muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/495, Karar No: 2021/1582, Tarih: 18.02.2021

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2020/495 E.  ,  2021/1582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA

MAHKEMESİ : Elbistan 1.Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde birleşen davada davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, desteğin okul saatinde okuldan dışarı çıkarak ana yoldan karşıdan karşıya geçmek isterken davalıya trafik sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile çarpması şeklinde kazada desteğin öldüğünü, kazanın meydana gelmesinde araç sürücüsünün ve okul yönetiminin kusurlu olduğunu açıklayıp asıl davada aracın trafik sigortacısından, birleştirilen davada Milli Eğitim Bakanlığından tazminat talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamı, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; asıl davada, araç sürücüsünün kusuru bulunmadığından sigorta şirketi aleyhine açılan davanın reddine, birleştirilen davada, okul yönetiminin meydana gelen kazada kusuru bulunduğundan davanın kabulü ile maddi tazminat talepleri yönünde, davacı ... için 20.343,57 TL, ... için 18.393,93 TL'nin tahsiline, manevi tazminat talepleri yönünden davanın kısmen kabulü ile ... ve ... için ayrı ayrı 30.000,00 TL, Melek Demir ve

... için ayrı ayrı 10.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, birleşen davada davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle ödenen tazminatın rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu olayda, desteğin, davalı ... Bakanlığının sorumluluğunda olan okulda, okul saatinde okul dışına çıkarak ana yolun karşı tarafında bulunan markete gitmeye çalışırken meydana gelen kazada öldüğünü, okul yönetiminin desteğin üzerindeki denetim ve gözetim yükümlülüğüne aykırı hareket ettiği iddiası ile davalı ... Bakanlığına husumet yöneltilmiştir.

Davalı ... Bakanlığının eğitim faaliyeti kamusal bir görev olup, bu görevden kaynaklanan sorumluluğu, hizmet kusuruna dayanmakta, kusurundan doğan zararların ödetilmesi istekleri ise 11.02.1959 günlü ve 17/15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının II.bendi hükmünce tam yargı davasının konusunu oluşturmakta, bu davaların ise 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunun'un 2. maddesi hükmünce idari yargı yerinde görülmesi gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta da, davalının kazaya neden olan aracın işleteni veya başka sıfatı ile değil, hizmet kusuruna dayanarak tazminat talebinde bulunulduğuna göre, davalı aleyhine açılan dava yönünden dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddedilmesi gerekirken yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Somut uyuşmazlıkta da, davalının kazaya neden olan aracın işleteni veya başka sıfatı ile değil, hizmet kusuruna dayanarak tazminat talebinde bulunulduğuna göre, davalı aleyhine açılan dava yönünden dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddedilmesi gerekirken yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle birleşen davada davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, birleşen davada davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 18/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11025, Karar No: 2013/12797, Tarih: 18.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/11025 E.  ,  2013/12797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu (Kapatılan) Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.04.2011 tarih ve 2009/3-2011/72 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.06.2013 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Dünya'nın en büyük rulman üreticilerinden biri olduğunu, emtiası üzerinde Türkiye'de de tescilli 'FAG' ibareli markasını kullandığını, davalının müvekkilinin markasını taşıyan taklit ürünleri piyasaya sunduğunun tespit edildiğini, yetkilisinin ceza mahkemesinde beraatine karar verilmiş ise de taklit markaların müsaderesine hükmedildiğini, markasına tecavüz ettiğini ileri sürerek, ürünlerin taklit olduğu ile markaya tecavüzün tespitine, ürünlerin imhasına, bu olmadığı takdirde mülkiyet hakkı tanınmasına, 5.000 TL manevi ve 3.000 TL maddi tazminatın tahsili ile hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin taklit rulman satmadığını, Gümrük Birliği Anlaşması sonucu davacının yurt dışı bayilerinden rulman ithal ettiğini, ülkemizde rulman üretilmediğini, salt davacı yetkilisinin beyanı üzerine müvekkili emtiasına el konulduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, her ne kadar davacının orijinal ürünü ibraz edilmeden bilirkişi incelemesi yapılmış ise de davalıya ait işyerinde orijinal ürünlere ait olmayan ancak davacı markasını taşıyan boş kutuların ele geçirildiği, ceza dosyasında da taklit ürünlerin varlığının kabul edildiği, hayatın olağan akışına göre taklit kutular içinde orijinal ürün satılamayacağı, 556 sayılı KHK'nin 9/2-a maddesi uyarınca bile mal ve ambalaj üzerine başkasının markasının izinsiz konulmasının markaya tecavüz oluşturacağı, maddi ve manevi zararın doğduğu, zararın tam ispatlanmadığı, davacı markasının rulman emtiasında tanınmışlığı ve tüm dosya kapsamına göre zararın BK'nun 43. maddesi uyarınca tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı nezdinde tespit edilen ürünlerin, davacı markasının taklidi ürünler olduğunun ve davacının markasına tecavüz teşkil ettiğinin tespitine, taklit ürünlerin imhasına, 3.000 TL maddi ve 1.000 TL manevi tazminatın tahsili ile hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, markaya tecavüzün sabit olmasına, zararın somut olaya uygulanan mülga BK'nın 42. maddesi uyarınca tespit edilmiş bulunmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 213,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/114, Karar No: 2019/82, Tarih: 07.02.2019

**Ceza Genel Kurulu         2015/114 E.  ,  2019/82 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 182-29

Kamu malına zarar verme ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren aynı Kanun'un 152/1-a, 39/1, 168/2, 62/1, 50/1-a, 52/2 ve 63. maddeleri uyarınca hapisten çevrilen 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin Bingöl 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 15.02.2012 tarihli ve 182-29 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 12.11.2014 tarih ve 27898-18663 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.11.2014 tarih ve 2012/117531 sayı ile;

“...Sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun tartışılması gerekip gerekmediği itirazımızın özünü oluşturmaktadır.

Uyuşmazlık konusunda sağlıklı bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi için öncelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun niteliği ve uygulanma koşulları üzerinde durulması gerekmektedir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası'nın 23. maddesi, büyükler hakkında ise 5271 sayılı CYY'nın 231. maddesine 19.12.2006 gün ve 26381 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa'nın 23. maddesiyle eklenen 5 ila 14. fıkraları ile kabul edilmiş, aynı Yasa'nın 40. maddesiyle de 5395 sayılı Yasa'nın 23. maddesi değiştirilmek suretiyle, denetim süresindeki farklılık hariç olmak koşuluyla, çocuk suçlular ile yetişkin suçlular, hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı koşullara tabi kılınmıştır.

Başlangıçta yalnızca yetişkin sanıklar yönünden, şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası için kabul edilen bu kurum, 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, aynı gün yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasa'nın 562. maddesiyle, 5271 sayılı Yasa'nın 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklikle, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezaları için de uygulanabilir hâle getirilerek, Anayasa’nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp yasalarında yer alan suçlar ayrık olmak üzere tüm suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiş, 01.03.2008 günü yürürlüğe giren 26.02.2008 gün ve 5739 sayılı Yasa ile 3713 sayılı Yasa'nın 13. maddesinde yapılan değişiklik ve 1632 sayılı Askeri Ceza Yasası'na eklenen Ek 10. madde ile de; 15 yaşından büyüklerin işledikleri terör suçları ile 1632 sayılı Yasa'da yer alan suçlar yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsam dışına çıkarılarak kurumun uygulanma alanı tekrar daraltılmış, 25.07.2010 gün ve 27650 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 22.07.2010 gün ve 6008 sayılı Yasa'nın 7. maddesiyle 231. maddenin 6. fıkrasına eklenen cümleyle, sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği esası getirilmiş, 3713 sayılı Yasa'nın 13. maddesindeki 'onbeş yaşını tamamlamamış' ibaresi yürürlükten kaldırılmak suretiyle bu kurumun terör suçu işleyen 15 yaşından büyük çocuklar yönünden de uygulanmasına olanak sağlanmıştır.

5560, 5728, 5739 ve 6008 sayılı Yasa'lar ile gerçekleştirilen değişiklikler sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için:

a) Suça ilişkin;

1- Yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü tesis edilmeli ve hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasından ibaret olmalıdır.

2- Suç, Anayasanın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp yasalarında yer alan suçlardan bulunmamalıdır.

3- 01.03.2008 tarihinden itibaren işlenen suçlarda ise, suçun ayrıca 3713 sayılı Yasa ile 1632 sayılı Yasa kapsamında yer alan suçlardan olmaması gerekmektedir.

b) Sanığa ilişkin;

1- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması,

2- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tamamen giderilmesi,

3- Mahkemece; sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

4- Sanığın bu kurumun uygulanmasını kabul etmesi,

Koşullarının varlığı gerekmektedir.

Tüm bu koşulların bulunması hâlinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve sanık beş yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

3- Mahkemece; sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

4- Sanığın bu kurumun uygulanmasını kabul etmesi,

Koşullarının varlığı gerekmektedir.

Tüm bu koşulların bulunması hâlinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve sanık beş yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ... hakkında Bingöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.02.2012 gün ve 2011/182 Esas, 2012/29 Karar sayılı ilamı ile kamu malına zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 39/1, 168/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-3-4 maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kurum zararı olan 1.594,89 TL'nin 28.03.2011 tarihinde ödendiği, sanık hakkında TCK'nın 62. ve 168. maddelerinin uygulandığı, adli sicil kaydının tetkikinde; adli sicil kayıtlarının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmediği, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının bulunmaması karşısında, Yerel Mahkeme hükmünün; hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılmaması nedeniyle bozulması gerektiği,” görüşüyle, itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 15. Ceza Dairesince 14.01.2015 tarih ve 23338-331 sayı ile; itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair hüküm temyiz edilmeksizin, sanıklar ... ve ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ise Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında hüküm kurulurken, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanıp uygulanmayacağı hususunda değerlendirme yapılması gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında hüküm kurulurken, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanıp uygulanmayacağı hususunda değerlendirme yapılması gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanık ...'ın, inceleme dışı sanıklar ..., ... ve ... ile birlikte Bingöl il merkezi dışında alkol aldığı sırada inceleme dışı sanık ...'ın, kendisine iş vermemeleri nedeni ile Bingöl Belediyesi binasına ateş edeceğini söylediği, bunun üzerine sanık ve inceleme dışı sanıkların, inceleme dışı sanık ...'in babasına ait olan .....plakalı araç ile şehir merkezine geldikleri, sanık ...'in yanında bulunan ve kardeşi adına kayıtlı olan av tüfeği için av bayiinden bir kutu fişek satın aldığı, ardından sanık ve inceleme dışı sanıkların tekrar şehir dışına çıkıp boş şişelere ateş ederek tüfeği denedikleri, inceleme dışı sanık ...'in bindikleri aracın arka plakasını ön plakasının üstüne ters şekilde takarak ön plakayı kapattığı, sanık ...'in de olayda kullanılmak üzere tüfeği inceleme dışı sanık ...'a verdiği, birlikte belediye binasına doğru giderken sanık ... ile inceleme dışı sanık ...'in araçtan indikleri, inceleme dışı sanık ...'ın ise Bingöl Belediyesi önünden geçerken aracı durdurarak tüfek ile belediye binasına doğru 3-4 kez ateş ettiği ve binanın giriş kapısının camlarının kırıldığı,

Kovuşturma aşamasında sanık tarafından katılan kurumun zararının giderildiği,

Sanığın adli sicil kaydına göre; incelemeye konu dosyanın suç tarihi olan 20.03.2011 itibarıyla iki ayrı sabıka kaydının bulunduğu, birincisinin Bingöl Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.11.2001 tarihli ve 294-536 sayılı ilamıyla hükmolunan 765 sayılı TCK'nın 456/4 ve 457/1. maddeleri ile 647 sayılı Kanun'un 4/1 ve 6. maddeleri uyarınca erteli adli para cezası olduğu ve hükmün 21.04.2003 tarihinde kesinleştiği, ikincisinin ise 20.11.2008 tarihinde işlediği yalan tanıklık suçuna ilişkin olarak Diyarbakır 3. Asliye Ceza Mahkemesince 08.02.2011 tarih ve 474-105 sayı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı olduğu ve bu kararın 16.02.2011 tarihinde kesinleştiği,

Sanığın dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışının bulunmadığı,

Yapılan yargılama sonucunda, Yerel Mahkemece sanığın kamu malına zarar verme suçundan alt sınırdan uzaklaşılarak etkin pişmanlık ve takdiri indirim hükümlerinin de uygulanması suretiyle hapis cezasından çevrilen 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve “Adli para cezasının ertelenmesi mümkün olmadığı” şeklindeki gerekçeyle de TCK'nın 51. maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği,

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanıp uygulanmayacağına ilişkin Yerel Mahkemece herhangi bir değerlendirme yapılmadığı,

Anlaşılmaktadır.

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanıp uygulanmayacağına ilişkin Yerel Mahkemece herhangi bir değerlendirme yapılmadığı,

Anlaşılmaktadır.

CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen ve Ceza Genel Kurulunun bir çok kararında açıkça belirtildiği üzere; sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması hâlinde, açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesi sonucunu doğurduğundan, bu niteliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesiyle kabul edilmiş, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesine eklenen 5 ila 14. fıkralar ile büyükler için de uygulamaya konulmuş, aynı Kanun'un 40. maddesiyle 5395 sayılı Kanun'un 23. maddesi değiştirilmek suretiyle, denetim süresindeki farklılıklar hariç tutulmak kaydıyla, çocuk suçlular ile yetişkin suçlular, hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı şartlara tâbi kılınmıştır.

Başlangıçta yetişkin sanıklar yönünden yalnızca şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak, hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezaları için kabul edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması, 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklikle, Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlar istisna olmak üzere, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezalarına ilişkin suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiş, 6008 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle maddenin 6. fıkrasının sonuna "Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." cümlesi, 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle de maddenin 8. fıkrasına "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez." cümlesi eklenmiştir.

5560, 5728, 6008 ve 6545 sayılı Kanun'larla CMK'nın 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için;

1) Suça ilişkin olarak;

a- Yargılama sonucu hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezası olması,

b- Suçun Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlardan olmaması,

2) Sanığa ilişkin olarak;

a- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm edilmemiş olması,

5560, 5728, 6008 ve 6545 sayılı Kanun'larla CMK'nın 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için;

1) Suça ilişkin olarak;

a- Yargılama sonucu hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezası olması,

b- Suçun Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlardan olmaması,

2) Sanığa ilişkin olarak;

a- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm edilmemiş olması,

Buradaki mahkûmiyet kasıtlı bir suçtan doğmalıdır. Hükmolunan cezanın hapis veya para cezası olmasının herhangi bir önemi bulunmamaktadır. Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 tarihli ve 346-25 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığın cezası 647 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca ertelenmiş ve sanık deneme süresinde kasıtlı bir suç işlememişse, bu takdirde 765 sayılı TCK'nın 95. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca önceki mahkûmiyet esasen vaki olmamış sayılacağından, bu nitelikteki bir mahkûmiyet hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yasal bir engel oluşturmayacaktır. Ancak, adli sicilden silinme koşulları oluşmuş mahkûmiyet, sanığın suç işleme hususundaki eğilimini belirlemek yönünden yargı makamlarınca değerlendirmeye tabi tutulabilecektir.

b- Yargılamaya konu kasıtlı suçun, sanık hakkında daha önce işlediği başka bir suç nedeniyle verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin denetim süresi içinde işlenmemiş olması,

Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğine ilişkin CMK'nın 231. maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan düzenlemenin 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle, söz konusu bu hükmün bu tarihten önce işlenen suçlar bakımından sanık hakkında verilecek hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yasal engel oluşturmayacağı açıktır.

c- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi,

d- Mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

e- Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının olmaması,

Şartlarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların varlığı hâlinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve on sekiz yaşından büyük olan sanıklar beş yıl, suça sürüklenen çocuklar ise üç yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulacaktır.