muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7847, Karar No: 2025/986, Tarih: 06.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/7847 E.  ,  2025/986 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 56. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/815 E., 2024/536 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/370 E., 2021/1301 K.

Taraflar arasındaki tanıma ve tenfiz davasının yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı kadın vekili tarafından davanın kabulü yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacı kadın yabancı mahkemece verilen ve kendisinin Feyzi Gümüş'ün çocuğu olduğuna dair kararın tanınması ve tenfizine karar verilmesini talep etmiş, İlk Derece Mahkemesince yabancı mahkeme yargılamasında DNA testinin yapılmadığı, taraf beyanlarına göre davanın kabul edildiği, bu hususun Türk kamu düzenine aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle tanıma ve tenfiz talebi reddedilmiş, kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, incelemeyi yapan Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Bu karar, davacı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Milletlerarası Özel Hukukunda, yabancı mahkemelerin hukuk davalarına ilişkin olarak verdikleri ve o devletin kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilamların tenfizi ve tanınmasına ilişkin davalarda; tenfız dilekçesine, yabancı mahkeme ilamının o ülke makamlarınca usulen onanmış aslı veya ilamı veren yargı organı tarafından onanmış örneği ve onanmış tercümesinin; ilamın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen onanmış yazı veya belge ile onanmış tercümesinin eklenmesi zorunludur. Bu belgelerde eksiklik varsa yargılama sırasında tamamlanması mümkündür.

Somut olayda, davacı tarafından 08.10.2003 tarihli yabancı mahkeme ilamının aslı ve apostil şerhi ile onanmış tercümesi mevcut ise de kararın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen onanmış yazı veya belge ile onanmış tercümesinin dosyaya sunulmadığı, dosya içerisindeki belgelerden yabancı mahkeme kararının kesinleşip kesinleşmediğinin netlik kazanmadığı, bu haliyle yabancı mahkeme kararının tanımaya elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. O halde davacıya, tanınması talep edilen yabancı mahkemece verilen ilamın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen onanmış yazı veya belge sunması için uygun süre verilmeli, eksiklik tamamlandığı takdirde, tanıma talebinin 5718 sayılı Yasanın 58/1. maddesinde gösterilen şartları incelenip, hasıl olacak sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11349, Karar No: 2013/37640, Tarih: 01.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/11349 E.  ,  2013/37640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava konusu yerde bulunan ağaçları kimin kestiğinin tespit edilemediği, tanıklar ... ve ... ile sanığın arasında husumet bulunduğunun mahkemece tespit edildiği gibi bu tanıkların sanığı ağaç keserken görmediklerini ancak onun kesmiş olabileceğini beyan etmeleri, tanık .......,'ın da sanığı ağaç keserken görmediğini ve çocuğu hasta olduğu için Ankara'da olduğunu beyan etmesi, işgal ve faydalanmadan açılmış bir dava bulunmaması karşısında, mahkeme tarafından verilen kararda usul ve yasaya bir aykırılık bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Katılan idare vekilinin temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 01.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2247, Karar No: 2014/17868, Tarih: 03.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/2247 E.  ,  2014/17868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkâr etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Belediye fen işleri müdürü olan sanık ...’ün, kendi denetim ve sorumluluğu altında bulunan açık yüzme havuzunda herhangi bir denetleme yapmayarak işçi olarak çalışan sanık ...’nın havuza gelen vatandaşlardan makbuzsuz para almasına sebebiyet verdiği, bu şekilde sanıklardan ...’in güveni kötüye kullanma; ...’in ise görevi kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanıkların aşamalardaki tüm savunmalarında üzerlerine atılı suçlamaları kabul etmemeleri, fen işleri müdürlüğünün para tahsilâtı görevinin bulunmaması, aynı şekilde işçi olan ...’in de para tahsil etme yetkisine sahip olmaması yanı sıra sanığın Bilecik Gençlik ve Spor Kulübü derneği üyesi olarak topladığı bağışları dernek kasasına makbuz karşılığında yatırması, yine sürekliliği bulunmayan yüzme havuzunun kurumlar vergisine tabi olmaması nedeniyle toplanan paraların havuzun bakım ve onarımı için kullanılmasında bir sakıncanın bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde, yüzme havuzunun işletilmesinde usul ve yasaya uygun faaliyetlerin yürütülmesi nedeniyle, sanıklar hakkında yasal unsurları oluşmayan atılı suçlardan verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8597, Karar No: 2018/7758, Tarih: 27.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8597 E.  ,  2018/7758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : T... Finansmanı A.Ş.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Borçluya ödeme emri 18.09.2013 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, takip kesinleşmeden 10.09.2013 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6017, Karar No: 2013/647, Tarih: 16.01.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/6017 E.  ,  2013/647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vek.Av.... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı, ... ilçesinde eczacı olduğunu, davalının hamili olduğu, 08.11.2008 tarihli 21.833,34 TL.lik ve 10.11.2008 tarihli 21.908,06 TL.lik çeklerdeki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespiti ile çeklerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin çekleri ...’den usulüne ve hukuka uygun ciro yolu ile aldığını, müvekkiline karşı açılan bu davanın yerinde olmadığını belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde, davaya konu 08.11.2008 keşide tarihli 21.833,34 TL.lik çekin davalı ile bir ilgisinin bulunmadığı, bu çekin dava dışı şirket tarafından ...İcra Müdürlüğünün 2008/22840 sayılı takibine konu yapıldığı, dava konusu diğer çekteki imzanın benimsenen ... Kurumu raporundan anlaşılacağı üzere davacıya ait olmadığı, dava dışı 21.06.2008 keşide tarihli 26.200,00 TL bedelli çekin de ciro silsilesinin aynı olduğu ve davacı tarafından itirazsız ödendiği, davalı yanca savunulmuş ise de, davacının bu çeki ödemiş olmasının keşideci imzası kendisine ve temsilcisine ait olmadığı anlaşılan davaya konu çeki de ödeme zorunluluğunu doğurmayacağı gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne, 10.11.2008 tarihli 21.908,06 TL miktarlı çek yönünden davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, davaya konu 08.11.2008 keşide tarihli 21.833,34 TL bedelli çek yönünden davanın reddine, çek iptali talebinin reddine, davanın kabul edilen kısmı olan 21.908,06 TL.nin %40’ı oranındaki tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava konusu çeklerin davalıya ciro yolu ile geçmiş olmasına, dava tarihi itibariyle bu çeklere dayalı olarak girişilen bir icra takibinin bulunmamasına göre, İİKnun 72/5.maddesinde düzenlenen kötü niyet tazminatı koşulları oluşmadığı halde davalının tazminatla sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.

2-Dava konusu çeklerin davalıya ciro yolu ile geçmiş olmasına, dava tarihi itibariyle bu çeklere dayalı olarak girişilen bir icra takibinin bulunmamasına göre, İİKnun 72/5.maddesinde düzenlenen kötü niyet tazminatı koşulları oluşmadığı halde davalının tazminatla sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 990.00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8639, Karar No: 2009/14904, Tarih: 15.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/8639 E.  ,  2009/14904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVAYA DAHİL

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, ölenin anne-... ve kardeşleri olduklarını, murislerinin narenciye bahçesinde çalışırken kopan elektrik teline değmesi sonucunda elektriğe kapılarak hayatını kaybettiğini ileri sürerek maddi-manevi toplam 4.500.000.000.TL.’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de; anne ve ... için toplam 6.764.235.225.TL. maddi, 4.000.000.000.TL. manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Davalılardan ...., ölen 13 yaşındaki ... davalı ... tarafından amele pazarından gündelik çalıştırmak için getirildiğini, kesim sonrası olayın olduğunu, ölen ile aralarında hizmet akdinin bulunmadığını, davalı ... ise, kusurlarının olmadığını savunarak davanın reddini dilemiş, diğer davalı savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, anne ve babanın maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, kardeşlerin maddi tazminat taleplerinin reddine, manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne, hükmedilen tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen faizi ile tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ...’ın tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2009/8639-14904

2-27.6.1956 tarih, 2/14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3/2. maddesindeki düzenleme, davacıya karşı birlikte sorumlu bulunan birden çok ... ve tüzel kişi aleyhine açılan bir davanın, davalılar için müşterek bir sebepten dolayı reddedilmesi halinde, red kararına dayalı olarak ... avukatlık ücretine hükmedilmesi gereğini öngördüğü halde, davayı avukat aracılığıyla izleyen ve haklarındaki dava aynı nedenle reddedilen davalılar yararına yazılı şekilde her davalı için ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 437/8 maddesi gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 437/8 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle, temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının (8) ve (9) numaralı bentlerinin kaldırılarak, yerine “Davalı ... ile Davalı ...Ş. kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince maddi tazminat için reddedilen bölüm üzerinden hesaplanan 575,00 TL, manevi tazminat için 575,00 TL olmak üzere toplam 1.150,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine” ibaresini içeren bendin eklenmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 362.00 TL. kalan harcın davalıdan alınmasına, peşin alınan 122.00 TL temyiz harcının davacıya iadesine, 15.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7270, Karar No: 2023/2566, Tarih: 27.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/7270 E.  ,  2023/2566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Beraat

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2017 tarihli ve 2017/289 Esas, 2017/370 Karar sayılı kararı ile sanığın mağdur ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan, mağdur ...'a yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında sanık hakkında her iki mağdura yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 12.04.2018 tarihli ve 2018/448 Esas, 2018/827 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafi ile o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında mağdur ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; sanık hakkında mağdur ...'a yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliyesi Mahkemesi 7. Ceza Dairesi kararının sanık ve müdafii, Bölge Adliye Mahkemesi Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 21.05.2019 tarihli ve 2019/595 Esas, 2019/9889 Karar sayılı kararı ile "Mağdurların aşamalarda değişen ve birbiriyle çelişen anlatımları, savunma, iddianamede belirtilen suç tarihinde sanığın yurt dışında olması,tanık anlatımları, olayın intikal şekli ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, mahkemenin kabule ilişkin gerekçesinde yer alan sübuta ilişkin deliller ile dosya içeriğinin çeliştiği anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen gerekçeyle mahkumiyet hükümleri kurulması suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi," nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.12.2020 tarihli ve 2020/1744 Esas, 2020/2131 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, iki mağdura yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmışsa da; sanığın atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Sübutun gerçekleşmesi nedeniyle sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Sübutun gerçekleşmesi nedeniyle sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

2004 doğumlu olan mağdurlar ... ve ...'ın ... İlkokulu 3. sınıfında öğrenci oldukları suç tarihinde dokuz yaşında bulundukları, sanığın ... İlkokulu yakınında bulunan oyuncak ve kırtasiye satışı yapılan iş yerini işlettiği, suç tarihinden yaklaşık 6-7 ay sonra 16.05.2017 tarihinde mağdurların sanığın kendilerini okulun yakınındaki iş yerine gittiklerinde mağdur ...'ı öpmeye çalışıp, yere yatırarak üzerine abandığını, mağdur ...'ı ise iş yerine girdiğinde kapıyı kapatıp öpmeye çalışarak eliyle cinsel organına dokunmak suretiyle cinsel saldırıda bulunduğunu, okuldaki öğretmenlerine bildirmeleri üzerine olayla ilgili mağdurların ailelerinin ve tanıkların beyanlarının alınarak sanık hakkında mağdur çocuklara karşı yukarıda belirtilen ifadelerinde olduğu gibi cinsel saldırıda bulunduğu belirtilerek kamu davası açıldığı, somut olayın her bir mağdur için ne zaman ve ne şekilde meydana geldiği yönünde mağdur beyanlarının aşamalarda değişiklik gösterdiği gibi suç tarihinin de ifadelerde farklılık gösterdiği, sanığın 29.11.2016 tarihinde yurt dışına çıkış yapıp 06.03.2017 tarihinde yurda giriş yaptığının anlaşılması ve özellikle mağdur ...'ın kendisine yönelik cinsel saldırı eylemenin Aralık ayı başında olduğu yöndeki beyanı ve olaydan yaklaşık 6 ay sonra şikayette bulunulması karşısında sanık savunmalarının aksine sanığın mağdurlara karşı çocuğun cinsel istismarı suçlarını işlediği yönünde cezalandırılmasını gerektirir her türlü şüpheden uzak yeterli, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden her iki suçtan sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan sanık hakkında kurulan beraat hükümlerinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.12.2020 tarihli ve 2020/1744 Esas, 2020/2131 Karar sayılı kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.