muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21983, Karar No: 2012/24931, Tarih: 07.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/21983 E.  ,  2012/24931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2011/1240-2012/810

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kurum tarafından çıkarılan prim borcu ile idari para cezaları için, Kurum komisyonuna yapılan itirazın reddedilmesi üzerine; idari para cezalarının iptali için idari yargıda, bunun dışındakiler için adli yargıda dava açılabilir. Kurum komisyonuna itiraz edilmeyen veya yapılan itiraz reddedilip de idari yargıda açılacak dava ile iptali istenilmeyen, veyahut da, idare mahkemesinde açılan ve reddine karar verilen davanın kesinleşmesi durumunda, artık idare para cezaları kesinleşmiş ve idari aşama böylece tamamlanmış olur.

Kurum’un, idari aşamada kesinleşen veya henüz kesinleşmemiş olan idari para cezalarının tahsili için 6183 sayılı Yasaya göre düzenleyeceği ödeme emirlerinin iptali, ödeme emrinin tebliğinden itibaren 7 günlük sürede adli yargıda (iş mahkemesinde) açılacak dava ile istenilebilir. Bu durumda, mahkemenin (iş mahkemesinin), idari para cezalarının idari aşamada kesinleşip-kesinleşmediğini araştırması; idari aşamada kesinleşmeyenler yönünden, kesinleşmesini bekledikten sonra, ve ayrıca idari aşamada kesinleşmiş olanlarla ilgili olarak, işin esasına girilmeli; bu durumda, 6183 sayılı Yasa’nın 58. maddesi gereği, sadece, böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığının ileri sürülebileceği gözetilerek, tarafların buna yönelik iddialarıyla sınırlı araştırma yapılıp, sonucuna göre karar verilir.

Dosyadaki belgelerden, davalı Kurum’un, idari para cezalarının tahsili için 6183 sayılı Yasaya göre ödeme emirleri düzenlediği; davacının da, iş bu dava ile, düzenlenen ödeme emirlerinin iptalini istediği anlaşılmaktadır. Ödeme emrinin iptaline ilişkin davalar, adli yargının (iş mahkemesinin) görev alanına girmekte olup, Mahkemece, işin esasına girilerek, yukarıda belirtilen şekilde yapılacak araştırma sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davanın, idari para cezasının iptaline ilişkin olduğundan bahisle, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11373, Karar No: 2015/718, Tarih: 15.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11373 E.  ,  2015/718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/342-2014/105

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının artırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı; davalı ile boşandıklarını, müşterek çocukları Ö..Y.A..un velayetinin kendisine verilerek aylık 500 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, ancak davalının maddi durumunun iyi olmamasından dolayı her ay 250 TL ödeyebileceğini beyan etmesi üzerine kendisinin de bunu kabul ettiği ve her ay 250 TL ödendiğini, iştirak nafakasının günün ekonomik koşulları ve çocuğun ihtiyaçlarının artması sonucu yetersiz kaldığını öne sürerek, halen ödenmekte olan 250 TL nafakanın 500 TL'ye çıkarılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; dosya kapsamına göre davanın kabulü ile aylık 500 TL iştirak nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, nafakanın her yıl ÜFE oranı ortalamasında artırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların İstanbul 14.Aile Mahkemesinin 2009/1282 Esas numaralı 2010/259 Karar numaralı dava dosyası ile anlaşmalı olarak boşandıkları, müşterek çocuk için aylık 500 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, kararın 19/3/2010 tarihinde kesinleştiği; müşterek çocuk Öykü Yağmur'un 15/5/2000 doğumlu 8.sınıf öğrencisi olduğu; davacının aylık 400 TL kazandığı; davalının ise işçi olarak çalışıp aylık 1.100 TL gelir elde ettiği ve yeniden evlendiği tespit edilmiştir.

Yukarıda izah olunan nedenlerle; somut davada, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15894, Karar No: 2012/11388, Tarih: 22.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/15894 E.  ,  2012/11388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Sanığın suç tarihinden bir-iki ... önce yaşanan kardeşinin bıçakla yaralanması olayı ile ilgili şikayetçi ile konuşmaya gittiğine ilişkin iddiası karşısında sanığın kardeşinin bıçakla yaralanıp yaralanmadığı, yaralandıysa bu olayın şikayetçi ile bir ilgisinin olup olmadığı hususu tespit edildikten sonra buna göre 5237 Sayılı TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 22/03/2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4487, Karar No: 2018/11871, Tarih: 30.10.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/4487 E.  ,  2018/11871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki vekilinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya katılmadığı, mazeret dilekçelerinde katılma hususunda talebi olmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 30.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12824, Karar No: 2015/431, Tarih: 15.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/12824 E.  ,  2015/431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Davacı, emekli olabilmek için sigorta girişinin 01.01.1981 olduğunun, askerlik borçlanması nedeniyle davalı Kurum'a borçlu olmadığının ve emekli olabileceğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, sigorta girişine dair istemin reddine; konusuz kalan, askerlik borçlanması nedeniyle davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespiti istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına; şartları oluşmadığından emeklilik istemin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ile davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olayda; 02.11.1992 tarihinde ibraz edilen giriş bildirgesiyle "celep" işinden vergi kaydına dayalı olarak 15.09.1992 tarihi itibarıyla tescili yapılan davacının; 15.09.1992-31.12.1992 arası kasaplık işinden, 20.11.1997-31.03.2001 arası kahvehane işletmesi işinden, 10.09.2008-07.10.2008 arası seyyar celep işinden vergi kaydı; 21.10.1992-26.01.1993 ve 20.01.1998-31.05.2001 arası .... kaydının bulunduğu; davalı Kurumca, davacının sigortalılık süresinin 15.09.1992-26.01.1993, 20.11.1997-31.05.2001 ve 10.09.2008-07.10.2008 arası 3 yıl 11 ay 19 gün olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır. Öte yandan ilk defa 16.07.2008 tarihinde davacı tarafından ibraz edilen sigortalılık belgesinde davacının kasap işinden vergi kayıt başlangıcının 01.01.1981 tarihi olarak görünmesi ve vergi dairesinin anılan tarihi teyit etmesi üzerine, sigortalılık tescil tarihi 20.04.1982 olarak düzeltilmiş ise de, düzeltme işleminden kısa bir süre sonra 18.09.2008 günlü tahsis dilekçesi ekinde yer alan vergi dairesi onaylı kayıtta vergi kayıt başlangıç tarihinin önceki gibi 15.09.1992 olarak yer alması üzerine, düzeltme işlemi kaldırılarak tahsis başvurusunun reddi üzerine eldeki bu dava açılmıştır.

Davacı, 1981 yılından itibaren celep işiyle uğraştığı halde sigorta girişinin 15.09.1992 alınmasıyla mağdur edildiğini beyanla; yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için sigorta girişinin 01.01.1981 olarak belirlenmesini, askerlik borçlanması nedeniyle davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespitini ve yaşlılık aylığı bağlanmasını istemiştir.

Mahkemece, konusuz kalan askerlik borçlanması nedeniyle davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespiti istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verirken;

sigorta giriş tarihinin belirlenmesi ile yaşlılık aylığı bağlanması istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Mahkemenin hükmü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Mahkemece, konusuz kalan askerlik borçlanması nedeniyle davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespiti istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verirken;

sigorta giriş tarihinin belirlenmesi ile yaşlılık aylığı bağlanması istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Mahkemenin hükmü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı olan ve 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. ve 25. maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler ve tüzel kişilerden limited şirketlerin ortakları zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiş, limited şirket ortakları yanında anonim şirketlerin kurucu ortakları ile yönetim kurulu üyesi olan ortakları da kapsama alınmıştır. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla değişik 1479 sayılı Kanunun 24. maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, bu düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanunun 14. maddesiyle değiştirilen hükümle 02.08.2003 gününden itibaren zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise esnaf ve sanatkâr sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir.

Kural olarak, 1479 sayılı Kanunda yapılan bu değişiklikler, değişiklikten önceki madde hükümlerinin öngördüğü koşullara sahip sigortalıların sigortalılıklarını sonlandırıcı etkiye sahip olmayıp, bu kişilerin sigortalılık nitelikleri geçerliliklerini korumaktadır ve anılan düzenlemeler, yürürlük tarihinden itibaren sigortalılık niteliği kazananlar yönünden kayıt ve koşullar içermektedir. Başka bir anlatımla, yeni düzenlemeler, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihlerden sonra ilk kez kayıt ve tescil edilecekler için uygulanmalıdır ki, buna aykırı bir düşünce, yasaca ve hukukça kabulü olanaksız olan kazanılmış hakları ortadan kaldırmak niteliğindedir.

Önemle vurgulanmalıdır ki; ilgili vergi, kanunla kurulu meslek kuruluşu, esnaf ve sanatkârlar sicil memurluğu kayıtları zorunlu sigortalılığın dayanak belgeleri niteliğinde olup, anılan kayıtlara sahip kişiler yönünden ancak, “(diğer) sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalma” ve “herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgularının birlikte gerçekleşmesi durumunda zorunlu sigortalılık söz konusu olabilir. Belirtilen kayıtların yokluğunda zorunlu sigortalılıktan söz edilemeyeceği gibi, anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme/sürelere ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı

olarak geriye dönük tahsil edilmesi, ödemeler icra takibi sonucu gerçekleşmediği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri kapsamında primler yatırılmadığı sürece ilgili yararına usulü kazanılmış hak olgusunu da oluşturmaz.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığı altında;

a) Dava ve uyuşmazlığa konu olan 01.01.1981-15.09.1992 tarihleri arası bağımsız çalışmanın bulunmadığına dair hüküm eksik inceleme ve araştımaya dayalıdır.Davacı ile, kayıtların karıştığı belirtilen aynı ad-soyadlı davacının dayısına ait mal müdürlüğü nezdindeki tüm mükellefiyet dosyaları ile bu kayıtlara esas ilgili vengi kayıt defterleri, evrak kayıt defterleri v.s ayrı ayrı çıkartılarak celbedilmeli; anılan vergi dairesi kayıtları üzerinde, ilgili vergi dairesinde görev yapmayan konusunda uzman tarafsız ehil bilirkişi incelemesi yaptırılarak, davacının iddiaları ile vergi kayıtları arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığı konularında bilirkişi raporu alınmalı, böylece toplanan deliller yeniden değerlendirilerek ve 1479 sayılı Kanun'un ek geçici 13. maddesi hükmüde göz önünde tutulmak suretiyle varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

b) 15.09.1992 - 26.01.1993, 20.11.1997 - 31.05.2001 ve 10.09.2008 - 07.10.2008 tarihleri arası dönemdeki sigortalılığın geçerliliği kurumun kabulünde olmakla birlikte; anılan kabule konu dönemler dışındaki süreler yönünden (26.01.1993-20.11.1997, 31.05.2001-10.09.2008 arası) bir sigortalılık tespiti isteminin bulunup bulunmadığı davacıdan isticvap suretiyle sorulmalı; bulunması halinde, bu dönemler yönünden de sigortalılık şartları ve varlığı usulünce araştırılarak incelenmelidir.

c) Kabule göre de, konusuz kalan askerlik borçlanması nedeniyle davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkin davada, davacı sigortalıya atfedilecek bir kusurun bulunmaması nedeniyle, davacı lehine ücreti vekalete hükmedilmesi gerekirken, bu hususun gözetilmemiş olmaması ayrıca yerinde gödülmemiştir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7495, Karar No: 2022/15814, Tarih: 30.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/7495 E.  ,  2022/15814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazası nedeniyle maddi tazminat davası üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; maddi tazminat taleplerinin kabulüne dair verilen 10/02/2022 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ...Ş. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili: müvekkilinin yolcu olarak bulunduğu aracın kaza yapması neticesinde yaralandığını, %96 oranında malul kaldığını belirterek sonradan artırılmak üzere şimdilik 2.200,00 TL sürekli ve geçici iş göremezlik tazminatı, 1.000,00 TL kalıcı ve geçici bakıcı ücreti talep etmiş; ıslahla talebini 580.000,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; davacının geliri konusunda kendilerine bilgi verilmediğini,geçici iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı giderinden sorumlu olmadıklarını, davacının maluliyet oranının tespiti için rapor süresinin beklenmesini, emniyet kemeri takılmadığından müterafik kusur ve hatır taşıması indirimi yapılması gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının geliri konusunda kendilerine bilgi verilmediğini,geçici iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı giderinden sorumlu olmadıklarını, davacının maluliyet oranının tespiti için rapor süresinin beklenmesini, emniyet kemeri takılmadığından müterafik kusur ve hatır taşıması indirimi yapılması gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

16/06/2017 tarihli ilk derece mahkemesi tarafından 1931 tarihli PMF Yaşam Tablosu esas alınarak hazırlanan bilirkişi raporu ve ıslah dilekçesi doğrultusunda 580.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınmasına karar verilmiş, davalının kararı istinaf etmesi üzerine Arkara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi tarafından davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir. Kararın davalı tarafından temyizi üzerine hükmüne uyulan Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 30/10/2018 gün 2018/3805 E. 2019/9727 K. sayılı ilamında; “… 16/06/2017 tarihli ilk derece kararından sonra, davaya konu alacağın davacı tarafından 255.000,00 TL'sinin Dekorem Mimarlık Ticaret Limited Şirketine devredildiği, alacağın temlik edilmesi ile alacaklının yerine yeni bir alacaklı geçeceğinden eldeki davada devredilen 255.000,00 TL yönünden davacının aktif husumet ehliyeti bakımından karar verilmesi” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Bozma kararından sonra ilk derece mahkemesi tarafından 26/09/2019 tarihinde verilen karar ile alacağın 255.000,00 TL’lik kısmının tenzili ile bakiye 325.000,00 TL alacağın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 16/12/2020 gün 2019/6352 E. 2020/8575 K. sayılı ilamında; "...mahkeme kararına dayanak yapılan maluliyet raporunun Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği esas alınarak hazırlandığını, ancak kaza tarihinde yürürlükte olan Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümleri dikkate alınmak suretiyle, davalının kazanılmış hakları da gözetilerek alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi, hesap raporunda TRH 2010 Yaşam Tablosunun kullanılması gerektiği, gerekçeleri ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece, davacı maluliyetinin tespiti amacıyla Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Yönetmelik’ine uygun rapor alınarak, TRH 2010 Yaşam Tablosu, %1,8 teknik faiz esas alınarak yapılan hesaplama ile bakiye maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş; söz konusu karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece, davacı maluliyetinin tespiti amacıyla Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Yönetmelik’ine uygun rapor alınarak, TRH 2010 Yaşam Tablosu, %1,8 teknik faiz esas alınarak yapılan hesaplama ile bakiye maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş; söz konusu karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş ve yapılan hesaplamanın davalı lehine olmasına, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi olanağı bulunmamasına göre davalının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 29.714,80 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 30/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1374, Karar No: 2018/4680, Tarih: 25.04.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/1374 E.  ,  2018/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkında 14.04.2011 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; İNEGÖL 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2017 gün ve 2017/186 esas, 2017/175 karar sayılı hükmünün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, hükmün açıklanmasına yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.