muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/271, Karar No: 2019/708, Tarih: 19.12.2019

c) Bankalar Kanununun 22 nci maddesinin (3) ve (4) numaralı fıkralarında tanımlanan zimmet suçu,

d) Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda tanımlanan ve hapis cezasını gerektiren suçlar.

e) Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 68 ve 74 üncü maddelerinde tanımlanan suçlar.

(9) Bu maddede belirlenen esas ve usuller dışında hiç kimse, bir başkasının telekomünikasyon yoluyla iletişimini dinleyemez ve kayda alamaz." biçiminde son hâlini almıştır.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan hâli ile maddenin; birinci fıkrasında telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınmasının şartları ve usulü düzenlenmiş, ikinci fıkrada şüphelinin tanıklıktan çekinebilecek kişilerle arasındaki iletişimin kayda alınamayacağı hükme bağlanmış, üçüncü fıkrasında iletişimin tespiti kararında yer alması gereken bilgiler ile iletişiminin tespitine ilişkin tedbirin türü, kapsamı ve süresinin gösterilmesi gerektiği belirtilmiş, dördüncü fıkrasında, şüpheli veya sanığa ulaşılabilmesini sağlayabilecek olan diğer kişilerin mobil telefonunun yerinin tespiti imkânı getirilmiş, beşinci fıkrada bu madde hükümlerine göre alınan hâkim veya Cumhuriyet savcısı kararının gizliliği hususunda hükme yer verilmiş, altıncı fıkrasında telekomünikasyon yoluyla iletişimin dinlenmesi, kayda alınması ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesine ancak fıkrada sayılan katalog suçlarla sınırlı olarak başvurulabileceği hüküm altına alınmış, yedinci fıkrada maddede belirlenen esas ve usuller dışında hiç kimsenin, bir başkasının telekomünikasyon yoluyla iletişimini dinleyemeyeceği ve kayda alamayacağı hükmü getirilmiştir.

Bu aşamada ceza muhakemesi hukukunun en önemli ilkelerinden birisi olan "delillerin serbestliği" ve "hukuka aykırı yöntemle elde edilen delillerin kullanılması" konuları üzerinde de durulması gerekmektedir.

İstikrar kazanmış yargı kararlarında vurgulandığı ve öğretide de ifade edildiği üzere, ceza muhakemesinin amacı usul kurallarının öngördüğü ilkeler doğrultusunda maddi gerçeğin her türlü şüpheden uzak biçimde kesin olarak belirlenmesidir. Maddi gerçeğe ulaşılmasında kullanılan araç delillerdir. Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Delilleri takdir yetkisi" başlıklı 217. maddesinin ikinci fıkrasındaki; "Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir" şeklindeki hükümle, ceza muhakemesinde kullanılacak delillerin hukuka uygun bir şekilde elde edilmesi gerektiği açıkça belirtilmiş ve "delillerin serbestliği" ilkesine de vurgu yapılmıştır. Buna göre bütün deliller hukuka uygun olarak elde edilmeli ve değerlendirilmelidir.

Ceza muhakemesinde bir hususun hangi delille ispat olunacağı konusunda sınırlama bulunmayıp, yargılamayı yapan hâkim, hukuka uygun şekilde elde edilen delilleri kullanmak suretiyle, sanığın aleyhine olduğu kadar lehine delilleri de araştırıp değerlendirerek, her türlü şüpheden arınmış bir neticeye ulaşmalıdır. Dolayısıyla yargılamaya konu olayın açıklığa kavuşturulması ve maddi gerçeğin bulunabilmesi için ispat amacıyla kullanılan her araç delil olarak kabul edilmiştir. Ancak maddi gerçek, her ne pahasına olursa olsun değil, hukuk kuralları içerisinde, şüpheli ve sanığın hakları korunarak araştırılmalıdır.

Öğretide; "Ceza muhakemesinde delilleri elde etmek amacıyla kullanılan soruşturma işlemlerinin ve yöntemlerinin çoğunluğuyla, koruma tedbirlerinin tamamı, kişilerin temel hak ve özgürlüğüne müdahaleyi gerektirir. Ceza muhakemesi toplumun suçun aydınlatılmasındaki menfaati ile bireylerin temel hak ve özgürlüklerine dokunulmasındaki çıkarının dengelenmesi esasına dayanır. Özellikle soruşturma aşamasında maddi gerçeğe ulaşmak amacıyla delil elde edilmeye çalışılırken, insan onuru ve insan hakları ile hukukun ve ceza muhakemesinin temel ilkelerinden ödün verilemez" denilmektedir. (Murat Volkan Dülger, Ceza Muhakemesi Hukukunda Dışlama Kuralı ve Hukuka Aykırı Delillerin Uzak Etkisi, Seçkin Yayınları, Ankara 2014, s. 38)

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 206. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde; ortaya konulmak istenen delilin kanuna aykırı olarak elde edilmesi hâlinde reddolunacağı belirtilmiş, 217. maddesinin ikinci fıkrasında ise, "yüklenen suçun, hukuka uygun olarak elde edilmiş her türlü delille ispat edilebileceği" hüküm altına alınmıştır. Madde metninden anlaşılacağı üzere, hukuka uygun olarak elde edilmeyen deliller, ceza yargılama sistemimizde ispat aracı olarak kullanılamayacaktır. CMK'nın 230/1. maddesi uyarınca, hükmün gerekçesinde delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan veya reddedilen delillerin belirtilmesi, bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi zorunludur.

Ceza muhakemesinin amacı olan maddi gerçeğe ulaşabilmek için, delil elde edilmesi aşamasında şahsi ve toplumsal değerlerin korunması da gereklidir. Kanun koyucu bu amaçla, delil serbestliği ilkesine, öğreti ve uygulamada "delil yasakları" olarak adlandırılan bir takım sınırlamalar getirmiştir. Delil yasakları; "delil elde etme" ve "değerlendirme" yasakları olarak ikiye ayrılmaktadır. Delillerin elde edilme şekline ilişkin yasaklara "delil elde etme yasakları" hukuka uygun olarak elde edilmiş bulunsa bile bir delilin yargı mercilerince ortaya konulup değerlendirilebilmesine ilişkin yasaklara ise "delil değerlendirme yasakları" denilmektedir.

İfade alma ve sorgunun yasak usullerle gerçekleştirilmesi, tanıklıktan çekinme hakkı olanlara bu hakkın hatırlatılmaması, aramanın herhangi bir karara dayanmadan yapılması, ses veya görüntülerin montajlanması delil elde etme yasağına; tanıklıktan çekinen şahidin önceki ifadelerinin okunamaması, iletişimin denetlenmesi sırasında tesadüfen elde edilen delillerin CMK'nın 135/6. maddesinde sayılanlar dışındaki bir suçun soruşturma ve kovuşturulmasında kullanılamaması ise delil değerlendirilmesi yasaklarına örnek olarak gösterilebilir.

Kanuna aykırılıktan daha geniş bir içeriğe sahip olan hukuka aykırılık kavramının kapsam ve çerçevesi belirlenirken, gerek pozitif hukuk metinlerine, gerekse kişilerin temel hak ve hürriyetlerine ilişkin evrensel hukuk ilkelerine aykırılık bulunup bulunmadığı gözetilmeli ve aykırılığın varlığı durumunda, "hukuka aykırılığın mevcudiyeti" kabul edilmelidir.

Gelinen bu noktada TCK'nın 227. maddesinde düzenlenen "fuhuş" suçu ile aynı Kanun'un 80. maddesinde düzenlenen "insan ticareti" suçuna değinmekte fayda bulunmaktadır.

5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinde "Fuhuş" başlıklı 227. maddesi;

"(1) Çocuğu fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran, bu maksatla tedarik eden veya barındıran ya da çocuğun fuhşuna aracılık eden kişi, dört yıldan on yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Bu suçun işlenişine yönelik hazırlık hareketleri de tamamlanmış suç gibi cezalandırılır.

(2) Bir kimseyi fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran ya da fuhuş için aracılık eden veya yer temin eden kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Fuhşa sürüklenen kişinin kazancından yararlanılarak kısmen veya tamamen geçimin sağlanması, fuhşa teşvik sayılır.

(3) Fuhuş amacıyla ülkeye insan sokan veya insanların ülke dışına çıkmasını sağlayan kişi hakkında yukarıdaki fıkralara göre cezaya hükmolunur.

(4) Cebir veya tehdit kullanarak, hile ile ya da çaresizliğinden yararlanarak bir kimseyi fuhşa sevk eden veya fuhuş yapmasını sağlayan kişi hakkında yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarısından iki katına kadar artırılır.

(5) Yukarıdaki fıkralarda tanımlanan suçların eş, üstsoy, kayın üstsoy, kardeş, evlât edinen, vasi, eğitici, öğretici, bakıcı, koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan diğer kişiler tarafından ya da kamu görevi veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(6) Bu suçların, suç işlemek amacıyla teşkil edilmiş örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(7) Bu suçlardan dolayı, tüzel kişiler hakkında bunlara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur.

(8) Fuhşa sürüklenen kişi, tedavi veya terapiye tabi tutulur." şeklinde iken,

(6) Bu suçların, suç işlemek amacıyla teşkil edilmiş örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(7) Bu suçlardan dolayı, tüzel kişiler hakkında bunlara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur.

(8) Fuhşa sürüklenen kişi, tedavi veya terapiye tabi tutulur." şeklinde iken,

19.12.2006 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 45. maddesiyle TCK'nın 227. maddesinin üçüncü fıkrası yürürlükten kaldırılmış, sekizinci fıkrasında yer alan "tedavi veya terapiye tabi tutulur" ibaresi "tedaviye veya psikolojik terapiye tâbi tutulabilir." şeklinde değiştirilmiş, 01.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 18. maddesi ile daha önce mülga edilen üçüncü fıkra "Fuhşu kolaylaştırmak veya fuhşa aracılık etmek amacıyla hazırlanmış görüntü, yazı ve sözleri içeren ürünleri veren, dağıtan veya yayan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis ve iki yüz günden iki bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır." şeklinde yeniden düzenlenerek yapılan değişiklikler ile madde;

"(1) Çocuğu fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran, bu maksatla tedarik eden veya barındıran ya da çocuğun fuhşuna aracılık eden kişi, dört yıldan on yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Bu suçun işlenişine yönelik hazırlık hareketleri de tamamlanmış suç gibi cezalandırılır.

(2) Bir kimseyi fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran ya da fuhuş için aracılık eden veya yer temin eden kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Fuhşa sürüklenen kişinin kazancından yararlanılarak kısmen veya tamamen geçimin sağlanması, fuhşa teşvik sayılır.

(3) Fuhşu kolaylaştırmak veya fuhşa aracılık etmek amacıyla hazırlanmış görüntü, yazı ve sözleri içeren ürünleri veren, dağıtan veya yayan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis ve iki yüz günden iki bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.

(4) Cebir veya tehdit kullanarak, hile ile ya da çaresizliğinden yararlanarak bir kimseyi fuhşa sevk eden veya fuhuş yapmasını sağlayan kişi hakkında yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarısından iki katına kadar artırılır.

(5) Yukarıdaki fıkralarda tanımlanan suçların eş, üstsoy, kayın üstsoy, kardeş, evlat edinen, vasi, eğitici, öğretici, bakıcı, koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan diğer kişiler tarafından ya da kamu görevi veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle işlenmesi halinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(6) Bu suçların, suç işlemek amacıyla teşkil edilmiş örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(7) Bu suçlardan dolayı, tüzel kişiler hakkında bunlara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur.

(8) Fuhşa sürüklenen kişi, tedaviye veya psikolojik terapiye tâbi tutulabilir." biçiminde son hâlini almıştır.

(6) Bu suçların, suç işlemek amacıyla teşkil edilmiş örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(7) Bu suçlardan dolayı, tüzel kişiler hakkında bunlara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur.

(8) Fuhşa sürüklenen kişi, tedaviye veya psikolojik terapiye tâbi tutulabilir." biçiminde son hâlini almıştır.

Fuhuş suçu, TCK'nın topluma karşı suçlar başlıklı üçüncü kısmın, genel ahlaka karşı suçlar başlıklı yedinci bölümünde düzenlenmiş olup, bu suçla korunan hukuki yarar genel olarak, toplumun ar ve haya duyguları ile birlikte genel ahlakın korunmasıdır. Suçun mağduru esas itibariyle kendisine fuhuş yaptırılan kişi olmakla birlikte, kanun koyucu fuhuş yaptırılan kişinin yaşına göre ikili bir ayırım yapmaktadır. Buna göre, maddenin birinci fıkrası yönüyle on sekiz yaşından küçükler mağdur olarak kabul edilirken, ikinci fıkra yönüyle yetişkinler mağdur olarak kabul edilmiştir.

Mağdur olan kişinin cinsiyetinin bir önemi bulunmadığından, erkekler dahi kadınlar gibi suçun mağduru olabilecektir.

Maddenin ikinci fıkrasında, bir kimseyi fuhşa teşvik etmek, bunun yolunu kolaylaştırmak ya da fuhuş için aracılık etmek veya yer temin etmek, ayrı bir suç olarak düzenlenmiş, fuhşa sürüklenen kişinin kazancından yararlanılarak kısmen veya tamamen geçimin sağlanmasının fuhşa teşvik sayılacağı kabul edilmiştir. Fuhşa teşvik etmek, kişinin fuhuş yapması için onda bir irade oluşturmaya çalışılmasıdır. Fuhşun yolunu kolaylaştırmak, fuhşu arayan bakımından bunun için veya fuhuş yapacak kimsenin fuhşa atılması bakımından onun için her türlü imkânın sağlanmasıdır. Fuhuş için aracılık etmek, mağdur ile cinsel arzularını tatmin etmek isteyen kişinin bir araya gelmesini sağlamaktır. Yer temin etmek ise, mağdur ile cinsel arzularını tatmin etmek isteyen kişinin bir araya gelecekleri yerin temin edilmesidir. Fıkrada düzenlenen suç seçimlik hareketli bir suç olup, fıkrada sayılan hareketlerden herhangi birisinin yapılması suçun işlenmesi için yeterlidir. Ayrıca bu seçimlik hareketlerden birden fazlasının aynı zaman diliminde yapılması durumunda yine tek suç oluşacak, buna karşılık daha sonra farklı zamanda seçimlik hareketlerin tekrarlanması hâlinde yeni bir suç işlenmiş olacaktır.

TCK'nın yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinde "İnsan ticareti" başlıklı 80. maddesi;

"(1) Zorla çalıştırmak veya hizmet ettirmek, esarete veya benzerî uygulamalara tâbi kılmak, vücut organlarının verilmesini sağlamak maksadıyla tehdit, baskı, cebir veya şiddet uygulamak, nüfuzu kötüye kullanmak, kandırmak veya kişiler üzerindeki denetim olanaklarından veya çaresizliklerinden yararlanarak rızalarını elde etmek suretiyle kişileri tedarik eden, kaçıran, bir yerden başka bir yere götüren veya sevk eden, barındıran kimseye sekiz yıldan oniki yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adlî para cezası verilir.

(2) Birinci fıkrada belirtilen amaçlarla girişilen ve suçu oluşturan fiiller var olduğu takdirde, mağdurun rızası geçersizdir.

(2) Birinci fıkrada belirtilen amaçlarla girişilen ve suçu oluşturan fiiller var olduğu takdirde, mağdurun rızası geçersizdir.

(3) Onsekiz yaşını doldurmamış olanların birinci fıkrada belirtilen maksatlarla tedarik edilmeleri, kaçırılmaları, bir yerden diğer bir yere götürülmeleri veya sevk edilmeleri veya barındırılmaları hâllerinde suça ait araç fiillerden hiçbirine başvurulmuş olmasa da faile birinci fıkrada belirtilen cezalar verilir.

(4) Bu suçlardan dolayı tüzel kişiler hakkında da güvenlik tedbirine hükmolunur." şeklinde düzenlenmiş iken 19.12.2006 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 3. maddesiyle maddenin birinci fıkrası "Zorla çalıştırmak, hizmet ettirmek, fuhuş yaptırmak veya esarete tâbi kılmak ya da vücut organlarının verilmesini sağlamak maksadıyla tehdit, baskı, cebir veya şiddet uygulamak, nüfuzu kötüye kullanmak, kandırmak veya kişiler üzerindeki denetim olanaklarından veya çaresizliklerinden yararlanarak rızalarını elde etmek suretiyle kişileri ülkeye sokan, ülke dışına çıkaran, tedarik eden, kaçıran, bir yerden başka bir yere götüren veya sevk eden ya da barındıran kimseye sekiz yıldan oniki yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adlî para cezası verilir." şeklinde değişikliğe uğramıştır.

İnsan onuru, genel ahlak, kamu düzeni ve kişi örgürlüğü gibi bir çok hukuki değeri koruyan insan ticareti suçunun faili veya mağduru herkes olabilir. Bu suçun oluşması için mağdurun iradesini etkileyen "tehdit, baskı, cebir veya şiddet uygulamak, nüfuzu kötüye kullanmak, kandırmak veya üzerindeki denetim olanaklarından veya çaresizliğinden yararlanarak rızasını elde etmek" biçiminde araç fiiller kullanılması, bu araç fiilleri yaparken veya yaptıktan sonra ise mağduru "ülkeye sokma, ülke dışına çıkarma, tedarik etme, kaçırma, bir yerden başka bir yere götürme, sevk etme veya barındırma" şeklinde asıl fiillerden en az birisinin bir arada bulunması gereklidir. Hem "araç fiil" hem de "asıl fiil" seçimlik hareketlerdir. İnsan ticareti suçu, on sekiz yaşını doldurmuş kişilere karşı işlendiğinde birden fazla hareketli bir suçtur (Durmuş Tezcan, Mustafa Ruhan Erdem, R. Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Seçkin Yayınevi, 13. Baskı, Ankara 2016, s. 107.). Ancak Kanun'un 80. maddesinin üçüncü fıkrasına göre mağdurun on sekiz yaşından küçük olması hâlinde "araç fiillere" başvurulmasa bile anılan maddenin birinci fıkrasında belirtilen amaçlarla mağdurun tedarik edilmesi, kaçırılması, bir yerden diğer bir yere götürülmesi, sevk edilmesi veya barındırılması durumunda suç oluşacaktır. Ayrıca bu suçun oluşumu için amacın gerçekleşmesi şart değildir.

İnsan ticareti suçu ile fuhuş suçunun birlikte işlenmesi hâlinde fail amacına ulaştığı fuhuş suçundan da ayrıca sorumlu olacaktır. Bu nedenle insan ticareti suçunda yer alan fiilleri gerçekleştiren fail, mağduru fuhşa teşvik ederse, bunun yolunu kolaylaştırırsa ya da fuhuş için aracılık eder veya yer temin ederse fuhuş suçundan ayrıca cezalandırılmalıdır (Veli Özer Özbek/Koray Doğan/Pınar Bacaksız/İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara 2017, Seçkin Yayınevi, 12. Bası, s. 95).

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sakarya Emniyet Müdürlüğüne ait web sitesine 15.06.2007 tarihinde sanıkların yurt dışından fuhuş amacıyla kadın getirip fuhuş yaptırdıkları yönünde ihbarda bulunulması üzerine yürütülen soruşturmada, Cumhuriyet savcılığının talebiyle Sakarya 2. Sulh Ceza Mahkemesince 14.09.2007 tarih ve 2007/653 değişik iş sayı ile sanıklar hakkında "Menfaat karşılığı fuhşa aracılık ve yer temin etmek" suçundan iletişimin tespitine, dinlenilmesine ve kayda alınmasına karar verildiği, Sakarya 1. Sulh Ceza Mahkemesince 14.11.2007 tarih ve 2007/945 değişik iş sayı ile; daha önce verilen iletişimin tespit kararının bir ay süre ile uzatılıp ayrıca sanıkların kullandıkları başka hatlara ilişkin de "Menfaat karşılığı fuhşa aracılık ve yer temin etmek" suçundan iletişimin tespitine, dinlenilmesine ve kayda alınmasına karar verildiği, 14.01.2008 tarihinde iletişim tespitine dair tedbirin kaldırıldığı, sanıklar hakkında fuhuş suçunu işlediklerinden bahisle TCK'nın 227. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı, Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesince sanıkların eylemlerinin anılan Kanun'un 80. maddesinde düzenlenen insan ticareti suçunu oluşturabileceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği, Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesince iletişimin tespiti kararları ile elde edilen görüşme dokümanlarına da dayanılarak sanıklar hakkında fuhuş suçundan ayrı ayrı dört kez mahkûmiyet hükümleri kurulduğu anlaşılan olayda;

CMK'nın yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinde, 135. maddenin altıncı fıkrasının (a) bendinin dokuz numaralı alt bendinde iletişimin dinlenmesi, kayda alınması ve sinyal bilgilerinin değerlendirilebileceği katalog suçlar arasında TCK'nın 227. maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında işlenen fuhuş suçunun yer almasına karşın, suç tarihinden önce 19.12.2006 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 45. maddesiyle TCK'nın 227. maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan "Fuhuş amacıyla ülkeye insan sokan veya insanların ülke dışına çıkmasını sağlayan kişi hakkında yukarıdaki fıkralara göre cezaya hükmolunur." şeklindeki düzenlemenin yürürlükten kaldırılması, sanıklar hakkında 5560 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten sonra 14.09.2007 ile 14.01.2008 tarihleri arasında iletişimin tespiti, dinlenilmesi ve kaydedilmesi tedbirine başvurulması, bu tarih itibarıyla fuhuş suçunun CMK'nın 135. maddenin altıncı fıkrasının (a) bendinde düzenlenen katalog suçlar arasında yer almaması nedeniyle bu suçtan dolayı iletişimin tespiti, dinlenilmesi ve kaydedilmesi tedbirine başvurulmasının mümkün olmaması, unsurları ve yapıları bakımından ayrı suçlar olan insan ticareti suçu ile fuhuş suçunun birbirlerine dönüşmelerinin söz konusu olmaması, her iki suçun birlikte işlenmesi hâlinde faile ayrı ayrı ceza verilecek olmaları hususları birlikte değerlendirildiğinde, suç tarihi itibarıyla iletişimin tespiti ile elde edilen görüşme dokümanlarının hukuka aykırı delil niteliğinde olduğu ve CMK'nın 217. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "yüklenen suçun, hukuka uygun olarak elde edilmiş her türlü delille ispat edilebileceği" düzenlemesine göre hükme esas alınamayacağı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 19.12.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6876, Karar No: 2011/7953, Tarih: 27.12.2011

**15. Hukuk Dairesi         2010/6876 E.  ,  2011/7953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili ile davalı ... vekili ve davalı ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ... mahallesi 26266 ada 2 ve 3 yine 27992 ada 5 nolu parseller üzerinde inşaat yapılması konusunda imzalanan 30.03.2001 tarihli sözleşmenin davalı yanca feshedilmesi sebebiyle sözleşmede kararlaştırılan feshe bağlı tazminatın davalı yüklenici ve feshe neden olan diğer davalı kooperatifden tahsili amacıyla arsa sahiplerince açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davacılar ile davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacıların temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davalıların temyiz itirazlarına gelince; 08.05.1995 tarihinde Belediye Meclisince alınan kararla inşaat yapılacak parsellerin de bulunduğu saha 1/1000’lik imar uygulamasına tabî tutulmuş, 28.05.1998 tarihinde alınan Belediye Meclis Kararının iptâli için davalı kooperatif tarafından idari yargıda dava açılmıştır. Yargılama sırasında 3 ve 5 nolu parseller için mühürleme kararı alınmıştır. Bu aşamada davalı yüklenici 17.06.2002 tarihinde davacılara ihtarname göndererek mühürlerin kaldırılmasını aksi halde sözleşmeyi feshedeceğini bildirmiş, davacıda bunun üzerine 20.03.2003 tarihinde başka bir yüklenici ile sözleşme imzalamak suretiyle iş başkasına verilmiştir. Bu tarihten önce davalı ... İhsan ... 25. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2002/883 Esasında açtığı davada yaptığı imalâtın bedelini talep etmiş, davacılar da eldeki davayı açmak suretiyle tarafların fesihde iradeleri birleşmiştir. Bu haliyle inşaatın yapılamamasının nedeni, idari yargıda imar

uygulaması planının iptâli için açılan dava olup, bu davanın sözleşmenin imzalanmasından sonra ortaya çıkan bir engel olarak BK’nın 117. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekir. İnşaatın mühürlenmesi ve idari yargıda açılan davanın ne zaman sona ereceği belli olmadığından davalı yüklenicinin belirsiz bu sürede akitten dönmesinin haksız olduğu kabul edilemeyeceğinden ve bu süreçte davacı arsa sahiplerine de bir kusur atfedilemeyeceğinden feshin tarafların kusuru dışında gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Bu nedenle davacı feshe bağlı olarak davalı ... İhsan’dan bir talepde bulunamaz.

Diğer davalı kooperatifin durumuna gelince; bu davalının davacıya karşı sözleşmeden kaynaklanan bir sorumluluğu bulunmadığı gibi, kendi parseline ilişkin idari bir işleme karşı mahkemede dava açması Anayasa’dan kaynaklanan bir hak olarak kabulü gerektiğinden açılan davaya karşı herhangi bir şekilde sorumlu olduğu da düşünülemez.