muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13078, Karar No: 2014/268, Tarih: 13.01.2014

Mağdur ... ...'in 30/04/2007 tarihinde hastahane polisine verdiği ifadede "suça sürüklenen çocuk ...'nın kendisinden para isteğini" vermeyince sanık ...'a hitaben " para vermiyor, bıçakla vur" demesi üzerine sanık ...'ın bıçakla vurduğunu söylediği, ancak 31/03/2009 tarihli duruşmada ve 05/03/2010 tarihli dilekçesinde "para isteme olayının olmadığını, suça sürüklenen çocuk ...'nın kendisine sözlü veya fiili müdahalesinin bulunmadığını, ceza almasından vicdanen rahansızlık duyduğunu" belirtmiştir.

1) Olay mağdur ...'in 13/04/2007 tarihli kolluk ifadesinde ayrıntılı şekilde açıkladığı şekilde gerçekleşmiştir. Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk olaydan önce yağma yapmak ve mağdurları dövmek için önceden anlaşmamışlardır. Bu nedenle yağmaya teşebbüs suçu işlenmemiş sanıklar ve suça sürüklenen çocuk bu davadan beraat etmiştir. Tartışma sanık ...'nun mağdur ...'e omuz atması sonucu başlamış, sanık ... ile suça sürüklenen çocuk mağdur ...'e yumrukla vurmuşlar, ...'da bıçakla mağdur ... ...'i öldürmeye teşebbüs edecek şekilde yaralayıp kaçmışlardır.

Suça sürüklenen çocuk ile sanık ... aynı pozisyonda olup birlikte mağdur ...'i yaralamışlardır. Sanık ... mağdur ...'i yaramaktan ceza aldığı halde, suça sürüklenen çocuk yaralama ve

öldürmeye teşebbüs suçuna katılmaktan ceza almıştır. Suça sürüklenen çocuk ...'nın da sanık ... gibi sadece mağdur ...'e karşı yaralama suçundan ceza alması gerekmektedir. Bu nedenle suça sürüklenen çocuğun mağdur ... ...'e karşı öldürmeye teşebbüs suçuna azmettirmeden açılan davadan beraatine karar verilmesi gerekmektedir.

2) Suça sürüklenen çocuk ...'nın öldürmeye teşebbüs suçuna azmettirme suçundan ceza almasında mahkemece gösterilen deliller; mağdur ... ...'in 30/04/2007 tarihli hastahane polisince alınan ifadesi suça sürüklenen çocuğun 13/07/2007 tarihli Cumhuriyet savcılığı ve sorguda mağdura bıçakla vurduğuna dair suçu üstlendiği ifadeleri ile sanıklar ... ve ...'in suçun ... tarafından işlendiğine dair Cumhuriyet savcılığı ve kovuşturma aşamasında verdikleri ifadelere dayanmaktadır.

Mağdur ... ...'e bıçakla vurma eyleminin sanık ... tarafından işlendiği konusunda mağdur ve tanık ...'in beyanları ile suça sürüklenen çocuğun kovuşturma aşamasındaki beyanları karşısında hiçbir tereddüt bulunmamaktadır. Mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Suça sürüklenen çocuk ...'ın Cumuhriyet savcılığına ve sorguda verdiği ifadelerde suçu üstlendiği açıkça anlaşılmaktadır. Kaldı ki suça sürüklenen çocuk ...'nın 13/04/2007 tarihli Cumhuriyet savcılığı ifadesi ve sorgusunda zorunlu müdafii bulundurulmadığından, bu ifadeleri 5237 sayılı CMK'nin 150/2 maddesine aykırı olup hukuken geçersizdir. Suça sürüklenen çocuk mahkeme sorgusunda ise bu suçlamayı kabul etmemiştir. Mağdur ... ...'te tüm aşamalarda suça sürüklenen çocuğun kendisini bıçaklamadığını açıkça belirtmiştir.

3) İddianamede suça sürüklenen çocuk ...'nın yağma suçu için sanık ...'ı mağdura bıçakla vurması için azmettirmesi nedeniyle kamu davası açılmıştır.

3) İddianamede suça sürüklenen çocuk ...'nın yağma suçu için sanık ...'ı mağdura bıçakla vurması için azmettirmesi nedeniyle kamu davası açılmıştır.

Mahkumiyet kararının gerekçesinde suça sürüklenen çocuğun sanık ...'yi azmettirmesi sonucu öldürmeye teşebbüs suçunu işlendiğinin kabul edildiği halde, hüküm fıkrasında ise sanık ... ve suça sürüklenen çocuğun birlikte öldürmeye teşebbüs suçunu işlediklerinden dolayı hüküm kurularak çelişkiye düşülmüştür.

Kaldı ki; mahkeme sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında yağmaya teşebbüs suçunu işlemediklerini kabul ederek haklarında beraat kararı vermiştir. Bu nedenle suça sürüklenen çocuk ...'ın öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırması hukuki dayanaktan yoksun kalmıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle suça sürüklen çocuk ...'nın sanık ...'ı birlikte öldürmeye teşebbüs veya bu suça azmettirme suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği düşüncesi ile çoğunluğun mahkumiyete yönelik (2) numaralı onama düşüncesine karşıyım. 13/01/2014
Yargıtay — Esas No: 2013/14101, Karar No: 2014/2231, Tarih: 10.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/14101 E.  ,  2014/2231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, husumetli olduğu katılanın evinin bahçesinde bulunan 1 adet incir ağacı, 4 adet portakal ağacı ve 1 adet üzüm asmasını yerlerinden sökerek yerine elektrik direği dikmek suretiyle söz konusu ağaçlara zarar verdiğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalarda verdiği ifadelerine, tanıkların anlatımlarına, görgü tespit tutanağına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, husumetli olduğu katılana ait bahçe içerisindeki ağaçları yerlerinden sökmesi şekilde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin mala zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15868, Karar No: 2020/1090, Tarih: 19.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/15868 E.  ,  2020/1090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVACILAR : ... V.D.

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, bağıştan rücu hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'un 98 ada 1 parseldeki 628/2400 payını, 59 ada 3 parselin inşaat yoğunluğunda kullanılması şartıyla davalı belediyeye bağışladığını, ancak davalı idarenin edimini yerine getirmediği gibi taşınmaza fiili müdahalesinin söz konusu olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline olmadığı takdirde şimdilik 1.000,00 TL tazminata karar verilmesini istemişler, yargılama sırasında ıslah ile 541.128,00 TL bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, bağışın yapıldığı tarihte yürürlükte olan 21.5.1995 tarih ve 16 sy mesclis kararına göre işlem yapıldığını, ancak kademeli emsal ve yükleme uygulamasına ilişkin meclis kararının idari yargıda iptal edildiğini, idarenin herhangi bir kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, belediye meclis kararının idari yargıda iptal edildiği, kararın kesinleşmesiyle sözkonusu koşulun davalı idarece yerine getirilemeyeceğinin sabit olduğu, dava konusu taşınmaza davalı tarafından park yapılmak suretiyle el atıldığı gerekçesiyle bedel istemi yönünden davanın kısmen kabulü ile kamulaştırmasız el atma bedeli olan 343.752,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1921 doğumlu mirasbırakan ...’un 24.01.2013 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacıları bıraktığı, mirasbırakana vekaleten çocukları ... ve ...’ın 98 ada 1 parseldeki 628/2400 payının tamamını 30.12.1997 tarihinde davalı ...'ne bağışladıkları, Yenişehir Belediyesi'nin 04.09.1997 tarih ve 536 sayılı encümen kararında dava konusu taşınmazın da yer aldığı bir kısım taşınmazın 59 ada 3 nolu parselde kullanılmak üzere alındığının belirtildiği, eldeki davanın da 06.03.2015 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, bağıştan dönme (rücu) bağışlayanın tek yanlı, bağışlanana varması gereken beyanıyla geriye yürürlü (makable şamil) olarak hukuki ilişkiye son veren yenilik doğurucu bir haktır. Bağışlayan koşullu veya mükellefiyetli şekilde bağışta bulunmuşsa, bağışlanandan hukuka, ahlaka aykırı veya imkansız olmadığı sürece 818. sayılı Borçlar Kanunu'nun (BK) 241. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 291. maddesi uyarınca koşul veya mükellefiyetin yerine getirilmesini isteyebilir. Haklı bir neden olmaksızın yerine getirilmemesi halinde de BK. nin 244/3. TBK. nin 295. maddesine dayanarak bağıştan dönme hakkını kullanıp verdiğini geri isteyebilir.

Hemen belirtmek gerekir ki; bağış sözleşmesindeki koşul veya mükellefiyetin niteliğinin, kapsamının yerine getirilme zamanının tam olarak tespiti büyük önem taşır. Bu itibarla salt kullanılan sözlerin değil, tarafların gerçek iradelerinin ve bağışlayanın asıl amacının ortaya çıkarılması gerekir. Ayrıca amacın gerçekleşmeyeceğinin kesin biçimde anlaşılması tarihi ile bu tarihten itibaren BK. nin 246. TBK. nin 297. maddesine göre bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde bağıştan dönme (rücu) hakkının kullanılıp kullanılmadığının araştırılması da zorunludur.

Öte yandan, TBK.'nun 297/3.madde hükmüne göre; bağışlayan sağlığında geri alma sebebini öğrenememişse, mirasçıları ölümünden başlayarak bir yıl içinde bağışlamayı geri alma hakkını kullanabilir. Bu durumda davacıların mirasbırakanın payına ilişkin açtıkları bu davada mirasbırakanın ölüm tarihi gözetildiğinde 1 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği tartışmasızdır.

Hâl böyle olunca, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16410, Karar No: 2024/4967, Tarih: 07.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/16410 E.  ,  2024/4967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1800 E., 2023/1731 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na aykırılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bozma üzerine verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın hastalığının askerliğin başında da mevcut olduğuna, tam teşekküllü bir sağlık kuruluşuna sevkinin sağlanarak askerlik vazifesine ilk başladığı tarihteki durumunun tespit edilmesi gerektiğine, savunma hakkının kısıtlanarak mahkûmiyet kararı verildiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Acemi eğitimini Tokat 5. Piyade Tugayı Avcı Er Eğitim Tabur Komutanlığı emrinde tamamladıktan sonra, 17.08.1990 tarihinde 10 gün süre ile dağıtım iznine gönderilen sanığın, izne ayrıldığı saat belli olmadığından lehine düşünülerek saat 24:00'de Birliğinden ayrıldığının kabulüyle, en geç 27.08.1990 günü saat 24:00'e kadar tertip edildiği Kara Harp Okulu Komutanlığına katılması gerekirken, askerlik hizmetine tercih edilebilecek yasal ve kabul edilebilir bir mazereti bulunmaksızın katılmadığı, uzunca bir süre iznini geçirdikten sonra, 07.10.2017 tarihinde Diyarbakır'da polis tarafından yakalandığı tüm dosya kapsamından maddi vakıa olarak anlaşılmıştır.

Sanık hakkında izin tecavüzü suçundan 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanığın aşamalardaki savunmalarında atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

Sanık müdafiin savunmaları dava dosyasında mevcuttur.

Ağrı Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 24.01.2018 gün ve 716 sayılı sağlık kurulu raporunda, uyum bozukluğu tanısıyla sanığın askerliğe elverişli olmadığına karar verilmiş, hastanece düzenlenen ek raporda sanığın askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsamadığı belirtilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından, sanığın izin bitiminde Kanuni ve geçerli bir mazeret sunmaksızın, yakalanarak ele geçtiği göz önüne alınarak mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan yargılamada; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, dava zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/8 inci maddesi gereğince davanın düşmesine ve hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan yargılamada; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, dava zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/8 inci maddesi gereğince davanın düşmesine ve hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği belirlenmiştir.

Bölge Adliyesi Mahkemesi kararının, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 27.04.2022 tarihli ve 2021/21924 Esas, 2022/8522 Karar sayılı ilamıyla dava zamanaşımı süresinin dolmadığı gözetilmeksizin düşme kararı verilmesinin hukuka aykırı olması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan duruşmalı yargılama sonucunda; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, suç tarihlerinde askerliğe elverişli olduğu tespit edilen sanığın ve müdafiin savunmalarında ileri sürdüğü mazeretlerin, askerlik hizmetine üstün sayılabilecek nitelikte Kanunen geçerli olmadığının kabulüyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği belirlenmiştir.

Askerlik hizmetine tercih edilebilecek bir mazereti olmaksızın Birliğine süresinde katılmayan ve suç tarihi itibarıyla askerliğe elverişliliği konusunda şüphe bulunmayan sanığın atılı suça konu eyleminin 1632 sayılı Kanun'un 66/1-b maddesinde düzenlenen izin tecavüzü suçuna vücut vermesi karşısında; Bölge Adliye Mahkemesi kararı yerinde görülmüş, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13577, Karar No: 2013/1624, Tarih: 29.01.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/13577 E.  ,  2013/1624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalıdan haricen satın alınan motorlu araç karşılığında takip konusu bononun müvekkilleri tarafından davalıya verildiğini, ancak aracın resmi satışının davalı tarafından 3. kişiye yapılması nedeniyle bononun bedelsiz kaldığını belirterek, müvekkillerinin borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının BK'nun 23. v. d. maddelerine dayandığının anlaşıldığını belirterek bir yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacıların iyiniyetli olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece zamanaşımı def'inin süresinde ileri sürülmediği ve davacının da savunmanın genişletilmesine muvafakat etmediği, davalının Cumhuriyet Başsavcısına verdiği ifadesinde bonoyu araç satışı karşılığında aldığını ikrar ettiği, ancak sözkonusu aracın davalı tarafından dava dışı 3. kişiye resmi şekilde satıldığı, bedelinin de 3. kişiden alındığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davanın senedin zorla imzalatıldığı iddiasına dayalı olmayıp, bononun sonradan bedelsiz kaldığı vakasına dayanmış olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 29.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8523, Karar No: 2021/9604, Tarih: 25.05.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/8523 E.  ,  2021/9604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Karar tarihinde Elbistan E tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan sanığa hükmün 11/02/2016 tarihinde yüze karşı tefhim edildiği, ancak cezaevinde bulunan sanığa yapılan yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre yasa yolu başvurusunun gerçekleştirileceğinin belirtilmemesi nedeniyle sanığın 29/02/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ve 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesiyle 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Sanığın bina niteliğindeki Elbistan Gençlik Merkezinden hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 28.02.2017 gün, 2016/2-833 Esas, 2017/115 Karar sayılı içtihatında da belirtildiği üzere sanığın eylemine uyan 5237 sayılı 142/2-h maddesi yerine TCK'nın 142/1-a maddesi ile cezalandırılması,

Kabule göre de;

2-) Sanığın cezasından TCK'nın 143. maddesi gereğince 1/2 oranında artırım yapılması gerekirken 1/3 oranında artırım yapılması; sanığın cezasından 1/3 oranında artırım yapılırken de, “4 yıl hapis” yerine “4 yıl 6 ay hapis” olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,

3-) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın esas numarasının 2013/283 Esas yerine 2013/280 Esas olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 25/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20256, Karar No: 2015/14166, Tarih: 08.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/20256 E.  ,  2015/14166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bayburt Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 07/08/2014

Numarası : 2013/463-2014/362

Dosya elektronik ortamda UYAP üzerinden temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiş ise de; SGK kayıtlarının sisteme kaydedilmediği anlaşılmakla, mahkemece kalem personelinin evrak eksikliğine rağmen dosyayı göndermesi nedeniyle uyarılması ile dava konusu dönem SGK işyeri sicil bilgilerinin SGK'dan temin edilerek dosyanın fiziken Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.