muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7686, Karar No: 2013/12032, Tarih: 27.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/7686 E.  ,  2013/12032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Hırsızlık, Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocukların, üzerlerine atılı olan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nevi itibariyle, 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4 maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının suç ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8.maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocukların, 100. yıl İlköğretim Okulunun penceresinin demir korkuluklarını ve camlarını kırmaktan ibaret eylemlerinin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 31 ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 11/1.maddeleri gereğince, 5395 sayılı Yasanın 5.maddesinde öngörülen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden; somut olayda ceza sorumluluğu olan ve hakkında mahkûmiyet kararı kurulan suça sürüklenen çocuklar hakkında anılan Yasanın 5/1-a-b-c maddesinde yazılı tedbire hükmedilmesi,

1-5237 sayılı TCK'nın 31 ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 11/1.maddeleri gereğince, 5395 sayılı Yasanın 5.maddesinde öngörülen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden; somut olayda ceza sorumluluğu olan ve hakkında mahkûmiyet kararı kurulan suça sürüklenen çocuklar hakkında anılan Yasanın 5/1-a-b-c maddesinde yazılı tedbire hükmedilmesi,

2-Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuklara yüklenen suçların, kanunda öngörülen cezanın alt sınırı itibariyle 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24/1.maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında olduğu düşünülmeyerek 5271 Sayılı CMK’nın 254, 253.maddeleri uyarınca uzlaşma teklifinin reşit olmayan sanıkların kanuni temsilcisine yapılması gerektiği gözetilmeden,suça sürüklenen çocukların müdafi huzurunda verdikleri ifadede uzlaşma teklifini kabul etmedikleri gerekçesiyle mahkumiyet hükmü kurulması,

3-Suça sürüklenen çocuk ...'e suç tarihinde 18 yaşını doldurmaması nedeniyle 5271 saylı CMK'nın 150/2-3.maddesi uyarınca görevlendirilen zorunlu müdafii hazır bulundurulmadan hüküm kurulması suretiyle aynı yasanın 188/1.maddesine aykırı davranılması,

4-Suça sürüklenen çocuklar hakkında, Tarsus Devlet Hastanesi Psikiyatri uzmanınca düzenlenen 03.07.2006 tarihli raporun suç tarihinde işledikleri kamu malına zarar verme suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadıkları veya davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişip gelişmediği hususu belirtilmediğinden, 23.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/4.maddesinde aranan hususlara uygun olarak düzenlenmemiş rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6735, Karar No: 2012/19735, Tarih: 27.06.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/6735 E.  ,  2012/19735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının infaz rejimlerinin farklı olması sebebiyle içtima ettirilemeyecekleri gözetilmeden her iki cezanın içtimaına karar verilmesi,

Yasaya aykırı olduğudan ve bu husus yenden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca,hükümde adli para cezalarının toplanmasına ilişkin 4.fıkrasının çıkarılması yerine "sanığa verilen adli para cezaların ayrı ayrı infazına"ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.06.2012 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/847, Karar No: 2013/6316, Tarih: 28.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/847 E.  ,  2013/6316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının temyizine ilişkin dilekçenin reddini mutazammın 26.06.2012 tarih, 2012/18259E.-22678K. sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Kira parasının tahsiline yönelik başlatılan takipte itirazın kaldırılması  kararının temyiz incelemesini yapan Yüksek 6. Hukuk Dairesince uyuşmazlık görev yönünden benimsenerek bozma kararı üzerine dosyanın mahalline gönderildiği, mahkemesince bozma kararına uyulduktan sonra verilen kararın temyizi üzerine, tesis olunan dairemizin 26.06.2012 tarih, 2012/18259E.-22678K. sayılı ret kararının hataya müstenit olduğu anlaşılmakla dairemiz kararının kaldırılmasına oy birliğiyle karar verildi.

Karar düzeltme isteminin incelenmesine geçildi:

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve (1) sayılı kararının 1.maddesi ile yine Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2005 tarih ve (1) sayılı kararının (3) nolu bendi gereğince kira ilişkisinden dolayı İİK.nun 10.Bab’ında düzenlenen hükümler uyarınca başlatılan takipler üzerine icra mahkemelerince verilen itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine ilişkin kararların temyiz incelemesi Yargıtay 6.Hukuk Dairesince yapılacağından dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine 28.02.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12931, Karar No: 2016/1079, Tarih: 28.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12931 E.  ,  2016/1079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/04/2015 tarihli ve 2014/1289 esas, 2015/309 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin 07/07/2015 tarihli ve 2015/606-421 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 10/07/2015 tarihli ve 2015/827 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/10/2015 gün ve 94660652-105-34-9696-2015-21833/69116 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 10/07/2015 tarihli ve 2015/827 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7272, Karar No: 2010/1983, Tarih: 20.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/7272 E.  ,  2010/1983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın önlenmesi

... ile ... aralarındaki elatmanın önlenmesi davasının kabulüne dair Sarıkamış Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 02.06.2006 gün ve 100/98 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, eskiden beri kullandığı hudutlarını yazdığı araziye davalı köy tüzel kişiliğinin müdahale ettiğini, müdahale edilen yerin kendi arazisi içinde kaldığını, davalı ... Kişiliğinin müdahalesinin önlenmesini istemiştir.

Davalı Köy Tüzel Kişiliği temsilcisi, dava konusu taşınmazın köy merası ve hayvan yolu olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı köy tüzel kişiliği temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava konusu taşınmazda Sarıkamış Kaymakamlığının 22.04.2005 tarihli 1 sayılı kararıyla men edilmiştir. Kaymakamlık kararının gerekçesine göre, dava konusu yer köy merasıdır. Davacı, köy merasına elekli tel örgüyle çit çekmek suretiyle müdahale etmiştir. Mahallinde yapılan keşifte davacının babasına ait olduğunu iddia edip, delil olarak sunduğu 1939 tarih 44 tahrir numaralı vergi kaydı uygulanmıştır. Vergi kaydı 30’ar miktarındadır. Vergi kaydının doğu hududu yani dava konusu taşınmazın bulunduğu kısım “kır” olarak okumaktadır. Taşınmazın batı kısmı ise kadim köy yoludur. Batı sınırı sabit hudut kabul edildiğinde taşınmazın doğu kısmında olan yere davacının tecavüz ettiği sonucuna varılmaktadır. Fen memuru bilirkişi raporuna göre, davacının kullandığı alan 8.410,286 m2’dir. Vergi kayıt miktarı ise 30 ar (3000 m2’dir). Genişletilmeye elverişli olan bu sınır tarafın mera olarak kullanıldığı ve “nahır yolu” olduğu mahallinde yapılan keşifte dinlenen davalı şahitleri ...ve ... ifade etmişler, davacı şahidi Abdurrahman Cihangir ise davacının burayı 3 senedir ekip biçtiğini söylemiştir. Davacının; dayandığı vergi kayıt miktarından fazla yer kullanması, vergi kaydının ihtilaflı dava konusu yeri kır olarak okuması, bu bölümün genişletilmeye elverişli sınır olması ve dinlenen şahitlerin de ihtilaflı bu bölümü köy orta malı ve hayvan yolu (nahır yolu) olarak tarif etmeleri karşısında davanın reddine karar vermek gerekirken kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Köy Tüzel Kişiliği temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 12,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 20.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9485, Karar No: 2018/4495, Tarih: 14.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9485 E.  ,  2018/4495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaası ile 06.11.2010 tarih ve VDENR-2010-1456/95 sayılı vergi suçu raporunun 2005, 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarına ilişkin olduğu, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 07.12.2010 tarih, 2010/5439 Esas sayılı iddianamesi ile de mütalaaya uygun olarak sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarından dava açıldığı, ancak belirtilen takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçlarından mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

A-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

Suça konu faturaların 2005 takvim yılında en son Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılmasından dolayı, suç tarihinin 21.01.2006 olduğu gözetilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; “sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının miktarı ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

B-Sanık hakkında 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Mahkemece sanık hakkında 2009 takvim yılına ilişkin olarak 213 sayılı VUK’nın 5728 sayılı yasa ile değişik 359/b-1 maddesi uyarınca temel cezanın teşdiden 3 yıl 4 ay olarak belirlenmesi nedeniyle, tebliğnamedeki; “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu için öngörülen cezanın alt sınırının 3 yıl olduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır” şeklindeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Mahkemece sanık hakkında 2009 takvim yılına ilişkin olarak 213 sayılı VUK’nın 5728 sayılı yasa ile değişik 359/b-1 maddesi uyarınca temel cezanın teşdiden 3 yıl 4 ay olarak belirlenmesi nedeniyle, tebliğnamedeki; “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu için öngörülen cezanın alt sınırının 3 yıl olduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır” şeklindeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

... Oto Alım Satım Kom. Tur. İnş. Tic. Ltd. Şti’nin ortağı ve yetkilisi olan sanığın, 28 ayrı mükelleften almış olduğu sahte faturaları yasal defter ve kayıtlarına intikal ettirmek suretiyle "2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; dosya içerisinde faturaların bulunmadığı, bahse konu mükellefler hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının yalnızca sonuç kısımları bulunup, diğer bölümlerinin dosyada mevcut olmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1-Sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve emanetten getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığın 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturaların adli emanetten getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2-Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkındaki vergi inceleme raporlarının tamamının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3-Kabule göre de;

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3-Kabule göre de;

a) 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden; faturaların en son Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin “25.01.2009” olacağı cihetle; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, sahte fatura kullanma suçunun cezasının alt sınırının 3 yıl hapis olmasına rağmen, temel cezanın 2 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b) 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden; tayin olunan sonuç hapis cezasının, “4 yıl 2 ay” yerine, “3 yıl 14 ay” olarak belirlenmesi,

c) Adli emanetin 2010/1106 sırasında kayıtlı suça konu faturaların akıbeti hakkında herhangi bir karar verilmemesi,

d) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 14.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.