16.09.1987 tarihleri arasına ait prim borçlarını 1992 affı ile tahsil ederek uzun süre kullanılmıştır. Davacıyı kendi hatalı işlemi nedeniyle yıllarca sigortalı sayan Kurumun davacıya sigortalı olduğu inancını verdikten sonra yaptığı yanlışlığın farkına vararak sigortalılık süresini indirmesi iyiniyetten uzaktır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 1.10.1997 gün 1997/10-578 E. ve 1997/758 K. sayılı Kararında da belirtildiği üzere davacının Sosyal Güvenlik Hukuku İlkeleri ve M:K'nun 2. maddesi gereği olarak bu dönemde zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gerekir.Bu durumda mahkemece davacının 01.12.1982-16.09.1987 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun kabulü ile kısmi yaşlılık aylığını hak ettiğinin tesbitine karar verilmesi gerekirken ,davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Yapılacak iş,davacının ihtilaflı dönem olan 01.12.1982-16.09.1987 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunu kabul ederek davacının kısmi yaşlılık aylığını iptal eden kurum işleminin iptali ile davacının kısmi yaşlılık aylığını 01.05.1995 tarihi itibariyle hak ettiğinin tesibitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın M.K.’nun 2. maddesinin yanlış yorumu ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12.05.2009 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8442, Karar No: 2015/6635, Tarih: 30.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8442 E.  ,  2015/6635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının ...'da ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Kısıtlı adayının güncel MERNİS adresi "...” olduğundan ve bu adreste ikamet ettiği ... İlçe Emniyet Müdürlüğünce tespit edildiğinden uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31053, Karar No: 2017/11595, Tarih: 25.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31053 E.  ,  2017/11595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Borçlu şirkete ödeme emrinin 13/05/2013 tarihinde tebliğ edildiği, şikayetçi vekilinin 07/05/2013 tarihli dilekçesi ile şikayette bulunduğu, şikayet tarihi itibariyle kesinleşmiş bir takip bulunmadığı anlaşıldığından sanığın atılı suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a ve 345/a maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19682, Karar No: 2021/10684, Tarih: 20.12.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/19682 E.  ,  2021/10684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nce başvurunun kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 10/05/2021 tarih 2021/İHK-13443 sayılı itirazın reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Avukat ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 04/12/2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, 20/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10515, Karar No: 2023/11376, Tarih: 20.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/10515 E.  ,  2023/11376 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde

olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.09.2014 tarihli ve 2014/370 Esas, 2014/370 Karar sayılı kararı ile;

Sanık ...'ın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

Sanık ...'in uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesi uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

Sanık ...'ın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğunun uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesi kararının sanıklar ... ve Erdem ile sanık ... müdafii taraflarından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 14.10.2019 tarihli ve 2017/2183 Esas, 2019/5342 Karar sayılı kararı ile;