muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8522, Karar No: 2017/5973, Tarih: 13.07.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/8522 E.  ,  2017/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, aldığı yetim aylığı ve yararlandığı sağlık hizmetlerinin iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesildiği tarihten itibaren bağlanmasına, sağlık hizmetlerinden yararlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı tespit edilen davacının, ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ve davacının aldığı yetim aylığı ve yararlandığı sağlık hizmetlerinin devamının tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacı ...’ın eşi ...’dan 13.09.2006 tarihinde boşandığı, 20/09/1996 tarihinde vefat eden babasından dolayı yetim aylığı aldığı, 15/01/2007 tarihinde boşanmadan 4 ay sonra kızları ...’nin doğduğu, ... Denetmeni tarafından düzenlenen 24/08/2010 tarih 422 sayılı rapora göre; davacı ve eski eşinin boşanmadan sonra birlikte yaşadıklarının tespit edildiği, ...’da düzenlenen raporun, ...’da yaşayan tarafların birlikte yaşadıklarını ispatlamak için yeterli olmadığı, bu rapora dayanılarak Kurumca 23/10/2008-22/10/2010 tarihleri arasında ödenen 18.294,62 TL yersiz aylık ve faizinin borç çıkarıldığı, Mahkemece birlikte yaşama olgusunun irdelendiği ancak ispat için toplanan delillerin yeterli olmadığı anlaşılmıştır.

Davanın, yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada: “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce ... kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde: “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde: “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasanın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacının ve boşandığı eşinin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiğini saptanmalı, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, davacının ve boşandığı eşinin kayıtlı olduğu adreslerde kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Somut olayda; dosyada bulunan çok sayıdaki polis tutanağı arasındaki çelişkinin giderilmesi için belirtilen adreslerdeki muhtarların, tutanaklarda adı geçen kişilerin, gerektiğinde belirtilen adreslerdeki komşuların, ...’da tutulan denetmen raporundaki ... köyü muhtarının bilgi ve görgüsüne başvurulmalı ve sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1935, Karar No: 2018/11891, Tarih: 19.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/1935 E.  ,  2018/11891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakta ise de; hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde eylemin nitelikli hırsızlık suçuna dönüşeceği ve eylemi uzlaşma kapsamı dışına çıkaracağı gözetilip yüklenen suçu gece vakti işlediği anlaşılan sanık hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Ancak;

1)Suça konu paraları tanık Oğuzhan, suça sürüklenen çocuk ve temyiz incelemesine tabi olmayan sanık Metin'e şaka niyetiyle paylaştırdıktan sonra mağdurun paraları geri istemesi üzerine suça sürüklenen çocuk ve sanık Metin'in "Biz şaka falan anlamayız" dedikleri, Kadir'in "S... git lan. Ne parası, bak senden bu parayı zorla almıyoruz, okulda sana parayı sorarlarsa, önüme iki tane ballyci çıktı, onlar aldı dersin" dediği, Kadir'in bu sözleri söylerken mağdurun başını koltuğunun altına alarak sıkıştırdığı, sanık Metin'in de mağdura hitaben "Ne parası lan, seni vurdum mu öldürürüm, tekmeyi yedin mi arabaya geçersin" diyerek tehdit ettiğinin iddia edilmesi karşısında; eyleminin sübutu halinde 5237 sayılı TCK’nun 149/1-c-h maddelesine uyan yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları takdir ve tartışma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden görevsizlik kararı yerine duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını doldurduğu halde, 5271 sayılı CMK’nun 185. maddesine aykırı olarak son oturumun açık yerine kapalı yapılması ve hükmünde açık yerine gizli tefhim edilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

3)Suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği sabit olduğu halde sanığın cezasından 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi ile cezanın artırılması gerektiğinin düşünülmemesi,

4)Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK' nın 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Kabule göre de;

3)Suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği sabit olduğu halde sanığın cezasından 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi ile cezanın artırılması gerektiğinin düşünülmemesi,

4)Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK' nın 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

5)Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 53/4. maddesi gereğince 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin düşünülmemesi,

6) Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 10/11/2008 yerine 2009 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ..., müdafii, o yer cumhuriyer savcısı ve üst cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19295, Karar No: 2014/33877, Tarih: 23.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/19295 E.  ,  2014/33877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/7650

MAHKEMESİ : Gölköy(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2008/41 (E) ve 2012/491 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Her ne kadar mahkemece, sanık hakkında delil yetersizliğinden beraat kararı verilmiş ise de sanık hakkındaki suç tutanağının 21/3/2008 tarihinde düzenlenmesine karşılık keşfin 3/8/2012 tarihinde yapılmış olup keşif sonucu düzenlenen orman mühendisi bilirkişinin raporunda yerin kesinleşmiş orman kadastro çalışmalarına göre orman sınırları içerisinde kaldığının; suç tutanağında sahadaki ağaçların 1 ila 5 yıl evvel kesildiklerinin belirtilmesine karşılık bilirkişi tarafından düzenlenen 6/9/2012 tarihli raporda, ağaçların 4 yıl önce kesildiklerinin; suç tutanağından sonra arazinin kullanılmadığının, orman gülleri ve muhtelif ağaçlara ait gençlikler bulunduğunun tespit edilmesine; sanığın savunmalarında, dava konusu yerin üst tarafında bulunan fındık bahçesi ile evin babasından kaldığını, bahçe ve evi yaz aylarında fındık zamanında kullandığını, dava konusu yeri babasının açtığını düşündüğünü, yeri babasının kullandığını beyan etmesine; mahkemece, sanığın beyan ettiği fındık bahçesi ve evin suça konu yerin uzağında, üst tarafında olduğunun, tutanağa konu yerin çalılarla ve seyrek ağaçlarla kaplı olup bakımsız eski fındık ocakları bulunduğunun gözlemlenmesine göre sanığın babasının hangi tarihte vefat ettiğinin araştırılması; suç tutanağı tarihi ile keşif tarihi arasında geçen zaman dikkate alınarak bilirkişilerden suç tarihi ve öncesi itibariyle dava konusu yerin kullanılıp kullanılmadığı, sahadaki fındık ağaçlarının gerekli bakımlarının yapılıp yapılmadığı; suç tutanağında belirlenen kesim tarihine göre ağaçların kesim tarihlerinin kesin olarak tespiti; sanığın kullandığını kabul ettiği ev ve fındık bahçesi ile suça konu yerin bir bütün olup olmadığı hususlarında ek rapor alınması; muhtar dışında köy ihtiyar heyeti üyeleri, varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin dinlenilmesi; zabıt mümziilerinden dava konusu yerin sanık tarafından kullanıldığını tespit ettikleri kişilerin isimlerinin, bu şahıslara dava konusu yerin gösterilip gösterilmediğinin sorulması, isimlerinin belirlenmesi halinde bu kişilerin de dinlenilmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Kabule göre de; orman alanında kaldığı tespit edilen fındık fidanlarının müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8010, Karar No: 2021/15725, Tarih: 09.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/8010 E.  ,  2021/15725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Asıl ve Birleşen dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yeniden geri çevirmeye mahal bırakmaksızın, ... Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 10.09.2015 tarihli yazı cevabı eklenerek ... Vergi Dairesi Müdürlüğünden, davacı ... (muris) ait vergi kayıtlarının (özellikle varsa yoklama tutanakları, işe başlama vs kayıtların) celp edilip dosyaya eklendikten sonra dosyanın incelenmek üzere gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.12.2021 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1413, Karar No: 2024/16211, Tarih: 06.03.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/1413 E.  ,  2024/16211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/289 E., 2023/275 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2023 tarihli ve 2023/289 Esas, 2023/275 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge

adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanık müdafiinin 15.09.2023 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ve müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna dair evrakın dosyaya konulması, sanık ve müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçeleri ve buna dair düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,
Yargıtay — Esas No: 2013/22371, Karar No: 2014/2879, Tarih: 17.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/22371 E.  ,  2014/2879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARŞIYAKA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/04/2011

NUMARASI : 2009/226-2011/58

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında iptal ve tescil olmadığı takdirde tazminat ve elatmanın önlenmesine isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, taşınmazın gerçek satış sonucu davalı Seçer'e devredildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden mirasbırakan H.. Y..'ın 04.05.1994 tarihinde öldüğü, mirasçı olarak eşi Emine ile çocukları Seval ve Mehmet'in kaldıkları, dava konusu 487 parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan tarafından davalı Süleyman'a satış suretiyle temlik edildiği, davalı Süleyman'ın da taşınmazı vekil olan mirasçı Mehmet aracılığıyla diğer davalı Seçer'e satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli olduğunu söyleyebilme imkanı yoktur. Her ne kadar mahkemece, davalı Seçer'e yapılan temlikin gerçek satış olduğu kabul edilmişse de kabulün dayandığı olgular yeterince açıklanmamış ve delillerle ilişkilendirilmemiştir.

Bu nedenle, davalı Süleyman'ın beyanları da dikkate alınarak davalı Seçer'e yapılan devrin gerçek bir satış olup olmadığı yeterince araştırılmadan, dava konusu taşınmazı kim yada kimlerin kullandığı açıklığa kavuşturulmadan sonuca gidilmesi isabetli değildir.

Diğer taraftan, HMK (Hukuk Muhakemeleri Kanunu)'nun 300 ve 301. maddelerinde belirtiliği üzere mahkeme mührünün de hüküm nüshasında bulunması gerekmektedir.

Hal böyle olunca yukarıda belirtilen ilkeler uyarınca araştırma yapılması, davalı Seçer'e yapılan devrin gerçek satış olup olmadığının açıklığa kavuşturulması, dava konusu taşınmazın temliklerden önce ve sonra kim tarafından kullanıldığının belirlenmesi, ayrıca tarafların gösterdiği ve gösterecekleri delillerin eksiksiz toplanması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacı tarafın temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.