muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7983, Karar No: 2018/3116, Tarih: 15.03.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/7983 E.  ,  2018/3116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındakialacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davacı yönünden reddine, davalı... İnş. San. A.Ş. yönünden davanın karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı... nş. San. A.Ş. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı müteahhit şirketten 2939 ada 7 nolu parselde inşaa edilen ... İncity konutlarından B2 blok 15 nolu daireyi 21.4.2006 tarihinde satın aldığını, satış bedelinin bir kısmını peşin ve bakiyesini de diğer davalı bankadan kullandırılan kredi ile ödediğini, sözleşme gereğince 31.12.2007 tarihinde teslim edilmesi gerekirken haziran 2009 tarihinde teslim edilip, 26.2.2009 tarihinde de tapu devrinin verildiğini, davalı bankadan kullanıan kredinin bağlı kredi olup, bugüne kadar 57.767,00 TL. ana para ve 202.900,00 TL. faiz ödemesi yaptığını, ancak eksik ve ayıplı imalat bulunduğunu, otapark alanlarının su aldığını, sauna vs ortak alanların kullanılamadığını, su ve ısı yalıtımının gereği gibi yapılmadığını ileri sürerek, ayıp ve eksik imalatlar nedeni ile 150.000,00 TL. bedel indirimi ile geç teslim nedeni ile 54.000,00 TL. kira kaybı ve 6.500 dolar gecikme cezasının davalılardan mütselesilen tahsili ile ayıplı hizmet nedeni ile kredi tutarından 100.000,00 TL. faiz indirimi yapılmasına karar verilmesi istemiştir.

Davalı şirket, davacının süresinde ayıp ihbarında bulunmadığını, imalat hatasının da bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiş, davalı banka da süresinde ayıp ihbarı bulunmadığı gibi, bağlı kredi de olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının davalı banka aleyhindeki davasının husumet nedeni ile reddine, 6.654,00 TL. maddi tazminat, 40.500,00 TL. geç teslim nedeni ile kira alacağı ile 6.500 dolar cezai şart alacağının ıslah tarihinden itibaren faizi ile davalı şirketten tahsiline, eksik ifaya dayalı maddi tazminat alacağının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... İnşaat AŞ. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davalıdan satın alınan dairenin eksik ve ayıplı imalat ile geç teslim nedeni ile tazminat ödetilmesine ilişkindir. Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını, bağlı kredi olmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davalıdan satın alınan dairenin eksik ve ayıplı imalat ile geç teslim nedeni ile tazminat ödetilmesine ilişkindir. Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını, bağlı kredi olmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır. Öyle ki, malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Ancak Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nun 198.maddesine göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine BK'nun 198. maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Davacının kira kaybı ve gecikme tazminatının ödetilmesine ilişkin olarak gönderdiği ihtarın da ayıp ihtarı olarak kabulüne olanak yoktur. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Taraflar arasındaki sözleşmenin 5/2 maddesinde, "....satıcı teslim taahhüdünü yerine getirmediği takdirde alıcının kendisinden beklenen vecibeleri yerine getirmesi ve taksitleri zamanında ödemesi kaydıyla teslim tarihinden sonra gecikme cezası olarak aylık 500 doları alıcıya 30 nisan 2008 tarihinden sonraki gecikmeler için ödeyecektir" düzenlemesinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, dava konusu dairenin taahhüt edilen teslim tarihi 31.12.2007 tarihinden fiilen teslim edildiği 6.5.2009 tarihleri arasındaki gecikme cezası ile kira kaybı tazminatının tahsiline karar verilmiştir. Yukarıda açıklanan sözleşmenin gecikme cezasına ilişkin olan hükmü ifaya ekli cezai şart niteliğindedir. Davacı bu cezai şartla birlikte geç teslim nedeni ile kira kaybı alacağının da tahsilini istemişse de, hem kira kaybı tazminatı, hem de gecikme cezası niteliğindeki cezai şart tazminatı birlikte talep edilemez. Zira, Borçlar Kanununun 159. maddesi gereğince, şart olunan ceza miktarından fazla zarara duçar olan alacaklı, borçlunun bir kusuru olduğunu ispat etmedikçe fazlasını isteyemez. Somut olayda, davacının söz konusu bu iki alacaktan, hangisini talep ettiği sorularak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece, açıklanan hususlar göz ardı edilerek, yazılı şekilde her iki alacağa ilişkin de hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince davacının temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bent gereğince temyiz olunan kararın temyiz eden davalı şirket yararına BOZULMASINA, peşin alınan 1.472,00 TL harcın istek halinde davalı ... İnş. San. A.Ş.'ye iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/24313, Karar No: 2022/1349, Tarih: 25.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/24313 E.  ,  2022/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki Hazinenin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazereti olmadan duruşmaya katılmaması ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki kurum vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 25.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5755, Karar No: 2017/200, Tarih: 12.01.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5755 E.  ,  2017/200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 08.08.2010 tarihli defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan beraat

Aralık 2005 - 2006 mali yıllarına ilişkin suçtan mahkumiyet

A-Sanık hakkında defter belge ibraz etmeme suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Defter ve belgeleri gizlemek suçunun oluşabilmesi için, "varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit..." olan defter ve belgelerin, saklama zorunluluğu bulunan 5 yıllık süre içerisinde usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen vergi incelemesi için yetkili memura ibraz edilmemesinin yeterli olduğu, sanıktan 2005,2006 takvim yılına ait yasal defter ve belgelerin VDENY-2010-821/32 sayılı yazı ve 06.08.2010 tarihli en son ikamet adresinde eşi ...’a yapılan usulüne uygun tebligatla ibrazının istenmesi üzerine, sanığın, tebligatın ayrı yaşadığı eşine tebliğ edildiği ve süresi içinde haberi olmaması nedeniyle ibraz edemediğine dair savunmasına itibar edilemeyeceğinin anlaşılması karşısında; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulmadan ve yetersiz gerekçe ile eksik soruşturma sonucu hüküm tesisi,

B-Sanık hakkında 2005,2006 takvim yıllarına ait sahte belge düzenleme suçundan kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2005,2006 yılına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek (2005 yılı için 01.06.2005 ve 15.06.2005 tarihlerinde düzenlenen fatura asılları), maddi gerçeğin, lehe yasanın ve zamanaşımı süresinin kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti bakımından dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi ve sahte düzenlendiği iddia olunan faturaların aslı veya onaylı örnekleri dosya içerisine alınarak düzenlenen en son fatura tarihi de belirlenip, sonucuna göre değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre ise;

Kabule göre ise;

2- Suç tarihi itibariyle 213 sayılı Kanun'un 359/b-1 maddesinde öngörülen temel cezanın alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeden ve hapis cezalarının alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayin edildiğine dair bir kabul ve gerekçe gösterilmeden temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi,

3- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7274, Karar No: 2010/4308, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/7274 E.  ,  2010/4308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh HukukMahkemesi

Taraflar arasındaki çek iptali(menfi tespit) davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı, dava dışı ...’e ait taşınmazı vekaleten üçüncü bir kişiye 35.000 TL bedelle sattığını, davalıya komisyon bedeli olarak 1.000 TL peşin verildiğini, ayrıca 25.09.2008 tarihli 4.000 TL’lik çek verildiğini,oysa komisyon bedelinin %3 olduğunun anlaşıldığını, buna göre 1050 TL komisyon ücretinin ödenmesi gerektiğini, çek bedeli ödendiği zaman davalının sebepsiz zenginleşeceğini, kandırıldığını ileri sürerek, davalıya keşide edilen 4000 YTL’lik çekin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, gayrimenkul satışına müvekkilinin aracı olduğunu, bunun karşılığında 1000 TL peşin 4000 TL’lik dava konusu çekin verildiğini, ancak bu meblağın tarafların özgür iradeleri ile serbestçe kararlaştırıldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde davacı komisyon bedelinin satış bedeli üzerinden %3 oranında olması gerekirken hata ve hileye uğratıldığını, bu nedenle fazladan komisyon bedeli alındığını belirtmiş ise de taraflar arasında serbest irade ile kararlaştırılan komisyon bedelinin davacının esaslı bir hataya veyahut hileye uğratılması neticesinde alındığı hususunun davacı tarafça kanıtlanamadığı, ödenen komisyon bedelinin iadesinin gerekmeyeceği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık gayrimenkul tellallığı iddiasından kaynaklanmaktadır. Dava konusu çekin iddiaya konu edilen bu ilişki nedeniyle verildiği tartışmasızdır. BK’nun 404/3.maddesi gereğince gayrimenkul tellallığı akdi yazılı şekilde yapılmadıkça muteber olmaz. Bu şekil geçerlilik şartıdır. Dosyada tarafların imzalarını taşıyan bir sözleşme bulunmamaktadır. Geçersiz akde dayanarak tellallık ücreti istenemez. Geçersiz sözleşmelerde herkes aldığını iade ile yükümlüdür. Mahkemece bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.04. 2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17202, Karar No: 2017/7685, Tarih: 22.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17202 E.  ,  2017/7685 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ...Ş. Aralarındaki tazminat davasına dair ... 2. Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesinden verilen 26/05/2015 günlü ve 2012/549 E. -2015/157 K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 06/06/2016 günlü ve 2015/13501 E. - 2016/9034 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,davalının elektrik abonesi olduklarını,2012 yılına ait 4 adet faturada.... payının 70.778,83 TL+KDV (83.519,00 TL) fazla hesaplanıp tahsil edildiğini, fazla tahsil edilen 83.519,00 TL' nin dava tarihinden itibaren değişken oranlarda işleyen avans faizi (bugün itibarı ile 17,75 ) ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı,şirketleri tarafından ...'nın 01/02/2011 tarihli kurul kararı uyarınca 01/02/2011 tarihinden itibaren kayıp-kaçak enerji bedeli ayrık tutulmak sureti ile.... payının tahakkuk ettirilerek fatura düzenlendiğini,faturalarda yer alan.... payının kendilerinin kasasına girmediğini,.... kurumuna aktarıldığını, ... kararının uygulamama imkanı bulunmadığını,davada husumetin.... veya ...'ya yöneltilmesi gerektiğini,dava konusu faturaların yasal süresi içinde kendilerine iade edilmediğinden söz konusu faturaların içeriklerinin davalı tarafça kabul edildiğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;davanın kabulüne dair verilen 26.05.2015 tarihli hüküm davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 06.06.2016 tarih ve 2015/13501 E.-2016/9034 K. sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Davalı vekili,süresi içinde kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dava,01.02.2011 kurul karar tarihi ile 26.10.2011 iptal karar tarihi arasında kurul kararı uygulanarak eksik tahsil edilen kayıp kaçak bedeline isabet eden.... payının davacının sonraki 4 adet faturasına yansıtılması suretiyle davacıdan istirdadına ilişkindir.

Davalı vekili,süresi içinde kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dava,01.02.2011 kurul karar tarihi ile 26.10.2011 iptal karar tarihi arasında kurul kararı uygulanarak eksik tahsil edilen kayıp kaçak bedeline isabet eden.... payının davacının sonraki 4 adet faturasına yansıtılması suretiyle davacıdan istirdadına ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeline isabet eden.... payı bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmekte olup, hükmün bu yönden bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı tarafın karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 06.06.2016 günlü ve 2015/13501 E.- 2016/9034 K. sayılı ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan gerekçe ile BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde temyiz edene iadesine, bozma nedenine göre davalı tarafın sair karar düzeltme nedenlerinin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 22.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.