muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3923, Karar No: 2021/4391, Tarih: 25.05.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/3923 E.  ,  2021/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 02.10.2019 tarih ve 2019/288-2019/399 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Orta ve Uzun Vadeli Krediler İkraz Sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının tahsili için giriştikleri icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının borcu bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, 05.03.2015 tarihinde davacı vekilinin takip etmemesi nedeni ile dosyanın işlemden kaldırıldığı, 10.11.2017 tarihli duruşmada da davacı vekili takip etmediğinden dosyanın işlemden kaldırıldığı, 20.03.2018 tarihli duruşmada tarafların gelmediği, davalı vekilinin 19.03.2018 tarihinde dilekçesini sunduğu bu hususun duruşma tutanağına geçtiği ancak mazeretin değerlendirilmediği, davacı vekilinin 20.03.2018 tarihli duruşmaya katılmadığı, 21.03.2018 tarihli yenileme dilekçesi verilmesiyle sehven yenileme tensip tutanağı düzenlendiği, davalı vekilinin 02.10.2019 tarihli celsede davayı takip etmediklerine ilişkin beyanları olmakla ve HMK 150/6 madde uyarınca ilk yenilemeden sonra birden fazla takipsiz bırakıldığı gerekçesiyle HMK 150/6 madde uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da bozma ilamı uyarınca işlem yapılmamıştır. 20.03.2018 tarihli celseye davalı vekili gelmemiş ise de bu celse için mazeret dilekçesi sunmuştur. Mahkemece celse sırasında davalı vekilinin mazeret dilekçesi hususunda olumlu olumsuz karar verilmemesi nedeniyle dosyanın işlemden kaldırılması doğru olmadığından mahkemece bozmaya uyulup yargılamaya devam edilerek bir karar verilmesi gerekirken davalı vekilinin davayı takip etmedikleri yönündeki beyanı doğrultusunda yeniden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1994, Karar No: 2007/5592, Tarih: 24.09.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/1994 E.  ,  2007/5592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava,eser sözleşmesine dayalı iş bedelinin tahsili istemi ile açılmış, davalı reddini savunmuş, davanın reddine dair mahkeme kararı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davalının kapalı faturaya karşı bedeli ödediğine dair savunmasının bulunmamasına, akdi ilişkiyi inkâr etmesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı savunmasında davacı ile akdî ilişkisi bulunmadığını bildirmiştir. Davacı da akdî ilişkinin varlığını usulen kanıtlamış değildir (HUMK.288 ve devamı md). Nevar ki, davacının dava dilekçesinde, “ v.s yasal deliller” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılacağından akdi ilişkinin varlığı konusunda davalı tarafa yemin teklifine hakkı olduğu davacıya hatırlatılmalı, sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik inceleme ile davanın reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davcının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bent uyarınca kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 24.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17563, Karar No: 2021/15061, Tarih: 22.11.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/17563 E.  ,  2021/15061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya mualefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, ihbar üzerine usulsüz ağaç kesildiğinin tespit edildiği olayda; suç tutanağı, bilirkişi raporu ve dinlenilen tutanak mümziilerinin beyanlarına göre; ağaçların dipten ve 90 cm. yükseklikten motorlu testere ile kesildiğinin, kesilen ağaçların yaş olduğunun tespit edilmesi karşısında; sanığın ağacın 1 yıl önce kesildiği ve rüzgardan devrildiğine yönelik suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilmek ve delillerin takdirinde yanılgıya düşülmek suretiyle atılı suçu işlediği gözetilmeden, mahkumiyeti yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6608, Karar No: 2024/3141, Tarih: 06.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6608 E.  ,  2024/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1016 E., 2023/806 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gölcük Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/788 E., 2022/211 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının, davacıyı sürekli darp etmesine rağmen davacının evlilik birliğini çocukları için sürdürdüğünü, 2020 yılı Mart ayında davalının İzmir'e iş için gittiğini, fakat orada vahhabi oluşumlara dahil olduğunu, Mart ayının sonlarında eve dönen davalının ortak çocukların okula gitmemesi gerektiğini, kızının ve davacının artık çarşaf giymesi gerektiğini, yoksa kafir olacaklarını belirttiğini, bunları kabul etmeyen büyük oğlu ...'a bıçakla saldırdığını, davacının çocuklarının okula gitmesi gerektiğini söylediğinde onu kafirlikle itham ettiğini ve evi terk ettiğini, davalının kendisinden uzun zamandır haber alınamadığını, evlilik birliğinin yükümlülüğünü yerine getirmediğini, davacının yardımlarla geçimini sağlamaya çalıştığını, davalının mallarını muvazaalı olarak elden çıkardığını iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların her biri yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına ve 180.000,00 TL maddî, 180.000,00 TL manevî tazminata, adli yardım talebinin kabulüne hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; davalı erkeğin, davacıya fiziksel şiddet uygulamak, davacı ve ortak çocuk ...'a çarşaf giyinmeleri hususunda baskı yapmak, müşterek konutu terk etmek, ortak çocukların, davacının ve evin ihtiyaçlarını karşılamamak suretiyle yükümlülüklerine aykırı davrandığı, tam kusurlu davranışlarıyla birliğin temelinden sarsılmasına yol açtığı, ortak çocuk ...' un davalı babası ile görüşmek istemesi, ortak çocuk ...'in de babasını özlemediğini, onunla görüşmek istemediğini, babasının kendisine kızdığını, babasından korktuğunu, ortak çocuklar ... ve ...' un duruşmadaki beyanlarında babalarının kendilerine kötü davrandığını beyan etmeleri karşısında davalı baba ile çocuklar arasında kişisel ilişki tesisinin çocukların psiko-sosyal gelişimlerini olumsuz yönde etkileyebileceği kanaatine varıldığı ortak çocuklar ... ve ... ile davalı baba arasında kişisel ilişki kurulmadığı, boşanma sebebiyle mevcut veya beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesinin üstün yararlarına olacağı ve velâyet kendisine verilmeyen eşin çocukların bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmakla yükümlü olduğu gerekçesi ile; tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında idrak çağındaki çocukların iradesi ve davalı erkeğin yargılama sırasında ortak konutu yakma girişimi dikkate alındığında kişisel ilişki kurulmamasına, ortak çocukların her biri yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve 1.000,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve 1.000,00 TL yoksulluk nafakasına ve kadın yararına 20.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1-Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; nafaka ve tazminat miktarlarının davalının kusuru yanında az olduğunu, kararın kaldırılarak talepleri doğrultusunda davlarının kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2-Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yapılan tebligatların usulsüz olduğunu, müvekkilinin savunma hakkının kısıtlandığını, Mahkemece haksız hükmedilen nafaka ve tazminat miktarlarınında fahiş olduğunu, maddi zararı olduğunu ispatlayamadığı, kişisel ilişki kurulmamasının doğru olmadığını İlk Derece Mahkemesi'nin vermiş olduğu kararın usul ve yasaya aykırı olduğundan kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2-Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yapılan tebligatların usulsüz olduğunu, müvekkilinin savunma hakkının kısıtlandığını, Mahkemece haksız hükmedilen nafaka ve tazminat miktarlarınında fahiş olduğunu, maddi zararı olduğunu ispatlayamadığı, kişisel ilişki kurulmamasının doğru olmadığını İlk Derece Mahkemesi'nin vermiş olduğu kararın usul ve yasaya aykırı olduğundan kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranla

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalıya yapılan tebligatların usulsüz olduğunu, müvekkilinin savunma hakkının kısıtlandığını, Mahkemece hükmedilen nafaka ve tazminat miktarlarının fahiş olduğunu, davacının maddi zararının olduğunu ispatlamadığını, kişisel ilişki kurulmamasının doğru olmadığını beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalıya yapılan tebligatların usulüne uygun olup olmadığı davalının savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı, kadın yararına nafaka ve tazminat takdirinin ve miktarlarının isabetli olup olmadığı, çocuklar ile davalı arasında kişisel ilişki kurulmamasının ve çocuklar için hükmedilen nafakaların miktarının hakkaniyete ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un, 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 176 ıncı, 323 üncü, 327 nci, 328 inci ve 330 uncu maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 9 uncu ve 3 üncü maddeleri, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 4 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/143, Karar No: 2020/418, Tarih: 15.10.2020

**Ceza Genel Kurulu         2020/143 E.  ,  2020/418 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 11. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 543-746

Sanık ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında her bir takvim yılında birer kez olmak üzere üç kez sahte fatura düzenleme, üç kez de sahte fatura kullanma suçlarından cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanığın, 213 sayılı Kanun’un 359/b-1, TCK’nın 62 ve 53. maddeleri uyarınca üç kez 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 15.10.2015 tarihli ve 236-619 sayılı hükümlerin, sanık ... müdafisi ile katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 04.07.2018 tarih ve 4264-6209 sayı ile;

"...1-Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki 'Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi nedeniyle 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarına ait suça konu fatura asıllarından veya onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a-Vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun olarak 04.04.2014 tarihli iddianame ile sanık hakkında ‘2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak’ suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, her takvim yılındaki eylemlerin de ayrı suçları oluşturduğu ve aynı yılda birden fazla fatura düzenlenmesi veya kullanılması halinde kendi içinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle; her bir suç yönünden ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin tek suç olduğu kabul edilip zincirleme suç hükümlerinin uygulanması,

b-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

b-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, sanığın, 213 sayılı Kanun’un 359/b-1, TCK’nın 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca altı kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 25.12.2018 tarihli ve 543-746 sayılı hükümlerin, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 25.12.2019 tarih ve 3348-10113 sayı ile onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Başkanı A. İ. Öztekin;

"Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.04.2014 tarih ve 2014/3029 esas no.lu iddianamesi ile 'Tuvana Kömür Mobilya İnşaat İthalat İhracat Sanayi Ticaret Ltd. Şti'nin yetkilisi olan sanık hakkında 2013 yılı içerisinde yapılan inceleme sonucunda, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği ve aynı takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddia olunarak kamu davası açılmış, şirketin form bs ile bildirimde bulunduğu satışlarının 2010 yılında 159 belge, 2011 yılında 44 adet belge, 2012 yılında 160 adet belge, form ba ile sahte fatura düzenleyicisi şirketlerden yaptığı alışlarının 2010 takvim yılında 53 adet belge, 2011 takvim yılında 132 adet belge, 2012 takvim yılında 67 adet belge olduğu vergi incelemesi ile anlaşılmış ve Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2018 gün ve 2018/543 E. 2018/746 K. sayılı ilamı ile sanığın 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarına ilişkin sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemleri sebebiyle sanık hakkında ayrı ayrı 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-1, TCK'nın 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılırak, toplam 18 yıl 9 ay hapis cezasına ilişkin hüküm.

Uyuşmazlığın Konusu;

Yüksek 11. Ceza Dairemizde yapılan temyiz incelemesi sonucunda, 25/12/2019 tarih ve 2019/3348 Esas, 2019/10113 Karar sayılı ilam ile sanık ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 yıllarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 359 maddesinde tanımlanan kaçakçılık suçundan, sanığın üç yıl süren eyleminin her takvim yılı için ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurularak toplam 18 yıl 9 ay hapis cezasına ilişkin hükümlerin onanmasına dair çoğunluk görüşüne; sanığın hukuki bir kesinti olmadan devam eden eylemlerine TCK 43 maddesine göre 'Bir suç işleme kararının icrası kapsamında' değerlendirilerek bozulması gerektiğinden çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.

İlgili Yasa Hükümleri;

'213 sayılı Vergi Usul Kanunu madde 359 – (Değişik: 23/1/2008-5728/276 md.)

İlgili Yasa Hükümleri;

'213 sayılı Vergi Usul Kanunu madde 359 – (Değişik: 23/1/2008-5728/276 md.)

2-b) Vergi kanunları uyarınca tutulan veya düzenlenen ve saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri yok edenler veya defter sahifelerini yok ederek yerine başka yapraklar koyanlar veya hiç yaprak koymayanlar veya belgelerin asıl veya suretlerini tamamen veya kısmen sahte olarak düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar, üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir.'

213 sayılı Vergi Usul Kanununda düzenlenen 'kaçakçılık suçları ve cezaları' maddesinde ve ilgili kanununun sair maddelerinde sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında her bir takvim yılının ayrı bir suç olduğuna dair bir düzenleme olmadığı gibi diğer kanunlarda da bu konuda herhangi bir yasal düzenleme bulunmamaktadır.

Her takvim yılının ayrı suç olarak kabul edilmesine gerekçe gösterilen 'hesap dönemi'ne ilişkin yasal düzenleme;

213 sayılı Vergi Usul Yasası'nın 174. maddesi 'Defterler hesap dönemi itibarı ile tutulur. Kayıtlar her hesap dönemi sonunda kapatılır ve ertesi dönemin başında yeniden açılır. Hesap dönemi normal takvim yılıdır.' şeklindedir.

174. maddesindeki 'hesap dönemi' ile ilgili düzenleme vergi mükellefinin vergiye esas ticari defterlerinin defter düzenini sağlamak için vergi sistematiği içinde vergisel hesaplamaları yapmak, mali tabloların hesabının yapılabilmesi kırtasiye ve vergi analiz kolaylığı için getirilmiş bir düzenlemedir. Beyannamelerin belli tarihlerde verilmesinin amacı da vergi idaresinin vergi düzenini sağlamak, vergi sistematiği düzenlemek amacına yöneliktir. Ceza kanunu açısından sanığın suç işleme iradesi, kast, zincirleme suç kavramları ile alakası olmayan ve 213 sayılı vergi usul kanunun defter tutma düzeni ile ilgili ikinci bölüm içinde düzenlenmiş bir düzenlemedir.

YCGK ve CD de ilgili içtihatlar;

YCGK'nın her takvim yılının ayrı bir suç olarak kabul edildiğine dair bir kararı bulunmamaktadır. Sadece 2002 tarihli bir kararında, 765 sy TCK 80. maddesinin tartışıldığı olayda aynı yıl içinde birden fazla beyanname gerektiren KDV'nin ayrı suç olarak kabul edilmemesine yönelik bir kararı vardır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararı, aynı takvim yılı içinde her ay düzenlenen KDV beyannamelerine ilişkin zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına ilişkin olup aynı takvim yılında birden fazla düzenlenen KDV beyannamelerinin somut olayımızla ilgisi bulunmadığı gibi sözkonusu kararda vergi suçlarının oluşumu bakımından vergilendirme-tarh döneminin esas alınmasının vergilerin türleri ve hatta aynı vergi türü bakımından farklı uygulamalara, sonuçta eşitsizliğe, içtima kuralı da nazara alındığında adaletsizliğe yol açacağı vurgulanmıştır.