muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13683, Karar No: 2019/3427, Tarih: 18.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/13683 E.  ,  2019/3427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının inşaa ettiği ... konutlarından 12 nolu daireyi satın aldığını, teslimden sonra gerek daire içinde gerekse ortak kullanım alanlarında eksik ve ayıpların ortaya çıktığını ileri sürerek, fazla hakları saklı kalarak, daire içi eksik ve ayıplar nedeni ile 500,00-TL, ortak alanlar için 300,00-TL toplam 800,00-TL'nin teslim tarihinden itibaren yasal faizi ile ödetilmesini istemiş, 03.04.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 3.750,00 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı, davacıya dairenin eksiksiz teslim edildiğini, süresinde ihbarda bulunulmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nın 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223. maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanununun 223. maddesine göre, ''Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkan bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır.'' Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. TBK’nın 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki; eksik iş, yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından, iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur. İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir. 4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacıya konutunun 10.03.2009 tarihinde teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün 25.08.2009 tarihinde yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacıya konutunun 10.03.2009 tarihinde teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün 25.08.2009 tarihinde yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava konusu ... Konutları'nda mahkemece keşif yapılmış ve konusunda uzman bilirkişi tarafından 01.04.2013 tarihli rapor tanzim edilmiştir. Bilirkişi gizli ayıplardan, konutun tesliminden sonra en az bir kış mevsimi geçtikten sonra takriben 8 ay sonra haberdar olunabileceğini belirtmiştir. Davacının konutu teslim ile dava tarihine göre üç kış mevsiminin geçtiği görülmektedir. Kaldı ki, konutların bulunduğu ... ilinde kış mevsiminin diğer il ve yörelere göre daha ılıman geçtiği de bilinmektedir. Diğer bir söyleyişle, daire ve ortak alanlardaki gizli ayıpların ihbarının süresinde yapılmadığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/47, Karar No: 2017/936, Tarih: 10.04.2017

**6. Ceza Dairesi         2017/47 E.  ,  2017/936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mağdur ...'a yönelik nitelikli yağma suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c-h, 35, 53, 63, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ANKARA 6. Ağır Ceza Mahkemesince verilen verilen 30.06.2015 gün ve 2015/233 Esas ve 2015/213 karar sayılı hükmü sanık ... savunmanı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6.Ceza Dairesi 11.02.2016 gün ve 2015/6826 Esas, 2016/712 Karar sayı ile;

"B-) Sanığın, yakınan ...'a karşı işlediği yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdur ...'ın emniyetteki anlatımına göre, sanığın kendisinden de para istediği ancak parasının olmadığını söylerek vermediği, olayın devamında diğer mağdur ...'ün, telefonunu iade etmesini istediğinde sanığın, ... aldığı telefonu vermemek için mağdurlara yönelik bıçak kullandığı somut olayda; oluş ve dosya kapsamı itibariyle, müşteki ... ... yönelik yağmaya teşebbüs suçunun işlendiğini gösterir kanıtlar açıklanmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması" şeklinde bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.04.2016 gün 2016/151- 2016/93 sayılı kararı ile;

“Sanık ... hakkında mahkememize nitelikli yağma ve nitelikli yağma suçuna teşebbüsten açılan kamu davasında mahkememizce 30/06/2015 tarih, 2015/233 esas, 2015/213 karar sayılı ilam ile sanığın mahkumiyetine müşteki ... ve müşteki ... yönünden mahkumiyetine karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6.Ceza Dairesinin 11/02/2016 tarih, 2015/6826 esas, 2016/712 karar sayılı ilamıyla sanığın ...'e karşı işlemiş olduğu yağma suçundan onama kararı verdiği, ...'a yönelik yağmaya teşebbüs suçunun işlendiğini gösterir kanıtlar açıklanmadan yetersiz gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi sebebiyle bozma kararı verilmesi üzerine yapılan yargılamada mahkememizce verilen 30/06/2015 tarih, 2015/233 esas, 2015/213 karar sayılı ilamda belirtildiği şekilde sanığın müşteki ...'a karşı eylemi hakkında ayrıntılı bir şekilde gerekçe yazılmış olduğundan ve buna göre,

"Sanığın savunması, müştekilerin beyanı, teşhis tutanağı ve dosyadaki belgelerin birlikte değerlendirilmesinde, sanık ... savunmasında, isnat edilen yağma suçunu işlemediğini, müşteki ...'ün cep telefonunu ve parasını yağmalamadığını, arkadaşlarıyla birlikte gezdiğini söylemiştir. Müşteki ... beyanında, hazırlıkta şikayetçi olmasına rağmen duruşmada şikayetinden vazgeçmiş olup, olay günü 20:30 sıralarında Anafartalar Mahallesi 100. Yıl Çarşısı üzerinde otobüs durağında arkadaşı ... ile beklerken 3 kişinin yanına yaklaştığını, kendilerinde para olmadığını söyleyerek 2.- TL kendilerinden para istediklerini, para olmadığını söyleyince telefonu istediklerini, telefonda da kontör olmadığını söyleyince ödemeli arayacağız diyerek telefonu zorla elinden çekerek aldıklarını, bunun üzerine kendilerinin de arkadan yürüdüklerini, İnebolu sokağa doğru yürüdüklerinde paran varsa ver yoksa zorla alırım diye beyanda bulunulması üzerine cebindeki 15.- TL parayı şahsa verdiğini, aynı şekilde diğer arkadaşı ... de talepte bulunulduğunu, arkadaşı itiraz edince hazırlıkta parayı isteyen şahsın cebinden sustalı tabir edilen bıçak çıkardığını beyan ettiği ancak duruşmada bıçak mıydı değil miydi diyerek bıçağa benzer bir şey salladığını söylediği, bunun üzerine kendilerinin korkup kaçtıklarını, kendilerinden telefon isteyen kişiyi her ne kadar hazırlıkta teşhis edememiş ise de duruşmada açıkça teşhis ederek bu kişinin sanık ... olduğunu beyan etmiştir. Ayrıca telefonla ilgili zararının yargılama aşamasında giderildiğini, parayla ilgili olarak da ödeme yapılmadığını ancak kısmi ödemeye de muvafakat ettiğini söylemiştir. Müşteki ..., arkadaşı ... ile Anafartalar Mahallesi 100. Yıl Çarşısı önünde otobüs beklerken hiç görmedikleri 3 şahsın yaklaşarak kendilerinden paraları olmadığını beyan ederek 2 lira para istediklerini, paralarının olmadığını söyleyince telefonunu istediklerini, kendisinin bu şahıslardan birini ittiğini, parayı kendisinden alamadıklarını ancak Ali'nin telefonunu zorla çekerek aldıklarını, daha sonra yürümeye başlamaları üzerine kendilerinin de arkadan gittiklerini, İnebolu sokağa doğru yürürken bu şahısların paran varsa ver yoksa zorla alırım dediklerini, itiraz edince hazırlıkta sustalı tabir edilen bıçağın çekilerek kendilerine sallandığını ve arkadaşından 15.- TL para ile cep telefonunu zorla aldıklarını ve teşhis edemediklerini beyan etmesine rağmen duruşmada açıkça ...'u teşhis ettiğini söylemiştir. 26/03/2015 günü müşteki ... tarafından sanık ... ile ilgili fotoğraf teşhis tutanağı düzenlenmiştir. Sanıkların eylemlerinin değerlendirilmesinde, olay günü müştekiler ... ve ...'ın Anafartalar Mahallesi 100.Yıl Çarşısı önünde otobüs duraklarında bekledikleri sırada sanık ...'un da içinde bulunduğu 3 kişinin müştekilerin yanına gelerek yol paraları olmadığını söyleyerek müştekilerden 2.-TL para istedikleri, müştekilerin para olmadığını söylemeleri üzerine, sanık ...'ın bu kez müşteki ..

. 26/03/2015 günü müşteki ... tarafından sanık ... ile ilgili fotoğraf teşhis tutanağı düzenlenmiştir. Sanıkların eylemlerinin değerlendirilmesinde, olay günü müştekiler ... ve ...'ın Anafartalar Mahallesi 100.Yıl Çarşısı önünde otobüs duraklarında bekledikleri sırada sanık ...'un da içinde bulunduğu 3 kişinin müştekilerin yanına gelerek yol paraları olmadığını söyleyerek müştekilerden 2.-TL para istedikleri, müştekilerin para olmadığını söylemeleri üzerine, sanık ...'ın bu kez müşteki ...'ten cep telefonunu istediği ancak müştekinin kontörü olmadığını söylemesine rağmen ödemeli ararız diyerek sanık ...'un müştekinin elinden zorla telefonu aldığı ve o mahalde bulunan İnebolu sokağa doğru yürüdükleri, bunun üzerine müştekilerin de sanığın arkasından yürüdükleri, daha sonra sanığın müştekilere dönerek para varsa verin yoksa zorla alırım demesi üzerine müşteki ...'ün 15 lira para verdiği, müşteki ...'ın herhangi bir şekilde para vermediği gibi itiraz ettiği, bunun üzerine sanığın cebinde taşıdığı ve müştekiler tarafından hazırlıkta açıkça sustalı bıçak olarak tabir edilen bıçağı çekmesi üzerine müştekilerin korkarak kaçtıkları ancak duruşmada ise bıçağa benzer bir şey çekildiğini beyan ettikleri, daha sonra müştekilerin polis karakoluna giderek fotoğrafla sanığı teşhis ettikleri, duruşmada da açıkça telefon ve parayı alan kişinin sanık ... olduğunu beyan ettikleri göz önüne alındığında sanığın müşteki ...'e karşı eyleminde gasp suçunun unsurlarının oluşması sebebiyle mahkumiyetine karar verilmiş olup müştekinin kısmi ödemeye de muvafakat vermesi sebebiyle sanık lehine etkin pişmanlık hükümleri uygulanmış olup sanığın duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak TCK.nın 62 maddesi sanık lehine uygulanmıştır. Sanığın müşteki ...'a karşı eyleminde ise sanığın herhangi bir şekilde ...'dan telefon ve para alamadığı, eylemin bu şekliyle teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşıldığından sanığın yağma suçundan cezalandırılmasına karar vermek gerekmiştir. Sanığın duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak TCK.nın 62. maddesi sanık lehine uygulanmıştır."

Buna göre sanığın ...'e karşı eylemi Yargıtay 6.Ceza Dairesinin 11/02/2016 tarih, 2015/6826 esas, 2016/712 karar sayılı ilamıyla onanmış olduğundan ve mahkememizce de müşteki ...'a karşı eylem konusunda,

"müşteki ...'ın herhangi bir şekilde para vermediği gibi itiraz ettiği, bunun üzerine sanığın cebinde taşıdığı ve müştekiler tarafından hazırlıkta açıkça sustalı bıçak olarak tabir edilen bıçağı çekmesi üzerine müştekilerin korkarak kaçtıkları ancak duruşmada ise bıçağa benzer bir şey çekildiğini beyan ettikleri, daha sonra müştekilerin polis karakoluna giderek fotoğrafla sanığı teşhis ettikleri, duruşmada da açıkça telefon ve parayı alan kişinin sanık ... olduğunu beyan ettiklerinin göz önüne alındığı" şeklinde ayrıntılı gerekçe belirtilmiş olduğundan Yargıtay bozma ilamına karşı direnme kararı vermek gerekmiştir. ” gerekçesi ile ilk hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

Bu hükmün sanık savunmanı ve o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "ONAMA" istekli 30.06.2016 2016/267083 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilen dosya;

5271 sayılı CMK'nın 307/3. madde ve fıkrasının 2. cümlesini değiştiren ve geçici 10.maddesini düzenleyen, 02/12/2016 gün, 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 36. maddesi uyarınca; "Direnme üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gelen ve henüz karara bağlanmamış olan dosyaların, öncelikle kararına direnilen Daire tarafından incelenmesinin zorunlu kılınması karşısında;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığının 07/12/2016 gün, 2016/1121 Esas ve 2016/1090 sayılı kararı ile Dairemize gönderilen dosya, yeniden incelenerek değerlendirilmiş ve karara bağlanmıştır.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Oluş ve dosya kapsamına göre, suçu sürüklenen çocuk üzerine atılı yağma suçu sübut bulmadığı halde hakkında verilen mahkumiyet kararının gerekçe ve sonuçları itibariyle yerinde görülmediğinden bozulmasına dair;

Dairemizin 11.02.2016 ve 2015/6826 Esas, 2016/712 sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.04.2016 gün 2016/151 Esas ve 2016/93 Karar sayılı ilamındaki direnme kararı yerinde görülmediğinden,

CMK'nın 307/3.maddesi gereğince, mahkemenin direnme kararı konusunda karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 10.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16044, Karar No: 2014/3631, Tarih: 17.03.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/16044 E.  ,  2014/3631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2013

NUMARASI : 2013/111-2013/453

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 07.03.2013 gününde verilen dilekçe ile muarazanın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı vekili, dava dışı belediyeden Beykoz Mezarlığından 01.10.1968 tarihli ve 94665 sayılı makbuz ile davacının murisi ile davalıların murisinin birlikte mezar yeri satın aldıklarını, ancak ilgili mevzuat gereği mezarla ilgili sadece davalıların murisi adına tahsis belgesi düzenlendiğini, daha sonra davacının annesinin anılan mezara defnedildiğini, bu sebeple dava konusu mezar yerine davacının defnedilme hakkı olduğunu belirterek davacının vefatı halinde defin için izin verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, dava konusu mezar yerinin murisleri adına tahsisli olduğunu, davacının murisinin defnedilmesine daha önce rıza gösterilmiş olmasının davacıya da hak tanındığı anlamına gelmeyeceğini, ayrıca istemin de zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının anılan mezara defnedilme hakkının bulunduğunun tespitine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Mezarlıklar Müdürlüğünün 14.06.2013 tarihli yazısına göre, davalıların murisi N.. Ö.. tarafından 01.10.1968 tarihinde iki kişilik dolu aile kabri olarak satın alındığı, 01.10.1968 tarihli makbuzda ise “E.. Ş.. ve M. T.. Ö..” isimlerinin yazıldığı, anılan tarihte 1946 ve 1963 tarihlerinde defnedilen cenazelerin üzerine iki kişilik dolu olarak mezar yeri alındığından bu iki cenazenin birinci derece yakınlarının ileride vefat etmeleri halinde kabir yerine defnedilmelerinde bir sakınca olmadığı belirilmiştir. 1994 yılında E.. Ş.. üzerine birinci derece yakını olan kızı F. S.. Ö..'nın defnedilmesi yukarıda belirtilen yazı içeriğine göre doğrudur.

Ne var ki, davacı birinci derece yakın olmadığı için davalıların murisleri adına kayıtlı olan mezar yerine defnedilmesi mümkün değildir. O halde davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17648, Karar No: 2014/1612, Tarih: 05.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17648 E.  ,  2014/1612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ)MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili şirketin 8401080 nolu mesken abonesi olan davalının, davacı aleyhine Tüketici Sorunları Hakem Heyeti'ne başvurarak kendisinden tahsil edilen kayıp enerji, sayaç okuma ve iletişim kullanım bedellerinin haksız alındığından bahisle iadesini talep ettiğini, ... Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı'nin 02.04.2012 tarih 2012/99 nolu kararı ile ilk tahsilat tarihinden itibaren tahsil edilen kayıp enerji bedeli, sayaç okuma bedeli, iletişim kullanım bedelinin tüketiciye iadesine karar verildiğini, kararın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu belirterek, iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; tüketici hakem heyeti kararının delil mahiyetinde olduğu, delil mahiyetindeki kararlara karşı itiraz edilmesinde hukuki yarar bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalının başvurusu üzerine Tüketici Sorunları Hakem Heyetince davacının abonelerden almakta olduğu kayıp kaçak ve bir kısım bedellerin iadesi gerektiğine karar verilmesi üzerine, bu kararın iptali talebiyle açılmış olup, davalının yaptığı başvuruyla yarattığı çekişmenin giderilmesine yöneliktir.

Öncelikle mahkeme kararının kesin olup olmadığı hususunun belirlenmesi gerekmektedir.

Her ne kadar, mahkemece kararın kesin olarak karar verildiği belirtilmiş ise de, davaya konu Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararında parasal bir değerin belirtilmediği, tüketiciden alınan kayıp kaçak bedeli, sayaç okuma bedeli ve iletişim bedelinin ilk defa tahsil edildiği tarihten itibaren tüketiciye iadesine karar verildiği, bu nedenle somut olayda, yaratılan çekişme ve verilen hükmün bir yıla mahsus olmadığı ve ileriki yıllara da yönelik olduğu, dolayısıyla art etkisinin bulunduğu, yine kayıp kaçak vs. bedellerinin alınması uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren toplu bir uyuşmazlığın bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır. Dolayısıyla kesinlik sınırının dışında kaldığı da açık ve belirgindir. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 tarih ve 2009/13-122 E, 2009/189 K., 13/10/2010 tarih 2010/13-406 E.-2010/503 K.sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Kesin olmayan bir kararın mahkemece kesin olarak verildiği belirtilerek ve gerçekte kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kararın kesin olduğundan bahisle red edilmesi yok hükmünde olup, hukuki sonuç doğurmaz.

HUMK.nun 432/4.maddesinde "Temyiz, temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa karar veren mahkeme temyiz isteminin reddine karar verir." Yasanın vazettiği anlamda bir kesinlik gerçek bir kesinliktir. Yoksa ki, kesin olmayan bir karara mahkemenin kesin ibaresini koyması o kararın kesin olduğu anlamına gelmez. Dolayısıyla da 432/4. maddesinde belirtilen bir kesinlikten bahsedilemez. Kesin olmayan bir karara hakimin kesin olduğunu kararına yazması bu kararın gerçekte kesin olduğu anlamına gelmez. Dolayısıyla da temyizi mümkündür.

Arz edilen hususlar muvacehesinde kesin olmayan bir karara ilişkin olarak mahkemece kararın kesin olduğunun yazılması ve bu kararın temyizine ilişkin dilekçenin kesin olduğundan bahisle reddedilmesi yok hükmünde olup sonuç doğurmayacağından bu nedenle temyiz dilekçesinin kararın kesin olduğundan bahisle reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılması ve yasal süresi içinde verilen temyiz isteminin incelemesine geçilmiştir.

6100 Sayılı HMK’nun 33.maddesi uyarınca; “Hâkim, Türk Hukukunu re'sen uygular”

Aynı kanunun 31.maddesi hükmü gereğince, davanın hukuki niteliğini belirlemek ve davayı aydınlatmak görevi hâkime aittir. Buna göre davadaki iddia, davacının talebine münhasır olup, belirtilen madde hükümleri gereğince hukuki nitelendirme hâkime aittir.

Davacı her ne kadar açtığı davada tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptalini istemişse de dava dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davaya konu davacı işleminin hukuksal nitelikçe mevcut bir sözleşme (abonelik) ilişkisi sırasında, davalının kayıp-kaçak ve diğer bir kısım bedelleri ödeme yükümlülüğü altında olup olmadığı konusunda yaratılmış bir muaraza (çekişme) olduğu, davadaki istemin de bu muarazanın (çekişmenin) giderilmesine yönelik bulunduğu açıktır.

Hukuk Genel Kurulunun 29.09.2004 gün ve 2004/13–417 E.-2004/442 K.sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın meni (çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun meni talep edilir.

Kaldı ki, Hukuk Genel Kurulunun 17.03.2010 gün ve 2010/3–119 E. 2010/159 K sayılı ilamında da; bir sözleşmenin devamı sırasında taraflardan biri tarafından muaraza (çekişme) çıkarılması halinde de, diğer tarafın kendisine zarar verebilecek nitelikteki bu duruma son vermek, hukuki durumunu tereddüt içinde olmaktan kurtarmak için tespit davası açmasında hukuki yararının bulunduğu kabul edilmiştir.