muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8898, Karar No: 2019/17654, Tarih: 10.12.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/8898 E.  ,  2019/17654 K.**

**"İçtihat Metni"**

İTİRAZ EDİLEN KARAR: Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 08/04/2019 gün ve 2019/1630 Esas, 2019/5818 Karar sayılı kararı.

İTİRAZ EDEN: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

KONUNUN TAKDİMİ: ... 7. İcra Ceza Mahkemesi 27/09/2018 tarih ve 2017/977 E- 2018/728 K. sayılı kararı ile İcra İflas Kanunu 331. maddeye muhalefet suçu nedeniyle 2 sanık (... ve ...) hakkında Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucu sanıkların ayrı ayrı 3600-TL ve 100- TL APC ile cezalandırılmalarına karar vermiştir. Sanık ... yönünden verilen karar Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 08/04/2019 gün ve 2019/1630 E.- 2019/5818 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleşmiştir. Ancak ...'in temyiz talebi ise 7 günlük temyiz süresi geçtikten sonra temyiz talebinde bulunulduğu gerekçesi ile Dairenizin aynı tarih ve sayılı kararı ile reddedilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ: ... 7. İcra Ceza Mahkemesi'nin 27/09/2018 tarih ve 2017/977 E- 2018/728 K. sayılı kararı sanık ... ve müşteki vekili huzurunda 27/09/2018 tarihinde tefhim edilmiş ve bahse konu karar sanık ... tarafından 7 günlük temyiz süresinin sonu olan 04/10/2018 tarihi geçtikten sonra 05/10/2018 tarihinde temyiz edilmiştir. Temyiz talebi süresi geçtikten sonra yapıldığından ... 7. İcra Ceza Mahkemesi'nin 22/11/2018 tarih ve 2017/977 E- 2018/728 K. sayılı Ek Kararı ile temyiz talebinin yasal süre geçtikten sonra yapılması nedeniyle reddine karar verilmiştir. Bahse konu Ek Karar sanığa 25/12/2018 tarihinde tebliğ edilmiş ve sanık tarafından Ek Karara yönelik temyiz isteminde bulunulmamıştır.

Sanık tarafından Ek Karar aleyhine temyiz talebinde bulunulmadığı ve Ek Karar temyiz talebi kapsamı dışında bulunduğu halde Yüksek Dairenizin 08/04/2019 gün ve 2019/1630 E.- 2019/5818 K. sayılı kararı ile Sanık ... yönünden yapılan değerlendirme sonucu "sanığın yüzüne karşı 27/09/2018 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 05/10/2018 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASI" na karar verilmiştir.

Bilindiği üzere olağan kanun yollarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davası açılmış olmalıdır. Temyiz davasının açılabilmesi için de iki koşulun varlığı gereklidir. Bunlardan ilki süre koşuludur. CMUK 310. Maddesinde genel kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süreyi hükmün tefhiminden, tefhim edilmemişse hükmün tebliğinden itibaren bir hafta olarak belirlemiştir. Temyiz süresi 1412 sayılı CMUK 310/3. fıkradaki ayrıksı durum hariç hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar yönünden bu tarihte, yokluklarında karar verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlar.

Temyiz davasının açılabilmesi için gerekli ikinci koşul ise istek koşuludur. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan "Davasız yargılama olmaz" ilkesine uygun olarak temyiz davası kendiğinden açılmaz, bu konuda bir isteğin bulunması gereklidir. Bunun tek istisnası bazı ağır mahkumiyetlerde istek şartından sanık lehine vazgeçilerek temyiz incelemesinin re'sen yapıldığı hallerdir. Bu halin bulunmadığı durumlarda ise süre ve istek koşullarına uygun temyiz davası açılmadığı takdirde hükmün Yargıtay'ca incelenmesi olanaksızdır.

Somut olayda; ... 7. İcra Ceza Mahkemesi'nin 22/11/2018 tarih ve 2017/977 E- 2018/728 K. sayılı Ek Kararı sanık ...'e yöntemine uygun bir biçimde 25/12/2018 tarihinde tebliğ edilmiş ve sanık tarafından Ek Karara yönelik herhangi bir temyiz başvurusu yapılmamıştır.

Temyiz İsteminin Reddine dair Ek Karar'a yönelik bir temyiz başvurusu bulunmadığından Yüksek Daireniz tarafından Ek Karara yönelik bir temyiz istemi varmış gibi temyiz incelemesi yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

Yukarıda değinilen gerekçelerle sanık ... yönünden Ek Kararın temyiz edilmemiş olması nedeniyle "İnceleme Yapılmasına Yer Olmadığından Mahalline İade" kararı verilmesi yerine yazılı şekilde "Temyiz İsteminin Reddine dair Ek Kararın Onanması"na karar verilmesi usul ve yasalara aykırı görülmüştür.

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Yüksek Dairenizin itiraza konu 08/04/2019 gün ve 2019/1630 E.- 2019/5818 K. sayılı ilamının CMK 308/2-3 maddesi kapsamında itirazımıza binaen incelenmesi ve sanık ... yönünden hükmün "İnceleme Yapılmasına Yer Olmadığından Mahalline İade" kararı verilmesi yönünde BOZULMASINA karar verilmesi,

İtirazımızın yerinde görülmeyip reddi halinde yukarıda arz ettiğimiz itiraz nedenlerimizin bir kez de CMK 308/1-3 maddesi uyarınca Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunca tartışılması ve ilamın talebimiz doğrultusunda BOZULMASI için dosyanın Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna tevdii itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR:

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/06/2019 tarih ve 2019/3520 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan 6352 sayılı Kanun ile değişik CMK'nın 308/3. maddesi gözetilerek itirazın kabulüne,

2-Dairemizin 08/04/2019 tarih ve 2019/1630 Esas 2019/5818 sayılı bozma kararının kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Sanık ... tarafından 22/11/2018 tarihi temyiz talebinin süreden reddine ilişkin Ek Karara yönelik herhangi bir temyiz başvurusu yapılmadığı anlaşılmakla; Sanık ... yönünden "İnceleme Yapılmasına Yer Olmadığına”, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23696, Karar No: 2015/14569, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/23696 E.  ,  2015/14569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2014

NUMARASI : 2012/432-2014/523

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/43443, Karar No: 2014/42064, Tarih: 30.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/43443 E.  ,  2014/42064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2014

NUMARASI : 2013/365-2014/474

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ile belediye meclisi kararına dayanarak evini kendisine konut verilmesi karşılığında davalı belediyeye devrettiğini, 2275 numaralı kıymet takdir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 6.669TL olarak belirlendiğini, davalının bu bedelin tamamını ödemesi gerekirken sadece enkaz bedeli ödediğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 5.929,20TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve yönetmelik ile belediye meclis kararı uyarınca davalının ancak enkaz bedelini isteyebileceğini idari yargının görevli olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı ile davalı belediye arasında Kentsel Dönüşüm Projesi çerçevesinde imzalanan sözleşme uyarınca, arsa üzerinde bulunan gecekonduya, müştemilat ve ağaç bedellerinin tamamına takdir edilen bedelin eksik ödendiği iddiasıyla açılmıştır. Eldeki davada öncelikle çözülmesi gereken sorun, davanın görüm ve çözüm yerinin İdari Yargı Mahkemelerine mi, yoksa Adli Yargı Mahkemelerine mi ait olduğu hususudur. Bu itibarla idari işlem ve idari eylemin kapsamının ne olduğunun açıklığa kavuşturulması zorunludur.

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi, bakım ve onarımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle açılacak davaların görüm ve çözümünde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal olanlar tarafından açılacak tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerleri görevli bulunmaktadır.

Anayasanın 125'inci maddesinin son fıkrasında, idarenin kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlü olduğu kurala bağlanmış; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinde, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları ihlal edilenler tarafından açılan tam yargı davaları, idari dava türleri arasında sayılmıştır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Uygulama ve öğreti'de, kamu idarelerinin, kamu hizmetinin yürütümü sırasında, kamu gücü kullanarak tek yanlı irade açıklamalarıyla yapmış oldukları işlemler, “idari işlem”; herhangi bir işlem ya da karara dayanmaksızın gerçekleştirdikleri maddi faaliyetleriyle, görevleriyle ilgili hareketsizlikleri de, “idari eylem” olarak tanımlanmaktadır.

Bu tanıma göre, idarelerin 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici imar planları, kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri, 2981 sayılı Yasa uyarınca tek yanlı irade açıklamaları ile tesis ettikleri, genel ve düzenleyici ıslah imar planları ve bu planlara dayanılarak tesis edilen parselasyon, kamulaştırma, ruhsat, tahliye, arsa payı tahsisi gibi bireysel işlemlerin, “idari işlem”; bu imar planı uyarınca yapmak zorunda oldukları program ve uygulamaları bunun için gerekli zamanda gerçekleştirmemeleri; yani, bu konudaki hareketsizliklerinin de, idari eylem niteliği taşıdığı açıktır.

Bu durumda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Projesinin uygulanması sırasında idarece kamu gücüne dayanılarak, re'sen ve tek yanlı şekilde tesis edilen arsa payı tahsis işlemi nedeniyle açılan davanın, imar hukuku ilkeleri ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerekmektedir.

Dava konusu taşınmazın söz konusu proje kapsamında kaldığı ve dava konusu uyuşmazlığın, davacının yapısına karşılık kıymet takdir komisyonu raporu ile saptanan bedelin eksik takdir edildiği ve takdir edilen bedelin de tamamının ödenmemesi nedeniyle bakiye kalan miktardan kaynaklandığı

dikkate alındığında; davanın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekmektedir. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü'nün 2.6.2014 gün ve 2014/279-626 sayılı karar ile, 14.7.2014 gün ve 2014/712-768 sayılı kararları da açılacak bu tür davalarda İdari Yargının görevli olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece idari yargı yerinin görevli olduğu gözetilerek yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14506, Karar No: 2018/6421, Tarih: 29.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/14506 E.  ,  2018/6421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakmaya karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4112, Karar No: 2021/13704, Tarih: 28.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/4112 E.  ,  2021/13704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

1) 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2) 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

2009 takvim yılında düzenlenen son fatura tarihinin 13.11.2009 olduğu ve dosya kapsamında daha sonraki bir tarihte fatura düzenlendiğine dair delil bulunmadığından, 2009 takvim yılı bakımından suç tarihinin en aleyhe kabulle "13.11.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabul ile 31.12.2008 ve 13.11.2009 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 28.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5983, Karar No: 2017/17247, Tarih: 07.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/5983 E.  ,  2017/17247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Elektrik Dağıtım A.Ş. Ünvanlı şirketin 30101280 nolu abonesi olduğunu, aboneliğin tavukhane olarak kullanılan işyerine ait olduğunu, davalı şirketçe kayıp kaçak bedeli, dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli, sayaç okuma bedeli ve iletim bedelinin haksız olarak tahsil edildiğini beyanla dava tarihinden itibaren geriye dönük olarak 10 yıllık talep ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik toplam 12.600,00 TL haksız kesintinin, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 19/10/2015 havale tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 19.300,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp kaçak bedelinin yasal mevzuat gereğince müşterilere tahakkuk ettirildiğini, söz konusu bedellerin geri ödenmesi için idari yargıda dava açılmasının gerektiğini, ayrıca davanın 1 yıllık hak düşürücü sürede açılmadığını ve zamanaşımına uğradığını, 30/09/2010 tarihine kadarki süreç için muhatabın ... olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

İhbar olunan ...; faturaları düzenleyen kurumun kendisi değil dağıtım şirketi olduğunu, özelleştirme öncesinde ve sonrasında şirketlerin hak, borç ve yükümlülüklerinde herhangi bir değişiklik söz konusu olmadığını, geçmiş dönemlere ilişkin her türlü talebin muhatabının dağıtım ve perakende şirketleri olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalının davacıdan dava konusu kalemlere ilişkin ücretleri talep etmesinin mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Mahkemece; davalının davacıdan dava konusu kalemlere ilişkin ücretleri talep etmesinin mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ... sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ... Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;