muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18600, Karar No: 2014/26618, Tarih: 08.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18600 E.  ,  2014/26618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2014

NUMARASI : 2013/211-2014/178

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaliyle kesilen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının haksız olarak kesilen aylığının yeniden bağlanması ile kesildiği tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte ödenmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının haksız olarak kesilen aylığının yeniden bağlanması ile kesildiği tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte ödenmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 18/10/1995 kesinleşme tarihli ilam ile eski eşinden boşandığı, davacının babasının 08/01/2007 tarihinde vefat ettiği, Kurum'a yapmış olduğu başvurusu sonucunda davalı Kurum tarafından ölen babasından dolayı ölüm aylığı bağlandığı, davalı Kurum tarafından ihbar üzerine başlatılan tahkikat sonucu düzenlenen 25/10/2011 tarihli Kontrol Memuru raporuna dayanak oluşturan 08/09/2011 tarihli tutanakta K. Köyü, T. Mezrası, Araban-Gaziantep adresinde yapılan araştırmada iki katlı ve davacının boşandığı eşine ait olan evin üst katında davacının boşandığı eşinin, alt katında ise davacının, boşandıkları 1995 yılından itibaren ikamet ettiğinin belirtilmiş olduğu, 21/10/2011 tarihli tutanakta evin iki katlı, bahçeli olup tek kapısının olduğunun ve davacının boşandığı eşi Z. A. A. tarafından kendisinin evin üst katında kaldığının, davacının ise alt katında ikamet ettiğinin ancak davacı Z. Y. A. 'in Gaziantep Binevler Mahallesi'nde ikamet eden ablasının evinde kaldığının, çocukları ile birlikte Gaziantep'te olduğunun, toplam 6 tane çocuğundan 3 ünün evli olduğunun beyan edilmiş olduğu, raporda davacı ile boşandığı eşinin ortak çocuklarından birinin boşanma tarihinden sonra(25/02/1999 tarihli) doğmuş olduğunun da belirtildiği, yargılama esnasında yapılan zabıta araştırması neticesi Gaziantep Şahinbey ilçesinde davacı ve boşandığı eşinin 1995 yılından itibaren ayrı yaşayıp yaşamadığının bilinmediğinin, bilgi vermek isteyenlerin olmadığının, davacının Şahinbey adresinde ikamet ettiğinin 02/12/2013 tarihinde tutanağa bağlanmış olduğu, Gaziantep Araban ilçesinde ise yapılan zabıta araştırması neticesi davacının boşandığı eşi Z. A. A. tarafından davacı ile birlikte yaşamadıklarının, kendisinin tek başına belirtilen adreste ikamet ettiğinin, davacının Gaziantep ilinde ikamet ettiğinin beyan edildiğinin 10.03.2014 tarihinde tutanağa bağlanmış olduğu, K. Köyü Muhtarlığı'nın yazı cevabı ile davacı ve boşandığı eski eşi arasında yasal bir birlikteliğin olmadığının, 1999 yılında İ. H. isimli çocuklarının doğduğunun, sadece köylerinin aynı olması ve çocuklar ile çocukların babaları arasında fiili ilişki tesisinin sağlanması nedeniyle aynı köyde bulunduklarının ve evlerinin birbirine yakın olduğunun ancak davacının Gaziantep ilinde ikamet ettiğinin bildirilmiş olduğu, dosyaya davacının çocuklarına ait okul öğrenci belgelerinin de eklenmiş olduğu, duruşmalarda davacı tanıklarının dinlenmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun, sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56 ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle farklı adreslerde oturduğu iddia olunan davacı ve boşandığı eşinin 01.10.2008 tarihi ve sonrasında ayrı yaşadığının belirlenebilmesi için, davacı ve boşandığı eşinin ortak çocuklarının hangi tarihten itibaren eğitimlerine Gaziantep-Şahinbey ilçesinde başladığı araştırılmalı, Gaziantep-Şahinbey ilçesi B. Mahallesi'nde ikamet eden davacının hangi tarih itibariyle bu adreste oturduğuna ilişkin olarak anılan mahallenin muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, Kontrol Memurluğu raporuna esas alınan 21/10/2011 tarihli tutanakta davacının boşandığı eşinin beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi bakımından Mahkemece de davacının boşandığı eşinin beyanına başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Yapılacak iş, davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşayıp yaşamadığının tespiti için, yukarıdaki açıklamalar kapsamında ayrıntılı araştırma yaparak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13127, Karar No: 2015/8162, Tarih: 11.09.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/13127 E.  ,  2015/8162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2014

NUMARASI : 2012/943-2014/596

Dava, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı Kanunun 27. maddesiyle eklenen Geçici 14. madde gereğince Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun Hukuk Dairelerinin işbölümünü düzenleyen 19.01.2015 tarihli ve 2015/8 sayılı Kararına göre ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Ancak, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60. maddesinde 6644 Sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna sunulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, görev sorunu giderilmek üzere dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 11.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5310, Karar No: 2012/10455, Tarih: 13.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/5310 E.  ,  2012/10455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.02.2011 tarih ve 2010/384-2011/30 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde sigortalı olan yağ cinsi emtianın, alıcıya ulaştırılmak üzere davalı Logaktif A.Ş.'nin işleteni, diğer davalı ...'ın da sürücüsü olduğu ... plakalı çekici tarafından çekilen ... plakalı yarı römorka yüklendiğini, ancak meydana gelen kaza sonucu araçta bulunan sigortalı emtianın zarar gördüğünü, kazanın meydana gelmesinde araç sürücüsünün kusurlu bulunduğunu, 18.425 TL hasar bedelinin müvekkili tarafından sigortalısına ödendiğini ileri sürerek, 18.220 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin ve diğer davalı ...'ın ikamet adreslerinin İstanbul olması nedeniyle öncelikle yetki yönünden davanın reddine karar verilmesini, ayrıca rücuan tazminat şartlarının da oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ... tarafından sigortalanan yemeklik yağların davalı Logaktif A.Ş.'nin işleteni ve davalı ...'ın sürücüsü olduğu ... plakalı çekici tarafından çekilen ... plakalı römorka yüklendiği, 31.07.2009 tarihinde aracın Sakarya yakınlarında trafik kazasına karıştığı ve araçtaki yağların yola döküldüğü, kazanın meydana gelmesinde sürücü ...'ın %100 kusurlu olduğu, kaza sonrasında davacı ... tarafından 09.04.2010 tarihinde sigortalıya 18.223,50 TL ödeme yapıldığının anlaşıldığı, davalıların meydana gelen zarardan araç işleteni ve sürücüsü olarak müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, taşıma akdinden kaynaklandığı iddia olunan tazminatın tahsili için TTK’nun 1301. maddesi uyarınca halefiyen açılmış, mümeyyiz davalı ise yetkili mahkemenin ikametgahı mahkemesi olan Şişli Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunu savunmuştur.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, taşıma akdinden kaynaklandığı iddia olunan tazminatın tahsili için TTK’nun 1301. maddesi uyarınca halefiyen açılmış, mümeyyiz davalı ise yetkili mahkemenin ikametgahı mahkemesi olan Şişli Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunu savunmuştur.

Dava, sigortalıya halefiyen açıldığından ve uyuşmazlık da taşıma akdinden kaynaklandığından dava, HUMK’nun 9. maddesi uyarınca davalının ikametgahı olan genel yetkili mahkemede, aktin ifa yeri İstanbul mahkemelerinde veya kazanın meydana geldiği yer mahkemesinde açılabilir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK’nun 10. maddesi uyarınca akdin vuku bulduğu yer mahkemesinde dava açılabilmesi için davalı veya vekilinin dava sırasında orada bulunması gerekir. Davada bu son halin varlığı iddia ve ispat edilmediğinden, akdin vuku bulduğu yer mahkemesi olan Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesi davayı görmeye yetkili değildir. Bu itibarla, mahkemece dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar vermek gerekirken uyuşmazlığın esasına girilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, mümeyyiz davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18220, Karar No: 2023/13906, Tarih: 31.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/18220 E.  ,  2023/13906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/158 E., 2023/241 K.

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bandırma Cumhuriyet Başsavcılığının 11.06.2013 tarihli, 2011/5705 Soruşturma No.lu iddianamesiyle sanığın katılanlar ... ve ...'a yönelik nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 35 inci maddesi ve 53 üncü maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.11.2013 tarihli ve 2013/168 Esas, 2013/242 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanlara yönelik nitelikli tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.11.2013 tarihli ve 2013/168 Esas, 2013/242 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/21391 Esas, 2015/40284 Karar sayılı kararı ile,

"Sanığın, maddi durumlarının iyi ve şirket sahibi olduğunu bildiği katılanların, babasının mezarına bir kutu içerisinde iki mermiyle birlikte “bir milyon hazırlarsın, aksi halde bir daha karar verme şansınız olmayacak, biriniz kendini feda edecek” şeklinde ifadeler bulunan bir mektup bıraktığı ve ertesi günü bayram olması nedeniyle katılanların kabir ziyareti yapacağını düşünerek ve bir ankesörlü telefondan da arayarak, “babanın mezarına git, emanet bıraktım onu al ve kardeşinle oku, sonra sizi arayacağım” demesi üzerine, babalarının mezarlığında bir kutu içerisinde iki mermiyle yukarıda ifade edilen tehdit sözlerinin bulunduğu bir not yazısını bulmaları üzerine şikayetçi olmaları, olaydan üç ay sonra emniyete gelen isimsiz bir telefonla bu eylemleri gerçekleştirenin sanık olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin TCK’nın 148/1 ve 35/1. maddelerinde karşılığını bulan yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden hatalı değerlendirme ile tehdit suçundan hüküm kurulması,"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.04.2016 tarihli ve 2016/23 Esas, 2016/144 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yağmaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 148 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.04.2016 tarihli ve 2016/23 Esas, 2016/144 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 21.01.2021 tarihli ve 2019/2102 Esas, 2021/434 Karar sayılı kararı ile,

"Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 106/2-b maddesinde düzenlenen tehdit suçundan kurulan 22.11.2013 tarihli mahkumiyet hükmünün, sanık müdafiinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/21391 esas, 2015/40284 karar sayılı bozma ilamı ile; “sanığın eyleminin TCK’nın 148/1 ve 35/1. maddelerinde karşılığını bulan yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu” nedenine dayalı olarak, ceza miktarı yönünden de sanığın kazanılmış hakkı saklı tutularak bozulduğu ve bozmaya uyulmasına karar verildiği halde, sanığın aleyhe olan bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 289/1-h ve 307/1. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bozma üzerine Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2021 tarihli ve 2021/89 Esas, 2021/191 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yağmaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 148 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

7. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2021 tarihli ve 2021/89 Esas, 2021/191 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.02.2023 tarihli ve 2022/2333 Esas, 2023/8956 Karar sayılı kararı ile,

"5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında öngörülen düzenlemeye göre, yağma suçlarında zincirleme suç hükmünün uygulanamayacağı; kardeş olan katılanlardan istenen paranın da aynı olduğu dikkate alındığında, somut olayda tek yağmaya teşebbüs suçunun oluştuğu gözetilmeden, suçun birden fazla katılana yönelik tek fiil ile işlendiği kabul edilerek yazılı kanun maddesi ile cezada arttırma yapılması hukuka aykırı bulunmuştur."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

"5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında öngörülen düzenlemeye göre, yağma suçlarında zincirleme suç hükmünün uygulanamayacağı; kardeş olan katılanlardan istenen paranın da aynı olduğu dikkate alındığında, somut olayda tek yağmaya teşebbüs suçunun oluştuğu gözetilmeden, suçun birden fazla katılana yönelik tek fiil ile işlendiği kabul edilerek yazılı kanun maddesi ile cezada arttırma yapılması hukuka aykırı bulunmuştur."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

8. Bozma üzerine Bandırma 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.05.20231 tarihli ve 2023/158 Esas, 2023/241 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yağmaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 148 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesi, 62 nci maddesi ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Yağma suçunun unsurlarının oluşmadığına, tehdit suçunun oluştuğuna,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, maddi durumlarının iyi ve şirket sahibi olduğunu bildiği katılanların babasının mezarına bir kutu içerisinde iki mermiyle birlikte “bir milyon hazırlarsın, aksi halde bir daha karar verme şansınız olmayacak, biriniz kendini feda edecek” şeklinde ifadeler bulunan bir mektup bıraktığı ve bir ankesörlü telefondan da katılan ...'ı arayarak, “babanın mezarına git, emanet bıraktım onu al ve kardeşinle oku, sonra sizi arayacağım” dediği, bu itibarla tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın katılanlara yönelik yağmaya teşebbüs suçunu işlediği anlaşılmıştır.

2. Katılanların babasının mezarına bırakılan not kağıdının Adli Emanetin 2011/565, mermi çekirdeğinin ise 2011/502 sırasında kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

3. Sanık ikrarda bulunmuştur.

4. Mahkemece, son kez Hukukî Süreç başlığı altında (7) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Suç vasfı yönünden

Zilyedin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla olduğu yerden alınması hırsızlık suçunu oluşturur.

Yağma suçu, hırsızlığın zor kullanılmak suretiyle gerçekleştirilme halidir.

Yağma, başkasının zilyetliğindeki taşınabilir bir malı, zilyedin rızası olmaksızın faydalanmak amacıyla cebir veya tehdit kullanmak suretiyle alınmasıdır.

Cebir veya tehdit, ''yaşam hakkı, vücut dokunulmazlığı, cinsel dokunulmazlık ve malvarlığı hakkı'' şeklindeki hukuki değerlere yönelik olmalıdır.

Yağma icrai kuvvetle işlenebilen bir suç tipidir. Kullanılan cebir ve tehditin kişinin malı teslim etmeye veya alınmasına ses çıkarmamaya elverişli olmalıdır.

Cebir-şiddet, mağduru, men ederek ve zorlayarak, failin istediği davranışa sokacak fiillerdir.