muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/13556, Karar No: 2019/14410, Tarih: 09.12.2019

(3) Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı dosyayı ve raporu üst yazıyla mahkemeye gönderir.

(4) Mahkeme, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka ve ahlaka uygun olduğunu belirlerse raporu mühür ve imza altına alarak kovuşturma dosyasında muhafaza eder.

(5) Mahkeme, raporu veya belgeyi, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayanmaması, edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle onaylamadığı takdirde gerekçesini rapora yazar. Edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle raporu onaylamaması durumunda bu Yönetmeliğin 24 üncü maddesindeki süreye uyulması koşuluyla edimin değiştirilmesi için dosyayı büroya gönderebilir.

(6) Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı uzlaştırmacıya ödenecek ücrete ilişkin sarf kararını raporun onaylanması ya da reddi sonrası düzenler ve mahkemeye gönderir." şeklindeki düzenleme ve yine anılan Yönetmeliğin "Uzlaşma belgesi" başlıklı 26. maddesinde yer alan, "Kovuşturma evresinde uzlaştırmanın uygulanabileceği hâllerde, yapılan uzlaşma teklifinin reddedilmesine rağmen hüküm verilinceye kadar sanık ile mağdur, katılan veya suçtan zarar görenin aralarında uzlaşmaları halinde; taraflarca niteliğine uygun düştüğü ölçüde Ek-3’te yer alan Uzlaştırma Raporu Örneği'ne uygun bir uzlaşma belgesi düzenlenir ve mahkemeye sunulursa, hâkim bu belgeyi 25 inci maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında belirtilen kıstaslara göre inceler ve değerlendirir." şeklindeki düzenleme bir bütün hâlinde değerlendirildiğinde,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 18/12/2017 tarihli bozma ilâmını takiben, yeniden yapılan yargılama sırasında Mahkemesince dosyanın uzlaştırmacıya gönderildiği, ancak uzlaştırmacı tarafından hazırlanan 20/09/2018 tarihli uzlaşma raporu ile uzlaştırma işleminin başarısız kalmasını müteakip, sanığın müştekinin zararına karşılık 7.000,00 Türk lirasını müştekiye ödediği ve tarafların bu şekilde 19/04/2019 tarihinde uzlaştıklarına dair tutanağı henüz karar verilmeden dava dosyasına ibraz ettikleri anlaşılmakla, bu hususta Mahkemesince mezkur Yönetmeliğin 25/4 ve 25/5. maddeleri kapsamında değerlendirme yapılarak uzlaşma sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2019 tarihli ve 2019/557 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 09/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6712, Karar No: 2019/6962, Tarih: 03.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6712 E.  ,  2019/6962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ... katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunmaması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına "katılanın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir edilen 1200,00 TL avukatlık ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; Sincan Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 15.11.2012 tarih, 2012/7005 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak, sanığın “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

03.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3906, Karar No: 2024/1878, Tarih: 19.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3906 E.  ,  2024/1878 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1823 E., 2023/386 K.

DAVA TARİHİ : 09.01.2019-28.01.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Balıkesir 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/34 E., 2020/306 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki boşanma davasının ve kadının ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince boşanma davalarına yönelik başvuruların esastan reddine, ziynet alacağı davası yönünden kararın kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların erkeğin ailesiyle aynı binada altlı üstlü oturduklarını, kadının 4 yıl önce bir başka erkeğe yazmış olduğu bir mektup bulduğunu, sadakatsiz davranışlarının olduğunu, bunun üzerine kadını karşısına alıp konuştuğunu, davranışlarını kadının devam ettirdiğini, en son kurban bayramında kadının ailesini ziyarete gittiklerinde kayınbiraderinin bu ne biçim erkek şeklindeki konuşmalarına şahit olduğunu, kadının kendisine sen git böyle olmayacak boşanalım dediğini, bunun üzerine Balıkesir'e kendi evine döndüğünü, 5 aydır çocuklarını göremediğini, evlilik süresince cinsel birliktelikten kaçındığını, dikkatsiz ve özensiz davranışlarıyla çocukların yaşamını tehlikeye attığını, çocukların anne yanındaki yaşantılarının yetersiz olduğunu, çocuklardan Hüdayi'nin özel eğitime muhtaç olduğunu, bu nedenle Balıkesir'de babanın yanında imkanlarının daha iyi olacağını ileri sürerek davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun ( 4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya bırakılmasına, çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 400,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin en son İvrindi ilçesine eş ve çocukları kadının anne babasının yanına bıraktığını ve dönmeleri konusunda uyardığını, ardından eldeki boşanma davasını açtığını, erkeğin iddialarının iftira olduğunu soyut ve dayanaksız olduğunu, erkeğin birlik görevlilerini yerine getirmediğini, eş ve çocuklarını ihmal ettiğini, ailesinin yanına yakıştıramadığını, erkeğin ailesinin evliliklerine fazlasıyla karıştığını, annesinin ve babasının etkisiyle erkeğin hareket ettiğini, eş ve çocuklara hakaret ettiğini ve tartakladığını, başka bir eve çıkmak istediğinde eş ve annesi tarafından bu talebinin reddedildiğini, kendi akrabalarının bile ortak eve misafir olarak gelmediğini, kötü muamele gördüğünü, hor görülüp dışlandığını, evden kovduğunu belirterek, asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye bırakılmasına, ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak, kadın yararına 750,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 50.000,00 TL maddî, 75.000,00 TL manevî tazminata ve bir kısım ziynet alacağına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların özellikle diğerinin kusurlu olduğuna dair iddialarını ispat edemedikleri belirterek her iki boşanma davasının ve kadının ziynet alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı-davalı erkek vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, asıl davanın reddi yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı-davacı kadın vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, karşı davanın ve ziynet alacağı talebinin reddi yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre usul ve kanuna uygun olması gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun ( 6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine ve ziynet alacağı davası yönünden kesin olarak hükmün kaldırılmasına ve usulüne uygun şekilde yargılama yapılarak karar verilmesi için İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, karşı boşanma davasının reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte davacı-davalı erkekten kaynaklanan bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, kadının davasının kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası,169 uncu maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Taraflarca karşılıklı açılan boşanma davası hakkında yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince her iki boşanma davasının da reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edilmekle, yukarıda açıklandığı üzere Bölge Adliye Mahkemesince boşanma davaları yönünden yapılan başvuruların esastan reddine karar verilmiştir. Davalı-davacı kadın vekili tarafından karşı boşanma davasının reddi yönünden temyiz isteminde bulunulmuş olup yapılan yargılama ve toplanan delillerden; tarafların erkeğin ailesi ile altlı üstlü oturdukları, yaşanılan ortamın manevî ve ekonomik bağımsızlıktan uzak olduğu, erkeğin ailesinin tarafların yaşamları üzerinde sosyolojik ve psikolojik anlamda da söz sahibi olduğu, erkeğin ailesinin bu müdahalelerine sessiz kaldığı ve birlik görevlerini ihmal ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamış, evlilik birliğini sona erdiren olaylarda erkeğin tamamen kusurlu olduğunun kabulü gerekirken hatalı kusur belirlemesi ile kadının davasının reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının kadının boşanma davasının reddi yönünden BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6116, Karar No: 2023/2339, Tarih: 02.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/6116 E.  ,  2023/2339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/558 E., 2021/261 K.

SUÇLAR : Mala zarar verme, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.09.2014 tarihli ve 2014/1875 Esas nolu iddianamesi ile sanık hakkında katılana yönelik konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1 ve 151/1. maddeleri gereğince cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi istemiyle kamu davaları açılmıştır.

2.... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.09.2015 tarihli ve 2014/1455 Esas, 2015/1164 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına; mala zarar verme suçundan da aynı Kanun'un 151/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.09.2015 tarihli ve 2014/1455 Esas, 2015/1164 Karar sayılı kararının sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 23.09.2020 tarihli ve 2020/4488 Esas, 2020/7852 Karar sayılı kararı ile sanığın gayrı meşru bir amaçla apartman bahçesine girmediği ve suç kastının oluşmadığı belirlenerek, sanık hakkında atılı suçlardan beraat kararı yerine yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmiş olması nedeniyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde, ... 4. Asliye Mahkemesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2020/558 Esas, 2021/261 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde, ... 4. Asliye Mahkemesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2020/558 Esas, 2021/261 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın, müvekkilinin bilgisi ve rızası dışında taşınmaza girdiğine, buna rağmen sadece sanığın beyanları esas alınarak meşru amaçla girdiğinden bahisle verilen beraat kararının usûl ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın olay tarihinde müvekkilinin evinin bahçesine izinsiz girerek dikili incir ağacına zarar verdiğinin sabit olduğuna, sanığın müvekkiline ait apartmanda ikamet etmediğine, bu nedenle üzerine atılı suçu işlediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın savunması ve duruşmada dinlenen katılanın karşı apartmanında oturan komşu beyanlarına göre, katılanın ikametinin bahçesinde bulunan ağacın eski ve bakımsız olduğunun, sinek yapması nedeniyle rahatsızlık verdiği için ağacın budanmasını sanıktan istediklerinin, sanığın katılanı arayıp ulaşamadığının, bahçeye zararı gidermek için girdiğinin, dosyada yer alan bilirkişi raporuna göre de incir ağacının yapılan bu işlemler sonucunda kurumayacağının tespit edildiği belirtilerek, bu nedenle sanığın gayrı meşru bir amaçla apartman bahçesine girmediği, komşu olduğu ve ortak alanda bulunan, konutuna zarar veren ve tanık komşularca da beyanlarda belirtilen ağacı budama amacıyla bahçeye girmesi nedeniyle konut dokunulmazlığını ihlâli suçunun unsurlarının oluşmadığı, etrafa zarar veren ağacın budanmasının ağacın hayatiyetine zarar vermediğinden de sanığın mala zarar verme kastıyla hareket etmediği Mahkemece, kabul edilerek sanığın atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Duruşmada dinlenen, katılanın karşı apartmanında oturan komşuları tanık H.F.Ç. ve tanık Ş.O.'nun ağacın eski ve bakımsız olduğunu, sinek yaptığını, kendilerine rahatsızlık verdiği için ağacın budanmasını sanıktan istediklerini beyan ettiklerinin, sanığın katılanı arayıp ulaşamadığının, bahçeye zararı gidermek için girdiğini belirttiğinin anlaşılması ve dosyada yer alan bilirkişi raporunda da incir ağacının yapılan bu budama işlemi sonucunda kurumayacağının tespit edilmesi karşısında, Mahkemece bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama neticesinde sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 4. Asliye Mahkemesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2020/558 Esas, 2021/261 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4507, Karar No: 2018/12324, Tarih: 18.12.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/4507 E.  ,  2018/12324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 22/3, 62, 53.maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan araştırmalar neticesinde sanığın meydana gelen ölümlü kazada asli kusurlu olduğunun tespit edildiği göz önünde bulundurularak hak ve nesafete uygun şekilde alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Sanık müdafiinin UYAP sistemi üzerinden gönderdiği 14.05.2015 tarihli dilekçelerinde doğum yapacağından bahisle, 15.05.2015 tarihinde yapılacak keşfe ve 27.05.2015 tarihinde yapılacak duruşmaya katılamayacağına dair mazeret bildirerek keşfin ve duruşmanın başka bir güne bırakılmasını talep etmesine rağmen, mazeretinin reddine veya kabulüne dair herhangi bir karar verilmeden hüküm kurulması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de ,

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.