muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18791, Karar No: 2017/4215, Tarih: 04.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/18791 E.  ,  2017/4215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Borçlu şirketin ... mahallesi ... caddesi No:... adresinde şikayet tarihi itibariyle ticari faaliyetinin olup olmadığı araştırılmadan ve borçlu şirketin şikayet tarihi itibariyle vergi dairesine verdiği en son beyanname örnekleri getirtilip sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında hükmedilen cezanın şartları bulunduğu takdirde paraya çevrilmesine ve ertelenmesine yasal engel bulunmadığı halde, kanun gereği paraya çevirme ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/574, Karar No: 2011/595, Tarih: 09.02.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/574 E.  ,  2011/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/340684

...'i yaralamaktan sanık ...'nın yapılan yargılanması sonunda: 765 sayılı TCK.nun 102/4 maddesi uyarınca kamu davasının ortadan kaldırılmasına ilişkin (BAKIRKÖY) Altıncı Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14/09/2007 gün ve 167/567 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Oluşa, dosya içeriğine ve mağdura ait Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğü'nün 16.09.2002 tarihli rapor içeriğine göre, olay gecesi düğün yerinde akrabalar arasında aniden gelişen kavga sırasında, sanığın bıçakla mağdura vurduğu, bıçak yaralarından birinin toraksa nafiz olup, yaşamsal tehlike doğurduğu ancak organ ve büyük damar yaralanması yapmadığı, diğer 5 bıçak yaralarının ise kalça, bacak ve lomber bölgesinde kesi niteliğinde olup, hayati tehlike doğurmaması karşısında, sanığın özellikle mağdurun hayati bölgelerini hedef aldığına dair delil elde edilememesi de nazara alınarak, sanığın mağdura yönelik eyleminin silahlı yaralama olarak nitelenmesinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki suçun öldürmeye teşebbüs olduğuna yönelen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayininde ve yaralama suçunun tabi olduğu yasa hükmünde öngörülen cezanın tür ve süresine göre yargılama aşamasında 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde belirtilen dava zamanaşımı süresinin dolduğunun takdiri ile kamu davasının ortadan kaldırılmasına dair verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet Savcısının suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 09.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

Karara Uygundur,

Yazı İşleri Müdürü

...
Yargıtay — Esas No: 2022/15018, Karar No: 2023/612, Tarih: 15.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15018 E.  ,  2023/612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ :Hırsızlık

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının 21.03.2012 tarihli ve Esas No: 2012/1184, İddianame No: 2012/155 sayılı iddianamesi ile, suça sürüklenen çocuğun, olay günü saat 21.35'te Gençlik ve Spor Hizmetleri İl Müdürlüğüne ait ... Stadyumuna araç giriş yerinden girdiği, kapalı tribün bölümüne geçerek kontrol odasının giriş kapısının kilit kısmını kırarak odaya girdiği, içeride çalınacak kıymetli eşya ve para aradığı, stadın alarm cihazının devreye girmesi üzerine herhangi bir şey alamadan kaçtığı, kontrol odasının giriş kapısı üzerinden elde edilen parmak izinin suça sürüklenen çocuğun sağ el baş parmak izi olduğunun belirlendiği iddiası ile, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 143/1, 35/1-2, 31/3, 116/2-4, 31/3, 152/1-a, 31/3 maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. ... Çocuk Mahkemesinin, 28.05.2013 tarihli ve 2012/247 Esas, 2013/289 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/3. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1, 52/1,2,3. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan TCK'nın 116/2-4, 31/3. maddeleri gereğince 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1, 52/1,2,3. maddeleri gereğince 4.800,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, kamu malına zarar verme suçundan TCK'nın 152/1-a, 31/3. maddeleri gereğince 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1, 52/1,2,3. maddeleri gereğince 4.800,00 TL adli para cezasına çevrilerek TCK'nın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkındaki mahkûmiyet kararlarının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 04.05.2017 tarihli ve 2014/32787 Esas, 2017/5111 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün onanmasına, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin ise, "Hırsızlık suçundan dolayı herhangi bir zararın söz konusu olmaması, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun ise maddi zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmaması ve suça sürüklenen çocuğun daha önce kasıtlı suçtan mahkûmiyetinin bulunmaması karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden, 5271 sayılı CMK’nın 231/6. maddesinin (b) bendinde belirtilen, “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları” koşulunun değerlendirilmesi suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına karar verilmesi gerekirken, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden, zararın giderilmediği gerekçesiyle TCK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. ... Çocuk Mahkemesinin 24.11.2017 tarihli ve 2017/273 Esas, 2017/453 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, TCK'nın 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/3. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1, 52/1,2,3. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK'nın 116/2-4, 31/3. maddeleri gereğince 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1, 52/1,2,3. maddeleri gereğince 4.800,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, her iki suçtan kurulan hükümlerin 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 11.12.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

5. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 2020/97 Esas, 2022/288 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile, ... Çocuk Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/299 Esas, 2022/501 Karar sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, hırsızlık suçundan ise; TCK'nın 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/3. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1,3, 52/1,2,3,4. maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, birer ay ara ile 24 eşit taksitte ödenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk süresi içerisinde bulunduğu cezaevinden verdiği 14.10.2022 havale tarihli dilekçesinde, davanın zamanaşımına uğradığını, suça sürüklenen çocuk müdafii süresi içerisinde verdiği 14.10.2022 tarihli temyiz dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, hükmün açıklanmasının yasal koşulları oluşmadığını ileri sürmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

24.01.2012 tarihinde, Gençlik ve Spor Hizmetleri İl Müdürlüğüne ait ... Stadyumunun kapalı tribününde bulunan kontrol odasının giriş kapısının kilit kısmını kırılarak odaya girildiği, stadın alarm cihazının saat 21.35'te devreye girmesi üzerine içeriden bir şey alınamadan şahsın kaçtığı, kontrol odasının giriş kapısı üzerinden elde edilen parmak izinin AFİS veri ortamında mukayese işlemi yapıldığında suça sürüklenen çocuğun sağ el baş parmak izi ile aynı olduğunun belirlendiği olayda; Mahkemece "Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde bally kullandığını, stada gidip gitmediğini, buradan hırsızlık yapıp yapmadığını hatırlayamadığını, suçsuz olduğunu savunmakta ise de, olay yerinden elde edilen parmak izlerinin çocuğa ait olduğunun belirlenmesi, suça sürüklenen çocuğun aşamalarda stad civarında bally kullandığını, kontrol odasına girip girmediğini hatırlamadığını zarar verip vermediğini hatırlamadığını, ifade etmek sureti ile suçlamaları tevilen kabul etmiş olması, yakalama ve tespit tutanakları, kamera görüntüleri birlikte değerlendirildiğinde suçsuz olduğuna dair savunmalarına itibar etmenin mümkün bulunmadığı, böylece çocuğun atılı suçu işlediği kanaatine varıldığından sübuta eren suçtan mahkûmiyetine dair önceki hüküm açıklanmak suretiyle aşağıdaki şekilde hüküm kurulduğu" belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Suçun işlendiği kontrol odasının giriş kapısı üzerinden elde edilen parmak izinin suça sürüklenen çocuğa ait olduğunun tespit edilmesi ve suça sürüklenen çocuğun da stad çevresinde bally kullanması nedeniyle hatırlamadığını belirtmesi karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamış, suça sürüklenen çocuğun Gençlik ve Spor İl Müdürlüğüne ait ... Stadyumunun kontrol odasının kapısını kırarak içeriye girmesi biçimindeki eylemine uyan TCK'nın 142/1-a, 143/1, 31/3. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunda, suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâllerinin de aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 10 yıllık olağan ve 15 yıllık olağanüstü zamanaşımı süreleri dolmadığından hükümde bu yönü ile de hukuka aykırılık bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Çocuk Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2022/299 Esas, 2022/501 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2445, Karar No: 2015/1522, Tarih: 10.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/2445 E.  ,  2015/1522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2013/1213 E-2013/1460 K.

Taraflar arasındaki “boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 2.Aile Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.12.2012 gün ve 2011/1793 E-2012/1612 K sayılı kararın incelenmesinin davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin 03.07.2013 gün ve 2013/6260 E-2013/18820 K sayılı ilamı ile ;

(...Mahkemece, "davalı vekilinin, cevap dilekçesinde hangi olayı hangi delille kanıtlayacağını bildirmediği" gerekçesiyle tanık dinletme talebinin reddine" karar verilerek, gösterdiği deliller toplanmadan sadece davacı tanıklarının beyanları ile sonuca gidilmiştir.

Davalı vekili, davaya süresinde cevap vermiş, hem davacının ileri sürdüğü vakıalar hakkında hem de davacının kusuruna ilişkin savunmasını bildirmiştir. Cevap dilekçesinde savunmanın dayanağı olarak ileri sürülen vakıaların hangi delillerle ispat edileceğine ilişkin bir bilgi yer almamıştır. Ne var ki cevap dilekçesindeki bu husustaki eksiklik, kanuni süre içinde olmak koşuluyla davalının delil gösterme ve delilerini sunma hakkını ortadan kaldırmaz. Diğer bir ifade ile davalı vekili, cevap dilekçesinde " savunmasını dayandırdığı vakıaları hangi delillerle ispat edileceğini" (HMK. md. 129/1-e) belirtmemiş olsa bile kanunda belirtilen süre içinde olmak koşuluyla delil gösterebilir. Çünkü, delil uyumazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli hususların ispatı için gösterilir. Çekişmeli hususlar ise ön inceleme duruşmasında tespit edilir. O halde ön inceleme duruşmasında tarafların anlaştıkları ve ayrıştıkları hususlar belirlenmeden; delil göstermeleri ve sunmaları da beklenemez. Ön inceleme duruşmasına davalı vekili mazeret bildirmiş, mahkemece mazereti kabul edilerek duruşma 18.10.2012 gününe bırakılmış, davalı vekili 18.10.2012 günlü oturuma gelmiş, tanık bildirme isteğini ifade etmiş, mahkemece, aynı oturumda tanık dinletme talebi reddedilmiştir. Davalı vekiline delillerini göstermesi ve sunması için bundan önce herhangi bir mehil verilmemiştir. Bu durumda davalı tarafın delil ( bu arada tanık) bildirme hakkı düşmüş değildir. Öyleyse davalı vekili tarafından gösterilen tanıklar usulünce davet edilip dinlenmeli ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Bu husus nazara alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması davalının hukuki dinlenilme hakkının (HMK. md. 27) ihlali niteliğinde olup, bozma sebebidir. Hükmün açıklanan sebeple bozulması gerekmiştir...)

gerekçesi ile bozularak dosya yerine çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonucu mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURUL KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

gerekçesi ile bozularak dosya yerine çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonucu mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURUL KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, TMK’nun 166/1 uyarınca evlilik birliğinin sarsılması hukuksal sebebine dayalı boşanma davası ile boşanmanın fer’isi niteliğindeki velayet, nafaka ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Davacı, davalı eşinin evliliğin ilk günlerinden itibaren kendisine şiddet uyguladığını, hakaretlerde bulunduğunu, tehdit ettiğini, sürekli para talep ettiğini son olarak 19.12.2011 tarihinde telefonla arayarak kendisini ve yakınlarını öldürmekle, kaçırmakla ve tecavüz etmekle tehdit ettiğini belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, müşterek çocuğun velayetinin kendisine verilmesine, müşterek çocuk için aylık 400 TL tedbir ve iştirak nafakasına, boşanma ile yoksulluğa düşeceğinden lehine aylık 500 TL nafakaya, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 70.000 TL. maddi ve 100.000 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, evlilik birliğinin sona ermesini gerektirecek bir sebep bulunmaması ve eşini sevdiği gerekçesi ile öncelikle davanın reddine karar verilmesini, mahkemece boşanmaya karar verilmesi halinde ise; davalının evlilik birliğinin sona ermesinde tam kusurlu olması sebebiyle müşterek çocuğun velayetinin kendisine verilmesini, çocuk için 250 TL iştirak nafakasına, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşulu ile lehine 50.000 TL maddi ve 50.000 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı vekilinin cevap dilekçesinde hangi olayı hangi kanıtla kanıtlayacağını bildirmediği gerekçesi ile ve yine HMK’nın 129/e-194 ve 145.madde hükümleri uyarınca tanık dinletme isteği reddedilmiş, davalının davacı eşine darp uyguladığı ve hakaret ettiği , boşanmaya neden olan olaylarda davalının tam kusurlu olduğu ve davacıya atfı kabil kusur bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların TMK’nın 166/1 maddesi uyarınca boşanmalarına karar verilmiştir. Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen sebeplerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; cevap dilekçesinde savunmanın dayanağı olarak ileri sürülen vakıaların hangi delillerle ispat edileceğini belirtmeyen davalının delil gösterme ve delillerini sunma hakkının ortadan kalkıp kalkmadığı, ön inceleme duruşmasında tarafların anlaştıkları ve uyuşamadıkları hususlar belirlenmeden taraflardan delil gösterme ve sunmalarının beklenip beklenemeyeceği, HMK’nın 137 maddesinde belirlenen ön inceleme duruşmasında taraflara delillerini sunmak için süre verilmesinin koşulları ;bunların sonucu olarak davalının hukuki dinlenilme hakkının ihlal edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunca yapılan görüşmeler sırasında davalı vekilinin ön inceleme duruşmasına mazeret bildirmesi ve mazeretinin de mahkemece kabul edilmesi ve 6100 sayılı HMK’nun 137/2 maddesi hükmü gözetilerek mahkemece yapılan ön inceleme duruşmasının usulüne uygun bir ön inceleme olup olmadığı, usulüne uygun ön inceleme olmadığı kabul edilirse ön inceleme duruşması usule uygun yapılmadan tahkikat duruşmasına geçilip geçilemeyeceği öncelikli olarak tartışılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile usul hukukumuzda ilk derece yargılamasının beş temel aşamadan oluşması öngörülmüştür. Bunlar sırası ile; dilekçelerin karşılıklı verilmesi, ön inceleme, tahkikat, sözlü yargılama ve hükümdür. Bu aşamalar içinde yeni olan ise ön inceleme aşamasıdır.

Yargılamanın gereksiz yere uzamasının engellenmesi; mahkemenin ve tarafların yargılamada gereken hazırlığı davanın başında yapmasının sağlanması bakımından, Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile dilekçelerin verilmesinden sonra ve tahkikat aşamasından önce gelmek üzere "ön inceleme" adıyla yeni bir yargılama aşaması kabul edilmiştir (H. Pekcanıtez/O. Atalay/ M.Özekes, Medeni Usul Hukuku, 11 Bası, 2011, s.375-376).

6100 sayılı HMK’nın 137.maddesinde, ön incelemenin kapsamı, HMK 138.maddesinde ön inceleme aşamasında dosya üzerinden dava şartları ve ilk itirazlar hakkında verilecek kararlar, HMK 139.maddesinde öninceleme duruşmasına davet, HMK 140. maddesinde ise yapılması zorunlu olan ön inceleme duruşması düzenlenmiştir.