muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8660, Karar No: 2014/17894, Tarih: 18.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/8660 E.  ,  2014/17894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

NUMARASI : 2010/29-2012/301

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacıların mirasbırakanının davalı şirketin işçisi olduğu, önce memur olarak Türk Telekom’ da işe başladığını, sonra işçi statüsüne geçtiğini, daha sonra ise davalı şirketin kurulması ile birlikte bu şirkete devredildiğini, bu şirkette çalışırken trafik kazası geçirerek hayatını kaybettiğini ifade ederek davacının fark kıdem tazminatı, ikramiye, ücret ve kıdem tazminatı faizi alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını, davacıya işçilikte geçen süre için kıdem tazminatı ödendiğini, aynı zamanda emekli sandığında geçen hizmet içinde emekli ikramiyesi ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iddia ettiği alacaklarının olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe ve Sonuç :

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık davacının 406 sayılı Kanun’un Ek 32. maddesindeki düzenlemeden yararlanıp yararlanamayacağıdır.

Öncelikle kanuni dayanakların açıklanması gerekmektedir.

406 sayılı Kanun’un Ek 33. maddesinde; "Türksat A.Ş.’de iş mevzuatına tabi personel istihdam edilir. Türksat A.Ş.’nin faaliyete geçtiği tarihten itibaren üç ay içerisinde Türk Telekom'un iş mevzuatına tabi bulunan personeli, istekleri ve Türksat A.Ş. Yönetim Kurulunun uygun görmesi halinde Türksat A.Ş.’ ye devredilir. Bu personelin tabi olduğu sosyal güvenlik kuruluşu ile ilişkisi ve kıdem tazminatı uygulaması aynı usul ve esaslar dahilinde Türksat A.Ş.’de devam eder." denilmiştir.

406 sayılı Kanun’un Ek 32. maddesinde; "İş mevzuatına tabi personele, kadrolu ve sözleşmeli statüde iken 5434 sayılı Kanun'a tabi olarak geçen hizmet süreleri için ödenecek kıdem tazminatının tutarı Türk Telekom'daki kamu payı %50’nin altına düştükten sonra bu hizmetleri işçilikte geçmiş gibi kabul edilerek iş mevzuatına göre hesaplanır," hükmü yer almıştır.

406 sayılı Kanun’un Ek 32. maddesinde; "İş mevzuatına tabi personele, kadrolu ve sözleşmeli statüde iken 5434 sayılı Kanun'a tabi olarak geçen hizmet süreleri için ödenecek kıdem tazminatının tutarı Türk Telekom'daki kamu payı %50’nin altına düştükten sonra bu hizmetleri işçilikte geçmiş gibi kabul edilerek iş mevzuatına göre hesaplanır," hükmü yer almıştır.

Diğer taraftan 4857 sayılı İş Kanunu’nun 120. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14. maddesinde, “T.C. Emekli Sandığı Kanunu ve Sosyal Sigortalar Kanununa veya yalnız Sosyal Sigortalar Kanununa tabi olarak sadece aynı ya da değişik kamu kuruluşlarında geçen hizmet sürelerinin birleştirilmesi suretiyle Sosyal Sigortalar Kanununa göre yaşlılık veya malullük aylığına ya da toptan ödemeye hak kazanan işçiye, bu kamu kuruluşlarında geçirdiği hizmet sürelerinin toplamı üzerinden son kamu kuruluşu işverenince kıdem tazminatı ödenir…Ancak, bu tazminatın T.C. Emekli Sandığına tabi olarak geçen hizmet süresine ait kısmı için ödenecek miktar, yaşlılık veya malullük aylığının başlangıç tarihinde T.C. Emekli Sandığı Kanununun yürürlükteki hükümlerine göre emeklilik ikramiyesi için öngörülen miktardan fazla olamaz” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, davacının 1988 yılında memur olarak Türk Telekom’ da işe başladığı, daha sonra 2000 yılında Emekli Sandığı ile ilişkisi devam ederken işçi statüsüne geçtiği, 406 sayılı Kanun’un Ek 33. maddesi gereğince davalı şirketin kurulması üzerine 2004 yılında davalı şirkete geçtiği ve 2008 yılında trafik kazasında vefat ettiği, bu şekilde iş sözleşmesinin sona erdiği anlaşılmaktadır. Davacıya Emekli Sandığına tabi çalıştığı süre için emekli ikramiyesi, işçilikte geçirdiği süre için ise kıdem tazminatı ödenmiştir.

Burada özellikle arz eden husus, 1475 sayılı İş Kanunu’nda yer alan ve Emekli Sandığında geçen çalışmalar bakımından sınırlayıcı olan hüküm, 406 sayılı Kanun’un Ek 32. maddesinin uygulanması durumunda sonraki özel kanunun uygulanması sebebiyle uygulanamayacaktır. İşte davacı da Ek 32. maddenin kapsamında yer aldığını ileri sürerek fark kıdem tazminatı talep etmektedir. Dolayısıyla uyuşmazlık davacının 406 sayılı Kanun’un Ek 32. maddesinden yararlanıp yararlanamayacağı noktasında düğümlenmektedir.

Türksat A.Ş’nin kuruluşuna ilişkin Ek 33. madde ile Ek. 32. maddenin 16.06.2004 tarihinde 5189 sayılı Kanun'la 406 sayılı Kanun’a eklendiği görülmektedir. Davacının 406 sayılı Kanun kapsamında olduğunda kuşku bulunmamaktadır. Ancak Ek. 32. Maddenin davacıyı kapsayıp kapsamadığının değerlendirilmesi gereklidir. Ek 32. maddeye bakıldığında bu madde 16.06.2004 tarihinde yürürlüğe girmekle beraber maddenin, uygulanmasını kendi içinde yer alan özel bir düzenlemeyle ileriki bir tarihe bırakıldığı görülmektedir. Bu tarih ise Türk Telekom’daki kamu payının %50’nin altına düştüğü 14.11.2005 tarihidir. Diğer taraftan maddeye bakıldığında Türk Telekom’ da çalışan işçilerin Emekli Sandığında geçen çalışmaları için ödenecek kıdem tazminatının işçilikte geçmiş gibi değerlendireceğinin hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Şu halde 14.11.2005 tarihinde Türk Telekom’ da çalışanlar bakımından Ek 32. maddenin uygulanabilmesi mümkün olup, bu tarihten önce Türk Telekom ile ilişkisi bir şekilde kesilenlerin bu hükümden yararlanması mümkün değildir. Somut olaya dönüldüğünde davacının 2004 yılında yani 14.11.2005 tarihinden önce T, A.Ş’ye geçtiği anlaşıldığından Ek 32. maddenin davacı açısından uygulanamaz. Bu itibarla davacının fark kıdem tazminatı talebinin reddi yerindedir.

Açıklanan sebeplerle davacı temyizlerinin reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ilave bu gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2339, Karar No: 2012/24449, Tarih: 12.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/2339 E.  ,  2012/24449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın aşamalarda suça konu sustalı bıçağın kendisine ait olmadığını savunması karşısında 19.08.2006 tarihli yakalama tutanağında isimleri bulunan tutanak düzenleyici tanıkların dinlenerek, suça konu sustalı bıçağın nereden ve ne şekilde ele geçirildiği ayrıntılı olarak sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Üst C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13769, Karar No: 2014/5633, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/13769 E.  ,  2014/5633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2013/669-2013/57

DAVA :Davacı vekili, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin alt işverenlere verdiği hizmette arıza teknisyeni olarak işe başladığını, dava dışı şirketler ile davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisinin varlığı bulunduğunu, işyerinde vardiyalı sistem olmasına rağmen her gün 16 saat çalıştırıldığını, Cumartesi günleri yarım gün çalışması gerekirken bu günde de aynı şekilde çalıştığını, bu çalışmalarından dolayı fazla mesai ücreti ödenmediğini, davacının bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, ücretinin ödenmediğini, davacının hafta tatil günlerinde de çalışma sisteminin aynı şekilde olduğunu, davacının işe alınırken yol ve yemek yardımı yapılacağının söylendiğini, davalı Kurumun da ihaleli çalışan işçilere nakdi olarak bu yardımları yaptığını kabul ettiğini belirterek, davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil çalışmaları karşılığı ücret, yol ve yemek bedeli alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, işyerinde vardiya usulü çalışma bulunduğundan davacının fazla mesaisinin sözkonusu olmadığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme verildiğinden hafta tatili talebinin yerinde olmadığını, davacının alt işverenlerin sunduğu servis imkanından faydalandığını, davacının ücretlerini alırken ihtirazı kayıt koymadığını, bu sebeple taleplerinin yerinde olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna ve davacı tarafından gösterilen, ancak davalıya karşı aynı nitelikte dava açan tanıkların beyanına itibar edilerek, davalının arıza, onarım ve bakım işini bir kısım şirketlere ihale ile verdiği, davalının asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının bu işte arıza teknisyeni elemanı olarak çalıştığı, günde 3 saat haftada 18 saat olmak üzere fazla çalışma yaptığı, ayda 2 defa hafta tatilinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç tün bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalı işverenin bu çalışmalarının karşılığını ödediğini kantılayamadığı, davacının talep edilen bu alacaklara hak kazandığı, davacının yol ücreti ve yemek ücreti talebinde bulunduğu, davalı tarafın bu ücretlerin ödendiğini savunduğu, ancak bordrolarda yol ve yemek ücreti adı altında bir ödeme kaleminin bulunmadığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinden % 40, tatil çalışmaları karşılığı ücretten % 30 oranında indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ayrıca bu tür çalışmada işverenin resmi kurum olması halinde kurumun işin düzenlemesine yönelik uygulaması da araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafından dinlenen tanıklar, davalı işveren aleyhine aynı isteklerle dava açan, davalı ile uyuşmazlık içinde olan ve dolayısı ile davada yararı bulunan kişilerdir. Bu kişilerin tanıklıklarına Dairemiz uygulaması uyarınca itibar edilemez. Kaldı ki anılan normatif hükümler karşısında da tanıklıkları sonuca etkili değildir. Bu nedenle davacının bu konuda var ise bildirdiği diğer delilleri toplanmalı, dayanmış ise işin düzenlenmesine ilişkin kayıtları gerekirse bilirkişi marifeti ile işyerinde kesif yapılarak incelenmeli, rapor alınmalı ve sonucuna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları varsa hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve davada yararı bulunan ve işveren ile ihtilaf halinde olan tanıkların soyut beyanına dayanarak anılan alacakların kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18214, Karar No: 2023/6229, Tarih: 27.09.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/18214 E.  ,  2023/6229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Silahlı terör örgütü üyeliği suçundan yargılaması yapılan sanıkların; 24.10.2017 tarihli son duruşma saatinde duruşma salonunda hazır olduğu anlaşılan, ancak duruşma saatinin öğleden sonra olacak şekilde gecikmesi, başka işlerinin olması ve yazılan müzekkerenin cevabının beklenecek olması nedeniyle duruşmaya katılamayacağına ilişkin mazeret dilekçesi sunan müdafiinin mazeretinin, sanık müdafiinin öğleden önce duruşma saatinde duruşma salonunda olduğu, yargılama sırasında dışarı çıktığı, mübaşire sözlü olarak müvekkilinin mazereti olduğunu beyan etmesi nedeniyle duruşmanın öğleden sonraki saate bırakıldığı ve sonraki mübaşir çağrılarında hazır olmadığı belirtilerek mazeret dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerin duruşmaya katılmasına engel teşkil etmeyeceği gerekçesiyle 676 sayılı KHK'nin 5. maddesi ile değişik CMK'nin 188/1-2. cümlesi maddesi uyarınca reddedildiği, sanıklar ve müdafiinin yokluğunda iddia makamının esas hakkında mütalaasını sunduğu ve esas hakkında savunmaları alınmadan mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmakla; 5271 sayılı CMK’nin 197. maddesi, delillere erişme ve savunma hazırlama imkanları itibariyle çelişmeli yargılamanın gereği olan “silahların eşitliği” ilkesi ve Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddeleri ile teminat altına alınan adil yargılanma ilkesi dikkate alınarak; adaletin selameti ve sanıklara isnat edilen suçun niteliği dikkate alındığında, sanık ve müdafiinin esas hakkında mütalaadan haberdar edilmeksizin, dosyayı inceleyerek son savunma hazırlayabilmeleri için sanık ve müdafiine makul süre verilmeksizin ve Anayasa'nın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde sanığın vekaletnameli müdafi bulunmaksızın ve sanığa re'sen barodan başka bir müdafi de görevlendirilmeksizin mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK'nin 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanıklar müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 26.02.2019 tarihli ve 2018/166 Esas, 2019/128 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca ... 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15033, Karar No: 2015/1640, Tarih: 29.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15033 E.  ,  2015/1640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇİVRİL ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2013

NUMARASI : 2013/218-2013/588

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının artırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde tarafların Çivril Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/448 E.- 2009/525 K.sayılı ilamı boşandıklarını, müşterek çocuk Umut'un velayetinin müvekkiline verildiğini, müşterek çocuk için aylık 200 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, ancak müşterek çocuğun okula başlaması, kronik bronşit hastası olması sebebiyle harcamalarının bulunduğunu, bu nedenle müşterek çocuk için takdir edilen 200,00 TL iştirak nafakasının 400,00 TL'ye çıkartılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin maddi durumunun gün geçtikçe kötüye gittiğini, kendisinin yurt dışında çalışmadığını, takdir edilen nafakayı ödemekte güçlük çektiğini, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının maddi durumunun zayıf olduğu, mahkemece takdir edilen iştirak nafakasını ödemekte güçlük çektiğini, buna nazaran davacının maddi durumunun iyi olduğundan bahisle, ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava iştirak nafakasının artırılması talebinden ibarettir.

TMK.nun 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın, bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda, mahkemece; davacı anne ve davacı ortak çocuk ile davalının gelir-gideri ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları, ortak çocuğun yaşı, eğitimi, sağlık durumu ve ihtiyaçları gözetilmeksizin davalının maddi durumunun zayıf olduğu ve takdir edilen iştirak nafakasını ödemekte güçlük çektiğinden ispat olunamayan davanın reddi gerektiğinden bahisle, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda, mahkemece; davacı anne ve davacı ortak çocuk ile davalının gelir-gideri ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları, ortak çocuğun yaşı, eğitimi, sağlık durumu ve ihtiyaçları gözetilmeksizin davalının maddi durumunun zayıf olduğu ve takdir edilen iştirak nafakasını ödemekte güçlük çektiğinden ispat olunamayan davanın reddi gerektiğinden bahisle, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarının ayrıntılı olarak araştırılması, tarafların sunmuş olduğu tüm delillerin toplanılması, toplanan veya toplanacak tüm delillerin sonucunda ortak çocuğun yaşı, eğitimi ve sağlık durumuna göre artan ihtiyaçları, nafakanın niteliği ve özellikle ekonomik göstergelerdeki değişim ile TMK’nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktarda artışa hükmetmekten ibarettir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3531, Karar No: 2019/3402, Tarih: 02.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/3531 E.  ,  2019/3402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Üçkapılar Vergi Dairesi Müdürlüğünün...... vergi numaralı mükellefi olan sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın 2008 yılında işini tasfiye edip memleketine döndüğünü ve birlikte çalıştığı ...... ile kardeşi ......’in kendi adına fatura düzenlediklerini savunması, sanığın 2007 takvim yılında 3.200 TL matrah bildirmiş olması sanıkla ilgili olarak Antalya Vergi Dairesi Başkanlığı’nın 06.05.2010 tarihli ...... sayılı vergi suçu raporu ve ekindeki vergi tekniği raporunda sanığın 2010 yılında bilinen adreslerinde bulunamaması dışında 2007 yılında sahte fatura düzenlediğine dair hiçbir somut veri bulunmadığı gibi 2007 takvim yılında fatura düzenlediğine dair bir tespit de yapılmaması karşısında, sanığın 2007 yılında sabit olmayan sahte fatura düzenleme suçundan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,