muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8599, Karar No: 2020/3470, Tarih: 15.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/8599 E.  ,  2020/3470 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama, işaret ve engel koymama

Hüküm : 1-Taksirle yaralama suçundan; sanık ...

hakkında TCK’nın 89/1, 62/1, 52/2. maddeleri gereği

mahkumiyet; temyiz isteminin reddine dair ek karar

2- Taksirle yaralama suçundan sanık ...

hakkında; CMK’nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

3-İşaret ve engel koymama suçundan; tüm sanıklar

hakkında; CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanık ...’ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık müdafii tarafından; taksirle yaralama suçundan sanık ... hakkındaki beraat ve işaret ve engel koymama suçundan; tüm sanıklar hakkındaki beraat kararları ise mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

1-Taksirle yaralama suçundan sanık ...’ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu,18.12.2014 tarihinde TCK'nın 89/1, 62/1, 52/2. maddeleri uyarınca doğrudan verilen 3000 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmüne yönelik suç vasfına ilişkin herhangi bir temyiz istemi de olmayıp, sanık müdafinin temyiz isteminin reddine ilişkin Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.01.2015 tarihli ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, verilen red kararının isteme uygun olarak ONANMASINA;

2-İşaret ve engel koymama suçundan; sanıklar ... ve ... haklarında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının suçun oluştuğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2-İşaret ve engel koymama suçundan; sanıklar ... ve ... haklarında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının suçun oluştuğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında işaret ve engel koymama suçundan ve taksirle yaralama suçlarından dava açıldığı, işaret ve engel koymama suçunun tehlike, taksirle yaralama suçunun zarar suçu olduğu, bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına neden olan sanıklar ... ve ... hakkında taksirle yaralama suçundan mahkumiyet kararı verildiği, buna göre trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerekir iken, bu suçtan CMK’nın 223/2-e maddesine göre beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendin kaldırılarak yerine "sanıklar hakkında işaret ve engel koymama suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına" cümlesinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3-Taksirle yaralama ile işaret ve engel koymama suçundan sanık ...’in beraatine ilişkin hükümlere yönelik, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

3-Taksirle yaralama ile işaret ve engel koymama suçundan sanık ...’in beraatine ilişkin hükümlere yönelik, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Katılan sanık ...’ın idaresindeki otomobil ile 2.18 promil alkollü olarak gece vakti, aydınlatma olan tek yönlü yolda seyir halinde iken, olay yerine geldiğinde yolun üçte ikisini kaplayacak şekilde yola dökülen kum yığınına çarptığı ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda; sanık ...’in kumun döküldüğü kaldırım ve yol bitişiğindeki inşaatın sahibi olduğu, inşaatın hemen bitişiğinde ise diğer sanık ...’ın satış temsilcisi olduğu inşaat malzemeleri satan...Metal adında işletmenin bulunduğu, sanık ...’in ve yanında çalışan işçilerin tüm aşamalardaki ifadelerinde inşaatın kuma ihtiyacının olmadığı, kumun...Metal işletmesine ait olduğu iddiaları ile...Metal satış temsilcisi sanık ... ile burada işçi olarak çalışan ve kamyonla gelen kumun dökülmesi talimatını veren sanık ...’ün sanığın kendilerinden kum satın aldığı, 21.03.2014 tarihli irsaliye düzenlendiği, 3 kamyon kum siparişi verdikleri, olay gecesi 2 kamyon kumun kendi depolarına indirildiği, 1 kamyon kumun ise sanık ...’in talimatı ile inşaatının önüne döküldüğü şeklindeki ifadeleri dikkate alındığında; kumun ... tarafından satın alındığı kabul edilse dahi, gece vakti kum kamyonunu yola gelecek şekilde boşaltılmasını talimatını veren diğer sanıkların kusurlu oldukları, sanık ...’in satın aldığı kumun teslimi sırasında inşaatta olmadığı ve kaldırıma boşaltma talimatı verdiğine dair dosya içinde delil bulunmadığından;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, mahalli Cumhuriyet savcısının sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13216, Karar No: 2012/28703, Tarih: 27.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/13216 E.  ,  2012/28703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi hazine vekilinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği, bir mazeret bildirmediği gibi usulüne uygun katılma talebinde de bulunmadığının anlaşılması karşısında, hükmü temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5114, Karar No: 2024/6444, Tarih: 26.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/5114 E.  ,  2024/6444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/204 E., 2023/739 K.

KARAR : Bozmaya uyularak hüküm tesisi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen boşanma davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının ortadan kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne ve tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının davacının kazancını aldığını ve ailesinin ihtiyaçlarını karşıladığını, doğum parasına el koyduğunu, davalının kardeşi için müvekkilinin ziynet eşyalarını harcadığını, ancak geri ödenmediğini, davalının evin faturaları dışında başka ihtiyacı karşılamadığını, hakaretler ettiğini, tarafların 2018 Ekim ayından itibaren fiilen ayrı yaşadıklarını belirterek tarafların evlilik birliğinin sarsılması sebebiyle boşanmalarına, velâyetin anneye tevdiini, her bir çocuk için aylık 1.000,00 TL tedbir, iştirak nafakasına, 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata, ziynetlerin aynen iadesini mümkün değilse bedelinin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, davacının belli bir ekonomik seviyeye geldikten sonra müvekkili beğenmediğini, davacının Diyarbakır iline atandığını, davacının ortak çocukları ve evdeki eşyaları alıp Diyarbakır iline yerleştiğini ve boşanma davası açtığını.belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 29.10.2021 tarihli, 2020/202 Esas, 2021/1202 Karar sayılı kararıyla; tarafların fiilen ayrı yaşamalarının davalıdan kaynaklanmadığı, davacının Diyarbakır'da çalışmak istemesinden kaynaklandığı, davalının bu süreçte davacıya ve çocuklarına destek olmadığı ve ilgilenmediği yönündeki iddiaların davacı tarafça ispatlanamadığı, davacı tanık beyanlarının da görgüye dayalı olmadığı gibi dava dilekçesinde davalıya atfedilen kusurlu eylemleri ispata elverişli ve yeterli olmadığı gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine, ziynetlerin tefrikine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı kadın vekili, boşanma davasının reddi ve fer'î talepleri yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı kadın vekili, boşanma davasının reddi ve fer'î talepleri yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 12.05.2022 tarihli, 2021/1287 Esas, 2022/503 Karar sayılı kararıyla; davalı erkeğin az da olsa kusurlu bir davranışı ispatlanmadığından davanın reddinde bir isabetsizlik olmadığı gerekçesiyle davacı kadının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı kadın davanın reddi yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 14.11.2022 tarihli, 2022/8522 E., 2022/10446 K. sayılı kararı ile; davalı erkeğin evlilik birlikteliğinin yükümlülüğünü gereği gibi yerine getirmediği, ortak giderleri ve ortak çocuğun okul taksitlerini ödemediği, tarafların yaklaşık 2,5 yıl ayrı yaşadığı, davalının evlilik birlikteliğinin yüklediği sorumlulukları yerine getirmediği, davacı kadının dava açmakta haklı olduğu, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçeyle davanın reddinin yerinde olmadığı ve taraflar hakkında sosyal ve ekonomik durum araştırması yapılmadığı, tarafların çalışma durumu araştırılarak, çocuk lehine tedbir nafakası verilmesi koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek gerçekleşecek sonuca göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı erkeğin evlilik birlikteliğinin yükümlülüğünü gereği gibi yerine getirmediği, ortak giderleri ve ortak çocuğun okul taksitlerini ödemediği, davacının ise eşine karşı sevgisinin bittiğini söylediği, atandıktan sonra eşinden boşanacağını söylediği, uzak şehir tercih edeceğini söylediği, bu durumda tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle tarafların evlilik birliğinin sarsılması sebebiyle boşanmalarına, velayetin anneye tevdiine, ortak çocuk Havvanur için aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, Mehmet Samet reşit olduğundan ergin olduğu tarihine kadar aylık 1.000,00 TL tedbir nafakasına, eşit kusur sebebiyle davacının tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu, kadının kusurlu olduğunu ve kusurlu eşin dava açamayacağını ileri sürerek; davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu, kadının kusurlu olduğunu ve kusurlu eşin dava açamayacağını ileri sürerek; davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, bozma ilamının gereğinin yerine getirilip getirilmediği, kadın tarafından açılan boşanma davasının kabulünün yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 166 maddesi.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, Mahkemece bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olduğu, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ve bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen yönlerin yeniden incelenmesinin hukuken mümkün bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı erkek vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11837, Karar No: 2013/7217, Tarih: 25.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/11837 E.  ,  2013/7217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat ve idari para cezası verilmesine yer olmadığına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

18.10.2010 tarihli hazırlık soruşturmasında sanığın “ormandan yakacak maksadı ile bir miktar yaş titrek kavak ağacı kestiğini” beyan etmesinin yanı sıra suça konu emval üzerinde yapılan incelemede emvalin titrek orman kavağı ağacının ana gövdelerinin küçük parçalara ayrılmasından elde edilmiş ve kesim tarihi itibarı ile yaş olduğunun anlaşılmasına göre; sanığın devlet ormanından izinsiz olarak yakacak vasıfta kaçak ağaç kestiğinin kabulü yerine suç vasfının tayininde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10165, Karar No: 2009/8948, Tarih: 25.12.2009

**17. Hukuk Dairesi         2009/10165 E.  ,  2009/8948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfusta yaş tashihine ilişkin davada Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk, ... Asliye Hukuk ve İstanbul 4. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, nüfusta yaş tashihi istemine ilişkindir.

Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesince, 14.11.2006 günlü Emniyet Müdürlüğü yazısına göre davalının ... Mahallesi No: 40, ..., ... adresinde oturduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi ise nüfus kaydının düzeltilmesi istenilen .....,’un İstanbul İlinde ikamet ettiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

İstanbul 4. Asliye Hukuk Mahkemesi de, davalının kardeşi......,’un davalının ...’de ikamet ettiğine ilişkin beyanına dayalı olarak yetkisizlik kararı vermiştir.

Somut olayda, yaşı düzeltilmek istenen davalının, duruşmada dinlenen kızkardeşi .....,un davalı ...’un yerleşim yerini ... Mahallesi, No: 40, ..., ... adresi olarak bildirmesi ve gerekçeli kararın bu adreste davalıya tebliğ edilmesi karşısında, uyuşmazlığın ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18673, Karar No: 2017/6563, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18673 E.  ,  2017/6563 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1988, Karar No: 2019/9571, Tarih: 24.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1988 E.  ,  2019/9571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

UYAP'ta yer alan bilgilere göre Edirne İli Merkez İlçesi'nde 29/08/2013 günü yaz saati uygulaması da gözetildiğinde güneşin saat 06.22'de doğduğu, 19.57'de battığı, gece vaktinin 20.57'de başladığı, suçta kullanılan araca ilişkin GPRS kayıtlarına göre suça sürüklenen çocuğun olay yerinden gece vakti sayılan saat 21.11 sıralarında ayrıldığı anlaşılmakla, suçların gece vakti işlenmesine rağmen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4. ve 143. maddelerinin uygulanmaması sonucu suça sürüklenen çocuk hakkında yazılı şekilde eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından, gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin 20.47-21.11 yerine 16.30-23.45 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir hata olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/04/2018 tarih 2014/851 Esas-2018/144 Karar sayılı kararında, aynı yargı çevresindeki Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/11/2018 tarih 2018/339 Esas-2018/536 Karar sayılı kararında farklı yargı çevresindeki Ceza İnfaz Kurumu'nda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmalardan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın hükmün açıklandığı son duruşmada hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğunun belirtildiği, UYAP'ta yer alan bilgilere göre hükmün açıklandığı duruşmanın yapıldığı 19/03/2015 tarihinde başka bir suçtan dolayı Maltepe Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda tutuklu bulunan ve duruşmalardan bağışık tutulma talebi bulunmayan suça sürüklenen çocuğun, duruşmaya getirilmesi ya da SEGBİS aracılığıyla bağlanılması suretiyle duruşmaya katılımının sağlanması gerekirken yokluğunda mahkumiyetine karar verilerek 5271 sayılı CMK'nun 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi bu bakımdan yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/100, Karar No: 2015/2467, Tarih: 04.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/100 E.  ,  2015/2467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2012/768-2013/226

Davacı A.. Ö.. vekili Avukat Deniz tarafından, davalı D.S.İ. Genel Müdürlüğü aleyhine 10/12/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; yargı yolu nedeniyle görevsizliğe dair verilen 04/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.