muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5742, Karar No: 2024/685, Tarih: 18.01.2024

4. Davalılar ..., ... ve ... istinaf dilekçesinde özetle; sulama arklarına değer biçilmesi gerektiğini, mülkiyeti Hazineye ait taşınmazdaki ağaçların bedelinin de ödenmesi gerektiğini, kapitalizasyon faiz oranının hatalı belirlendiğini, meyve ağaçlarının bedelinin yöntemine göre hesaplanmadığını, objektif değer artış oranının hatalı olduğunu, verimin düşük, masrafın yüksek alındığını, fazla yapılan ödemenin iadesine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını ileri sürmüştür.

5. Davalılar ... vd. vekili istinaf dilekçesinde özetle; sulama arkı bedelinin düşürülmesinin hatalı olduğunu, su arkı bedelinin ödenmesine karar verilmesi gerektiğini, Hazineye ait alanlar üzerinde yer alan mütemmim cüzlerin davacı kurum tarafından yapılan kamulaştırma çalışmaları nedeniyle kesildiği sabit iken müvekkilleri tasarrufunda bulunan ve tespiti yapılan mütemmim cüzlerin bedelinin ödenmemiş olmasının hatalı olduğunu, ortalama hasat verimi esas alınmasının hatalı olduğunu, ağaç ve diğer mütemmim cüz bedellerinin hatalı olduğunu, objektif değer artışı ve kapitalizasyon faiz oranının hatalı alındığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza net gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmediği, muhdesatların bedelinin hesaplaması yapılırken dava tarihi itibarıyla resmi birim fiyatları esas alınarak yapılar için yaş ve niteliklerine göre uygun yıpranma oranlarının uygulanması, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ve kapama meyve bahçesi alanları dışarısında kalan ağaçların bedeli hesaplanırken ise Tarım ve Orman İl Müdürlüğünün ağaç değerleri tablosundan yararlanılması ve buna göre muhdesatların değerinin belirlenmesi yerinde görülerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili ile davalılar ... vd., ... vd., ... vd., ... vd. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği husuları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

3. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

4. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

5. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

4. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

5. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. 2942 sayılı Kanun'un 12 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dava taşınmazın arazi niteliğindeki kısmına net gelir metoduna göre, üzerindeki yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma bedeli indirilerek, taşınmazın kapama meyve bahçesi alanları dışında kalan ağaçlara ise maktu değer biçilmesi yöntem itibarıyla doğrudur.

3. Buna karşın Tarım ve Orman il Müdürlüğü verilerine göre buğday samanının fiyatı 0,12 TL, silajlık mısırın fiyatı 0,2 TL, pamuğun fiyatı 1,3 TL olduğu halde sırasıyla 0,25 TL, 0,3 TL ve 1,8 TL kabul ederek hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru değildir.

4. Dava konusu taşınmazın kapama bahçe niteliğindeki bölümlerine net meyve geliri esas alınarak bilimsel yolla değer biçilmekle yetinilmesi gerekirken, dava konusu taşınmazın tamamına arazi niteliği ile değer biçildikten sonra üzerindeki ağaç bedellerinin ayrıca (yöntemine aykırı olarak, arsaların üzerindeki kapama ağaç bedelleri hesaplanırken uygulanan) kaim değer metoduna göre belirlenip objektif değer artışı da uygulanmak suretiyle tespit edilerek zemin bedeline ilave edilmesi doğru görülmemiştir.

5. Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların 6495 sayılı Kanun uyarınca yapılan ilanın askıdan indiği tarihten önce veya sonra dikilip dikilmediğinin tespiti için ilanın askıdan indiği tarih ve öncesine ilişkin dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin uydu görüntüleri ilgili kamu kuruluşlarından getirtilip, bu görüntülerin temin edilememesi halinde ise tanık beyanları ile tespit edilmesi ve askıdan indiği günden önce dikildiklerinin tespiti halinde bedel belirlenmesi, ilanın askıdan indiği günden sonra dikildiklerinin tespiti halinde söz konusu yapı ve fidan bedellerine hükmedilmemesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması da hatalıdır.

6. Dava konusu taşınmaza idarece düzenlenen kıymet takdir raporunda belirlenen ağaçların miktarı, yaşı, kapladıkları alan ve davalıların maliki olduğu ağaç sayısındaki çelişkinin giderilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, ağaçların yaşları itibarıyla verim çağına gelip gelmedikleri, gelmişler ise yaşlarına göre verim miktarının gözetilmesi ve yaşı itibarıyla verim çağına gelmeyen fidanlara kapama bahçe niteliğine göre değer biçilemeyeceğinden maktu fidan bedeline hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru değildir.

7. Dava konusu taşınmazın yüzölçümü dikkate alınarak su kaynağının taşınmazın tamamının sulanması için yeterli olup olmadığı hususunda bilirkişilerden ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi de doğru değildir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı idare ile davalılar ... vd., ... vd., ... vd., ... vd. vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Davalılardan peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8100, Karar No: 2019/10542, Tarih: 18.06.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/8100 E.  ,  2019/10542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 04/02/2019 tarihli ve 2018/ Esas - 2019/1111 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Dairemizce tesis edilen 04/02/2019 tarih ve 2018/12193 E. 2019/1111 K. sayılı bozma ilamında, 8. Hukuk Dairesi'nin, temyiz dilekçesinin reddine ilişkin karar tarihinin 17/01/2018 yerine 18/04/2018 olarak yazılmış olmasının maddi hataya müstenit olduğu anlaşılmıştır.

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında istek yerinde görülmediği gibi, HUMK'nin 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından karar düzeltme isteminin İİK'nin 366. ve HUMK'nin 442. maddeleri uyarınca REDDİNE, takdiren 370,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, 92,50 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 18/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12650, Karar No: 2012/9448, Tarih: 21.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/12650 E.  ,  2012/9448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 1-2000 yılı için;Kamu davasının 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 mad.ce zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına,

2-2001 ve 2002 yılları için;Beraat

1-)Katılan vekilinin, “2000 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davsının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine ilişkin hükme yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2000 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 26.04.2004 tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinin gerekçeleri mahkemece dosya içeriğine uygun biçimde gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-)Katılan vekilinin 2001 ve 2002 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyizine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarının yasada gerektiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihleri olan 01.04.2002 ve 01.04.2003'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasının gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında 2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20203, Karar No: 2022/16849, Tarih: 05.12.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/20203 E.  ,  2022/16849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 23/12/2015 tarih, 2015/6904 soruşturma, 2015/2321 Esas, 2015/2314 sayılı iddianamesiyle; suça sürüklenen çocuk hakkında Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/12/2015 tarih ve 2015/676 sayılı suç duyurusu ile başlatılan soruşturmada, 10/05/2015 tarihinde kalmış olduğu Çocuk Ceza İnfaz Kurumu C/Blok 5 no'lu odada, önce saat:16.00 sıralarında lavaboyu kırdığı daha sonra saat:18.00 sıralarında bu kez aydınlatma lambasından aldığı ateş ile battaniyesini yaktığı, toplam 153, 45 TL kurum zararına sebebiyet verdiği, iddiası ile TCK'nın 152/1-a, 2-a, 43/2, 31/3, 5395 sayılı Yasanın 11. maddesi delaletiyle maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

Dosya ile irtibatlı aynı Mahkemenin 2015/969 Esas, 2016/305 Karar sayılı ilamına konu Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 02/09/2015 tarih, 2015/3103 soruşturma, 2015/1499 Esas, 2015/1495 sayılı iddianamesiyle; suça sürüklenen çocuğun ... Çocuk ve Gençlik Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünde kalmakta olduğu, 01/06/2015 tarihinde tedbir amaçlı D blok tekli koridor 5 nolu odaya alınmasına sinirlenerek odada bulunan yatağı kasten yaktığı, eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, suça sürüklenen çocuk hakkında yapılan yargılama neticesinde Mahkemece TCK'nın 152/1-a, 152/2-a, 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği,

Suç tarihleri ve iddianame tarihleri nazara alınarak dosyalarla ilgili birleştirme kararı verilerek, TCK'nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suçu hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde her iki dosyadan ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca toplam sonuç ceza miktarı bakımından suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının korunmasına, 05/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9202, Karar No: 2013/12116, Tarih: 24.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/9202 E.  ,  2013/12116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 30/05/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; davalı tarafın şikayeti nedeniyle davacı hakkında idari soruşturma başlatıldığı, davalı ...'un öğrenci velisi olarak öğretmenin iletişimi sağlayamadığı, görüşme taleplerini de tepki ile karşıladığı, çocuklarla ilgili acil durumlarda irtibatın sınıf annesi ile sağlanmasını istediği, 05/05/2012 tarihli veli toplantısında kabalığı aşan ifadeleri öğretmenin kullandığı, kendi öğrencilerine ücret karşılığı ders verdiği iddiaları ile ilgili soruşturma yapıldığı, suç unsuru bulunmadığı belirtilerek işlem tayinine gerek olmadığına yönelik raporun düzenlendiği ancak, davacıya üst yazı ile velilerle iletişimde daha dikkatli olması, seviyeli ve tarafsız olması,yanlış anlaşılmalara meydan vermemesi hususunun bildirildiği, davalıların müşterek çocuğunun okuldaki veli toplantısı sırasında, davalının davacı-öğretmene hitaben yüksek sesle” biz senin nasıl öğretmen olduğunu biliyoruz. Sen de öğretmen misin” şeklindeki sözlerinin ise düşünce açıklaması niteliğinde olduğu, eleştiri sınırları içinde kaldığı ve davacının kişilik haklarına yönelik bir saldırı teşkil etmediği, hakaret içermediği anlaşılmaktadır.

Şu durumda mahkemece istemin tümden reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13442, Karar No: 2014/20279, Tarih: 23.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/13442 E.  ,  2014/20279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/06/2013 gün ve 2012/172-2013/219 sayılı kararı onayan Daire’nin 28/04/2014 gün ve 2013/16331-2014/7883 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında yapılan navlun sözleşmesine istinaden ihraç konusu mallara ait 02.06.2008 ve 04.06.2008 tarihli konşimentolarının davalılar tarafından düzenlendiğini, müvekkilinin domates emtiasının 21.480 karton kutu içinde toplam 188.320 kg olarak taşınmak üzere konşimentolarda yazılı tarihlerde gemiye yüklendiğini, yüklemede domatesler için sağlam raporunun alındığını, taşınan malların yaş sebze-meyve grubunda olması nedeniyle belirli ısıda taşınması gerektiğini, bu nedenle gemiden aldığı elektrikle çalışan soğutuculu konteynerlerle malların taşınması gerektiğini, ancak davalıların taşıması sırasında bu ısıyı muhafaza etmemesi nedeniyle domateslerin bozulduğunu, davalıların her ikisinin de tacir olduğunu, davalıların tedbirli bir taşıyıcı gibi malları taşımadıklarını, yüklemede ve istifte de kaptanın sorumluluğunun bulunduğunu, taşımanın makul süreyi de aştığını, bu nedenle taşıyıcının ihmali ile hasarın meydana geldiğini, ödenen navlun bedelinin ve gümrük harçlarının da iadesinin gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 100.000 USD'nın hasarın meydana geldiği tarihten itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 28.04.2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 23/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13327, Karar No: 2018/11470, Tarih: 10.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/13327 E.  ,  2018/11470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içeriğine göre, Mahkemece ek karar ile davalı ... Temizlik Hiz. ... Şirketinin temyiz talebinin reddine karar verilmesine karşın, söz konusu ek kararın davalıya tebliğ edilmediği anlaşıldığından, anılan ek karar usulüne uygun olarak davalı vekiline tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/05/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/615, Karar No: 2016/1852, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/615 E.  ,  2016/1852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama ve basit tehdit suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/318 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 09/07/2015 tarihli ve 2015/654-461 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 24/07/2015 tarihli ve 2015/1025 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.