muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/161, Karar No: 2012/3786, Tarih: 24.05.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/161 E.  ,  2012/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının babası ...'ın iki evli göründüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç davanın niteliğine ve dosya kapsamında toplanan delillere uygun düşmemiştir.

4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun 575. maddesi hükmüne göre miras ölümle açılır.

Somut olaya gelince, miras bırakan ... 1904 öncesinde vefat etmiş, geride oğulları ... ve ... kalmıştır. ... 1921 yılında ... ile evlenmiş, bu evlilikten 1921 doğumlu ... ve 1925 doğumlu ... isminde çocukları olmuştur. Davacının ilk eşi ... 1927 yılında evlenerek eşi ... hanesine gitmiştir. ...'ün boşanma kaydı bulunmamaktadır. ... 1939 da öldüğü ikinci eşi ...'da 1942 yılında evlenerek başka haneye gitmiştir. ...'ın ikinci eşi ... ile evliliğinden nüfuslarında 1938 doğumlu davacı ... kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

Miras bırakan ...'ın oğlu ...'nın ilk eşi ...'ün boşanma kaydı bulunamamış ise de, ...'ün 1927 yılında evlenerek ... hanesine gittiği, bu tarihte yürürlükte bulunan 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 106. maddesinde evlenmenin akdi için kendisine müracaat edilen evlendirme memurunun evlenmenin icrasına mani bir sebep görürse akdi icradan imtina eder. Aynı Kanunun 112/1. maddesinde karı kocadan biri evlenme merasiminin icrası zamanında evli ise evliğin butlanla batıl olduğu, 7. maddesinde de resmi sicil ve senetlerin doğru olmadığı sabit oluncaya kadar mündericatı ile amel olunacağı belirtilmiştir. ...'ın ilk eşi ...'ün evliliği yasal yollardan sona ermedikçe ikinci evliliğini yapamayacağı, bir kimsenin aynı anda iki kişi ile resmi olarak evli olamayacağı karinedir. Bunun aksi iddia edilirse iddia edenin ispat etmesi gerektiği, kaldı ki böyle bir iddianın bulunmadığı anlaşıldığına göre ...'ün ... ile olan evliliğinin ... ile evliliğinden önce sona erdiğinin kabulü gerekir.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan hukuki ve maddi olgular dikkate alınarak, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine 24.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24253, Karar No: 2013/8195, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/24253 E.  ,  2013/8195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında “dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın daha önceden misafir olarak evine gittiği müşteki ...'in haberi olmadan çantasından aldığı nüfus cüzdanına kendi fotoğrafını yapıştırarak, katılan ... ... Şubesi'ne müştekinin adı ile telefonla kredi başvurusunda bulunduğu, ardından adı geçen bankaya giderek sahte nüfus cüzdanı ve... Muhtarlığı'ndan aldığı ikametgah belgesini vererek, burada kredi sözleşmesi imzaladığı, 4.900 TL kredi aldığı olayda “dolandırıcılık” suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Sanığın müşteki ...'e ait kimlik belgesine kendi resmini yapıştırarak... Muhtarlığı'ndan ikametgah belgesi alıp, ilgili bankada kredi sözleşmesi imzalamaktan ibaret eylemlerinin kül halinde “zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, eylemlerin bölünerek yazılı şekilde ayrıca özel belgede sahtecilik suçundan da hüküm kurulması,

2-Sanığın baştan itibaren samimi ikrarı, sabıkasız olması, zararın soruşturma aşamasında tamamen tazmin edilmiş olması, çektiği kredinin ilk taksidini yatırmak amacıyla ilgili banka şubesine kendiliğinden gittiğinde yakalanması, yargılama sırasında mahkemece hakkında herhangi olumsuz bir gözlemin yapılmaması karşısında, dosyaya uygun düşmeyecek şekilde ve gerekçe ile TCK.nun 51 ve CMK.nun 231/5 maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3-Dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde;

2-Sanığın baştan itibaren samimi ikrarı, sabıkasız olması, zararın soruşturma aşamasında tamamen tazmin edilmiş olması, çektiği kredinin ilk taksidini yatırmak amacıyla ilgili banka şubesine kendiliğinden gittiğinde yakalanması, yargılama sırasında mahkemece hakkında herhangi olumsuz bir gözlemin yapılmaması karşısında, dosyaya uygun düşmeyecek şekilde ve gerekçe ile TCK.nun 51 ve CMK.nun 231/5 maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3-Dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde;

a-Sanığın katılan bankanın zararını kovuşturma başlamadan önce tamamen gidermesine göre, TCK'nun 168/1. madde ve fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilmeden aynı yasanın 168/2.madde ve fıkrasının uygulanmak sureti ile fazla ceza tayini,

b-5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.”hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

4-Kabule göre de;

Özel belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümde, sanığın hapis cezasının TCK'nun 50. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine göre, hakkında aynı yasanın 53/1 maddesi gereğince güvenlik tedbirine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26051, Karar No: 2016/2277, Tarih: 01.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/26051 E.  ,  2016/2277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ......... Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıclık, resmi belgede sahtecilik

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, 2022 sayılı Kanun uyarınca katılan S.... K.... Başkanlığı'ndan özürlü aylığı talebinde bulunduğu, kurum tarafından aylık bağlanmaya esas belgelerin yapılan incelenmesinde Van Eğitim Araştırma Hastanesi'nden alınan sağlık kurulu raporunun hastane kayıtlarına uygun olmadığı ve sahte olduğunun tespit edildiği, Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın yeniden sağlık kuruluna sevkinin sağlandığı ve bu kapsamda Van Devlet Hastanesi'nden aldırılan 08/04/2011 tarihli sağlık kurulu raporuna göre, sanığın tüm vücut fonksiyon kayıp oranının %8 olduğunun tespit edildiği iddiasıyla yapılan yargılama sonucunda;

2022 sayılı Kanun uygulanmasına yönelik yönetmeliğin 10. maddesinde özürlülüğün belirlenmesi kapsamında "Çalışma güçlerini % 40 ile % 69 arasında kaybedenlerin özürlü kabul edildiği, 2022 sayılı Kanun'un ek 1. maddesinde de 18 yaşını dolduran, kanunen bakmakla mükellef kimsesi olmayan ve herhangi bir işe yerleştirilememiş olan özürlülerden; her ne ad altında olursa olsun her türlü gelirleri toplamının aylık ortalamasına göre bu kanunun 1 inci maddesinde belirtilen gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutardan daha az geliri olanlara, bu kanunun 1 inci maddesine göre belirlenecek aylık tutarının % 200'ü tutarında aylık bağlanacağı düzenlendiği, sahteliği tespit edilen sağlık kurulu raporuna göre sanığın tüm vücut fonksiyon kayıp oranının %30 olduğu, Van Devlet Hastanesi'nden aldırılan sağlık kurulu raporuna göre ise sanığın tüm vücut fonksiyon kayıp oranının %8 olduğu, sanığın zikredilen 2022 sayılı Kanun ve bu kanunun uygulanmasına yönelik yönetmelik uyarınca halihazırda almış olduğu sahte sağlık kurulu raporuna göre özürlü aylığı almasına imkan bulunmadığı, nitekim SGK Başkanlığı'nın yazı cevabına göre de herhangi bir maaş ödemesi yapılmadığı, bu nedenle SGK'nın herhangi

bir zararının oluşmadığı, dolayısıyla sanığın eylemlerinin faydasız sahtecilik olarak değerlendirileceği ve sanığın üzerine atılı suçların maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonucunda, yüklenen suçların unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 01/03/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12836, Karar No: 2015/610, Tarih: 20.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/12836 E.  ,  2015/610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu minibüsün müvekkili ...'in kullandığı motosiklete çarpması sonucu müvekkilinin ağır şekilde yaralandığını, sol diz altından bacağının kesildiğini, sağ ayağında da sakatlık oluştuğunu belirterek, 6.000 TL hastane masrafı, 3.500 TL protez gideri toplam 9.500 TL tedavi gideri; 40.500 TL sürekli iş göremezlik tazminatı olmak üzere 50.000 TL maddi; müvekkili ... için 30.000, anne ve baba için 10.000'er TL olmak üzere toplam 50.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 11.9.2012 tarihli dilekçesi ile sürekli iş göremezlik tazminatı istemini 77.700,65 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar vekili; davacının kusurlu davranışının kazaya neden olduğunu, davacı anne ve babanın çocuktaki yaralanma nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunmalarının hukuken mümkün olmadığını, istemlerin fahiş olduğunu öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu benimsenerek ve ıslah doğrultusunda; davalı sürücü ...'ün %75 davacının %25 kusurlu olduğu kabul edilerek ve %43 maluliyet oranına göre, maddi tazminat davasının kısmen kabulü ile, 77.700,65 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 7.471 TL tedavi gideri (hastane ve protez masrafı) olmak üzere toplam 85.171,65 TL maddi; davacı ... için 8.000 TL; anne ve baba için 2.000'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47. maddesindeki (6098 sayılı TBK m. 56) özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalı ... Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacının yaralanma nedeniyle meydana gelen işgücü kaybı tazminatının hesaplanması için alınan bilirkişi raporunda davacının bakiye yaşam süresi CSO 1980 tarihli tablo esas alınmış ise de esas alınan yaşam tablosu Yargıtay tarafından kabul edilen uygulamalara uygun değildir. Davacının zararının hesaplanmasında bakiye yaşam süresinin Yargıtay uygulamalarına uygun şekilde PMF 1931 tablosu esas alınarak hesaplama gerekirken Yargıtay uygulamalarına aykırı şekilde yapılan hesaplamanın hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Şti. vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Şti.'ne geri verilmesine 20.1.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18738, Karar No: 2008/11035, Tarih: 08.07.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/18738 E.  ,  2008/11035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...ve Kağıt ile davalı ... aralarındaki istihkak davası hakkında İzmir 8. İcra Mahkemesinden verilen 09.05.2007 günlü ve 87/356 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.00 –YTL’yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2006 yılında bu parasal sınır 3.120.00 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 20.12.2006 gün ve 26382 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı'na ait 364 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2007 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.360.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda,İnpak marka kasa kutu yapıştırma makinesi dava konusu 15.02.2005 tarihli haciz tutanağında yer almadığından bu davanın konusunu oluşturmadığı anlaşılmıştır.Temyiz konusu Aydın Trafo marka kompresörün ise dava değeri 2.000YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle. Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 08/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7779, Karar No: 2013/21993, Tarih: 03.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7779 E.  ,  2013/21993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.02.2013 tarih ve 2011/409-2013/29 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenenrapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin “Anadolu Birlik Holding” ibareli marka başvurusuna, müvekkilinin KHK'nın 8/1 ve 8/4. maddeleri uyarınca “Anadolu” ve “Anadol” ibareli markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın TPE YİDK tarafından reddedildiğini, oysa markaların benzediğini, YİDK kararının yerinde olmadığını ileri sürerek, YİDK kararının iptaline, marka tescil edilmiş ise markanın hükümsüz sayılmasına ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri YİDK kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı başvuru markasının 01-45. sınıf arasında binlerce malı kapsadığı, davalı başvurusuna konu markanın “Anadolu Birlik Holding” ibaresi taşıyan yazı markası olduğu, davacının tescilli markalardan “Anadolu” ibaresinin yazı markası, diğer markaların ise aynı ibareyi içeren yazı, renk ve şekilden oluşan kombinasyon markası olduğu, taraf markalarının bütüncüllük ilkesi kapsamında ve ortalama tüketici kitlesinin genel izlenimi ve bakış açısına göre karşılaştırıldığında taraf markaları arasında görsel, sesçil ve kavramsal açıdan yüksek düzeyli bir benzerlik bulunduğu, tescil kapsamlarının kısmen aynı olması nedeniyle davacının “Anadolu” ibaresi taşıyan “tütün ve tütün mamulü, tütün içmeye mahsus malzemeler ile kibritler” yönünden davacı markalarını bilen, daha önce bu markalı malları satın alan, kullanan ortalama tüketici kitlesinin, daha sonradan aynı malları üzerinde “Anadolu Birlik Holding” ibaresini gördüğünde, iki marka arasında irtibat kurarak aralarında bağlantı olacağını düşünme, markayı önceki markaların serisi zannetme ihtimalinin yüksek olduğu, markalar arasında KHK'nın 8/1 maddesi anlamında karıştırma ihtimalinin bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK'nın 2011-M-3719 sayılı kararının 34 (01,02,03) alt grup mallar yönünden iptaline ve bu mallar yönünden hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin talepler yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalılardan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.