muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4715, Karar No: 2012/8524, Tarih: 14.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4715 E.  ,  2012/8524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : 1-)Sanık ... için; 2000 senesi için; Zamanaşımı sebebiyle ortadan kaldırma,

I-Sanıklar hakkında 2000 takvim yılına ilişkin verilen ortadan kaldırma kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2000 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarına ilişkin verilen kararlara yönelik katılan vekili ve sanık ...'in temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıklar hakkında açılan 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan mahallinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19533, Karar No: 2022/12672, Tarih: 28.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/19533 E.  ,  2022/12672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafii duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de; hükmolunan ceza miktarına göre 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 318. maddesi gereğince duruşmasız olarak yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

09/07/2020 tarihli temyiz dilekçesinde, sanıklar ... ve ... hakkında verilen kararlara karşı temyiz isteminde bulunulduğu, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 02/03/2021 tarihli 2020/5015 esas 2021/3720 karar sayılı ilamı ile; sanık ... hakkında verilen karara karşı temyiz dilekçesi sunan Av. ...’ün, sanık ...’e müdafii olarak atandığına ilişkin görevlendirme yazısı ya da vekaletnamenin dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, söz konusu vekaletname dosyaya eklendikten sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine karar verildigi, sanık ... müdafiinin 16/04/2021 havale tarihli dilekçe ile; ... yönü ile vekaletnamenin bulunmadığı, dilekçede sehven ...’ün isminin yazıldığının bildirmesi karşısında, temyiz yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında kasten yaralama suçuna yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

03/02/2020 günlü karar oturumunda; sanık ... müdafiinin mazeret dilekçesi sunduğu, ara karar ile mazeretinin kabulüne karar verilmesine rağmen müdafii yokluğunda karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 28/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7712, Karar No: 2007/13040, Tarih: 07.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/7712 E.  ,  2007/13040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,Atatürk İlköğretim Okulu Müdürü davalı ile okulun anasınıfı bölümü ile ilgili dergi,karne,plan defteri, vs yayınlar için 13.5.2003 tarihinde sözleşme imzalandığını,sözleşme bedelinin ödenmeyen kısmı için yaptığı icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline %40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davacı şirket ile 2002-2003 yıllarında yapılan sözleşmede imzasının bulunduğunu,ancak alınan malzemelerin okulun anasınıfına alındığını, davacı ile aralarında şahsi sorumluluğuna dayanan bir sözleşme ilişkisi bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

“Satış Abone sözleşmesi başlıklı” 13.5.2003 tarihli sözleşmede davalı imzasının Atatürk İlköğretim Okulu Müdürü kaşesi üzerine atılmış ve dergi aboneliğinin de Atatürk İlköğretim Okulu adına olduğu sözleşme içeriğinden anlaşılmaktadır.Davacı davaya konu fatura bedelinin anılan bu sözleşmenin devamı mahiyetinde olan aboneliklerle ilgili dergi,karne,plan defterinin ödenmeyen miktarı için icra takibinde bulunmuştur. Davalı şahsına husumet düşmeyeceğini savunmuştur. Yukarıda açıklandığı gibi davalı abonelik sözleşmesini Atatürk İlköğretim Okulu adına düzenlediği gibi,muhatap fatura bedelinin Atatürk İlköğretim Okulu’dan talep edilmiş olmasına göre davalıya husumet düşmesinden

sözedilemez. Böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 7.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15129, Karar No: 2015/15481, Tarih: 28.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/15129 E.  ,  2015/15481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, bayram ve genel tatil ve ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının işi kendisinin bıraktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde... olarak çalıştığı , işverence çalışma sürelerine ilişkin kayıt sunulmadığı, bu nedenle tanık beyanlarına göre hesap yapan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının yaz kış günlük 12 saat mesai yaptığı kabul edilerek fazla çalışma alacağının hüküm altına alındığı görülmüştür.

Davacının günlük çalışma süresinin tespitinde davacı tanık beyanlarına itibar edilmesi yerinde ise de, hem davacı hem de davalı tanıklarının ortak beyanlarına göre hafriyat işinin mevsime bağlı bir iş olduğu özellikle yağışlı günlerde çalışma dahi yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davacı tanığı bu sürenin kışın 20 günden 1 aya kadar olabileceğini belirtirken, davalı tanıkları 2 aydan 4 aya kadar sürdüğünü beyan etmişlerdir. Mahkemenin kabulüne göre ise davacı çalışılmayan bu günlerde dahi fazla mesai yapmış olmaktadır. O halde, davacının her yıl kış dönemine gelen yağışlı günlerde çalışmadığı, dolayısıyla fazla mesai yapmasının sözkonusu olamayacağı, ülkemiz koşullarında kışın en az 2 ay yoğun yağış görüldüğünün bilinen bir durum olduğu gözetilerek mahkemece, bilirkişiden alınacak bir ek raporla davacının kış mevsiminde 2 ay çalışmadığı ve bu sürede fazla mesai de yapmadığı tespitine göre hesaplama yaptırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Tanık beyanları yeterince değerlendirilmeden davacının tüm yıl boyunca fazla mesai yaptığına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14043, Karar No: 2018/15841, Tarih: 26.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/14043 E.  ,  2018/15841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin 09.09.2005 tarihinden itibaren davalı işyerinde ... Belediyesi Gençlik Spor Klubü bünyesinde futbol takımı antrenörü olarak çalıştığını davalı belediyece alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, 15.12.2008 tarihinde askerlik nedeniyle görevinden ayrıldığını, askerlik dönüşü işe başlatılacağı sözü verilmesine rağmen idari kadronun değişmesi nedeniyle işe başlatılmadığını beyan ederek kıdem ve yıllık izin alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının çalışma süresinin 01.07.2008-15.12.2008 tarihi arası olduğunu, ilk ihalenin şirketlere 10/2007 de verildiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kıdem tazminatına esas alınması gereken süre konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşverene ait bir ya da birkaç işyerinde belli bir süre çalışmış bir işçinin, işini kaybetmesi halinde işinde yıpranması, yeni bir iş edinmede karşılaşacağı güçlükler ve işyerine sağladığı katkı göz önüne alınarak, geçmiş hizmetlerine karşılık işveren tarafından işçiye kanuni esaslar dahilinde verilen toplu paraya “kıdem tazminatı” denilmektedir. Kıdem tazminatının koşulları, hesabı ve ödeme şekli doğrudan İş Kanunlarında düzenlenmiştir.

Kıdem tazminatı, feshe bağlı haklardan olsa da, iş sözleşmesinin sona erdiği her durumda talep hakkı doğmamaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre yürürlükte bırakılan mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinde kıdem tazminatına hak kazanabilmek için işçinin işverene ait işyerinde en az bir yıl çalışmış olması gerekir.

Kıdem tazminatına hak kazanma noktasında en az bir yıllık çalışma yönünde yasal koşul, İş Kanunu sistemi içinde nispi emredici bir hüküm olarak değerlendirilmelidir. Buna göre toplu ya da bireysel iş sözleşmeleri en az bir yıl çalışma koşulu işçi lehine azaltılabilecektir.

Kıdem tazminatına hak kazanma noktasında en az bir yıllık çalışma yönünde yasal koşul, İş Kanunu sistemi içinde nispi emredici bir hüküm olarak değerlendirilmelidir. Buna göre toplu ya da bireysel iş sözleşmeleri en az bir yıl çalışma koşulu işçi lehine azaltılabilecektir.

İşçinin işyerinde fiilen çalışmaya başladığı tarih en az bir yıllık sürenin başlangıcıdır. Tarafların iş ilişkisi kurulması yönünde varmış oldukları ön anlaşma bu süreyi başlatmaz. Yine iş sözleşmesinin imza tarihi yerine, fiilen iş ilişkisinin kurulduğu tarih, tazminatına hak kazanma ve hesap yönünden dikkate alınması gereken süreyi başlatacaktır. İşçinin çıraklık ilişkisinde geçen süreler de kıdem tazminatına esas alınacak süre yönünden değerlendirilemeyecektir. Buna karşın deneme süresi, kıdem süresine eklenir.

İşçinin kıdem hakkı bakımından aranan en az bir yıllık süre, derhal fesihlerde feshin bildirildiği anda sona erer. Kural olarak fesih bildirimi muhataba ulaştığı anda sonuçlarını doğur. Bildirimli fesihler yönünden ise ihbar öneli süreye dahil edilir.

İşçinin işyerinde çalıştığı sırada almış olduğu istirahat raporlarının kıdem süresinde değerlendirilmesi yerinde olur. İşçinin çalıştığı sırada bir defada ihbar önelini 6 hafta aşan istirahat raporu süresinin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınamayacağı, kararlılık kazanmış Yargıtay uygulamasıdır.

İşçinin iş sözleşmesinin askıda olduğu süreler de, kıdem süresinden sayılmamalıdır. Örneğin ücretsiz izinde geçen süreler kıdem tazminatına esas süre bakımından dikkate alınmaz.

2822 sayılı Yasanın 42. maddesinin 5. fıkrası uyarınca grev ve lokavtta geçen süreler kıdem süresine eklenemez. Tutukluluk ve hükümlülükte geçen süreler de kıdem tazminatına esas sürede dikkate alınmaz.

İşçinin en az bir yıllık çalışması aynı işverene ait işyeri ya da işyerlerinde geçmiş olmalıdır. Kural olarak aynı guruba ya da holdinge bağlı farklı tüzel kişiliği haiz şirketlerde geçen hizmetlerin birleştirilmesi mümkün olmaz. Ancak çalışma hayatında işçinin sigorta kayıtlarında yer alan işverenin dışında başka işverenlere hizmet verdiği, yine işçinin bilgisi dışında birbiri ile bağlantısı olan işverenler tarafından sürekli giriş çıkışlarının yapıldığı sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Bu gibi durumlarda, Dairemiz “şirketler arasında organik bağ” dan söz edilerek kıdem tazminatına hak kazanma, hesap tarzı yönlerinden aralarında bağlantı bulunan bu işverenlerin birlikte sorumluluğunu kabul etmektedir (Yargıtay 9. HD. 26.03.1999 gün 1999/18733 esas 1999/6672 karar).

Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14/2 maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında da işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınmalıdır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi hizmet birleştirmesi için gerekli bir koşuldur. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Yine, istifa etmek suretiyle işyerinden ayrılan işçi kıdem tazminatına hak kazanmayacağından, istifa yoluyla sona eren önceki dönem çalışmaları kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmaz. Ancak, aynı işverene ait bir ya da değişik işyerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır. Zamanaşımı definin ileri sürülmesi halinde önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa, önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin alt işverende geçen hizmet süresinin, -işyeri devri ayrık olmak üzere- asıl işveren ait işyerinde geçmiş olarak değerlendirilmesinin de mümkün değildir.

İşçinin iş sözleşmesi feshedilmediği halde çeşitli nedenlerle kıdem tazminatı adı altında yapılan ödemler avans niteliğinde sayılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshinde kıdem tazminatına hak kazanılması durumunda işyeri ya da işyerlerinde geçen tüm hizmet sürelerine göre kıdem tazminatı hesaplanmalı, daha önce avans olarak ödenen miktar yasal faiziyle birlikte mahsup edilmelidir. Kıdem tazminatına hak kazanmadığı halde avans adı altında ödemeyi alan ve bu şekilde yararlanan işçi de sonucuna katlanmalıdır. Dairemizin Kararlılık kazanmış olan uygulaması bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 2008/ 18826 esas, 2008/ 14859 karar).

Yargıtay uygulaması, kamu kurum ve kuruluşlarından emeklilik sebebiyle ayrılan işçi yönünden borçlanılan askerlik süresinin de kıdeme esas süreye ekleneceği şeklindedir. İşçinin ölümü halinde de mirasçıların talep edebileceği kıdem tazminatı hesabında borçlanılan askerlik süresinin dikkate alınması gerekir (Yargıtay HGK. 9.4.2004 gün 2004/ 9-339 esas, 2004/357 karar).

Somut olayda, davacının 09.09.2005-15.10.2007 tarihine kadar ... Belediyesi Gençlik Spor Klubü Derneği ve ... Halk Eğitim Merkezinde çalışması bulunduğu ve bu işverenlerin davalı Belediyeden ayrı tüzel kişiliğinin bulunduğu sabittir. Bu süreler davalı işveren nezdinde geçmiş sayılamaz. 15.10.2007- 15.12.2008 arası ihbar olunan .... Tem. Ltd. Şti. ve asıl işveren belediye nezdinde geçtiğinden bu dönemin hesaplamaya esas alınması gerekirken yazılı şekilde tüm dönemden Belediyenin sorumlu tutulması yasaya aykırı olup, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 26/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2838, Karar No: 2017/8233, Tarih: 04.07.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/2838 E.  ,  2017/8233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından davacı- karşı davalı erkeğin davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Bu düzenlemeye (TMK m.166/1-2) göre boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurlu olduğunun kanıtlanması zorunludur. Taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizliği kabule elverişli ciddi sebep ve deliller tespit edilememiştir. Davalı- karşı davacı kadının 5-6 kez babasının evine gittiği vakıasına erkek dava dilekçesinde dayansa da, erkek ve ailesi tarafından kadının kendi ailesiyle görüşmesine engel olunduğundan babasının evine gittiği ve her defasında barıştıklarından kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, bunun dışında mahkemece kadına kusur olarak yüklenen vakıalara ise erkek dava dilekçesinde dayanmadığından kusur belirlemesinde hükme esas alınamaz. O halde davalı-karşı davacı kadına yüklenebilecek başka bir kusur ispatlanamadığından erkeğin davasının reddi gerekirken, yetersiz gerekçe ile boşanma kararı verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.07.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2006/14852, Karar No: 2007/7440, Tarih: 07.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/14852 E.  ,  2007/7440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Evliliğin İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacıya kalemde yapılan tebliğin tarihinde tereddüt olmuştur. Bu durum temyiz süresini etkilediğinden esas ve karar defteri ilgili sayfa fotokopileri eklenerek davacıya karar tebliği tarihinin tesit edilmesi, eksikliğin ikmalinden sonra dairemize gönderilmek üzere dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 07.05.2007
Yargıtay — Esas No: 2015/8640, Karar No: 2015/13486, Tarih: 15.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/8640 E.  ,  2015/13486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/52046

MAHKEMESİ : İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2014

NUMARASI : 2014/632 (E) ve 2014/269 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmolunan adli para cezasının 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine ilişkin kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, sanığın temyiz itirazlarının reddi ile red'de ilişkin 09.12.2014 tarih ve 2014/632 Esas- 2014/269 sayılı Ek Kararın istem gibi ONANMASINA, 15.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.