muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16425, Karar No: 2015/1380, Tarih: 06.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16425 E.  ,  2015/1380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada (Kapatılan) Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/05/2014 tarih ve 2013/332-2014/121 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taşımacılığını davalı şirketin yaptığı, Almanya'dan ithal edilen lazer kesim makinesi cinsi emtianın sigortacısı olduklarını, malın ambalajı üzerinde gerekli uyarı işeretleri yanında hasar kontrolü sağlamaya yarayan darbe indikatörü bulunduğunu, malın Türkiye'de teslim alınması aşamasında darbe indikatörünün kırmızı renge dönüştüğünün tespit edildiğini, bu durumda malın hasar görmüş olma riskinin bulunduğunu malın hasar görüp görmediğinin test edilmesinin Türkiye şartlarında mümkün olmaması sebebiyle üretici firmaya gönderilerek testler yapıldığını, malın hasar görmediğinin tespit edildiğini ancak ilave test ve nakliye masrafları yapıldığını, bu masrafların da sigorta kapsamında sigortalıya ödendiğini, taşıyıcı-davalı firmanın zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek 13.697 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, mal hasar görmediği halde sigortalıya yapılan ödemenin bir hatır ödemesi olduğunu, kendilerinden istenemeyeceğini, indikatörünün arızalı olma ihtimalinin bulunduğunu, test ve nakliye masraflarından sorumlu tutulamayacaklarını, CMR konvansiyonuna göre ambalaj hatasından kaynaklanan hasardan gönderici-yükleyicinin yani sigortalının sorumlu olduğunu, davanın kendi sigortacılarına ihbarı gerektiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili, mal hasar görmediği halde sigortalıya yapılan ödemenin bir hatır ödemesi olduğunu, kendilerinden istenemeyeceğini, indikatörünün arızalı olma ihtimalinin bulunduğunu, test ve nakliye masraflarından sorumlu tutulamayacaklarını, CMR konvansiyonuna göre ambalaj hatasından kaynaklanan hasardan gönderici-yükleyicinin yani sigortalının sorumlu olduğunu, davanın kendi sigortacılarına ihbarı gerektiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamından, davalının taşıdığı yük, bir lazer kesim makinesi olup darbelere karşı hassas taşınması gereken bir mal olduğu, malın taşınması sırasında darbeye uğrayıp uğramadığının tespiti amacıyla ambalajında darbe indikatörü adı verilen bir belirteç bulunduğu ve Türkiye'de alıcısına teslim esnasında bu indikatörün kırmızıya dönüştüğü konusunda uyuşmazlık bulunmadığı, belirtecin darbeyi işaret etmesi halinde ürünün zarar görüp görmediğinin test edilmesinin kaçınılmaz olduğu, malın o haliyle teslim alınmasının gönderilen taraf açısından büyük risk içerdiği, kural olarak taşıyıcının maldaki zarar kadar bu test masraflarına da katlanmak zorunda olduğu, TTK. m.881 hükmünün taşıyıcının zararın saptanması için yapılması zorunlu giderleri de tazminle yükümlü olduğunu düzenlediği, TTK. m. 862 gereğince uygun ambalaj seçildiği, gerekli işaretlerin yerleştirildiğinin anlaşıldığı, hatta ambalaj dışından görünecek şekilde ürünün darbeye maruz kalıp kalmadığını belirleyecek bir indikatör dahi yerleştirildiği, bu durumda taşıyıcının yükleme ve boşaltma sırasında da gerekli özeni gösterme sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 13.697 TL'nin 20.06.2013 tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, karayolu ile yurt dışından taşınan eşyaya ilişkin olarak ödenen test bedelinin rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Dava konusu lazer kesim makinesi emtiasının davalı tarafça Almanya'dan Türkiye'ye taşıma işleminin yapıldığı, bu kapsamda taraflarca CMR belgesinin düzenlendiği anlaşılmaktadır. Bu hali ile davaya konu uyuşmazlığa uygulanacak mevzuat CMR Konvansiyonu hükümleri olup, mahkemece bu husus değerlendirilmeksizin uyuşmazlığın, olayda uygulama yeri bulunmayan TTK hükümleri ile çözümlenmeye çalışılması doğru olmamıştır.

Dava konusu lazer kesim makinesi emtiasının davalı tarafça Almanya'dan Türkiye'ye taşıma işleminin yapıldığı, bu kapsamda taraflarca CMR belgesinin düzenlendiği anlaşılmaktadır. Bu hali ile davaya konu uyuşmazlığa uygulanacak mevzuat CMR Konvansiyonu hükümleri olup, mahkemece bu husus değerlendirilmeksizin uyuşmazlığın, olayda uygulama yeri bulunmayan TTK hükümleri ile çözümlenmeye çalışılması doğru olmamıştır.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkta, taşınan emtiada herhangi bir hasarın oluşmadığı, davacı sigortacı tarafından, hasar ihtimaline binaen yapılan test bedellerinin rücuen tahsilinin talep edildiği anlaşılmaktadır. Oysaki somut olayda uygulanması gereken CMR Konvansiyonunun 17. maddesi uyarınca taşımacının sorumluluğu, yükün teslim alınmasından teslim edilmesine kadar geçen süre zarfında emtiada oluşacak kayıp ve hasar olarak sınırlandırılmış olup, hasar ihtimaline binaen yapılacak masraflar nedeniyle taşıyıcının sorumluluğuna ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. Ayrıca, mahkemece TTK hükümleri gereğince taşıyıcının, eşyanın zıyaı veya hasarı hâlinde ödenmesi gereken tazminattan başka zararın saptanması için yapılması zorunlu olan giderleri de tazmin yükümlülüğünün bulunduğu gerekçesine yer verilmişse de yukarıda da belirtildiği gibi somut olayda TTK hükümlerinin uygulanması doğru olmadığı gibi uygulanması gereken Konvansiyon hükümlerine göre de söz konusu giderlerin ödenmesi taşıma nedeniyle oluşacak bir zararın varlığı halinde gündeme gelebilecektir. O halde, somut olayda taşıma nedeniyle davaya konu emtiada hasar oluşmadığı göz önüne alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulü yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14417, Karar No: 2013/16677, Tarih: 03.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/14417 E.  ,  2013/16677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1) Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru ise de, alınana rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

İlk bilirkişi raporunda taşınmazın metrekare bedeli 960,00-TL. olarak belirlendiği halde, hükme esas alınan ikinci raporda 1.891,00-TL. olarak tespit edilmiş olup, iki bilirkişi kurulu raporu arasında taşınmazın değeri konusunda büyük fark olduğundan her iki rapor da inandırıcı değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmeden inandırıcılıktan uzak ikinci bilirkişi raporu esas alınarak eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkemece verilen kararın açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10048, Karar No: 2006/11497, Tarih: 22.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/10048 E.  ,  2006/11497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/05/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar,miras bırakanları T... E...'nin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak 1957 parsel sayılı taşınmazını  tapuda satış göstermek suretiyle davalı torununa  temlik ettiğini,gerçekte taşınmazı davalıya bağışladığını ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescili isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, miras bırakanın sağlığında taşınmazlarını mirasçıları arasında  paylaştırdığını,çekişme konusu taşınmazıda kendisine  satış suretiyle temlik ettiğini,bedelini  ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimira.... poru okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece,davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu ..parsel sayılı  taşınmazın,eşit paylarla maliki olan miras bırakan T. ile eşi R...nin bu yerdeki intifa hakkını üzerlerinde bırakmak suretiyle çıplak  mülkiyetini 19.6.1992 tarihli akitle satış yoluyla  davalıya temlik ettikleri anlaşılmaktadır.

Davacılar,miras bırakan T. yapmış olduğu pay temlikinin mirastan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun  içinde  ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplimsal eğilimleri,olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı  ve makil bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı  yanın  alış gücünün olup olmadığı,satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark,taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan  yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakan  varlıklı bir kişi olup, mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı,taşınmazın gerçek değeri ile satış bedeli arasında aşırı fark bulunduğu,temlik  tarihinde davalının 15 yaşında olduğu,her ne kadar satış bedelinin babası tarafından  ödendiğini ileri sürülmüş ise de anılan hususun  kanıtlanamadığı görülmektedir.

Belirlenen bu olgular, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın davalıya yapmış  olduğu temlikin  mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca,davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı  olduğu üzere hüküm kurulması  doğru değildir.Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince  BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,22.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20549, Karar No: 2017/37123, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/20549 E.  ,  2017/37123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/89, Karar No: 2025/4658, Tarih: 12.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/89 E.  ,  2025/4658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1285 E., 2023/1336 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.05.2023 tarihli ve 2022/119 Esas, 2023/234 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.10.2023 tarihli ve 2023/1285 Esas, 2023/1336 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafi, katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı ile hareket etmediğinden beraatine karar verilmesi gerektiğine, meşru savunma hükümlerinin uygulanmasına, haksız tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılmasına ve lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

2.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı ile hareket etmediğinden beraatine karar verilmesi gerektiğine, meşru savunma hükümlerinin uygulanmasına, haksız tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılmasına ve lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

2.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Olay tarihinde inceleme dışı katılan sanık ... ile arkadaşları maktul ...'in tanıklar ... ... ve ... ile oturduğu sırada sanığın telefonla ... ve ...'yi aradığı, aralarında küfürlü konuşmalar geçmesi üzerine tarafların buluşmaya karar verdikleri, ...'ın ... ve idaresindeki araçla ön yolcu koltuğundan tanık ..., arka koltuklarda maktul ve tanık ...'ın oturdukları, sözleştikleri yerde katılan sanık ...'i bulamamaları üzerine araç ile ... Sokak istikametine doğru girdikleri ve sanığın sokakta aracın önüne çıktığı, ...'ın araç ile sanığın bacağına çarptığı, sanığın yere düşmesi üzerine ...'ın araç ile ... sokağa döndüğü, sanığın aracın arkasından koştuğu, sokak girişinden başka bir araç girmesi üzerine ... ile maktul ve tanıklar ... ve ...'ın hareket edemeyerek araçtan indiği, bunun üzerine sanığın elindeki bıçak ile önce ...'ı sol elinden yaraladığı, sonrasında bıçağı maktulün boynuna doğru salladığı ve boynunu kestiği, maktulün geri çekilmesi üzerine arkasından giderek bıçağı bu kez kalçasına doğru sapladığı, yaralanan ...'ın öldüğü anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, sanığın maktulü birden fazla bıçak darbesi ile yaraladığı, maktulün boyun bölgesine almış olduğu öldürücü bıçak yarası sonucu büyük damar yaralanmasından gelişen dış kanama ve gelişen komplikasyonlar sonucu öldüğü olayda tanık beyanları ve adli rapor içerikleri dikkate alındığında sanık dışında olay yerinde bulunanlarda kesici alet tespit edilemediği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin sabit olduğu, maktuldeki yaralanma sayısı, yaraların yeri ve niteliği ile elverişli suç aleti dikkate alındığında sanığın maktule yönelik öldürme kastı ile hareket ettiği, somut olayda meşru savunma hükümlerinin yasal şartlarının oluşmadığı, takdiri indirim hükümleri dışındaki lehe hükümlerinin sonuç ceza miktarı itibariyle uygulanmasının yasal olarak mümkün olmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Sanık savunmalarında maktul ve yanındakilerin araçtan inerek kendisine saldırdığını beyan etmişse de, olay yerinde bulunan tanıklar ... ve ... alınan ilk beyanlarında sanığın bıçakla aracın arkasından geldiği ve başka bir aracın yolu kapatması nedeniyle araçtan inen maktule bir anda elindeki bıçakla saldırdığına ilişkin olayın sıcağıyla alınan samimi ve dış etkenlerden uzak beyanları dikkate alındığında, maktulden sanığa olay anında veya olay öncesinde yönelen haksız nitelikte söz ve davranış bulunmadığı anlaşıldığından sanık hakkında maktule yönelik kurulan hükümde haksız tahrik nedeniyle indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafi ve katılanlar vekilinin temyiz istemi haksız tahrik hükümlerinin uygulanması yönünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.10.2023 tarihli ve 2023/1285 Esas, 2023/1336 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(a) maddesi uyarınca Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9238, Karar No: 2023/15915, Tarih: 25.10.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/9238 E.  ,  2023/15915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2996 E., 2023/299 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Emet Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

SAYISI : 2021/149 E., 2021/555 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Eti Maden İşletmeleri Genel Müdürlüğünde muvazaalı hizmet alımı yoluyla ... alan görünüşte alt işveren şirketler bünyesinde ... İşletme Müdürlüğü triyaj bölümünde işçi olarak çalıştığını, müvekkili tarafından yapılan işin davalı Kurumun asli ve sürekli işi olduğunu, eskiden işin tamamının kadrolu işçiler eliyle yapılmaktayken kadrolu personelin emeklilik gibi çeşitli nedenlerle azalması sonucu bu işçilerin yerine ucuz işçi teminine yönelik alt işveren şirketler vasıtasıyla işçi temini yoluna gidildiğini, personel eksikliğinin bu şekilde giderildiğini, davalı Kurumun dava konusu tahliye, taşıma, ayıklama, istifleme, bunkere cevher beslemesi sair işlerine ilişkin hizmet alımı gerçekleştirdiğini, birbirini takip eden bu hizmetlerin işletme süresinin bir parçası olduğunu, bir bütün olan üretimin bir unsuru olarak değerlendirilen ihale konusu hizmetlerin özel sektör eliyle gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını, davalı Kurum ile alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaa nedeniyle geçersiz olduğunu, müvekkilinin başlangıçtan itibaren davalı Kurumun işçisi olduğunu ileri sürerek ilave tediye alacağı ile davalı Kurumun toplu ... sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP