muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10103, Karar No: 2015/9707, Tarih: 30.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10103 E.  ,  2015/9707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KALE(DENİZLİ) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2015

NUMARASI : 2015/13-2015/14 D.İŞ

Kale (Denizli) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/03/2015 tarih ve2015/13-2015/14 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz talep eden vekili (alacaklı), karşı taraf borçluların H.İ. A.'ın müvekkili banka şubesinden kullandığı kredilerin ödenmesi gereken borcunu hesap kat ihtarına rağmen ödemediklerini ve mallarını kaçırma hazırlığı yaptıklarının öğrenildiğini ileri sürerek, borçluların alacağa yeter miktarda menkul ve gayrimenkul malları ile üçüncü kişilerdeki hak ve alacaklarının ihtiyaten haczini talep etmiştir.

Mahkemece iddia ve dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde borçlu H.İ. A.'ın Kale Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/122. Esas sayılı dosyası ile menfi tespit davasının bulunduğu ayrıca, kefillerin borçtan kurtulmak için mallarını gizlemeye, kaçırmaya veya kendilerinin kaçmaya hazırlandığına ilişkin bir bilgi, belge veya delil bulunmadığı gerekçesiyle, ihtiyati haciz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekili temyiz etmiştir.

Talep, genel kredi sözleşmesine dayalı ihtiyati haciz istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile talebin reddine karar verilmiştir. Ancak, İİK'nın 257/1. madde ve fıkrasında “Rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para borcunun alacaklısı, borçlunun yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmaz mallarını ve alacaklarıyla diğer haklarını ihtiyaten haczettirebilir.” Aynı Yasa'nın 257/2. madde ve fıkrasında ise, “Vadesi gelmemiş borçtan dolayı yalnız, borçlunun muayyen yerleşim yeri yoksa, borçlu taahhütlerinden kurtulmak maksadıyla mallarını gizlemeye, kaçırmaya veya kendisi kaçmaya hazırlanır yahut kaçar ya da bu maksatla alacaklının haklarını ihlal eden hileli işlemlerde bulunursa ihtiyati haciz istenebilir.” hükmü düzenlenmiştir. Bu itibarla, anılan yasal düzenleme karşısında menfi tespit davası açılması İİK'nın 257/1. maddesi uyarınca ihtiyati haciz kararı verilmesine engel olmadığı gibi, 257/2. maddeki koşulların muaccel değil, müeccel alacaklar için aranması gerektiği, karşı taraf borçluların talep dışı Halil İbrahim Ak'ın alacaklı Banka'dan çekmiş olduğu kredinin müşterek borçlu ve müteselsil kefili oldukları göz önünde bulundurularak talep hakkında 6098 sayılı TBK'nın 586. madde koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilmek suretiyle bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın ihtiyati haciz talep eden yararına BOZULMASINA, 30.09.2015 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2071, Karar No: 2018/10306, Tarih: 15.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2071 E.  ,  2018/10306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın mal beyanında üzerine kayıtlı malvarlığı bulunmadığını bildirmiş olmakla birlikte, beyan tarihi itibarıyla taşınmaz kaydının henüz murisi üzerinde olduğu nazara alınarak içeriğinin gerçeğe aykırı olmaması nedeniyle, sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18202, Karar No: 2024/4772, Tarih: 20.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/18202 E.  ,  2024/4772 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/370 E., 2016/619 K.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY OLGULAR

1.Bolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli ve 2016/370 Esas, 2016/619 Karar sayılı kararı ile; sanığın üzerine kayıtlı hattan katılan mağdurenin kullanmakta olduğu telefona "Gulum telefonu acincA beni caldir seni ararim senden hoslandim gulum aksam telefonu. Acik olsun suanda calisiyom.", "Gulum aksam ariycam saat onda cünku mesaideyim telefonun acik olsun lutfen" ve "Musait oldugun zaman beni caldir ben seni ararim" mesajlarını gönderdiği şeklinde kabul edilen olayda cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 105 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca tayin edilen 7 ay 15 gün hapis cezasının aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 4.500 Türk Lirasına çevrilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sebep bildirmeksizin kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sebep bildirmeksizin kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Dosya kapsamındaki mesaj içeriklerinden söz konusu mesajların tanıdık birine gönderilmiş olabileceği sonucuna ulaşılması, sanık ile katılan mağdure arasında yaş farkı bulunması, sanığın talimat duruşmasında iş yerine yakın bir internet kafede garson olarak çalışan Kenan isimli bir şahsın baldızı olan Fadime isimli kişiyle akşam saatlerinde Kenan'ın cep telefonundan görüştüğünü, Fadime'ye mesaj göndermek için Kenan'ın hattına mesaj attığını, Kenan'ın telefon numarasının başlangıç kısmını 0536 yerine 0534 yazması nedeniyle mesajların katılan mağdurenin kullanmakta olduğu hatta gönderildiğini, bu şahısların evlerini gösterebileceğini beyan etmesi ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; sanığın savunmasında bildirdiği 0536 ile başlayan telefon numarasına ait suç tarihlerindeki kayıtlar getirilip, ifadelerinde ismi geçen Kenan ve Fadime'ye sanık tarafından bildirilen cep telefonu numarasından ya da ev adreslerinin yer gösterme suretiyle tespiti ile ulaşılarak sanığın savunmasındaki telefon numarasının Kenan'a ait olup olmadığı, bu numaranın sanıkla mesajlaşmak maksadıyla Fadime tarafından kullanılıp kullanılmadığı sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Mahkemenin kabulüne göre; karar başlığında 14.02.2016-17.02.2016 olması gereken suç tarihinin 17.02.2016 olarak yazılması, katılan mağdure Melisa'nın katılan küçük olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli ve 2016/370 Esas, 2016/619 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden; hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24509, Karar No: 2017/35870, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/24509 E.  ,  2017/35870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5288, Karar No: 2012/6016, Tarih: 18.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5288 E.  ,  2012/6016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin temyiz isteminin 2004 takvim yılı ile ilgili olduğu, sanık müdafiinin temyiz isteminin 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü;

2004 takvim yılında açılan dava hakkında zamanaşımı süresi içerisinde mahkemesince hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 23.07.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/7832, Karar No: 2015/15528, Tarih: 12.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/7832 E.  ,  2015/15528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2014

NUMARASI : 2014/294-2014/916

Taraflar arasındaki iştirak nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların Adana 2.Aile Mahkemesinin 2008/790 Esas ve 2008/748 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, müşterek çocuk Yusuf'un velayetinin davacıya verildiğini; söz konusu karar ile müşterek çocuk için nafakaya hükmedilmediğini, aradan geçen süre içerisinde çocuğun okul giderlerinin arttığını; bu nedenle, müşterek çocuk için 1.500,00 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep edilen nafakanın fahiş olduğunu, bu nedenle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece ;davanın kısmen kabulü ile, müşterek çocuk için 225.00 TL nafakanın dava tarihinden itibaren davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakası istemine ilişkindir.

TMK 182/2.maddesinde, velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi gerekir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçları yanında ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsü babanın gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Tarafların Adana 2.Aile Mahkemesinin 2008/790 Esas, 2008/748 sayılı kararı ile anlaşmalı olarak, 30.07.2008 tarihinde boşandıkları, halen ilköğretim 6.sınıf öğrencisi olan küçüğün velayetinin davacı anneye bırakıldığı, sosyal ve ekonomik durum araştırmasında ise, davacının moda evi, davalı babanın fotoğrafçılık dükkanı işlettiği, her ikisinin ise aylık 600.00'er TL gelir elde ettikleri, babanın kendisine ait evde yaşadığı anlaşılmaktadır. Ne var ki, mahkemece davalı babanın ve annenin aylık kazançları işyerlerinden elde ettiği gelir durumları yeterince araştırılmadan hüküm verilmiştir.

Öyle ise mahkemece; öncelikle tarafların aylık ve yıllık gelir durum ve tüm mal varlığı net olarak saptanmalı, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerin taraflara etkisi, davacı annenin yükümlülüğü gözetilerek hakkaniyete uygun nafakaya hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16540, Karar No: 2012/2703, Tarih: 07.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16540 E.  ,  2012/2703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye 2.75 TL harcın  temyiz edenden alınmasına, 07/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1578, Karar No: 2008/8057, Tarih: 09.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/1578 E.  ,  2008/8057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ait tarladaki kavak ağaçlarını 7.700.00 YTL bedel karşılığında aldığını, bedelin bir kısmını davalıya ödeyip bir kısmınıda davalının dava dışı şahıslara olan borçlarını ödemek suretiyle ödediğini, ancak davalının kavak ağaçlarını vermediği gibi 7.700 YTL’yide geri iade etmediğini ileri sürerek 7.700 YTL’nin faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, davacıyla kavak ağacı satımı konusunda herhangi bir anlaşmalarının olmadığını, 1998-2006 yılları arasında davacının yanında işçi olarak çalıştığını, davacının ödediği paranın işçilik ücreti olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, parayı aldığını kabul eden davalının, paranın işçilik ücreti olduğuna dair savunmaları ispat edemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıdan satın aldığı kavak ağaçları bedelini ödediğini ancak ağaçların verilmediği iddiası ile ödediği bedelin tahsilini istemiştir. Davacı davasını satım akdi hukuki ilişkisine dayanarak açmıştır. Davalı, davacıdan para aldığının doğru olduğunu ancak bunun kavak ağacı satımı nedeniyle değil, davacı yanında işçi olarak çalışmasından doğan alacağına karşılık olduğunu, baş bir deyişle davacının kendisine olan borcunu bu ödeme ile ödediğini savunmuştur. Davalı yapılan ödemenin hukuki niteliğinin davacının iddia ettiğinden başka olduğunu bildirmiştir. Davalının bu ikrarı vasıflı ikrardır. Buna gerekçeli inkarda denilir. Hukukumuzla vasıflı ikrar bölünemez ve ikrar edenin aleyhine delilde teşkil etmez. Öyle olunca davacı iddia ettiği satım hukuki ilişkisini ispatla yükümlüdür. Bu itibarla mahkemece davacıdan satım hukuki ilişkisini ispata yönelik delilleri ile, var ise davalının karşı delilleri sorulup alınmalı ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2008/1578-8057

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 9.6.2008 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

2008/1578-8057

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 9.6.2008 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Davacı, davalıya ait kavak ağaçlarını satın aldığını ve bedeli olan 7.700.00 YTL’ni ödediği halde davalının kavak ağaçlarını teslim etmediğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davalı ise, ağaç satımına ilişkin akdi ilişkiyi inkar etmekle birlikte davacıdan aldığı paranın işçilik bedeli olduğunu savunmuştur. Bu savunmasını doğrulayacak başka bir delili olmadığını ve başka bir delile dayanmayacağını 29.11.2007 tarihli celsede beyan ve bu beyanını imzası ile tasdik etmiştir. Hemen belirtmek gerekir ki, davalının bu şekildeki ikrarı bağlantısız bileşik ikrar olup, ikrar edenin ikrarına eklediği vakıa ile ikrar edilen vakıa arasında hiçbir bağlantı yoktur. Yani ikrara eklenen vakıa bağımsız ve önceden de mevcut olan bir vakıadır. Gerek doktirindeki çoğunluk (Prf.Dr. Baki Kuru Hukuk Muhakemeleri Usulü Altıncı Baskı Cilt 2 Sayfa 2064), gerekse Yargıtay uygulamasında (4.H.D. 26.9.1972 tarih 1892/7632, 13.H.D. 12.10.1976 tarih 2475/6661, H.G.K. 24.1.1979 tarih 8/369-50 sayılı içtihatları) bağlantısız bileşik ikrarın bölünebileceği kabul edilmektedir. İlave edilen vakıa ile ikrar edilen vakıa arasında bir bağlılık olmadığı için bileşik ikrar bölünebilir ve dolayısı ile ispat külfeti davalıya geçer.

Somut olayda davalı, aldığı paranın bir başka hukuki ilişki nedeniyle daha doğrusu işçilik hakları nedeniyle ödendiğini ispat edemediğine ve bu hususta delil bildirmeyeceğini beyan ettiğine göre davanın kabulüne ilişkin kararın onanması gerekir. Aksi yöndeki sayın çoğunluk kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/16470, Karar No: 2024/11171, Tarih: 09.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/16470 E.  ,  2024/11171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/550 E., 2017/581 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARARLAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Tebliğname'de bahsi geçen 05.11.2019 tarihli ek karardan sonra verilmiş bir temyiz dilekçesinin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 12.11.2018 tarihli ve 2017/550 Esas, 2017/581 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 12.11.2018 tarihli ek kararlarda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.