muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13644, Karar No: 2010/7252, Tarih: 06.10.2010

İhaleye fesat karıştırmak suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ..., rüşvet almak suçundan sanıklar ... ve ..., rüşvet vermek suçundan sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

Sanıklar ..., ... ve ...’ün 01.09.2006 ve 04.09.2006 tarihleri arasında yaptıkları telefon görüşmelerine göre, Merkez ... ..., ..., ... ... İlköğretim Okulları ihalesinin ... ...’e, Merkez ..., ..., ..., ..., ... İlköğretim Okulları ihalesinin ise ...’e bırakılması konusunda önceden yaptıkları anlaşmaya uygun olarak 04.09.2006'da yapılan ihalelerde 1. grup okulların ... ...’e ait ... İnşaat firması, 2. grup okulların ise ...’e ait ... İnşaat firması tarafından kazanıldığının anlaşılması karşısında sanıklar ..., ... ve ..., ... ...’la yaptığı 04.09.2006 günlü telefon görüşmesine göre aynı tarihte yapılan ... köyü ve ... İlköğretim Okulları ve 06.09.2006'da yaptıkları görüşmeye göre de aynı tarihte gerçekleştirilen ... ..., ... ve ... İlköğretim Okulları onarım ihalelerinin ...’e ait ... firması adıyla katılacak olan ... ...’ın kazanması konusunda yaptıkları anlaşmaya uygun şekilde sonuçlandığının anlaşılması karşısında sanık ...,

... YİBO Lojmanları Onarım ihalesiyle ilgili olarak 04.09.2006, 06.12.2006 ve 07.12.2006 tarihli telefon görüşme içerikleri dikkate alındığında sanık ...,

07.12.2006 tarihli telefon görüşmeleri içeriğine göre aynı gün yapılan ... ... İlköğretim Okulu ihalesine katılan firmaların, ihaleyi ...’e ait ... firmasının kazanması için yapılan anlaşmaya yanaşmayan ... İnşaat firmasını ikna çabalarının sonuç vermemesi sonucunda ihalenin bu firma tarafından kazanıldığının anlaşılması karşısında, bu ihaleyle ilgili telefon görüşmeleri yapan sanıklar ... Yücel, ... ve ihaleyle ilgili bilgi veren ... bakımından belirtilen ihaleler için yüklenilen suçların oluştuğunun kabulünün ve cezalandırılmalarının gerektiği gözetilmeden haklarında yazılı şekilde beraet kararları verilmesi,

Sanıkların savunmalarının hayatın olağan uygulamalarına uygun düşmemesi ve bir rüşvet anlaşmasının varlığının açıkça tespit edilmemiş olması karşısında, İl Bayındırlık Müdür Yardımcısı olup, ihale komisyonlarının hepsinde üye olarak görev yapan ...’a ait kredi kartı hesabına kamu ihalelerine giren müteahhit sanık ... tarafından 20.12.2006 günü 4000 TL. yatırılması ve İl Özel İdaresi Genel Sekreter Yardımcısı olup İl Özel İdare Ek Hizmet Binası İhale Komisyon Başkanı olarak görev yapan sanık ...’ın, tanık olarak dinlenmiş olan ...’dan 300-340 TL.lik takım elbise, gömlek ve kravat alıp bu bedelin 10.01.2007 tarihinde yapılacak ihaleye katılan sanık ... tarafından ödenmesi şeklinde gerçekleşen olaylarda, eylemlerinin sanıklar ... ve ... bakımından görevi kötüye kullanmak, sanıklar ... ve ...'un ise bu suça azmettirme olarak nitelendirilerek cezalandırılmaları gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3259, Karar No: 2018/2652, Tarih: 27.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3259 E.  ,  2018/2652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I. Sanık hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Defter ve belgeleri gizleme suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef sanığa ait olduğu, 213 sayılı Yasanın 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere beş yıl saklama ve tekrar istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu, somut olayda da; 2007 yılında anlaşmalı matbaada basıldığı belirlenen irsaliyeli faturaların vergi incelemesine esas olmak üzere inceleneceğini bildiren 05.10.2010 tarihli istek yazısının, 13.10.2010 tarihinde sanığa tebliğ edilmesine rağmen, sanığın, ... isimli kişinin "bir dükkan açacağız, başına da seni oturtacağız" diyerek kendisi adına mükellefiyet tesis ettirdiğini, matbaaya gidip faturaları teslim alan kişinin kendisi olmadığını beyan etmesine rağmen, 12.03.2009 tarihli açılış yoklama fişinde ve matbaa basım bilgi formunda imzasının bulunduğu, bu itibarla defter ve belgelerin mücbir sebep olmaksızın yasal süresinde ibraz edilmediğinin anlaşılması karşısında, sanığın 213 sayılı VUK'nın 13. Maddesinde belirtilen mücbir sebeplere veya kastı kaldıran diğer nedenlerden birine dayanmadığından defter ve belgeleri saklama ve ibraz etme zorunluluğunu ortadan kaldırmayacağı, sanığın varlığı anlaşmalı matbaa formları ile sabit olan irsaliyeli faturaları ibraz etmediği cihetle; atılı suçun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

II. Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin olduğu, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 04.01.2011 tarihli iddianamesi ile “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma ” suçlarından kamu davası açıldığı, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlan olan "sahte fatura düzenleme" ve "sahte fatura kullanma" suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, vergi incelemesine konu yapılmayıp, dava şartı olan “mütalaa” verilmeyen "sahte fatura kullanma" suçundan açılan davada durma kararı verilip, mütalaa istenmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/648, Karar No: 2023/3178, Tarih: 07.06.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/648 E.  ,  2023/3178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/3519 E., 2021/2110 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Genç Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/147 E., 2019/123 K.

Taraflar arasındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; dava konusu 136 ada 1 No.lu orman parseli sınırları içerisinde kalan ve demiryolu inşaatı kapsamında 25 inci tünel çıkışında bulunan ve uzun yıllardan beri müvekkilinin fiili zilyet ve tasarrufu altında bulunan taşınmaz üzerindeki muhdesatların müvekkiline aidiyetinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; parselin orman vasfında olduğunu, 23.08.2011 tarih ve 17/194 sayılı kamu yararı kararı gereğince TCDD adına kamulaştırılmasına karar verildiğini, yol yapım işinin ihale edildiğini, yüzeydeki ağaçların kesilmesinin açık kazı yapılan alanlarda olduğunu ve bedellerinin ödendiğini, davalının imzaladığı bir tutanak olmadığını, imza atan firmanın da davalı olarak gösterilmesi gerektiğini, yargı yolu yönünden de davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların geçmişinin arazinin ormanlık alan niteliğinde olmasından daha eskiye dayandığını, bu arazi üzerinde yapılan kadastro çalışmalarının muhdesatın oluşmaya başladığı yıllardan çok daha sonra 2006 yılında kadastro tespit çalışması yapıldığını, 22.10.2012 tarihli, müvekkiline ait muhdesatın tespitine ilişkin tutanak göz önünde bulundurulduğunda tutanakta bahsi geçen ağaçların yaşlarının 30’u bulduğunu beyan ederek ilk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesince: “...dava konusu 1 parsel No.lu (orman parseli) taşınmaz üzerinde bulunan, 2017/13 D.İş sayılı tespit dosyasında mevcut 10.10.2012 tarihli tutanak( 50 adet kavak, 30 adet ceviz, 3 adet kayısı ağacı, 1 adet üzüm asması) ile tespit edilen muhdesatların/ağaçların demiryolu hattının inşaatı-köprü yapımı sırasında zarar gördüğü, ilgili firma yetkilisi, muhtar ve tanıklarla birlikte imza altına alındığı, dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan ağaçların toprak altında kaldığına dair tanık beyanlarının bulunduğu ancak bahse konu taşınmazın tapuda (orman parseli) Maliye Hazinesi adına kayıtlı olduğu ve alınan fen raporunda da davacının gösterdiği yerlerin işaretlenerek hesap bilirkişilerince de hafriyatın ağaçlara zarar verdiği kanaatiyle 56.910,00 TL bedel tespiti yapıldığı...dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre, davalı kurum tarafından 2012 yılında demiryolu yapımına başlanan güzergah üzerinde TCDD adına bir kısmının tünel olarak bir kısmının ise açık kazı olarak orman irtifakı olarak tesis edildiği (kamulaştırma) ve kazı yapılan alanlar için geçiş izin bedeli ve ağaç bedelinin Elazığ Orman Bölge Müdürlüğüne yatırıldığından bahsedildiği, her ne kadar dava konusu 136 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde tespit dosyasında bilirkişi raporunda gösterilen muhdesatların/ağaçların, davacının kendisi tarafından meydana getirildiğininin tutanakla kayıt altına alınmış ve tanık delili ile delillendirmiş ise de bahse konu taşınmazın orman parseli olduğu ve bu taşınmazların özel mülke konu olamayacakları ve zilyetlikle elde edilemeyeceği, bu nedenle taşınmaz üzerindeki muhdesatlara da hukuki değer atfedilemeyeceğinden dolayı ve ayrıca davacının malik/fiili zilyet olduğunu iddia ettiği bu yerde kadastro çalışmasından önce bu ağaçların kendisi tarafından dikildiğine dair şerh düşülmediği ve kadastro tespitine itiraz ettiğine dair dosyaya delil sunmadığı…” gerekçesiyle davanın hukuki yarar yokluğundan reddine dair İlk Derece Mahkemesince verilen kararın dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde olduğundan davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dosya kapsamındaki beyanlarını ve istinaf dilekçesindeki taleplerini yenileyerek davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muhdesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dosya kapsamındaki beyanlarını ve istinaf dilekçesindeki taleplerini yenileyerek davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muhdesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Bilindiği üzere; bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (472l s.lı TMK mad.684/1). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını da kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK mad.718) . 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Kavak ve söğüt ağaçları, kendiliğinden yetişebilen ya da ekonomik amaçla yetiştirilen ve kesilip satılabilen ağaçlar olması nedeniyle muhdesat niteliğinde kabul edilmemektedir. Muhdesat, şahsi bir hak olup (TMK mad.722, 724 ve 729), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

2. Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilâmın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK mad.106/2) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hâllerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararın bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hâkim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti hâlinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK mad.l 14/1-h, 115).

3. Öğretide ve Yargıtayın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

3. Öğretide ve Yargıtayın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

4. 26.05.2004 tarih ve 5177 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 19 uncu maddesine eklenen ek fıkra hükmüne göre, başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması hâlinde, taşınmazda malik olmayan ancak, üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla tespit davası açma hakkı tanınmış ise de, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki, kamuya ait mera, yaylak, kışlak, genel harman yeri, orman, aktif dere yatağı niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacakları, bu taşınmazların zilyetlikle edinilemeyecekleri, bu nedenle bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara da hukuki değer verilemeyeceği göz önünde bulundurulmalıdır.

5. Bunun yanında, davacının talebinin bir yandan da mülkiyet hakkının ihlâli açısından incelenmesi gerektiğinden (Anayasa Mahkemesinin 29.05.2019 tarih ve 2016/58283 numaralı... başvurusu), davacının, Hazineye ait ve özel mülkiyete konu olamayacak bir taşınmazı kullanması sebebiyle haksız zilyet durumunda olduğu açık olmakla birlikte, mülkiyet hakkı sahibinin davalıyı taşınmazdan tahliyesi yoluna gidip gitmediğinin, ecrimisil bedeli tahsil ettirilip ettirilmediğinin, davacının ağaç dikerek ve yetiştirerek taşınmazı kullanması nedeniyle ağaçların davacı yararına ekonomik bir değerinin bulunduğundan, ağaçlar yönünden davacının Anayasa'nın 35 inci maddesi kapsamında korunmaya değer bir menfaatinin bulunup bulunmadığı, yapılan müdahalenin kanunilik ölçütünü taşıyıp taşımadığı, müdahalede kamu yararına dayalı bir amaç olup olmadığı hususları yanında davacının mülkiyet hakkına yapılan müdahaleyle gerçekleştirilmek istenen amaç ile bu amacı gerçekleştirmek için kullanılan araçlar arasında makul bir ölçülülük ilişkisinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi, bu değerlendirmede ölçülülük ilkesinin elverişlilik, gereklilik ve orantılılık olmak üzere üç alt ilkeden oluştuğunun gözetilmesi, özellikle kamusal makamların tutum ve davranışlarının inceleme konusu yapılması, olayın gelişiminde kamu makamlarının edilgen tutumu sebebiyle bütün zarara tek başına davacının katlanması sonucuna yol açılıp açılmayacağının, şahsi olarak aşırı ve olağan dışı bir külfet yükleyip yüklemeyeceğinin, davacının mülkiyet hakkının korunması ile kamunun yararı arasında olması gereken adil dengenin davacı aleyhine bozulup bozulmadığının ve müdahalenin ölçülü olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

Mahkemece, orman arazisine dikilen ağaçlardan dolayı muhdesatın aidiyetinin tespitinin istenemeyeceği gerekçesiyle verilen karar, ilgili hukuk kısmında bulunan açıklamalarla, bu kısımda değinilen Anayasa Mahkemesi kararıyla ve Kamulaştırma Kanunu'nun 19 uncu maddesiyle uyumlu değildir. Mahkemece yapılması gereken; dava konusu muhdesatların bulunduğu alanı kapsayacak şekilde, bu alanda yapılan kamulaştırma işlemleriyle ilgili bilgi ve belgeleri ilgili kurumlardan celp ederek, alanında uzman bilirkişiler marifetiyle taşınmaz başında keşif yapıp, tanık beyanlarını tespit ederek, dava konusu taşınmazın kamulaştırma alanında kalıp kalmadığının belirlenmesiyle, kamulaştırma alanında bulunuyor ise davacının muhdesatın aidiyetinin tespiti davası açmakta hukuki yararının bulunduğu kabul edilerek bu kez muhdesatın niteliği ve davacı tarafça meydana getirilip getirilmediğinin, ayrıca muhdesatın tesis tarihi esas alınarak davacının haklı-meşru beklentisinin oluşup oluşmadığının değerlendirilmesiyken İlk Derece Mahkemesince dava açılmasında hukuki yarar bulunmadığından davanın reddine yönelik olarak verilen karar doğru görülmemiş, kararının bu sebeplerle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21484, Karar No: 2011/3330, Tarih: 14.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/21484 E.  ,  2011/3330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 11.05.2010 tarih, 30079/11772 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK.nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 190.TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 35,50.TL. karar düzeltme harcının mahsubuna bakiye 2,70.TL harcın karar düzeltme isteyenden alınmasına, 14/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5289, Karar No: 2018/11690, Tarih: 12.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5289 E.  ,  2018/11690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1- Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve bu adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 31/05/2015 tarihi yerine 08/09/2015 tarihi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40553, Karar No: 2017/43381, Tarih: 02.03.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40553 E.  ,  2017/43381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/03/2017 tarihinde karar verildi.