muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1373, Karar No: 2013/340, Tarih: 13.03.2013

Yargıtay 14.Hukuk Dairesinin belirtilen kararları ile ve kanaatimce somut olaya ve ilgili yasa maddelerine uygun düşmeyecek gerekçelerle yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Mahalli mahkeme, dosyada mevcut olan direnme kararında belirttiği üzere ve emsal Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/14-2885 Esas, 2012/221 Karar sayılı kararından da bahisle önceki kararda direnilmesine kararı verilmiştir.

Somut olayla ilgili olarak deliller irdelendiğinde: dava konusu 102 nolu ana parselin 766 sayılı Tapulama Kanunu uyarınca yapılan tapulama çalışmalarında 20.300 m2 olarak, senetsizden, zeytinlik niteliğiyle, 17.08.1963 tarihinde, Ilıca Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit görmüştür. İtiraz üzerine tapulama komisyonunun 09.01.1965 tarihinde kesinleşen komisyon kararı gereğince 08.02.1966 tarihinde Köy Tüzel Kişiliği adına tescil edilmiştir. Haricen satışın ya da köy karar defterlerindeki kararının alındığı tarihte tapulu (çaplı) olan bir yerdir.

Ilıca Köyü İhtiyar heyetinin 05.09.1975 tarihli karar defterinde yazılı kararı uyarınca: 102 nolu ana parselin haricen düzenlenen özel parselasyon haritası gereğince bedeli mukabilinde köy halkına açık artırma yoluyla satışına karar verilmiştir. Bilahare, 03.10.1975 tarih, 112 sayılı köy ihtiyar heyeti kararı uyarınca köyün ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla 102 nolu ana parselin resmi makamlara yansımayan özel parselasyon haritası uyarınca ihale ile satışına karar verilmiş, bu karar Kaymakam tarafından onaylanmıştır.

Ilıca Köyünün zaman içerisinde nüfusunun artması nedeniyle belde olarak tüzel kişilikte değişiklik yapılmış, 102 nolu ana parsel 18.702 m2 miktarıyla “zeytinlik” vasfıyla yasa gereği 08.09.199 tarihinde belediye adına tescil edilmiştir.

Bilindiği üzere ve kural olarak; tapulu bir taşınmazın haricen satışı mümkün değildir. Bir başka anlatımla, tapulu taşınmazların temlikine ilişkin sözleşmelerin TMK’nun 706, BK’nun 213 ( Türk Borçlar Kanununun 237) ve TK’nun 26.maddesi gereğince tapu memuru huzurunda resmi şekilde düzenlenmesi gerekir. Bunun istisnası Noterlikte düzenlenen satış vaadi sözleşmeleri ve kat karşılığı inşaat sözleşmeleridir.

Bilindiği üzere ve kural olarak; tapulu bir taşınmazın haricen satışı mümkün değildir. Bir başka anlatımla, tapulu taşınmazların temlikine ilişkin sözleşmelerin TMK’nun 706, BK’nun 213 ( Türk Borçlar Kanununun 237) ve TK’nun 26.maddesi gereğince tapu memuru huzurunda resmi şekilde düzenlenmesi gerekir. Bunun istisnası Noterlikte düzenlenen satış vaadi sözleşmeleri ve kat karşılığı inşaat sözleşmeleridir.

Köy Tüzel Kişiliğinin ihale ile taşınmaz mal satış yetkisi bulunup bulunmadığı konusuna gelince: 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 1.maddesinde “ Genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelerin, özel idare ve belediyelerin alım, satım, hizmet, yapım, kira, trampa, mülkiyetin gayri ayni hak tesisi ve taşıma işleri bu kanunda yazılı hükümlere göre yürütülür. Aynı Yasanın 4.maddesi alım satım için: taşınır ve taşınmaz mallar ile her türlü ihtiyaç maddeleri, hizmet ve hakların alım ve satımı olduğunu, 7/d maddesinde taşınmaz malların satışı, kiraya verilmesi, trampa edilmesi ve üzerlerinde mülkiyetin gayri ayni hak tesisinde tapu kayıtlarına göre yeri, sınırı, yüzölçümü, varsa pafta, ada ve parsel numarası ve durumunun açıklanması gerektiği 13.madde ise; ihale komisyonlarında kimlerin bulunacağı ( özellikle 13.maddede köy tüzel kişiliği, köy ihtiyar heyeti ve köy derneği ile ilgili herhangi bir açıklama getirilmemiştir). 17.madde ihalenin ilanıyla ilgili işlemleri ve diğer maddelerde sair işlemler açıklanmıştır. Görüleceği üzere 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 1.maddesinde Köy Tüzel Kişiliği yer almamıştır. Dolayısıyla Köy Tüzel Kişiliğinin ihtiyari ihale ile yapmış olduğu ihale Devlet İhale Yasasına aykırıdır. Böyle bir yetkisi ve görevi de bulunmamaktadır. Yük hükmündedir.

442 sayılı Köy Kanunu bakımından yapılan incelemeye göre özellikle 12.maddede köye ait işlerin mecburi olan işler ve köylünün isteğine bağlı işler olarak nitelendirildiği, 13.maddede mecburi işlemin neler olduğu, 14.maddede köylünün isteğine bağlı işlerin neler olduğu, özellikle 17.maddede köyün parasının nelerden ibaret olduğu ( ihtiyar meclisi tarafından köylüye salınacak para, alınacak ceza paraların, köy namına yazılı emlak ve arazi gelirleri, vakfedilen arazilerin emlak ve gelirleri, avarrız gelirleri, hediye ve bağışlanan paralar ve mallar, köy namına ekilen tarla gelirleri vs. kapsamlı şekilde açıklanmıştır. Bu açıklamalara göre köyün herhangi bir ihtiyacı mevcut ise köy ihtiyar meclisinin salma yoluyla köylüden makbuz karşılığı para toplaması ve Köy Kanununun 17.maddesindeki diğer gelirlerle elde ettiği paralarla ihtiyaçların giderilmesi gerekir. Ancak, Köy Kanununun hiçbir maddesinde köy muhtarının veya ihtiyar heyetinin köy adına kayıtlı tapulu bir taşınmazı ihtiyari ihale veya haricen satış yoluyla bir başkasına veya o köyden herhangi birisine temlik etmesine yetki ve görev veren bir durum söz konusu değildir. Esasen az yukarıda açıklandığı üzere belirtilen yasa maddeleri gereğince ihtiyari ihale ile harici satış hukuken ve yasa gereği geçersizdir. 442 sayılı Köy Kanununun 44/3.maddesi ise net bir biçimde ”tarlası olmayan veya yetişmeyen köylüye köyün sınırı içinden “boz hali”den bir parça ayırıp vermek ve tasarrufu mal sandığına veya sair dairelere geçmiş olan araziyi köy namına satın alıp arazisi olmayanlara vermek ve bedelini taksitle köy sandığına ödetmek mecburidir” hükmü incelendiğinde o köyde yaşayan o köy sınırları içinde tarlası olmayan veya olup da yetersiz olan köylüye boz hali’den ( ekilmemiş ancak ekilip sürülmeye elverişli olan yerlerden) bir miktar yeri ayırıp vermek ve bedelini taksitlerle köy sandığına ödetmek biçimindedir. Yasanın bu maddesi çok net olup köy tüzel kişiliği adına tescilli olmayan ve boz hali niteliğinde bulunan bir yerin köy karar defterine yazılacak kararla o köyden tarlası olmayan ve az tarlası olan kişilere bedeli mukabilinde vermek yönünde anlaşılması gerekir. Yani tapusuz yerlerin haricen satışının geçerli olacağı biçimindedir. Tapusuz taşınmazların haricen satışına yasalarda engel bir hüküm yoktur. Aksi halde, tapulu bir taşınmazın bu şekilde haricen satışı yukarıda belirtilen yasa maddeleri ve ilkeler gereğince geçerli değildir.

Bundan ayrı, 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanununun 64.maddesiyle bu tür arazilerin dağıtımında dahi usulsüzlükler ve haksızlıklar olduğu anlaşılmakla yasa koyucu yetkili mercilerin bu konudaki yetkilerini tamamen ortadan kaldırmıştır. Bir başka anlatımla toprak tevzi yetkisi 2510, 1771 ve 4753 sayılı Yasa gereğince Devletin ilgili ve görevlendirilen birimleri vasıtasıyla bu işlemlerin yapılmasını onun haricindeki diğer kurum ve kuruluşlarının böyle bir yetkisinin olmadığı yönündedir.

Bundan ayrı, 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanununun 64.maddesiyle bu tür arazilerin dağıtımında dahi usulsüzlükler ve haksızlıklar olduğu anlaşılmakla yasa koyucu yetkili mercilerin bu konudaki yetkilerini tamamen ortadan kaldırmıştır. Bir başka anlatımla toprak tevzi yetkisi 2510, 1771 ve 4753 sayılı Yasa gereğince Devletin ilgili ve görevlendirilen birimleri vasıtasıyla bu işlemlerin yapılmasını onun haricindeki diğer kurum ve kuruluşlarının böyle bir yetkisinin olmadığı yönündedir.

Ayrıca, 3367 sayılı köy yerleşim alanlarıyla ilgili yasa ve uygulama yönetmeliği incelendiğinde: köyün nüfusunun artması eski yerleşim alanının yetersiz hale gelmesi nedeniyle Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki mera, yaylak, kışlak vs. Gibi yerlerin öncelikle yetkili kurallarca niteliği değiştirildikten sonra ve köy yerleşim alanı planı hazırlanıp bu plan onaylandıktan ve parseller oluşturulduktan sonra köy muhtarının sadece onaylanan köy yerleşim planında kalan parselleri yasa ve yönetmelikte belirtilen koşullar gereğince temlik etme yetkisi bulunmaktadır. Dolayısıyla, 3367 sayılı Yasa ve uygulama yönetmeliğinin somut olayla doğrudan ya da dolaylı bir ilgi ve alakası bulunmamaktadır. Dava konusu ana parsel ya da özel parsel onaylanmış köy yerleşim alanında da değildir.

Kaldı ki, 3194 sayılı İmar Kanunuyla 2981, 3290 sayılı İmar Islah Yasalarının somut olayda hiçbir şekilde uygulama yeri bulunmamaktadır. Bundan ayrı, Belediyelerin kendi mülkiyetinde olan tapulu taşınmazlarını satış yetkisi Belediye Kanununda açıkça Belediye Meclisine verilmiştir. Belediye Meclis kararı olmadan belediyenin diğer bir yetkili kurulu olan Belediye Encümeninin yapmış olduğu satışlar geçerli olmadığından açılan iptal ve tescil davaları kabulle sonuçlanmaktadır. Ayrıca, bazı sayın üyelerce açıklandığının aksine Türk Ticaret Kanununun değinilen maddesi ile Kooperatifler Kanununun konuya özgülenen maddesinin somut olayla hiçbir alakası yoktur. Yargıtay Kararlar Dergisinin Şubat 2000 sayısının 215 ila 218. sayfaları arasında yayımlanan 8.Hukuk Dairesinin 02.12.1999 tarih, 1999/9516-9886 Esas ve Karar sayılı İçtihadı ile Yargıtay Kararlar Dergisinin Nisan 2000 sayısının 542 ila 544 sayfaları arasında yayımlanan 21.02.2000 tarih 2000/729-795 Esas ve Karar sayılı İçtihadı da direnme kararına ışık tutacak yönde oluşturulmuştur.

Ayrıca, Manavgat 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin HGK’nun 21.03.2012 tarih, 2011/14-885 Esas, 2012/221 Karar sayılı İçtihadı birebir aynı 102 nolu ana parselden haricen düzenlenen resmi makamlara yansımayan başka bir özel parselasyonla ilgili olup, yerel mahkemenin direnme kararı Hukuk Genel Kurulun’ca sözü edilen kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır. Yargıtay’ın bir görevi de içtihat oluşturmak ve içtihatlarda birliği sağlamaktır. Bundan bir yıl önce aynı ana taşınmazla ilgili olarak Hukuk Genel Kurulun’dan geçen direnme kararının onanması yönünde tecelli eden içtihadın oluşumundan bir yıl sonra gelen eldeki 6 emsal dosya için: sözü edilen temel yasalarda ve gayrimenkul dairelerinin uygulamalarındaki ilkelerde ve Hukuk Genel Kurulu’nun aynı yerle ilgili yukarıda değinilen ve mahalli mahkemeleri bağlayıcı nitelikte olan içtihadında bir değişiklik olmadığı halde ne oldu ve ne değişti de bu şekilde bir karar verilmiştir. Anlamak mümkün olmamaktadır. Bu durumun hukuka güven, içtihatlara inançlarda tereddüde zemin hazırlayacağı kuşkusuzdur.

Tüm bunlardan ayrı olarak; 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8.maddesi hükümlerine göre tapu kaydında “zeytinlik” vasfında olan ve 18 dönümden bir miktar fazla olan ana taşınmazın ifrazının mümkün olmadığı da izahtan varestedir.

Açıkladığım tüm bu nedenlerle mahalli mahkemenin 6 emsal dosya için vermiş olduğu direnme kararının yukarıda sözü edilen Türk Medeni Kanunu, Borçlar Kanunu, Türk Borçlar Kanunu ve özellikle Tapu Kanununun 44/3.maddesine ve sair ilke ve kurallara uygun olduğu görüşündeyim. Tüm bu nedenlerle Hukuk Genel Kurulu’nun sayın çoğunluğunca benimsenen ve bozma şeklinde oyçokluğuyla tecelli eden görüş, gerekçe ve kararlarına katılmam mümkün değildir.
Yargıtay — Esas No: 2023/2863, Karar No: 2023/1834, Tarih: 10.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/2863 E.  ,  2023/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2021 tarihli ve 2019/436 Esas, 2021/622 Karar sayılı kararı ile hükümlünün, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile hükümlü hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 02.07.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.01.2023 tarihli ve 2022/3096 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/18819 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/18819 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 30.05.2019 tarihli ve 2018/15421 Esas, 2019/9453 Karar sayılı ilamında yer alan '...Hükmün açıklanmasına esas kabul edilen, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 23/10/2014 gün ve 2013/125 Esas, 2014/351 Karar sayılı dosyasına konu eylemlerle ilgili olarak mahkumiyet kararı verilmeyip, CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi ve bu kararın aynı maddenin son cümlesi uyarınca sanık hakkında hukuki sonuç doğurmayacak olması karşısında, denetim süresi içerisinde kasten işlenmiş bir suçtan verilmiş mahkumiyet hükmü bulunmadığından hükmün açıklanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hükümlerin açıklanmasına karar verilmesi...BOZULMASINA' şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, somut olayda hükmün açıklanmasına esas kabul edilen, İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.09.2019 tarihli ve 2019/159 Esas, 2019/410 sayılı dosyasına konu eylemle ilgili olarak mahkumiyet kararı verilmeyip, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, bu kararın aynı maddenin son cümlesi uyarınca sanık hakkında hukuki sonuç doğurmayacak olduğunun anlaşılması karşısında, denetim süresi içerisinde kasten işlenmiş bir suçtan verilmiş mahkumiyet hükmü bulunmadığından, hükmün açıklanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, ...hükmün açıklanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, “Hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması” başlıklı 231 inci maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan sekizinci fıkrasının birinci cümlesi ve onbirinci fıkrasının birinci cümlesin;

“(8) (Ek: 6/12/2006-5560/23 md.) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesi halinde sanık, beş yıl süreyle denetim süresine tâbi tutulur. ...

...

(11) (Ek: 6/12/2006-5560/23 md.) Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. ...”

Şeklinde düzenlenmiştir.

Denetim süresi, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usûlüne uygun olarak kesinleşmesi üzerine başlar. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık, bu karar usûlüne uygun bir şekilde kesinleştikten sonra, beş yıl süreyle denetime tabi tutulacak ve tabi tutulduğu denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirlerine riayet etmemesi hâlinde hüküm açıklanacaktır.

2. İnceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 17.06.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Hükümlünün denetim süresi içerisinde işlediği ihbar olunan İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2019 tarihli ve 2019/159 Esas, 2019/410 Karar sayılı kararına konu suç yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olduğu belirlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 19.02.2008 tarihli ve 2006/6.MD-346 Esas, 2008/25 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde, geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşürülmesi sonucu doğurduğundan, bu niteliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır.

3. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen suç nedeniyle hükmün açıklanamayacağı dikkate alınmadan hükümlünün tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine dosyanın ele alınarak hükmün açıklanmasına karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2021 tarihli ve 2019/436 Esas, 2021/622 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2021 tarihli ve 2019/436 Esas, 2021/622 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12106, Karar No: 2022/1508, Tarih: 08.02.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/12106 E.  ,  2022/1508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamda belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacılar ile davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

A.Davacılar ...ve ...’ın Manevi Tazminat İstemlerinin Reddine Dair Hükümler Yönünden;

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8. maddesinin 3. fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanun’un, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığı’nca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3. maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirası’nı (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK 362/2. maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 362/2. maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 366. maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346. madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir.

Yukarıda belirtildiği şekilde, iş mahkemelerinin kararlarının istinaf incelenmesi sonucu Bölge adliye mahkemelerince verilen kararlarda karar tarihine göre kesinlik sınırı: 20.07.2016 - 01.12.2016 tarihleri arasında 5.000,00 TL; 02.12.2016 tarihi sonrası için 40.000,00 TL; 01.01.2017 sonrası için 41.530,00 TL ve 01.01.2018 tarihi sonrası için 47.530,00 TL, 01.01.2019 tarihi sonrası için 58.800,00 TL, 01.01.2020 tarihi sonrası için 72.070,00 TL, 01.01.2021 tarihi sonrası için 78.630,00 TL, 01.01.2022 tarihi sonrası için ise 107.090,00 TL‘dir.

Somut olay incelendiğinde, davacılar ...ve ...’ın manevi tazminat istemlerinin reddine dair hükümlerin miktar yönünden yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla, davacıların anılan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının kesinlik nedeniyle REDDİNE karar vermek gerekmiştir.

B.Diğer Hükümler Yönünden;

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle temyiz edenin sıfatına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre; davacıların ve davalı ... Genel Müdürlüğü’nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, ruhsat sahibi ... Genel Müdürlüğü olan Eynez yer altı sahasındaki kömür üretim işinin davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından 22/07/2006 tarih ve 24046 yevmiye sayılı noter onaylı hizmet alım sözleşmesi ile ... Tek. Elk. Mad. Tur. San.ve Tic. A.Ş.'ne verildiği ancak 30/10/2009 tarihinde davalı ... Genel Müdürlüğü'nün muvafakati ile kömür üretim işinin aynı şartlar altında ....'ne devredildiği anlaşılmaktadır.