muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/13091, Karar No: 2025/1529, Tarih: 05.02.2025

Anılan 56. maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına-saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin-samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma-irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki boşanma tarihi itibarıyla gerçek-samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin-aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin-aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme-başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir-aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun-yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanun'un 96. maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56. maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasanın 20., 5510 sayılı Kanun'un 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun'un 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili nüfus müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili nüfus müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi-özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge-bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü-Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle-köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

3.Değerlendirme

3.Değerlendirme

Davacı ve boşanmış olduğu eşi bakımından MEDULA kayıtları incelendiği, aynı gün aynı hastaneye gittiklerine dair bir tespit yapılamadığı, SGK Denetmen Raporunda dinlenen imzalı tanık beyanlarının aksinin yazı belgeler olan seçmen kayıtları, nüfus adres bilgileri, telefon ve elektrik kayıtları ile ispatlandığı gerekçesiyle Mahkemece davanın kabulüne karar verildiği anlaşılan eldeki davada; her ne kadar Mahkemece 02.09.2019 tarihli Kurum raporunda imzalı beyanı alınan tutanak tanığı ... dinlenilmiş ise de 02.09.2019 tarihli Kurum raporunda imzalı beyanları alınan diğer tutanak tanıkları ...,...,...,...,'nın dinlenilmediği anlaşılmakla, işbu tutanak tanıklarının Mahkeme tarafından 5510 sayılı Kanun'un 59. maddesi de göz önünde bulundurulmak suretiyle beyanlarına başvurulmalı, yine davacının boşandığı eşi ....ın dava konusu dönemi kapsayan adreslerinde kolluk araştırması yapılarak tespit edilecek komşu tanıkları dinlenilmeli ve elde edilecek tüm deliller bir arada değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik araştırma ve değerlendirmeyle hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirir.

VI.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan vekili ... ve Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla

05.02.2025 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

1. Somut uyuşmazlıkta, davacı kadın eşinden 1998 yılında eşinden boşanmıştır. Davacı kadına ölen babasından dolayı bağlanan yetim aylığı 2019 yılında yapılan denetim sonrası eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesi ile 2008-2019 yılları için 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesi uyarınca ödenen aylıkların yersiz ödendiği gerekçesi ile borç çıkarılmıştır.

2. Dairemizin 07.10.2021 tarih ve 2021/7072 Esas, 2021/11762 Karar sayılı ilamında yazılan karşı oy gerekçelerimde belirttiğim gibi davacı boşandığında 506 sayılı Kanun yürürlüktedir. 5510 sayılı Kanun'un 5754 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik geçici 1. maddesi uyarınca kesilmede 506 sayılı Kanun uygulanmalıdır. Anılan Kanun'da ise boşanılan eş ile birlikte yaşama olgusu bir kesilme nedeni olarak düzenlenmemiştir. 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinden önce gerçekleşen boşanma olgusuna uygulanması olanağı, önceye etki yasağı nedeni ile olanaklı değildir.

3. Çoğunluğun önceye etki yasağı ilkesine aykırı olarak, lafzi yorum ve sigortalı aleyhine yorumu benimseyerek, sonradan gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak salt birlikte yaşama ve boşanan eşin desteğini alma koşulunu yeterli kabul etmesi, Kanun'un ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçelerine aykırıdır.

3. Çoğunluğun önceye etki yasağı ilkesine aykırı olarak, lafzi yorum ve sigortalı aleyhine yorumu benimseyerek, sonradan gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak salt birlikte yaşama ve boşanan eşin desteğini alma koşulunu yeterli kabul etmesi, Kanun'un ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçelerine aykırıdır.

4. Açıklanan bu gerekçelerle Mahkeme kararının bu gerekçe ile onanması gerekirken, fiili birlikteliğin araştırmasına yönelik bozulması görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2016/659, Karar No: 2016/2063, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/659 E.  ,  2016/2063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2015 tarihli ve 2014/177 esas, 2015/122 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 23/06/2015 tarihli ve 2015/666 esas, 2015/503 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 14/07/2015 tarihli ve 2015/962 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.",

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür.", Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Mercii Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar verilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 30/11/2015 gün ve 94660652-105-34-13661-2015-24834/78649 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 14/07/2015 tarihli ve 2015/962 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 25/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4408, Karar No: 2023/1368, Tarih: 14.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4408 E.  ,  2023/1368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM / LER : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir 1.Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 18.02.2015 tarihli ve 2014/196 Esas, 2015/38 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14-2015/112480 sayılı Tebliğnamesi ile onama görüşlü olarak Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafisinin Temyiz İstemi

Davaya konu olayda cinsel istismar suçu var ise suça sürüklenen çocuğun da mağdur konumunda olduğunu, davaya konu suçun failini belirlemenin tarafların çocuk olması nedeni ile olanaksız olduğunu, taraflardan iki yaş büyük olan erkeği cezalandırmanın gerek eşitlik gerekse de cezalandırma adaleti ile bağdaşmadığını, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair soyut mağdur ifadesi hiçbir somut delil bulunmadığını, Adli Tıp Kurumu raporunda eski ve yeni yırtık saptanmadığının anotomik olarak bakire olduğunun tespitine yer verildiğini ve herhangi bir şikayet olmamasına rağmen cezalandırma yoluna gidilmesinin yerinde olmadığını, suça sürüklenen çocuk hakkında hiçbir lehe hüküm uygulanmadığını ve sair temyiz temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesi; "Suça sürüklenen çocukla mağdurenin 2014 yılı başlarından itibaren tanışıp duygusal ilişki içinde oldukları, daha sora mağdurenin yaşı küçük olduğundan ailelerinin rıza göstermeyeceğini düşünerek ilk olarak 28/04/2015 tarihinde kaçtıkları, Cumaovası'na gittikleri, daha sonra İzmir'e geldikleri, Boğaziçi semtinde boş bir okul bulup oraya girdikleri, orada birden çok olacak şekilde mağdurenin ve suça sürüklenen çocuğun olayın hemen arkasından alınan ifadelerinde cinsel ilişkide bulunduklarını belirttikleri, bu olaydan sonra tekrar kaçtıkları ve bir evde kaldıkları, bu evdeyken kaldıkları süre içinde ilişkide bulunmadıklarını söyledikleri, yargılama sırasında ikisi de ilk kaçtıkları sürede hiçbir cinsel ilişkide bulunmadıklarını söylemişler ise de, mağdurenin olayın hemen arkasından ÇİM'de uzmanlar ve vekili de bulunduğu halde alınan ifadesinde, hiç kimsenin etkisi altında kalmadan normal yoldan cinsel ilişkide bulunduklarını, suça sürüklenen çocuğun ise C.Savcılığındaki ve sorgu hakimliğindeki savunmalarında mağdure ile ilk kaçtıklarında rızası dahilinde üç kez ilişkiye girdiklerini beyan ettiği, ikinci kaçıştan sonra C.Savcılığındaki ifadesinde de "bir daha ... ile kaçmayacağım ve cinsel ilişkiye girmeyeceğim" şeklinde savunmada bulunduğu, cinsel muayene raporunda hymenin anüler olup açıklığının yaklaşık 3 cm olduğu ve yırtık saptanmadan organ girişine müsait olması nedeniyle raporda bulgu olmadığı göz önüne alındığında, duruşmada verdikleri ifadenin suça sürüklenen çocuğu cezadan kurtarmak amacına yönelik olduğu kanaatine mahkememizce varılmış, suça sürüklenen çocuğun 15 yaşından küçük mağdureye karşı rızayla organ sokmak suretiyle birden çok olacak şekilde cinsel istismar suçu sabit olduğundan cezalandırılması yoluna gidilmiş, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı yasanın TCK.103 maddesindeki değişikliğe göre cezanın alt sınırı 16 yıldan başladığından 5237 sayılı kanun hükümleri suça sürüklenen çocuğun lehine olduğu anlaşılmakla değişiklikten önceki haliyle uygulanarak aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. " gerekçeleriyle suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

Kovuşturma aşamasında suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin aralarında cinsel ilişki yaşanmadığına dair beyanları ile bu beyanları destekler mahiyetteki İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 15.05.2014 ve 05.06.2014 tarihli raporları nazara alındığında suça sürüklenen çocuk hakkında yeterli delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırılık olarak görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 18.02.2015 tarihli ve 2014/196 Esas, 2015/38 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 18.02.2015 tarihli ve 2014/196 Esas, 2015/38 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2839, Karar No: 2014/13180, Tarih: 27.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/2839 E.  ,  2014/13180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2004/60-2013/513

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağı, gecikme zammı alacağı ve sözleşmenin feshi nedeni ile son bir yıllık kira tutarında tazminatın davalıdan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, davacının ecrimisil talebi bulunmadığı halde mahkemece ecrimisil bedeline hükmedilmiş olup bu hususun temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılamayacağının anlaşılmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin faiz başlangıç tarihine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında 10/10/2000 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede yıllık kira bedelinin üçer aylık dönemler halinde 4 eşit taksitte ödeneceği, vadesinde ödenmeyen kira bedellerine 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 51. Maddesinde belirlenen oranda gecikme zammı uygulanacağı kararlaştırılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, sözleşmenin feshi nedeni ile son bir yıllık kira bedeli tutarında 86.365,08 TL tazminatın, 10/01/2003-21/03/2003 tarihleri arasındaki 17.033,10 TL kira alacağının, kira alacağına 11/11/2003 tarihine kadar işlemiş 13.115,53 TL gecikme zammının, ayrıca kira alacağına 12/11/2003 tarihinden itibaren ödeme tarihine kadar işleyecek gecikme zammı ile birlikte alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sırasında dosya üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan rapor ve ek raporda, ödenmeyen 17.033,10 TL kira bedeline 11/11/2003 tarihine kadar hesaplanan gecikme zammı tutarının 11.923,17 TL olduğu, sözleşmede bir yıllık kira tutarı tazminat ödeneceği yönünde bir hüküm bulunmadığı belirtilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda 17.033.10.-TL kira alacağı ve ecrimisil alacağı toplamı olan 60.047,18 TL ile gecikme zammı tutarı olan 11.923,17 TL olmak üzere toplam 71.970,35 TL nin gecikme zammı dışında kalan 60.047,18 TL lik kısmı için dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Taraflar arasında çekişmesiz bulunan sözleşme hükümlerine göre ödenmeyen kira alacaklarına 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 51. Maddesinde belirlenen oranda gecikme zammı uygulanması gerekir. Davacı vekili de dava dilekçesinde kira alacağına hesaplanan gecikme zammı ile birlikte 12/11/2003 tarihinden itibaren de gecikme zammı uygulanmasını talep etmiş olduğuna göre mahkemece 17.033,10 TL kira alacağına 12/11/2003 tarihinden itibaren 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 51. Maddesinde belirlenen oranda gecikme zammı uygulanması gerekirken dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.