muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6517, Karar No: 2018/5903, Tarih: 27.06.2018

4) VUK 359'da bahsedilen "vergi kanunları uyarınca düzenlemesi veya tutulması mecburiyeti bulunan" belgelerin, bir kısmı kanunda düzenlenmiş ancak mükerrer 257. maddeyle de Maliye Bakanlığına tebliğlerle benzer düzenleme yapmak yetkisi verilmiştir. 227/3 deki şekil denetiminin 359/b'ye taşınması halinde Maliye Bakanlığınca çıkarılan tebliğlerle suç ihdas edilmiş olacağı, Yasa koyucunun suçta ve cezada kanunilik ilkesi gereği tebliğlerle suç ihdas edilemeyeceğini bilmediği düşünülemeyeceğinden kanun koyucu tarafından 227/3 maddedeki şekil şartlarına ilişkin düzenlemenin 359/b de uygulama yerinin bulunmadığı düşünülerek Maliye Bakanlığına tebliğlerle belgelerde şekil düzenlemesi yapma yetkisinin verildiğini kabulde zorunluluk bulunduğu, bu yönü ile de belgenin ve belgede bulunması gereken zorunlu bilgilerin 359/b maddesindeki suçun maddi unsuru haline getirilmesinin kanun koyucunun gerçek iradesine ve amacına aykırı olarak kanunsuz suç ihdas edilmesine neden olacağından Anayasaya aykırılık oluşturacağı,

5) VUK'nun öngördüğü suçlar bakımından bir çok halde ceza hukukunun genel ilkelerinden ayrıldığı, cezai sorumluluğa ve takip şartlarına ilişkin farklı düzenlemeler getirdiği, bu bağlamda iktisadi, ticari ve teknik icablara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutat olmayan bir durumun mükellef tarafından savunulması halinde bunun ispatının mükellefe ait olacağı, yani VUK'da ispat külfetinin yer değiştirdiği, suç işlediği diğer delillerle ortaya konan mükellefin bunun aksini öncelikle vergi kanunlarına göre usulüne uygun düzenlenmiş belgeleri ile ortaya koyması gerektiği, belgede şekil şartlarına ilişkin düzenlemenin mükellefe bu olanağı sunmak amacı ile yapıldığı, kanun gereği mükellefin sorumluluğunda olan (belge ile) isbat külfetinin vergi kanunundaki düzenlemenin içeriğine ve maksadına aykırı olarak yer değiştirilip idarenin üzerine yüklenmesinin idari amaçla ve vergi denetimini kolaylaştırmak için getirilen belgede bulunması gereken zorunlu bilgilerin kanundaki düzenleme yeri ve bağlantısından koparılarak 359/b deki adli suçun unsuru haline getirilmesine dolayısı ile 359/b deki suçun sübutunun zorlaştırılmasına hatta imkansız hale getirilmesine neden olacağı böyle bir uygulamanın kötü niyetli kişi ve mükelleflerin suç oluşturan eylemlerinin cezasız kalmasına neden olacağı bu nedenle kanun koyucu tarafından bilinçli olarak VUK 227/3 teki düzenlemenin 359/b'deki suçta suçun unsuru olarak düzenlenmediğinin kabul edilmesinde zorunluluk bulunduğu dolayısı ile yorumla bu suçun unsuru haline getirilmemesi gerektiği kanaatindeyiz.

Tabi ki bu suçlarda düzenlenen ya da kullanılan belgeler suçun delillerindendir. Özellikle suç tarihinin tespiti ve imza ve yazı incelemesi yolu ile suçun kişiselleştirilmesi gerektiğinde belgeler suçun sübutu açısından yararlanılacak delillerin başında gelmektedir. Ancak yazı ve imza incelemesi ya da suç tarihinin tespiti dışında belgelerin celp edilerek incelenmesi ve (belgede bulunması gereken bilgiler yönünden) zorunlu unsur denetiminin yapılmasının ve suçun unsuru olarak kabul edilmesinin gerek 359/b'deki düzenlemeye gerekse VUK 3/A ve 3/B'deki düzenlemelere aykırı olacağı gibi bunun suçun sübutunu belgede şekil şartı denetimine indirgeyerek VUK'da amaçlanan içerik sahteciliğinin denetimini ve dolayısı ile suçun sübutunu olanaksız hale getireceğinden kanunun düzenlenme amacına aykırı olduğu kanaatindeyim.

Yukarıda kısaca açıklandığı üzere; VUK 359/b'de "Kaçakçılık Suçları ve Cezaları" başlığı altında düzenlenen sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarının, VUK 359/b son cümlesinde içerik sahteciliği olarak düzenlendiği, VUK 3 maddesindeki "vergiyi doğuran olay ve buna ilişkin muamelelerin her türlü delille ispat edilebileceği" düzenlemesi ile Ceza Hukukundaki delil serbestisi ilkesi birlikte değerlendirildiğinde bu suçların (bazı şekli unsurları eksik belgelerde dahil) her türlü delille isbatının mümkün olduğu, kanaatimizce bu suçlarda belgede şekil şartlarının mutlaka denetlenmesi gerektiği yönündeki sayın Daire çoğunluğunun düşüncesinin kabulünün bu suçların sübutunu, suçun delillerinden olan ve şekil şartı aranmayacak özel belge niteliğindeki belgenin fiziki varlığına ve şekil denetimine indirgenmesine neden olacağından ayrıca şekil denetiminin bu suçların ön şartı ve unsuru haline getirilmesinin maddede amaçlanan içerik sahteciliğinin denetimini olanaksız hale getireceğinden yine idari, mali, usuli ve adli düzenlemeler içeren VUK'nun karma bir düzenleme olduğundan her maddenin düzenleniş yeri, amacı, lafzı ve diğer maddelerle bağlantısı nazara alınarak uygulanması gerektiğinden belgede şekil denetiminin VUK 359/b'de uygulama yerinin bulunmadığı kanaatiyle, sayın çoğunluğun dosyaya yeteri kadar belgenin (fatura) celp edilerek öncelikle şekil şartları yönünden denetlenmesi gerektiği düşüncesine katılmadığımı karara bu yönü ile muhalif olduğumu saygılarımla arzederim.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390,K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390,K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipi vardır. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman resmi kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu’na göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıktan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelenmesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza Hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanığı daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespitine gerek bulunmadığından, sayın çoğunluğun fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içerisinde bulundurulmasına ve faturaların bulunmadığı yada 230. maddedeki zorunlu unsurları taşımadığının tespiti halinde sanığın üzerine atılı suçun oluşmayacağına ilişkin BOZMA yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/14160, Karar No: 2024/5559, Tarih: 04.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/14160 E.  ,  2024/5559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 25.04.2022

SAYISI : 2021/2766 E., 2022/393 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf talebinin esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.04.2022 tarihli ve 2766-393 sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; hükme yönelik temyiz isteminin reddine dair 25.04.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca ... (Konya) 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3076, Karar No: 2013/2962, Tarih: 24.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/3076 E.  ,  2013/2962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında,muhtarın ağaçların sanık tarafından kesildiğini söylemesi üzerine sorulduğunda sanığın dava konusu ağaçları kendisinin kesip üzüm bağında kullandığını beyan ettiğinin yazılı bulunmasına, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda, dava konusu meşelerin kesildiği yerin orman sayılan yerlerden olduğunun, 120 adet düzgün ağacın tahrayla kesildiğinin, sanığın emvali kestiğini iddia ettiği yerde bir adet kavak ağacının kesilmiş olup üzüm bağında da kavaktan temin edilen üzüm çubuklarının toplu halde yığılı olup hiç kullanılmadıklarının, sanığın emvali kendi arazisinden kestiği iddiasının doğru olmadığının, zira kavakların yaklaşık bir ay önce kesilip Şubat ayında kesilmiş olsalardı üzüm mevsiminde kullanılmaları gerektiğinin,ayrıca ikinci ayda kesilen kavakların kuruyup kabuklarının dökülmüş olması gerektiğini, oysa görülen kavak çubuklarının ancak 1-2 ay önce kesildiklerinin, suça konu emvalin kesim yerinin dik olmasına rağmen yol yapılarak kesilen odunların taşındığının, birkaç yıldan beri bu sahadan kesim yapıldığının belirtilmesine; duruşma aşamasında dinlenilen zabıt mümziilerinin yeminli ifadelerinde tutanağı doğrulayarak muhtarın telefonu üzerine mahalle gidip tesbit yaptıktan sonra sanığa suça konu yeri açık bir şekilde tepe ve mevkisini belirterek tarif edip ağaçları kimin kestiğini sorduklarında kendisinin kesip bağında kullandığını beyan etmesi üzerine tutanak düzenlediklerini belirtmelerine, yine muhtar Osman Yıldırımın da olay günü tanımadığı birinin kendisini arayarak sanığın suça konu yerden ağaç kestiğini bildirmesi üzerine durumu orman idaresine ihbar ettiğini, orman memurlarıyla sanığın evine gittiklerinde suça konu yeri ayrıntılı tarif ederek sorduklarında kendisinin kesip bağında kullandığını, tutanağı imzalamayacağını, kimliğini de vermeyeceğini beyan ettiğini ifade etmesine, sanığın muhtar ile bir husumet iddiasında da bulunmamasına göre suçun subut bulduğu gözetilmeden yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5467, Karar No: 2010/10501, Tarih: 13.10.2010

9. Ceza Dairesi 2009/5467 E., 2010/10501 K.

**9. Ceza Dairesi 2009/5467 E., 2010/10501 K.**

**- TERÖR ÖRGÜTÜNÜN PROPAGANDASINI YAPMA**- 3713 S. TERÖRLE MÜCADELE KANUNU [ Madde 7 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Tüm dosya kapsamına göre, 20.03.2005 tarihinde yapılan yasadışı nevruz gösterisine katılan Devlet'in "A...cu ruhla gençliği selamlıyoruz" yazılı bezi taşıdığı ve zafer işareti yaptığı, Mehmet'in kırmızı, sarı, yeşil renkte bezi ve A.'nın posterini eliyle tutarak yukarı kaldırdığı, Naci'nin yüzü kısmen kapalı olarak A.'nın posterini havaya kaldırdığı, yine Fehmi'nin de A.'nın posterini havaya kaldırdığı ve tüm sanıkların silahlı terör örgütü lehine slogan attıklarının anlaşıldığı olayda, sanıkların eylemlerinin, 3713 sayılı Kanun'un 7/2. maddesi kapsamında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunu oluşturacağı ve hukuki durumlarının buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a) 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesindeki amir hüküm gereğince, sanıklar hakkında hükmolunan otuz günün altındaki hapis cezasının, aynı maddenin 1.fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğuna uyulmaması,

Kanuna aykırı,

b) Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin düzenleme karşısında; suçun niteliği, hükmolunan cezaların süresi gözetilip, dosyada bulunan adli sicil kayıtları da değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı (BOZULMASINA), 13.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22354, Karar No: 2014/25544, Tarih: 25.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/22354 E.  ,  2014/25544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2013/1285-2014/305

Fesih tarihi itibariyle işyerinde çalışan işçi sayısının davalıdan ve Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan sorularak alınacak cevabi yazıların eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16480, Karar No: 2023/4173, Tarih: 02.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/16480 E.  ,  2023/4173 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2014 tarihli ve 2014/36 Esas, 2014/295 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan, 6455 sayılı Kanun ile değişik aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası uyarınca neticeten 2 yıl 6 ... hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu kaçak eşyanın müsaderesine, nakil aracının ise müsaderesine yer olmadığına karar verilmiştir.

2.Anılan kararının sanık ve katılan temsilcisi tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 04.06.2020 tarihli ve 2019/14426 Esas, 2020/5601 Karar sayılı ilâmıyla; nakil aracının iadesine ilişkin kararın onanmasına; mahkûmiyet hükmünün ise 7242 sayılı Kanun'un 61 inci ve 62 nci maddeleri ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 5 inci maddelerinde yapılan sanık lehine hükümler içeren değişliklerin yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2022 tarihli ve 2020/1098 Esas, 2022/418 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, suça konu kaçak eşyanın müsaderesine, nakil aracının ise müsaderesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanık hakkında verilen beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna, re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.29.08.2013 tarihinde güvenlik güçlerince yol kontrol noktasında durdurulan sanığın sürücüsü olduğu araçta, şoför koltuğunun altında, 96 kutu 330 ml'lik alkollü içki, 155 paket farklı marka sigara ile 4 kg çay ele geçirilmiştir.

2.Ele geçirilen eşyalar hakkında kaçak eşyaya mahsus tespit varakası ile bilirkişi raporu dosya arasına alınmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1.29.08.2013 tarihinde güvenlik güçlerince yol kontrol noktasında durdurulan sanığın sürücüsü olduğu araçta, şoför koltuğunun altında, 96 kutu 330 ml'lik alkollü içki, 155 paket farklı marka sigara ile 4 kg çay ele geçirilmiştir.

2.Ele geçirilen eşyalar hakkında kaçak eşyaya mahsus tespit varakası ile bilirkişi raporu dosya arasına alınmıştır.

3.Sanık soruşturma aşamasında ve kovuşturma aşamasında alınan ilk savunmasında, ele geçirilen ürünlerin bir kısmını kendisi kullanmak bir kısmını ise satmak amacıyla aldığını beyan etmiş olup, talimat üzerine alınan savunmasında ise, ele geçen ürünlerin tamamını kendi kullanımı için aldığını beyan etmiştir.

4.Yargıtay bozma ilâmlarının gereğinin yerine getirildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Nakil aracının iadesine yönelik hükmün, Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 04.06.2020 tarihli ve 2019/14426 Esas, 2020/5601 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmakla, katılan vekilinin beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Olay ve Olgular bölümünde de anlatıldığı üzere, sanığın sevk ve idaresindeki aracın şoför koltuğunun altında, 96 kutu 330 ml'lik alkollü içki, 155 paket farklı marka sigara ile 4 kg. çay ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki 04.02.2014 tarihli savunmasında ele geçen kaçak eşyaların bir kısmını satacağını beyan etmesi, Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre dava konusu kaçak eşyaların, her bir eşya toplam olarak ele alındığında miktar itibarıyla ticarî miktar ve mahiyette olduğu, olayın oluş şekli ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, sanığın üzerine atılı suçtan mahkûmiyeti yerine sanığın yargılamanın başında itibaren kaçak eşyaları kullanmak amacıyla getirdiğini beyan ettiği şeklindeki yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Silopi 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2022 tarihli ve 2020/1098 Esas, 2022/418 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10791, Karar No: 2016/528, Tarih: 14.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/10791 E.  ,  2016/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, reddedilen boşanma davası, ziynet ve eşya alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davacı asile 25/07/2013 tarihli muhtıra ile talep ettiği eşyaların kalem kalem neler olduğu, miktarları ile fiyatlarının ne kadar olduğunu bildirmesi için bir haftalık kesin süre verildiği, davacının bir haftalık kesin süre içerisinde dava etmiş olduğu bu eşyalar yönünden eksikliği gidermediği gerekçesiyle ziynet eşyaları yönünden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Davacı kadın, dava dilekçesi ve 29.08.2013 tarihinde ibraz ettiği dilekçesinde talep ettiği ziynet eşyalarının neler olduğunu tek tek saymış sadece değerlerini bildirmemiştir. Mahkemece, ziynet eşyaları konusunda bilirkişi incelemesi yapılmış ve ziynet eşyalarının değerinin 14.135 TL olduğu bildirilmiştir. Dava adli yardımlı açılmıştır. Adli yardımdan yararlanan taraf, karar ve ilam harcının peşin bölümünü yatırmakla yükümlü değildir. Öyleyse, davacının dava dilekçesinde yer alan ziynet alacağına ilişkin talebinin esasıyla ilgili olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurmak gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.01.2016 (Pzt.)