muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12380, Karar No: 2018/10884, Tarih: 19.12.2018

Sonuç olarak; 5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere özellikle ...'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı ... Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalıdır.

5510 sayılı Kanunun, Kurumun denetleme ve kontrol yetkisi başlığını taşıyan 59. maddesinde, "Bu Kanunun uygulanmasına ilişkin işlemlerin denetimi, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları eliyle yürütülür. Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir." düzenlemesine yer verilmiştir.

Mahkemece yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde yöntemince gerekli araştırma yapılarak, kurum denetmenlerince düzenlenen raporun aksi sabit oluncaya kadar geçerli olduğu gözetilerek, elde edilen deliller birlikte değerlendirilip, sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde yöntemince gerekli araştırma yapılarak, kurum denetmenlerince düzenlenen raporun aksi sabit oluncaya kadar geçerli olduğu gözetilerek, elde edilen deliller birlikte değerlendirilip, sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29661, Karar No: 2014/40251, Tarih: 04.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/29661 E.  ,  2014/40251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/75634

MAHKEMESİ : Geyve(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2012

NUMARASI : 2011/299 (E) ve 2012/381 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1)Her ne kadar mahkemece sanığın tutanak tarihinde yurtdışında olduğundan delil yetersizliğinden beraatine karar verilmiş ise de suç tutanağında ağaçların kesim tarihinin 2011 yılı olarak belirtilmesine göre mahallinde zabıt mümziilerinin hazır bulundurulması suretiyle keşif yapılıp ağaçların kesim tarihlerinin tespitinden sonra tutanakta ihbar üzerine kesim yerine gidildiğinin yazılı bulunmasına göre ihbarcının kimliğinin tespit edilmesi halinde tanık olarak dinlenilmesi, zabıt mümziilerinden ağaçların sanık tarafından kesildiğini ne şekilde ve kimlerden öğrendiklerinin sorulması; kesilen ağaç sayısı ve yerin miktarı itibariyle kesimin açmaya yönelik olup olmadığının, kullanılıp kullanılmadığının bilirkişi vasıtasıyla tespit edilip konu hakkında bilgisi bulunması muhtemel köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin; ayrıca sanığın yerin ailesi tarafından kullanıldığını beyan etmesine göre aile fertlerinin de dinlenilerek sonucuna göre bir hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabule göre de; sanık hakkında beraat kararı verilmiş bulunmasına göre suça konu emvalin istirdatı kabil olmak üzere orman idaresine bırakılması yerine yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7319, Karar No: 2024/7944, Tarih: 24.06.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/7319 E.  ,  2024/7944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1675 E., 2016/729 K.

SUÇLAR : Silahla tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, Bozma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.12.2011 gün ve 370-302 ile 06.12.2011 gün ve 185-249 sayılı kararları başta olmak üzere pekçok kararında da; miktar itibarıyla kesin nitelikteki hükümlerin, kesinlik sınırını aşar nitelikle yaptırım öngörmesi halinde suç vasfına yönelik temyiz üzerine, temyiz incelemesine konu olabileceklerine işaret edilmesi karşısında; kasten yaralama eylemine ilişkin olarak hakkında verilen kesin nitelikteki hükmün de temyiz incelemesine dahil edilerek birlikte yapılan incelemesinde;

Her ne kadar sanık hakkında şikâyetçiye yönelik kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı verilen karar niteliği itibariyle kesin ise de; şikâyetçiye

"...sen beni neden şikayet ettin, bak senin yüzünden hapse gideceğim...." diyerek vurup şikayetçiye sırt üstü yere yatırarak ele geçirilemeyen bıçağı şikayetçinin boynuna dayayarak "....seni öldüreceğim..." diyerek tehditte bulunması üzerine şikâyetçinin sanığın elinden bıçağı almak isterken elinden yaralandığı olayda, bıçakla tehditin yaralama eyleminin irade açıklaması niteliğinde olduğu, eylemin bir bütün halinde kasten yaralama suçunu oluşturduğundan, tehdit suçundan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması ve olayın vehameti dikkate alınarak kasten yaralama suçundan verilecek cezada alt sınırdan ayrılarak hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden hem kasten yaralama hem de tehdit suçundan ayrı ayrı hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'deki gerekçeye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2836, Karar No: 2016/9045, Tarih: 01.11.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/2836 E.  ,  2016/9045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.10.2011 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.01.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle, tayin olunan 01.11.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Dava, sözleşmeden doğan tazminat istemine ilişkindir

Davacı vekili, mahkemeye verdiği dava dilekçesinde; davalı dernekle aralarında ... Stadyumunun intifa hakkı devrine ilişkin 22.07.1998 tarihli sözleşme imzalandığını, sözleşmenin 17. maddesinde ... adına yatırılması gereken saha içi, saha dışı skorbord reklam gelirlerinin 1999 yılından bu yana yatırılmadığını, kulüp tarafından alınan reklam gelirlerinin HMK 107 maddesi gereğince tespiti ve 3289 sayılı ...' nün Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanunun 15/a fıkrası uyarınca net hasılat gelirinin % 7'sine tekabül eden fon payının tespiti ile yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep dava etmiştir.

Davalı vekili; 22.07.1998 tarihinde ... Stadının devrine ilişkin intifa hakkı sözleşmesi imzalandığını ve sözleşmenin imzalanmasından sonra harap vaziyette olan stadyum binasının tamirine başlandığını UEFA kriterlerine uygun şekilde bir eser yaratıldığını, dolayısıyla bu dönemde derneğin hiçbir reklam geliri elde edemediğini, genel müdürlüğün zaten intifa hakkını tahsil ettiğini, toplam 63.000.000 USD dolayında intifa hakkını ödeyeceklerini, % 7 fedarasyon fonunun da 4629 Sayılı Yasa ile kaldırıldığını, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabülü ile ... stadının 1998-2011 yılları arasında (2004-2005 dönemi hariç) reklam gelirlerinden davacı ... müdürlük payına düşen tutarın 1.338.916,46 TL olarak kabulü ile bu miktarın dava tarihi olan 10.10.2011 tarihinden yürüyen yasal faizi ile davalı dernekten tahsiline, yine 27.02.2008 tarihinden dava tarihine kadar İl Spor Müdürlüğü müsabaka net geliri % 7 oranındaki fon payının ise 3.902.463,65 TL olarak tespit ve kabulü ile bu miktarın da yine davalı dernekten 10.10.2011 tarihinden yürüyen yasal faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Hükmü, davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Somut olayda; Mali müşavir bilirkişi ...'ın 11.11.2013 tanzim tarihli raporunda; intifa sözleşmesinden davacı ... müdürlük payının talep edilen 1998 ilâ 2011 yılları arasında (2004-2005 dönemi hariç) 1.338.916,46 TL olduğu saptanmış, aynı dönem için ... payının ise toplam genel gelirden (saha içi-dışı skorbord reklam gelirleri bu sahada oynanan maçların bilet paraları) giderlerin düşülmesi sonrasında yasa gereği % 7 oranında yapılan hesaplama ile 7.836.803,26 TL edeceği mütalaa edilmiştir. Her iki taraf bilirkişi raporuna itiraz etmiş, davacı vekili % 10 olan reklam payının 2009 ve 2010 yılında Sayıştay raporlarında daha fazla olduğunu belirtmiş, davalı vekili ise davacıların % 10 olan hasılat payının kaldırıldığını, ayrıca ...ne ait taşınmazlarının idaresi hakkındaki yönetmeliğin 2009 yılında yayınlandığını, bu yönetmeliğin 68. maddesinde irtifak hakkı tesis edilen taşınmazların idaresinden yıllık payın % 1 oranında olacağının belirlendiğini, kulüplerinin 1994 yılından bu yana kamu yararına dernek statüsünde bulunduğunu, 5736 sayılı Kanunun 5/2 fıkrasına göre İl Gençlik Spor Müdürlüğü' nün fon payının 27.02.2008 tarihinde kaldırıldığını, dolayısıyla bu hususlar dikkate alınarak yeni bir bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğini belirtmişlerdir. Bunun üzerine mahkemece üç kişilik bilirkişi heyetinden rapor alınmasına karar verilmiştir. Bilirkişi heyeti tarafından hazırlanan 30.06.2014 tarihli raporda 11.11.2013 tarihli rapordaki eksikliklerden bahsedildikten sonra davacının alacağının hesabının net olarak ilk rapordan sonraki bazı yeni bilgiler ve yapılan değerlendirmeler yardımıyla ve mahkemenin yönlendirmesiyle ilk bilirkişi tarafından ya da yerinde yapılacak incelemeyle başka bilirkişi tarafından hesaplanabileceği belirtilmiştir. Böylece iki bilirkişi raporu arasında çelişki oluştuğu gibi tarafların itirazlarını da karşılamayan bilirkişi raporuna dayanarak hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.350 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalı taraftan alınıp davacıya, 1.350 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacı taraftan alınıp davalı tarafa karşılıklı olarak verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1773, Karar No: 2020/8768, Tarih: 06.07.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2020/1773 E.  ,  2020/8768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan Posta ve Telgraf Teşkilatı A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı idareye bağlı ... kargo işlem merkezinde alt işveren işçisi olarak çalıştığını belirterek kıdem tazminatı, kötüniyet tazminatı, ücret farkı, yıpranma prim farkı, akdi ücretler (yemek ücreti, yol ücreti ve benzeri), yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalılar vekilleri, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın usulden reddine ilişkin verilen karar Dairemizin 16.11.2015 tarih 2015/29317 Esas 2015/30950 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş olup bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde toplanan delillere göre ve kök bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Karar, davacı vekili ile davalı PTT A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekili ile davalı PTT A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında, davacı işçinin ara dinlenme süresi noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz :

Karar, davacı vekili ile davalı PTT A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekili ile davalı PTT A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında, davacı işçinin ara dinlenme süresi noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68.maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63.maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68.maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda çalışma saatine göre yasal ara dinlenme süresi düşülerek hesaplama yapılmıştır. Ancak dinlenen davalı tanığı ...r ile davacı tanıklarının 15-20 dakika mola kullandıkları yönünde beyanda bulundukları, hatta davalı tanığı ...’ın iş olduğunda molasız çalıştıklarını belirttiği, tüm tanıkların vardiya arasında belli bir mola saatinin olmadığını ifade ettikleri tespit edilmekle, ara dinlenme süresinin 15 dakika olarak kabulü dosya içeriğine uygun düşecektir.

3-Davacı işçinin fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Somut olayda; davacı işçi işin niteliği gereği haftada yaklaşık 60 saat çalıştığını ileri sürmektedir. Mahkemece hükme esas alınan kök bilirkişi raporunda; tanık anlatımlarına göre, davacının haftanın 6 günü 14.00- 22.00 saatleri arasında aylık ortalama 20 saat, kamyonların kış nedeni ile geç gelmesinden dolayı saat 22

. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Somut olayda; davacı işçi işin niteliği gereği haftada yaklaşık 60 saat çalıştığını ileri sürmektedir. Mahkemece hükme esas alınan kök bilirkişi raporunda; tanık anlatımlarına göre, davacının haftanın 6 günü 14.00- 22.00 saatleri arasında aylık ortalama 20 saat, kamyonların kış nedeni ile geç gelmesinden dolayı saat 22.00'den sonra fazla çalışma yaptığı, bunun da haftanın 2 günü 14:00 - 22:00 saatleri arasında günde 8 saate tekabül ettiği, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 7 saat olduğu, haftanın 4 günü 14:00 - 24:00 saatleri arasında günde 10 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 9 saat olduğu, kış Aylarında (aralık-ocak-şubat) davacının haftalık fazla çalışma süresinin 2 gün x 7 saat = 14 saat (14:00-22:00 saatleri arası normal vardiya), 4 gün x 9 saat = 36 saat (kamyonların kış nedeniyle geç gelmesinden dolayı saat 22:00’den sonra yapılan çalışma), (36 saat + 14 saat) - 45 saat = 5 saat olduğu; yine tanık anlatımlarından kış ayları dışında da kamyonların zaman zaman gecikme yapmaları nedeni ile ayda 4-5 saat fazla çalışma yaptıkları beyan edildiğinden ocak şubat ayları dışında davacının haftanın 4 günü 14:00 - 22:00 saatleri arasında günde 8 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 7 saat olduğu, haftanın 1 günü 14:00 - 24:00 saatleri arasında günde 10 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat dinlenme süresi düşülerek günlük çalışma süresinin 9 saat olduğu, buna göre bu aylarda haftalık fazla çalışma süresinin 4 gün x 7 saat = 28 saat (14:00-22:00 saatleri arası normal vardiya), 2 gün x 9 saat =18 saat (Kamyonların kış nedeniyle geç gelmesinden dolayı saat 22:00’den sonra yapılan çalışma), (28 saat + 18 saat) - 45 saat = 1 saat olduğu tespit edilmiştir. Ancak, Dairemiz incelemesinden geçen 2017/41272 Esas sayılı dava dosyasında davacı ile birlikte aynı işi yapan işçinin kışın aralık, ocak ve şubat aylarında 3 ay süre ile haftada ortalama 3 kez 2 saat fazla çalışma yapabileceği, yaz aylarında ise haftanın 6 günü 14.00- 22.00 saatleri arasında günde 8 saat çalıştığı kabul edilmiştir. Dosya kapsamındaki tanık anlatımları ve anılan Dairemiz ilamı birlikte değerlendirildiğinde, bahsi geçen dosyadaki kabule göre ve yukarıdaki bentte yer alan hususlar çerçevesinde 15 dakika ara dinlenme tenzili ile fazla çalışma ücret alacağının hesaplanarak hüküm altına alınması gerektiği anlaşılmakla, kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 06.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1955, Karar No: 2012/4284, Tarih: 15.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/1955 E.  ,  2012/4284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : -Sanık ... ve ...'ın hükümlülüklerine ve ertelemeye

- Sanık ... ve ...'in beraatlerine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri karşısında; sanıklar ... ve ...'e yüklenen suçların yasa maddesinde öngörülen ceza- larının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddelerinde belirlenen 5 yıllık asli dava zaman- aşımının kesici son işlem olan adı geçen sanıkların sorgularının yapıldığı tarihten temyiz temyiz inceleme tarihine kadar, sanıklar ... ve ... yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezaların türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde belir- lenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının ise suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekili ile sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak; yeniden yargılama yapıl- masını gerektirmeyen bu hususta anılan yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanı- larak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK.nun

223. maddeleri gözetilerek (DÜŞÜRÜLMESİNE), 15.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.