muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/11057, Karar No: 2021/5905, Tarih: 20.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/11057 E.  ,  2021/5905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi 2017/595 Esas–2018/591 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 20/04/2021 günü günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/595 – 2018/591 E/K sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Karacabey İlçesi, ... Mahallesi 1 ada 12, 13 ve 14 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu itibarla davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Tespit edilen bedelden acele el koyma kararı ile belirlenen bedelin mahsubu sonrası kalan bedelin üçer aylık vadeli mevduatta nemalandırılmasına karar verilmiş olup, fark bedel davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar tarihine kadar faiz işletilmesi, doğru olmadığı gibi;

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

a-Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinde bulunan (19/06/2018 karar tarihine kadar) ibaresinin çıkarılarak yerine (kararın kesinleşme tarihine kadar) ibaresinin yazılmasına,

b-Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin (10) numaralı bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 20/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5129, Karar No: 2019/5152, Tarih: 30.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/5129 E.  ,  2019/5152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-İlk derece mahkemesince erkek tarafından açılan evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davasında, boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu bulunarak tarafların boşanmalarına karar verilmiş, taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşine ve ailesine yönelik hakaret içeren sözler sarfeden, çocuklarına fiziksel ve psikolojik şiddet uygulayan, evi ve çocuklarıyla ilgilenmeyen, çocuklarının beslenmesine yeterli ilgi ve alakayı göstermeyen, evini terk eden davalı kadının kusuruna karşılık, annesi ile altlı üstlü oturmalarına sebebiyet veren, eşinin ailesine yönelik " ...alın kızınızı, kardeşinizi götürün" şeklinde sözler sarfeden, "Bunu vuracağım" diyerek eşini tehdit eden ve eşine hakaretler eden davacı kocanın eşit kusurlu oldukları, gerçekleşen bu kusur durumuna göre, mahkemenin kusur derecelendirmesinde bir yanlışlık bulunmamakla birlikte, taraflara kusur olarak yüklenilen eylemlerin belirlenmesinde isabetsizlik bulunduğu kabul edilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı erkeğe yüklenen "hakaret" vakıasına davalı kadın tarafından dilekçeler aşamasında usulüne uygun şekilde dayanılmamış olup kadın tarafından usulüne uygun şekilde ileri sürülmeyen ve dayanılmayan bu vakıa davacı erkeğe kusur olarak yüklenemez. Gerçekleşen ve kabul edilen tarafların diğer davranışlarına göre, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı kadın ağır kusurludur. Bu husus gözetilmeden, bölge adliye mahkemesince tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere, davalı kadın ağır kusurlu olup yararına TMK’nın 175. madde koşullarının gerçekleştiğinden söz edilemez. O halde, davalı kadının yoksulluk nafakası isteğinin reddi gerekirken, yazılı şekilde yoksulluk nafakası takdiri doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen bölge adliye mahkemesi hükmünün yukarıda (1.) ve (2.) bentlerde gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.30.04.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2019/3431, Karar No: 2020/2529, Tarih: 08.07.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/3431 E.  ,  2020/2529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili kooperatifin önceki dönemdeki yönetim ve denetim kurulu üyesi olan davalıların kooperatif kasasında yeterli para bulunmasına rağmen vergi ve prim borçlarını ödemeyerek kooperatifin faiz ödemesine neden olduklarını, yükleniciye ödeme yapılmaması gerekirken ödeme yaptıklarını ileri sürerek, vergi ve prim borç faizleri nedeniyle 35.000,00 TL zararın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar bir kısım davalılarca temyizi üzerine Dairemizce 14.7.2014 tarih 2014/58 E 2014/5183 K sayılı ilamı ile sigorta pirimleri ile vergilerin kooperatif kasasından ödeme tarihlerinde yükleniciye yapılan ödemeler nedeniyle SSK primleri ile vergi borcunun tahakkuk ettiği sırada davacı kooperatifin kasasında para bulunmadığından dolayı ödeme yapamadıklarını savunmasında bulunulduğu, mahkemece, bu savunma üzerinde durularak anılan borçların tahakkuk ettiği sırada kooperatif banka hesaplarında veya kasasında borca yetecek kadar bir paranın bulunup bulunmadığının araştırılması ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyma kararı sonucu yapılan yargılamada; bozma kararı doğrultusunda alınan bilirkişi raporlarına göre, SSK primleri ve vergi borçlarının oluştuğu sırada kooperatifin kasasında mevcut borcu ödeyecek paranın bulunmadığı ve bu nedenle yönetim kurulu üyelerinin de gecikme faizinden sorumlu olmadığı tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı çerçevesinde araştırma yapılıp vergi ödemesinin muaccel olduğu tarihlerde kasada para bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Kooperatif ile yüklenici şirket arasında İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi 2014/369 Esas 2016/289 Karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sırasında kooperatif tarafından davalı şirkete fazla ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Kooperatife fazla ödeme yapılması nedeniyle kasada para bulunmaması halinde yani kasada para bulunmamasının sebebinin idarecilerin kusurlu eylemleri ile gerçekleşmiş olması halinde yöneticiler bu eylemden kaynaklanan zarardan sorumlu olacaklardır.

Kooperatifler kanunu 62.maddesine göre; Yönetim Kurulu, kooperatif işlerinin yönetim için gereken titizliği gösterir ve kooperatifin başarısı ve gelişmesi yolunda bütün gayretini sarf eder....Yönetim Kurulu üyeleri ve kooperatif memurları, kendi kusurlarından ileri gelen zararlardan sorumludurlar. Bunların suç teşkil eden fiil ve hareketlerinden ve özellikle kooperatifin para ve malları bilanço, tutanak, rapor ve başka evrak, defter ve belgeleri üzerinde işledikleri suçlardan dolayı kamu görevlisi gibi cezalandırılır.

Bu durumda mahkemece, İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi 2014/369 Esas 2016/289 Karar sayılı kooperatif ile şirket arasında görülen dosya getirtilerek kooperatif tarafından şirkete yapılan fazla ödemenin idarecilerin kusurlu eyleminden kaynaklanıp kaynaklanmadığı, bu eylemi gerçekleştiren kişiler ile vergi ödemesinin muaccel olduğu tarihteki yöneticilerin aynı kişiler olup olmadığı, sonuç itibariyle vergi ve Sgk primlerinin ödenmemesinden kaynaklanan zararın ve dolayısıyla kooperatif kasasında para bulunmamasının sebebinin hangi yöneticilerle ilgili olduğu belirlenip bu yöneticilere kooperatif kanunu 62. maddesi çerçevesinde kusur izafe edilip edilmeyeceği belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bozma ilamımıza yanlış mana verilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9734, Karar No: 2016/5703, Tarih: 05.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/9734 E.  ,  2016/5703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki ... İli ... İlçesi ... Köyü 1955 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili davasına dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.11.2011 günlü ve 2010/399-2011/693 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 23.10.2014 günlü ve 2014/16309-14677 sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-... Köyü 2106 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedel tespit ve idare adına tesciline ilişkin karar verilen ... Asliye Hukuk Mahkemesi 2015/190-2015/290 sayılı (Dairemiz incelemesi ile 2015/19292-17306 sayılı düzeltilerek onama) dosyasının bu dosya içerisine konulmasından,

2-Dava konusu 1955 parsel sayılı taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

3-Aynı kamulaştırma kapsamında kalan ... Köyü 2106 parsel ile dava konusu 1955 parsel sayılı taşınmaz arasındaki mesafe, imar planında aynı konumda olup olmadıkları, belediye hizmetlerinden yararlanma durumları ve en yakın yerleşim birimine olan uzaklıklarının ayrıntılı olarak tespit edilip bildirilmesi hususu belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6093, Karar No: 2020/12237, Tarih: 15.09.2020

**5. Ceza Dairesi         2019/6093 E.  ,  2020/12237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet alma ve rüşvet verme

HÜKÜM : Beraat, temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hükümler ve temyiz isteminin reddine dair ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri ile gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekili ile sanık ... müdafin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ve ek kararın ONANMASINA 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/852, Karar No: 2013/5960, Tarih: 27.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/852 E.  ,  2013/5960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 18/03/2004 tarihinden itibaren isteğe bağlı sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

Davacı, davalı Kurum tarafından geçersiz sayılan 1479 sayılı Yasa kapsamındaki isteğe bağlı sigortalılığının 18.03.2004 tarihinden itibaren geçerli olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, Bakanlar Kurulu'nun 01.09.1998 Tarih ve 11096 sayılı kararı ile 01.09.1998 tarihinde Türk vatandaşlığından çıkmasına izin verildiği, daha sonra İçişleri Bakanlığı'nın 03.02.2009 Tarih ve 2009/1 sayılı kararı gereğince 03.02.2009 tarihinde yeniden Türk vatandaşlığına alındığı, dava tarihi itibari ile hem Türk hem de Almanya vatandaşı olduğu, ev kadını olan davacının 18.03.2004 tarihli isteğe bağlı sigortalılık talebi ile 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalı olduğu, ancak daha sonra davalı Kurum tarafından, aynı yasanın 79. maddesinde “ Türkiye'de ikamet etmek şartı ile Türk asıllı yabancı uyrukluların da talepleri halinde isteğe bağlı sigortalı olabileceklerinin düzenlendiği ” belirtilerek, davacının Türkiye'de ikamet etmemesi nedeni ile tescil tarihi olan 18.03.2004 tarihi itibari ile sigortalılığının durdurulduğu, davacının 20.04.2004 – 27.03.2009 tarihleri arasında düzenli olarak isteğe bağlı prim ödemesi bulunduğu, 01.09.1987 – 31.03.1988 tarihleri arasında da 506 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalılığı bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 5901 sayılı Yasa'nın 28. maddesinde; “ Doğumla Türk vatandaşı olup da çıkma izni almak suretiyle Türk vatandaşlığını kaybedenler ve kendileri ile birlikte işlem gören çocukları; millî güvenliğe ve kamu düzenine ilişkin hükümler saklı kalmak kaydıyla askerlik hizmetini yapma yükümlülüğü, seçme ve seçilme, kamu görevlerine girme ve muafen araç veya ev eşyası ithal etme hakları dışında, sosyal güvenliğe ilişkin kazanılmış hakları saklı kalmak ve bu hakların kullanımında ilgili kanunlardaki hükümlere tabi olmak şartıyla Türk vatandaşlarına tanınan haklardan aynen yararlanmaya devam ederler. ” hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda; her ne kadar mahkemece, “ 1479 sayılı ... Yasası, 1479 sayılı Yasa ile getirilen 33. madde ve 4956 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile Türk asıllı yabancı uyrukluların isteğe bağlı sigortalı sayılabilmeleri için Türkiye'de ikamet etme şartını yerine getirmelerinin gerektiği, Türkiye'de ikamet etme koşulunu yerine getirmeyen davacı hakkındaki Kurum işlemlerinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı” gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmişse de davacının, “ Türk asıllı yabancı uyruklu ” olan kişilerden olmadığı, doğumdan itibaren Türk vatandaşı olmakla sonradan Bakanlar Kurulu Kararı ile vatandaşlıktan çıkarılmasına izin verildiği, 5901 sayılı Yasa'nın 28. maddesinde de doğumla Türk vatandaşı olup da çıkma izni almak suretiyle Türk vatandaşlığını kaybedenlerin sosyal güvenliğe ilişkin kazanılmış haklarının saklı kalacağının düzenlenmiş olması karşısında, ... gerekçelerle sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin hatalı değerlendirme sonucu ... şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 27/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35244, Karar No: 2017/33757, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/35244 E.  ,  2017/33757 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29244, Karar No: 2013/28439, Tarih: 06.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/29244 E.  ,  2013/28439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalılardan ... nezdinde 26/04/2008 tarihinde işe başladığını, iş sözleşmesinin 10/09/2011 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeksizin feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini belirterek, kıdem ihbar tazminatı, fazla çalışma ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davalıların Antalya ve ... sebze-meyve halinde komisyonculuk yaptığını, davacının 26/04/2008-31/01/2011, 01/03/2011-25/05/2011 dönemlerinde davalılardan ...'in işverenliğinde, 26/05/2011-12/09/2011 tarihleri arasında davalı şirketin işverenliğinde çalıştığını, fazla çalışmasının bulunmadığını, halin pazar günleri ve ... tatillerinde yönetmelik gereği kapalı olduğunu, asgari ücret karşılığı davacıya kıdem tazminatı ve ihbar tazminatının davacının banka hesabından ödendiğini, davacının ücret konusunda iddialarını kabul etmediklerini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının aldığı ücret miktarının doğru olarak tespit edilip edilmediği ve fazla mesai, hafta tatili ve ulusal ... genel tatil ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.

4857 sayılı İş Kanununda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir.

Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen kanun maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler.