muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8592, Karar No: 2023/2342, Tarih: 03.07.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminata esas Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/721 Esas – 2016/835 Karar sayılı dava dosyasında 5607 sayılı Yasaya muhalefet suçundan davacı şirkete ait tütün ürünlerine 28.07.2016 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonucunda davacı şirket temsilcisinin beraatine ve söz konusu ürünlerin müsaderesine yer olmadığına karar verildiği, kararın 21.02.2017 tarihinde kesinleştiği ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz Talebi Yönünden;

1.Davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine yönelik temyiz talebi yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, incelenen dosya kapsamına göre delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, davacının el koyma nedeniyle depolama ücreti, kantar, hizmet bedeli, antrepo ücreti, yükleme ve boşaltma ücreti, işçilik bedelleri, forklift ücreti, terminal ücreti ve mesai ücretleri talebinin koruma tedbirleri nedeniyle tazminatın oluştuğunun somut delilerle ispat edilemediğinden, davanın reddi kararı usul ve yasaya aykırı bulunmadığından kararda bir isabetsizlik bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2018/3072 Esas, 2019/773 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40706, Karar No: 2017/3568, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40706 E.  ,  2017/3568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9936, Karar No: 2019/2805, Tarih: 27.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/9936 E.  ,  2019/2805 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 13.08.2006-05.04.2012 arasında yersiz ödenen yol giderinin tahsilini teminen yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kronik böbrek rahatsızlığı nedeniyle sağlık kurulu raporu uyarınca haftada 3 kez, özel araç ile diyalize gitmesi uygun görülen SSK emeklisi davacıya, ... Köyü-... Eğitim ve Araştırma Hastanesi diyaliz merkezi güzergahı gidiş-gelişi için 13.08.2006-05.04.2012 tarihleri arasında yapılan toplam 15.589,47 TL yol gideri ödenmiş; ancak davacının, esasen ... Köyünde ikamet etmediği ... Merkez ... Mahallesinde ikamet ettiğinden bahisle, anılan yersiz yol giderinin istirdatı istenmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Yasanın 102. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin “...muayene ve tedavi, protez araç ve gereçleri ile ortopedik cihazların sağlanması, takılması, onarılması ve yenilenmesi, analık, sürekli iş göremezlik veya malullük durumlarının tespiti, erken yaşlanma halinin tespiti, sağlık durumlarının tespiti, raporların kurumca yeterli görülmemesi yeniden muayene, kontrol muayenesi, dolayısıyla kurumca bir yerden başka bir yere gönderilirlerse, bunların ve sağlık durumları sebebiyle başkaları ile birlikte gitmelerinin gerektiği hekim raporu ile belgelenenler ile 15 yaşına kadar (15 yaş dahil) çocuklar ile birlikte gidecek kimselerin gidip gelme yol paraları ile zaruri masrafları, kurumca hazırlanacak bir yönetmeliğe göre ödenir.... ” hükmü öngörülmüştür. Söz konusu madde uyarınca, yol paralarının ödenmesi usul ve esaslarına ilişkin olarak çıkarılan 11.07.1978 tarih 16343 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 2167 sayılı Kanunla değiştirilen 102. maddesinde belirtilen Yol Paraları ile Zaruri Masraf Karşılıklarına İlişkin Yönetmelik ile söz konusu Yönetmelikte değişiklik yapılmasına dair 27.05.2005 tarih ve 25827 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan yönetmelik hükümleri uyarınca yol giderinin ödenmesi gerekir.

Son olarak 31.05.2006 tarih ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile bu konunun düzenlediği 65. maddesinde de “Hekimin veya diş hekiminin muayene veya tedavi sonrası tıbben göreceği lüzum üzerine genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlık hizmetinden yararlanmaları için muayene ve tedavi edildikleri yerleşim yeri dışına yapılan sevklerinde, ayakta tedavilerde, kendisinin ve bir kişi ile sınırlı olmak üzere refakatçisinin gidiş ve dönüş yol gideri ve gündelikleri; yatarak tedavilerde ise, gidiş ve dönüş tarihleri için gündelikleri ile, yol gideri Kurumca karşılanır.” hükmü ve 28.08.2008 tarih ve 26981 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği’nin yol giderinin ödenmesine ilişkin 31/5. maddesinde, yerleşim yeri dışına sevklerde kişilerin özel araçları ile sağlık hizmeti sunucusuna gidiş ve dönüşlerinde mutat taşıt ücreti ödeneceği öngörülmüştür.

Davamızda somutlaşan olayda, kronik böbrek yetmezliği rahatsızlığı nedeniyle, sağlık kurulu raporu uyarınca haftada üç kez özel araç ile diyalize girmesi uygun görülen sigortalının 13.08.2006-05.04.2012 tarihleri arasında yol giderleri tarihlerinde gerçekte nerede ikamet ettiği (... Köyü veya ... Merkez ... Mahallesi) hususu davacının 2 ay ara ile 2013 yılında hem Taşlıdere mahallesindeki adresi hem de ... köyündeki adresini adres bilgi sistemine kaydettirdiği gözetilerek usulünce araştırılmalı,bu çerçevede, Mahkeme tarafından 2010-2014 yılları arasında davacının ikamet adreslerinin Nüfus Müdürlüğünden istendiğinde bu tarih aralığına karşılık 2013 yılında kaydettirdiği yukarıda belirtilen adresler bildirildiğinden bu defa 2010 yılı öncesi kayıtlı adresleri de getirtilmeli, ayrıca eşinin dava konusu dönemi kapsar şekilde kayıtlı olduğu adresleri de istenilmeli,ikamet ettiğini belirttiği ... Köyünün muhtar , aza ve komşuları da emniyet araştırması youyla tespit edilerek tanık sıfatıyla dinlenilmeli, böylece toplanacak ve ibraz edilecek tüm deliller yeniden değerlendirilerek varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22947, Karar No: 2012/4448, Tarih: 22.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/22947 E.  ,  2012/4448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 1564 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava, orman suçu nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, eski açma bulunduğu, ağaç kesme ve orman örtüsü temizleme bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir. Suç tutanağından ve dosya içeriğinden davalının kullandığı yer sınırına yakın yerden sıra halinde sekiz çam ağacının kesildiği anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda ağaçların emval elde etme amacıyla kesildiği belirtilmiş olup, Ceza Mahkemesince davalının eyleminin Orman Yasasının 93.maddesi gereğince işgal ve faydalanma suçunu oluşturduğu kabul edilmiştir.6831 sayılı Orman Yasası’nın 114.maddesinde “Her türlü orman suçları ile tahrip olunan veya yakılan sahalar için, bu kanunda yazılı tazminattan başka ayrıca, ağaç cinsine göre cari yıl içindeki mahalli birim saha ağaçlandırma gideri esas tutularak ağaçlandırma masrafına da hükmolunur.” denilmektedir.

Davaya konu orman vasfında olduğu tespit edilen yerin davalı tarafından bakımının yapıldığı işgal ve faydalanmanın sürdüğü ve ağaçların kesildiği belirgindir.Dosya içeriğine ve yerel mahkemenin kabulüne göre ormanda işgal ve faydalanma yapmış olan davalının eylemi 6831 sayılı Orman Kanunu’nun 93.maddesine uyan orman suçunu oluşturduğu ve bu halde orman alanının olağan halinin bozulduğu ve her türlü orman suçunda tahrip edilen sahanın ağaçlandırma giderine hükmedileceğini açıklayan Orman Kanunun 114.maddesine göre ağaçlandırma giderine ve 113.maddesi uyarınca kesilen ağaçların bedeline hükmedilmesi gerektiği halde yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5258, Karar No: 2008/7613, Tarih: 14.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/5258 E.  ,  2008/7613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10 YTL onama harcın mahsubuna, bakiye 0.90 YTL harcın temyiz edenden alınmasına, 14.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/538, Karar No: 2024/744, Tarih: 23.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/538 E.  ,  2024/744 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/586 E., 2022/485 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince 4 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; 2013 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince neticeten 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; eksik inceleme ile karar verildiğine, yeterli delil bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Gaziantep Vergi Dairesi mükellefi D...nşaat ... Ltd. Şti. nin işlerini, şirketin ortağı ve kanuni temsilcisi olan temyiz dışı sanık...'ten aldığı 27.04.2012 tarihli vekâletname ile yürüten sanığın, 2012 ve 2013 takvim yıllarında gerçek bir alışverişe dayanmayan faturaları sahte olarak düzenlemek suretiyle 213 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği anlaşılmıştır.

2. Sanığın suça konu faturaları keserken belirli komisyon aldıklarına dair soruşturma aşamasında 19.06.2013 tarihinde savcı huzurunda verdiği ifadesi, aşamalarda pişmanlığına ve kısmi ikrara yönelen savunmaları, temyiz dışı sanık...'in, şirketin sanık ...'in yönlendirmesi ile kurulduğuna, bilgisi dışında bir çok fatura kesildiğine dair savunması, vergi tekniği ve suç raporları, bilirkişi raporları,... 8. Noterliğinin 27.04.2012 tarih ve 13035 yevmiye numaralı vekâletnamesi, sanığa ait adli sicil ve nüfus kaydı ve diğer deliller dosya arasındadır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Vergi incelemesi sonucu yapılan tespitler, sanığın ve temyiz dışı sanık ...un savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, D...nşaat ... Ltd. Şti.nin işlerini, şirketin ortağı ve temsilcisi olan temyiz dışı sanık...'ten aldığı vekâletname ile yürüten sanığın, 2012 takvim yılında 14.917.804,42 TL, 2013 takvim yılında 1.820.251,56 TL tutarında fatura düzenlemesine rağmen, bu miktarlarda satış hasılatını gerçekleştirebileceği ticari organizasyonunun bulunmadığı, alış yaptığını bildirdiği mükelleflerin bir çoğunun sahte fatura düzenleyicisi veya haklarında resen terk işlemi yapılan mükellefler olduğu, düzenlenen faturaların büyük bir kısmının faaliyet alanıyla ilgili olmadığı ve vergi borçlarının da ödenmediği anlaşılmakla, sanığın mahkûmiyetine ilişkin Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak;

2. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkrası uyarınca dosya kapsamında toplanan delillere göre, sanığın farklı takvim yıllarındaki eylemleri arasında hukuki veya fiili kesintinin bulunmaması nedeniyle eylemlerin birden fazla takvim yılı içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirildiği gözetilmeden, yetersiz gerekçe ile her takvim yılı için ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5153, Karar No: 2013/2303, Tarih: 26.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/5153 E.  ,  2013/2303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde sağlık kurulu birim sorumlusu olarak görev yaptığı, yapılan idari soruşturmada 22/05/2005-15/08/2005 tarihleri arasında 26 adet Sağlık Kurulu raporu bakanlık genelgesiyle belirlenen hususları taşımadığı halde görevli hekimlere imzalatılarak kurumun zarara uğratıldığı iddiasıyla yapılan yargılamada,

Reçetelerde yazılı ilaçları temin ettiği belirlenen Eczacı ... (...) hakkında Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlamaları ile dava açıldığı; yine ... ve eşi ... ile ilaç mümessili ... haklarında Beyoğlu 3. Ağır Ceza Mahkemesinde kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık ve kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği iddialarıyla açılan davanın, bu dosya ile birleştirildiği ve Üsküdar 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/459 Esasında bu davaların sürdüğü, olaylar arasında bağlantı bulunduğu anlaşılmakla; öncelikle davaların birleştirilmesi yoluna gidilmesi, bunun mümkün olmaması halinde bu dosyadaki belge ve deliller ile karara çıkmış olması halinde kararın onaylı örnekleri getirtildikten sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Hükümden önce 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek TCK'nın 257. maddesinin değişiklikten önceki ve sonraki hallerine göre lehe yasa karşılaştırması yapılarak karar verilmesi lüzumu,

Ertelenen sonuç hapis cezası kısa süreli olmadığı halde TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması,

Kazanılmış hakka konu teşkil etmeyen denetim süresinin TCK'nın 51/3. maddesine aykırı olarak 1 yıl şeklinde belirlenmesi,

Suçun TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılarak işlendiği kabul edildiği halde aynı Kanunun 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 26/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13339, Karar No: 2019/15414, Tarih: 09.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/13339 E.  ,  2019/15414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Dosyadaki bilgi ve belgelerden kararı temyiz eden davalı Şirketin hiç temyiz harcı yatırmadığı anlaşıldığından,

Davalı harç yatırmış ise makbuzların eklenmesi, hiç harç yatırılmamış ise muhtıra işlemlerinin yerine getirilmesi ve kalem personelinin bu konuda uyarılması için dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/09/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7356, Karar No: 2012/4848, Tarih: 20.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/7356 E.  ,  2012/4848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkeme- nin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 5252 sayılı yasanın 5/2. madde ve fıkrası uyarınca sanığa 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrasından tayin edilen temel adli para cezasının 450 Türk Lirasından fazla olamayacağının gözetilmemesi,

2- Adli para cezasının 5083 sayılı Kanunun 1.maddesi ile hükümden sonra 1.1.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulunun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası olarak belirlenmesinde zorunluluk bulun- ması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkın- da 6136 sayılı yasanın 13/1.madde ve fıkrası uyarınca tayin edilen sonuç temel para cezasının 450 Türk Lirası adli para cezası olarak belirlenmesi ve YTL olarak hükmo- lunan adli para cezasının TL'ye çevrilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10833, Karar No: 2024/13267, Tarih: 18.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/10833 E.  ,  2024/13267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/332 E., 2024/232 K.

KARAR : Ret

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Kurum vekili dava dilekçesinde; davalı ...’a yersiz ödenen aylıkların tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptali, %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.04.2015 tarihli kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

İlk Derece Mahkemesinin 30.04.2015 tarihli kararının süresi içinde davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, ...eksik inceleme nedeniyle bozma ilamı içeriğindeki gerekçelerle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde:

a. Eksik inceleme ile karar verildiğini,

b.Kurum işleminin yerinde olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

1-Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56 ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96 ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesinin Anayasa’ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.