muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1953, Karar No: 2016/3050, Tarih: 24.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/1953 E.  ,  2016/3050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, ... 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/04/2015 tarihli ve 2015/220 esas, 2015/478 sayılı kararını müteakip, ... 1. Çocuk Mahkemesinin 12/06/2015 tarihli ve 2015/555-386 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 20. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 15/06/2015 tarihli ve 2015/573 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(l) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden ... 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 07/01/2016 gün ve 94660652-105-34-13669-2015-E.263/936 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 15/06/2015 tarihli ve 2015/573 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8477, Karar No: 2024/5009, Tarih: 27.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8477 E.  ,  2024/5009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/261 E., 2023/1428 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/43 E., 2020/223 K.

Taraflar arasındaki Boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek vekili ve davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili ve davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava ve cevaba cevap dilekçelerinde özetle ; davalının evle ve çocukla ilgilenmediğini , davacıyı birden fazla kişi ile aldattığını, ortak konutta bulunan eşyaları sattığını, taksitle eşya satan mağazalardan eşya alıp sattığını, ortak çocuk ...'ya şiddet uyguladığını, komşulardan toplamda 10.000,00 TL borç aldığını ve ödemediğini, evdeki 4000,00 TL nin davalı tarafından çalındığını , davalının cinsel birliktelikten kaçındığını, iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine , ortak çocuk ... için aylık 500,00 TL tedbir nafakasına , ortak çocuk ... için aylık 750,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesine , kararın kesinleşmesi halinde nafakaların iştirak nafakası olarak devamına karar verilmesine, 20.000,00 TL maddî tazminat ile 40.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap ve ikinci cevap dilekçelerinde özetle ; davacı ile boşanma aşamasında küçük yaşta zorla evlendirildiğini, davacının ailesi ile altlı üstlü oturduklarını, yıllarca hem kendi evinin, hem halasının ev işlerini yaptığını, davacının ilk yıllardan itibaren işiyle ilgili olmasa dahi eve geç geldiğini, davalıyı evde çocuklarla yalnız bıraktığını, davacının annesinin evliliğe sürekli müdahalede bulunduğunu, davacının ayrı yattığını, başka bir kadınla görüntülü konuşma yaparken yakaladığını, davalının eşyaları satmadığını, kayınvalidesinin bilgisi dahilinde eski bir vitrini sattıklarını, aldatma iddiasının doğru olmadığını, 2016 yılında mesajlaştığını, davacının haberinin olduğunu, evliliğin bu tarihten sonra devam ettiğini, sonraki mesajlaşmaların kendisine ait olmadığını, belirterek davanın reddini, mahkeme aksi kanaatte olması halinde ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, ortak çocuklar için 500,00'er TL, nafakaya karar verilmesine , davalı için 500,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesine kararın kesinleşmesi halinde nafakasının yoksulluk nafakası olarak devamına karar verilmesine, 40.000,00 TL maddî tazminat ile 40.000,00 TL manevî tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının evliliğin özellikle son döneminde ev işlerini yapmadığı, ortak çocuk ...'nın ev işlerini yaptığı, davalının çocukları evde bırakarak gitmek, çocuklar olduğu halde kendisini odaya kapatıp telefonla vakit geçirmek suretiyle çocuklarla ilgilenmediği, güven sarsıcı tutum ve davranışlar içerisinde olduğu, tarafların davacının annesi ile altlı üstlü oturdukları, davacının annesinin tarafların evliliğine müdahale ettiği, davacının sürekli arkadaşları ile vakit geçirip eşiyle yeterince ilgilenmediği, evlilik birliğinin devamının taraflardan beklenemeyeceği ve temelinden sarsıldığı, birliğin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davalının kusurunun daha ağır olduğu ortak çocukları ...'nin bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişimi, uzman raporu, idrak çağındaki küçüğün beyanı, davacı erkeğin boşanma yüzünden mevcut ve beklenen yararlarının zedelendiği, 4721 sayılı kanunu 185 inci ve 186 ncı maddelerde düzenlenen haklarından yoksunluğa uğradığı ve eşinin maddi desteğini yitirdiği, uğradığı duygusal şiddet nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığı , davalının eylemlerinin ağırlığı, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, ihlal edilen mevcut ve beklenen yararlar, tarafların evlilik süresi, paranın alım gücü, ve hakkaniyet ilkesi gereği maddi ve manevi tazminata, tarafların sosyal ekonomik durumu gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına , ortak çocuk ...'nin velayetinin babaya verilmesine, anne ile yatılı kişisel ilişki kurulmasına , aylık 200,00 TL tedbir nafakasının davacı erkekten alınarak davalı kadına verilmesine , davalı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine , davacı erkeğin tedbir ve iştirak nafakası taleplerinin reddine 9.000,00 TL maddî tazminat ile 9.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine , davalı kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına süresinde davacı erkek vekili ve davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi , kabul edilen tazminat miktarları, reddedilen iştirak nafakası, kişisel ilişki düzenlemesi ve kabul edilen tedbir nafakası bakımından kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi kabul edilen maddi tazminat, manevi tazminat, reddedilen maddi tazminat, manevi tazminat, yoksulluk nafakası talepleri ve velayet düzenlemesi bakımından kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi kabul edilen maddi tazminat, manevi tazminat, reddedilen maddi tazminat, manevi tazminat, yoksulluk nafakası talepleri ve velayet düzenlemesi bakımından kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki yazılar, kararın dayandığı deliller ile kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmediği , mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri ile re'sen bakılacak kamu düzenini ilgilendiren hususlar gereği İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, manevî tazminata hükmedildiğinin belli olduğu, sehven yapılan bu eksikliğin sonuca etkili olmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili ve davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, kabul edilen tazminat miktarları, reddedilen iştirak nafakası, kişisel ilişki düzenlemesi ve kabul edilen tedbir nafakası bakımından kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, kabul edilen maddî tazminat , manevî tazminat, reddedilen maddî tazminat, manevî tazminat, yoksulluk nafakası talepleri ve velayet düzenlemesi bakımından kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı ,velâyet ve kişisel ilişki düzenlemesi , kabul edilen maddî tazminat ve manevî tazminat , tedbir nafakası , reddedilen maddî tazminat , manevî tazminat , yoksulluk nafakası noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı,166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası,TMK 4, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası , 175 inci maddesi, 323 üncü, 182 nci, 330 uncu, 336 ncı maddeleri. 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddeleri

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı,166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası,TMK 4, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası , 175 inci maddesi, 323 üncü, 182 nci, 330 uncu, 336 ncı maddeleri. 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle kadına yüklenen güven sarsıcı davranış vakıasının sadakatsizlik boyutunda olduğunun yine de boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının daha ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre kadın vekilinin tüm, erkek vekilinin aşağıdaki (2) numaralı paragraf kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir .

2. Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, erkek yararına hükmolunan maddî ve manevi tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci madde hükümleri nazara alınarak, daha uygun miktarda maddî - manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA

3.İlk Derece Mahkemesi kararının maddî ve manevî tazminat miktarları yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davalı kadın vekilin tüm, davacı erkek vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'ye yükletilmesine,

Peşin harcın istek halinde..'a iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5900, Karar No: 2017/1025, Tarih: 07.03.2017

**16. Ceza Dairesi         2016/5900 E.  ,  2017/1025 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt

adına suç işleme, Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma,

Tehlikeli maddeleri izinsiz bulundurma

Hüküm : 1-TCK'nın 174/1, 3713 sayılı Kanunun 5/2, TCK'nın

62, 52/2, 53, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2-TCK'nın 109/2, 109/3-(a)-(b), 3713 sayılı Kanunun

5, TCK'nın 62, 53, 58/9. maddeleri uyarınca

mahkumiyet,

3-TCK'nın 314/3 ve 220/6. maddeleri delaletiyle

314/2, 220/6-son, 62, 53, 58/9, 63, 54, 3713 sayılı

Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesine gelince;

PKK/KCK silahlı terör örgütünün gençlik yapılanması olan YDG-H içinde yer alan sanığın yaklaşık 30-35 kişilik grup ile birlikte hareket ederek yüzünü tülbent ile kapatıp yolda geçen araçları durdurduğu ve elinde taşıdığı molotof kokteyli ile tehdit ederek kimlik kontrolü yapıp araçların geçişlerini engellediğinin anlaşılması karşısında, olayın meydana geliş biçimi, gerçekleştirildiği ortam ve süreç de nazara alındığında; sanığın eylem ve fikir birliği içerisinde hareket ederek silahlı terör örgütünün amaçladığı suçu işlemeye elverişli vahamet arz eder nitelikteki eyleminin TCK'nın 302/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son madde ve fıkrası uyarınca hükmolunan cezanın süresi bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 07.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2914, Karar No: 2015/5557, Tarih: 02.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2914 E.  ,  2015/5557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SÖĞÜT ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/03/2013 (EK KARAR TARİHİ 07.01.2015)

NUMARASI : 2011/185-2013/72

Taraflar arasındaki (kayıp- kaçak bedelinin iadesiyle ilgili) istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; Dairemizin, 19.11.2013 tarih ve 2013/13332 E. - 2013/16373 K. sayılı ilamı ile mahkeme kararının onanmasına karar verilmiş, karar 24.12.2013 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı vekili 29.12.2014 tarihli dilekçesi ile; yargılamanın yenilenmesini talep etmiş, makemece, ek karar ile talebin kabulüne karar verilmiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalı şirketin elektrik abonesi olduğunu; faturalara yansıtılan kayıp/kaçak bedelinin yasal olmadığını belirterek; şimdilik, 15.000 TL'nin ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, davacıdan, akdedilen elektrik abonelik sözleşmesi çerçevesinde, EPDK fiyatlandırma ilke ve kurallarına uygun olarak kayıp kaçak bedeli tahsil ettiği anlaşıldığından; ispat olunamayan davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; Dairemizin, 19.11.2013 tarih ve 2013/13332-16373 sayılı kararı ile mahkeme kararının onanmasına karar verilmiş ve mahkeme kararı 24.12.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

Bu defa, davacı vekili 29.12.2014 havale tarihli dilekçesi ile; kayıp/kaçak bedeline ilişkin, Dairemizin emsal kararı ve HGK'nun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2452-2014/679 sayılı kararı ile, kayıp/kaçak bedeline ilişkin içtihat değişikliği cihetine gidildiğinden bahisle, yargılamanın iadesini talep etmiştir.

Mahkemece, verilen 07/01/2015 tarihli ek karar ile; mahkemenin önceki kararını ve Yargıtay 3. HD'sinin onama kararını da içerir şekilde, HGK tarafından yeni bir içtihat belirlendiği; bu durumun, mahkememizin 3. HD'nin ilamlarına esas alınan kararın kesin olarak kaldırılması anlamına geldiğinden bahisle, HMK'nın 375/1-ğ maddesi uyarınca yargılamanın yenilenmesine, mahkeme kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmiş, mezkûr ek karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

HMK'nun 374-381. (HUMK'nun 445-454.) maddelerinde, yargılamanın iadesi müessesi düzenlenmiş olup; buna göre, kanunun tahdidi olarak saydığı bazı ağır yargılama yanlışlıklarından dolayı kesin hükmün tekrar gözden geçirilmesine ve aynı dava hakkında yeni bir hüküm verilmesine istisnai olarak müsaade etmektedir.