muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1051, Karar No: 2019/80, Tarih: 15.01.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1051 E.  ,  2019/80 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Sağlık Bakanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 30/05/2008 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; ilk derece mahkemesince davalı ... hakkındaki davanın reddine; diğer davalılar yönünden ise kısmen kabulüne dair verilen 13/09/2017 günlü karara karşı davacı ve davalılardan ... ile ... vekillerinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davalıların istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile davanın tüm davacılar yönünden kısmen kabulüne dair verilen 18/01/2018 günlü ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayda duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili ve davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle daha önceden belirlenen 15/01/2019 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalılar adına gelen olmadı. Davalılardan ... vekili Avukat ...'ın mazeret dilekçesi gönderdiği, başka duruşmaları olduğundan gelemeyeceğini bildirdiği görüldü, okundu, dosyasına konuldu. Karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın, davalı ... yönünden reddine; diğer davalılar yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili ve davalılardan ... ile ... vekillerinin istinaf yolu başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince; davalıların istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalıların, anestezi teknisyenleri ve doktor olduğunu, dava dışı hastanın ... ... Devlet Hastanesi göz servisine ameliyat olmak üzere yatırıldığını, anestezi verilirken hastanın fenalaştığını, ... Üniversitesi Hastanesine sevk edildiğini, fakat yolda vefat ettiğini, müteveffa küçüğün velisi tarafından, idare aleyhine ... İdare Mahkemesinin 2007/720 esas sayılı dosyasında, hizmet kusuru iddiasıyla dava açıldığını, davanın kısmen kabul edildiğini ve müvekkili idare tarafından hak sahiplerine ödeme yapıldığını, davalılar hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan kamu davası açıldığını, davalıların kusuruyla neden oldukları zararı, idare mahkemesi kararına istinaden ödemek zorunda kaldıklarını belirterek rücuen tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu benimsenerek, davanın, davalı ... yönünden reddine; diğer davalılar yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı davacı vekili ve davalılar ... ile ... vekilleri tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davalı doktor ... hakkında, ceza mahkemesinde mahkumiyet kararı verildiği, ceza mahkemesindeki maddi olgunun hukuk hakimini de bağlayacağı gerekçesiyle davalı doktorunda sorumlu tutulması gerektiği, davacı idarenin 2/8, davalıların ise ayrı ayrı 2/8 kusurlu oldukları belirtilerek, davacının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 266. maddesinde mahkemenin, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar vereceği düzenlenmiştir.

Dosya incelendiğinde; davalıların anestezi teknisyeni ve doktor oldukları, davacı idarenin davalıların kusuruyla neden oldukları zararı idare mahkemesi kararı ile ödemek zorunda kaldığı yerel mahkemece alınan bilirkişi raporlarında, davacı idarenin 6/8, davalı teknisyenlerin ayrı ayrı 1/8 oranında kusurlu oldukları, davalı doktor ...’un ise kusursuz olduğunun belirlendiği, yerel mahkemece, bilirkişi raporu benimsenerek davanın, davalı ... yönünden reddine; diğer davalılar yönünden ise kısmen kabulüne karar verildiği, bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda ise, davalı doktor hakkında kesinleşmiş ceza mahkumiyeti olduğu, ceza mahkemesindeki maddi olgunun hukuk hakimini de bağlayacağı gerekçesiyle davalı doktorun da sorumlu tutulması gerektiği kabulü ile tarafların olaydaki kusur oranlarının bilirkişi raporu alınmadan resen tespit edilerek hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Bölge adliye mahkemesince, davalı doktor ... hakkında ceza mahkemesinde mahkumiyet kararı verildiği, ceza mahkemesindeki maddi olgunun hukuk hakimini de bağlayacağı gerekçesiyle sorumlu tutulması doğru ise de, davaya konu olaydaki kusur oranlarının resen belirlenmesi, çözümü hukuk dışında özel veya teknik bilgiyi gerektiren bir husus olduğundan doğru olmamıştır.

Şu halde; mahkemece, dava dışı hastaya tüm tedavi süresince uygulanan tıbbi işlem ve müdahalelerin duruma uygunluğunun denetlenmesi ve çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren bir olgu olduğuna göre, dosyanın üniversitenin ilgili bölümünün bilirkişi heyetine tevdi ile tarafların kusur oranlarını belirlemek üzere rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm oluşturulması doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

Şu halde; mahkemece, dava dışı hastaya tüm tedavi süresince uygulanan tıbbi işlem ve müdahalelerin duruma uygunluğunun denetlenmesi ve çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren bir olgu olduğuna göre, dosyanın üniversitenin ilgili bölümünün bilirkişi heyetine tevdi ile tarafların kusur oranlarını belirlemek üzere rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm oluşturulması doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının HMK 371. maddesi gereğince taraflar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE ve davacı yararına takdir olunan 2.037,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılar ... ve ...'a yükletilmesine, davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/01/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/579, Karar No: 2011/1215, Tarih: 31.01.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/579 E.  ,  2011/1215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar ... ve diğerleri aralarındaki tazminat davasına dair Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 19.09.2008 günlü ve 2006/865 E. -2008/987 K. sayılı hükmün Onanması hakkında dairece verilen 01.11.2010 günlü ve 2010/12862 E.-2010/17843 K. sayılı ilama karşı davalılardan ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkin olup, hüküm Sulh Hukuk Mahkemesinden verilmiştir.

H.U.M.K.nun 440.maddesi uyarınca Yargıtay’ın bu çeşit kararları hakkında karar düzeltilmesi yoluna gidilemez. Bu nedenle dilekçenin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 31.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6760, Karar No: 2018/2345, Tarih: 19.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6760 E.  ,  2018/2345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Sanık hakkında 2010 ve 2011 yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde,

a)Sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2010 ve 2011 takvim yıllarına ait fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

b)Faturaların unsurları tamam ise, mükellef şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında sanığın kullandığı faturaları düzenleyen şirketlerin sahte fatura düzenlediğine ilişkin tespitlerin yer alması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, sahte olduğu iddia edilen faturaları düzenleyen firma yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı ve açılmışsa akibeti araştırılıp, dava dosyaları getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı dikkate alınarak faturaları kullanan kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2)Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

2)Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

213 sayılı Kanunun 139. maddesinde yazılı istisnaların bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın ikamet adresindeki eşi ... memur eliyle 07.07.2012 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakla; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, sanığın işyerinde faaliyete devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeni tanık olarak dinlenerek tespit edilmesi; işyeri dışında inceleme yapılmasını gerektiren bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi; aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Kabule göre de, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9104, Karar No: 2016/11633, Tarih: 28.11.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/9104 E.  ,  2016/11633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve .... A.Ş. aleyhine 28/01/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, yağmur ve kanalizasyon sularını taşıyan .... Deresi'nin ıslah çalışmaları ve ana kollektör hattı inşaatının ... tarafından .... A.Ş. 'ye ihale edildiğini, ıslah projesinin ....'nin denetim ve kontrolü altında yürütüldüğünü ancak çalışmalar sırasında gerekli özen gösterilmediği için fazla yağışlar sonucu oluşan taşkın sonucu oturduğu binanın deposunu su bastığını, muhtelif eşya ve motosikletinin zarar gördüğünü iddia ederek uğranılan zararın davalılardan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar, oluşan zararda kendilerine atfedilebilir kusur bulunmadığını beyanla istemin reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemenin, davalıların kusuru bulunmadığı gerekçesiyle verilen ilk kararı Dairemiz 16/01/2013 gün ve 2011/14963-2013/316 sayılı ilamı ile davalıların oluşan zararda kusurları bulunduğu ve zararını kapsamı belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna göre karar verilmiş olması doğru görülmediğinden bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş, ancak bozmanın gereği yerine getirilmemiştir. Şöyleki; önceki bozma kararında da belirtildiği üzere gerekli bilgi ve belgeler dosya arasına alındıktan sonra dosyanın konusunda uzman bilirkişiye tevdii edilerek zarar kapsamının belirlenmesi gerekirken, mahkemece davacı vekiline talebini açıklatmanın dışında başkaca bir araştırma yapmaksızın eksik inceleme ile karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18126, Karar No: 2010/3186, Tarih: 02.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18126 E.  ,  2010/3186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması nedeniyle bulunduğu yerde korunması mümkün olmayan ağaç bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Mahkemenin görevsizliğine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, imar uygulaması nedeniyle bulunduğu yerde korunması mümkün olmayan ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davaya bakmanın idari yargının görevi dahilinde olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu ağaçların bulunduğu zemin, imar düzenlemesine tabi tutulmuş ve davalı idare İmar Kanununun verdiği yetkiye dayanarak taşınmaza el atmıştır.

3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesi uyarınca yapılan imar uygulaması sonucunda kamu hizmetine ayrılan yerlere rastlayan yapılar ve ağaçlar Belediye ve Valilikçe kamulaştırılmadıkça yıktırılamaz. Somut olayda davacıların malik oldukları taşınmaz üzerindeki ağaçlara kamulaştırma yapılmadan el konulmuş ve sökülmüştür. Davalı idarenin bu el koyması kamulaştırmasız el atma niteliğindedir.

Bu nedenle işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, idari yargının görevine girdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının ödeyene iadesine, 02.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6454, Karar No: 2015/5774, Tarih: 10.09.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/6454 E.  ,  2015/5774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2008/1203-2014/153

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (HUMK) 427.) maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK’na eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2014 yılı için 1.890,00 TL’dir.

İskenderun 3. İcra Müdürlüğü'nün 2008/1582 sayılı takip dosyası ile, davacı tarafça 510,00 TL asıl alacak ile 1.018,23 TL işlemiş faiz olmak üzere 1.518,23 TL'nin davalıdan tahsili istenmiş, davalı tarafın itirazı üzerine açılan itirazın iptali davasında Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Davacının temyiz istemi, hükmün kesin olması nedeniyle mahkemenin 30.06.2014 tarihli ek kararıyla reddedilmiş, davacı vekili ek kararı süresinde temyiz etmiştir.

Temyize konu edilen miktarın 1.518,23 TL olması nedeniyle 27.02.2014 tarihli karar kesin niteliktedir. Bu nedenle davalı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 30.06.2014 tarihli ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 30.06.2014 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6013, Karar No: 2011/6317, Tarih: 02.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/6013 E.  ,  2011/6317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/01/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalının tam kusurlu olarak, sürücüsü olduğu araç ile içinde bulundukları araca çarpması nedeniyle yaralandıklarını belirterek, davalının maddi ve manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemişlerdir.

Davalı ise, yeşil ışıkta geçtiğinden olayda kusuru bulunmadığını, olay yerinde keşif yapılarak kusur durumunun belirlenmesini, olay nedeniyle hafif sıyrıklarla yaralanan davacıların istemin çok fazla olduğunu, araç hasarına ilişkin tazminatın uygun olmadığını ve faiz başlangıcının hatalı olduğunu ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, olay nedeniyle üçer gün iş ve gücünden kalacak biçimde yaralanan davacılardan ... ile ... yararına takdir edilen 2.000,00’er TL manevi tazminat ile beş gün iş ve gücünden kalacak biçimde yaralanan diğer davacı ... yararına takdir edilen 5.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 29.11.2003 gününden itibaren yürütülecek yasal faizi ile davalıdan alınmasına karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O

halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda, davacıların yaralanma biçimi ve dereceleri, olayın meydana geldiği tarih ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.