muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3637, Karar No: 2022/6946, Tarih: 16.11.2022

2-Davalı Temyizi

Davalı, dedesinden kalan arazinin mera olduğunu bilmeden iyiniyetle kullandığını, ağaçları kendisinin dikmediğini, ağaçların sökülmesi halinde etrafı fıstık bahçesi olduğundan mera olarak kullanımın mümkün olmadığını belirterek hükmün bozulmasını istemiştir.

C-GEREKÇE

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalının temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

İcra ve İflas Kanununun 30. maddesi hükmü gereğince bir işin yapılmasına dair olan ilamın icra müdürlüğüne verilmesi üzerine borçluya bir icra emri gönderilerek ilamda gösterilen süre içinde ve eğer süre verilmemişse işin mahiyetine göre başlama ve bitirme zamanları tayin edilerek icra müdürlüğü tarafından o işin yapılması emredilir. Borçlu emir gereğini yerine getirmezse lazım gelen masraf icra müdürü tarafından bilirkişiye hesaplattırılarak ayrıca bir hüküm gerekmeksizin bu masraf borçludan tahsil edilir. Bu nedenle kal masraflarının hesaplanarak davalı taraftan tahsiline şartlı bir şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Diğer yandan, HMK 297/2. maddesinde "hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu düzenleme doğrultusunda mahkemece verilen gerekçeli kararın hüküm sonucunun infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde açık ve anlaşılır olması gerekir. Somut olayda "..Antep fıstığı ağaçlarının kal'ine ve kal yapılmadığı takdirde 8.952,00 TL tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklinde şartlı ve terditli olarak kurulan hüküm sonucu, infaz aşamasında tereddüt oluşturacağından doğru görülmemiştir.

Ne var ki; anılan bu hususlar kararın bozulmasını gerektirmekte ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

V-SONUÇ

Yukarıda açıklanan 1. bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine; 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının; 1. bendinde yer alan "kal yapılmadığı takdirde 8952 TL tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" sözcüklerinin çıkartılmasına, hükmün DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın ilgiliye iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/2148, Karar No: 2022/1942, Tarih: 06.04.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/2148 E.  ,  2022/1942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi(İlk Derece)

KARAR

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan hakem kararının iptali istemiyle açılmış, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Bölge Adliye Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafça temyiz edilmiş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi tarafından daire kararı, davacı vekiline 19.04.2020 tarihinde tebliğ edildiği halde, davacı vekili 2480 sayılı Cumhurbaşkanı kararı ile uzatılan durma süresinin bitiminden sonra başlatılan ve HMK’nın 361/1. maddesinde öngörülen iki haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, kararı 03.07.2020 tarihinde temyiz ettiği gerekçesiyle HMK 346/1. maddesi uyarınca davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermiş, davacı vekili 24.07.2020 tarihli ekinde mazeretini bildiren uyap çıktısını da ibraz ettiği eski hale getirme istemli dilekçesinde, temyiz işlemlerinin kabulüne karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

Eski hale getirme 6100 sayılı HMK'nın 95. ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup, elde olmayan sebeplerle süresi içerisinde işlemi yerine getirmeyen taraf işlemin yapılması konusunda talepte bulunabilir. Somut olayda, davacı şirket vekilinin ileri sürdüğü mazeretin eski hale getirmeyi gerektirecek nitelikte olmadığı anlaşılmakla, eski hale getirme konusunda davacının talebi yerinde görülmemiş, eski hale getirme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı tarafından usul ve yasaya uygun olmayan eski hale getirme talebinin REDDİNE, temyiz isteminin de süre yönünden REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 06.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4614, Karar No: 2020/65, Tarih: 13.01.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/4614 E.  ,  2020/65 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Sanık hakkında 2004 takvim yılında işlenen suçtan; ret 2005-2006 takvim yılında işlenen suçtan; mahkumiyet

Katılan vekilinin 12.08.2015 havale tarihli temyiz dilekçesi ile sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan verilen ret kararına yönelik temyiz isteminde bulunduğu gözetilerek, katılan vekili yönünden bu hükme hasren yapılan temyiz incelemesinde;

Kamu davası hakkında mükerrerlik nedeniyle ret kararı verilebilmesinin 5271 sayılı CMK'nin 223/7. maddesi uyarınca mümkün olduğu ve anılan maddeye göre sadece "aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine" karar verilebileceği cihetle; dosyadaki mevcut bilgi ve belgeler ışığında, Mahkemenin mükerrer dava nedeniyle ret kararına dayanak olan Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 14.06.2011 tarihli 2009/245 Esas ve 2011/461 Karar sayılı dosyası ile iş bu dava dosyası arasında mükerrerlik bulunmadığı anlaşılmakla, yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun kabul edilmesi karşısında;

Sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık uzatılmış dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği; “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının ise, 213 sayılı VUK’nin 359/b-1. maddesindeki cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, en aleyhe kabulle “31.12.2005“ ve “31.12.2006“ olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 13.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/636, Karar No: 2016/1833, Tarih: 18.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/636 E.  ,  2016/1833 K.**

**"İçtihat Metni"**

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na aykırılık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/03/2015 tarihli ve 2014/122 esas, 2015/142 sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 16/06/2015 tarihli ve 2015/580-410 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 09/07/2015 tarihli ve 2015/764 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." Aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 06/11/2015 gün ve 94660652-105-34-11487-2015-E.23019/72503 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 09/07/2015 tarihli ve 2015/764 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2660, Karar No: 2024/4793, Tarih: 21.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/2660 E.  ,  2024/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

T

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 25.10.2022

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 25.10.2022 tarihli ve 2022/1670 Esas, 2022/1469 Karar sayılı kararı ile 02.05.2023 tarihli ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğnamede, sanığın ek kararı 15.05.2023 tarihinde temyiz etmesine rağmen bu konuda görüş belirtilmediği anlaşıldığından açıklanan eksiklerin giderilmesi ve ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 21.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11524, Karar No: 2013/20693, Tarih: 26.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/11524 E.  ,  2013/20693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Genel Müdürlüğü aleyhine 06/03/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kabul edilmiş, kararı davalı temyiz etmiştir.

Davacı,...köyü, Kışla köyü,... köyü ve ... kasabasında bulunan dava konusu parsellerdeki ekili ürününün, Afşin-Elbistan termik santralinin çevreye yaydığı zararlı gazların ve küllerin etkisi ile zarar gördüğünü, verimin düştüğünü iddia ederek uğradığı zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, termik santralin işletilmesinden dolayı çevreye herhangi bir zarar verilmediğini, resmi kurumlarca hava kalitesinin sürekli ölçüldüğünü, yönetmeliklerle belirlenen sınır değerlerin aşılmadığını, küllerin toprakla örtüldüğünü düzenli olarak nemlendirme yapıldığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, mahallinde yapılan tespite göre, davalının işlettiği termik santralin çevreye olumsuz etkisi nedeni ile davacının ektiği üründe verim kaybı olduğu belirlenerek istem kabul edilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi, belge ve tapu kayıtlarından, davacının dava konusu ettiği taşınmazlardan ... köyü 471 – 716 ve Kışla köyü 152 no lu parsellerin dava dışı kişiler adına tescilli oldukları anlaşılmaktadır. Davacının bu parseller ile ilgili olarak da mülkiyet hakkına dayalı dava açtığı, maliklerden aldığı kira, yada ortakçılık senedi ibraz etmediği anlaşılmaktadır. Ancak dava 2011 yılı ürün zararına ilişkin açılmış bulunmasına karşın 2012 yılında gönderilen 2012 yılında işlem görmüş tapu kayıtlarının tedavülleri bulunmadığından söz konusu tarihte davacının malik olup olmadığı anlaşılamamaktadır.

Şu durumda mahkemece, dava konusu edilen Balıkçıl köyü 471-716 ve Kışla köyü 152 no lu parsellerin dava konusu edilen 2011 yılı ürün zararının oluştuğu tarihte maliklerini gösterir tapu kayıtlarının, taşınmazların hisseli olması durumunda hissedarların hisselerine karşılık gelen yüz ölçümü miktarlarının sorulması, davacının malik olması durumunda taşınmazların tapudaki yüz ölçümleri ile tespitte esas alınan yüz ölçümlerinin birbiri ile örtüşüp örtüşmediğinin incelenmesi, davacının malik olmadığının anlaşılması durumunda bu taşınmazlara yönelik istemin reddedilmesi gerekirken eksik inceleme ile verilen karar doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının öteki temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18097, Karar No: 2013/663, Tarih: 17.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/18097 E.  ,  2013/663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Zararına Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın 24.07.2006 tarihinde doğruluğunu onayladığı, Çiftçi Kayıt Sistemi'ne esas arazi bilgileri belgesinde kendisine ait 15.949 metre kare yüz ölçümüne sahip 25 numaralı parsele pamuk ektiğini beyan ettiği ve dosya içerisindeki tapu kaydından da arazinin 1 hektar 5949 metre kare yüz ölçümüne sahip olduğunun anlaşıldığı ancak soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporlarına göre, sanığın haksız yere fazla doğrudan gelir desteği aldığının iddia edildiği olayda;

Mahkemece sanığın üretmediği halde pamuk üretip satmış gibi içeriği gerçeğe aykırı müstahsil makbuzu alarak Bismil Tarım İlçe Müdürlüğüne verdiği kabul edilmiş ise de; 04.01.2007 tarihli müstahsil makbuzunun içeriğinin gerçek olup olmadığı konusunda bilirkişi raporu alınmaması, sanığın 2006 yılında pamuk ekimi yapıp yapmadığına dair denetime elverişli Landsat uydu görüntülerine göre hazırlanmış bilirkişi raporunun da dosyada bulunmaması, sanığın pamuk üretimi yaptığı başka bir yerin bulunup bulunmadığının araştırılmaması, bilirkişiler ..., ... ve ...'ın raporunun hükme esas alınmasına rağmen dosya içerisinde bulundurulmaması, arazi üzerinde yapılan incelemede ise kadastro teknisyeni ve ziraat bilirkişileri tarafından sanığın gösterdiği iddia edilen yerde yapılan inceleme sonucu ayrı ayrı düzenlenen raporlarda sanığın kendisine ait olan 25 numaralı parselin yanı sıra 26 nolu parsele de pamuk ektiğinin ve bu durumda toplam ekim yapılan alanın yüz ölçümünün 17.627,02 metre kare olduğunun tespit edilmesine rağmen sanığın 01.04.2008 tarihli Bismil Asliye Ceza Mahkemesinde istinabe yoluyla yapılan sorgusunda soruşturma aşamasında yapılan ölçümlerde arazisinin yerini kendisinin göstermediğine dair beyanı karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından mahallinde keşif yapılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/104, Karar No: 2025/2400, Tarih: 06.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/104 E.  ,  2025/2400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/299 E., 2024/498 K.

Mahkemece bozma kararına uyularak verilen karar davacılar vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda 06.05.2025 Salı günü duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde, temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalılar vekili Avukat .... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. Temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar; ortak mirasbırakanları ...'un 2054 ada 4 parsel (eski 540 parsel) sayılı taşınmazdaki payını torunu olan davalılara satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalılar; oldukça varlıklı birisi olan mirasbırakanın değeri diğerlerinden daha düşük olan birlikte yaşadıkları eski ev ve bahçesini minnet duygusu ile kendilerine devrettiğini, mirasbırakanın davacılardan mal kaçırmasını gerektirir bir neden olmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Samsun 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.09.2022 tarihli ve 2020/274 Esas, 2022/397 Karar sayılı kararı ile; paylaştırma yapıldığının ispatlanamadığı, mirasbırakanın mal varlığının büyük bir kısmını davalılara temlik ettiği, taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığı, sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunmadığı, her ne kadar davalılar taşınmazın bakım karşılığı minnet duygusuyla devredildiğini savunmuş iseler de tanık beyanlarında mirasbırakan ve eşine belirli dönemlerde davalıların annesi dava dışı ... tarafından bakıldığının belirtildiği, davalıların bakıp gözettiğinin kanıtlanamadığı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı ile muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 10.01.2023 tarihli ve 2022/3082 Esas, 2023/56 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.