muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6136, Karar No: 2020/10541, Tarih: 30.11.2020

4-Davacı idarece fazla depo edilen 43.207,90 TL bedel davalıya ödenmişse bankadan çekilmesine kadar varsa işlemiş mevduat faizi ile birlikte davacı idareye verilmesine, davalıya ödenmemişse varsa nemaları ile yatırılan bankaca davacı idareye iadesine ilişkin karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

5-)Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. Fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı ... ve davalı ... vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile BOZULMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10074, Karar No: 2023/646, Tarih: 21.02.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10074 E.  ,  2023/646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun ( 4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince her iki davanın da kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı karşı davacı erkek vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun ( 6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı- karşı davacı erkek vekilince temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından açılan boşanma davasının dava dilekçesi ile özetle; tarafların 2016 yılında görücü usulü ile evlendiklerini, tarafların, erkeğin ailesi ile altlı üstlü farklı dairelerde yaşadıklarını, erkeğin ve ailesinin evliliğin başından itibaren kadının üzerinde psikolojik baskılar kurduğunu, akraba ziyaretleri yapmasını ve arkadaşları ile görüşmesini engellediğini, erkek eşin çocuk istemediğini, erkeğin ve erkeğin annesinin ailesine ve kendisine hakaret ettiğini ve tehditte bulunduğunu, kovduğunu, fiziksel şiddet uyguladığını, belirterek; tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, müşterek çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, müşterek çocuk için 1.000,00 TL nafakaya hükmedilmesine, kadın için 1.000,00 TL nafakaya 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; isnat edilen kusurların tamamının gerçek dışı ve yalan olduğunu, kadının solunum cihazına bağlı yaşayan çocuğunu bırakarak kimseye haber vermeden evden ayrıldığını, telefonunda oruspu tayfası diye bir grubun olduğunu, maddîyat üzerine evliliği kurduğunu, annesinin benim kızım yemek yapmasını bilmiyor siz idare edeceksiniz dediğini, kadın eşin ailesinden psikolojik baskı gördüğünü, kadının kendisini anneliğe hazır hissetmediğini söylediğini, evliliklerini kadın eşin ailesinin yönetmeye çalıştığını, ailesinin hakaret ettiğini belirterek, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, müşterek çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, erkek lehine 150.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkek eşin, kadının ailesi ile görüşmediğini ve eşini de görüştürmediğini, eşinin ailesine hakaret ettiğini ve evden kovduğunu, erkek ve annesi çocuğun hasta doğmasından kadını suçladığını, erkek eşin şiddet uyguladığını, annesinin tarafların evliliğine müdahale ettiğini ve erkeğin bunu engellemediğini, balayı sözü verdiği halde tutmadığını; kadının ise, erkeğe hakaret ettiğini, hasta olan müşterek çocuğun bakımı ile yeteri kadar ilgilenmeyerek çocuğu bırakıp baba evine gittiğini, annesinin, erkek eş ve annesine hakaret ettiğini, evliliğine müdahale ettiğini ve davacının bunu engellemediğini belirterek, evlilik birliğini sona erdiren olaylarda erkek eşin kadına nispeten daha ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile, her iki davanında kabulüne tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, kadın lehine 300,00 TL tedbir, 500,00 TL yoksulluk, 20.000,00 TL maddî ve 18.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- karşı davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı karşı davacı erkek vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kadının davasının kabulü, tazminat ve nafakalar ile kendi tazminat talebinin reddi yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ve kusur belirlemesinde, herhangi bir geliri ve malvarlığı bulunmayan, boşanmakla yoksulluğa düşeceği anlaşılan kadına tedbir ve yoksulluk nafakası verilmesinde, boşanma yönünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen, kişilik haklarına saldırı oluşan kadına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesinde ve miktarlarında, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre usul ve kanuna uygun olması gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince davalı- karşı davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı- karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrarla, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek özetle, tarafların kusur durumlarının hatalı belirlendiğini, tazminat taleplerinin reddedilmesinin hatalı olduğunu, kadın lehine süresiz nafaka hükmedilmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, evlilik birliğinin sona ermesine neden olan olaylarda kadının ağır kusurlu olduğunu, evlilik birliğine maddî olarak baktığını, 3 aylık bebeğini bırakıp gittiğini, evde yemek yapmadığını, ailesine hakaret ettiğini ve ailesinin evliliğe sürekli müdahale ettiğini, tanıklarla bu hususun ispatlandığını, evlilik birliğinin, kadının doğum sonrasında engelli bir çocuğa sahip olmaktan kaynaklı bozulan psikolojisi nedeniyle sonlandığını, tarafların yaşanan olaylardan sonra barıştıklarını, kadının çalışmasına engel bir durum bulunmadığını, süresiz olarak hükmedilen yoksulluk nafakasının erkeğin mağduriyetine yol açacağını belirterek, kadının davasının ve ferîlerinin kabulü, kusur belirlemesi, erkeğin tazminat taleplerinin reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulü, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve nafakalar ile erkeğin reddedilen tazminat taleplerinin verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci maddesi; 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı- karşı davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1578, Karar No: 2020/848, Tarih: 05.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/1578 E.  ,  2020/848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz taleplerinin reddine, ancak;

1- Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından dava açıldığı, sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı ayrı suçları oluşturduğu, sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarından iki kez hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılı bakımından hüküm kurulduğu da belirtilmeden iki takvim yılı için tek hüküm kurulması isabetsizliği,

2- 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun’un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde sahte fatura düzenleme suçunun cezasının üç yıldan beş yıla kadar hapis olarak belirlenmiş olduğu gözetilmeden, suç tarihinden önce yürürlükte olan 359/b-1 uyarınca 18 ay olan ceza uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

3- Sahte fatura düzenleme suçu 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde düzenlendiği halde, uygulama maddesi olarak 359/b-1 maddesi olarak hatalı gösterilmesi,

4- Sanığın eylemi sabit görülmekle verilen 18 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesi uyarınca artırımla belirlenen 22 ay 18 gün hapis cezasının TCK'nin 62. maddesi gereğince 1/6 oranında İndirim yapılırken 18 ay 22 gün yerine, hesap hatası yapılarak 17 ay 27 gün hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini,

5-Kabule göre de; sanık müdafinin, yargılama aşamasında, hüküm tarihinden önce 10.05.2011 tarihinde, 6111 sayılı yasa kapsamında, vergi borçlarını yapılandırdığına dair belgeler sunmuş olması ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 9. fıkrasında "Altıncı fıkranın (c) bendinde belirtilenkoşulu derhal yerine getirmediği takdirde; sanık hakkında mağdura veya kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen giderilmesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir" hükmü karşısında; katılan kurumdan ,zararın giderilip giderilmediği sorulması ve hukuksal durumunun belirtilen yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine, sabıkası bulunmayan ve hakkında TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanıp “bir daha suç işlemeyeceği kanaati ile” hükmolunan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, "kamu zararını gidermediği" biçiminde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

6- Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesi zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Başkanı ...'in 1. fıkrasına, (her takvim yılının ayrı suç oluşturduğu) değişik gerekçesi ile 05.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nda sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında, suçların oluşumu bakımından takvim yılının esas alınmasını gerektirir herhangi bir düzenleme bulunmaması, 5237 sayılı TCK'nin genel hükümlerinin uygulanmasında zorunluluk bulunması, zincirleme suç hükmüne ilişkin 5237 sayılı TCK'nin 43.maddesinde belirlenen esasların gözetilmesi gerektirmektedir.

5237 sayılı TCK'nin 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için, aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi, işlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması ve bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Doktrin “aynı suç işleme kararı”nı tesbit etmek için sanığın baştan itibaren yaptığı bir PLAN içinde hareket etmesi gerektiği görüşündedir.

Temyiz İncelenmesine konu olan somut olayda; sanık ... Kabaoğlu baştan beri yaptığı bir plan dahilinde 4850440970 vergi kimlik numaralı vergi mükellefiyetliliğini tesis ederek, motorlu kara taşıtlarının parçalarının satışını yapmak için şahıs şirketi kurmuştur. Vergi mükellefiyetinin avantajları ile hukuki ve fiili kesinti söz konusu olmaksızın; 2008 ve 2009 yıllarında gerçek bir mal teslimine dayanmaksızın komisyon karşılığı sahte fatura düzenleyerek sübut bulan eylemi gerçekleştirmiştir.

Temyiz İncelenmesine konu olan somut olayda; sanık ... Kabaoğlu baştan beri yaptığı bir plan dahilinde 4850440970 vergi kimlik numaralı vergi mükellefiyetliliğini tesis ederek, motorlu kara taşıtlarının parçalarının satışını yapmak için şahıs şirketi kurmuştur. Vergi mükellefiyetinin avantajları ile hukuki ve fiili kesinti söz konusu olmaksızın; 2008 ve 2009 yıllarında gerçek bir mal teslimine dayanmaksızın komisyon karşılığı sahte fatura düzenleyerek sübut bulan eylemi gerçekleştirmiştir.

Yüksek 11.Ceza Dairemizde yapılan temyiz incelemesi sonucunda, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 359. maddesinde düzenlenen vergi kaçakçılığı suçundan İstanbul Anadolu 2.Asliye Ceza Mahkemesince 2008 ve 2009 yıllarında devam eden eyleminden her iki takvim yılı için kurulan tek bir hükmün; her takvim yılı için ayrı ayrı iki kez hüküm kurulması gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulmasına dair kararın,  her bir takvim yılının ayrı bir suç olduğuna dair herhangi bir yasal düzenleme  bulunmaması, 5237 sayılı TCK'nin genel hükümlerinin uygulanmasının gerekmesi, sanığın eylemlerinin   her birinin  yenilenen kasıtla işlenmiş ayrı suçlar olduğuna dair yeterli kanıt olmaması,  5237 sayılı TCK'nin 43.maddesindeki zincirleme suç hükmü gereğince, 2008 ve 2009 yıllarında zincirleme biçimde sahte fatura düzenleme suçunu işlediğinden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 61. maddesine göre cezanın belirlenerek TCK’nin 43. maddesinin de uygulanarak sonuç cezanın belirlenmesi gerektiğinden sanık hakkında iki kez hüküm kurulmasına ilişkin  sayın çoğunluğun bozma kararına değişik gerekçe ile katılmıyorum. 05.02.2020

...
Yargıtay — Esas No: 2017/14099, Karar No: 2017/13063, Tarih: 02.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/14099 E.  ,  2017/13063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacı ile davalının 1994 yılında evlendiklerini, bu evlilikten iki tane müşterek çocuklarının olduğunu, evliliğin ilk iki yılında davalının sorumluluklarını yerine getirmesine rağmen sonrasında evi zaman zaman terk ettiğini, iki sene önce ise müşterek çocukları da yanına alarak evi tamamen terk ettiğini, nerede yaşadığını bilmediğini, yan eklem romatizması hastalığı sebebiyle çalışamadığını, geçim sıkıntısı içerisinde olduğunu belirterek aylık 500.-TL önlem nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının ekonomik durumunun kendisinden daha iyi olduğunu, müşterek çocukların halen yanında bulunduğunu, günübirlik işlerde çalıştığını, nafaka ödeyecek ekonomik gücü bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı ayrı yaşamakta haklılığını ispat edemediğinden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayrı yaşamakta haklılık iddiasına dayalı davacı eş yönünden tedbir nafakası istemine ilişkindir.

4721 sayılı TMK.nun 195.maddesi uyarınca, Evlilik birliğinden ... yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilir. Hâkim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

Aynı yasanın, 197.maddesine göre de; Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hâkim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır. Eşler, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılırlar. (TMK. md. 186/son).

Davalı koca tarafından, boşanma davası açılmakla, davacı kadın ayrı yaşama hakkını kazanır. Boşanma davasının reddinden sonra, davalı kocanın birlikte yaşama konusunda girişimde bulunmadığı sürece, davacının ayrı yaşamada haklı olduğunun kabulü zorunludur.

Davalı koca tarafından, boşanma davası açılmakla, davacı kadın ayrı yaşama hakkını kazanır. Boşanma davasının reddinden sonra, davalı kocanın birlikte yaşama konusunda girişimde bulunmadığı sürece, davacının ayrı yaşamada haklı olduğunun kabulü zorunludur.

Somut olayda; nafaka davası devam ederken davalı koca tarafından davacı kadın aleyhine 09.05.2016 tarihinde şiddetli geçimsizliğe dayalı boşanma davası açılmış, 06.07.2017 tarihinde ise dosyanın takip edilmemesi üzerine işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir. Boşanma davasından sonra davalı koca tarafından evlilik birliğinin kurulması konusunda herhangi bir çaba sarfedilmemiş, davacı müşterek konuta dönmemiştir.Bu durumda, davacı kadın ayrı yaşamakta haklıdır.

O halde; ayrı yaşamakta haklı olan davacı kadın için, TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak, boşanma davasının ikame edildiği tarihten itibaren uygun bir miktar tedbir nafakasına hükmolunması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın reddedilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.