muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10956, Karar No: 2023/13897, Tarih: 21.12.2023

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90, 91 inci maddeleri, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, maluliyet raporunun olay tarihinde yürürlükte olan olan yönetmelik hükümlerine uygun düzenlenmesine, bakıcı giderinin poliçe teminatı kapsamında olduğunun anlaşılmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bentdin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dosya kapsamından, davalıya Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) poliçesi ile sigortalı aracın 21.02.2014 tarihinde karıştığı çift taraflı kazadan dolayı yolcu olan davacının yaralandığı, 23.11.2020 tarihinde davalı tarafından davacıya 80.555,00 TL ödeme yapıldığı, ödemenin yeterli olmadığı iddiası ile 2021/E.27425 sayılı tahkim dosyasında bakiye sürekli iş göremezlik ve bakıcı giderine ilişkin dava açıldığı, belirtilen dosyada PMF Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi ile düzenlenen hesap raporu hükme esas alınarak bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının 70.879,13 TL bakiye bakıcı giderinin 535,50 TL olarak belirlendiği, ıslah yapılmadığı, Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararı ile taleple bağlı kalınarak %20 müterafik kusur indirimi yapılarak 4.000,00 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatı ile 42.800,00 TL bakiye bakıcı giderine hükmedildiği, karara itiraz edilmediği, eldeki davanın o dosyada ıslah yapılmadığı için ek dava olarak açıldığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının talebi üzerine TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi ile yapılan hesaplama hükme esas alınarak bakiye sürekli iş göremezlik tazminatı ve bakıcı giderine hükmedilmiş ise de; eldeki davanın ek dava niteliğinde olduğu, asıl talebe konu 2021/E.27425 sayılı tahkim dosyasında hesaplamanın PMF Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi ile yapıldığı, bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının 70.879,13 TL, bakiye bakıcı giderinin 535,50 TL olarak belirlendiği anlaşılmakla ilk dosyada hükmedilen tazminat miktarı mahsup edilerek bakiye kısma hükmedilmesi gerektiği anlaşılmakla yeniden hesaplama yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

1.Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

VI. KARAR

1.Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

21.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13062, Karar No: 2013/18084, Tarih: 18.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/13062 E.  ,  2013/18084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.04.2013 gün ve 2012/69 E. - 2013/219 K. Sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmiş ancak 10.07.2013 tarihli ek kararda davalı ...'ın temyiz başvurusu süresinde olmadığından talebin reddine karar verilmiş bu kararda davalı tarafça temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin 10.07.2013 tarihli ek kararı davalı vekiline 15.07.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, ek karar HUMK'nun 432/son maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süre geçirildikten sonra 23.07.2013 tarihinde temyiz edilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sy. İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca Yargıtayca'da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonrayapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin süreden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1102, Karar No: 2016/2079, Tarih: 25.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1102 E.  ,  2016/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1 ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2014/508 esas, 2015/60 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 16/04/2015 tarihli ve 2015/140-77 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 21/04/2015 tarihli ve 2015/315 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 19/10/2015 gün ve 94660652-105-34-10155-2015-21260/67563 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 21/04/2015 tarihli ve 2015/315 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 25/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15093, Karar No: 2014/513, Tarih: 13.01.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/15093 E.  ,  2014/513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/385-2013/300

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 06.07.2012 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı C.. Ş.. vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R

Davacı, davalılara ait 557 parsel sayılı taşınmazdaki ağaçların paylı malik bulunduğu 555 ve 556 parsel sayılı taşınmazlara taşmak ve gölge yapmak suretiyle zarar verdiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesini ve ağaçların kesilmesini istemiştir.

Davalılar, taşınmazları içerisindeki ağaçların davacının paylı malik bulunduğu taşınmazlara zararının bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 557 parsel sayılı taşınmazda fen bilirkişi U. D. tarafından düzenlenen 22.04.2013 havale tarihli ek rapor ve krokisindeki 38 ve 42 numaralar ile gösterilen ağaçlar dışındaki ağaçların sökülmek suretiyle elatmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı C.. Ş.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir.

Anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “komşu hakkı” bölümünde yer alan TMK’nın 740. maddesi, başkasının mülküne geçip zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği hükmünü içermektedir. Bu madde ile mülkiyetin aşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Mülk sahibi bu hakkını kendisi kullanabileceği gibi bu zararın mahkeme aracılığıyla da giderilmesini isteyebilir.

Somut olayda; dava konusu ağaçların bulunduğu 557 parsel sayılı taşınmazda davalılardan başka İ. Ş. de paydaş olduğu ve davada davalı olarak yer almadığı görülmüştür. Elatmanın önlenmesi davalarında kal istemi var ise verilecek karar tüm paydaşların hukukunu etkileyeceğinden tüm paydaşların davada usulünce davalı olarak davada yer almaları gerekir.

Bu nedenle, paydaş İ. Ş.davaya dahil edilmek suretiyle suretiyle taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının karara bağlanması gerekir. Mahkemece, belirtilen bu husus gözetilmeden karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu nedenle, paydaş İ. Ş.davaya dahil edilmek suretiyle suretiyle taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının karara bağlanması gerekir. Mahkemece, belirtilen bu husus gözetilmeden karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı C.. Ş.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 13.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1915, Karar No: 2010/1456, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/1915 E.  ,  2010/1456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 1.9.1993- 30.9.2003 tarihleri arası çalıştığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava davacının, davalıya ait işyerlerinde 1.9.1993-30.9.2003 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen eksik sürelerinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulü ile davacının davalı işyerlerinde 1.9.1993-30.9.2003 tarihleri arasında Kuruma bildirilen süreler dışındaki sürelerde de asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Gerçekten, davacının, işyerindeki çalışmaları aylık ve üç aylık bordrolara dayanılarak Kuruma kısmi olarak bildirilmiş ve bildirime uygun olarak da primleri ödenmiştir. Öte yandan bordrolar davacı çalışmalarının işyerinde kesintili geçtiğinin karinesidir. Karinenin tersinin ise eşdeğerdeki belgelerle kanıtlanması gerektiği söz götürmez. Başka bir anlatımla yazılı belgelerin varlığı halinde tanık sözlerine itibar edilemez. Dairemizin, giderek Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalıya ait işyerlerinden verilmiş işe giriş bildirgesinin dosyasında bulunmadığı, müteahhit olan davalı işveren adına kayıtlı 11005438 nolu inşaat işyerinin 2.8.1993 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı ve davacının bu işyerinden 15.6.1004-1997/2.dönem, arasında çalışmalarının bildirildiği, yine davalıya ait olan 11030927 nolu başka inşaat işyerinin de 1.3.1996 tarihinde Yasa kapsamın alındığı ve davacının bu işyerinde geçen 15.10.1997-31.1.2000 ve 2000/3.dönem-1.12.2003 tarihleri arasındaki çalışmalarının kısmi olarak bildirildiği, davacının Bursa 1. İş mahkemesi 2003/1573 Esas2005/789 Karar sayılı dosyasında açtığı işçilik alacakları davasında hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 1.9.1993-30.9.2003 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilerek alacaklarının hesaplandığı ve kararın temyiz edilmeksizin 28.11.2005 tarihinde kesinleştiği, dosyaya sunulan 2003 yılına ait ücret bordrolarındaki ayların çoğunda davacının ismi karşısında imzanın bulunduğu anlaşılmaktadır.Hizmet tespiti davasından önce kesinleşen işçilik alacaklarına dair mahkeme verilen kararlarını kesin delil olmayıp tespit davalarında güçlü delil oldukları aksinin eşdeğerde delillerle her zaman kanıtlanabileceği Dairemizin yerleşmiş görüşüdür. Somut olayda mahkemece 2003 yılı dışındaki ücret bordroları getirtilmeden, ve tanıkların genelde kış aylarında havanın durumuna göre inşaat işlerine ara verildiğine dair beyanları dikkate alınmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur

Yapılacak iş, davalı işyerinden 2003 yılı dışındaki diğer ücret bordolarının getirtilip, davacının tesbitini istediği sürelerle ilgili olarak eğer varsa ücret bordrolarında davacının imzası olanlar saptanarak imzasını içeren bordrolara geçmiş sürelerin dışındaki sürelerle ilgili olarak istemin reddine, imzalı olmayan ve ücret bordrosu bulunmayan süreler yönünden de inşaat işinin niteliğine göre işin kış aylarında yaz aylarındaki kadar kesintisiz devam edemeyeceği düşünülerek, gerek bu yöndeki taraf tanıklarının beyanları, gerek dosyaya sunulan 2003 yılına ait imzalı ücret bordrolarındaki kış aylarına ait bildirimler dikkate alınarak, varsa çalışma sürelerine ait işyerinin tüm kayıt ve defterleri, puantajları getirtilip bütün deliller birlikte değerlendirilerek, davacının uyuşmazlık döneminde çalıştığı sürelerin tereddütte yer vermeyecek şekilde belirlenerek çıkacak sonuca göre karar vErmektir. Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ya iadesine, 15.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4963, Karar No: 2024/1408, Tarih: 04.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4963 E.  ,  2024/1408 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1533 E., 2023/225 K.

DAVA TARİHİ : 21.01.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Türkoğlu Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/54 E., 2021/579 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı tarafça temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 25.03.2018 tarihinde evlendiklerini, erkeğin şu anda kendi ailesinin evinde kaldığını, sevgi bağıyla evlendiklerini, erkeğin, evli kaldıkları süre zarfında üzerine düşen sorumlulukları eksiksiz bir şekilde yerine getirdiğini, her türlü fedakarlığa katlandığını, eşinin her isteğini yerine getirmeye çalıştığını, bir gün olsun saygısızlık yapmadığını ve her zaman hoşgörülü olduğunu, karşı tarafın erkeği hiçbir zaman bir eş olarak görmediğini, evi ve eşiyle gereği gibi ilgilenmediğini, karı-koca ilişkisinin hiçbir zaman tam anlamıyla kurulamadığını, karşı tarafın erkek ve ailesini evlilik süresince benimseyemediğini ve onları bir aile olarak kabul edemediğini, kısa süren evliliği boyunca eşiyle birlikte sadece 10 ay gibi bir süre aynı evde yaşadığını, kadının zeka geriliği ve peltek konuşma rahatsızlığının olduğunu, zeka geriliği rahatsızlığını evlendikten sonra fark ettiğini, evlilikleri süresince kadının kendi kendine karar alıp bir şey yapamamasından dolayı çok basit işlerde dahi kadına komut verip yönlendirdiğini, davalı tarafın hafif bir rahatsızlık geçirdiğinde dahi müvekkiliin sabaha kadar başında beklediğini ve kadının ondan hep küçük bir çocuk gibi ilgi beklediğini, tüm bu rahatsızlığına ve olumsuz davranışlarına belki ilerleme katedilir ve zamanla düzelir diyerek ve doğacak çocuğu anne - babasız büyümesin diyerek katlandığını, son olarak karşı tarafın ortak konutu terk ettiğini ve kendine ait eşyaları da ailesiyle birlikte gelip aldığını, açıklanan nedenlerle tarafların evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davalı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; yetki itirazında bulunduklarını, davacının dava dilekçesindeki ileri sürdüğü boşanma gerekçelerinin tamamının asılsız olduğunu, evlilik birliğinin erkeğin kusurlu davranışları, erkeğin nedensiz olarak kadına istememesi nedeni ile her iki taraf için çekilmez bir hal aldığını, tarafların sadece 10 ay birlikte erkeğin anne-babasının evinde altlı üstlü oturarak evli kaldıklarını, kadın ile nişanlandığında ve evliliklerinin ilk aylarında kadının babasının yanında çalıştığını, daha sonrasında ise çalışmadığını, tüm geçimlerini kadının babasının karşıladığını, hamile olduğunda erkeğin sigortası yok diye düzenli doktora dahi götürmediğini, erkeğin evlilik süresi olan 10 ay boyunca kendisi için düzenlenen evi sadece yatmak için kullandığını, sabah kahvaltısından akşam yatma vaktine kadar üst katta, erkeğin annesinin evinde gününü geçirdiğini, evin gelinidir diye kayın validesinin evinin tüm işlerini müvekkilinin yaptığını, tarafların ilişkisine kayınvalidesi ve kayın babasının sürekli müdahale ettiğini, kadının iletişim özgürlüğünü kısıtladığını, haberleşme özgürlüğünü kısıtlayarak, telefonla kurduğu tüm iletişimini de dinlemek ve bunu neden söyledin şunu neden söyledin şeklindeki davranış ve sözleriyle müvekkili üzerinde psikolojik şiddet uyguladığını, müvekkiline ''gerizekalı'' diyerek hakaret ettiğini, ''döverim, cinayet çıkar, elimde kalır'' diyerek tehdit ettiğini, taraflar ayrıldıktan sonra hamile olan kadını hiçbir şekilde arayıp sormadığını, ortak çocuğunu velâyetinin anneye verilerek, müvekkili ve ortak çocuk lehine aylık 750,00'şer TL tedbir, yoksulluk ve iştirak nafakasına, müvekkili lehine 50.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata, müvekkilinin hastane masrafları nedeniyle 5.000,00 TL tedavi masraflarının yasal faiziyle davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI